..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫« نفــر دَهــم »
پس از تهاجم موفق اتحاد جماهیر شوروی
تعداد سربازان آلمانی در خط مقدم
.افزایش بی‌سابقه‌ای داشته است
گروه‌‌ به اصطلاح مقاومت
...دیروز ضربه‌ی دیگری خورد
‫ممنون.
...سه تروریست به ضرب گلوله کشته شدن
‫صبح بخیر، آقای شاول.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
با پوزش از مسافران قطار پاریس
این قطار رأس ساعت 08:35 دقیقه
.ازسکوی شماره دَه حرکت می‌کند
قطار به مقصد گردان چهارم ارتش
.از سکوی شماره هفت حرکت خواهد کرد
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، آقای شاول.
‫[دفتر وکالـتِ ژان لویـی شاول]
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، آقای شاول.
‫ممنون. صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫قوانین مالی جدید آلمانی، آقای شاول.
‫جولز؟
‫صورتحساب، لطفاً.
‫همین‌الان، آقای شاول.
!همه! همه
‫یه نفر کم داریم.
‫یه نفر کم داریم!
‫بیا!
‫چرا من؟!
‫من وکیلم!
‫ولم کنین!
‫رئیس‌تون کیه؟
‫ولم کنین! اشتباه شده!
‫من کاری نکردم.
‫بسه دیگه!
‫برو، برو.
‫برو، یالا! سوار شو!
‫من بی‌گناهم! کاری نکردم!
‫بیرون! بیرون! تکون بخورین! ‫زودباشین! تندتر!
‫بیرون! بیرون! تندتر!
‫بیرون! بیرون!
‫زودباش! یالا! بیرون!
‫بجنب!
‫اینجا کجاست؟
‫این مسخره‌ست. ‫مطمئنم اشتباه شده.
‫رئیس‌تون کیه؟
‫هی، تو!
‫باشه، باشه.
‫اشتباه شده.
‫من وکیلم.
‫می‌خوام رئیس‌تون رو ببینم.
‫می‌خوام با اون افسر صحبت کنم.
‫تندتر! تندتر!
‫برو تو.
‫تو هم همینطور.
‫هی، برتون، ساعت چنده؟
‫هشت و پنجاه دقیقه.
‫هشت و چهل دقیقه‌ست.
‫ساعت هشت و چهل دقیقه‌‌ست.
‫ساعت آنتیک و قشنگیه.
‫ولی دیگه درست کار نمیکنه. ‫ساعت هشت و چهل‌ دقیقه‌ست.
‫معلومه دیگه،
‫ساعتِ آشغالی خریدی.
‫همه‌ش عقب میوفته.
‫به درد نمی‌خوره.
‫ساعت هشت و پنجاه دقیقه‌ست.
‫افتادی تو دردسر؟
‫آره.
‫رئیس اینجا کیه؟ ‫باید باهاش صحبت کنم.
‫خودت رو خسته نکن.
‫اما من کاری نکردم.
‫دلیلی نداره اینجا باشم.
‫ما هم هیـچ کاری نکردیم.
‫تو چه مرگته؟
‫نگو که نمی‌دونی اینجا چه خبره!
‫هر‌چند وقت یکبار،
‫مردم رو از توی خیابون‌ها می‌گیرن و ‫میارن اینجا.
‫یه مدت نگه‌مون می‌دارن و...
‫بعدش به خدمت‌مون می‌رسن.
‫خیلی ساده‌ست.
‫آلمان‌ها هرگونه مقاومت یا اخطار ببینن،
‫چندتا از زندانی‌ها رو میکشن تا
‫قانون رو اجرا کرده باشن.
‫بعد دوباره... یه عده‌‌‌ی دیگه رو می‌گیرن.
‫لابد فکر می‌کنن راه درستش اینه.
‫ولی باید یه راهی باشه.
‫صبر کن، ببینم. کله‌گنده‌ نمی‌شناسی؟
‫یه آدم با نفوذ؟
‫نه.
‫سرهنگ هم باشه، بد نیست.
‫اونجا... خبری نیست؟
‫فعلاً که نه.
‫اونجا آدم‌ها رو میکشن.
‫می‌برن‌مون دور حیاط و
‫برمون می‌گردونن.
‫بعد صدای شلیک‌شون رو می‌شنوی.
‫من و تو تنها آدم‌حسابی‌های اینجا هستیم.
‫بقیه‌شون، راننده‌کامیون،
‫فروشنده، سیگارفروش و
‫کارگرن.
‫میشل مانـژو میگه کارمند عالی‌رتبه‌ست.
‫ولی وقتی دستگیرش کردن، ‫بیکار بوده.
‫من خودم شهردار شهر بورژ بودم.
‫ولی فکر نمی‌کنم نشان سه‌رنگم،
‫با این لباس‌ها جور در‌بیاد.
‫بالاخره باید یه کاری کرد.
‫حتی اینجا هم، قانونی هست که
‫از آدم‌های بی‌گناه حمایت کنه.
‫اگه پسرم بود، باهات مخالفت می‌کرد.
‫میگه پول رو باید گذاشت ‫دست آدم درستش،
‫یعنی آدمی که اهلش باشه.
‫همه برگردن تو!
‫وقت خوردن آب‌زیپوئه.
‫ایست!
‫اگه فقط با یکی تماس می‌گرفتم...
‫میشد کاری کرد.
‫پسرم احتمالاً فکر میکنه من مُردم.
‫لابد تمام نقره‌های خانوادگی‌مون رو فروخته.
‫حرکت کنید!
‫ایست!
‫نمایشگاه تیراندازی رو نگاه کن.
‫تاحالا کسی رو کشتی؟
‫نه.
‫نه، هرگز کسی رو نکشتم.
‫تابحال حتی با یه آدم مسلح هم روبرو نشدم.
‫تکون بخورید!
‫خیله‌خب. حاضرین؟
‫جوراب‌هاتون.
‫من دوتا دکمه و یه بند کفش میذارم وسط.
‫من دو نخ سیگار.
‫این دو نخ سیگارت...
‫منم جلیقه‌م رو میذارم.
‫منم کلاه‌م رو میذارم.
‫دست من پُـره. 3 تا 9 دارم.
‫پس کار من تمومه. فقط شلوارم واسم مونده.
‫منم.
‫من 4 تا 10 دارم.
‫بنظر آروم میاد.
‫معمولاً همینطوره...
‫هنوز صبح زوده.
‫آره.
‫شما تیربارون رو هم می‌بینین؟
‫آره. معمولاً صبح‌ها می‌کُشن.
‫هفت صبح.
‫جوخه‌شون رو دیدی؟
‫آره...
‫تیرهای چوبی که... پشتش هم ‫دیوار سنگی‌ـه.
‫البته دیگه دیواری نمونده.
‫بخاطر گلوله‌ها سوراخ سوراخ شده.
‫خیلی بدبختن.
‫بی‌عرضه‌‌‌ان.
‫نشونه‌گیری هم بلد نیستن.
‫یکی‌ش که به هدف می‌خوره.
‫من تاحالا نرفتم خارج پاریس.
‫فونتن‌بلو.
‫فقط یه تابستون رفتیم اونجا.
‫یه روز اونجا بودیم... با مادر و ‫خواهرم رفتیم.
‫خیلی قشنگ بود.
‫مسافرت رو خیلی دوست دارم.
‫تو خیلی جاها رفتی. درسته؟
‫همم؟ آره. راستش نه.
‫ارتش که بودم...
‫اونطرف‌تر از...
‫پادگان مارسی نرفتم.
‫من رو واسه ارتش قبول نکردن.
‫دیگه نمی‌خوام جایی برم.
‫فقط می‌خوام برگردم سنت‌ژان‌ دو بیناک. ‫جایی که خونه‌م هست.
‫تقریباً...
‫یک‌ساعت با... پاریس فاصله داره.
‫جای قشنگیه؟
‫- آره. ‫- حتماً خونه‌ی مجللی داری.
‫راستش یه خونه‌ی قدیمیه.
‫راه‌پله داره... می‌دونی...
‫اگه بخوای می‌تونم طرحش رو ‫برات بکشم.
‫خونه‌ی توئه، خونه‌ی من که نیست.
‫مال پدرمه. اونم از پدرش بهش ‫ارث رسیده.
‫منم ممکنه همونجا بازنشسته بشم.
‫شغل پدرت چی بود؟
‫اونم وکیل بود...
‫مثل پدرش.
‫شماها وضع‌تون خوب بوده. ‫ما همیشه بدبخت ‌بیچاره بودیم.
‫می‌تونی به قانون اعتماد کنی.
‫با دوست و فامیل فرق داره.
