..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫روزی روزگاری شهری بود که ‫اهالی آن یا شاهزاده بودند یا گدا
‫و میان جهان این دو، ‫تنها سگان ولگرد بودند و بس
‫آن‌ها طبقه متوسط بودند
نیکوکاری
‫خوب می‌دانی
‫دمی که گفتم همه‌چیز تمام است
‫هیچ بر زبان نراندم
‫نمی‌دانم چطور تاب آن را یافتم
‫که به هنگام رفتنت لبخند بزنم
‫اما امروز از این کابوس جَستم
‫و تنها به جای خالی تو می‌نگرم
‫امروز، از خود می‌پرسم، ‫که چگونه بی‌ تو زندگی می‌کنم
‫چگونه گذاشتم بروی
‫محال است... دیگری ‫نمی‌تواند بهترینِ مرا مال خود کند
‫محال است
‫...مخصوصا برای آقای ‫رائول بارُن، مهمان امشب ما
‫- محال است... ‫- هیچ هم محال نیست
‫او را بگو که گرچه دار و ندارم ‫بُرد، هرچه بخواهد بدو می‌سپارم
‫که به هیچ نمی‌ارزد
‫تو را به خدا کورسوی امیدی برایم بگذار، ‫و در دَم واپسینم نزد من باش
‫...محال است، نمی‌گذارم
‫خوش آمدید، به امدید دیدار دوباره
‫امیدوارم از برنامه‌ی ما لذت برده باشید
‫خیلی. عزیزم، مشکلی پیش اومده؟
‫لارا؟
‫ببخشید، لطفا صورت‌حساب رو پرداخت کنید
‫من وقت ندارم، دارم مرخص می‌شم
‫اگر چیز دیگری میل ‫دارید، همکارم در خدمت‌تونه
‫گمونم صفرهای صورت‌حساب اشتباه باشه
‫نه، قربان. 3,200,000ـه. ‫خودتون ببینید
‫غذای دو نفر شده 3,200,000؟
‫خب، اجازه بدید:
‫یک سینزانو، 60,000. ‫با یک اسکاچ، که می‌شه 130
‫جگر چرب، یکی، دو تا - 80. چاشنی - ‫330، شامپانی فرانسوی - 1.800.000.
‫شد 2.130.000؟ ‫بخشید، بعدی:
‫شاتو پریان 200، وال دُفتانا 180، ‫پینونوآر 500,000، گفتم که گرونه
‫می‌کنه 3,100,000، با دو ‫تا قهوه و بستنی می‌شه سرجمع 3.200.000
‫همچنین به روحیات خانم لارا آسیب زدید، وقتی ‫که داشتند به اون قشنگی براتون می‌خوندند...
‫جسارت نشه، ولی این‌ها دیگه چجور قیمت‌هاییه ‫که این‌جا دارید؟
‫قیمت‌های رستورانه، همین‌طور که می‌بینید. ‫اما قیمت‌های فهرست بر اساس اونسه، نه پُرس
‫ببخشید...
‫حالا اگه من بگم همچین ‫پولی با خودم ندارم چی؟
‫خواهشا چنین حرفی نزنید
‫خب، فرض می‌گیریم...
‫باورم نمی‌شه قربان، شما شخص شخیصی هستید
‫خب دارم سوال می‌کنم، ‫در این صورت تکلیف چیه؟
‫خب در این صورت، حرف‌تون رو نشنیده می‌گرفتم
‫یعنی قبلا چنین چیزی پیش نیومده؟
‫چرا، یکی از مشتریان خوش‌نام با وانمود به ‫این‌که از پرداخت حساب عاجزه قصد مزاح داشت
‫اما تا به حال پیش نیومده که، زبانم لال، ‫صورت‌حسابی پرداخت نشه
‫آهان...
‫ببینید، اگر بگم که من مثل خر تو ‫گل گیر کردم، عصبانی می‌شید؟
‫نزنید این حرف رو، خواهش ‫می‌کنم! چنین حرفی نزنید!
‫- من و همسرم هر دو شاغل ایم... ‫- چرا خاطر بنده رو مُشَوّش می‌کنید؟
‫و حقوق ماهانه جفت‌مون روی هم ‫این‌قدر نمی‌شه!
‫پس چرا می‌آیید رستوران غذا می‌خورید؟ بله؟
‫اشتباه شده
‫خب، اگر اشتباه شده که خیلی بده، ‫چون اشتباهات هزینه گزافی دارند
‫خب، همین لیوان 50,000 تا گذاشت رو حساب، ‫و اشک خانم رو هم درآوردید
‫آخه من چه می‌دونستم این‌قدر می‌شه!
‫مرد و مردونه، یک قراری بگذاریم ‫بیا و حساب ما رو قسط‌بندی کن
‫گرفتید ما رو؟
‫من 500,000 تا دارم، تقدیم می‌کنم، ‫الان از کجا 3,000,000 بیارم؟
‫اگه بخواهیم با این لحن حرف بزنیم، ‫باید با یک زبون دیگه جلو بریم
‫کدوم لحن! فقط داشتم ‫توضیح می‌دادم...
‫ساندو، موگورل و آندون رو خبر کن، فورا
‫عزیزم، اصلا می‌دونی؟ ‫فردا لباس‌شویی رو می‌فروشیم
‫باید مادرت رو بفروشیم! چون لباس‌شویی خرابه!
‫- چه طرز حرف زدنه... ‫- ببخشید...
‫عزیزم، ببخشید تو رو خدا، گاهی ‫می‌زنه به سرم، ببخشید، منظوری نداشتم
‫حالا چه کنیم؟ تا صبح وایستیم؟ ‫پول می‌دید یا نه؟
‫ساندو، گفتم چند تا از ‫بر-و-بچه‌ها رو خبر کن!
‫- ما این‌جاییم، قربان ‫- بیایید آبروریزی نکنیم، زشته
‫اَاااه
‫ولش کن!
‫ولم کنید تو رو خدا، بگذارید توضیح بدم آقا
‫من و خانمم 10 سالگی ازدواج‌مون رو ‫جشن گرفتیم. گفتم خیر سرمون بریم بیرون!
‫چون معمولا وُسع‌مون نمی‌رسه
‫من معلم ام، او هم منشیه. متوجه هستید ‫که چه درآمد اندکی داریم
‫درسته، ما اشتباه محاسباتی کردیم
‫قربان، برای یک خانم مهمه که... شاید ‫خودتون هم متاهل باشید و بدونید که...
‫قرارمون اینه: خانم این‌جا می‌مونه، شما ‫می‌رید و تا یک ساعت دیگه با پول برمی‌گردید
‫کجا برم نصفه‌شبی؟ ‫از کجا سه میلیون بیارم؟
‫چه کار کنم؟ کسی رو خفت کنم؟ ‫دزدی کنم، آدم بکشم یا بانک بزنم؟
‫بزنیمش؟
‫رولاد، بیا این‌جا، بیا پیش بابایی!
‫- یک لحظه، بارُن، این‌جا مشکل کوچکی داریم ‫- بیا این‌جا تنبل، یالا
‫- بله، قربان... ‫- لطفا بگذارش رو حساب من
‫به شرافتم قسم، بارُن، این دو تا لیاقتش ‫رو ندارن که بخوای حساب‌شون رو بپردازی
‫ولش‌ون کن، نمی‌بینی بدبخت-بیچاره ان؟
‫خیلی خوب، امشب بخت یارتون بود. ‫طوری نیست بچه‌ها، پرداخت شده
‫- چطور پرداخت شده؟ ‫- چون که امشب حال بارن خوبه
‫دفعه بعد که رفتید رستوران، ‫پول همراه‌تون باشه!
