..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مارچلو ماسترویانی در ‫فیلمی از نیکیتا میخالکوف
‫* چشمان سیاه *
‫- سلام ‫- سلام
‫ببخشید
‫- ببخشید... ‫- هنوز باز نکردیم
‫تقریبا یک ساعت دیگه باز می کنیم
‫الان هیچکس نیست
‫ببین...ببخشید...
‫تازه سوار شدی؟
‫بله، از راه خشکی رفتیم به آتن
‫بعدش تصمیم گرفتیم که از طریق ‫دریا بریم به ایتالیا
‫من با زنم مسافرت میکنم.
‫همسرم روی عرشه ست و روی ‫یکی از صندلی ها چرت می زنه
‫منم یه دفعه خیلی تشنه ام شد
‫آخه هوا خیلی گرمه
‫اما انگار تا ناهار کسی اینجا نیست.
‫کنجکاوی من رو ببخشید، ‫اما میتونم بپرسم اهل کجایید؟
‫چون لهجه تون بنظرم خیلی آشنا میاد
‫من؟ من روس هستم.
‫ساباچکا؟
‫شما قبلا روسیه بودید؟
‫لطفا بشینید...
‫دوست دارید یه نوشیدنی بخورید؟ ‫اینو بخورید...خیلی خنکه
‫ممنون اما نمیخوام مزاحمتون بشم
‫اصلا ‫باعث افتخار منه
‫بعلاوه، من تنهایی دوست ندارم ‫مشروب بخورم.
‫خیلی ممنونم
‫شما زبان ما رو خیلی خوب حرف می زنید.
‫کمی بلدم.
‫من تاجرم. اغلب به کشور شما میام
‫برای تجارت.
‫الان هم برای تجارت اومدید؟
‫نه نه، این دفعه نه...
‫این بار، یه جورایی... اومدم ماه عسل.
‫فکرشو بکنید... تازه داماد...
‫تو این سن و سال... ‫خنده داره...نه؟
‫نه، من به شما حسودیم میشه، ‫چون به نظرم این بهترین زمانه
‫بعضی وقتا من به روزهای اول ‫ازدواجم فکر می کنم
‫چه دوره شاد و آرامی بود...
‫خب حالا...تازه ازدواج کردید؟
‫دقیقا 67 روز میشه
‫والان راضی وخوشحالی؟
‫خوشحال!
‫خیلی خوشحال!
‫- قبلا ازدواج نکرده بودی؟ ‫- اوه! نه، نه، هیچوقت
‫صورتت نشان میده ‫که آدم خوشحالی هستی.
‫من بهت حسودیم میشه ‫و بهت تبریک میگم.
‫داشتم به یک عکس قدیمی نگاه ‫می کردم که منم خوشحال بودم.
‫همسر شما تو این عکس هست؟
‫بله، همون وسطی ـه ‫می بینید؟
‫این منم و این که کنارمه. ‫الیزا، همسرمه
‫واقعا معذرت میخوام ‫من هنوز خودمو معرفی نکردم
‫من رومانو پاترونی هستم
‫- منم معذرت می خواهم ‫- برای چی؟
‫اسم منم، پاول الکسیف
‫- ایتالیایی ها میگند، پائولو ‫- پائولو
‫در روسی "رومانو" یعنی رمان
‫بازم باید ببخشید، یعنی یه رابطه عاشقی
‫خیانت
‫بفرمائید!
‫متشکرم.
‫کجا گذاشتمش؟
‫نه فندک دارم ‫یه لحظه.
‫برای اینکه احساس تنهایی نکنم،
‫داشتم به آخرین عکس همسرم نگاه می کردم
‫که در روز تولدش گرفته شده.
‫بیچاره، اون خیلی جوان بوده...
‫نه نه. فکر کنم اشتباه متوجه شدید...
‫زن من زنده است وحالش هم ‫خیلی خوبه...
‫ببخشید
‫فقط خیلی وقته که ندیدمش
‫من مدت زیادیه که در سفرم.
‫این خانه شماست؟ ‫شبیه قصرـه
‫حتی پارک هم داره
‫نه، نه، این خانه من نیست. ‫خونه همسرمه
‫من گذشته خیلی حقیر و فقیرانه ای داشتم
‫پدرم یه رستوران خیلی کوچیک ‫تو پایین شهر داشت
‫اما از اونجایی که من ‫کوچکترین بچه خانواده بودم
‫والدینم تمام پس اندازشون رو ‫صرف تحصیلات من کردند
‫- من معمارم ‫- اوه
‫- این چیه؟ ‫- یک هدیه کوچک
‫چقدر بامزه...
‫تو دانشگاه با همسرم آشنا شدم.
‫خودت میدونی که این ماجراها چطورین پائولو.
‫شب های مهتابی، قرارهای پنهانی ‫خشم خانواده اش...
‫همون داستان قدیمی! ‫خب طبیعی بود...
‫اون تنها دختر یک ‫بانکدار پولدار رومی بود...
‫سالگتی...شاید اسمش رو شنیده باشی
‫که می خواست با یه ‫دانشجوی فقیر ازدواج کنه
‫من و الیزا فکر می کردیم ‫که به هیچی احتیاج نداریم
‫ما خیلی جوان بودیم و...
‫رویاهامون برامون کافی بود
‫می خواستیم شهر رو ول کنیم ‫و بریم تو روستا زندگی کنیم
‫الیزا قرار بود خانه دار باشه ‫و بچه ها رو بزرگ کنه
‫و من معمار که شدم...
‫پروژه شهرسازی درخشان خودمو اجرا کنم
‫یک انقلاب واقعی در تاریخ معماری.
‫اما پدرش مریض شد
‫و ما مجبور شدیم بریم تو ‫اون قصر بزرگ زندگی کنیم
‫بعد آقای بانکدار مرد و همسرم الیزا...
‫نه. نه. نه...
‫فهمیدی.
‫به هرحال الیزا، که تنها فرزند بود
‫باید کسب و کار خانوادگی را به دست می گرفت
‫در هر حال همینطور زمان گذشت و ‫پروژه منم...
‫دخترمون کلودیا به دنیا آمد،
‫و باید اعتراف کنم...
‫کم کم داشتم به اون زندگی ‫راحت عادت می کردم.
‫به لذت دیر بیدار شدن، ‫خوش پوش بودن...
‫لذت بردن از یک سیگار خوب، ‫کلی خدمتکار داشتن...
‫خلاصه، مثل حیوانات باغ وحش ‫زندگی می کردم
‫تغذیه می شدم فقط به این ‫خاطر که وجود داشته باشم،
‫کم کم همه چیز تبدیل به عادت شد
‫از جمله عشق
‫اینو ببین
‫این عکس آخرین لحظات شادی ‫و بی دغدغه زندگی ماست.
‫این الیزا ست
‫و پشت سرش، دخترمان ‫کلودیا با شوهرش "دودو".
‫این خانم سیاهپوش تینا ست، ‫بهترین دوست همسرم
‫و اینم شوهرش مالیو. ‫خانمی که نشسته...
‫مادر الیزا ست...مادر زن من.
‫- خانم، آقای وکیل اومدن ‫- باشه
‫توجه کنید...
‫الان برمیگردم.
‫- خانم، معذرت میخوام ‫- بعدا بعدا
‫الیزا
‫مواظب باش
‫وکیل اومده...
‫- اسمش چی بود؟ دومنیکو ‫- بله
‫- چیزی شده؟ ‫- نه
‫- حواست به مهمانها باشه ‫- باشه
‫- خانم... ‫- بعدا!
‫دوست داره روزی صد بار ببینه ‫که از پله ها بالا و پایین میرم!
‫بالا پایین، بالا پایین...
‫خدای من
‫- ببخشید خانم ‫- گفتم بعدا
‫- خانم... ‫- بعدا!
‫اونو بذار نزدیک میز.
‫آلبرتو، کی قراره بزنه؟
‫نمیدونم یه بچه
‫حاضر؟
‫ببخشید خانم برای اجرای موسیقی
‫صندلی از توی سالن برداریم؟
‫- ایرادی نداره. از آقای رومانو بپرسید ‫- چشم
‫بهشون بگو اینقدر با اون پیانو ور نرند...
‫چشم
‫بله بله البته... منتظرمیمونم...
‫متوجهم... ‫متوجهم. عالیه.
‫خب؟
‫یه فاجعه. از همین می ترسیدم
‫قضیه اینه که مدیرعامل تو ‫جلسه هیئت مدیره شرکت نکرده
‫اون نرفته؟
‫لابد مریض بوده یا ‫ساعت اشتباهی گرفته.
‫من همیشه مجذوب توانایی زنانگی ‫شما بودم خانم الیزا.
‫من قدرت شخصیت شما را تحسین می کنم.
‫بهتر است به حرفت گوش بدم ‫و برم پیش مهمان ها
‫به محض اینکه خبری شد ‫با من تماس بگیر
‫حالا نگاه کنید... در جای خود.
‫بله بله بله. نه خوشم نمیاد
‫اینجوری وایستا ‫سر بالا، حالا پایین
‫خوبه! تینا، مالیو! نرید
‫میخوام یکی دیگه بگیرم
‫الیزا! ‫الیزا!
‫مامان!
‫سلام مامان. حالت چطوره؟
‫- کجا بودی؟ ‫- من که همینجام. میتونی بری!
‫داره بهشون خوش می گذره، مگه نه؟
‫چطور تونستی با همچین مردی ازدواج کنی؟
‫- اون باید میرفت دلقک می شد ‫- مامان
‫نگاش کن!
‫اون میخواهد ما رو متقاعد کنه ‫که به حمام گل نیاز داره!
‫- مامان! ‫- عجب دلقکی!
‫او هرگز چیزی جز پسر مغازه دار نخواهد بود،
‫تا آخر عمرش پسر یه کارگر خواهد موند
‫و اونقدر خوش شانس بود ‫تا با یه زن پولدار ازدواج کنه
‫مامان تو الان 25 ساله که ‫داری این حرفو تکرار می کنی
‫من می گم...
‫اما تو که هیچوقت گوش نکردی
‫چه فایده ایی برات داشته؟
‫من می تونم ببینم که چقدر نگرانی، می فهمی؟
‫اما به جای اینکه کمکت کنه، ‫میره حمام گل.
‫اون بهش احتیاج داره، اون مریضه.
‫خودت نبودی که می گفتی از تجارت ‫دورش کنم. تنهایی از پسش برمیام
‫و فقط از خودت مشاوره بگیرم
‫درسته؟
‫درسته، همین رو گفتم.