‫قانون هیـچوقت ناامیدت نمی‌کنه.
‫به‌شرطی که جهت مقابلش نباشی.
‫فکر کردم گفتی صبح‌ها ‫از این خبرها نیست.
!یالا! راه بیوفتین! از اینطرف
!نه! نه! تکون بخورین
!تندتر! تندتر
‫ساعت چنده؟
‫شیش و نیم.
‫فکر کردم دیرتره.
‫درست فکر کردی. ‫شیش و چهل دقیقه‌ست.
‫اون آشغالی که دستته جلوئه.
‫ساکت باشین.
‫یه خبر دارم.
‫شب گذشته در شهر خشونت دیده شده.
‫معاون فرمانده‌ی رئیس ارتش،
‫به قتل رسیده.
‫همچنین یک دختربچه که سوار ‫دوچرخه‌ش بوده.
‫ناراحتی ما بخاطر اون دختر نیست.
‫مردان فرانسوی از طرف ما اجازه دارن ‫اگه بخوان...
‫زنان فرانسوی رو بکُشن.
‫به ما هیـچ ربطی نداره.
‫عواقبش هم بعهده‌ی ‫گروه به اصطلاح مقاومت خودتونه.
‫به من دستور رسیده...
‫که در این بازداشتگاه...
‫یک نفر از هر ده نفر...
‫باید گلوله‌باران بشه.
‫شما 30 نفر هستید.
‫پس سهم‌تون میشه 3 نفر.
‫برای ما هیـچ فرقی نمی‌کنه ‫اون 3 نفر کی باشن.
‫این دفعه...
‫خودتون اونا را انتخاب می‌کنید.
‫مراسم اعدام فردا رأس ساعت 07:00 ‫صبح اجرا خواهد شد.
‫خب؟
‫حالا چیکار کنیم؟
‫داوطلب نداریم؟
‫قرعه‌کشی می‌کنیم...
‫مگر اینکه بخوایم از روی سن و سال ‫انتخاب کنیم...
‫که مسن‌ترین‌ها انتخاب میشن.
‫ولی این منصفانه نیست.
‫ما دیگه عمرمون رو کردیم. ‫قانون طبیعته.
‫همیشه نه. قرعه‌کشی می‌کنیم.
‫بهترین و منصفانه‌ترین راهه.
‫خب، چطوری؟ با شیر و خط؟
‫با سکه شانس‌مون مساوی نمیشه.
‫تنها راهش قرعه‌کشی‌ـه.
‫از نامه‌ی من استفاده کنین.
‫هنوز پـشتـش سفیده.
‫سه نفر در مقابل یک نفر؟
‫این عادلانه نیست.
‫من قبول نمی‌کنم!
‫با... باید... باید ازشون بخوایم...
‫تا با یه افسر ارشد صحبت کنیم.
‫اینطوری درست نیست.
‫ضربدرش از پشت معلومه.
‫باید بندازیم‌شون توی یه کفش.
‫پای «کُـرگ» از همه بزرگ‌تره.
‫کی اول شروع میکنه؟
‫از روی حروف الفبا باشه.
‫از آخر بهتره.
‫برای تو که بد نمیشه، «بِـرجر»؟
‫تروخدا اینقدر باهم ‫جنگ و دعوا نکنین. باشه؟
‫خیله‌خب.
‫کسی قبل از حرف «وی» نیست؟
‫نیست؟
‫خیله‌خب.
‫نوبت منه.
‫خب دیگه...
‫بیچاره «واسین»...
‫ولی شانس بقیه رو زیاد کرد.
‫خب، نفر بعدی کیه؟
‫حرف یو؟
‫تی؟ اس؟
‫تموم کن این مزخرفات رو!
‫همه‌مون باید یکی‌ یکی برداریم.
‫دو.
‫سه.
‫چهار.
‫پنج.
‫شش.
‫هفت.
‫هشت.
‫نه.
‫نفر دهم کیه؟ «مانـژو» نوبت توئه.
‫ده.
‫یازده.
‫دوازده.
‫سیزده.
‫چهارده.
‫پونزده.
‫شونزده.
‫هفده.
‫هجده.
‫نوزده.
‫بیست.
‫بیست و یک.
‫بیست و دو.
‫میشه کنارت بشینم؟
‫بیست و سه.
‫بیست و چهار.
‫بیست و پنج.
‫بیست و شیش.
‫بیست و هفت.
‫دیدی!
‫ندیدم!
‫ندید! ندید!
‫بیا پیش ما بشین، آقای شاول.
‫اما...
‫من با این قرعه‌کشی موافق نبودم.
‫بیا اینجا بشین. نمی‌تونی زیرش بزنی.
‫ولی... آخه... چرا...
‫یعنی...
‫من بیگناهم.
‫اینطوری بهش نگاه کن، آقای شاول:
‫الان نری، یه دفعه دیگه میکُشنت.
‫هیـچکدوم‌مون قرار نیست عمر ابدی ‫داشته باشیم.
‫نمی‌تونین مجبورم کنین!
‫مگه تقصیر ما بود؟
‫نمی‌تونین مجبورم کنین!
‫صد هزار فرانک میدم به هر‌کسی که...
‫هرکسی که جای من بره.
‫صد هزار فرانک.
‫خواهش می‌کنم.
‫صد هزار.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫صد هزار فرانک!
‫گفتم صد هزار فرانک میدم... ‫خواهش می‌کنم.
‫هیـچکس جونش رو بخاطر پولی که
‫قرار نیست لذتش رو ببره نمیده.
‫این که مشخصه.
‫حاضرم تمام زندگیم رو بدم.
‫همه‌چیزم رو.
‫زمین‌هام، خونه‌‌م، همه‌چیزم رو میدم.
‫خواهش می‌کنم.
‫کسی دلش نمی‌خواد بمیره.
‫پولدار یا فقیر فرق نمی‌کنه.
‫پس خفه‌خون بگیر!
‫بگو ببینم...
‫شاید من پیشنهادت رو قبول کنم.
‫صد هزار فرانک...
‫زمین‌هام، خونه‌م، هرچیزی که دارم رو میدم.
‫چقدر پول داری؟
‫مسخره‌ش نکن.
‫مسخره‌ش نمی‌کنم. ‫دارم معامله می‌کنم.
‫تو بجای من میری؟
‫من بجای تو میرم.
‫وقتی مُرده باشی پول به چه دردت می‌خوره؟
‫مادر و خواهر دارم.
‫می‌تونم وصیت کنم.
‫من قبول ندارم.
‫ما نمی‌تونیم جون‌مون رو بخریم. ‫چرا این می‌تونه؟
‫پول داشته باشی هرکاری بخوای، ‫می‌تونی بکنی.
‫می‌تونی جون یه نفر دیگه رو هم بخری؟ ‫چرا نتونی؟
‫منصفانه نیست.
‫لابد منصفانه اینه که نذاری ‫کاری که دلم می‌خواد رو انجام بدم؟
‫می‌خوام پولدار بمیرم.
‫هرکسی غیر از این فکر می‌کنه ‫اینقدر اینجا بمونه تا بپوسه.
‫بیا بشین اینجا.
‫چقدر پول داری؟
‫تقریباً 300 هزار فرانک دارم.
‫تقریباً؟
‫آره.
‫خب...
‫املاکت چی؟
‫چندتا باغ دارم، زمین‌های کشاورزی و
‫خونه‌م.
‫توی پاریس چی داری؟
‫نه. دفتر کارم اجاره‌ست.
‫خونواده هم داری؟
‫نه، نه. هیچکس رو ندارم.
‫خیله‌خب.
‫- وکیلم که هستی. ‫- آره.
‫پس بهتره همه‌چیز رو ‫قانونی بنویسی.
‫یکی از اون نامه‌ها...
‫بهش چی میگن؟
‫توافق‌نامه.
‫آره، همون. یکی برام بنویس.
‫به اسم میشل مانژو.
‫میشل...
‫مانژو.
‫اینجانب...
‫ژان لویی شاول،
‫ساکن سنت ژان دوبیناک،
‫تمام سهام،
‫پول نقد،
‫و تمام مایملک خود
‫در سنت ژان دوبیناک
‫و مالکیت مطلق آنجا را به ‫میشل مانژو واگذار می‌کنم.
‫دو نفر... شاهد می‌خوام.
‫نه، تو نه.
‫شاهد زنده می‌خوام.
‫تو چی؟
‫اینم خودکار.
‫مدرک خیلی عجیبی‌ـه.
‫اَه، بِدش من امضاش کنم.
‫شاهد باید آدم محترمی باشه.
‫اینجور مسائل شوخی‌بردار نیستن.
‫خوبه.
‫حالا وصیت‌نامه‌ی من.
