..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
سفر به لیون
هفتم جولای. به سمت لیون حرکت می‌کنم.
ب کاملا متعجب بود.
او من را به ایستگاه رساند، با دندان‌های به‌هم‌فشرده، بی هیچ کلامی.
الزا آن‌قدر آرام خوابید که دلم نیامد بیدارش کنم.
من در راه هستم و با ‌این‌حال، ساکنم.
محبوسم و با این‌حال در قطار محفوظم.
هیچ‌کس انتظاری از من ندارد.
«هفتم جولای عجب روز خوشایندی است! خداحافظ، لیون، خداحافظ.
این شهر باید برای من مقدس بشود.
به خودم قول می‌دهم که به این‌جا برنگردم، مگر برای راه‌اندازی اتحادیۀ کارگری.
یا برای سازمان‌دهی یک دولت موقت.
در غیر این‌صورت، حق ندارم هرگز قدم به این شهر بگذارم.»
هروقت به محل ناآشنایی پا می‌گذارم، دلم می‌خواهد فورا آن‌جا را ترک کنم.
دلم می‌خواهد پل‌های پشت سرم را خراب کنم. یا آن‌طور که در این‌جا می‌گویند، پل‌های پشت سرم را بسوزانم.
"تور دو فرنس".
دفترچه خاطرات فلورا تریستان، مربوط به سال 1844
وقتی که او کاملا درگیر متحد کردن کارگران فرانسوی بود.
On her trail in Lyon.
هنوز، سکوت ب ناراحتم می‌کند.
به چه چیز فکر می‌کند؟
هیچ‌وقت افکارش را به زبان نمی‌آورد.
چیزی می‌خوری؟
بله، لظفا.
متشکرم.
این چیه، خانم؟
کوفتۀ اردک ماهی.
ببخشید؟
اردک ماهی. ماهیه.
بیمار در لیون. چند ماه مانده به مرگش.
دل‌درد، سردرد، تهوع، استفراغ
نمی‌تواند هیچ غذایی بخورد.
با شکمی خالی، از یک جلسه به جلسۀ دیگر در حرکت است.
در رفت‌و‌آمد از پله‌های گذرگاه‌های مخفی لیون و محلۀ کروا روس
چه صداهای غریبی...
این زبان مال من نیست.
به‌راحتی از آن استفاده می‌کنم اما بااین‌حال از من می‌گریزد.
دنبال کسی می‌گردی؟
نه، اصلا.
النور بلان، رختشوی.
او و فلورا مثل یک روح در دو بدن بودند. او 18 سال داشت.
فلورا، پیش از مرگ، دفترچه خاطراتش را به النور سپرد.
او در خانه‌ای در خیابان لوئیزرن زندگی می‌کرد. در دفتر ثبت اراضی پیدایش کردم.
حالا اسمش شده خیابان سرگرد مارتن.
هیچ‌کس نمی‌تواند به من نشان دهد که خانۀ النور کجا بوده است
و هیچ سرنخی هم نیست.
من، تمام روز، زیر آفتاب داغ، مشغول گز کردن این محله بوده‌ام.
کرکرۀ پنجره‌ها بسته است. لیون خالی از مردم است.
هیچ‌کس، بجز افراد پیر و کارگران خارجی، باقی نمانده است.
پلس د ترو، میدانی که فلورا از پنجرۀ هتلش می‌دیده است،
درست مثل میدان‌های تمام شهرهای بزرگ دیگر است.
هتل د میلان سابق، حالا تبدیل به سینما زوم شده است. سینمایی که فیلم‌های کاراته نمایش می‌دهد.
او گفته بود که توانسته باهوش‌ترین کارگران فرانسوی را
در این شهر بسته، این شهر کینه‌توز، پیدا کند.
حتی نمی‌توانم یک نانوایی باز پیدا کنم.