‫خب پس چی؟
‫همچنین گفتم با اون ازدواج نکن
‫ولی تو گوش نکردی
‫تقصیر منه!
‫تقصیر خودمه! میدونم!
‫الانم بیشتر نگران اونی تا مادرت!
‫تو ازش دفاع می کنی!
‫آره!
‫راضی شدی، آره ازش دفاع میکنم! ‫خوشحال شدی؟
‫امروز نه مامان، خواهش میکنم ‫گریه نکن!
‫- تو دیگه حواست به من نیست ‫- ببرش بیرون
‫فقط اونه برات اهمیت داره!
‫مادرت دیگه برات مهم نیست!
‫مامان بس کن...
‫تو اون مارگاریتای احمق رو دیدی؟
‫با سه تا برادرزاده اش اومده اینجا،
‫از درخت میرن بالا تا لانه پیدا کنند ‫میزنند شاخه ها رو می شکنند
‫مامان، اونا بچه اند!
‫همش زرزر میکنه اما بلد نیست سلام کنه. ‫این بچه کیه؟
‫- اون بچه یه نابغه ست ‫- همیشه همین صحنه؟
‫هروقت میام دیدنت...
‫چه خوشگل شدی!
‫غیبت بابا رو می شنوم
‫مامان بزرگ، نمی بینی ‫بابام مثل یک پرنده کوچولوئه؟
‫اون دوست داره پرواز کنه و آواز بخوونه، ‫اونو با مسائل خانوادگی عذاب ندید
‫به پدرت احترام بذار
‫دودو!
‫یه مثال خوب دیگه، همین دودوی شما!
‫یه کم پیر و چروکیده...
‫چیه مادربزرگ، تو هم از دودو خوشت نمیاد؟
‫تو زمان من، با مردها ازدواج ‫می کردیم نه با گنجشک ها.
‫الیزا!
‫برو تو باغ، میام پیشت.
‫باشه مامان.
‫می بینمت...
‫خداحافظ.
‫یه هدیه برای مهمانی کوچک شما!
‫عالی شد...
‫خونسردیت رو حفظ کن
‫نمیتونم پیداش کنم
‫چطور ممکنه؟
‫ناپدید شده!
‫- دود شده؟ ‫- فرار کرده!
‫این یعنی بانک نمیتونه ‫پرداخت ها را انجام بده.
‫عالی شد!
‫ما ورشکست شدیم! باورنکردینه!
‫باید خونسرد باشی چون ‫هیچکس نمیدونه چه اتفاقی افتاده
‫ما هنوز میتونیم بخشی از ‫از سهام رو فردا بفروشیم
‫بله درسته!
‫الیزا...
‫برگرد پیش مهمان هات...
‫و هیچ حرفی هم به کسی نزن
‫فهمیدی الیزا؟
‫- به هیچکس! ‫- خواهش میکنم کمکم کن
‫بیایید دیگه، کنسرت شروع میشه
‫چی کار می کنید؟ ‫کی اجازه داد بادبادک رو بردارید
‫اینطوری که نمی دوند...
‫زانوهاتون رو بیارید بالا ‫یک، دو، یک، دو...
‫کنسرت کجاست؟
‫این گل ها را کجا می برید؟
‫آقای رومانو دستورداده ‫بریزیمشون روی فواره ها
‫- او کجاست؟ ‫- نمی دانم
‫نمیخواد ببری، برگردونید سرجاش.
‫بدون دستور من هیچ کاری انجام ندید
‫یالا دیگه! عجله کنید!
‫- کی هستی؟ ‫-دیگه منو نمیشناسی؟
‫مالیو کجاست؟
‫- کدوم مالیو؟ ‫- چی؟ شوهرت دیگه
‫آها، مالیو... ‫مالیو، بیا اینجا!
‫سلام
‫- چطوری مالیو؟ ‫- خوبم
‫حتما شنیدی که حق امتیازساخت ‫این شیشه های نشکن جدید را خریدم.
‫کمکم کن میزو تمیز کنم
‫جیوانی میبردشون
‫کارد و چنگال ها را هم جمع کن
‫ما اولین کارخانه را در ‫آلمان افتتاح خواهیم کرد...
‫عجب سردردی! یادم رفته بود...
‫الان برمی گردم
‫به نظر میرسه زیاد به این ‫موضوع علاقه نداره
‫طبیعیه. تو هم می تونی بری
‫- خیلی خب ‫- برو برو
‫- من برمیگردم... ‫- من اومدم
‫- من اینجام ‫- شجاع باش الیزا!
‫- الیزا ‫- تینا، مالیو کو؟
‫مالیو!
‫نه مزاحمش نشو
‫اما رومانو کجاست؟
‫رومانو؟ رومانو دیگه کیه؟
‫- شروع کنیم مامان؟ ‫- آره شروع کنیم
‫خانم ها و آقایان ‫دوستان عزیز
‫من این افتخار را دارم تا بعنوان ‫یک پایان عالی برای این روز...
‫استثنایی، یک نابغه کوچک رو ‫بهتون معرفی کنم
‫مامان...
‫دهنتو ببند!
‫پییردو کواسه.
‫معرفی نمیکنی؟
‫یک سونات از ولفگانگ آمادئوس موتزارت،
‫من الان برمی گردم...
‫رومانو؟
‫رومانو
‫تویی الیزا...
‫صدای چی بود؟
‫ببخشید که بیدارت کردم!
‫داشتم چرت می زدم
‫خیلی خسته ام. ‫میدونی حالم زیاد خوب نیست
‫از چی خسته ایی؟ ‫تو واقعا از چی خسته شدی؟
‫در حالی که من حالم کاملا خوبه
‫- داره چیکار میکنه؟ ‫- مشروب میخوره
‫اون لیوان رو ازش بگیر
‫این اصلا براتون خوب نیست
‫تنها کاری که تو تمام زندگیت ‫انجام دادی همینه
‫23سال پیش شروع کردی...
‫در روز تولدم...
‫چی شده الیزا؟ بگو چت شده؟ ‫چه مشکلی داری؟ تو رو خدا...
‫چیزی که شده اینه که ما درست ‫درلبه پرتگاه قرار داریم، فهمیدی؟
‫بانک ما همیشه جای امنی ‫برای حسابامون بوده
‫- و حالا داره ورشکست میشه ‫- اگه میخوای بمونم بهم بگو
‫نه برو! تو باید خودتو درمان کنی
‫نمیخواد بمونی
‫بعلاوه تو از این چیزها سر در نمیاری ‫بهتره تو رویاهات غرق بشی!
‫همه دارند نگاهمون می کنند
‫درسته، من هیچوقت به تجارت مون علاقمند نبودم
‫اما واقعیت اینه که تو و ‫مادرت هرگز نخواستید من...
‫پس حالا تقصیر من و مامانه!؟
‫بس کن الیزا، وگرنه خدا میدونه ‫ممکنه چه حرفایی به هم بزنیم
‫نه، نه
‫تو فکر می کنی من هیچی نمیدانم و ‫چیزی نمی بینم! کاملا در اشتباهی.
‫من تو رو خوب می شناسم، ‫تو آدم دورویی هستی...
‫الیزا اینطوری نکن!
‫تو فکر می کنی نمیدونم ‫چرا از من متنفری؟
‫تو از من متنفری چون من پولدارم.
‫تو با من ازدواج کردی، چون میخواستی ‫این خانه و همه اموال رو داشته باشی
‫تو منو نمی بخشی و همینطور تا آخر عمر ‫به من دروغ میگی و فریبم میدی
‫الیزا...
‫چطور می توانی همچین حرفی بزنی؟
‫الیزا!
‫الیزا، صبر کن!
‫الیزا لطفا بازکن...
‫باز کن
‫باز کن، الیزا!
‫رومانو
‫داری چی کار می کنی؟
‫داری میبینی... فرش رو متر میکنم
‫فرش رو متر می کنی؟
‫واسه چی؟ ‫عرق کردی!
‫طبیعیه. من اونایی که اونجاست متر کردم
‫می بینم
‫هر ماه باید عوض بشند، کی میدونه چرا...
‫باعث شدی حساب ازدستم در بره
‫مالیو کجاست؟
‫مالیو بیا اینجا!
‫- بیا، باید مترش کنیم ‫- چه کار می کنی؟
‫بیا، باید به رومانو کمک کنیم تا ‫فرش ها رو متر کنه.میخوان عوضش کنند
‫فرش ها باید متربشند. ‫شش متر بود.
‫وقت رو تلف نکنیم.
‫شش، هفت، هشت، نه
‫مگه قرار نیست تو کنسرت باشی؟
‫13،14،15...
‫16، 17، 18، 19،
‫20، 21، 22، 23،
‫24، 25، 26، 27، 28، 29، 30...
‫و روز بعد از اونجا رفتم
‫اما چطوری؟ بدون هیچ توضیحی؟
‫توضیح چی؟ من در مورد ‫چیزی احساس گناه نمی کردم.
‫البته قرار بود واسه درمان بری
‫تو مریض بودی، درسته؟
‫صبح بخیر
‫من تا حالا همچین چیزی ندیده بودم!
‫نمیخوام!
‫خداحافظ رومانو...
‫بیدار شید
‫صبح بخیر
‫صبح بخیر! بیدار شید
‫صبح بخیر!
‫ساعت هشت ـه
‫صبح بخیر! بیدار شید
‫صبح بخیر!
‫اوه بازم...
‫ساعت هشت ـه
‫ساعت هشت ـه. بیدار شید
‫صبح بخیر! بیدار شید
‫ساعت هشت ـه، پاشید
‫صبح همگی بخیر!
‫ساعت هشت ـه. صبح همگی بخیر
‫بیدار شید
‫عه بازم...
‫صبح بخیر! بیدار شو
‫بیا تو...
‫سلام آقای پاترونی خوب خوابیدی؟
‫نه خوب، نه بد
‫دیشب برای همه شب وحشتناکی بود
‫مشتری ها در مورد سروصدا شکایت کردند...
‫- ژنرال هر شب مست میکنه ‫- نه، غیرممکنه...
‫آن چنان سرو صدا میکنه ‫مردم همینطور هی میان و میرند
‫واقعا همه رو عصبانی میکنه
‫و باعث شده که هیچکس نتونه بخوابه
‫واقعا خجالت داره!
‫- اینجا هتل یا فاحشه خانه؟ ‫- موضوع چیه؟
‫تو رو خدا یکی بیاد...
‫من تو سه تا جنگ مختلف در...
‫بوسنی و هرزگوین بودم ‫و تا حالا همچین چیزی ندیدم!