‫تقدیم به مادر و خواهرم بطور مساوی.
‫می‌خوام به همسایه‌ها نشون بدم
‫چه آدمی بودم.
‫مدارک پیش تو باشن.
‫بعد از اینکه من رو کشتن،
‫براشون پُـست کن.
‫من مرد ثروتمندی هستم.
‫همیشه می‌دونستم یه روزی ‫پولدار میشم.
‫شاول؟
‫از خونه‌‌م برام بگو.
‫تقریباً یک مایل...
‫دورتر از شهرـه.
‫چندتا اتاق داره؟
‫پذیرایی بزرگ،
‫ناهارخوری...
‫شیش تا اتاق‌خواب، اتاق مطالعه و کار. ‫آشپزخونه.
‫از آشپزخونه‌ش بگو.
‫خدمتکارم که همیشه راضی بود.
‫الان کجاست؟
‫نمی‌دونم. ‫شاید درها رو بسته و...
‫رفته باشه.
‫- باغش؟ ‫- آهان، آره...
‫یه فواره داره...
‫با یه عالمه گل‌ رز.
‫میشه سبزی هم کاشت؟
‫آره.
‫پُـر از میوه‌ست...
‫سیب، آلو...
‫یه درخت گردو هم داره.
‫درخت گردو؟
‫آره.
‫ساختمون‌ش چند ساله‌ست؟
‫1780 ساخته شده.
‫حیف شد.
‫آخه مادرم ریه‌‌ش مشکل داره.
‫مدرن‌تر رو ترجیح می‌دادم.
‫آره.
‫چراغ‌ها خاموش!
‫مانـژو؟
‫نمیشه...
‫حتماً عقلم رو از دست داده بودم.
‫معامله بهم می‌خوره.
‫ببین. من دیگه این وضعیت رو نمی‌خوام...
‫دیگه نمی‌تونم تو صف دستشویی ‫منتظر بشم...
‫یا هرروز...
‫از این سوپ‌های آشغال بخورم.
‫اگه شانس بیارم و آزاد هم بشم ‫میوفتم گوشه‌ی خیابون.
‫می‌خوام شیک بمیرم.
‫به شیکی تو.
‫مانـژو، گوش کن.
‫نمی‌ذارم اینکارو بکنی.
‫نمی‌خوام بمیرم. ‫خدا می‌دونه که نمی‌خوام بمیرم.
‫ولی نمی‌تونم. ‫تو خانواده داری.
‫آره.
‫اما در خانواده‌ی ما،
‫وقتی گفتیم کاری می‌کنیم،
‫تا آخرش پاش می‌مونیم.
‫دیگه خیلی دیر شده. معامله کردیم.
‫ساعت چنده؟
‫شیش دقیقه به هفت.
‫هفت و چهار دقیقه‌ست.
‫راه بیوفتین!
‫آماده!
‫هدف!
‫آتش!
‫[سه سال بعد]
‫چی می‌خوای؟
‫اینجا هیچی نیست.
‫سال‌هاست در اینجا رو بستن.
‫انگشتر قشنگیه.
‫ممنون.
‫چرا هر ولگردی که رد میشه،
‫باید زنگ اینجا رو بزنه؟
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫حتماً غذا می‌خوای.
‫غذای زیادی نمی‌خوام.
‫منم غذای زیادی ندارم.
‫از کجا میای؟
‫پاریس بودم. اما...
‫اما اونجا کار پیدا نمیشه. ‫منم اومدم طرف جنوب.
‫گِل کفش‌ت رو نیار تو.
‫پله‌ها رو تازه تمیز کردم.
‫کفش‌هام رو درمیارم.
‫یه کمی غذا توی آشپزخونه هست.
‫از کدوم طرف برم؟
‫کجاست...
‫چی کجاست؟
‫مادرتون... مادرتون کجاست؟
‫مادر من رو از کجا می‌شناسی؟
‫خب، برادرتون بهم گفت.
‫تو میشل رو می‌شناختی؟
‫آره.
‫کی؟
‫از زندان؟
‫بله.
‫تِـرِسا؟
‫هیـچی درموردش نگو. ‫مادرم هیـچی نمی‌دونه.
‫درباره‌ی مرگش؟
‫نه. درباره‌ی اون یکی کارش.
‫فکر می‌کنه ثروتمند شده و ‫مثل یه قهرمان مُرده.
‫اسمت چیه؟
‫ژان پـرت.
‫اون یکی رو هم می‌شناختی؟
‫آره. می‌شناختم.
‫ترسا، اون کیه؟
‫کسی که میشل رو می‌شناخته.
‫تو میشل رو می‌شناختی؟
‫بله. گفت بیام پیش‌تون... ‫البته بعد از...
‫خب، ما زیاد باهم حرف می‌زدیم.
‫اون پسر خیلی خوبی بود.
‫تمام اینا رو برای مادرش خرید.
‫پسره‌ی احمق.
‫من از جای خودم راضی بودم.
‫سه تا اتاق کوچیک و دنـج‌ ‫در شهر «کلیشی» داشتیم.
‫اینجا... از همه دور افتادیم.
‫به درد یه پیرزن و یه دختر نمی‌خوره.
‫فکر کردم اونقدر براتون گذاشته که
‫در رفاه باشین.
‫خیلی چیزهاست که با پول ‫نمیشه خرید.
‫اون گرسنه‌ست.
‫خب، بهش غذا بده.
‫اگه غذا می‌خواد خودش باید بگه.
‫مگه گدا نیست؟
‫من گدایی نمی‌کنم.
‫پولش رو میدم. ‫چند فرانک دارم.
‫با اون پول چیزی گیرت نمیاد.
‫روش حساب نکن.
‫جوراب‌هاش رو ببین.
‫نون و پنیر هست.
‫راجع به اون بگو.
‫میشل؟
‫همه دوستش داشتن...
‫میشل نه.
‫منظورم اون یکی‌ـه.
‫همون مردی که...
‫شاول.
‫اسمش رو از روی مدارک اینجا دیدم.
‫ژان لویی شاول.
‫حس عجیبی بهم میگه ‫اون برمی‌گرده...
‫چون می‌خواد ببینه
‫چه بلایی سر خونه‌ی قشنگش اومده.
‫همیشه غریبه‌‌هایی مثل تو،
‫میان اینجا در می‌زنن و ‫غذا می‌خوان.
‫هر دفعه که زنگ این خونه رو می‌زنن،
‫به خودم میگم:
‫ممکنه این ‌دفعه خودش باشه.
‫اگه باشه‌؟
‫تف می‌ندازم توی صورتش.
‫اولین کاری که می‌کنم همینه.
‫بعد می‌کُـشم‌ش.
‫اگه بخاطر مادرم نبود،
‫این خونه رو آتیش می‌زدم.
‫میشل حماقت کرد.
‫واقعاً فکر می‌کرد چنین زندگی‌ای رو ‫به اون ترجیح می‌دادیم؟
‫نیمی از من مُرده.
‫شبی که کُشتنش، احساس درد کردم.
‫تو رختخوابم نشستم و درد بدی کشیدم.
‫شب نکشتـنش. ‫صبح بود.
‫شب نبود؟
‫نه.
‫پس دردی که اون شب ‫حس کردم،‌ چی بود؟
‫هیچی. اغلب پیش میاد دیگه.
‫ما فکر می‌کنیم دلیلی داشته،
‫ولی حقیقت چیز دیگه‌ای بوده.
‫با درد از خواب بیدار می‌شی و ‫فکر می‌کنی... اما...
‫اما اصلاً اینطور نیست.
‫بهم بگو شاول چه شکلی بود.
‫آدم خاصی نبود.
‫اونم یه آدم معمولی بود.
‫مثل همه‌ی ما.
‫معمولی؟
‫بله...
‫آخه به ما یاد دادن ‫دشمن‌هامون رو ببخشیم.
‫نمی‌تونم ببخشمش.
‫مطمئنم یه روزی می‌بینمش.
‫بهتره دیگه برم.
‫کجا میری؟
‫قبلاً شغلت چی بود؟
‫کارمند بودم. ‫کار بخصوصی نداشتم.
‫وزارت فرهنگ بودم.
‫خانواده‌‌ هم داری؟
‫نه.
‫می‌تونی بمونی و کمک‌مون کنی.
‫اینجا باید تمیز بشه.
‫باغ هم هست.
‫فکر نمی‌کنم من...
‫فکر می‌کنی در شأنت نیست؟
‫نه، نه.
‫نمی‌خواد نگران دستمزدت باشی.
‫ما پولداریم.
‫خب...
‫باشه، یه چند وقتی
‫می‌مونم.
