..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::
‫سانسور ضروریه.
‫سانسور کردن ‫یک هنره.
‫یک سانسورچیِ خوب رو باید ‫یک هنرمند دونست.
‫به‌علاوه، سانسور ‫نوعی بازیه.
‫بازیِ مهارت‌ها.
‫فرض کُنید یک نفر بنویسه : ‫"مرگ بر کمونیسم".
‫خُب مشکلی نیست؛ ‫از اینجور اتفاقات میفته.
‫ولی فرض کُنید بنویسن : ‫"خوک".
‫اینجا رو باید ‫کمی فکر کُنید.
‫آیا منظورشون یکی از کشاورزها بوده ‫یا خودِ حکومت؟
‫بنابراین، فعلاً ...
‫بذارید اینجور کلیشه‌ها درباره‌یِ تفتیشِ عقاید، ‫دموکراسی و غیره رو کنار بگذاریم.
‫نمی‌دونم آیا این رو ‫درک می‌کُنید ...
‫که در حالِ حاضر، سانسورِ نهادی ‫دیگه منسوخ شده ...
‫و وظیفه‌یِ سانسور کردن، ‫به خودِ شما محول شده.
‫«« گـریـــز از سـیـنـمـــا آزادی »»
‫بیشتر!
‫خوبه؟
‫بازم کمی بیشتر؛ اونقدر که بیننده رو وادار کُنه ‫دوباره عاشقِ زندگی بشه!
‫آخه اصلاً دنبالِ چی هستی؟ ‫«آنیتا اِکبرگ»؟! ‫[خانم‌هنرپیشه‌یِ سرشناسِ سوئدی]
‫نویسنده و کارگردان : ‫«وُیچِخ مارچفسکی»
‫قرصی چیزی داری؟
‫البته.
‫بهتره خیلی بیشتر مراقب باشی. ‫خودت که می‌بینی چه وروجک‌هایی هستن.
‫ولی بعدها تبدیل به مردهایِ ‫یوغوری میشن! مطمئنم.
‫تو رو خدا، خواهش می‌کُنم! ‫اونها منو خیلی نگران می‌کُنن.
‫بذار صبر کُنیم ‫تا بقیه بشینن.
‫"بامداد"
‫آروم قدم بردار.
‫«یرژی»، اینجا خیلی زیباست؟
‫خیلی.
‫دوست داشتم این دنیایِ زیبا رو ‫دوباره به چشم می‌دیدم.
‫بهت قول میدم ‫که می‌بینی.
‫خواهی دید. ‫خواهی دید.
‫خوش اومدید.
‫این برایِ شما و خانم‌تونه، قربان.
‫خوش‌آمدگوییِ سنتیِ لهستانی ‫با نان و نمک.
‫متشکرم.
‫میشه بیایید داخل؟
‫همه‌چیز آماده‌ست؟
‫بله. وسایل و تجهیزات، کاملاً بی‌نقص هستن. ‫خودم 2 بار چک‌شون کردم.
‫عالیه. فردا ‫عمل رو انجام میدم.
‫اون باید بیناییش رو ‫دوباره بدست بیاره.
‫روز بخیر.
‫سرش شلوغه. ‫هیچکسی رو نمی‌پذیره.
‫این آقایون هم منتظرن.
‫صحیح!
‫اجازه هست؟
‫راستش ... یه شکایتِ غیرِ معمول ‫دریافت کردیم.
‫دوباره پشمک خوردی؟!
‫تعدادی ژورنالیست، ‫روزنامه‌یِ «یومیه» و همینطور ...
‫اداره‌یِ ما رو محکوم کرده‌ان؛ ‫بابتِ همون مقاله درباره‌یِ آب.
‫کدوم آب؟
‫همین آبِ معمولی دیگه. ‫که میگن قابلِ آشامیدن نیست، حتی جوشونده‌اش.
‫- ما چه قسمتیش رو حذف کردیم؟ ‫- نکته همینجاست. هیچیش رو.
‫حالا چی می‌خوان؟
‫"ما اکیداً بر علیه انتشارِ ‫این مقاله معترض می‌باشیم ..."
‫"چرا که خطایی‌ست دفاع‌ناپذیر ..."
‫"و نیز توجیه‌ناپذیر ‫از سویِ سردبیرانِ «یومیه» ..."
‫"و انتشاراتِ محلی و اداره‌یِ نظارت".
‫- و بعد امضاء کردن. ‫- این ژورنالیست‌ها کین؟
‫کارکنانِ «یومیه». ‫معاونِ ویراستار، سردبیرِ اخبارِ محلی و دیگران.
‫اونها دارن خودشون رو ‫محکوم می‌کُنن.
‫نظرت چیه؟
‫نظرم درباره‌یِ چی؟
‫به‌نظرت چرا اونها دارن ‫خودشون رو محکوم می‌کُنن؟
‫می‌تونم به جرأت بگم اونها فهمیدن ‫که مرتکبِ اشتباه شدن.
‫- یعنی از چیزی ترسیدن؟ ‫- آفرین! بالاخره! آفرین!
‫اونها ترسیدن که مبادا ‫دستگیر بشن،
‫بنابراین به جُرمِ خودشون اقرار کردن، ‫و بطورِ همزمان، نشونه رفتن به سمتِ ...
‫به سمتِ ...
‫به سمتِ همدست‌هاشون، ‫یعنی ... ما! درسته؟
‫بله، می‌تونم به جرأت بگم ‫که همینطوره.
‫یه بارِ دیگه بگو «می‌تونم به جرأت بگم» ‫تا پرتت کُنم بیرون!
‫چه‌کسی اون مقاله رو ‫پالایش کرد؟
‫- من. ‫- عالیه.
‫پس خودت می‌نویسی که ما پشتیبانی‌مون رو ‫از اعتراض‌شون اعلام می‌کُنیم ...
‫و اقدامِ انضباطی ...
‫برعلیه اشخاصِ مسئول ‫صورت خواهد پذیرفت.
‫شیر فهم شدی؟
‫می‌بینم که نشدی! ‫اهمیتی نداره.
‫چیزی که گفتم رو بنویس ‫و زیرش رو امضاء کُن.
‫حتماً.
‫موضوع چیه؟
‫نگرانم.
‫الان 5 روز میشه که عمل رو انجام دادم ‫ولی هیچ نتیجه‌ای بدست نیومده.
‫ببین، تو هیچ اشتباهی ‫مرتکب نشدی.
‫روشِ جدیدِ تو ‫واقعاً هیجان‌انگیزه.
‫چقدر خوب که لااقل ‫تو بهم باور داری.
‫چیه؟ ‫چیه؟
‫- حاضری امروز تنیس بازی کُنیم؟ ‫- آره. این دفعه شکستت میدم.
‫پس قبوله، درسته؟
‫نابرده رنج، ‫گنج میسر نمی‌شود!
‫من می‌تونم ببینم، پدر!
‫- اونها چی هستن؟ ‫- گُلِ رُز.
‫و اون؟
‫یه سگ. و تویِ چشم‌هایِ تو هم ‫اشک جمع شده.
‫بله.
‫شاگردم تویِ مسابقه‌یِ موسیقیِ «شوپن» ‫نفرِ چهارم شده.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫- خیلی خوشحالم. ‫- خودم هم همینطور. هر چند ...
‫راستش رو بخوای، ‫به تُخمم هم نیست!
‫تمومش کُن!
‫اصلاً خُب که چی؟! ‫میرم قهوه بخورم.