‫خدای من! آقای رومانو بیا، ‫بیا ببین.
‫شرم آوره! دیگه نمیتونم تحمل کنم ‫من سی ساله مشروب نخوردم
‫و لیوانی اینجاست که 6 بار استفاده شده
‫- سلام ‫- سلام
‫میخوام بدونم کی اینو گذاشته ‫جلوی در اتاقم...
‫حالا چرا از من عصبانی هستی؟
‫چون این نهمین بارـه که ‫به مافوقت احترام نمیذاری
‫من دست احترامم معلول شده
‫یا مریم مقدس...
‫شرم آوره! این توله سگ ‫ازجون من چی میخواد؟
‫داره چکمه منو لیس میزنه
‫- عجب حیوون زشتی ‫- واقعا متاسفم
‫ببخشید خودش رو باز کرده...
‫خجالت نمیکشی؟
‫حداقل یه پوزه بند بهش بزن
‫خدای من عجب سفرافتضاحی
‫تینا
‫امروز گرما غیر قابل تحمل شده
‫وحشتناکه!
‫- حالا غذای اینجا خوبه؟ ‫- خب بد نیست
‫- آشپز خوبی داره؟ ‫- می بینی
‫- اتاق هاش راحته؟ ‫- آره
‫پس مشکلی نداریم دیگه
‫منظورت چیه مشکلی نداریم؟
‫- مگه میخوای اینجا بمونی؟ ‫- البته
‫- پس مالیو چی؟ ‫- مالیو؟ کدوم مالیو؟
‫- منظورت چیه کدوم مالیو؟ ‫- اوه...مالیو!
‫- چرا اینقدر بهش علاقمندی؟ ‫- خب...
‫- اون تو هند ‫- چی؟
‫- نکنه از دیدن من خوشحال نشدی؟ ‫- نه تینا، بس کن
‫چطور همچین حرفی میزنی؟
‫فقط نداشتن سلامتی ‫یه کم منو اذیت می کنه
‫میدونی، من اینجا هنوز تحت درمانم
‫چونکه هنوز یه مشکلی تو پاهام احساس میکنم
‫انگار از کنترلم خارج شدن
‫- چی میگی؟ ‫- البته گاهی...
‫احساس می کنم پاهام رو نمیتونم کنترل کنم
‫حالم خوبه و ناگهان... پوف
‫نه، رومانو. ‫من ترسوندمت؟
‫ترسوندیم؟ واسه چی؟
‫تینا
‫خیلی خب، بهتره تمومش کنیم
‫مالیو پیش اسب هاست. ‫به زودی برمیگرده. حالا راحت شدی؟
‫اصلا چه ربطی به مالیو داره؟
‫خیلی خب
‫بگو این دفعه با کی خوابیدی؟
‫مخصوصا اومدم تا بفهمم
‫آها، پاهات درد می کنه ‫یادم رفته بود.
‫نگو، بذار خودم حدس بزنم.
‫اون که نمیتونه باشه... ‫نه اون نیست...
‫نه، غیرممکنه باشه...
‫باور کن من اینجا مثل ‫یه تارک دنیا دارم زندگی میکنم.
‫حالا سوای از شوخی، ‫جای خاصی داری میری؟
‫داریم میریم یه سری ‫به پدر و مادر مالیو بزنیم
‫اون زنه با اون آینه اعصاب خردکنش ‫کیه که نمیذاره غذات رو بخوری؟
‫یه روسی با یه سگ کوچولو. ‫فقط همینو میدونم.
‫فقط واسه غذا خوردن ‫و کارهای درمانی میاد اینجا.
‫الیزا رو دیدی؟ چطوره؟
‫اسمش چیه؟
‫ازکجا بدونم. ‫قسم میخورم من هیچی ازش نمیدونم.
‫بگو ببینم...
‫الیزا رو دیدی؟
‫به نظرم این بار واقعا ‫خودتو تو دردسر انداختی
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫این دفعه دیگه جدیه...
‫من احساسش میکنم.
‫بالاخره مالیو اومد! ‫بیا به رومانو کمک کن، عزیزم
‫پاهاش اذیتش میکنه نمیتونه راه بره
‫تو اون دستش رو بگیر...
‫منم این طرفش رو
‫- بذار کمکت کنم ‫- پس به تو تکیه می کنم
‫بیا نگران نباش
‫نگران هیچی نباش، ما می بریمت
‫- همینطوری خوبه! ‫- آخ!
‫آرام، آرام راه بیا
‫کبوتر!
‫من برم یه کالسکه بیارم
‫اینجا پر از کبوتره.
‫چی؟
‫همینطوره
‫- چرا اینقدر بهانه میاری؟ ‫- ولی...
‫تو که من رو میشناسی
‫- تو بدون من ازدست میری ‫- چی؟
‫معلومه که همینطوره.
‫تو بدون من ازدست میری ‫من باید ازت مراقبت کنم.
‫مالیو!
‫ما نمیتوانیم منتظر جیوانی بمونیم
‫تو بدون من ازدست میری
‫گاز نمی گیره. نترسید به من تکیه بدید
‫خجالت نکشید، من میتونم کمکتون کنم ‫بهتون قول میدم
‫نه موضوع این نیست...
‫نترسید، از عهده اش برمیام.
‫این یه شوخی بود
‫بهتون اطمینان میدم. من این بیماری را خوب ‫میشناسم، مادربزرگم هم همینطوری بود.
‫چترمو بگیر
‫شنیدم به دوستت چی میگفتی
‫حس می کنید که پاهاتون فلج شده
‫- دقیقا ‫- باید سینوویت باشد
‫- مطمئنم ورم غشای مفصله ‫- کاش سینوویت بود...
‫توی هر دو زانوم کلسیم رسوب کرده ‫کاش فقط رسوب کلسیم بود
‫- دچار پوکی و شلی استخوان هم شدم ‫- چطوری شروع شد؟
‫باید به خاطر زلزله بوده باشه ‫تا حالا اسم وزوو رو شنیدی؟
‫وزوو؟ بله
‫اما اون که مال قبل از میلاد مسیح بود.
‫درسته... اما این بیماری ارثیه
‫اجداد من اهل پمپئی بودند
‫اما صبر کن، حالا که فکر میکنم...
‫یکی از اجدام توسط یه زن روس شفا یافت.
‫- واقعا؟ ‫- آره، اما فکر کنم یه داستان باشه
‫خواهش میکنم برام تعریف کن
‫- نه، تازه خودمم به معجزه اعتقادی ندارم ‫- اما دیگه شروع کردی...
‫همش مزخرفه. چطوری ممکنه ‫شفا پیدا کرده باشه...
‫خواهش می کنم
‫- باشه میتونیم امتحانش کنیم ‫- آره
‫- یک کلمه روسی در گوشم بگو ‫- چه کلمه ایی؟
‫- هر چی ‫- هرچی؟
‫- آره ‫- بزار ببینم
‫"ساباچکا"
‫به معنای سگ کوچولو
‫چی شد؟
‫من خوب شدم!
‫این یه معجزه ست!
‫معجزه!
‫همه چی خوبه! ‫انگار هیچی نبوده!
‫صبر کن!
‫این فقط یه شوخی بود!
‫دیشب در زدم اما باز نکردی.
‫اما اشکالی نداره چون ما دیگه ‫هیچوقت همدیگه رو نمی بینیم
‫مرغ از قفس برای همیشه پرید. کوکو!
‫عجب ناامیدی! ‫خودمو می کشم! کوکو!
‫صبح بخیر
‫همه چی برای میز 6 آماده ست؟
‫- آب شما، خانم ‫- لطفا بشینید
‫...قبل از قورت دادن خوب بجوید
‫چرا میخندید.
‫باورتون میشه یا نه، ولی من ‫اونوقتا دروغگوی خوبی بودم
‫ولی نه دلیل خاصی داشت ‫و نه حتی مجبور بودم
‫همینطوری بودم، متوجه اید که؟
‫یک روز تو خیابان افتادم ودستم شکست.
‫رفتم پیش دکتر گفت: کجا افتادی؟
‫بهش گفتم: تو زیرزمین
‫- ولی چرا؟ ‫- چرا؟
‫حتی نمیدونم کی شروع کردم ‫یا چه مدت طول کشید.
‫فقط زمانی که متوقف شد رو یادمه
‫- تا حالا مشروب خوردی؟ ‫- متوجه نمیشم
‫منظورم اینه که تا حالا مداوم مشروب خوردی؟
‫اونم چند روز پشت سرهم؟
‫- به طور جدی؟ ‫- آره
‫بله، این اتفاق برام افتاده.
‫همسرم...
‫البته اون موقع هنوز زنم نبود...
‫سعی کرد خودکشی کنه...
‫تقریبا موفق هم شد...
‫البته این یه داستان دیگه ست.
‫اون بار 5 روز پشت هم مشروب خوردم.
‫تقریبا...
‫- من تقریبا... ‫- نزدیک بود از پری بترکی
‫پس می دانید که روز ششم ‫بعد از آن 5 روز چطوریه
‫بله، از خواب بیدار میشی و نمیدونی ‫کجا بودی و چه کارا کردی
‫- دریا زده نمیشی؟ ‫- نه
‫بیدار میشی...
‫و تنها چیزی که می بینی اینه که ‫تو یه سیاهچال هستی. وحشتناکه.
‫در یه حفره سیاه وحشتناک گیر افتادی ‫و به فضا خیره شدی
‫اما مدتی بعد اتفاقی برام افتاد
‫نمیدانم همه زنهای روسی اینطورین یا نه.
‫نمیدونم...
‫از نظر فیزیکی، چیز خاصی نداشت
‫اما چطوری بگم...
‫اما اون یه احساس ناب ازپاکی، ‫و سادگی ازخودش بروز می داد
‫متوجه منظورم که هستی؟
‫چیزی که مرا مجذوب میکرد این بود که...
‫تمام داستانهایی که براش میگفتم ‫باور میکرد
‫وقتی 5 سالم بود یتیم شدم
‫و رفتم پیش پدربزرگم که ‫اون هم تنها بود...
‫اون پیرمرد سختگیری بود.
‫اون یه گنجشک خانگی داشت که ‫باهاش حرف میزد و بهش دستور می داد
‫مثلا موقع غذا بهش می گفت: بیا!
‫منم صداش میزدم و میگفتم:
‫"بیا گنجشک کوچولو برات خرده نون دارم"
‫اونم می اومد و...
‫و از کف دستم غذا می خورد
‫منم خیلی کیف می کردم چون که...
‫کلاهش! کلاهش!