‫چون اگه بر-و-بچه‌ها به خدمت‌تون برسند، ‫باید دار و ندارتون رو خرج دندون‌پزشک کنید!
‫ چطوری کارم به این‌جا کشید...
‫من هم تو همین فکر بودم
‫- می‌خواهی بدونی؟ ‫- قصه‌ش درازه؟
‫بستگی داره، می‌تونم چند ‫قدم دیگه همراهتون باشم، خانم
‫نمی‌خوای دست از این خانم صدا زدن من برداری؟
‫- بعد از ده سال زندگی، هنوز خیلی زوده... ‫- این‌قدر جوک نگو و داستان رو تعریف کن
‫شروع کنیم، هفده سالگی. ‫از این سن بیزار ام
‫از دانش‌آموزهام بیزار ام. تا ده ‫روز پیش، زندگیم این‌جوری بود:
‫هر روز صبح، همون چهره‌ها، ‫پُر از جوش‌هایی که می‌شمردم‌‌شون
‫246 تا جوش در کلاس ‫10م داشتم ، 197 تا هم 11م
‫بوچسکو، می‌شه یک لحظه مصدع اوقاتت شم؟
‫تو برام مهمی، من هم برات مهم ام؟ ‫چرا ناراحتی؟
‫گفتم سر کلاس تلفن‌هاتون رو خاموش کنید! ‫شیرفهم شد؟
‫چی گفتم؟ به‌ت گفتم پتیاره، چون بزک ‫دوزک کرده بودی و با "لیمپ" لاس می‌زدی
‫گاهی به کلمات‌شون فکر می‌کنم، ‫مدرسه «عندونی»ـه، لاوا «خیلی دافه»
‫کلاس‌ها «ضد-حال» ان، زندگی من هم «بگایی»ـه
‫بوچسکو، می‌شه یک لحظه از وقت شریفت رو ‫به بنده بدی؟
‫20 سال پیش من هم‌سن این‌ها بودم، ‫اما مدرسه اون‌وقت‌ها شوخی‌بردار نبود
‫شعرای قرن 19م پیش از همه متوجه...
تعارضات هم‌ستیزانه‌ی ‫جوامع سرمایه‌داری شدند
‫شعرای قرن 19م متوجه چه تعارضاتی شدند؟
تعارضات هم‌ستیزانه
‫شعری رو نام ببر که به ‫این تعارضات پرداخته باشه
‫امروز در دبیرستانی معروف، که تنها پذیرای ‫دانش‌آموزانی با پیشینه‌ی خاصه
‫به آموزش ادبیات رومانیایی می‌پردازم
‫کتاب اولم رو تازه منتشر کردم. مجموعه‌ای از ‫ده داستان، با چاپ محدود
‫تمام هزینه‌هاش رو هم خودم پرداختم
‫دیگه حتی پول نداشتم بلیت تراموا بخرم
‫اما خوشحال بودم که کارم در قفسه‌ی ‫کتاب‌فروشی‌هاست
‫ببخشید، یک کتاب داشتید، «هیچکس مفتی نمی‌میرد». تموم شده؟
‫سرش دعوا شده بود، آقا! ‫دقیقا سه نسخه ازش فروختم
‫- بقیه‌ش چی؟ ‫- پس فرستادم برای ناشر
‫- چرا؟ ‫- خریدار نداشت
‫- نداشت؟ من خودم خریدارم! ‫- ببخشید دیگه، پس فرستادم
‫حالا مگه جای شما رو تنگ کرده بودن؟
‫مادرقحبه همون فرداش مُرد!
‫کُشتمش، با درد فراوان، اون هم تو صفحه سوم ‫رمانی که روش کار می‌کردم
‫نقطه. خط جدید
‫«شب، دزدانه سوی شهر می‌خرامید...»
‫بدی ماجرا این بود که چند روزی می‌شد ‫که هرچقدر زور می‌زدم
‫تو همین قسمت گیر کرده ‫بودم و نمی‌تونستم جلو برم
‫هنوز موسیقی کریسمسی گوش می‌دید؟ ‫الان سپتامبره ها!
‫می‌دونیم، اما وقتی امثال ‫جنابعالی مستمری ما رو...
‫می‌بلعید، معلوم نیست ‫تا کریسمس زنده باشیم!
‫مستمری شما همون تاپاله‌ایه که تو یخچال بود؟
‫- دهن مادرت سرویس شد تا اون رو بپزه! ‫- چون جنابعالی نمی‌ری مغازه خرید کنی!
‫«نویسنده» چه می‌کنه؟ ‫هیچی!
‫- با منی؟ ‫- بله، با تو ام
‫کتاب آخرم رو خوندی؟
‫- می‌خونم، نگران نباش ‫- کی؟
‫- هروقت اینی که دستمه تموم شد ‫- یک نگاهی انداختم، خیلی خوبه
‫اصلا کسی چیزی از تو پرسید؟
‫ما خانواده متحدی بودیم و تمام عمرمون ‫کریسمس بود
‫بیرون، وِرا منتظرم بود. فکر و ذکر ‫او فقط یک چیز بود: بچه‌های دیگران
‫می‌برم بخوابونمش، لطفا چند دقیقه‌ای ‫زیاد بلند حرف نزنید تا خوابش سنگین بشه
‫- نمی‌دونم چرا [بچه] این هفته بی‌قراره ‫- خیلی شیرینه
‫وقتی همچین بچه نازی رو ‫می‌بینی هیچ احساسی نداری؟
‫باز شروع شد
‫- چی گفتی؟ ‫- گفتم خیلی نازه
‫خیال کردی من خرم؟ می‌خوای من رو جلوی دوستام ‫سکه‌ی یک پول کنی؟
‫فهمیدم چی گفتی: گفتی «شروع شد» ‫چی شروع شد؟
‫بحث‌هایی که تو جمع حوصله‌شون رو ندارم
‫تو جمع؟ خب بریم خونه! خونه‌ای داری ‫که جمع کنیم بریم اون‌جا؟
‫نه. چرا؟ چون عرضه‌ش رو نداری! عرضه نداری ‫من رو بگیری و بچه دار بشیم!
‫ورا، شلوغش نکن
‫انگار که بالغ بودن برای تو فقط همینه! ‫«دلم بچه می‌خواد، مال شما رو می‌خرم»
‫«دلم یه بچه می‌خواد ‫تا باهاش بازی کنم»
‫- ای بابا! ‫- «آره، همین حالا بچه می‌خوام»
‫عجب کثافتی هستی! برو در کونت رو بگذار! ‫بچه رو هم از خواب پروندی!
‫این پایان رابطه‌ی دو ساله‌م با ورا بود
‫تنها زنی که دلش می‌خواست ‫با من بچه‌دار بشه
‫غافل از اینکه من تو مدرسه 100 تا بچه داشتم، ‫و همه‌شون سوهان روحم بودند
‫مخصوصا یکی‌شون!
روبرت!