‫معلوم هست ‫چی داره میگه؟!
‫کنجکاوم بدونم ‫قوم‌و‌خویش‌هات چی میگن!
‫خیله‌خُب، ‫خیله‌خُب.
‫آخه نمیشه یه کاری بکُنید؟ ‫زود باشید! یه کاری بکُنید!
‫- لطفاً وحشت نکُنید. ‫- می‌شنوی؟
‫این چیه؟
‫لطفاً برو بیرون.
‫مغزِ خر خورده بودی که بهم نگفتی ‫اون یاروها عضوِ حزب نیستن؟!
‫- کی‌ها؟ ‫- کی‌ها؟ همین شش نفری که اونجا رو امضاء کردن.
‫- هفت نفر. ‫- کدوم هفت نفر؟
‫یه امضاءِ دیگه هم هست.
‫پس هفت نفر.
‫خُب چه بهتر!
‫اگه هفت نفر بیانیه‌ای مبنی بر ‫محکومیتِ خودشون بنویسن ...
‫و بطورِ خوانا و روشن امضاءش کُنن ‫و بنویسن «غیرِ حزبی» ...
‫معنیش اینه که می‌خوان ‫قضیه رو به کسی بچسبونن. درسته؟
‫فکر می‌کُنی به چه‌کسی؟
‫اگه اونها اعضایِ حزب نیستن، ‫خُب ...
‫می‌تونم به جرأت بگم که ‫به اعضایِ حزب.
‫گُه توش! ‫باید جوابیه‌ت رو بی‌خیال بشیم.
‫- ولی من ... من قبلاً ارسالش کردم. ‫- ای گُه بگیره این شانس رو!
‫یا عیسی مسیح!
‫خیلی متأسفم، ‫ولی یه مشکلی پیش اومده.
‫اول پلیس تلفن کرد ...
‫و درست بعدش، خانمی از هیأت مدیره‌یِ یه مدرسه ‫سر و کله‌اش پیدا شده ...
‫و میگه تویِ سینما «آزادی» ...
‫یکی از بازیگرها از حضور تویِ فیلم ‫امتناع کرده.
‫ظاهراً به مدیر توهین کرده. ‫و بعد اون شروع‌کرده به آواز خوندن.
‫- چه‌کسی؟ بازیگره؟ ‫- نه، مدیره.
‫و بازیگره؟
‫- بازیگره از حضور تویِ فیلم امتناع کرده دیگه! ‫- یه بازیگر ... تویِ یه سینما ...
‫حینِ نمایشِ معمولیِ فیلم ... ‫امتناع کرده که ...
‫دقیقاً!
‫استنباطِ من اینه که ‫از فیلمه خوشش نمی‌اومده ...
‫و از مُردن امتناع کرده. ‫یه چیزی تویِ همین مایه‌ها.
‫صبر کُن ببینم.
‫نه اینکه من واقعاً ‫قضیه رو متوجه شده باشم‌ها!
‫ولی اون خانمه که عضوِ هیأت مدیره‌یِ ‫مدرسه‌ست، همین بیرون منتظره ...
‫و به‌گمونم می‌تونه کُلِ ماجرا رو ‫بهتر توضیح بده.
‫صبر کُن. ‫من مخالفم.
‫به‌علاوه، قدغن می‌کُنم ...
‫مطلقاً قدغن می‌کُنم ...
‫بله، قدغن می‌کُنم ... ‫قدغن می‌کُنم که مدیر آواز بخونه،
‫و بازیگر ‫از مُردن امتناع کُنه!
‫صبر کُن!
‫خوردنِ پشمک رو هم قدغن می‌کُنم، ‫فهمیدی؟!
‫یا مسیح!
‫عصرتون بخیر. «یورچیک» هستم ‫عضوِ هیأت مدیره‌یِ مدرسه.
‫- چی؟ ‫- از اعضایِ هیأت مدیره‌یِ مدرسه.
‫جنابِ مدیر ‫بسیار آشفته شده‌ان.
‫در حقیقت، برایِ تمامِ ما اعضایِ هیأت مدیره، ‫این موضوع شوکه‌کُننده بوده.
‫شوکه‌کُننده؟ ولی کُلِ قضیه ‫به‌شکلِ مضحکی بسیار ساده‌ست، خانم.
‫ما با خرابکاری و همینطور ‫نوعی سرقتِ هنری روبرو هستیم.
‫- ببخشید، متوجه نمیشم. ‫- یک بازیگر شروع‌کرده به آواز خوندن، درسته؟
‫و بعد اون مدیرِ وظیفه‌شناس، از همکاری‌کردن ‫امتناع کرده. همه‌اش همین!
‫ولی اولاً چطور یه بازیگر ‫تونسته رویِ صحنه ...
‫به‌اصطلاح، با صدایِ زنده‌یِ خودش ‫حرف بزنه؟
‫خانمِ عزیز ...
‫فکر نمی‌کُنم شما، ‫که یک مادرِ آینده هستید ...
‫نیازی داشته باشید اینجور چیزهایِ ابتدایی ‫براتون توضیح داده بشه.
‫منظورم اینه که لابد شما چیزی به اسمِ ‫شورش به گوش‌تون خورده، درسته؟
‫حتماً متوجه هستید آدم‌هایی وجود دارن ‫که جلویِ شورش رو می‌گیرن.
‫پس بنابراین حالا اشخاصِ فتنه‌گر ‫علیه‌شون دست‌به‌کار شدن. به همین سادگی!
‫سلام عزیزم.
‫اوه، راستی! ایشون «کریس»ـه، ‫و ایشون هم شوهرِ سابقِ منه.
‫شاعر و روزنامه‌نگارِ سابق، ‫منتقدِ ادبیِ سابق ...
‫و ستاره‌یِ فعلیِ عرصه‌یِ سانسور ‫در این شهر!
‫متأسفانه!
‫- ظاهرت افتضاحه! ‫- آره، معذرت می‌خوام.
‫- برایِ مدتِ طولانی‌ای اینجا می‌مونید؟ ‫- فقط واسه یکی‌دو روز.
‫«کریس» و من جفت‌مون ‫عضوِ هیأت‌منصفه هستیم ...
‫- تویِ مسابقه‌یِ مشاعره. ‫- تویِ چی؟
‫مسابقه‌یِ مشاعره. ‫ما داور هستیم.
‫حالِ «مارتا» چطوره؟
‫نمی‌دونم. ‫فکر کُنم خوبه.
‫ولی آخه چرا از خودش ‫خبری بهم نمیده؟
‫واقعاً نمی‌دونی؟
‫چرا! فقط موندم که بابتش ‫از چه‌کسی باید متشکر باشم!
‫به‌گمونم تو، درسته؟
‫در این خصوص، ‫دخترمون نظراتِ قاطعانه‌ای داره.
‫اون از پدرِ خودش بیشتر شرمساره ‫تا از اولین قاعده‌گی‌هاش!
‫بفرمایید؟
‫بله، حالت چطوره؟
‫نه، ندیدم.
‫یه دقیقه صبر کُن.
‫خیله‌خُب، دیدم، ‫ولی این چه ربطی به من داره؟
‫مسئول؟ من؟ چرا؟
‫نه، اون فیلم توسطِ ‫مأمورانِ سانسورِ «ورشو» پالایش شده.
‫چرا پلیس به این مردمی که بیرونِ سینما ‫تجمع‌کردن رسیدگی نمی‌کُنه؟
‫خوبه!
‫- مشکلی پیش اومده؟ ‫- نه.