‫مهم نیست
‫یکی دیگه دارم
‫با اجازه
‫- کلاهتون ‫- متشکرم
‫خواهش میکنم
‫ممنون آقا
‫متشکرم
‫هل بده! بیا دیگه!
‫برو
‫ببین چقدر بهشون خوش میگذره. ‫مرا یاد بچگیم میندازه
‫چیکار میکنید؟
‫هوا بارونیه، بیایید تو
‫اون برام یه روروئک ‫درست کرد،میدونی...؟
‫زود باش، سرما میخوری
‫برای اینکه نشان بدم هیچ حقه ای در کار نیست، ‫از یه خانم خواهش میکنم که دستیارم بشه
‫کی این لطف رو می کنه؟
‫شاید اون خانمی که کلاه سیاه سرشه؟
‫لطفا بیایید
‫خواهش میکنم
‫نترس عزیزم
‫ما همدیگه رو نمی شناسیم ‫پس بابت کمکتون ممنونم.
‫تو دستمال چیه
‫شما فکر میکنید هیچی نیست؟ ‫خوب ببین، انگار یه چیزی می بینم.
‫خیلی خوب
‫چی تو کیف قایم کردی؟
‫بیایید ببینیم. مطمئنی هیچی؟
‫یه بار دیگه نگاه کن
‫برای یه رابطه ‫زن متاهل بهتر از مجرده.
‫علاوه بر این، اون از یه شهر دور ‫از روسیه آمده بود
‫واین کارها رو ساده ترمی کرد
‫فوقش یه نامه سرزنش آمیز می نوشت
‫همان سناریو همیشگی که ‫او با چمدانش برمی گشت و می گفت
‫"من اینجام ولی با توام!" که بعید بود ‫یا شوهرش با اسلحه بیاد و بنگ!
‫خلاصه اینکه می خواستم ‫باهاش رابطه داشته باشم. آره.
‫اما یه شب...
‫ساباچکا ‫تنهایی اینجا چیکار میکنی؟
‫بانوت کجاست؟
‫آفرین سگ خوب
‫خدایا چه بلایی داره سرم میاد؟
‫خدای من! اون کیه؟
‫کی اینجاست؟
‫آنا!
‫آنا چی شده؟
‫چرا گریه می کنی؟ ‫چی شده؟ آنا!
‫باورت نمیشه ولی گریه من از خوشحالیه
‫ولی چرا وقتی خوشحالی اینجوری گریه می کنی؟
‫- رومانو؟ ‫- بله؟
‫منو ببخش، رومانو
‫شاید همه اینا برات عجیب بیاد،
‫اما من به شاد بودن عادت ندارم
‫آرام باش...
‫امروز تمام روز یه بغض گنده تو گلوم بود
‫خب وقتی آدم جوونه از این اتفاقا میفته
‫- رومانو... ‫- من دوستت دارم، میدونی؟
‫- خیلی خجالت می کشم ‫- تو خیلی زیبایی
‫وقتی اینجوری نگام میکنی ‫خجالت میکشم
‫تو بامحبتی، خیلی مهربونی
‫بخاطر تمام کارهایی که برام کردی ‫ازت ممنونم، رومانوی عزیز.
‫- بس کن... ‫- هیچوقت توجهت رو فراموش نمی کنم
‫آنا گریه نکن حالا که اینجام، ببینم...
‫دلم میخواد لبخند زیبات رو ببینم
‫وقتی می خندی خیلی خوشگل میشی
‫من چم شده؟
‫رومانو...
‫- نترس ‫- نباید اینکارو بکنی
‫فقط آرام باش
‫رومانو، من نه... رومانو...
‫نترس
‫این درست نیست.
‫الان داری منو تحقیر می کنی
‫آنا بس کن...
‫این وحشتناکه
‫من به شوهرم خیانت نکردم ‫بلکه به خودم کردم
‫نه فقط الان بلکه برای مدتهای مدیدی.
‫شاید شوهرم آدم درستکار و پولداری باشه...
‫ولی درونش پیره
‫تمام عمرش پیر بوده
‫من باهاش از سر ناچاری
‫ازدواج کردم.
‫مادرم مرده بود و پدرم دائم الخمرشده بود
‫از مدرسه اخراجش کرده بودند ‫و براش غیرممکن بود که...
‫بتونه شغل دیگه ایی در ‫شهرکوچیکمون پیدا کنه
‫من دو برادرکوچکتر داشتم ‫و پولمون هم تموم شده بود
‫چاره ایی نداشتم جز اینکه با اون ازدواج کنم
‫یا اینکه از پنجره خودمو پرت کنم بیرون!
‫آنا...
‫من تازه 20 سالم شده بود، ‫و او تقریبا 50 ساله بود.
‫در طول روز، اون به کار خودش ‫می رسید و منم میرفتم پیش خانواده ام
‫تمیز میکردم، آشپزی میکردم، ‫توتکالیف بچه ها کمک می کردم
‫ظهر برمی گشتم خونه
‫او ساعتها غذا میخورد.
‫همیشه از یه چیزی شاکی بود.
‫بعد روی مبل می نشست و خروپفش هوا میرفت.
‫ازش میترسیدم، مثل مدیر مدرسه مون بود.
‫با این حال هر روزدعاش ‫می کردم و پیش خودم می گفتم:
‫"خدا اینو برات فرستاده ‫آنا صبور باش"
‫"به برادرات فکر کن که ‫میتونند مدرسه رو تموم کنند"
‫"به پدرت فکر کن که دیگه مشروب نمیخوره."
‫امروز انتقامم را گرفتم.
‫لطفا برگرد.
‫چی؟
‫برگرد و به من نگاه نکن.
‫خب؟
‫گریه کردی؟
‫چرا؟
‫چی؟
‫ساباچکا!
‫آنا من بهت نگفتم دیشب چی شد.
‫یه صحنه باورنکردنی
‫اون افسری که تیر خورده بود رو دیده بودی...
‫یکی از دوستاش که اونم افسر بود ‫اومده بوده ملاقاتش. صورتش مثل این...
‫مست مست!
‫دوستمان داشت ماجرا را ‫واسه خانمی تعریف می کرد
‫که چطور گلوله ها سفیرکشان ‫از هرطرف رد می شدند
‫بعد افسر نشست جلو همه و بلند گفت:
‫"اگر آبجو رو با کنیاک قاطی نمی کردی ‫و اونقدر مست نکرده بودی
‫اون دوتا فاحشه از پله ها پرتت نمیکردن پایین
‫و الان با بازوی شکسته اینجا نبودی."
‫می تونی موقعیت رو تصور کنی؟
‫اون صبح واسه صبحانه نیومد
‫مدتی منتظرش ماندم
‫بعد رفتم یه هندوانه خریدم ‫و رفتم دیدنش.
‫"از اینجا رفته... ‫حرف خودتو زدی، میذاشتی منم بگم"
‫سلام
‫صبح بخیر
‫اون رفته
‫- کی؟ ‫- اون خانم روسی
‫من اومدم...
‫تا بیستم رزرو کرده بود ‫اما امروز صبح رفت.
‫- اما دکتر... ‫- تو کی هستی؟
‫وقتی داشتم می آمدم، دکتر ازم ‫خواست که اینو...
‫این مال شماست؟
‫- امروز صبح کنار تخت پیدا کردم ‫- نه
‫اگر مال تو نیست، پس مال منه.
‫حتما
‫شما آقای رومانو پاترونی هستید؟
‫آها صبر کن، حالا فهمیدم
‫حتما نامه رو برای دکتر گذاشته
‫"اگر این نامه را به روسی برایت مینویسم، ‫بخاطر این نیست...
‫که به ایتالیایی مسلط نیستم ‫بلکه به این دلیل ـه..."
‫بله اما... ساباچکا!
‫ولی...
‫این که روسی ـه.
‫تو آبگرم، نتونستم کسی رو پیدا کنم ‫که نامه رو برام ترجمه کنه
‫روزی ده بار شایدم بیشتر بازش می کردم
‫و عطرش رو بو می کردم.
‫به علاوه اون زن با اینکه میدونست ‫ما دیگه هیچوقت همدیگه رو نمی بینیم
‫ممکن بود چی نوشته باشه؟
‫یه سری کلمات محبت آمیز... ‫کمی سرزنش ملایم؟
‫من حس کردم که روسی یاد گرفتم.
‫در این بین به رم برگشتم
‫جایی که زندگی جریان عادی ‫خودش رو سپری می کرد.
‫من در طبقه دوم زندگی می کردم.
‫الیزا رو فقط برای ناهار می دیدم،
‫کمی دعوا می کردیم، ‫نفرین های مادرزن...
‫میز کارم روز به روز خاکی تر می شد.
‫و من فکر می کردم تا یک ماه، ‫دیگه خاطره این رابطه هم...
‫مثل خیلی های دیگه محو میشه
‫اما برعکس، یک ماه بعد...
‫تصویرش خیلی واضح و دقیق ‫تو ذهنم مونده بود...
‫انگار تازه ازهم جدا شده بودیم.
‫بعد یه فکر خوبی به ذهنم رسید
‫خط اول نامه که به ایتالیایی بود
‫و اسمم رو توش نوشته بود...
‫و خط آخر یعنی امضاش رو،پاره کردم.
‫و با اون کاغذ رفتم دانشگاهی ‫که توش درس خونده بودم
‫جایی که مطمئن بودم کسی رو پیدا ‫می کنم که کمکم کنه
‫"من این نامه را به روسی برات می نویسم ‫نه به این دلیل که ایتالیایی بلد نیستم."
‫"بلکه تا وقتی کسی آن را ترجمه ‫کنه، ازرفتن من خیلی وقته که گذشته."
‫"خیلی وقت... ‫حتی فکرش هم منو به لرزه میندازه"
‫"و در اونوقت،هیچ کاری نمیتوانی انجام بدی."
‫"من ترکت نکردم. من فرار کردم."
‫"من از عشق فرار کردم"
‫"از چیزی که تمام عمر ‫مشتاقانه منتظرش بودم"
‫"من فرار کردم چون فهمیدم ‫برای این کار آماده نیستم"
‫"بیچاره، عشق بیچاره من"
‫"این چیزی بود که از همان اول که ‫دیدمت می خواستم به تو بگویم"
‫"خدای من، چطور میتونم عاشق تو نباشم؟"
‫"تو، خیلی باهوش، خیلی ‫خوب، خیلی با استعداد هستی"
‫"و اینقدر مرا درک می کنی"
‫"من آدم متوسط و پوچی هستم"
‫"کسی که خود را در منجلاب دروغ ‫و ذلت کشانده"
‫"که این عشق را نه میتونه بدست بیاره ‫و نه نگهش داره"
‫"فقط میتونه فرار کنه"
‫"فرار همراه با ترس، بدون ‫اینکه بدونه کجا میره."