عذر می‌خوام خانم... می‌تونم کمک‌تون کنم؟
شما این‌جا ترسیم هم نگهداری می‌کنید؟
برای دورۀ بین سال‌های 1830 تا 1849؟
- فقط همون دوره؟ - بله.
فکر می‌کنم داشته باشیم... اجازه بدید یه نگاهی بندازم. یه لحظه.
این‌ها رو پیدا کردم.
بفرمایید بشینید.
ممنون.
این‌ها پرتره‌های مربوط به اون دوره هستن...
امیدوارم خوشتون بیاد...
زیاد ازشون ندارم. این‌یکی نمونۀ خوبیه.
تصویر یه افسره؟
عضو گارد ملی.
صبر کن، این هم یه افسر شهر لیون.
این هم تصویر یه کلیساست.
به کارت نمیاد؟ باشه...
چیزی مربوط به محلۀ کروا روس دارید؟
متاسفانه، پوشه‌ش رو گم کرده‌م.
همۀ ترسیمات هم توش بود.
احتمالا توی یه پوشۀ دیگه باشه.
اما یه چیزی مربوط به کروا روس دارم.
یه کار بافندگی.
با دستگاه نساجی مربوط به دورۀ امراتوری دوم بافته شده. ایناهاش.
خود ملکه رو تصور کن که مشغول بافتنه...
اگرچه احتمالا زیاد چیزی نمی‌بافته.
فقط همین‌ها رو دارید؟
چیز زیادی ندارم... این هم یکی دیگه.
از یه دستگاه نساجی دیگه. یه دستگاه ژاکار.
ولی کارگاه‌ها به نظر خیلی بزرگ میان.
ترسیم‌ها خیلی دقیق نیستن.
مخصوصا توی اون دوره. سعی می‌کردند کاری کنن که قشنگ به نظر برسه.
میدون بلکور، احتمالا...
میدان ترو؟ بله...
ببخشید... ایناهاش.
این‌کی توش یه فواره هست که دیگه وجود نداره.
البته فوارۀ بارتولدی مربوط به دورۀ جدیدتریه.
یکی دیگه: همون فواره و کالسکه‌ها.
فقط یه طرف داره.
همیشه قصر سن پیر رو نشون میده‌ن.
- و همینطور ساختمان شهرداری. - چرا؟
چون از اون سمت... اینجا بهتر می‌تونی ببینی.
خیلی پیش‌پاافتاده‌ست... از نظر معماری.
نمای جنوب غربی بهتره.
آخرسر هم خیلی خوب از آب در نیومد.
اهل لیونی؟
نه، ولی مدت زیادی این‌جا بوده‌م.
و می‌تونم بپرسم چه چیزی پاتو به این‌جا باز کرده؟ این‌جا درس می‌خونی؟
مدت زیادیه که دیگه دانشجو نیستم.
آها، مشغول تحقیقی؟
نه، من تاریخ‌دان بودم، ولی...
دیگه نیستم.
دنبال ردّ یه زن‌ام که سال‌ها پیش مرده.
اما دلم نمی‌خواد دنبال چیزهایی بگردم که همین حالا هم مشخص شده‌ن.
به نظر کار سختی می‌آد.
آمستردام. هرن‌گراخت.
کتاب‌خانۀ تاریخ اجتماعی.
دفترچه خاطرات فلورا را آن‌جا پیدا کردم. دست‌نوشتۀ اصلی به نام "تور دو فرانس"
نوشتاری آشفته.
بدون هیچ فاصله‌ای بین خطوط درهم‌پیچیده.
برای من بسیار روشن بود که بیشتر به اثری تصویری شبیه بود تا به دست‌خطی که بشود از آن سردرآورد.
"تور دو فرانس" در آمستردام
خط سیری عجیب.
فلورا به خاطر ابتلا به تیفوس در بوردو درگذشت. در حال سفر.
در 41 سالگی
چهار ماه پس از آن که لیون را ترک کرد.