‫از این می‌ترسم که آخرش یه نفر ‫زیرآبِ «یرژی» رو بزنه.
‫می‌دونی، خیلی از ‫دستاوردهایِ بشری ...
‫به‌واسطه‌یِ بی‌عاطفگی و حسادت ‫نابود شده‌ان.
‫- کمی براندی میل داری؟ ‫- تو نباید مشروب بخوری، پدر.
‫آخه چرا اینقدر ازش متنفری؟ ‫من در کنارش واقعاً شاد و خوشبخت هستم.
‫چون نمی‌تونم ببخشمش ...
‫بخاطرِ اینکه تو رو از آموزشگاهِ ‫موسیقیِ «شوپنِ» من جدا کرد.
‫- تو واقعاً بااستعداد بودی. ‫- ولی اون بهم بیناییِ مجدد بخشیده.
‫بله.
‫حق با توئه. ‫اون متخصص و جرّاحِ ماهریه.
‫- پدر! الان میرم «یرژی» رو میارم. ‫- نه، عزیزم. لازم نیست.
‫- مطمئنی؟ ‫- دست از نق‌نق‌کردن بردار!
‫چرا این گُل‌ها رو ‫تویِ گُلدون نمی‌ذاری ...
‫قبل از اینکه مثلِ من ‫شروع‌کُنن به پژمرده و چروکیده شدن.
‫به‌نظر می‌رسه که هر روز ‫زیباتر از روزِ قبل میشی، عزیزم.
‫خیلی خوشحالم که شما رو ‫دوباره اینجا می‌بینم، پروفسور.
‫من کنسرتِ شاگردتون رو ‫از رادیو گوش دادم.
‫شگفت‌انگیز بود.
‫نه، نه، نه! ‫امروز صبح بهتون هشدار داده بودم!
‫حتی استدعا کردم، ‫ولی هیچکس بهم گوش نداد.
‫- من به این آت‌و‌آشغال تن نمی‌دم! ‫- چی؟!
‫ولی من که این فیلم رو نساختم!
‫من آخرین شخصی هستم ‫که می‌تونی سرزنشش کُنی!
‫به‌علاوه، چه‌کسی قراره بهت ‫کمک‌هایِ اولیه بده؟!
‫منظورم اینه که ایشون در آستانه‌یِ فروپاشیه ‫و اگه بخاطرِ من نبود ...
‫تا یک دقیقه‌یِ دیگه ‫قراره که من بمیرم ...
‫و توسطِ این لکاته ‫رویِ زمین کِشیده بشم!
‫ولی گوشِ من بدهکارِ ‫این حرف‌ها نیست!
‫من اینطوری نمی‌میرم!
‫من می‌خوام با جلال و شکوه بمیرم، ‫مثلِ یک انسان،
‫نه مثلِ یک گاو ‫تویِ کُشتارگاه!
‫من حق‌و‌حقوقم در داشتنِ ‫شأنِ انسانی رو مطالبه می‌کُنم.
‫من اون تراژدیِ یونانی رو ‫بهتون خاطرنشان می‌کُنم ...
‫اثرِ «سوفوکلس» ...
‫که در اونجا، مرگ و زندگیِ یک انسان، ‫دارایِ بُعد و نیرویِ جاذبه‌ست.
‫اگه شأن و مقامِ شما رو منکر بشن، ‫چه‌چیزی در زندگی براتون باقی می‌مونه؟
‫خداوندا! شما با من چه کردید؟! ‫نه، نه، گوشِ من بدهکارِ حرف‌هاتون نیست!
‫یا شماها بهم اجازه میدید ‫که دوباره یک انسان باشم ...
‫- یا اینکه می‌تونید برید کونِ خودتون بذارید! ‫- برید دکتر رو بیارید!
‫و حالا قصد دارم ‫دست به تحصن بزنم!
‫مرحبا!
‫آقایِ دکتر! ‫آقایِ دکتر!
‫عجب شیطانِ موذی‌ایه!
‫جنابِ پروفسور!
‫شما به‌عنوانِ نماینده‌یِ ‫دنیایِ متمدن ...
‫باید حسِ مسئولیت‌پذیریِ ‫ویژه‌ای داشته باشید ...
‫- بابتِ گفته‌ها و اعمال‌تون. ‫- مرحبا، مرحبا!
‫خفه‌شو، ابله! ‫مگه نمی‌بینی جریان از چه قراره؟
‫«مالگورژاتا»، بذار بهت یادآوری کُنم ‫که تو همسرِ من هستی.
‫تمومش کُن! دست از یادآوری‌کردن بهم بردار، ‫وگرنه هر چی دیدی، از چشمِ خودت دیدی!
‫میشه لطفاً متفرق بشید ...
‫و برگردید سرِ کارهایِ معمول‌تون؟
‫بعد از این همه کارهایی که برات انجام دادم، ‫چطور می‌تونی ...؟!
‫من تصمیمم رو گرفتم! ‫طلاق می‌گیرم!
‫جنده‌خانم!
‫تو به من نیازی نداری.
‫تو افتخاراتِ خودت رو داری، ‫و مدال‌ها و درجه‌هایِ خودت رو.
‫- باید یه کاری بکُنیم! ‫- آخه متوجه نیستی؟!
‫من عاشقتم ‫و بهت احترام میذارم،
‫و به همین دلیله که نمی‌تونم اجازه بدم ‫خودت رو مضحکه‌یِ عالم‌و‌آدم بکُنی!
‫بیا برو تویِ اتاقت!
‫کیرم دهنت!
‫- اینجا بچه هست‌ها! ‫- همه‌شون رو غرق کُنید!
‫- به خودتم میگی پروفسور؟! زرشک! ‫- ساکت!
‫می‌خوام آواز بخونم!
‫اون سیگار رو خاموش کُن!
‫آره، آره، ‫با خودت هستم!
‫اون سیگارِ کیری رو ‫بنداز دور!
‫بهتره خاموشش کُنی، ‫وگرنه عصبانی میشن.
‫بیا از اینجا بریم بیرون. ‫خودت می‌بینی که چه اتفاقی داره میفته.
‫این هتکِ حرمته! ‫اون بهمون توهین کرد!
‫اون زن چاقه ‫حق داشت.
‫به اینم میگن پروفسور؟! ‫معلم و آموزگار؟!
‫اوه عزیز، ‫اعصاب، اعصاب!
‫شما کی هستی؟
‫منو یادت نمیاد؟
‫نه.
‫«کاروانسکی» از سرویسِ امنیت.
‫حالا تویِ کارهایِ فرهنگی‌ام.
‫من سیگار نمی‌کِشم.
‫همراه ما، 3 نفرِ دیگه رو هم ‫آوردن اینجا.
‫یکی از اونها، خواننده‌یِ «باریتونِ» معرکه‌ایه. ‫[صدایِ مردانه بینِ زیر و بم]
‫ولی بهش اجازه نمیدن ‫حتی آواز هم بخونه.
‫حالا چرا داری اینها رو ‫به من میگی؟
‫چون ممکنه واسه تو هم ‫پاپوش بدوزن.
‫من؟ واسه چی؟
‫بابتِ اون شورش رویِ صحنه، ‫حتماً توبیخ میشی،
‫و همینطور بخاطرِ جمعیتِ بیرونِ سینما، ‫شکستنِ شیشه‌ها و آواز خوندنِ من.
‫چون همه‌کاره هستی.
‫من؟
‫به‌عنوانِ مأمورِ سانسورِ این منطقه، ‫مسئولِ همه‌چیز تویی.