‫مخش رو زدی؟ قیمه‌قرمه‌ت می‌کنم مادرقحبه
‫- من، مخ این اکبری رو بزنم؟ ‫- آره! گیر داد به‌م و تهدیدم کرد!
‫زنده‌زنده می‌خورمت!
روبرت بچه-معروف مدرسه بود ‫همه دخترهای 9م تا 11م شیفته‌ش بودند
‫خوشبختانه، کم‌تر سر کلاس ‫می‌اومد، و اغلب هم نشئه
‫ترجیح می‌دادم تا جای ممکن ‫نبینمش
‫مدیر به‌م فشار می‌آورد تا ‫پرونده‌ش رو بزنم زیر بغلش
‫ببینم، آق‌‌معلم، می‌گن ‫می‌خوان من رو از مدرسه بندازن بیرون
‫داستان چیه؟
‫- نمی‌دونم، روبرت، شاید کاری کردی ‫- آق‌معلم، شما که اجازه نمی‌دی؟
‫مگه ما رفیق نیستیم؟
‫- اگه اخلاقت خوب نباشه، من چه می‌تونم بکنم؟ ‫- گوش کن، بگذار بگم داستان چیه
‫اگه من اخراج بشم، و تو کاری نکنی ‫و چیزی نگی
‫اون‌موقع دیگه تو رو رفیق خودم نمی‌دونم
‫اون‌موقع می‌آم مثل سوسیس ‫قاچ‌قاچت می‌کنم، خب؟ درسته؟
‫به‌ش فکر می‌کنم
‫یک‌باره، دیدم که یک پسر جوون ‫هنوز خیلی شکننده‌ست
‫و چنین مجازات سختی ممکنه ‫برای همیشه زخم‌های سختی به روحش بزنه
روبرت لیاقت یک فرصت دیگه برای ‫ادامه تحصیلات رو داشت
‫از مدیر خواستم اجازه ‫بده با والدینش صحبت کنم
‫و روبرت رو مجاب کردم تا اون‌ها رو ‫به مدرسه بیاره
‫کنجکاو بودم ببینم والدین همچین بچه‌ی شرّی ‫چطور آدم‌هایی ان
‫می‌دونید، گاهی در زندگی آدم دری باز می‌شه، ‫و بعدش دیگه هیچ چیز مثل سابق نیست
‫خب، درب اتاق 10ب رو تصور کنید
‫- پروفسور گُریا؟ ‫- بله
‫من خواهر روبرت دُبروویچسکو ام، ‫والدینم باید می‌اومدن، اما...
‫خارج شهر بودند و گفتم ‫خودم خدمت برسم
‫خوش‌وقت ام، اُویدیو گُریا ام
‫دیانا دُبروویچسکو
‫- خواهر روبرت! ‫- بله
‫بفرمایید بنشینید، خواهش می‌کنم
‫ممنونم، راضی نیستم شما سرپا بایستید
‫نمی‌دونستم روبرت...
‫شعرای قرن 19م متوجه چگونه تعارضاتی شدند؟
‫- هم‌ستیزانه ‫- چی؟
‫همم... متوجه سوال نشدم
‫پرسیدم با برادرم چه مشکلی دارید؟
‫همم... مشکلی که با روبرت داریم؟
‫مشکلی که با روبرت داریم... هممم
‫راستش مشکل خاصی به حساب نمی‌آد
‫- آماده نبودید، متوجه ام... ‫- همم...
‫- پس شما خواهر روبرت هستید ‫- بله
‫- اگر خطایی ازش سر زده به من بگید ‫- نه...
‫کمی کج‌خلقه و باید اندکی ‫آرام‌تر باشه
‫با این حال... تو این سن و سال طبیعیه... ‫اگر آدم تو این سن و سال بچگی نکنه
‫پس دیگه کی بکنه؟
‫آقامعلم، می‌شه ببینم گوشیم ‫رو تو جامیز گذاشتم یا نه؟
‫نه، بوچسکو، تلفنت رو جا نگذاشتی و بهتره ‫فوری بری رد کارت! یالا
‫باید افسارشون رو هرجوری ‫که شده نگه داشت، وگرنه...
‫خب خواهر روبرت، شما هم محصلی؟
‫- من مدل ام و مدرسه مدلنیگ می‌رم ‫- که این‌طور
‫برای یکی مثل شما، آینده داره
‫منظورم اینه که... منظورم این نیست ‫که نمی‌تونی یک شغل حسابی داشته باشی
‫منظورم این نیست که مدلینگ ‫یک کار حسابی نیست، زبونم لال
‫منظورم اینه که به تحصیلات خاصی نیاز نداره
‫البته گفتی که مدرسه خاصی می‌ری، ‫درست می‌گم؟ دارم پُرچونگی می‌کنم، هان؟
‫- کمی... ‫- خب... خستگی...
‫تموم شب داشتم می‌نوشتم، ‫دارم رو یک رمان کار می‌کنم
‫- پس نویسنده هم هستید؟ ‫- بله
‫البته باید بگم، معلم هم هستم
‫راستش درس می‌دم چون ‫از این کار لذت می‌برم
‫بچه‌ها به چشم من مصالح فوق‌العاده‌ای می‌آن، ‫دوست دارم باهاشون کار کنم
‫گم شید تا قلم پاهاتون رو نشکستم!
‫- خب، خواهر روبرت... ‫- اخیرا چه کتاب‌هایی نوشتید؟
‫زیاد نوشتم. اتفاقا یک جلد از آخرین ‫کتابم رو دارم، با امضا تقدیم می‌کنم
‫- صبر کنید، نمی‌دونم بتونم... ‫- باعث افتخار منه
‫باشه دختر... خدا به همراهت. نمی‌دونی ‫چی از کَفِت رفت!
‫ببخشید، یک جلسه‌ای در کانون نویسندگان داشتم، ‫این شد که دیر رسیدم
‫- دیگه می‌خواستم بلند شم ‫- اگه شماره‌ت رو داشتم تماس می‌گرفتم
‫- خیلی خوشحال شدم اومدی ‫- دفعه بعد، تا حساب نکردی نرو
‫- چی می‌گه؟ ‫- هیچی
‫بیا از این‌جا بریم
‫- من یک پیتزایی خوب این‌جاها می‌شناسم ‫- پیتزا کدومه آقا! بریم برقصیم
‫- کدوم باشگاه؟ ‫- «چرا که نه»
‫یک جشن تبلیغاتیه، باری یک شرکت خمیردندون
‫- ما رو هم راه می‌دن؟ ‫- البته، براشون کار تبلیغاتی کردم
‫- تا مترو مسابقه بدیم؟ ‫- مترو؟ عجب!
‫به جشن تبلیغاتی "دُمیدنت" خوش آمدید
‫این‌جا آدم‌های باحال با دندون‌های باحال ‫نوشیدنی‌های باحال می‌زنن و باحال می‌رقصن
‫تا احساس باحالی به‌شون دست بده
‫یک کامپاریِ پرتقال دیگه برای من بیار
‫احساس می‌کردم یک غُده تو شکم‌مه ‫و یک سوراخ تو کیف پولم
‫تاکسی، باشگاه، کامپاری پرتقال، ‫یک بسته سیگار و دو تا قهوه
‫کل پولی رو که بنا داشتم باهاش جشن ‫راه بندازم یک شبه به باد داده بودم
‫چیزی می‌خواید، قربان؟
‫تنها چیزی که می‌خوام، ‫یک معجزه از سوی خداونده
‫و حالا، مسابقه باحال ما
‫دُمیدنت به زوج برنده یک ‫جایزه سه میلیونی می‌ده!