‫میرم برات جوراب بیارم. ‫توی کمدش زیاد داره.
‫اینجا کارهای زیادی برای ‫انجام دادن هست.
‫اما چیزی که مهمه و نباید یادت بره،
‫اینه که مراقب باشی و اگه ‫شاول اومد خبرم کنی.
‫من نمی‌دونم اون چه شکلیه.
‫تو می‌دونی.
‫می‌تونی اینجا بخوابی.
‫اینجا که اتاق مستخدمه.
‫آره.
‫خیلی کوچیکه. می‌دونم.
‫باید اتاق خودش رو ببینی.
‫وقتی میرم تو اتاقش، حالم بد میشه.
‫اتاق اتاق‌ـه.
‫وجودش اونجا حس میشه.
‫بوی عطرش.
‫بوی واکس کفش‌های گرون‌قیمت‌ش.
‫یه گلدون گل معطر هم ‫روی طاقچه‌ی اتاقشه.
‫معلوم نیست کی گذاشتش اونجا.
‫احتمالاً مادرش.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫پام بهش خورد. نزدیک بود بخورم زمین.
‫گفتم تمیزش کنم.
‫کثیفه. پر از گرد و غبار و ‫تار عنکبوته.
‫با این‌حال تابلوی قشنگیه.
‫اگه می‌خوای به دیوار آویزونش کن.
‫تو دوستش داری؟
‫آره.
‫اینجا خوبه.
‫اینجا خوبه؟
‫آره، خیلی خوبه. همونجا آویزونش کن.
‫فردا میرم بازار.
‫تو چیزی نمی‌خوای؟
‫تیـغ اِصلاح نمی‌خوای؟
‫تا ریش‌ت رو بزنی...
‫بلکه ببینم چه شکلی هستی.
‫نه، ریش‌م رو دوست دارم.
‫باید از شهر یه گاری می‌گرفتی.
‫راهش طولانیه.
‫نمی‌تونم ازشون چیزی بخوام.
‫اینجا قلمروی اونه.
‫اون زیاد باهاشون ارتباط نداشت.
‫از کجا می‌دونی؟
‫از برادرت شنیدم.
‫می‌گفت مردم اینجا
‫هیـچوقت باهاش راحت نبودن.
‫طبیعیه.
‫یا شایدم برادرت گفته
‫اون با مردم راحت نبوده.
‫انگار هرچی سن‌ش بالا رفته،
‫ازشون دورتر شده.
‫برادرت اینطوری می‌گفت.
‫ظاهراً معامله‌ی خوبی باهم کردن.
‫آره. فکر می‌کنم میشل حس می‌کرد
‫اون شب بهترین شب زندگیشه.
‫می‌گفت: از خونه‌‌م برام بگو.
‫از باغم بگو.
‫مگه اون درخت‌ها خشک نشدن؟
‫اینا تمشک و شاه‌توت هستن.
‫نگاشون کن. میوه میدن...
‫حیفه آدم...
‫از بازار خرید کنه.
‫اگه اون باغچه‌ی سبزیجات رو ‫تمیز کنیم
‫می‌تونیم...
‫یعنی تو می‌تونی هرچی می‌خوای بکاری.
‫راحت باش. اینجا رو خونه‌ی خودت بدون.
‫همیشه اینجا می‌شینیم... ‫توی این آشپزخونه گیر کردیم.
‫پس فایده‌ی پولدار بودن چیه؟
‫خدمتکار واقعی می‌خوایم.
‫نه گداهایی که از سر جاده اومدن.
‫نمک‌ش کم نیست؟
‫نه، خوبه.
‫خسته شدیم!
‫حتی نمی‌تونیم بریم کلیسا.
‫چرا؟
‫چون دوریم.
‫بالا رفتن از پله‌های اینجا
‫از کوهنوردی هم سخت‌تره.
‫بعضی‌روزها حتی نمی‌تونم بالا برم.
‫یادمه...
‫14 جولای بودم...
‫همه توی خیابون‌ها می‌رقصیدن.
‫تمام شب رو رقصیدم.
‫فرداش ساعت 08:00 صبح ‫مغازه رو باز کردیم.
‫تمام روز هم کار کردم،
‫بدون اینکه حتی یه ذره خسته بشم.
‫پدرت بهم می‌گفت:
‫تو مثل يه پروانه هستی.
‫پروانه...
‫خب، ما می‌تونیم کمک‌تون کنیم.
‫به ما تکیه کنین.
‫حالا ببینیم چی میشه.
‫تو نمیری؟
‫دیگه حرفی با خدا ندارم.
‫مادرم می‌پرسید
‫چرا دیگه به کلیسا نمیرم.
‫بهش گفتم ایمانم رو از دست دادم.
‫اما نفرت، من رو از اونجا دور می‌کنه.
‫نمی‌تونم جلوی در کلیسا ‫نفرتم رو فراموش کنم و
‫یکساعت بعد
‫موقع بیرون اومدن، دوباره متنفر بشم.
‫نفرتم مُدام بیشتر میشه...
‫شب و روز.
‫دلیلش اینه.
‫چرا سعی نمی‌کنی بیش‌تر بیرون بری؟
‫چیزهای جدید ببینی.
‫آدم‌هایی مثل ما از این‌کارها نمی‌کنن.
‫البته یه روز رفتیم فونتـن‌بلو...
‫با میشل.
‫اون روز خیلی خوش گذشت.
‫آره.
‫مادرم دوست داره وانمود کنه که ‫ما خیلی خیلی فقیر بودیم.
‫ولی شاول خوب زندگی کرد.
‫معلومه همه کارهاش ‫روی حساب کتاب بوده.
‫چطور مگه؟
‫خب، آدم که اتفاقی ‫یه وکیل ثروتمند نمیشه.
‫می‌دونی، دفترش رو به ارث برده بوده.
‫فقط دوست داشته ‫از سر کارش
‫بیاد خونه و به خونه و باغش برسه.
‫شکست‌خورده‌‌ای که...
‫می‌ترسیده... به درون‌ش پی ببرن.
‫انگار تو هم ازش متنفری.
‫ها؟ نه...
‫نه، من ازش بیزارم...
‫بخاطر کاری که کرد.
‫هی، بیا بریم اینجا. اینطرف.
‫پدرومادرش.
‫هردوشون تو یه سال مُردن.
‫ممنون.
‫عینک رو از کجا خریدی؟
‫شبیه پیرمردها شدی.
‫از بازار خریدم.
‫حداقل اینطوری‌ ‫میوه‌های گندیده رو می‌بینم.
‫اینطوری سرم کلاه نمیره.
‫بازار امروز زیاد جنس نداشت.
‫گفتم یه خرگوش درست کنیم.
‫اینم بقیه‌ی پول...
‫اینم لیست خرید. ‫بهتره بررسی‌ش کنی.
‫بهت اعتماد دارم.
‫مادرت که نداره. بگیرش.
‫عجیبه.
‫دست‌خطت آشناست.
‫دست‌خطم خیلی معمولیه.
‫ویژگی خاصی نداره.
‫عجیبه.
‫آدم فکر می‌کنه
‫قبلاً یه جایی این دست‌خط رو دیده.
‫خب، مهم نیست.
‫بقیه‌ی پول رو میذاری تو کشو؟
‫آره.
‫ببخشید...
‫خوابم نمی‌بُـرد،
‫احساس کردم
‫یه چیزی شنیدم.
‫فکر کردم...
‫یه پرنده‌ای چیزی توی دودکش گیر کرده.
‫یا... شایدم موش بوده.
‫اینجا 3 ساله که موش نداشته.
‫چرا اینا رو نمی‌ریزی دور؟
‫نمی‌تونم بهشون دست بزنم.
‫ولی اگه تو از چیزی خوشت میاد
‫یا به دردت می‌خوره، بردار.
‫وگرنه اینجا می‌پوسن.
‫زن بیچاره.
‫تصور کن آدم مادر هیولایی ‫مثل اون مردک باشه؟
‫می‌دونی شب قبل از اون اتفاق
‫وقتی...
‫شاول می‌خواسته معامله رو بهم بزنه.
‫می‌خواسته یه بار همه‌چیز رو بهم بزنه.
‫اما برادرت... قبول نکرده.
‫یه بار؟
‫خیلی تلاش کرده!
‫بزدلانه عمل کرده... موافقم...
‫ولی هرکسی یه بار هم که شده ‫می‌تونه نقش ترسوها رو بازی کنه.
‫درواقع خیلی‌ها اینجوری هستن... بعد هم...
‫همه‌چیز رو فراموش می‌کنن.
‫ولی مسئله‌ی اون...
‫بزرگ شده.
‫منظورت اینه که بدشانسی آورده.