در نوامبر... در حال سفر از دنیا رفت.
ده‌ هزار کارگر تابوتش را مشایعت کردند.
دست‌نوشتۀ ناتمام به النور رسید.
سعی کرد، اما نهایتا، پیش از آن که موفق بشود منتشرش کند از دنیا رفت.
افراد دیگری هم بعدتر تلاش کردند، اما موفق نشدند.
صد و بیست و نه سال مدفون و فراموش‌شده.
"امروز سعی کردم بفهمم النور چه حسی نسبت به من داشته
و این مکاشفه به من دست داد که عشقی بااهمیت‌تر از
هر آنچه تا کنون بوده است خودش را بر انسان آشکار خواهد کرد.
هنوز نمی‌دانم چه اسمی می‌توانم بر آن بگذارم.
من عشق خدا به نوع بشر را کشف می‌کنم. آه! چقدر متعال!
عشقی بدون جنسیت. هیچ چیز ناخالص نمی‌تواند آلوده‌اش کند."
رختشوی‌ها کارشان را در حالی انجام می‌دادند که تا کمر در آب بودند.
روز به روز.
سعی می‌کنم صدای شسته شدن لباس‌ها را که به سنگ‌ها کوبیده می‌شوند بشنوم.
محل‌های شست‌وشو با پله‌های ساییده و کهنه.
جریان آب، جریانی که همه چیز را با خود می‌برد.
مطمئن نیستم که مکان درست را پیدا کرده باشم.
سه جنگ بین فلورا و من فاصله است. [احتمالا اشاره به سه جنگ فرانسه و آلمان در دوران مدرن: جنگ فرانسه و پروس، جنگ جهانی اول و دوم]
یک خندق، یک گور دسته‌جمعی و یک لانۀ شیر
"مرگ را فریفتن."
می‌شه 2.40 فرانک.
مرسی.
در طی روز همه چیز خوب است.
الزا را می‌برم که قدم بزنه و اردک‌ها و نیلوفرهای آبی رو ببیند، یا از کنار موسسه رد بشود..
امروز برای میزت شبدر چید. و حالا دیگر می‌تواند خودش لباس بپوشد.
هنوز نمی‌توانم باور کنم که تو، همین‌طور، گذاشتی و رفتی.
نارضایتیت را درک می‌کنم ولی باید یک هدف مشخص داشته باشی.
خوب، بالاخره می‌فهمی چرا این مسئله این‌قدر برایت مهم است!
اما این چطور به ما مربوط می‌شود؟ به الزا و من؟
کم‌کم دارم فکر می‌کنم که آیا ما واقعا همدیگر را درک می‌کنیم یا نه.
من هیچ وقت روی داشتن همچون رابطه‌ای اصرار نکردم.
پس دوباره در آرامش به‌اش فکر کن و بعد تصمیم بگیر.
که همه‌مان سر در بیاوریم که موقعیت‌مان کجاست.
دیروز خانوادۀ ونگر برای شما مهمان‌مان بودند و از تو پرسیدند.
من آدرس پروفسور یانین را هم ضمیمه کرده ام.
از قبل به‌اش اطلاع داده‌ام که به دیدنش می‌روی.
او حتما می‌تواند کمکت کند.
حالا ممکن است با تصویر تو در ذهنم خوابم ببرد.
موفق باشی، "ب"ی تو.
می‌شه بازم برام تخم مرغ بیارید؟
دوباره؟
هیچ کدوم‌شون ارزش گریه کردن ندارن.
برای یه دوستیه که بارداره.
- مدت زیادی نیست که توی لیون هستید، نه؟ - بله. حداقل می‌شه گفت خوب نمی‌‌شناختمش.
اهل لیون هستید؟
من؟ من اهل پاریسم.
1949, 59, 69...
از اون موقع این‌جایید؟
آره... تقریبا 40 ساله.