‫مسابقه "رقص پرتقالی"
‫- شرکت کنیم؟ ‫- حالش رو داری؟
‫اگه یادم بدی، آره
‫شکل اولیه: زوج‌ها پرتقال ‫رو بین پیشونی‌هاشون می‌گذارن
‫در طی رقص، هرچی هم ‫که بشه، پرتقال‌ها نباید بیفتند
‫فقط هم می‌تونید از تن‌هاتون استفاده بکنید
‫هرکسی که به پرتقال دست بزنه سوخته
‫دست آخر، جایزه سه میلیونی ‫"دُمیدنت" به زوج برنده می‌رسه
‫انگار که قسمت نبود، ‫یه نوشیدنی بزنیم؟
‫چه بهونه باید جور می‌کردم تا ‫از مهمونی "دمیدنت" بزنم بیرون؟
‫دندون‌درد، معلومه، نه؟
‫اگر حرفم رو باور نمی‌کرد، به خودش مربوط بود
‫نتیجه‌گیری شبی که گذشت عیان بود: ‫دخترهای امروزی خیلی گرون درمی‌آن
‫تصمیم گرفتم ولگردی رو بگذارم کنار و ‫سخت بچسبم به رمان
‫زودی بیا، بابات تو تلویزیونه
‫- چی؟ ‫- بجنب
‫صدام رو می‌شنوید؟ الو! ‫می‌شنوید؟ الو!
‫- بله، می‌شنویم، بفرمایید بپرسید ‫- چه می‌کنی؟ باز خودت رو مچل کردی؟
‫درباره مستمری سوال کن! مستمری!
‫سوال من اینه که، با تمام احترام
‫آیا فکر می‌کنند امور این مملکت ‫باید به این طریق پیش بره؟
‫- این طریق یعنی چه؟ ‫- یعنی طریق فعلی
‫آقای گُریا، موضوع گفتگوی امشب درباره ‫اصلاحات مالیه. لطفا سوال مربوطه رو بپرسید
‫مربوطه‌ست دیگه، چون همه‌چیز تو این ‫مملکت چپکیه، با خودشون چی فکر کردن؟
‫بابت سوال‌تون ممنون
‫- صبر کنید، یک سوال دیگه هم دارم ‫- پس از استراحتی کوتاه برمی‌گردیم
‫- باز خودت رو مچل کردی ‫- مزخرف! معلومه که از این سوال خوششون نیومد
‫دوست ندارن پته‌شون روی آب ریخته شه
‫«عزیزم، امشب بیکاری؟»
‫«نگاهش کن... هنوز دندون شیری داری»
‫- «خونه تو یا من؟» ‫- «دُمیدنت، همه جا»
‫به چی زل زدی؟ حتی ‫نمی‌تونی یه خمیردندون برای این خونه بخری
‫اُویدوتز، تبلیغات!
‫- «خونه تو یا من؟» ‫- «دُمیدنت، همه جا»
‫الو، دیانا؟ ‫اویدیو ام
‫اُویدی گُریا، معلم ادبیات رومانیایی روبرت
‫ببخشید... بیدارت کردم... ‫یادت نمی‌آد؟
‫با هم رفتیم مهمونی خمیردندون...
‫آره، دندون‌درد داشتم، درسته
‫می‌خواستم بگم تو تبلیغات تلویزیون دیدمت
‫نه، راستش. ‫به نظرم خیلی خوب بود
‫باشه، باشه. فعلا بخواب، بعدا ‫حرف می‌زنیم، حتما، زود...
‫خوش بخوابی
‫آه، از سر کنجکاوی، وقت کردی ‫به کتابم نگاه بکنی؟
‫راستی؟ خوندی؟
‫تو کل جهان چهار تا خواننده داشتم و ‫یکی‌شون دیانا بود
‫داشتم بهترین سال‌های زندگیم رو جلوی ‫یک ماشین تایپ هدر می‌دادم، در حالی که
‫یک آدم خاص اونجا بود که ارزش جنگیدن داشت
‫یک نفر بود که دوستم داشت
‫باید شاخ غول رو می‌شکستم و یک پول حسابی ‫به جیب می‌زدم تا او رو به دست بیارم
‫دیگه برای مچل کردن خودم فرصتی نداشتم
‫یک احترامی گفتن، یعنی چه؟
‫فردا اون کاغذ رو می‌اندازی دور، ‫اما این کتاب یک عمر برات می‌مونه
‫خیال می‌کردم صد جلد بفروشم
‫دو ساعت که گذشت، ‫قیمت رو نصف کردم
‫حتی کار و بار گداهای اون دست خیابون ‫از من بهتر بود
‫- تو هم بازی ای؟ ‫- بازی چی؟
‫گورت رو گم کن
‫- با من مشکلی دارید؟ ‫- این‌جا کُنج تو نیست، پلشت
‫این‌جا قلمروی جیجی پیِدونه‌ست
‫- برای جیجی پیدونه کار می‌کنی؟ ‫- من اصلا نمی‌دونم...
‫ببخشید، این‌جا یک مکان ‫عمومیه و من حق دارم... آی
‫کافه‌ی نویسندگان، جایی که معمولا ‫پا درش نمی‌گذاشتم
‫دوران دبیرستان مجبور بودم اشعار ‫بیشتر این سیاه‌مست‌ها رو بخونم
‫به اصطلاح شعرای "دوران طلایی" بودند
‫اولین کسانی که متوجه تعارضات هم‌ستیزانه‌ی ‫ودکای روسی و اشپریتز رومانیایی شدند
‫اما خب، بسته به شرایط، ‫باید پا روی غرور گذاشت
‫باید تا تنور داغه بچسبونی
‫- آقای نگرینو، اگر اجازه هست... ‫- حرف بزن، گفتم که بفرما
‫- من سال‌ها شیفته کارهای شما بودم و... ‫- آهان، امضا می‌خوای؟
‫- نه... ‫- خودکار ندارم
‫اگر می‌شه یک چیز کوتاهی ‫رو بخونید و صادقانه نظر بدید
‫راستی؟ تا اول دسامبر که وقت ‫خالی ندارم، اما بگذارش این‌جا
‫اگرم کس دیگری خریدار ‫بود، 30,000 لی قیمت‌شه
‫چی؟ می‌خوای به نویسنده‌ها کتاب بفروشی؟
‫می‌دونید، ما نسل جوون در تنگنا ایم
‫در تنگنا اید! مضحکه!