‫آره.
‫همه یه زمانی آزمایش میشن.
‫این اتفاق همیشه میوفته.
‫اون‌موقع‌ست که می‌فهمیم ‫در تمام زندگی‌مون چی بودیم.
‫می‌فهمیم واقعاً کی هستیم.
‫تو واقعاً می‌دونی کی هستی؟
‫نه...
‫ولی یه روز می‌فهمم.
‫اینم می‌دونم که شاول کی بوده. ‫یه قاتل بوده.
‫فقط می‌خوام اون جلوم بایسته و
‫با اسلحه بکُشمش.
‫لابد بعدش هم بری اعتراف کنی
‫و...
‫یه زندگی جدید رو شروع بکنی.
‫نه.
‫ولی شاید دیگه اینقدر ‫احساس خستگی...
‫یا پیری نکنم...
‫یا دیگه از آدم‌ها نترسم.
‫اونطوری می‌تونم زندگیم رو شروع کنم.
‫میرم برات آب بیارم.
‫نمی‌خواد.
‫به‌هرحال که نمی‌تونم بخوابم.
‫خسته‌ای؟
‫نه.
‫برسونم‌تون؟
‫نه، مرسی.
‫شما خانم مانـژو هستین. درسته؟
‫من راش هستم.
‫ایشون هم آقای پـرِت هستن.
‫تو بازار دیدم‌شون.
‫تو کارها کمک‌مون می‌کنن.
‫مراقب باشین.
‫این روزها آدم‌های عجیب‌غریبی
‫این اطراف دیده میشن.
‫ایشون دوست‌مون هستن.
‫چرا اینقدر کم‌حرفی؟
‫میشه مدارک‌تون رو ببینم؟
‫مثل پلیس‌ها حرف می‌زنین.
‫وظیفه‌ی من مراقبت از اوضاع‌ست.
‫عادتیه که از روزهای مقاومت دارم.
‫جنگ تموم شده.
‫باور نکنین. تازه شروع شده.
‫خبرچین‌ها تازه دارن از لونه‌‌هاشون ‫بیرون میان.
‫ایشون زندانی آلمان‌ها بوده و
‫برادرم رو می‌شناخته.
‫پس شاول رو هم می‌شناختی.
‫آره.
‫شنیدم باهم دوست بودین.
‫بچه که بودیم.
‫اون بچه‌پولدار بود.
‫خانواده‌ی من کشاورز بودن.
‫چه‌جور آدمی بود؟
‫شاول؟
‫سرش تو لاک خودش بود.
‫از دخترها می‌ترسید. ‫از ریسک کردن می‌ترسید.
‫چرا مردم دهکده از ما خوش‌شون نمیاد؟
‫مسئله این نیست.
‫داستان‌تون رو باور نمی‌کنن.
‫باورشون نمیشه کسی بخاطر ‫پول بمیره.
‫میگن آلمان‌ها توی اینکار دست داشتن.
‫البته مطمئنم برادرتون بخاطر شما ‫اینکارو کرد.
‫نگران نباشید.
‫من با اهالی دهکده صحبت می‌کنم.
‫یکشنبه یه جشن کوچیک داریم.
‫بخاطر شروع فصل شکار.
‫می‌رقصیم و خوش‌گذرونی می‌کنیم.
‫میاین؟
‫ممکنه.
‫برو حیوون.
‫نوشیدنی نمی‌خوری؟
‫اوه، نه.
‫توی پاریس هم اینکارو نمی‌کردم. ‫پولش رو نداشتم.
‫پس یک گیلاس شراب...
‫من حساب می‌کنم. ‫الان دیگه دستمزد خوبی می‌گیرم.
‫ممنون.
‫واقعاً عجیبه
‫مثل یه زن بیکار و بی‌عار اینجا نشستم.
‫به آینده فکر می‌کنی؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫منظورم اینه که...
‫بالاخره باید یه روزی ازدواج کنی.
‫خب، اینجا آدم‌های زیادی
‫برای انتخاب کردن نیست.
‫مثلاً راش هست.
‫قهرمان بزرگ مقاومت.
‫و تو البته.
‫آه، بله.
‫نه...
‫تو میری.
‫برمی‌گردی پیش آدم‌های مثل خودت.
‫یه شغل خوب پیدا می‌کنی و ‫دختری
‫که توی وزارت فرهنگ کار میکنه...
‫همه‌چیز رو می‌دونه.
‫دلم می‌خواد اینجا بمونم.
‫بهتر نیست بریم به اون مراسم رقصی که
‫راش گفت. ها؟
‫من علاقه‌ای به این چیزها ندارم.
‫تو برو.
‫تنها که نمیرم.
‫ولی اگه می‌رفتیم خیلی خوب میشد.
‫مادرم خوابه.
‫خیلی مهربون بودن.
‫شاید از ما متنفر نیستن.
‫البته که از تو متنفر نیستن.
‫خب، شب بخیر.
‫بیا از پله‌های اصلی بریم.
‫تو که مستخدم نیستی.
‫بذار من بگیرمش.
‫ترسا، تویی؟
‫آره!
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫بنظرم بهتره امشب
‫تو اتاق نشیمن شام بخوریم.
‫دیگه لازم نیست مثل کولی‌ها زندگی کنیم.
‫مگه اینجا خونه‌ی ما نیست؟
‫اول باید اونجا تمیز بشه.
‫من تمیز می‌کنم.
‫قشنگن.
‫میرم آب بیارم.
‫اینجاست.
‫تمام زندگیش اینجاست.
‫اینجا تو گهواره‌ست.
‫اینجا غسل‌تعمید‌‌ش‌ـه.
‫این کشیش هنوز تو دهکده‌ست.
‫و اینجا...
‫ژان لویی برای اولین بار ‫در مراسم عشای ربانی شرکت میکنه.
‫دوباره همون کشیش‌ـه اینجاست.
‫یکبار باهامون تماس گرفت و می‌گفت:
‫شاول همیشه شب‌های کریسمس،
‫برای شام به اینجا دعوتش می‌کرده.
‫مادرم هم بهش گفت:
‫دیگه خبری از اون شام‌ها‌ نیست.
‫عجب خانواده‌ای.
‫پست‌فطرت...
‫با چشم‌های کریه.
‫عجیب نبود شاول اون‌کارو کرد.
‫می‌تونی تصور کنی فقط یک کارِ
‫انسانی انجام داده باشن؟
‫مثل رقصیدن یا بوسیدن؟
‫اصلاً می‌دونن عاشق بودن یعنی چی؟
‫چطوری عشـق‌شون رو به کسی‌ ‫نشون می‌دادن؟
‫خب، به گمونم...
‫محبت‌شون رو به زبون می‌آوردن.
‫درست مثل تو
‫و من.
‫فکر می‌کنم عاشقِ ‌سینه‌چاکت، راش،
‫اومده ادای احترام کنه.
‫خب، پس در رو باز کن.
‫وگرنه مادرم داد و بیداد میکنه.
‫باشه.
‫کیه؟
‫ژان لویی شاول.
‫کی؟
‫شاول.
‫میشه در رو باز کنین؟
‫بارون خیلی شدیده.
‫کیه؟
‫شاول.
‫ببخشید، صدام رو نمی‌شنوید؟
‫میگه ژان لویی شاول‌ـه.
‫خواهش می‌کنم.
‫بذار بیاد تو.
‫واقعاً ببخشید که اینطور
‫سرزده مزاحم‌تون شدم.
‫چی می‌خوای؟
‫یه سرپناه.
‫و غذایی برای خوردن.
‫تو شاول هستی؟
‫ژان لویی شاول؟
‫بله، من شاول هستم.
‫همیشه می‌دونستم یه روز پیدات میشه.
‫اجازه بدید من...
‫فکر می‌کنم...
‫بهتره بری.
‫نمی‌تونم. دنبالم هستن.
‫جوون‌های اسلحه به دست که
‫اسم‌شون رو گذاشتن مقاومت ‫دنبالم هستن.
‫چرا؟
‫چون الان بهترین فرصت
‫برای تسویه‌حساب‌های گذشته‌ست.
‫هرکسی که دشمن داشته باشه،
‫اسمش رو میذارن جاسوس و تمام.
‫باید جواب‌شون رو بدی.
‫تو که زندانی آلمان‌ها بودی و
‫محکوم به مرگ شده بودی.
‫میگن من زمان اِشغال،
‫جاسوس آلمان‌ها بودم.
‫می‌دونم اومدنم به اینجا درست نبوده...
‫ولی یه حیوون شکاری،
‫همیشه جایی میره که قبلاً ‫خونه‌ش بوده.
‫ببخشید. الان میرم.
‫آره.