موقع اگزود اومدیم. (اشاره به کوچ دسته‌جمعی مردم فرانسه بعد از حملۀ آلمان نازی به کشورشون.)
با خانواده‌تون؟
با مادرم.
پدرم با میز کارش رفت. سوار یه کامیون گنده شد.
نمی‌دونم چرا ما رو همراهش نبرد.
من و مادرم زدیم به جاده.
بالاخره رسیدیم.
خسته بودیم. یه کاهدونی پیدا کردیم.
توی یونجه و علوفه خوابیدیم.
و وقتی بیدار شدیم...
کل ارتش آلمان رو دیدیم که دارن از کنارمون رد می‌شن.
باز پریدیم توی یونجه‌ها و دو روز منتظر موندیم.
آلمانی‌ها هنوز اون‌جا بودند؟
آره رفته بودند. اول هم خوشتیپ‌های اتریشی.
بعد رفتیم تو جاده‌های کوچکتر
و ادامه دادیم.
و حتی خبر نداشتیم که آتش‌بس شده.
همین شد که زودتر از اون‌ها به لیون رسیدیم.
رسیدیم به منطقۀ آزاد و موندیم. نمی‌دونم چرا.
و دوباره پیداش کردید؟
پدرمو؟ نه.
احتمالا برای خودش یه زندگی جدید ساخته.
هیچ وقت دنبالش نگشتید؟
مادرم هم زندگیشو از نو ساخت.
این‌جا، توی لیون.
واسه همین من این‌جام.
مادرتون چی؟
- پس یعنی سال 1943 این‌جا بودید؟ - آره.
من یه لوح توی خیابون دیدم...
دربارۀ 80 تا یهودی که اون موقع بازداشت شده بودند.
بازداشت نشده بودند.
چه اتفاقی افتاده بود؟
به همه‌شون شلیک کرده بودند.
شما اون‌جا بودی؟
آره، طبقۀ بالا.
اجازه نداشتم بیرون برم. فقط 16 سالم بود.
گشتاپو اومد سراغشون.
همه‌ی یهودی‌ها رو جمع کردند
و بردندشون توی حیاط
و به‌شون شلیک کردند.
تعداد کمی فرار کردن.
یکی‌شون هنوز مرتب میاد این‌جا.
پرید روی سقف پشتی، روی توالت‌ها،
بعد زد به چاک و قایم شد.
تونست همین‌جا توی لیون قایم بشه؟
البته. البته. می‌دونی، من اصلا نمی‌دونم کجا...
آخ، ببخش، خودمونی شدم...
کل گشتاپو این‌جا بود.
شبه نظامی‌های فرانسوی هم همین‌طور. همه‌جا حرومزاده پیدا می‌شه. (اشاره به شبه نظامی‌های فرانسوی که با کمک آلمان متشکل شده بودند تا عیله مقاومت فرانسه بجنگند.)
آدم‌های بد توی هر کشوری پیدا می‌شن.
زن هم بین‌شون بود؟
زن، مرد، همه جور آدم. فرقی نداشت...
اون‌ها یهودی بودند. همین کافی بود.
هشتاد نفر!
من چیزی ندیدم، ولی حسش کردم.
شنیدی؟
بله، چجور هم! شنیدم.
توی فوریه بود؟
اول او، پیش از مارکس، نوشت:
"آزادی طبقه کارگر باید کار خود کارگران باشد."
ترجیح می‌دادند کسی که این حرف را می‌زنه مرد باشد.
او هم‌چنین نوشت:
"تحت‌ستم‌ترین مرد هم‌چنان می‌تواند یک نفر را تحت ستم قرار دهد...همسرش را."
یک پردۀ گوش و یک شبکیۀ چشم.
ابزار‌های کوچک ضبط‌کنندۀ زمان.
در غیر این‌صورت محکوم است به رقیق شدن، وارفتن،،
دود شدن و هوا رفتن، محو شدن، ذوب شدن، به نابودی.