‫من، با 17 جلد کتاب، یک خروار جایزه و ‫متونی که همچنان در مدارس مطالعه می‌شن
‫باید تو این مستراح بخورم و بیاشامم! تازه ‫نسیه، چون خودم و دوستانم آه در بساط نداریم
‫بعد شما پفیوزهای نسل جوان ‫غرغر می‌کنید؟
‫این‌قدر رو داری که اومدی از نویسنده‌های ‫بزرگ می‌خوای بابت این سنده-کتابت پول بدن؟
‫می‌دونی با شما نویسنده‌های دهه ‫90ی چه می‌کنم؟ همچین می‌کنم
‫زنده باد کلاسیک‌ها! درود بر اِمینشکو! ‫کله‌ی بابای هرچی پُست-مدرن
‫آقا... آقا خواهش می‌کنم عوضِ یک شعر یک گیلاس ودکا به من بدید
‫- یعنی چی... نمی‌فه... ‫- به گوشِت نخورده؟ من شاعر ایستگاه شمالی ام
‫بیا این‌جا، گاز نمی‌گیرم که
‫- پس من هم نویسنده دبیرستان 22 ام ‫- شنیدم، یه کتاب هم نوشتی، خوبه
‫حالا برای همکار نویسنده‌ت یک آبجو بگیر
‫- هممم ‫- ارزون‌ترینش، بدترینش
‫- من هم یکی از اشعارم رو می‌خونم ‫- کارت رو کجا چاپ کردی؟
‫به نظرت من از اون احمق‌هایی ام ‫که با ویراستارها طرف می‌شن؟
‫نه، قربان. می‌دونی چه می‌کنم؟ اشعارم ‫رو در ازای یک گیلاس ودکا از برمی‌خونم
‫اگر از شعرم خوشت نمی‌آد بگذار خودم رو ‫با ودکا خفه کنم!
‫- شاعر ایستگاه شمالی ‫- بله!
‫عنوان: شعر مردی که صبح از خواب برمی‌خیزد ‫و درمی‌یابد که سپوخته شده
‫دارم گوش می‌دم
‫در اتاق کوچکم، روی تختی پُرچین
‫دراز به دراز روی متکا افتاده ام، ‫با مشتی سهمگین
‫- تموم شد؟ ‫- تموم شد
‫- بدک نبود ‫- ای بی‌انصاف. یکی دیگه هم دارم
‫- خب بخون ‫- نه، اول ودکا
‫عنوان: شعر دختری که در اتوبوس 44 ‫دیدمش و دلش برای زبان‌بازی‌هایم نرفت
‫لبخند دختر تراموا-سوار ‫برای همیشه افسون کرد مرا
‫و حالا داستان دیگری دارم، ‫همچون آقای یون سوسای
‫- آقای یون سوسای کیه؟ ‫- نمی‌شناسی، دوستمه
‫- باز هم، باز هم... ‫- نه، نه، همین بود. همین دو تا شعر رو دارم
‫همه‌ش دو تا؟
‫آره، حالا انگار خودت تُلستوی هستی
‫نه، راست می‌گی، ده تا ‫داستان من "جنگ و صلح" نمی‌شه
‫گوش کن، اون داستان‌های آبکی، همه رو هم چند؟
‫دونه‌ای 3,000، نصف یک ودکا
‫همه رو می‌خوام
‫اگه همچین پولی داری، ‫چرا برای ودکا گدایی می‌کنی؟
‫امشب برای ودکا گدایی می‌کنم، ‫چون تشنه ام
‫معمولا، برای پول شعر می‌خونم
‫باورم نمی‌شد. طرف تو یک ماه پنج ‫برابر حقوق معلمی من درمی‌آورد!
‫سر شب، اگه دلش می‌خواست، از ‫پس رستوران‌های گرون هم برمی‌اومد
‫با دو تا شعری که مال خودش هم نبودند، ‫از بیشتر رفقای من بهتر درمی‌آورد
‫- منظورت چیه که خودت ننوشتی؟ ‫- نه واقعا، نه
‫شاعر ایستگاه شمالی من رو فرستاد پیش یکی ‫به اسم پاوِل پویوتز، معروف به پِپه
‫درباره‌ش فقط گفت، از زبان خودش ‫می‌گم: «او باهوش‌ترین مرد دنیاست»
‫گفت کتابم رو نشونش بدم و ازش کمک بخوام
‫بنیاد «نیکوکاری»
‫بفرمایید خواهش می‌کنم، ببخشید، قهوه ‫داره قل می‌خوره
‫ببخشید، من با آقای پاول پویوتز کار دارم
‫- باید تو دفترشون باشند ‫- ممنون
‫بفرمایید
‫باشه، باشه، فورا حلش کن
‫- به من گفتند بیام این‌جا ‫- می‌دونم، اون مسته تو ایستگاه گفته بیایی
‫آقا، نمی‌دونم کجا به کارم می‌آیی
‫می‌خواستم کتابی رو نشون‌تون بدم، ‫یک مجموعه داستان کوتاه
‫- نویسنده ای؟ ‫- مبتدی
‫خب، حالا مشکل کجاست؟
‫مشکل اینه که مردم کتابم رو نمی‌خرن
‫و باید 100 جلد کتاب بفروشم
‫- محاله ‫- پس هیچ...
‫امکان نداره
‫- آقای پیدونه این‌جا ان ‫- بگو منتظر باشه
‫پس پول‌لازمی
‫می‌دونی من این‌جا چه می‌کنم؟
‫نه راستش... گمونم، از اون‌جایی که بنیاده، ‫از پروژه‌های فرهنگی حمایت می‌کنید
‫از اینهمه بصیرت متاثر شدم. ‫همراهم بیا
‫- بنشنین رو کاناپه، پیدونه؟ ‫ دسته‌ی جدید؟
‫پنج نفر، قربان، در بهترین شکل، ‫بیرون منتظر اند
‫- چقدر می‌دی؟ ‫- 20% درصد به ازای هر متن، مثل دفعه پیش
‫برای همچین رقم‌هایی ‫اصلا نباید باهات حرف بزنم
‫چه کنم؟ روح مادرانه دارم دیگه
‫میرونا! بیا این‌جا و بنویس
‫یالا پلشت‌ها! به صف بشید
‫یکی یکی، و گرنه استخون‌‌هاتون رو می‌شکنم
‫چطور کتکم می‌زدند، ‫چطور شکنجه‌م می‌دادند...
‫کارش رو راه بنداز، دوران چائوشسکو زندان بوده
‫زده به سرت! یک قرون هم درنمی‌آره و به ‫خاطر کمونیسم-ستیزی بودنش کتک می‌خوره!
‫لباس عروس تنش کن، بفرستش کلیساها، با ‫عکس شوهرش که روش نوشته «تازه-گذشته»
‫بنویس: «شوهرم برمی‌گرده»
‫«رفت پیش خداوندگار و به من ‫گفت تا همین‌جا منتظرش باشم»
‫یالا، نفر بعد!
‫- این زشته بگی‌نگی هنرمنده ‫- کارگردان فیلمه
‫یک مقوا به‌ش بده که روش نوشته:
‫«در دوران چائوشسکو من ‫کارگردان بودم و فیلم می‌ساختم»
‫«امروز سرجیو سناتور ‫شده، و من بیکار و ناخوش ام»
‫قربان، شما بهترینید!
‫بعدی!
‫کودک اِیدزی؟
‫اِیدز به درد رومانی نمی‌خوره، مردم ‫این‌جا با یک سرماخوردگی ساده هم می‌میرن
‫- بلده آواز بخونه؟ ‫- بلدی بخونی، پسر؟
‫یا بلده، یا با کتک یاد می‌گیره
‫براش یک آهنگ یتیمانه می‌نویسم ‫تا تو مترو بخونه
‫هروقت پول آوردی متن‌ رو تحویل می‌گیری
‫- یه آدم چلاق و از-کار-افتاده ‫- مثل سه چهارم مملکت!