‫بهتره بری.
‫یه دلیل دیگه هم برای اومدنم‌ ‫به اینجا داشتم.
‫پیغامی داشتم
‫برای خانم مانـژو
‫از طرف برادرش.
‫پیغام؟
‫ببخشید، آقا... شما؟
‫باید بشناسیش.
‫باهم تو یه زندان بودین.
‫من ژان پـرت هستم.
‫البته.
‫آره، گفتم قیافه‌ت چقدر آشناست!
‫این شاول‌ـه؟
‫آره.
‫شاول‌ـه.
‫اوه، نباید برمی‌گشتم.
‫من...
‫ببخشید که مزاحم‌تون شدم.
‫من... ببخشید.
‫گفتی از طرف برادرم پیغام آوردی.
‫می‌خواست‌
‫شما بدونید که
‫دوست‌تون داشته.
‫و از نظر اون این بهترین کاری بوده که
‫می‌تونسته براتون انجام بده.
‫معذرت می‌خوام...
‫من متوجه نشدم...
‫نمی‌دونستم که
‫در این خونه به روی من باز نیست.
‫مجبور نیستی بری.
‫تو این بارون به سگ هم پناه میدم.
‫می‌تونی بمونی.
‫تا صبح چیزی نمونده.
‫خیلی لطف دارین.
‫لباس خشک می‌خوای.
‫تو اتاق خودت هر لباسی خواستی،
‫بردار و بپوش.
‫فکر نمی‌کنم...
‫نه، اونجا دیگه اتاق من نیست.
‫خواهش می‌کنم.
‫کی اونجاست؟
‫این سروصداها برای چیه؟
‫حال مادرم چندان خوب نیست.
‫بهش نمی‌گم تو کی هستی.
‫تحمل شنیدنش رو نداره.
‫این کیه؟
‫میگه میشل رو می‌شناخته.
‫لابد اینم اومده دنبال غذای مجانی و
‫گرفتن صدقه.
‫همینطوری پیش بریم،
‫تمام پول‌های پسرم به باد فنا میره.
‫بهش گفتم امشب رو اینجا بمونه.
‫جایی برای خوابیدن نداره.
‫اِسمت چیه؟
‫توپارد هستم، خانم.
‫فیلیپ توپارد.
‫پسرم رو می‌شناختی؟
‫بله. راجع به شما خیلی صحبت می‌کرد.
‫باید بهش افتخار کنید.
‫گشنمه.
‫بیاید، آقا.
‫حرف‌های زیادی برای گفتن داریم.
‫تو کی هستی؟
‫اومدی اینجا چیکار کنی؟
‫ببین، من نمی‌دونم
‫اینجا چه خبره.
‫فقط یه امشب رو
‫ازتون پناه می‌خوام.
‫دنبال دردسر هم نیستم.
‫من...
‫داشتم می‌رفتم سوئیس...
‫که متأسفانه
‫اتفاقات ناخوشایندی افتاد و
‫با پلیس درگیر شدم.
‫فقط می‌خوام چند روزی مخفی بشم تا
‫سروصداها بخوابه.
‫میشه ساعتـت رو ببینم؟
‫یکی تو زندان عین همین ساعت
‫دستش بود.
‫اسمش هم...
‫برتون نبود؟
‫پس پسری که راجع بهش می‌گفت تو هستی.
‫آره. مجبور شدم یه عالمه ‫پارتی بازی کنم و
‫از دوست‌های بانفوذم استفاده کنم
‫تا از زندان آزادش کنم.
‫فکر می‌کردم حداقل تشکر می‌کنه.
‫وقتی فهمید...
‫تهدیدم کرد و
‫از خونه انداختم بیرون.
‫بهم می‌گفت جاسوس.
‫بعدش هم سکته کرد و مُرد.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫خب، داستان پدرم یادم مونده بود.
‫درباره‌ی مردی می‌گفت که
‫توی زندان
‫جونش رو خریده بود.
‫تو که بهتر می‌دونی.
‫تو اونجا بودی.
‫فکر کردم امتحانش ضرری نداشته باشه.
‫ژان،
‫میشه بیای و کمکم کنی؟
‫حال مادرم خوب نیست.
‫می‌خواد سوپـش رو تو اتاقش بخوره.
‫آقای شاول.
‫اوه، نه. نه.
‫به هیـچ وجه. بفرمایید.
‫چیزایی که می‌خواستی‌ پیدا کردی‌؟
‫همه‌چـیز‌ سرِ جاش بود و مرتب.
‫لباس‌های تمیز و اتوشده.‌
‫واقعاً ازتون سپاسگزارم.
‫شما... شما هم اهل پاریس هستین،
‫درست میگم...
‫خانم مانـژو؟
‫پدر و مادرم اهل نورماندی هستن.
‫ولی ما پاریس دنیا اومدیم...
‫من و برادرم.
‫نون نیاوردم.
‫خیال می‌کنی می‌تونی
‫قسر در بری؟
‫مطمئنم که شاول هیـچوقت ‫هوس نمیکنه
‫برگرده خونه.
‫منم...
‫تصمیم گرفتم بجای اون اینکارو کنم.
‫ولی همه‌ی اهالی دهکده
‫می‌فهمن‌ تو شاول نیستی.
‫دیگه باید ریسک می‌کردم.
‫فقط برای یک شب.
‫باید بگم که
‫سلیقه‌‌ی اون مرد رو دوست دارم.
‫تاحالا سوپ به این خوش‌طعمی‌ ‫نخورده بودم.
‫خب، بگو ببینم چی میگی؟
‫داستان چیه؟
‫چه کلکی سوار کردی؟
‫چرا من رو لو ندادی؟
‫که کمکش کنم.
‫تمام فکر و ذکر
‫اون دختر این بود که شاول
‫یه روز پیداش میشه.
‫منم گفتم شاید اینطوری...
‫وضع روحی‌ش بهتر بشه.
‫و بتونه زندگی جدیدی‌ شروع کنه.
‫خب، میدونی...
‫فکر کنم در گفتنِ اینکه
‫فردا صبح میرم، یه کمی عجله کردم.
‫برقی که تو چشم‌هاش بود رو دیدم.
‫فراموش کردی اون از ‫شاول متنفره؟
‫اما من که شاول نیستم.
‫البته شاول واقعی نیستم.
‫من شاولی هستم که اون دختر در ‫ذهنش ساخته.
‫شاولی که واقعیت نداره و
‫خیالی‌ـه.
‫توی صورتـت تف انداخت.
‫آره. من یه تئاتر دیدم،
‫در پاریس، از شکسپیر.
‫دقیقاً همین اتفاق افتاده بود.
‫پادشاه شوهر زنی رو کشته بود.
‫چون به صورتش تف انداخته بود.
‫اون صحنه که هنرپیشه با
‫آستینش، صورتش رو پاک می‌کرد رو
‫خوب یادمه.
‫منم از اونجا یادش گرفتم.
‫تو هم باید هنرپیشه می‌شدی.
‫آدم وقتی با دوز و کلک
‫زندگیش رو می‌گذرونه، خوب یاد می‌گیره
‫که نقش آدم‌های مختلف رو بازی کنه.
‫شاید الان دیگه واقعاً بتونم
‫ژان لویی شاول بشم.
‫روش حساب نکن.
‫قبل از طلوع خورشید، از اینجا میری.
‫خودم بیدارت می‌کنم.
‫اینطور که معلومه
‫حسابی ناراحت شدی.
‫منظورت چیه؟
‫آدم باید کور باشه و نبینه که
‫تو چقدر
‫عاشق اون دختر شدی.
‫عقلت رو از دست دادی.
‫نه، اتفاقاً حرفم منطقی‌ـه.
‫الان که اینجایی.
‫بعد از
‫3 سال توی زندان موندن،
‫ناگهان
‫با همچین دختر جوونی آشنا شدی.
‫قیافه‌‌ش بد نیست. ولی...
‫تو در حد و اندازه‌ی اون نیستی.
‫مثل داستان یه کشتی که توی
‫یه جزیره‌ی متروک به گل نشسته.
‫باید وارد عمل بشی و
‫امشب براش یه نمایش حسابی ‫اجرا کنی.
‫یعنی...
‫حسی که اونجا بود رو نگرفتی؟
‫باید ازم ممنون هم باشی.
‫وای خدا، چقدر خسته‌‌ام.
‫خیلی خسته‌ام.
‫میشه لطفاً
‫اون چراغ رو خاموش کنی؟
‫مادر دیشب سکته کرد.
‫حالش خیلی بده.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫فایده‌‌ای نداشت.
‫کشیش می‌خواد.
‫بهت گفتم همه‌مون بالاخره
‫آزمایش می‌شیم.