‫این نامه برای کی نوشته شده؟
‫تو کاغذهای یکی از دوستام ‫که تو روسیه است پیدا کردم.
‫واقعا؟ و اون در روسیه چیکار می کنه؟
‫تو سن پترزبورگ از سرما یخ زد و مرد.
‫"الان ساعت نزدیک هفت ـه"
‫"چمدان ها بسته ست"
‫"و روی صندلی نشستم که چند ‫لحظه پیش تو روش نشسته بودی"
‫"به زودی از زیر پنجره شما رد می شوم ‫تا به ایستگاه بروم"
‫"و وقتی بیدار بشی، ‫من قبلا رفته ام و تمام."
‫"آنچه که باید بشه، میشه"
‫"اکنون از پشیمانی و یا تلاش ‫برای توجیه خودم خجالت می کشم"
‫"چون خوشحال بودم"
‫"شادی از آن من بود، ‫پس تقصیر هم متوجه منه"
‫"حیف که همچی خیلی زود تمام شد"
‫"من فرار می کنم."
‫"این امتحان سختی برای من بود ‫و من نتونستم از آن سربلند بیرون بیام"
‫"از تو میخوام که مرا ببخشی."
‫سلام رومانو
‫رومانو!
‫سلام...
‫- لطفا! ‫- بله بله
‫- یک لحظه لطفا... ‫- اون دوستمه
‫- اجازه میدی؟ ‫- بله بله
‫بله
‫"من فرار کردم، دیگه طاقت نیاوردم. ‫لطفا مرا ببخش. خداحافظ"
‫"میدانم که دیگر همدیگر را نخواهیم دید"
‫"اما تا زمانی که زنده ام، ‫فراموشت نخواهم کرد"
‫"تا زمانی که زنده ام، ‫فراموشت نخواهم کرد"
‫- تموم شد ‫- تو اصلا عوض نشدی
‫همیشه خانم باز بودی! ‫هنوزم هستی!
‫بگذریم حالت چطوره؟ ‫من که عالیم
‫کارو کاسبی چطوره؟ ‫اوضاعت چطوره؟ همچی خوبه؟
‫چه کارا میکنی؟ ‫واقعا خوشحالم که می بینمت.
‫ببین، همچی برفوق مراد. ‫بعد از دانشگاه ازدواج کردم
‫چهارتا بچه دارم، خیلی هم راضیم.
‫پسربزرگم داره میره سربازی ‫و دخترم در شرف ازدواجه.
‫تو چی؟ همسرت چطوره؟
‫- داری میپرسی چطورم؟ ‫- آره
‫- واقعا میخوای بدونی؟ ‫- البته
‫- اگه بد باشه تو کمکم میکنی؟ ‫- البته، ما با هم دوستیم
‫اوضاع اصلا خوب نیست! ‫می فهمی؟
‫- ولی تو چیکار میتونی بکنی!؟ ‫- چطور؟
‫خانواده ات، همسرت، ‫بچه هات، مادرت، پدربزرگت...
‫- اگه تو دردسر بیفتم، کمکم میکنند؟ ‫- مطمئن باش
‫تو هیچوقت به کسی کمک نکردی، ‫پس سرت به کار خودت باشه!
‫"تو چیکار کردی..."
‫- بیا حرف بزنیم ‫- تو دیوونه ایی!
‫"خانواده چطوره، کسب و کارچطوره..."
‫چیکار میتونی بکنی؟ ‫آخه تو به چی اهمیت میدی؟
‫آیا کسی اینجا هست که ‫زندگی دیگران براش مهم باشه؟
‫آروم نمیشم! اینم بگیر
‫چرا فکر میکنی برام مهم نیست؟
‫اون دوستی ـه که خیلی وقته ندیدمش.
‫ازش میپرسم حالت چطوره ‫مثل اینکه من بچه ام...
‫با من دعوا میکنه. ‫اعصاب نداره!
‫نگران نباش من دیوونه نشدم فقط میخواستم...
‫چی میگی تو؟ ‫بگیر کلاهتو!
‫کلاهت رو بنداز تو رودخونه! ‫میشنوی چی میگم؟
‫من خوبم، ‫من واقعا خوبم آقایان.
‫ممنون که به من اهمیت میدید
‫واقعا خوبم. خیلی خوبم. ‫من رفتم. خداحافظ.
‫خداحافظ
‫یادم می آید یه شب ناگهان ‫از خواب بیدار شدم،
‫رفتم سمت آینه
‫و بلاخره همه چیز برام روش شد
‫تینا راست می گفت ‫من ازدست رفته بودم.
‫اگر دوباره آنا را نمی دیدم ‫زندگیم تمام می شد.
‫دیگه نمیتونستم بخوابم
‫و به محض روشن شدن هوا رفتم ‫پیش دوستم مالیو و گفتم
‫"مالیوهر کاری میخوای بکن، ‫اما من باید برم روسیه."
‫اول فکر کرد دیوانه شدم...
‫چپ چپ نگاهم کرد و ‫دیگه چیزی ازم نپرسید.
‫- رفتی دنبالش؟ ‫- بله
‫به خانوادت چی گفتی؟
‫بهانه آوردن آسون بود ‫چون من یک معمارم.
‫دوستم مالیو می خواست ‫یه کارخونه شیشه راه بندازه
‫و منو میفرستاد روسیه تا ببینم ‫چه امکاناتی داره.
‫سه هفته بعد...
‫با کوله باری از بروشورهای شیشه نشکن...
‫رسیدم سن پترزبورگ، و ‫شروع کردم به دنبال راهی...
‫برای رفتن به روستایی ‫که اون توش زندگی می کرد.
‫الان نمیدونم اوضاع روسیه چطوریه ‫اما اون وقتا برای یه خارجی آسون نبود...
‫.که از یه شهر به شهر دیگه مسافرت کنه
‫- الان راحت تر شده ‫- اون موقع ها کابوس بود
‫یه مترجم بهم دادند...
‫که برای گرفتن اجازه سفر کمکم میکرد
‫یا بهتره بگم...
‫برای یافتن کسی که ‫مسئولیت امضای مجوز رو قبول کنه...
‫- مجوز سفر؟ ‫- آره آره همین
‫درسته
‫خوش آمدید آقا. ‫ماموت رو دیده؟
‫نه علاقمند نبود.
‫- مشروب میخوره؟ ‫- یه کم
‫پس برا چی اومده اینجا؟
‫اون مدام از رفتن به سیسویف حرف میزنه...
‫برای راه اندازه کارخانه شیشه.
‫- شیشه چی؟ ‫- نمیدونم
‫حالا اینا چه ربطی به من داره؟
‫شما باید مجوز سفر به سیسویف روامضا کنید.
‫چرا دوستت آفاناسی ماتویویچ امضا نکرد؟
‫نمیدانم، گفت از شما بخوام که ‫امضاش کنید.
‫- پس قبول نکرد؟ ‫- گفت از شما بخوام
‫پس میخواد اگه اتفاقی بیفته ‫مسئولیتش بیفته گردن من، هان؟
‫روباه پیر!
‫باشه، من قبول میکنم ولی امضا نمیکنم.
‫همه رو بیرون کن
‫متاسفم امروز خبری نیست ‫ما منتظر یه خارجی هستیم.
‫- لطفا برید آقایون ‫- اما من بخاطرخودم اینجا نیستم
‫خانم لطفا برید ‫ما یه مهمون خارجی داریم!
‫عزیزم!
‫صبح بخیر
‫لطفا بشینید
‫عالیجناب من اومدم تا این ‫شیشه نشکن را به شما نشان بدم.
‫اون کره؟
‫گفتم که شیشه نشکن ـه...
‫تحمل هر ضربه ای رو داره
‫میتونید بدون ترس بهش ضربه بزنید
‫آلمانی ها میخواند اختراع روازم بخرند ‫اما من به اونا نمی فروشم.
‫اگر اجازه بدید بهتون نشان بدم
‫با دقت نگاه کنید. ببینید
‫این یه چکش معمولیه، درسته؟
‫با تمام قدرت بهش ضربه میزنم.
‫دیدید؟ حالا نوبت شماست
‫محکم بزنید، لطفا
‫شک نکنید
‫امضا...
‫دیدید عالیجناب؟
‫باور نکردنیه، نه؟
‫لطفا یه بار دیگه امتحان کنید، نترسید...
‫شما هم می خواهید امتحان کنید؟
‫اینم مجوز عالیجناب.
‫فقط یک امضای کوچولو
‫عالیجناب نمیتونند امضا کنند
‫جوهر ندارند
‫چی جوهر تموم شده؟
‫- جوهر تموم شده ‫- در تمام این ساختمون...
‫یه کم جوهر پیدا نمیشه
‫اجازه میدید؟
‫متشکرم
‫این پیوتر واسیلیچ عجب آدم فوق العاده اییه
‫عجب هوشی! ‫چه سیاستمدار بزرگیه!
‫ببین چقدر سریع مشکلات رو حل کرد!
‫چه درک و بصیرتی!
‫وایستا!
‫مرا ببخش دوست من
‫خداحافظ
‫صبح بخیر ‫معذرت میخوام میشه لطفا...
‫نان، این یجور سنت ـه.
‫چی؟
‫آفرین!
‫اگر شاعر بودم...
‫متشکرم
‫در قالب شعر به شما میگفتم:
‫"روم باستانی سر سفیدش را ‫به سمت ما چرخانده"
‫"گرگ رومی آمده"
‫"تا در جنگل های سیسویف مستقر شود"
‫ولی من شاعر نیستم ‫پس به نثر می گویم...
‫زنده باد پیشرفت
‫پیشرفت!
‫زنده باد کارخانه! ‫ثمره دنیای متمدن!
‫به نمایندگی از طرف سرشناسان شهرمان
‫به من اجازه دادن تا به شما لقب...
‫-که به عنوان اولین خارجی ‫با حضور خود به ما افتخار دادن-
‫شهروند افتخاری سیسویف را اهدا کنم!
‫متشکرم
‫صبر کنید
‫شهر سیسویف
‫صبر کن
‫بالاخره بیدارشدید ‫منتظرتون بودم.
‫- منتظرمن؟ ‫- نمیخوام مزاحمتون بشم
‫من کنستانتین هستم، اما کوستا صدام میزند.