‫لباس فرم، مدال و عصا... کله‌ش رو مثل توپ ‫پینگ‌پنگ بتراشید و این متن رو بدید دستش:
‫«پا و چشمم در استالینگراد ماند»
‫این هم که 70 ماهه حامله‌ست. ‫یک کالسکه با عروسک به‌ش بدید
‫حواس‌تون باشه ‫عروسکش کهنه باشه. متن:
‫«امیدوارم دست‌کم او زندگی کند»
‫- زنده باد پپه، راستی که هنرمندی ‫- می‌دونم
‫- من دیگه برم، می‌بینم که یکی منتظرته ‫- میرونا، این آقا رو بدرقه کن
‫تا پنج دقیقه دیگه می‌رم، به راننده زنگ بزن
‫قربان، داشتید از پروژه‌های فرهنگی ‫می‌گفتید، حرف‌تون رو قطع کردم
‫فکر کنم اشتباهی اومدم این‌جا، ‫رفع زحمت می‌کنم
‫به گمان من که درست اومدید
‫تا یک جایی برسونم‌تون؟
‫همچین شغلی وجود نداشت. خودم ساختمش
‫- گدایی رو؟ ‫- نوشتن متن برای گدایان
‫البته که من مثل شما متون بلند نمی‌نویسم، ‫اما متون من یک مزیتی دارند: فروش می‌رن!
‫به این بیچاره‌ها نگاه ‫کن. «حرفه‌ای‌های» آزاد
‫کسی سر و سامون‌شون نمی‌ده، چیزی هم ‫درنمی‌آرن، و سودی به حال جامعه ندارن
‫مثل خودت
‫اون یارو رو می‌بینی اون‌جا؟
‫«ویولون‌زن مغموم که از سر ‫دلسردی دیگر آواز نمی‌خواند»
‫غم‌انگیزه... جالبیش اینه که... قبلا ‫هم نمی‌خونده. یعنی اصلا بلد نیست
‫حتی بلد نبود ویولون رو صاف نگه داره. ‫خودم یادش دادم
‫- خب، مردم به‌ش پول می‌دن ‫- چقدر می‌دن؟
‫باورت نمی‌شه، یکی دو ساعته ‫پول نسبتا خوبی به جیب می‌زنه
‫آقای پیدونه رو که دیدی. روزی دو مرتبه ‫برای سرکشی می‌ره و پول‌ها رو جمع می‌کنه
‫حتی پلیس هم سهم خودش رو برمی‌داره
‫به این می‌گم «گدایی سازمان‌یافته»
‫- به نظرم که شرم‌آوره ‫- ذهن کوچکی داری
‫نه درخواست کردن شرم‌آوره و نه ‫پذیرفتن
‫دولت رومانی رو ببین، سال‌هاست دستش جلوی ‫اروپا و آمریکا درازه و هیچ‌کس هم هیچی نداده
‫آخه چی بگم، وقتی نابلدها رو مسئول ‫چنین کارهایی می‌کنن، همین می‌شه
‫به این آقا دقت کن
‫ببخشید، روم سیاه، اما ممکنه ‫50,000 به من قرض بدید؟
‫کار فوری دارم، خودپرداز خرابه، ‫باید تاکسی بگیرم، چاره‌ای ندارم
‫می‌بینی، برای پول درآوردن همیشه هم نیازی به ‫مُفلسی نیست
‫این نکته‌ایه که هنوز به خرج دولت نرفته
‫شماره تلفنتون رو بدید تا باهاتون ‫تماس بگیرم
‫این چه حرفیه، ‫ناسلامتی ما انسان ایم
‫- خواهش می‌کنم، اصرار دارم... ‫- لازم نیست، روز خوش
‫- گفتی چقدر ‫- دو سه میلیون
‫- فوریه؟ ‫- تا شنبه
‫در ازاش کاری هم می‌کنی؟
‫منظورت گدایی با کارت اعتباریه؟ نه
‫نه نه، منظورم بدون کارت اعتباریه
‫و جالب‌تر اینکه، اگر من در موقعیت ‫تو بودم، خوب فکرهام رو می‌کردم
‫چون اصلا نیازی به درخواست کردن هم نداری
‫یعنی هیچوقت گرفتار ساز و کار دلسوزی نشدی؟
‫مقوله جالبیه
‫اون محرک رازآلود کوچکی که ‫موجب شفقت انسان‌ها می‌شه چیه؟
‫من به‌ت می‌گم: داستانه و بس
‫اگر دستی که دراز کردی بیانگر ‫داستانی نباشه، پولی هم گیرت نمی‌آد
‫چند تا ایده جدید دارم ‫که هنوز آزمایش نشده ان
‫دنبال یک... بازیگر بودم
‫تو دقیقا همون چهره‌ای هستی که لازم ‫دارم، و ویژگی دیگری هم داری: غمگین هستی
‫اگر وارد طرح من بشی و از قوانین ‫پیروی کنی
‫ضمانت می‌کنم که تا شنبه حتی بیشتر از این‌ها ‫دستت رو بگیره
‫فکرهات رو بکن و باهام تماس بگیر
‫«به‌م زنگ بزن جونم، ‫تنها ام و تو رو می‌خوام»
‫دوست دارم باهم باشیم و لحظاتی ‫فراموش‌نشدنی رو بگذرونیم
‫زنگ بزن تا خیالبافی‌هات رنگ واقعیت بگیرند
‫با آقای پاول پویوتز تماس ‫بگیر و من مال تو می‌شم
‫بوچسکو، تلفنت رو بیار لظفا
‫آخه چر، آقا معلم، من که حرف نزدم
‫بیارش این‌جا!
‫چجوری شماره می‌گیری؟
‫بله، بفرمایید، تصمیم چی شد؟
‫جواب درست همینه! ‫از کار کردن با شما خوشحال ام
‫حالا خوب گوش کن! اون خانم ‫جوان رو که در دفترم بود یادته؟
‫عصر خوش، اویدیو گریا هستم
‫میرونا استن، بریم؟
‫-سلام ‫- اون‌طرف! بفرمایید
‫عجله نکن! باید نوشیدن این‌ها رو چند ساعتی ‫طول بدیم
‫یک چیزی بگو، حرفی بزن
‫مثلا الان چند ساله که ازدواج کردیم؟
‫- 10. ‫- خیلی خوب
ولی به این معنا نیست که دیگه ‫حرفی برای گفتن نداریم، هان؟
‫به پیشخدمته اعتماد ندارم، ‫بی‌ادبه و محل‌مون نمی‌گذاره
‫- باید هم اینجوری باشه ‫- دیدی چطوری به‌مون خوش‌آمد گفت
‫احمق‌بازی درنیار... پپه باهاش حرف زده
‫باید گستاخی کنه تا مردم پشت ما دربیان
‫- کدوم مَردم؟ ‫- ساعت رو دیدی؟
‫تا یک ساعت دیگه می‌فهمی از کدوم ‫مردم حرف می‌زنم
‫- دارم می‌میرم برای یک نخ سیگار ‫- تعارف نکن
‫نه، ممنون. پپه گفته سیگار به ‫شخصیت [نمایشی] من نمی‌آد
‫یک ربع دیگه بگیم صورت‌حساب رو بیاره، هان؟
‫- من این‌جا چه غلطی می‌کنم؟ ‫- چی؟
‫به‌ش فکر کردم، یک کارهایی رو باید بکنی ‫و یک کارهایی رو هم نباید
‫نمی‌تونم به این لوده‌بازی ادامه بدم
‫خیال کردم می‌تونم، اما نمی‌تونم، از طرف من ‫از جناب پپه معذرت‌خواهی کن
‫شرمنده ام که...