‫همه‌مون.
‫و بعد تازه می‌فهمیم که کی هستیم.
‫من یه بزدلم.
‫درست مثل اون.
‫هردو عین همدیگه هستیم.
‫وقتی زمانش رسید،
‫منم از اون امتحان رد شدم.
‫چرا اینقدر خودت رو عذاب میدی؟
‫باید میکشتـمش.
‫همیشه گفتم اینکارو می‌کنم.
‫نمیشه به یکی پناه بدی،
‫بعد اسلحه‌ت رو برداری و
‫در کمال خونسردی خونِـش رو بریزی.
‫چرا نمی‌تونم؟
‫اونم با میشل همین‌کارو کرد.
‫بهتره دیگه به شاول
‫فکر نکنی.
‫اون رفته.
‫کی؟
‫صبح خیلی زود.
‫انتظارش رو نداشتم.
‫تو بهش گفتی بره.
‫میشل دیگه واقعاً مُرده.
‫تـرسا...
‫تو خیلی به من لطف کردی...
‫به ما.
‫باعث شدی درک کنم.
‫نمی‌دونم خودم تنها چطوری باید ‫با این مسئله روبرو می‌شدم.
‫میشه کشیش رو خبر کنی؟
‫بله، البته.
‫یعنی شاول کجا رفته؟
‫احتمالاً سوئیس.
‫وقتی رفتم پیش مادرم،
‫ترسیده بود.
‫ازم خواست براش دعا کنم.
‫منم زانو زدم،
‫و یه مشت چرت‌وپرت درباره‌ی
‫طلب بخشش گناهان، زیر لب ‫زمرمه کردم.
‫احساس وحشتناکی داشتم.
‫قبل از دیدن شاول،
‫فکر بخشیدن‌ش رو نمی‌کردی.
‫نفرت از کسی که تو ذهنته ‫فرق می‌کنه با
‫وقتی که همون آدم رو می‌بینی.
‫من میرم کشیش رو بیارم.
‫میون‌بر میرم که زودتر برسم.
‫[جنایت ـ جسد ژان‌ پی‌یـر توپارد‌ ‫در خانه‌اش یافت شد.]
‫[افراد زیر تحت تعقیب و مضنونِ این ‫جنایت هستند]
‫[فیلیـپ برتون]
‫بله، بله.
‫کی هستی؟ چی شده؟ چی شده؟ ‫چی شده؟
‫ببخشید که مزاحم‌تون شدم، پدر.
‫درباره‌ی خانم مونـژو‌ـه.
‫اوه، اوه،‌ بله، بله.
‫انتظارش رو داشتم.
‫مشکل قلبی داره. درسته؟
‫بله. دخترش ازم خواست...
‫خیله‌خب. بگو ببینم...
‫بیرون بارون میاد؟
‫نه، بارون نمیاد. نه.
‫خوبه، خوبه‌، خوبه.
‫خوبه.
‫اجازه میدین من بیارمش، پدر؟
‫نفس کشیدنش خیلی بهتر شده.
‫ممنون، پدر.
‫هروقت کارم داشتی، ‫حتماً بفرست دنبالم.
‫من با پدر میرم.
‫خیلی زود برمی‌گردم.
‫خیلی ببخشید که
‫دوباره سرزده مزاحم‌تون شدم.
‫داشتم از دهکده خارج می‌شدم که
‫راجع به مادرتون شنیدم.
‫واقعاً متأسفم.
‫امیدوارم بخاطر حضور من نبوده باشه.
‫چیزی درباره‌ی شما نمی‌دونست.
‫اوه، خوبه.
‫نمی‌خوام
‫به مشکلات‌تون اضافه بشه.
‫اونشب‌ راجع به مادرتون صحبت کردیم.
‫همون شب.
‫شبی که برادرتون مُرد.
‫شب؟
‫مگه اون شب مُرد؟
‫بله... بله،
‫شب بود.
‫ولی ژان گفت
‫صبح مُرد.
‫متأسفانه بهتون دروغ گفته.
‫چرا باید درباره‌ی چنین موضوعی دروغ بگه؟
‫چرا؟
‫خب... فکر می‌کنم برای اینکه وضعیتم رو
‫بدتر از اینی که هست نشون بدم.
‫فکر نکنین اون شب بعد از
‫مرگ برادرتون من راحت خوابیدم.
‫بله.
‫ژان گفت یک‌بار ازش خواستین
‫معامله رو بهم بزنه.
‫بله.
‫فرصت دیگه‌ای بوجود نیومد.
‫بلافاصله بردنش.
‫می‌دونستم شب کشتـنش.
‫همون شب با درد از خواب پریدم.
‫پس چرا ژان گفت...
‫شما اون مرد رو خوب نمی‌شناسین.
‫اون یه دروغگوی
‫متقلبه.
‫تو هم جونت رو با پول خریدی.
‫خیلی چیزها هست که
‫شما متوجه‌شون نیستین.
‫برادر شما مریض بود.
‫می‌دونم.
‫شما رو خیلی دوست داشت.
‫نگران این بود که
‫چه اتفاقی برای شما میوفته.
‫منظورم... پول و خطر آلمان‌هاست.
‫درباره‌ی این مسائل حرف می‌زدیم.
‫عکس‌تون رو هم نشونم داد.
‫اون هیـچ عکسی از من نداشت.
‫اوه. بله... اما...
‫اوه... من... من ... ‫الان یادم اومد...
‫عکس رو از روزنامه بریده بود.
‫اون عکس توی خیابون گرفته شده بود.
‫عکس یه دختر زیبا که
‫از بین جمعیت پیدا بود.
‫لابد با دیدن عکس اون دختر ‫یاد شما میوفتاد.
‫آدم‌ها تو زندان کارهای عجیبی می‌کنن.
‫بعدش...
‫یعنی بعد از نشون دادن اون عکس، ‫ازم خواست
‫باهاش معامله کنم.
‫چی؟
‫اون از تو خواست؟
‫می‌دونم آدم ترسویی هستم که
‫پیشنهادش رو قبول کردم.
‫ولی فکر می‌کنین اگه‌
‫گناهکار بودم،
‫اونقدر دل و جرأت داشتم که
‫برگردم اینجا و با شما روبرو بشم؟
‫انتظار ندارم حرفم رو باور کنید.
‫چرا باید باور کنید؟
‫خداحافظ و خدا نگهدارتون باشه.
‫فقط یه مسئله هست که
‫فکر می‌کنم باید بدونین.
‫فکر کردم رفتی.
‫تصمیم گرفتم بمونم.
‫با دختره مُفصل صحبت کردم.
‫داستان اون شب رو این بار
‫از دهن من شنید.
‫خیلی نامردیه...
‫ولی زندگی‌ـه دیگه. درست نمی‌گم؟
‫خیلی عصبانیه.
‫می‌خواد فوراً بساطتـت رو جمع کنی.
‫بهت گفت بمونی؟
‫خب، راستش
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشت.
‫در ضمن راجع به
‫قانون هفدهم آگوست درمورد مالکیت هم ‫بهش گفتم.
‫چیزی نشنیده بود.
‫تو هم نشنیدی، مگه نه؟
‫قانون مالکیتِ
‫دورانِ
‫اِشغال آلمان‌ها میگه
‫اگه یک‌طرف معامله مخالف باشه، ‫معامله خود به ‌خود فسخ میشه.
‫قانونه. راست میگم.
‫از خودم درنمیارم.
‫بنابراین تا جایی که‌ دختره میدونه
‫تمام این املاک مال من میشه.
‫دلت رو به این چیزها خوش نکن.
‫برتون، تو یه فراری جاسوس هستی که
‫به جرم قتل هم پلیس دنبالته.
‫آها، پس اعلامیه رو خوندی.
‫خب، چند وقتی قایم میشم تا
‫سروصداها بخوابه
‫بعد برمی‌گردم سوئیس.
‫مطمئنم آبها از آسیاب میوفته.
‫حتی یه روز یا یه هفته در پناهگاه
‫با شرایطی که من دارم،
‫کمکم میکنه.
‫خب، دیگه
‫وقتشه بری.
‫فکر کردی بهش چیزی نمی‌گم؟
‫اوه، توصیه می‌کنم چنین‌کاری نکنی.
‫من جای تو بودم به
‫احساسات اون دختر صدمه نمیزدم.
‫و همونطور هم که خودت میگی
‫پلیس به جرم قتل دنبالمه
‫پس چیزی برای از دست دادن ندارم.
‫فکر می‌کنی شاول پیداش میشه؟
‫چنین آدمی هست؟
‫آره. احتمالاً الان تو راهه.