‫خوشحالم که تونستم با شما حرف بزنم
‫- الان از اینجا پرتم میکنن بیرون ‫- کی؟
‫میخواستم باهاتون حرف بزنم.
‫ببینید، من دامپزشک اینجام.
‫دو سال در ایتالیا درس خواندم
‫اما مساله این نیست. ‫الانه که از اینجا بیرونم کنند
‫تو را به خدا، کارخانه تون رو اینجا نزنید.
‫اما من...
‫بله من پیشرفت، اعتبار ‫و افزایش جمعیت رو متوجه ام
‫من مخالف اینا نیستم...
‫در کریستوفسکی خاک رس و ‫ذغال سنگ هست...
‫سعی کنید بفهمید
‫برای ماشین های بخار به چوب احتیاج دارید.
‫ما باید چیکار کنیم؟ ‫جنگل های کاج مون رو...
‫الان میرم...
‫...بسوزونیم؟
‫اما رودخانه چی؟ ‫چه بلایی سرش میاد؟
‫کاتیلینا، تا کی میخوای شکیبایی ‫ما رو امتحان کنی؟
‫کنستانتین استپانیچ آخه چرا ‫مزاحم مردم میشی؟
‫چرا دست از سر مردم برنمی داری؟
‫چرا مهمان ما رو اذیت می کنی؟
‫بخاطر خدا کمی ملاحظه کن. ‫صبر ما حدی داره.
‫نه مهمون نوازی
‫نه میهن پرست. ‫بخاطر همین بیرونت کردیم
‫لطفا ما را ببخشید ‫این بدبختی ملی...
‫ایده ها، و پروژه ها ست
‫اومدیم ببریمتون یا به عبارتی...
‫تا شهرداری بدرقه تون کنیم
‫عالیجناب به افتخارشما مهمانی دادند
‫ما آماده ایم.
‫بس کنید! خدای من!
‫یکی رو بفرست
‫ببا نرده رو تعمیرکن!
‫باورم نمیشه! خدمتکارکجاست؟! ‫آره! میخش کن! لعنتی!
‫دیگه نباید پاش رو اینجا بذاره!
‫لعنتی، بخاطر جنگل و رودخونه ‫از کارخونه زدن خوشش نمیاد
‫بخاطر اون طبیعت دوست که نمیشه ‫از یه معامله چند میلیونی گذشت
‫عالیجناب می فرمایند...
‫روسی نه... فقط کمی فرانسوی.
‫روسی بلد نیست
‫تمام کسانی که می آیند اینجا ‫خیلی خوب صحبت می کنند.
‫- اما اون یک کلمه هم بلد نیست ‫- برو، مزاحمم هستی
‫به شما احتیاجی نیست ‫برید تو سالن
‫لطفا، قبل آمدن مهمانان با من بیایید
‫اجازه بدید با داستان زندگیم ‫شما روسرگرم کنم.
‫متشکرم
‫عموی من
‫اینم جوانی من
‫لباس هام
‫در ابتدای زندگی...و انتهای زندگی... ‫چقدر رشد درین فاصله...
‫آه، تئاتر!
‫بیایید در مورد کار صحبت کنیم
‫مرا ببخشید، صراحتم باعث عذابم ـه
‫چه کار می تونم بکنم؟ ‫اینجوری به دنیا اومدم.
‫برای ما ایده آلیست ها زندگی سخته. ‫آرمان گرایی الان دیگه مد نیست.
‫- حالا روبل حاکم ـه ‫- اوه ببخشید
‫- روبل ‫- روبل؟
‫بله، کاتالیزور قرن ما!
‫اگرمثل گروهبان ما کلاهبردار یا مست نباشه...
‫اینم منم
‫اونوقت میشه یه دیوانه مثل کنستانتین،
‫همونی که مزاحمتون شد
‫کنستانتین
‫بازم من
‫به کسی اعتماد نکن، دوست من
‫این یه توصیه دوستانه ‫به یک تازه وارده.
‫اینجا شهرکوچکی ـه،
‫و فقط یه شخص درستکار پیدا میشه.
‫اینجانب
‫اه، یه چیز بهم چسبیده
‫چی شده؟
‫چیزی نیست فقط کمی...
‫از اتاق همسرم میاد
‫همسرم
‫ما بچه نداریم اما یه سگ داریم.
‫بله، اتاق همسر...
‫آدم میتونه با کمی محبت به حیوان ‫روحش رو گرم کنه.
‫اگر درست متوجه شده باشم ‫شما دنبال سرمایه گذار می گردید
‫میتونید با من صحبت کنی
‫البته می دونم تنها من نیستم...
‫که به این معامله علاقمندم.
‫هر روز میگرده و میگرده...
‫زمین.
‫همچی در مورد تامین مالی ـه، درسته؟
‫بیرون. وقتی مهمون دارم ‫کی بهت اجازه داد داخل بشی؟
‫زود برو بیرون!
‫چند بار بهت بگم.
‫ببخشید، عالیجناب!
‫خانم منو فرستاد تا فنجان را ببرم.
‫چه فنجانی؟
‫اتفاقی برای شما چای ریختن
‫فنجان رو ببر و گمشو! ‫یه بار گفتم بازم میگم
‫داخل اتاق مطالعه من نشو
‫ساباچکا
‫چقدر تو خوشگلی! ‫تو واقعا سگ کوچولوی خوبی هستی
‫ساباچکا
‫ها، میدونستم روسی بلدی
‫آفرین، آفرین
‫نترس، گاز نمی گیره
‫به خانم بگو بیاد
‫می خواهم شما را به همسرم معرفی کنم.
‫الان میاد
‫خانم عذرخواهی کردند، گفتن نمیتوند بیاند. ‫مهمانها آمدند، منتظر شما هستند.
‫اونا اومدند، بیایید بریم پیششون. ‫همراه من بیایید
‫لطفا از اینطرف
‫از این طرف
‫زنده باد ایتالیا!
‫بازم خوابیدی!
‫سگ را ببر
‫اینجا چه میکنید؟ برید!
‫آقایان، بیایید به سلامتی اولین خارجی...
‫که پا توی شهر ما سیسویف گذاشته بنوشیم
‫خانم...
‫چی شده؟
‫با این سینی میخوای چیکارکنی؟
‫می خواهی همه مردم فکر کنند که من ‫با تو مثل یه کلفت رفتار می کنم؟
‫نه، اصلا اینطوری نیست مودست پتروویچ. ‫سردرد دارم، مرا عفو کنید.
‫منو ببخش
‫مودست پتروویچ.
‫خواهش میکنم مرا عفو کنید
‫اینکه در حضور یه غریبه مانند ناتاشا رستووا ‫رنگت بپره و مثل یک دختر جوان خجالتی
‫با دستپاچگی فرار کنید ‫عفت و فروتنی شما رو میرسونه ‫"شخصیت اصلی رمان جنگ و صلح"
‫اما سعی کن بفهمی
‫که این دیدار برای من خیلی مهم ـه.
‫به شما التماس می کنم، مودست پتروویچ!
‫بذار برم، خواهش میکنم
‫هر کاری بخوای انجام میدم ولی الان نه
‫الان سردرد وحشتناکی دارم ‫و میخوام برم به اتاق خوابم
‫وای خدای من
‫آنا؟
‫آنا
‫ناله مرا بشنو و به ‫من توجه کن ای مادر مقدس
‫این گناهکار از شما کمک ‫میخواهد جواب رد ندهید
‫آنا
‫مرا آگاه کن و راه را نشانم بده، ‫ای ملکه آسمانها.
‫بنده حقیر خود را رها مکن
‫آنا!
‫آنا! صبرکن!
‫آنا! نرو! به من گوش بده!
‫بذار باهات حرف بزنم!
‫آنا...آنا ‫لازم نیست بترسی! گوش کن!
‫نه نه نه!
‫آنا!
‫دنبالم نیا! نیا!
‫صبر کن! فرار نکن!
‫آنا صبر کن!آنا بس کن!آنا!
‫نه نه
‫نمیدونی این همه راه رو برای چی اومدم؟
‫- چرا اومدی؟ ‫- این چه سوالیه؟
‫تو باید به حرف من گوش بدی ‫تو برام یه نامه عاشقانه نوشتی
‫- میخوام بدونم چرا ‫- چرا اومدی؟
‫چرا اومدی؟
‫من بدون تو نمیتونم زندگی کنم
‫منم همینطور
‫پس دیگه همچی آسون شد
‫تو همونقدر من رو دوست داری، ‫که من تو رو
‫و ما هر دو خوشبخت خواهیم شد
‫من همچی رو ول میکنم ‫اما بدون هیچ دروغ و فریبی
‫تو هم همچی رو به شوهرت ‫میگی و منم به زنم
‫اون درک میکنه
‫من میرم همچی رو مرتب میکنم ‫و برمی گردم پیشت آنا!
‫همین رو میخواهی، نه؟
‫تو منتظرم میمونی؟ بگو ‫بهم قول بده که منتظرم میمونی!
‫آره
‫فکر کنم منو ندیدید
‫- کنستانتین! ‫- بله بله
‫من اومدم تا عذرخواهی کنم
‫- بابت امروز صبح ‫- نیازی نیست
‫- خیلی مزخرف گفتم ‫- نه!
‫احتمالا حالتون رو بد کردم
‫- نه... ‫- فکر نکن دیوونه ام
‫من مشکلی با کارخانه شما ندارم، نه اما...
‫کرستوفسکی
‫جای مناسبیه
‫اما اینجا...اینجا نمیشه.
‫کنستانتین
‫این یه بهانه بود
‫اومدم اینجا تا دنبال یه زن بگردم
‫و پیداش کردی؟
‫آره، آره، آره
‫پیداش کردم، و من خیلی...
‫آره؟
‫من دیگه باید برم. عجله دارم! ‫معذرت میخوام، باید برم.
‫ببخشید...
‫دخترم اینجا خوابیده
‫من تنهام و وقتی میام بیرون ‫نمیدونم پیش کی بزارمش
‫پس مجبورم با خودم بیارم
‫مدتیه که منتظریم خوابش برده. ‫معذرت میخوام
‫نه، کار خوبی کردی
‫واقعا کارخیلی خوبی کردی
‫میدونی منم یه دختر داشتم
‫خب، هنوزم دارم ‫ولی الان دیگه بزرگ شده
‫- اسمش چیه؟ ‫- اولیا
‫اسم قشنگیه
‫باید وسایلم رو جمع کنم. ‫باید برم.
‫شبانه چطوری میخوای بری؟
‫تا صبح هیچ قطاری حرکت نمی کنه
‫یجوری میرم دیگه. ‫باید هرچه زودتر برگردم رم.