توان این که شهر را زیر و رو کند را از کجا می‌آورد؟
از یک کارگاه بافندگی به دیگری. کارگران را تشویق می‌کرد که به جنبش بپیوندند.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
- می‌خواید تلفن بزنید؟ - نه.
واسه این می‌پرسم که ما هم با تلفن کاری نداریم.
در شهری ناآشنا، اتفاق می‌افتد که یک نفر را دو بار، در جاهای مختلف، ملاقات کنم.
باید کارآگاه خصوصی می‌شدم.
پل از پنجره معلومه.
پل رو اون‌جا می‌بینید؟
فکر کردند که داره فرومی‌ریزه...
چون یه سری ترک توی ساختمانش دیدند.
- من دوست دارم فروریختن پل‌ها رو ببینم. - چرا؟
یه بار توی شهر تور یه پلو دیدم که ریخت پایین.
متوجه شدند که خیلی از پل‌ها...
کهنه می‌شن...
مثل یه بیماری مربوط به زمان می‌مونه.
به هر حال، از اون روز که...
اون پل فروریخت من اون طرف نرفته‌م.
مونده‌م سمت جنوب.
وقتی پل‌ها فرومی‌ریزن، من پیش می‌ره‌م.
هیچ وقت برنمی‌گردم.
این یکی هم فرو می‌ریزه.
اگه یه تابلو بزنن که روش نوشته باشه:
"منتظر بقیه بمونید و قدم‌رو و هم‌گام راه برید"...
همه‌ی پل‌ها فرومی‌ریزند.
ریتم حرکت روی پل به حالت قدم‌رو...
ارتش‌ها هیچ‌وقت در حال قدم‌رو از روی هیچ پلی رد نمی‌شن.
می‌دونن که اون ریتم سنگین راه رفتن...
نه تنها روی سنگ، بلکه روی سر هم اثر می‌ذاره.
شما مراسم گناوه توی مراکش رو می‌شناسید؟ مراکش؟ نه؟
- اسم‌تون چیه؟ - الیزابت
توی مراکش مراسمی هست...
که کل شب طبل می‌زنن
این نه تنها روی بدن تاثیر می‌ذاره...
...بلکه سر هم از هم می‌پاشه... مث یه پل.
آدم فراموشی به‌ش دست می‌ده و توی یه کرانۀ دیگه فرود میاد.
- الیزابت... - و اسم شما چیه؟
فرنان.
شما در زمینۀ ریتم‌ها تحصیل می‌کنید یا پل‌ها؟
هنوز تصمیم نگرفته‌م.
اسم واقعی‌تون فرنانه؟
آره.
یکی بود یکی نبود، کودکی بود که غذایش را در حیاط می‌خورد،
هر روز عصر یک وزغ همراهی‌اش می‌کرد.
کودک همیشه غذایش را با وزغ تقسیم می‌کرد...
وزغ هم در ازای آن به کودک سنگ‌های قیمتی و هدیه می‌داد.
یک روز عصر، کودک با بازیگوشی به پشت وزغ زد و گفت:
"از قسمت‌‌های بزرگ‌تر هم بخور!"
مادر صدایش را شنید و بعد وزغ را دید...
و او را کشت.
به‌زودی، کودک زرد شد و
دیگر لب به غذا نزد.
تنها دو هفته طول کشید تا
مرغ مرگ آواز سر داد و مادر مجبور شد فرزندش را به خاک بسپارد.
احساس می‌کنم چیزی را دریافته‌ام که مدت‌ها از من می‌گریخت.
گویی هرآنچه روزی با من سخن می‌گفت...
حالا لب دوخته است.
به ویولن‌ام فکر می‌کنم.
ساختۀ اهالی وین. در سال 1792.
صدایی را با خود حمل می‌کنم...