‫...کمی پول می‌گذارم ‫این‌جا، از این بیشتر که...
‫تا یادم نرفه، حلقه ازدواج
‫به به، اویدیو و مورینا! ‫چه دنیای کوچکیه ها، به قدر چند تا میزه!
‫چقدر هم به هم می‌آیید، این روزها ‫یافتن همچین زوج معرکه‌ای خیلی سخته
‫آقای پویوتز، شرمنده ام، اما از ‫من برنمی‌آد، در شان من نیست
شان؟ با اون پولی که درمی‌آری، ‫شانی برات می‌مونه؟
‫بگذار یک قصه برات بگم
‫دهه 50، جوان که بودم، سودای ‫نویسنده شدن در سر داشتم، مثل تو
‫می‌دونی این آرزو چه هزینه‌ای برام داشت؟ ‫پنج سال زندان ژیلاوا بودم
‫دست‌نوشته‌هام مورد پسند "رفقا"* نبود. ‫[کمونیست‌ها]
‫اون‌جا تو زندان، فهمیدم که شان داشتن ‫یعنی چه
‫یک نخ سیگار به نگهبان می‌دادی، و یک روز ‫شان و منزلت داشتی
‫اگه سیگار نداشتی... ‫باید موقع خم شدن حواست خیلی جمع می‌بود
‫آقای پویوتز
‫و بعد از پنج سال، وقتی ‫آزاد شدم، بگو چی فهمیدم؟
‫فهمیدم که داستان این بیرون هم همینه
‫پس شان و منزلت رو لول کن و بچپون تو کونت
‫تا کسی منزلتش رو نچپونده تو کونت!
‫صورت‌حساب این میز
‫10 سال گذشته و تو هنوز مثل روز اولی، زیبا
‫- قربان... ‫- بله، خواهش می‌کنم
‫- مبلغی که این‌جا نوشته درسته؟ ‫- بله خانم، خودتون حساب کنید
‫نمی‌شه که جناب، اینجا رومانیه ها
‫کی از پس پرداخت چنین رسیدی برمی‌آد؟
‫قیمت‌ها این‌گونه‌ست خانم، فقط کسانی که ‫توانش رو دارن این‌جا غذا می‌خورند
‫عزیزم، تو رو خدا نگاه کن ببین به ‫نظر تو معقوله؟ دارم دیوانه می‌شم
‫- نگاه کن ‫- نمی‌تونم
‫- خیلی سنگینه، ما همچین پولی نداریم ‫- نمی‌شه که، لطفا پرداخت کنید
‫من خیلی آرام درخواست می‌کنم تا ‫متوجه بشید، موقعیت خاصیه، همسر من...
‫باورم نمی‌شد، عاشق این کار شدم
‫احساس یک بازیگر درجه-یک رو داشتم، ‫روی صحنه، با تماشاگرانی از-نفس-افتاده
‫و این اولین نمایش از سلسله نمایش‌های ما بود
‫عزیزم، لطفا آروم باش، سعی ‫می‌‌کنم با این آقا منطقی حرف بزنم
‫چه منطقی، قربان؟ مگه واضح حرف نزدم؟ ‫باید حساب رو بپردازید
‫می‌دونستم نباید امشب بریم ‫بیرون، خودت اصرار کردی...
‫می‌خواستم شب خاصی باشه
‫ما هم یک چیز خاص تقدیم‌تون کردیم
‫- من درخواست چیز خاصی کردم؟ ‫- من چی؟
‫- من هیچ چیز خاصی نخواستم ‫- هیچ چیز!
‫خواستم منو رو ببینم، گفتی جای نگرانی نیست
‫جشن ده-سالگی ازدواجمون بود، ‫می‌خواستم خیر سرم خانمم رو شاد کنم
‫- 10 سال زندگی زناشو... ‫- 10 سال زندگی زناشو...
‫حالا که ایشون رو خوشحال کردید، من رو ‫هم خوشحال کنید و حساب رو بپردازید
‫- می‌دونید حقوق شوهر من چقدره؟ ‫- به من مربوط نیست، خانم
‫می‌دونید از آخرین بار که دست‌مزد گرفته ‫دو ماه می‌گذره؟
‫می‌دونید وزیرش آموزش پرورش گفته حقوق‌ها ‫تا بعد از بازبینی بودجه پرداخت نمی‌شه؟
‫می‌دونید ده ساله که به خاطر یک ‫سیاست‌ مجرمانه و ضد-فرهنگی
‫که تربیت جوانان ما رو به سخره ‫گرفته، نتونستیم یه رستوران بریم؟
‫ببخشید، خانم، ولی خیلی زشته، 3,900,000 لطفا
‫چرا معقول‌تر برخورد نمی‌کنی؟ ‫چرا؟
‫نمی‌دونم، باید یک راه برون‌رفتی پیدا کنیم، ‫تمام شب می‌مونم این‌جا و ظرف می‌شورم
‫شاد باشید. لارا، آهنگ سالگرد ‫رو دوباره برای این دو تا بچه بخون
‫«سالگردتون مبارک، سالگردتون مبارک»
‫و تمام این‌ها، میرونا، برای یک هدف:
‫تا فردا مثل یک آقای متشخص، با تلفن ‫همراه و یک ماشین خوب جلوی او ظاهر بشم
‫داستان از این قرار بود
‫- حرفی داری؟ ‫- چی بگم؟ موفق باشی
‫- به لطف خدا ‫- آره
‫رسیدیم، من این‌جا زندگی می‌کنم
‫- دوشنبه می‌بینمت؟ ‫- دوشنبه می‌بینمت
‫- توصیه کاربردی نداری؟ ‫- چرا. اون حلقه رو از انگشتت دربیار!
‫آهای، فردا ظهر بیارش
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- ماشین خودته؟ ‫- چی بگم؟ «هیچکس مفتی نمی‌میره»
‫300.000 جلد فروش رفت
‫- کجا داریم می‌ریم؟ ‫- یک میز تو "مرجان" رزرو کردم
‫اما اگه خواستی، بعدش بریم برقصیم
‫پرتقال هم دارم
‫- دیانا! ‫- آروم باباجون!
‫چه مشنگ‌هایی!
‫- دیانا! ‫- دیانا!
‫- ما داریم می‌ریم کلاب کالت ‫- کجا؟
‫- کلاب کالت ‫- آهان، باشه!
‫- می‌بینیمت! ‫- دیانا!
‫- دیانا، چطوری؟ ‫- خوبم، ممنون، تو چطوری؟
‫با سیلویو به هم زدم، می‌آیی کلاب؟
‫بیا، برام تعریف کن، باشه
‫یه بلاند متوسط برای ‫خانم، اسکاچ دوبل برای من
‫تا حالا سیگار افغانی کشیدی؟ ‫با اسکاچ خوب درمی‌آد
‫اوضاع نویسندگی چطوره؟ ‫خوش می‌گذره؟
‫بهترین چیزه
‫البته باید گنج قارون داشته باشی، وگرنه ‫فایده نداره
‫شیادهایی که می‌گن تو ‫یه خونه با پدرمادرشون می‌نشینند...