‫تصمیم بزرگی گرفتم
‫و زودتر از آنکه فکرش رو بکنی برگشتم
‫ایستگاه قطار 40 کیلومتری اینجاست ‫چطوری میخوای بری اونجا؟
‫تو رومانو را نمی شناسی.
‫صبر کن رومانو
‫رومانو! صبر کن رومانو!
‫پس تصمیم گرفتی پیاده بری!
‫تا اونجا 40 کیلومتر...
‫خدا را شکر، این آقا حاضرشده ‫ما رو ببره
‫خوشبختم...رومانو پاترونی.
‫خوشبختم، رومانو پاترونی
‫متوجه شدی؟ همه اونا فکر می کنند ‫که من دیوانه ام
‫- چرا اینو میگی؟ ‫- آره دیگه...نگو که نیست!
‫سعی کن بفهمی، ‫من با کارخانه مخالف نیستم
‫اما نمیتونیم اینجا بسازیمش
‫اگر درختها رو بخاطرماشین ها بسوزانیم
‫و اگر رودخانه خشک بشه، کارما تمومه ‫ما می میریم
‫بخاطر همینه که برام مهم نیست ‫اونا فکر کنند که من دیوونه ام
‫اونا آدمای خوبی هستند
‫آدمای محترمی هستند ‫که فقط میخواند اوضاع بهتر بشه
‫اما مثل بچه ها، هر چی ‫دم دستشون باشه برمیدارند...
‫و می کنند تو دهنشون و اینطوری هر ‫چیزی که پیدا کنند می بلعند
‫چی شده؟
‫داریم غرق میشیم
‫هرکسی دنبال منفعت خودشه
‫سود خالص. یالا
‫بیا
‫بیا دیگه!
‫نه نه! شاید بتونم کمکتون کنم؟
‫معذرت می خواهم
‫این منافع ما رو به کجا می رسونه؟ ‫هیچکس نمیدونه
‫- و هیچکس هم نمیخواد بدونه ‫- درسته
‫میدونی، من شنا بلد نیستم
‫- آب اینجا عمقی نداره ‫- خدا رو شکر
‫قبلا عمیقتر بود
‫قبل از ساختن سد
‫اینجا پر از ماهی بود
‫چی؟
‫قبلا ماهی های زیادی داشت!
‫آره، همچی کم میشه: ‫ماهی ها، پرنده ها...
‫گوجه فرنگی ها، همچی
‫خانه شما یه تیکه زمین پشت نرده ها نیست.
‫همه جا خانه آدمه
‫این رودخانه، این جنگل، این نهر...
‫همه جا...
‫و همه چیز باید مثل گذشته زیبا باشه
‫زیبایی، قوت و انرژی ایه که پشت ماده ست
‫بیا، بیا، وایستا، وایستا!
‫همینجا، خوبه، عالیه!
‫ترسیدی؟
‫بریم
‫وقتی بچه بودم، هیچوقت دوست نداشتم بخوابم
‫همیشه فکر میکردم به محض اینکه بخوابم، ‫قشنگترین اتفاقات تازه شروع میشه
‫وقتی مادرم لالایی میخواند،
‫من گوشهام رو می گرفتم
‫از ترس اینکه مبادا خوابم ببره
‫و آخرشم انگشت تو گوش خوابم می برد
‫"بخواب بخواب ‫پسرک دوست داشتنی مامان"
‫"بخواب عزیزم ‫درحالی که لالایی میخونم..."
‫"بخواب... بخواب"
‫"بخواب فرزندم تا ‫آرامش بیشتری داشته باشیم"
‫"بخواب بخواب ‫پسرک عزیز مامان"
‫"بخواب...بخواب"
‫ما به آرامی از اون سرزمین ‫مرطوب و مه آلود عبور کردیم
‫همراه با صدای تلق تلق سطلی ‫که به کالسکه آویزان بود
‫خواب مادرم را دیدم ‫وصدایش را شنیدم،
‫برای اولین بار بعد از چندین سال
‫دیگه وجدانم روم سنگینی نمی کرد
‫هی، کولی ها! منم!
‫یادته؟ رومانو!
‫کولی ها!
‫من دارم میرم اما خیلی زود برمی گردم.
‫برمی گردم! منتظرم باشید
‫خیلی زود برمیگردم!
‫منتظرم باشید!
‫خب؟ بعدش چی شد؟
‫خب...
‫با قطار، کالسکه، با اسب ‫و همینطورسفر کردم...
‫- یکی میخواهی؟ ‫- نه ممنون
‫دوباره با اسب...عجله داشتم. ‫می خواستم سریع برسم.
‫زندگی جدیدی در پیش داشتم، روشن بود،
‫بدون دروغ، بدون فریب
‫انگار گذشته هیچوقت اتفاق ‫نیفتاده بود، می فهمی؟
‫حداقل من اینجوری خیال می کردم
‫- سلام ‫- سلام
‫مواظب باشید کمد آسیب نبینه
‫صندلی ها بره اونجا، ‫جدا بذارشون
‫- فرناندو ‫- خوش آمدید، آقای رومانو
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- آقای رومانو
‫- همسرم کجاست؟ ‫- اون بالا
‫با خانم تینا
‫اما... چه خبر شده؟
‫- 3تا صندلی گمشده ‫- بله، تو راهروئه
‫- الان میارمشون ‫- مگه نبردنشون؟
‫رومانو! بلاخره برگشتی! ‫خیلی خوشحالم!
‫- حیف که الیزا اینجا نیست ‫-الیزا؟ مگه چی شده؟
‫هیچی، اون با وکیل ـه. ‫همچی مرتبه.
‫چطور هیچی، همه اثاثیه رو دارند می برند؟
‫- خدای من نمیدونی؟ ‫- چیو؟
‫مدیر بانکت فرار کرد ‫این یه فاجعه واقعی بود.
‫- تمام مشتریها... ‫- ببخشید...
‫یک لحظه، الان میام پیشتون
‫همه مشتریها مثل دیوونه ها ‫حسابهای خودشون رو بستند
‫اصولا کنار آمدن با آن وضعیت غیرممکن بود
‫- ببخشید، لطفا ‫- هی حرف ما رو قطع نکن
‫تو کی هستی؟ چی میخواهی؟
‫رومانو، آرام باش. یک لحظه.
‫باید بفهمی، اون تازه رسیده...
‫و چیزی نمیدونه، اینجام خونشه
‫- دیگه نیست ‫- بله
‫رومانو!
‫- این آقا ناظر قانونه ‫- ناظر؟
‫ولی نگران نباش، همه چیز رو بسپر به من
‫الان از شرش خلاص میشیم
‫ببین، الیزا تصمیم گرفت ‫همچی رو به سرعت بفروشه
‫از جمله اثاثیه و خانه رو. ‫ببین چه کار بزرگی کرده.
‫- اون تسلیم نشده ‫- سه صندلی کم ـه
‫گوش کن رومانو، مالیو و تینا اینجاند
‫اونا برای کمک به الیزا اومدند. ‫برو ببینشون
‫- 3تا صندلی کمه ‫- من دیگه برم
‫- گفتم 3 تا صندلی کمه ‫- باشه الان میام
‫مطمئنم اون صندلی های ‫کوفتی رو پیدا می کنی
‫صبور باش
‫اون کجاست؟
‫این نابغه مالی کجاست؟
‫- کجا قایم شده؟ ‫- رومانو چی شده؟
‫- اون کجاست؟ ‫- دنبال کی می گردی؟
‫معلومه وکیل دومنیکو. ‫دنبال ناجی خانه و خانواده ام.
‫به جای گول زدن الیزا
‫میتونست به کار ما رسیدگی کنه
‫- تا به این وضعیت نیفتیم ‫- بابای عزیزمن!
‫- دخترم،اینقدر سبک مغز نباش، بس کن! ‫- قضیه چیه؟
‫تازه از راه رسیدی و ‫مثل دیوانه ها داد میکشی؟
‫سه روز دارم خونه رو جمع میکنم!
‫- متوجهی که درچه وضعی هستیم؟ ‫- ساکت باش
‫- ساکت باش. برو دیگه ‫- اصلا به مامان فکر میکنی؟
‫نمیذارم اینطوری با پدرت رفتارکنی!
‫من هر طور که دلم بخواهد رفتارمیکنم!
‫مامانت یادت داده؟
‫حالا بیاد دست پرورده ش رو ببینه
‫- همیشه همینه ‫- باورنکردنیه
‫دقیقا خوب گفتی، باورنکردنیه
‫محض رضای خدا بس کن
‫خوب گوش کن رومانو ‫میدونی اوضاع چطوره
‫برخلاف بقیه من میدانم چرا رفتی روسیه
‫پس آرام باش و این بازیها رو تموم کن
‫خدای من! الیزا حتی در ‫بدترین حالت هم تسلیم نشد
‫برای پرداخت تمام بدهی ها،
‫الیزا تصمیم گرفت خانه رو با وسایل بفروشه.
‫من و مالیو داریم دارایی ها رو حساب می کنیم
‫الیزا داره خانه رو به مشتریها نشون میده
‫نمی فهمم! چطورممکنه اینقدر ‫کورکورانه به اون وکیل اعتماد کرده باشه؟
‫اون باید...
‫چرا اینجوری نگام میکنی؟
‫تو یه دوست واقعی هستی.
‫موضوع چیه؟
‫دلم برات تنگ میشه.
‫- تومیدونی ساباچکا یعنی چی؟ ‫- نه، یعنی چی؟
‫- ببخشید... ‫- بعدا ادامه میدیم
‫ساباچکا
‫امروز میخوام سورپرایزت کنم
‫- سلام رومانو ‫- مالیو!
‫- باید باهات حرف بزنم ‫- بله
‫- صبر کن، داریم حرف میزنیم ‫- نه
‫من باید الان باهاش حرف بزنم ‫فورا تینا
‫تینا
‫- گوشم با توئه مالیو ‫- ببین رومانو
‫من کمکت کردم بری روسیه ‫و خودمو هرگز نمی بخشم
‫میدونی که من نمیتونم دروغ بگم
‫و بعلاوه من دوست ندارم دروغ بگم.
‫و خواهش میکنم که دیگه ازم نخواهی ‫که چنین کاری درحقت بکنم
‫صبر کن مالیو
‫تو حتی نمیتونی تصور کنی، ‫که من رو نجات دادی
‫نگران نباش من دیگه ‫مجبور نیستم دروغ بگم
‫- اما... ‫- امروز حقیقت رو می فهمید
‫وهمینطورالیزا
‫بعد اون راه خودشو میره ‫منم راه خودمو
‫خواهید دید
‫این یه میز بیلیارد فرانسوی عالیه، اصله
‫اگردوست دارید بذارم بمونه.