که دو قرن قدمت دارد، و متعلق به هیچ‌کس نیست.
صدایی که خود تاریخ است.
به صدای قدم‌هایم گوش کردم.
به پیش رفتم و انعکاس صدای قدم‌هایم به گوش رسید.
گام‌هایم به گام‌های او بدل شدند.
طنین گام‌های فلورا، 150 سال بعد.
پژواکی از عبور او.
به یاد ابزارهای افتادم که از مادون‌قرمز استفاده می‌کنند.
که چیزهایی را ثبت می‌کنند که دیگر حاضر نیستند... چیزهایی که پیش‌تر ناپدید شده‌اند.
به کلمات فلورا اندیشیدم:
"من می‌خواهم جهانی را تغییر بدهم که در حال تباه شدن است
کاری ناممکن به نظر می‌رسد. اما...
من تنها به اعتقادم، به عشقم و به قدرت اراده‌ام گوش فرا می‌دهم"
فلورا به‌قدری محبوب بود که...
وقتی بیمار بود کسی پیدا شد و در خیابان جلوی خانه‌اش حصیری پهن کرد...
تا صدای کالسکه‌های در حال عبور را ملایم‌تر کند.
مشغول چه کاری هستید؟
یه کمک‌حافطه برای اتفاقاتیه که در حال وقوعند.
کی؟ امروز؟
دیروز، امروز.
اتفاقی که افتاده اینه که...
یه پیرمرد مرده...
ولی اتفاقات دیگه‌ای هم هم‌زمان افتادند...
یه معمار ناشناس همون روز مرد...
من نمی‌شناختمش.
این یکی رو همه می‌شناختیم.
همه‌شون مرده‌ن؟
نه، ولی من متوجه شدم که...
خیلی‌‌ها هم‌زمان مردند.
پنجاه نفر لبنانی...
این به اندازۀ اون‌ها مهم نیست.
- این مهمه. - آره، اون مهمه.
اون احتمالا مرد خوبی بوده...
که سعی می‌کرده عاقل باشه...
اما از چه چیزی جلوگیری کرد؟
همونه که با بزرگترین حروف نوشته شده؟
بله، پاپ، خودشه.
ولی اون به خاطر کهولت سن مرد.
بقیه، این‌ها این‌جا...
اون از چی جلوگیری کرد؟
باعث می‌شه به فکر فرو برم، دیدن تمام این‌ها در کنار هم...
دیدن روزنامه‌های متعدد مربوط به همون روز...
و تمام چیزی که یکباره سر دنیای ما اومد.
قضیه مشابه خوندنِ مقاله‌ها پشت سر هم نیست.
آره، ولی شما می‌گید که این دنیای ماست
ولی اون درواقع دنیای سرخط‌ها،وقایع و اخباره.
ولی من از این طریق می‌فهمم توی دنیامون چه اتفاقاتی می‌افته.
این کار، همچنین به ما کمک می‌کنه به یاد بیاریم.
من هم همین‌طور،
من دارم سعی می‌کنم که به یاد بیارم... یه زنو به خاطر بیارم.
آخ درسته! یک زن فراموش شده.
اما عبارت "کمک‌حافطه"...
...آیا آدم باید به حافظه‌ش کمک کنه؟
بله، حافظۀ من نابسنده‌س.
مثلا، برای این که بتونیم تامل کنیم
باید از همه چیز آگاه باشیم.
اما این ممکن نیست. این فقط بریده‌ای از تمام چیزهاییه که امروز اتفاق افتاده.
فقط یه قسمت کوچک، اما تمام چیزی که من ازش آگاهم همینه. خیلی چیزها وجود دارن.
اگه آدم از همه چیز آگاه باشه، می‌تونه به تامل بشینه؟
آدم زیر اون بار له می‌شه.
اما مگه آدم می‌تونه بدون آگاهی به تفکر بپردازه؟
اگه آدم غلط فکر بکنه، اون‌وقت هیچ‌چیز تغییر نمی‌کنه...