‫عمراً بتونی سقوطِ منو ببینی! ‫می‌تونی روش شرط ببندی! خانمِ پرستار!
‫فقط کافیه که اون فیلم از رویِ پرده برداشته بشه، ‫و این پایانِ ماجرا خواهد بود.
‫خانمِ پرستار! ‫خانمِ پرستار!
‫داری چکار می‌کُنی؟
‫اوه عزیز، ‫اعصاب، اعصاب!
‫تو داری خودکُشی می‌کُنی.
‫چرا؟
‫میگن که ...
‫قراره سانسور به‌شدت اعمال بشه ‫و شورشِ بازیگرها رو وحشیانه سرکوب کُنن.
‫اونوقت جمعیتِ بیرونِ سینما آواز خواهند داد : ‫«خداوند لهستان را نجات دهد».
‫و چه‌کسی مقصر خواهد بود؟
‫و چیزی که اون موقع به حساب خواهد اومد، ‫منطق و تجربه‌ست.
‫الف) فیلم به اکرانِ معمولش ‫ادامه میده.
‫ب) اداره‌یِ سانسور ‫تمامِ بلیت‌ها رو خریداری می‌کُنه ...
‫و ما در سالن‌هایِ خالی بازی می‌کُنیم. ‫خلاصه بگم، ما سینما خواهیم داشت ...
‫ولی تماشاگر نه.
‫این راه‌حلِ چندان بدی نیست، ‫فقط اینکه غیرِ عملیه.
‫- و خیلی پُرهزینه. ‫- پُرهزینه؟
‫خودت حساب کُن. 3 اکران در روز، ‫برایِ مدتِ 2 هفته ...
‫- میشه 15 میلیون. ‫- دیوونه شدی؟
‫من از کجا 15 میلیون بیارم؟
‫میشه آواز بخونم؟
‫بفرما! ولی صدات رو می‌شنون.
‫آخه دیگه نمی‌تونم ‫تحملش کُنم.
‫باشه، بفرما بخون!
‫نظرت چیه اگه دو نفره ‫آواز بخونیم؟
‫پس هماهنگ باش، خیله‌خُب؟
‫باشه، ولی آخه همچین پولی رو ‫از کجا جور کُنم؟
‫این دیگه مشکلِ خودته. ‫معذرت می‌خوام.
‫به عبارتِ دیگه، یعنی اکران‌ها مطابق با زمانبندیِ ‫اعلام‌شده باشن، ولی بدونِ تماشاگر؟
‫خبر داری که تویِ شهر ‫برف‌ها کاملاً آب شدن؟
‫خُب عالیه.
‫حال‌تون چطوره؟
‫- خوبم. ‫- بهتره آروم باشید و استراحت کُنید؛
‫فعلاً تأثیرِ آرام‌بخش‌ها ‫از بین رفته.
‫البته، هیچ اتفاقِ خاصی هم نیفتاده، ‫درسته؟
‫واقعاً؟ پس من اینجا ‫چکار می‌کُنم؟!
‫اوه، فقط تمددِ اعصاب می‌کُنید.
‫بله، ولی شما چه احساسی پیدا می‌کُنید ‫اگه یه بازیگر رویِ صحنه ...
‫بهتون بگه که سیگار نکِشید؟
‫زیاد سیگار می‌کِشید؟
‫روزی سی‌چهل نَخ.
‫پس حق با اون بوده. ‫اینطوری قلب‌تون رو نابود می‌کُنید.
‫ممکنه حق با اون بوده، ولی من نمی‌تونم ‫تحمل کُنم که همچین چیزهایی ...
‫از رویِ صحنه ‫بهم گفته بشه.
‫این رو بگیرید. ‫قورتش بدید.
‫اینم 14 میلیون و 253 هزار تا.
‫- از کجا آوردیش؟ ‫- از یه کارخونه‌یِ نخ‌ریسی.
‫- از صندوقِ رفاهش. ‫- چی؟
‫یه یارویی اونجا هست که شدیداً قصد داره ‫عضوِ انجمنِ شهر بشه.
‫خُب؟
‫هیچی دیگه! ‫بهش قول دادم به خواسته‌اش می‌رسه.
‫به‌گمونم کولاک کردی!
‫و حالا 4-5 اکران در روز ‫تویِ سالن‌هایِ خالی.
‫چه شود!
‫تو می‌دونی پالتویِ من ‫کجاست؟
‫ای وای! فکر کُنم تویِ سینما ‫جا موند.
‫می‌خوام برگردونده بشه.
‫قضیه حالا کاملاً ‫حل‌و‌فصل شده، می‌دونی؟
‫چه قضیه‌ای؟
‫همین قضیه‌یِ شورش دیگه!
‫مردمِ شهر دست از شورش برداشتن، ‫بنابراین، قضیه ...
‫گفتی قضیه‌یِ شورش، درسته؟
‫از بالکن ‫یه نگاه به بیرون بنداز.
‫اینها چی می‌خوان؟
‫منتظرِ یه معجزه هستن.
‫فکر می‌کُنن که خدا ‫دلش براشون می‌سوزه ...
‫و بهشون همسرانِ جدید ‫و بچه‌هایِ بهتر عطاء می‌کُنه.
‫و همینطور آرزوشون اینه که ‫زندگی‌هاشون تغییر کُنه ...
‫درست مثلِ ‫بازیگرهایِ تویِ فیلم.
‫زندگی‌هایِ تُخمی‌شون رو ‫چنان تغییری بدم که حظ کُنن!
‫آفرین! معرکه‌ست!
‫نه، نه، فراموشش کُن.
‫لازمه که بدم اینجا رو ‫رنگ‌آمیزی کُنن.
‫بله.
‫خُب؟ مختصر بگو ببینم، ‫هیچ اتفاقی نیفتاده؟
‫هیچی.
‫ولی داری میگی که بیرونِ سینما ‫اراذل و اوباش ازدحام کردن؟
‫بله.
‫و داخل چطور؟ در حینِ پخشِ فیلم؟ ‫مشکلی وجود نداره؟
‫مطلقاً خیر.
‫سالن‌هایِ پُر، ‫بدونِ هیچ مشکلی.
‫گویا تویِ بیمارستان بستری بودی؟
‫بله. از کارِ زیاد ‫کمی خسته شده بودم.
‫که اینطور.
‫باید بگم که ‫شکستِ کامل نخوردی.
‫ببخشید؟
‫می‌دونی، همون ضرب‌المثل دیگه؛ ‫"یا پیروزیِ کامل یا شکستِ کامل".
‫مایلم از حقایق حرف بزنم.
‫بدونِ حقایق ‫آدم به هیچ کجا نمی‌رسه.
‫خُب؟ پس موافقید؟
‫حالا دیگه ‫حقایقی وجود نداره.
‫لعنتی! همیشه دوست دارم ‫این شهر رو تماشا کُنم.
‫و اکثراً هم فقط ‫مردم رو تماشا می‌کُنم.
‫اونها خیلی ...!
‫جداً چطوریه؟
‫آیا اون شخصیت‌هایِ رویِ پرده ‫بی‌پروا می‌گن دل‌شون واقعاً چی می‌خواد؟
‫بله.
‫جالبه!
‫به تو هم گفتن ‫که چی می‌خوان؟
‫- به همه گفتن. ‫- که چی می‌خوان؟
‫خودتون ازشون بپرسید.
‫من؟ من؟
‫من به اینجور حرف‌ها گوش نمی‌کُنم. ‫چون نوعی باج‌گیریه.