‫خب نینو؟
‫واینجا اتاق موسیقی
‫و یه پیانوی خیلی خوب هست که فکر ‫کنم بذارم بمونه
‫- همون اول دیدمش ‫- آروم بچه ها
‫میتونه به درد بچه ها بخوره
‫گفتم ساکت
‫الیزا
‫رومانو
‫اینا برای بازدید خانه اومدند
‫قصد دارند بخرند
‫سلام
‫- میتونم نگاهی بکنم؟ ‫- البته
‫- سلام ‫- سلام
‫نینوبیا، اینجا باید اتاق خواب باشه.
‫- سلام ‫- سلام
‫ایدا! ایدا!
‫چیزی که 30 سال پیش آرزوت بود
‫بدون خونه، بدون پول، فقط من و تو...
‫- چطوری؟ ‫- خوبم
‫- سفرت چطور بود؟ ‫- چی؟
‫- سفرخوش گذشت؟ ‫- بله بله
‫- سرد بود؟ ‫- نه نه اصلا
‫معذرت میخوام
‫- اما چرا رفتی روسیه؟ ‫- چی؟
‫من اینو پیدا کردم... وقتیکه ‫داشتم وسایلت رو مرتب می کردم.
‫- خوندیش؟ ‫- نه، به روسی نوشته شده
‫و بوی عطر میده
‫نمی دانم. یادم نمیاد
‫شاید درمورد مشخصات فنی شیشه نشکن باشه.
‫- رومانو؟ ‫- بله؟
‫چرا این نامه را نگهداشتی؟
‫نامه رو نگه نداشتم. ‫نمیدونم جا مونده
‫گاهی بعضی نامه ها دور ‫ریخته میشند بعضی...
‫اینا چیه می پرسی؟ ‫اگرمیدونستم راستش رو میگفتم...
‫بچه ها...
‫چه خبره؟ چرا دعوا میکنید
‫توله هایی که اون بالا ‫هستن میتونیم نگهداریم؟
‫- از بابا بپرسیم ‫- نه از مامان بپرسیم
‫بهترـه از بابا بپرسید
‫- بچه ها؟ ‫- بله مامان
‫به مامان بگید منم میام
‫توله سگها رو ببینم
‫توصیه میکنم بهشون چیزی ندید
‫چون ممکنه براشون مضرباشه
‫من الان میام، مراقب باشید
‫رومانو...
‫برای یک بار هم که شده تو ‫زندگیت راستش رو بگو
‫اما... دقیقا چی میخوای بدونی؟
‫- واقعیت ‫- چه واقعیتی؟
‫تمام حقیقت رو
‫خیلی خب
‫مطمئنی پشیمان نمیشی؟ ‫میخوای همه چیز رو بشنوی؟
‫اما قبلش قسم بخور که دیگه ‫هیچ سوالی ازم نمی پرسی
‫باشه؟
‫- باشه ‫- قسم بخور
‫اگه قسم بخورم...
‫آنوقت تمام واقعیت رو به من میگی؟
‫- بله ‫- قسم میخورم
‫چی رو میخوای بدونی؟
‫یه زنی تو روسیه هست که تو عاشقشی؟
‫نه، به هیچ وجه
‫عزیزم معذرت میخوام، ‫آخه خیلی خسته ام...
‫روزهای سختی داشتم ‫و دلمم برات تنگ شده بود
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود،عزیزم
‫- اون چیه؟ ‫- یه صفحه روسی
‫چه جالب!
‫بعدش چی شد؟
‫خب بعدش...
‫مسلمه، من هیچوقت به روسیه برنگشتم
‫و به زندگی سابقم برگشتم.
‫اوضاع همسرم کم کم بهتر شد
‫حتی از یه عمویی که تو آمریکا داشت و ‫اصلا از وجودش خبر نداشت ارثی بهش رسید
‫به این ترتیب تونست خانه، اثاثیه، ‫پولهاش و البته من رو بدست بیاره
‫و حالا من اینجام
‫و اون چی؟
‫اون؟ کی؟
‫اون یکی، زن روسی
‫اون دوستت داشت و منتظرت بود. ‫شایدم هنوز منتظرته
‫الان 8 سال گذشته، حتی سگ ‫کوچولوش هم باید تا الان مرده باشه
‫درضمن...
‫مگه بین ما چه اتفاقی افتاده بود؟
‫و اگرهم چیزی بود، اون چی بود؟
‫آدم هیچوقت نمیدونه
‫خدای من، کی این روزا یاد کسی میفته؟
‫برای داشتن یه زندگی آروم و ‫بی سرو صدا باید اینطوری فکر کنی.
‫شما مختارید هرجوری که دلتون ‫میخواد فکر کنید، این حق شماست
‫اما این در مورد همه صدق نمیکنه.
‫اما دوست من، چشماتو باز کن...
‫به اطرافت نگاه کن...
‫ما در قرن بیستم هستیم
‫کی به بقیه فکر میکنه؟ ‫کی دیگه منتظر کسی می مونه...
‫اونم این روزها؟
‫من میمونم! من میمونم!
‫من یه آدم ناچیز هستم، یه هیچکس
‫کسی که اصلا به حساب نمی آد
‫اما میخوام یه چیزی به شما بگم
‫من از بچگی همسرم رو می شناختم...
‫از وقتی یه دختر بچه بود ‫من چند سالی ازش بزرگتربودم.
‫بعد اون با والدینش رفت ‫یه جا دیگه و ازدواج کرد
‫تو ازدواجش شکست خورد، ‫و همون ماجرای قدیمی...
‫هفت سال پیش برگشت مسکو
‫با یکی از خاله هاش زندگی میکرد ‫و اوضاعش وخیم بود
‫دعواهای خانوادگی، مشکلات مالی...
‫من هیچوقت ازش چیزی نپرسیدم، ‫اونم هیچی به من نگفت
‫خلاصه اینکه، من عاشقش شدم.
‫کاملا عقلم رو از دست دادم
‫شبانه روز بیرون خانه اش ‫منتظر بودم، مثل نوجوونها!
‫برایش گل می بردم، حسودیم می شد...
‫وقتی یاد کارهام می افتم ‫خجالت می کشم!
‫اما واقعیت این بود که...
‫که اون عاشق من نبود
‫او هیچوقت منو دوست نداشت
‫حتی وقتی خودکشی کرد...
‫من اونو به این دنیا برگردوندم
‫اون 5 روز بیهوش بود ‫من نجاتش دادم...
‫ولی اون هیچی نگفت...
‫مدام گریه می کرد و دستای منو می بوسید
‫اما مطلقا نمی خواست ‫چیزی در مورد ازدواج بشنوه
‫منم شروع به نوشیدن کردم، ‫اما نکته مهم این نیست...
‫در عرض 7 سال، 8 بار ازش خواستگاری ‫کردم و همیشه جواب رد داد
‫و نهمین بار، وقتی که ‫از عشق داشتم دیوانه میشدم
‫به پاش افتادم...
‫کنارم زانو زد...
‫پیشانی من رو بوسید و گفت:
‫"من تو رو دوست ندارم، ‫اما بهت وفادار میمونم"
‫این حرف رو زد و بعد قبول کرد.
‫و من با اشتیاق فراوان ‫اون موقعیت تحقیرآمیز رو پذیرفتم!
‫می فهمی، با اشتیاق!؟
‫همانطور که قبلا گفتم، من یه ‫آدم ناچیز و کمرویی هستم
‫بلد نیستم کاری کنم ‫که بقیه دوستم داشته باشند
‫اما هیچی نابود نمیشه...
‫نه یک روزش، نه یک عملش.
‫همچی با ما میمونه، ‫تا با خودمون به گور ببریم
‫و احتمالا به فراتر از آن.
‫این کشتی میپوسه، ‫واین دریا خشک میشه،
‫اما کارهای خوبی که کردیم، ‫و کارهای بدی که انجام دادیم،
‫تا ابد یه جایی باقی میمونه.
‫من هرروز جوری زندگی کردم، ‫که انگار یه امتحانه
‫یه تمرینه
‫به خودم و دیگران میگم:
‫"این موقتی ـه، یه امتحانه"
‫"زندگی...زندگی واقعی بعدا میاد"
‫و بعدا هیچی نیست.
‫مثل یجور شوخی، یه بازی، یه چیزهجو
‫من...
‫من هم همچی داشتم...
‫و هم هیچی.
‫نه یه خانه واقعی، ‫نه یه خانواده واقعی،
‫نه حتی دخترم که شبیه خودمه...
‫مثل سیبی که از وسط نصف کرده باشند
‫من هیچی یادم نمیاد
‫اگر همین الان بمیرم وخدا ازم بپرسه:
‫"رومانو، از زندگی چی یادته؟"
‫میگم لالایی مامانم که ‫موقع بچگی برام میخوند.
‫صورت الیزا، شب عروسیمون...
‫و اون مه در روسیه.
‫رومانو
‫دیوونه شدی؟
‫یک ربع دیگه وقت نهاره...
‫و تو هنوز میزها رو نچیدی.
‫نگران نباش، دو دقیقه دیگه آماده ست.
‫دوستی رو دیدم که با ‫هم تو جنگ آفریقا بودیم.
‫اگر دوباره بیرونت کنند، من دیگه ‫کمکت نمی کنم، فهمیدی؟
‫تا 5 دقیقه دیگه همچی حاضره.
‫برو و یک ربع دیگه برگرد،
‫من اینجا منتظرتم. ‫زنتم بیار
‫یه نهاری براتون سرو کنم که ‫مناسب تازه عروس و داماد باشه
‫برو. کلاه و عصات یادت نره
‫برش میدارم
‫رومانو، الان میاییم.
‫عزیزم...
‫وقت بیدار شدنه، عزیزم
‫می خواهم تو رو با یکی آشنا کنم
‫ساعت چنده؟
‫دو و نیم
‫خیلی وقته خوابیدم؟
‫بیا ببین عجب سرنوشتی داره! ‫اون روسیه هم رفته! پاشو دیگه
‫- راست یا چپ؟ کدوم طرف؟ ‫- راست
‫- اینجاییم ‫- چند دقیقه دیگه میام
‫اینم مشروب شما
‫زود برمیگردم!
‫کولی ها! دوستای من! ‫خیلی زود برمیگردم!
‫کولی ها! دوستای من...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.