رخدادهای گذشته، از نو، رخ می‌دن.
یا حتی بدتر از قبل می‌شن،
دوتا وکیل اهل پاریس یه جنبش رو شروع کردند،
برای حق دفاع، که در اصل یه پس‌رفت محسوب می‌شه.
آنچه در اختیارمون هست همیشه موجود نبوده. بلکه به دست آورده شده.
سنگریه که فتح شده.
حالا باید ازش دفاع کرد.
در غیر این‌صورت، می‌شه عقب‌نشینی.
و تمام این‌ها داره هم‌زمان اتفاق می‌افته.
که به نوبۀ خودش سوالات جدیدی رو ایجاد می‌کنه. سوالاتی که قبلا برای من مطرح نبودند.
دارم فکر می‌کنم که چرا پاپ...
هیچ وقت فکر نکرد باید جلوی آدم‌هایی مثل...
پینوشه یا فرانکو رو بگیره... [دیکتاتورهای شیلی و اسپانیا]
تا ادعای مذهبی بودن نکنند.
یا اون نازی قدیمی که می‌گه دموکرات مسیحیه.
جوابش رو نمی‌دونم. سوالش همین الان به ذهنم رسید.
جالب می‌شه اگه آدم هرروز این کارو بکنه،
که همۀ اطلاعات رو به‌طور هم‌زمان تصور کنه،
ولی فقط با چشم، نه با ذهن.
فرق می‌کنه.
غیرممکنه. این فقط یه قسمت کوچکه...
یه تقلّا، برای این که بفهمیم چه اتفاقی افتاده،
هم‌زمان یه مرد جوون
به مدت شش ماه، در حالی که حافظه‌شو از دست داده بوده، گم شده بود.
یا مثلا، هیچ‌کس از بین ما این زن رو که واقعا وجود داشته به خاطر نمی‌آره.
"برولیه له پیست" محو شدنِ ردّ و نشان
در زبان فرانسوی به اتاق انتظار می‌گویند: "تالار قدم‌های گم‌شده"
درختی که جنگل را پنهان می‌کند.
درختی که از پشت آن نمی‌شود جنگل را دید.
به‌خاطر وجود درخت‌ها نمی‌شود جنگل را دید.
توی لیون در مورد چی تحقیق می‌کردید؟
این.
معنیش چیه؟
صدای قدم‌هایی رو ضبط کرده‌م.
که شاید اون شنیده بود.
با این که همون کفش‌ها پای من نبوده.
به نظر سخت میاد، ولی...
چه ربطی به تاریخ داره؟
شما اون زنو می‌شناسید؟
چیزی در موردش می‌دونید؟
فلورا تریستان، بله. اما نه خیلی.
در حوزۀ تخصص من نیست.
شما واقعا دنبال چی هستید؟
دنبال این که تصور کنم اون چی شنیده و دیده...
چه بویی به مشامش رسیده...
رنگ‌ها، صداها، تمام این‌ها...
در لیون، شهری که اون ... مدت زیادی درش ساکن بود.
من دارم پا جای ردّ پای اون می‌ذارم.
کتابخونۀ من، تحقیقات آرشیوی من...
کتاب‌هایی که خونده‌م...
برام کافی نیستن.
خیلی سخته که آدم خودش رو توی یه عصر دیگه قرار بده.
شما هویت خودتون رو تا حد زیادی در فلورا پیدا می‌کنید.
نه، من متوجهم که یک فرد جدا هستم.
اما دیگه چطور یک نفر می‌تونه به یاد بیاره؟
با استفاده از اسناد و افراد گذشته.
تلاش تاریخ‌دان اینه که خودش رو پشت افرادی که پیدا می‌کنه محو کنه.
اجازه بده اون‌ها صحبت کنن. ردّ زندگی‌شونو دنبال کنه.