‫و اون یارو ‫خواننده‌ها چطور؟
‫متوجه هستی که الان 12 گروه کُر ‫رسماً تشکیل شده؟
‫این یه جور سرطانِ ... صوتیه!
‫از این موضوع ‫خبر نداشتم.
‫هیچوقت از این تک‌خوان‌ها ‫خوشم نمیاد،
‫از این موسیقی‌ها، از این اُپراها، ‫از این آآآآآآآآآآ ...!
‫پالتو؟ بهتره فراموشش کُنید. ‫می‌تونم به جرأت بگم!
‫اوه جدی؟ پس یعنی ‫انتظار داری چی بپوشم؟
‫فرض کُنید اونها دوباره شروع کُنن به ‫سر و صدا راه انداختن؟
‫جلوشون رو می‌گیریم.
‫خدایا، خدایا، خدایا، خدایا!
‫چقدر دوست داشتم که هرگز ‫این نقش رو قبول نمی‌کردم!
‫نه، نه، منظورم اینه که کاش الان می‌تونستم ‫رادیو گوش‌می‌دادم یا تلویزیون تماشا می‌کردم،
‫مثلاً به یه برنامه‌یِ شُو.
‫یه نفر به آدم زنگ می‌زنه ...
‫و میگه تو جوان و بااستعداد هستی، ‫و بهت هزاران وعده میده، و بعدش؟
‫فقط میشی یه پرستارِ منگول ‫تویِ یه نقشِ درجه سه!
‫نه، من می‌خوام برگردم به «ورشو»!
‫به «ورشو»! ‫و می‌خوام پیشرفت کُنم!
‫اینجا چی می‌خواید؟
‫خانمِ کنترلچی همین الان میاد اینجا. ‫شاید اون بتونه کمک‌تون کُنه.
‫معذرت می‌خوام. ‫ولی آیا اینها ...
‫- نقش‌هایِ معمولیِ این فیلم هستن؟ ‫- البته که نه.
‫این فیلم دیگه قرار نیست ‫اکران بشه.
‫- دیگه؟ ‫- یا مسیح! خر تو خری شده!
‫جرّاح می‌گفت اونها باید مثلِ قبل ‫طبقِ روال بازی کُنن ...
‫وگرنه با پلیس تماس می‌گیره،
‫چون قصد نداره مدیریتِ ‫بیمارستان رو بی‌خیال بشه.
‫و؟
‫و «مالگورژاتا» بهش گفت ‫ترکش می‌کُنه ...
‫پروفسور هم بهش گفت ‫کیرم دهنت!
‫- کیرم دهنت؟! ‫- خُب آره! حتی شلوارش رو هم پایین کِشید!
‫می‌تونم به جرأت بگم ‫که یارو روانیه!
‫این کار رو نکُن.
‫البته. متأسفم.
‫اوه، اینجایید؟
‫واستون چای درست کردم. ‫بفرمایید.
‫بعضی‌ها می‌خوان باهاتون ‫چند کلام صحبت کُنن.
‫کی‌ها؟
‫انگار گذاشتن رفتن!
‫«مالگورژاتا»!
‫آقا تشریف آوردن!
‫همین الان برمی‌گرده.
‫میرم واسه اونم چای بیارم. ‫آخه به‌گمونم سردش باشه.
‫عصر بخیر.
‫نگاه کُن! 3 تا از بیمارها شورش‌کردن ‫و شروع‌کردن به متوجه‌شدن.
‫منظورت از متوجه‌شدن چیه؟
‫اوه، شما اینجایید؟ ‫از دیدن‌تون خوشحالم.
‫خواهش می‌کُنم بفرمایید سیگار بکِشید. ‫من از بویِ توتون خوشم میاد.
‫اگه به‌زور نمی‌آوردمتون اینجا ‫هرگز نمی‌اومدید.
‫می‌دونید، انگار جفت‌مون الان ‫تقریباً 14 سال برگشتیم عقب.
‫فستیوالِ «تورون»، «اُفلیا». ‫به گوش‌تون آشنا نمیاد؟
‫شما یکی از داورها بودید. ‫یادتون نیست؟
‫می‌دونم که خیلی ‫بهتون مدیونم.
‫اون جایزه واسم ‫خیلی معنی داشت.
‫میشه رُک صحبت کُنم؟
‫حقیقت داره که شما ‫الان سانسورچی هستید؟
‫بله.
‫راستش، غافلگیرکُننده‌ست.
‫از موسیقی خوش‌تون میاد؟
‫- بستگی داره. ‫- «موتزارت»؟
‫بله.
‫مخصوصاً این قطعه‌اش ‫مناسبِ شماست : «مرثیه».
‫«مرثیه برایِ یک سانسورچی»!
‫کاش یه نفر پیدا میشد ‫بهت تجاوز می‌کرد!
‫زن باید بدونه که ‫مرد چیه.
‫من هفته‌ای یه بار به مادرت خیانت می‌کردم ‫و مادرت بابتش افتخار می‌کرد.
‫مادر به تو افتخار می‌کرد ‫چون مردِ عاقلی بودی ...
‫- و مهربون و بامحبت. ‫- مهربون و بامحبت!
‫من هرگز نسبت به هیچکسی ‫مهربون و بامحبت نبودم.
‫چرا، بودی! تو همیشه ‫یه بابایِ پیرِ مهربون بودی!
‫ازش خوشم میاد ... پیر!
‫کسی اونجاست؟
‫- اوه، شمایید! ‫- شب بخیر.
‫این فقط یه جلسه‌یِ تمرینیه. ‫نمایشیه که هرگز نمی‌تونیم اجراش کُنیم.
‫- به لطفِ سانسورهایِ کیریِ شما! ‫- این حرفت برام عجیبه.
‫آخه فکر می‌کردم تویِ تلویزیونِ آلمان ‫بهت پیشنهاد دادن ...
‫- و قراره بپذیریش. ‫- واقعاً؟ یادم نمیاد.
‫اهمیتی نداره. می‌خوام با یکی از ‫دوستانم آشنا بشی.
‫از کِی تا حالا بازیگرها شروع‌کردن به ‫دمخور شدن با سانسورچی‌ها؟!
‫- خواهش می‌کُنم، «تادئوش»! ‫- منظورت از «خواهش می‌کُنم» چیه؟
‫یه هنرمند قاعدتاً باید کمی ‫عزتِ نفس داشته باشه.
‫هی شما! ‫بیایید اینجا.
‫می‌بینم که از ملاقات با من ‫اصلاً خوشحال نیستید؟
‫اوه عزیزم! ‫کجا رفتی که اینطور مست شدی؟
‫- ببخشید. ‫- نیازی نیست.
‫اگه من یه سانسورچی بودم، ‫نفسِ بدونِ الکل بیرون نمی‌دادم!
‫این حقیقت که فلانی تویِ اداره‌یِ سانسور کار می‌کُنه، ‫نمی‌تونه چیزی رو مشخص کُنه.
‫- اوه چرا، می‌تونه، عزیزم. می‌تونه، می‌تونه. ‫- ایشون سابقاً منتقدِ تئاتر بودن.
‫منتقدِ تئاتری که ‫تبدیل به سانسورچی شده!
‫چقدر زشت و نفرت‌انگیز!
‫متأسفم.
‫ولی حق با اونه.
‫چقدر زشت و نفرت‌انگیز!
‫- اشکال نداره کمی مشروب بخورم؟ ‫- به هیچ وجه. ولی همین الانم مست هستید.