‫خب، به‌هرحال اگه وضع بدتر از اینم بشه
‫من اسلحه دارم. درسته؟
‫آره. من مسلح هستم.
‫پس بهتره فکرهای بد
‫به سرت نزنه.
‫اولیش رو هم تو مغز دختره ‫خالی می‌کنم.
‫یادت که نمیره، ها؟
‫درضمن، بخاطر دروغ‌هایی که بهش گفتی
‫خیلی از دستـت عصبانیه.
‫کدوم دروغ؟
‫اینکه گفتی برادرش صبح مُرده.
‫کجاست؟
‫پیش مادرشه.
‫نمی‌خواد مزاحمش بشی.
‫فقط
‫وسایلت رو بردار و بی‌سر و صدا
‫بزن بچاک.
‫ترسا، باید باهات حرف بزنم.
‫دیگه نمی‌خوام دروغ‌هات رو بشنوم.
‫دیگه درباره‌ی مرگ برادرم ‫حقیقت رو می‌دونم.
‫مـن حقیقت رو بهت گفتم.
‫واقعاً حقیقت رو گفتی؟
‫همون شبی مُرد که من احساس درد کردم.
‫ترسا.
‫گوش کن. اصلاً اینطور نبود.
‫ترسا، من آماده‌ام...
‫چیزی نیست...
‫مادر کشیش می‌خواد.
‫متأسفم.
‫میرم دنبالش.
‫برای ترسا مانـژو
‫آره، مرگ راحتی داشت.
‫درد نکشید.
‫البته... می‌دونی که دیگه باید
‫از اون خونه بیای بیرون...
‫متوجهی که...
‫با توجه به این‌ شرایط
‫دختره باید یه نفر رو از دهکده
‫به عنوان همدم
‫بیاره پیش خودش.
‫تصمیمش با اونه.
‫خب... آره، می‌دونم...
‫ولی اون خیلی جوونه.
‫دختره ساده‌‌ای هم هست.
‫بله، ولی اون در پاریس زندگی کرده.
‫یه دختر روستایی که نیست.
‫ربطی به محل زندگیش نداره.
‫من‌ از منظر‌ تجربه و
‫تا حدی هم منطق حرف می‌زنم.
‫من 50 سال تو این
‫روستای دورافتاده زندگی کردم و
‫و با اطمینان بهت میگم که
‫چیزی زیادی از دست ندادم.
‫دارم از زندگی حرف می‌زنم.
‫بنظر میرسه مرد تحصیل‌کرده‌ای باشی.
‫ولی آیا منظورت اینه که
‫این موضوع به من مربوط نیست؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، من دارم از طبیعت انسان‌ ‫صحبت کنم.
‫تو که نمی‌تونی مثل من هرروز
‫یه گوشه بشینی و
‫به حرف‌های مردم گوش کنی،
‫مردها و زن‌هایی که
‫از خودشون و کارهایی که کردن میگن
‫بدون اینکه چیزی از
‫طبیعت انسان بدونن.
‫و خب... اون دختر الان در وضعیتی هست که
‫ممکنه کار احمقانه‌ای انجام بده.
‫داره برای مادرش سوگواری میکنه.
‫خب، تمام این احساسات،
‫یه وجه مشترک دارن.
‫مردم از غم و اندوهی که در شهوت ‫نهفته شده صحبت می‌کنن،
‫اما گاهی وقت‌ها فراموش می‌کنن که
‫در غم و اندوه هم شهوت وجود داره.
‫تو که نمی‌خوای از این وضعیت ‫سواستفاده کنی...
‫درست میگم، فرزندم؟
‫لطفاً به من اعتماد کنید، پدر.
‫من فقط خیر و صلاح‌ش رو می‌خوام.
‫خوبه.
‫خوبه. خیلی خوبه.
‫چرا تنهام نمی‌ذاری؟
‫تو تنها هستی.
‫خیلی تنها.
‫ولی دیگه هیـچوقت تنها نمی‌مونی.
‫مدت زیادی از من متنفر بودی.
‫اما الان دیگه تموم شده.
‫دیگه لازم نیست
‫نگران هیـچ‌چیزی باشی.
‫هیـچوقت.
‫خیلی خسته‌ام.
‫الان دیگه باید استراحت کنی، ترسا.
‫فکر می‌کردم می‌تونم به ژان اعتماد کنم...
‫اما اون درباره‌ی میشل بهم دروغ گفت.
‫به من اعتماد کن.
‫چون من بدترین چیز رو بهت گفتم.
‫هرچیزی که لازم بود بدونی.
‫آره، فکر می‌کنم همینطوره.
‫ترسا...
‫نمی‌دونستم تو اینجایی.
‫کشیش رو صحیح و سالم رسوندی؟
‫وقتشه بهت بگم من کی هستم.
‫من ژان لویی شاول هستم.
‫تو دیوانه‌ای.
‫این مردی که خودش رو شاول ‫معرفی کرده،
‫یه جاسوسه.
‫به جرم قتل هم تحت تعقیب پلیسه.
‫اون دیوانه‌‌ست.
‫من متوجه نمی‌شم.
‫اونقدر دروغ شنیدم دیگه نمی‌دونم ‫کی داره دروغ میگه.
‫اون داره دروغ میگه...
‫پس چرا‌ وقتی من
‫وارد شدم گفتی من رو شناختی؟
‫چون می‌ترسیدم هویت واقعی‌م رو بگم.
‫ترسا...
‫من می‌دونستم از شاول متنفری.
‫اون شب وقتی این مرد زنگ زد،
‫دیدم این تنها شانسمه.
‫و نفرتی که از من داری به اون میرسه.
‫بازم داره دروغ میگه...
‫چرا گورت رو گم نمی‌کنی؟ برو!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫بچه که بودم با یکی از دوست‌هام
‫از اونطرف مزرعه
‫بازی می‌کردم.
‫آره.
‫شب‌ها با چراغ ‌قوه و
‫و روزها
‫با یه آینه،
‫اینطوری برای هم پیغام می‌فرستادیم.
‫یکی از پیغام‌هامون یه‌جور جوک بود.
‫«سرخپوست‌ها حمله کردند.»
‫یعنی...
‫فوراً بیا بریم.
‫می‌خواد ما رو گول بزنه.
‫هنوزم تو مزرعه زندگی می‌کنه،
‫دوست قدیمی‌م راش.
‫از اعضای گروه مقاومت.
‫الانه که با دیدن نور چراغ قوه،
‫بره سراغ گاو و
‫رمز فوری بیاره و جواب بده.
‫الان دیگه فهمیده شاول برگشته.
‫می‌فهمی؟
‫کسی بجز ما این بازی رو بلد نیست.
‫نه، داری دروغ میگی. ‫اون نمیاد.
‫اما راش‌ تو رو هم توی جاده دید
‫و هم توی مراسم رقص.
‫ولی من رو از نزدیک ندید.
‫فقط یه غریبه‌ی ژنده‌پـوش رو دید.
‫اما این پیغام بهش می‌فهمونه که ‫من برگشتم.
‫چراغ قوه رو بنداز!
‫بگو خاموشش کنه،
‫وگرنه شلیک می‌کنم.
‫چراغ قوه رو بنداز!
‫زخمی شدی؟
‫چیزیم نیست.
‫تو واقعاً شاول هستی؟
‫آره.
‫پیغام فرستادنت هم
‫دروغ بود. داشتم نگاهت می‌کردم.
‫دستت رو هر دفعه یه جور تکون می‌دادی.
‫آخرین دروغم بود، ترسا...
‫بهت قول میدم.
‫باید مجبورش می‌کردم شلیک کنه.
‫اینطوری دیگه برنمی‌گرده.
‫ولی فرار می‌کنه.
‫نه.
‫راش و دوست‌هاش دستگیرش می‌کنن.
‫دیگه در اَمانی.
‫چی؟
‫ترسا...
‫ترسا، گوش کن چی میگم.
‫یه نامه توی اتاقم هست...
‫روی میزم.
‫برش‌دار. تو...
‫شاید لازمت بشه. کمکت می‌کنه.
‫آروم باش.
‫وصیت‌نامه‌م رو نوشتم.
‫آره.
‫همه‌چیز...
‫این خونه، همه‌چیز...
‫مال توئه.
‫الان دیگه چه اهمیتی داره؟
‫گوش کن چی می‌گم.
‫اون نامه رو...
‫اون وصیت‌نامه رو به دست راش برسون.
‫اون کمکت می‌کنه.
‫وای، خدایا.
‫ترسا...
‫اون نفرت...
‫الان دیگه از بین رفته؟
‫خوبه.
‫خوبه، ترسا.
‫دیگه هیـچ مشکلی برات پیش نمیاد.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.