...و خودشو توی قاب اصلی قرار نده
از این راهه که آدم سعی می‌‌کنه...
سردربیاره که...
اون افراد، دقیقا، چطور، در اون زمان، زندگی کرده‌ن، مرده‌ن، غذا خورده‌ن و عشق ورزیده‌ن.
از خودم می‌پرسم که آیا هم‌ذات‌پنداری با درد، رنج...
با احساسات زنان در گذشته...
می‌تونه تنبدیل به عمل بشه؟
درغیراین‌صورت فقط به عنوان یه ادراک بی‌ثمر باقی می‌مونه.
آلوزرد آرام‌بخش‌تره!
نه، نه، نه، حال من عالیه!.
تو چی می‌خوری؟ آدم باید تا وقتی می‌تونه از زندگی لذت ببره.
من یه سوسیس گنده می‌‌خورم.
بدک نیست.
با سیب‌زمینی آب‌پز.
با یه استیک درست‌حسابی خوش‌مزه می‌شه.
سلام. چی؟
آقای فالوسی اون‌جا هستند؟
بله؟
بله، ایشون اون‌جا زندگی می‌کنند.
نه، الان دو هفته می‌شه که اون‌جا هستند.
بله، با دخترش.
دوباره سعی کنید.
آها... خیله خب.
کی برمی‌گردن؟
به‌شون بگید که...
هیچی، دوباره زنگ می‌زنم.
نه، متشکرم. ترجیح می‌دم بعدا زنگ بزنم.
یه‌خرده ماهی خوردم.
به‌به. سرخ شده بود؟
- گریل‌شده، گریل‌شده. - چجوری درستش کردی؟
با سس بشامل؟
سس بشامل و فِر.
من یه سری میگوی خیلی خوش‌مزه خوردم.
من هم یه برۀ عالی خوردم.
به خودم هم جایزه دادم... با نخود سبز...
"دلم می‌خواهد به نقطه‌ای بازگردم که برای تمام‌مان عزیز است...
سرنوشت زنان، به‌ویژه زنان کارگر.
آنچه انقلاب سال 1789 برای کارگران به همراه آورد...
باید به‌زودی برای زنان رخ بدهد.
اما، متاسفانه، ما حتی امروز، در سال 1844، هم‌چنان از آن بسیار دور هستیم.
حاکمان و پلیس تحمل من را ندارند، زیرا من در کنار کارگران ایستاده‌ام...
و کارگران به من اعتماد ندارند، زیرا من یک زن هستم و برای حقوق زنان مبارزه می‌کنم.
باید اعتراف کنم که احساس نمی‌کنم چنان صبری داشته باشم.
از کارگران انتظار دارم که آنچه فهمش برای من 20 سال به درازا کشید را...
طی شش ماه دریابند.
واضح است که 7 یا 8 سال نیاز است تا تمام ایده‌های من...
اشاعه پیدا کنند و مردم آن‌ها را تماما جذب کنند."
- .ضیافتی در مارسِی - برای بزرگداشتش
دویست و پنجاه کارگر شرکت می‌کنند.
او نمی‌تواند چیزی بخورد.
دومین و سومین ویراست "اتحادیۀ کارگران" منتشر شده...
کارگران هزینه‌های چاپ را بر عهده می‌گیرند.
پس از مرگش، کارگران به مدت 4 سال پول جمع می‌کنند تا هزینۀ سنگ مزاری را در شهر بوردو تامین کنند...
که روی آن نوشته شده: آزادی، برابری، برادری
"و با این‌همه، قلب میرای من، همچون قلب دیگر مردمان، شاید بتواند...
آن کناره‌گیری خاموش و محتوم را تاب بیاورد،
ولی روح من هرگز نخواهد توانست، با وجود آرزوهایش، از این جهان رخت برکشد، و تا همیشه بر فراز زندگی سرگردان خواهد بود.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.