‫فیلم دیگه تقریباً تمومه.
‫یه چیزی رو می‌دونید؟ ‫من نباید هنرپیشه می‌شدم.
‫چرا، شما باید ‫هنرپیشه می‌شدید.
‫این من هستم که نباید ‫سانسورچی می‌شدم.
‫شما نباید سانسورچی می‌شدید ‫و منم نباید هنرپیشه می‌شدم.
‫متشکرم.
‫بابتِ اینجا بودن ...
‫و بابتِ صحبت‌کردن با من.
‫ایشون الان اینجا هستن؟
‫صبح تشریف بیارین. ‫الان ساعتِ کاری گذشته.
‫- می‌تونم همینجا منتظر بمونم؟ ‫- دیوونه‌اید؟ اینجا که هتل نیست!
‫ما داریم تعطیل می‌کُنیم ‫و هیچکس نمی‌تونه اینجا بمونه.
‫این خانم واسه استخدام اومده.
‫خوبه.
‫چیزی واسه نوشیدن هست؟
‫من دارم.
‫میرم چند تا لیوان بیارم.
‫پس می‌خوای ‫سانسورچی بشی، درسته؟
‫شاید.
‫اگه ژنتیک چیزیه که باید ازش مطابعت کرد، ‫پس به‌نظر می‌رسه که شغلِ صحیح واسه من همین باشه.
‫ولی من میگم که این ‫ایده‌یِ ابلهانه‌ایه.
‫چرا؟
‫بزن به چاک!
‫نه!
‫- گفتم بزن به چاک! ‫- من هیچ‌جا نمیرم.
‫ای دختره‌یِ لوسِ ننر! ‫گُم‌شو بیرون ببینم!
‫ولم کُن!
‫دَک شید ببینم!
‫من فقط می‌خوام بدونم ‫چرا پدرم مثلِ یه خوک عمل کرده ...
‫و چرا اینقدر توانایی نداشته که ‫خودش و وضعیتش رو تغییر بده.
‫چی می‌خوای؟
‫هیچی.
‫اون پالتو رو ‫فوراً برگردونید!
‫- هیچ امیدی بهش نیست. ‫- ولی مشخصه که خجالتیه.
‫کمک‌ش کُن، عزیزم. ‫من نمی‌تونم.
‫بعد از من تکرار کُن : ‫پالتو.
‫پالدو!
‫نه، تو داری اینطوری می‌کُنی ... ‫زبونت رو جمع می‌کُنی.
‫در حالیکه باید اینطوری باشه، ‫با تبسم : پالتو!
‫پالدو!
‫حالا تمامِ جمله رو بگو.
‫اون پالتو رو ‫فوراً برگردونید!
‫حالا یه بار دیگه بگو : ‫ل ... تو!
‫پالتو!
‫ما بهشون گفتیم برش گردونن. ‫جرّاح گفته پسش میده.
‫"آزادیِ بیان"! ‫"صندلی‌ها برایِ تمامِ اکران‌ها رزرو شده‌ان"!
‫"اون پالتو رو فوراً رد کُنید بیاد!" ‫حالا می‌تونم بطورِ طبیعی حرف بزنم!
‫تا یک دقیقه‌یِ دیگه ‫جنابِ دکتر برمی‌گرده ...
‫و بعدش خواهیم دید ‫که آیا مالِ شماست یا نه.
‫اونقدرها هم مهم نیست.
‫اوه، «مالگورژاتا» بهم گفته بود ‫که شما حال‌تون خوب نیست.
‫ظاهراً مشکلِ قلبیه.
‫فکر نمی‌کُنم جدی باشه.
‫ولی من فکر می‌کُنم جدی باشه، ‫و ضمناً مشکل از قلب‌تون نیست.
‫نیست؟ ‫پس از چیه؟
‫- وجدان. ‫- اوه! پروفسورِ عزیزِ من!
‫خودتون خیلی هم خوب می‌دونید ‫که منظورم چیه.
‫شما به ما حسادت می‌کُنید، ‫اینطور نیست؟
‫شما هم دوست دارید یک روزِ خوب فرا برسه ‫تا زندگی‌تون تغییر کُنه، و بعد بگید :
‫"من زندگی‌مو به گاء دادم، ‫ولی حالا دیگه همه‌چیز تمومه."
‫"من پول‌تون رو برمی‌گردونم ..."
‫"و مدال‌ها و امتیازات‌تون رو ..."
‫"و میرم ..."
‫"البته ترجیحاً با یک خانم."
‫درست میگم، نه؟
‫امروز دیگه قصد ندارم ‫دُم به تله‌تون بدم!
‫نه؟
‫- اوه، صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫هوایِ اتاق رو عوض کُنید.
‫برگرد تویِ تختت.
‫- این گُل‌ها چی؟ ‫- بله، گُل‌ها، بله!
‫قرمز، سفید ...
‫- خُب؟ خودشه؟ ‫- قرمز.
‫- به‌گمونم مالِ منه. ‫- سفید.
‫- حالا من باید چکار کُنم؟
‫- بگیر بشین، عزیزم. استراحت کُن. ‫- نگران نباشید.
‫من به موضوع ‫رسیدگی می‌کُنم.
‫چقدر پشیمون هستم ‫که این نقش رو قبول کردم!
‫معذرت می‌خوام.
‫دبیرِ حزب داره میاد اینجا، ‫یه نفر از اداره‌یِ امنیت هم همراهشه ...
‫و خدا می‌دونه ‫چه کسانِ دیگه‌ای.
‫اونها یه نفر رو از «ورشو» آوردن ‫تا کُلِ این ماجرا رو جمع کُنه.
‫- پس یارو باید یه نابغه باشه. ‫- نه، فقط یه منتقدِ فیلمه.
‫بهتره از اینجا در بریم، وگرنه فکر می‌کُنن ‫کاسه‌ای زیرِ نیم‌کاسه‌مونه.
‫ولی ما که هیچ کاسه‌ای ‫زیرِ نیم‌کاسه‌مون نیست.
‫هست؟
‫از اینطرف، لطفاً، ‫از اینطرف.
‫شما می‌تونید استنتاجاتِ ‫خودتون رو داشته باشید.
‫خواهیم دید، خواهیم دید.
‫بله، احتمالاً بخاطرِ ‫نوسازیِ ساختمانه.
‫می‌بینم که اینجا واسه خودتون ‫جا خوش کردین!
‫بله، من از سینماهایِ نُقلی ‫خوشم میاد.
‫خوش به حالت!
‫فیلمه همینه؟
‫خواهیم دید، خواهیم دید.
‫روز بخیر.
‫از اینکه قادر شدم به اینچنین میهمانانِ والامقامی ‫خوش‌آمد بگم احساسِ افتخار می‌کُنم.
‫کلینیکِ من، حتی با در نظر گرفتنِ ‫استانداردهایِ جهانی، کاملاً منحصر به فرده ...
‫و از زمانِ عرضه‌یِ ‫روشِ نوینِ جرّاحیِ من ...
‫نتایجِ مالی‌ای که حاصل کرده‌ایم ‫شگفت‌انگیز بوده.
‫- شارلاتانِ پاچه‌ور‌مالیده! ‫- ببخشید؟!
‫بجایِ چرب‌زبونی‌کردن، ‫پالتو رو برگردون دیگه!
‫نه الان!
‫بفرما! همون سینمایِ ‫اسف‌انگیزِ لهستان!
‫- منظور؟ ‫- مگه ندیدی؟
‫کلیشه‌ای، پُر دیالوگ، ‫بی‌تنوع و ملالت‌آور!
‫همچین سینمایی تویِ فستیوال‌هایِ جهانی ‫هیچ شانسی نداره!
‫اونوقت ما می‌خوایم برنده‌یِ فستیوال‌ها بشیم! ‫اون پروژکتور رو خاموش کُن!
‫ولی مثلاً ‫اون پرستار رو چی میگی؟
‫دقیقاً زدی به هدف! ‫اینم یه ترفندِ متداولِ لهستانیِ دیگه‌ست!
‫همیشه باید پرستارها و گروهبان‌ها و ‫پلیس‌ها رو دست بندازن ...
‫تا ملت رویِ صندلی‌ها ‫از خنده ریسه برن!
‫رُک بگم، ‫حالمو به‌هم می‌زنه!
‫سینما باید عمق داشته باشه، ‫و همینطور قوه‌یِ تخیل.
‫در حالیکه ما به‌شکلِ هولناکی ‫کوته‌اندیش هستیم.
‫من این فیلم رو ‫قبلاً دیدم.
‫اون موقع، همچین صحنه‌هایی وجود نداشت. ‫این باید یه‌جور حقه باشه.
‫حقه؟ اصلاً هنر ‫بر مبنایِ حقه‌هاست.
‫وقتی‌که من رویِ صندلیِ سینما می‌شینم، ‫خوشحالم از اینکه دارم فریب داده می‌شم.
‫ولی این نوع سینما، ‫مطلقاً خمیازه‌آوره، آقایون!
‫من قطعه‌ای از یکی از فیلم‌هایِ ‫«وودی آلن» رو با خودم آوردم.
‫همون کارگردانِ آمریکایی، ‫که برنده‌یِ چندین اُسکار شده ...
‫و هوش و تخیلِ ممتازی داره. ‫اینو میگن یه چیزی! یه چیزِ واقعی!
‫ببینم، حالا این قطعه که گفتی، ‫با فیلمِ ما ارتباطی داره؟
‫بهتون که گفتم،
‫این سینمایِ جهانیه. ‫یک جواهرِ ناب.
‫اون پروژکتور رو ‫روشن کُن.
‫خیله‌خُب، کافیه.
‫زود برو و بگو ‫متوقفش کُنن.
‫یالا دیگه! بجنب!
‫کات! کات!
‫عینکم! عینکم! ‫بپا عینکم رو لگد نکُنی!
‫اون پروژکتور رو ‫خاموش کُن!
‫کات!
‫ای گُه توش! ‫گائیدمش!
‫ما بطورِ کامل ‫موقعیت رو تحتِ کنترل داریم ...
‫و البته به‌هیچ‌وجه ‫مسأله‌یِ شورش از طرفِ ...
‫بیمارانم مطرح نیست. ‫هرچند حقیقت داره که بعضی‌هاشون ...
‫خواستارِ بازگرداندنِ ‫قوه‌یِ بینایی‌شون هستند یا ...
‫متوقفش کُنید!
‫یالا دیگه! ‫متوقفش کُنید!
‫برو شرت رو کم کُن، بابا!
‫آخه این پفیوز ‫چطوری رفت داخل؟!
‫شرِ اون دلقک رو ‫کم کُنید!
‫چی گفتی؟
‫دلقک؟ ‫می‌‌دونی چی داری میگی؟
‫من بهت اجازه نمی‌دم به یکی از ‫بزرگ‌ترین بازیگرانِ آمریکا توهین کُنی!
‫فیلم رو متوقف کُنید! کافیه دیگه! ‫فیلم رو متوقف کُنید! متوقفش کُنید!
‫دیگه کافیه!
‫ای اراذل و اوباش! ‫میگم دیگه کافیه!
‫یالا متوقفش کُنید دیگه!
‫مستراب!
‫چیه؟
‫بذارید یه لحظه ‫بیام داخل.
‫یالا، بذارید بیام داخل.
‫ببینید، من پدرِ «مارتا رابکیه‌ویچ» هستم.
‫لازمه که ببینمش.
‫اینجا یه خوابگاه دخترونه‌ست، ‫نه یه فاحشه‌خونه!
‫ازتون خواهش می‌کُنم!
‫- الان پلیس خبر می‌کُنم‌ها! ‫- ازتون معذرت می‌خوام،
‫ولی می‌تونم یه پیغام بذارم؟ ‫بهش بگید باهام تماس بگیره.
‫یا اینکه ‫یه سر بیاد سینما.
‫اگه این آمریکاییه می‌تونه از یه فیلم ‫بپره تویِ یه فیلمِ دیگه ...
‫پس باید راه برگشتی هم ‫وجود داشته باشه.
‫نه اینکه واسم ‫مهم باشه‌ها ...
‫ولی ما تا الان 4 دفعه امتحان کردیم ‫و به هیچ‌جا نرسیدیم.
‫نه، نه، نه. اون باید از همون ‫راهی که اومده برگرده.
‫در هر صورت، انتظارم اینه که ‫آخرش خودِ یارو خسته‌اش بشه.
‫به هر حال، ‫باید تصمیم‌مون رو بگیریم.
‫و بعدش؟
‫هر دو حلقه‌یِ فیلم رو نابود کُنیم، تیکه‌تیکه‌شون کُنیم، ‫یا بسوزونیم‌شون، چه‌می‌دونم!
‫به‌نظرِ من ‫سوزوندن بهترین راه‌حله.
‫یعنی اون همه لهستانی رو قربانی کُنیم؟ ‫محضِ رضایِ خدا! من اعتراض دارم!
‫یه دقیقه صبر کُنید. اینطوری ‫به هیچ نتیجه‌ای نمی‌رسیم. هرگز!
‫هفده ... هجده ... ‫نوزده ...
‫ایست! ایست!
‫بفرما! باز هم ‫یه روزِ دیگه شروع شد!
‫من یه بازنده‌یِ مادرزادم.
‫الان فصلِ پاییزه.
‫به‌زودی زمستون می‌شه ‫و برف همه‌جا رو می‌پوشونه.
‫کار، کار، کار، کار!
‫لعنتی!
‫باریکلا! ‫تحتِ تأثیر قرار گرفتم!
‫- پیشنهادِ من اینه که بریم داخل. ‫- و بعدش؟
‫فیلم رو بسوزونیم.
‫ولی بالفرض که به فیلم‌هایِ دیگه هم ‫سرایت کُنه، اونوقت چی؟
‫یا حتی زبونم لال، ‫به تلویزیون؟!
‫اونوقت دیگه هرگز نمی‌تونیم ‫این گند رو جمع کُنیم!
‫بی‌خیال دیگه! ‫اینقدر نفوسِ بد نزن!
‫کاری که اینها دارن می‌کُنن ‫یه‌جورایی رنگ‌و‌بویِ چیز داره ...
‫کلمه‌اش رو نمی‌دونم ... ‫نوعی جادو جنبل.
‫و ضمناً کم‌کم شروع‌کردن به اینکه ‫باور کُنن آزاد هستن.
‫دیگه هیچکس نمی‌تونه جلوشون رو بگیره. ‫اونها شروع‌کردن به اینکه هر وقت خواستن ...
‫به صحنه وارد بشن یا خارج بشن، ‫و هر وقت عشق‌شون کِشید آواز بخونن؛
‫- اونم بکُلی خارج از کنترلِ ما. ‫- مزخرفه! مزخرف!
‫بازم تأکید می‌کُنم! ‫اون فیلم رو بسوزونید!
‫دادگاه تفتیشِ عقایدِ کیری!
‫- چی؟ ‫- زهرِ مار!
‫- گفتم شما شبیه دادگاه تفتیشِ عقاید هستید. ‫- خُب ما داریم تمامِ احتمالات رو بررسی می‌کُنیم.
‫- نه! ‫- این وضعیت برامون هیچ چاره‌یِ دیگه‌ای باقی نمی‌ذاره.
‫گوش کُنید، من الان 15 ساله ‫که مأمورِ سانسور هستم ...
‫و دماغم رو تویِ ‫انواع و اقسامِ عَن فرو کردم!
‫ولی بازم میگم که آدم‌فروش بودن، یه چیزه، ‫و قاتل بودن، یه چیزِ کاملاً متفاوتِ دیگه!
‫- چطور جرأت می‌کُنی؟! ‫- اون تصمیم رو لغو می‌کُنید‌ها!
‫حالا که اینطور شد ‫پس بذار بهت بگم ...
‫تویِ کُلِ این فتنه، تو نقشِ یه آدمِ ‫بی‌کفایتِ خجالت‌آور رو بازی کردی!
‫برو کونِ خودت بذار!
‫گورِ بابات!
‫شما هستی؟
‫کِی قصد دارید ‫شروع‌کُنید به کُشتنِ ما؟
‫بی‌خیال، «تادئوژ»!
‫چرا نگم؟ اینها احتمالاً نمی‌تونن حتی از ‫کوچک‌ترین چیزی چشم‌پوشی کُنن.
‫اینها خونِ یه انقلاب ‫رویِ دست‌شونه.
‫قراره چطوری انجامش بدید؟
‫یالا! بهمون بگو!
‫- می‌سوزوننتون. ‫- نه، نه، نه!
‫هر چیزی ‫غیر از این!
‫قراره فیلم سوزونده بشه.
‫سوزونده بشه؟
‫بی‌فایده‌ست.
‫اینها حالا هر لحظه ‫شروع می‌کُنن به آواز خوندن.
‫خبر دارید که اونها قراره ‫ما رو بسوزونن؟
‫- منظورت چیه "ما رو بسوزونن"؟ ‫- معلومه دیگه!
‫رویِ تیرکِ مجازات.
‫مثلِ «جوردانو برونو». ‫[کشیش، عارف و فیلسوفِ ایتالیاییِ قرنِ شانزدهم ‫که به دلیلِ عقایدش توسطِ کلیسا سوزانده شد.]
‫تمومش کُن! ‫حال به‌هم زنه!
‫قبول دارم. و ضمناً ‫این جزوِ سنتِ ما نیست.
‫چنگک، تبر، ‫چاقو به پُشت ... بله ...
‫ولی تیرکِ مجازات؟
‫دارم جدی میگم. ‫اونها به‌هیچ‌وجه دست‌بردار نمی‌شن.
‫و شدیداً هم از شما ‫وحشت برشون داشته.
‫شماها باید فرار کُنید! ‫نمی‌تونید اینو تویِ کله‌تون فرو کُنید؟!
‫معذرت می‌خوام، ولی کسی اینجا ‫اشاره‌ای به سوزوندن کرد؟
‫گُم‌شو بیرون!
‫بفرما! آخرش گذرِ پوست ‫به دباغ‌خونه افتاد!
‫«مالگورژاتا»، فرار کُن. اینها جداً ‫قصدِ انجامِ چنین کاری رو دارن.
‫من همینجا می‌مونم.
‫فرار!
‫گُل گفتی! آخه تویِ این مملکت ‫هیچ جایی برایِ فرار وجود نداره!
‫فرار!
‫در هر صورت، کُلی پاسگاه پلیس هست ‫که باید ازشون عبور کُنید.
‫پس فکر می‌کُنید ‫که موفق شدید؟
‫بی‌خیال! دیگه موعدِ پرداختِ ‫بدهی‌هاتون فرا رسیده!
‫چون قراره ‫سوزونده بشید.
‫حرومزاده!
‫حرومزاده؟!
‫مگه چاره‌یِ دیگه‌ای هم ‫واسه من گذاشتید؟!
‫نه جداً، چاره‌یِ دیگه‌ای هم گذاشتید؟! ‫اصلاً هیچوقت سعی کردید درخواستِ مجوز کُنید؟
‫به‌نظرتون این هرج‌و‌مرجی ‫که راه‌انداختید ...
‫یا اگه دوست دارید، این آزادی بواسطه‌یِ ‫جانِ آدم‌هایِ دیگه‌ای که اون‌طرفِ پرده هستن ...
‫پخش نمی‌شه؟ و همه‌جا ‫گسترش پیدا نمی‌کُنه؟
‫حرومزاده؟! اصلاً متوجهید ‫معنیش چیه؟!
‫داری چکار می‌کُنی؟
‫من قدغن می‌کُنم!
‫نه! این مسخره‌ست! ‫این دیگه ...!
‫تو چکار کردی؟
‫با پلیس تماس بگیرید.
‫از اون پرده بیا پایین!
‫مطمئن باش که این تصمیمت ‫سیاسی ارزیابی خواهد شد.
‫چقدر غیرِ واقعی ‫به‌نظر می‌رسید!
‫من؟
‫گورِ بابات!
‫همیشه دلم می‌خواست ‫بیام این بالا.
‫می‌دونم.
‫اجازه دارم اینجا ‫سیگار بکِشم؟
‫آره، البته!
‫دیگه اصلاً نمی‌ترسم.
‫من نمی‌تونم کمک‌ت کُنم.
‫چی می‌خوای؟
‫تو حتی نمی‌دونی ‫من کی هستم.
‫این دختر بچه رو هم ‫یادت نمیاد؟
‫نه.
‫یا اونو؟
‫بازم نه.
‫اینو چی؟ ‫یادت میاد؟
‫یه یهودیِ پیرِ احمق که از انکارِ مذهبش ‫سر باز زد.
‫اینقدر چوب‌کاری نکُن!
‫- فراموش‌کردن، کارِ راحتیه، نیست؟ ‫- تو کی هستی؟
‫یه بازیگرِ جزءِ نکبتی.
‫حالا ارزشِ به‌خاطر‌آوردن داره.
‫کسی که یه زمانی، یه نقشِ واقعی ‫تویِ یه فیلم دست‌و‌پا کرده بود.
‫ولی تو دادی منو ‫انداختن بیرون.
‫و تاپ! ‫انداختینم تویِ سطلِ زباله!
‫تمومش کُن.
‫- پس یادت نمیاد؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫پس اینطوری‌هاست؟! ‫جنایت، ولی بدونِ مکافات! درسته؟!
‫یادم نمیاد!
‫برو دعا کُن که دوباره شروع نکُنم ‫با سرِ شکافته‌ام ...
‫- مدام بیام تویِ خوابت! ‫- نه!
‫لطفاً بس کُن.
‫دیگه نمی‌تونم تحملش کُنم.
‫- اینو چی؟ یادت میاد؟ ‫- نه.
‫نه؟
‫این روح، از آنِ خودم است که فروشش را خواهانم، ‫نه از آنِ تو. چرا که روحِ من آزاد است.
‫- یادت نمیاد؟ ‫- نه.
‫بس کُن.
‫تنهاش بذار.
‫دست از عذاب‌دادنش بردار.
‫اون یادشه.
‫آدم‌فروش!
‫بکُشید این آدم‌فروش رو!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.