‫ و با شکم خالی می‌نویسن، حرف مفت میزنن
‫فقط احمق‌ها باور می‌کنن
‫لازمه‌ی کار اینه که اعصابت آروم باشه
‫بری کوهستان بنشینی تو ‫کلبه‌ت، با یک گیلاس اسکاچ
‫- با یک موسیقی خوب ‫- نه، نه، موسیقی رو باید نوشت، روی کاغذ
‫اون‌هایی که با موسیقی می‌نویسن نویسنده ‫راستکی نیستن، فقط متن ترانه‌ها رو می‌نویسن
‫من که بدون موسیقی پشت یک کارت پستال رو هم ‫نمی‌تونم بنویسم
‫نگران نباش، با موسیقی هم نمی‌تونی بنویسی
‫ببینم، می‌تونی... بدون موسیقی ‫از پس کار دیگه‌ای برمی‌آیی؟
‫امشب عجب کثافت‌هایی شدیم ها
‫اوو جمع بچه‌باحال‌ها جمعه!
‫- ای بابا، لیچ اومد ‫- شب‌مون خراب شد
‫- از کدوم گوری پیدامون کرد؟ ‫- حال‌تون چطوره مادرجنده‌ها؟
‫باید صد تا زنگ بزنم تا بفهمم شماها امشب ‫کجا اتراق کردید؟
‫کون اونی رو که دهن‌لقی کرده پاره می‌کنم
‫دیگه دیر شده رفیق، داشتیم ‫جمع می‌کردیم بریم
‫یعنی چه؟ بیخیال بابا! ‫امشب می‌خوام جشن بگیرم!
‫- پس حالا با این پیرمرده ای؟ ‫- با هرکی ام که دلم بخواد، مشکلیه؟
‫- یک وقتی تنها گیرت می‌آرم ‫- که چی بشه؟
‫که دوستی‌مون عمیق‌تر بشه
‫سلام پیرمرد، انشالله که ناراحت نشدی!
‫من از این شوخی‌ها زیاد می‌کنم
‫خودت رو خیس می‌کنی، خیلی شوخ‌طبعه
‫آره، خبر نداشتی؟ سلطان شوخی-خنده‌ست
‫مثل اینکه این دافی اون‌قدرها که باید قدر من ‫رو نمی‌دونه، و با بدبخت بیچاره‌ها می‌گرده
‫بگذار یک حقه نشونت بدم
‫- می‌دونی مردهای پولدار چطوری سیگار می‌کشن؟ ‫- عین من
‫نه، پاکت رو بده
‫فندک
‫بگو ببینم، کنجکاوم، نرخت چقدره؟
‫- نرخم برای چه کاری؟ ‫- برای اینکه گورت رو از این‌جا گم کنی؟
‫چقدر به‌ت رشوه بدم تا ‫امشب زود کپه‌ت رو بگذاری؟
‫- یعنی کی؟ ‫- همین الان
‫نرخ من شبی یک میلیونه
‫این دو میلیون، پیش‌پیش، برای دفعه‌ی بعد
‫معامله کردن با یه ‫معامله‌گر خوب مایه افتخاره
‫شوخی عجیبی بود، خیلی ‫باحالی، آدم ردیفیه این پیرمرد
‫حالا دیگه شب بخیر
‫خیلی خوب، دارمت، خیلی باحالی، پیرمرد
‫- حالا قشنگ خداحافظی می‌کنیم ‫- آره
‫- برو خونه و بپر رو تخت ‫- باشه، حالا پولت رو بگیر
‫ دیانا خانم، این یارو اصلا هم بامزه نیست. ‫من شوخی می‌کنم، او جدی گرفته
‫- چه شوخیی؟ پول رو گرفتی؟ ‫- پول رو گرفتی؟ حالا برو خونه!
‫- زود باش تا از ساعت خوابت نگذشته برو ‫- بگذارید بمونه، طفلکی
‫- چیه عزیزم؟ نمی‌خوای بخوابی؟ ‫- نمی‌خوایم بریم؟
‫- نه، داشت می‌رفت ‫- خفه شو، هیچ هم نمی‌رفتم
‫خیلی نامردید بچه‌ها، نامردها
‫نمی‌شه بمونیم یه لبی تر کنیم؟ ‫بگو بخند کنیم؟
‫متاسفم، ازت می‌خوام باشگاه رو ترک کنی.
‫- چرا؟ ‫- چون حضرت آقا رو رنجوندی
‫حالا این آقا کی باشه که ‫من به خاطرش باید برم؟
‫اگر خبر نداری، بهتره هر از چندی ‫یک کتاب بخونی
‫- بله؟ ‫- تا ماشین همرات بیام یا...
‫دیگه باهاتون نمی‌آم بیرون! احمق‌ها
‫ریدم به باشگاهتون!
‫با من درمی‌افتی؟ ‫آره، با من درمی‌افتی؟
‫پلیس مالی رو می‌فرستم این‌جا!
‫ظرف دو روز در این آشغالدونی رو تخته می‌کنم!
‫تا اخراج‌تون نکنم آروم نمی‌گیرم!
‫نه، این‌جا نه! طبقه همکف ‫پر از پیرپاتال مذهبیه
‫همراهم بیا
‫حالا برو! نمی‌تونم ببرمت ‫بالا! پدرمادرم برگشتن
‫- برنگشته بودن من رو می‌بردی بالا؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫اگه روبرت بفهمه ما باهم ایم عصبانی می‌شه؟
‫چرا عصبانی بشه؟
‫چون همین‌طوری هم عصبیه، ممکنه ‫بد برداشت کنه
‫به اون چه مربوطه؟ ‫مگه من ازش می‌پرسم با کی می‌ره بیرون؟
‫خیلی خوب، حالا برو
‫تا هفته دیگه که فراموشم نکنی...
‫فقط یکشنبه‌ها همدیگر رو می‌بینید؟
‫تو طول هفته نمی‌تونیم بریم بیرون، ‫مُدله و به خوابش خیلی اهمیت می‌ده
‫خدا رو شکر، چون فکر نکنم ‫زورم برسه از این بیشتر ببینمش
‫- از نظر مالی یا... ‫- خب...
‫من از دوشنبه تا جمعه گدا ام، آخر هفته‌ها ‫اما شاهزاده. تا حالا همچین چیزی دیدی؟
‫- صورت‌حساب‌تون، آقا ‫- بله، ممنون
‫چی بگم، واقعا خوشمزه بود، اما گرون
‫- صورت‌حساب رو می‌گی؟ ‫- نه، منظورم بودن با دیاناست
‫داشتم فکر می‌کردم، چقدر باید درآرم تا بتونم ‫هرروز ببرمش بیرون
‫گمونم، اگر حساب کنیم که ‫این شنبه چقدر خرج کردم...
‫- صورت‌حساب چطور... ‫- آه، بله
‫این چیه؟ گمونم اشتباهی رخ داده!
‫آخ!
روبرت! یک لحظه بیا این‌جا
‫گوش کنید! اگه گل بزنن گوش ‫همه‌تون رو می‌برم! چی شده؟
‫صبر کنم نفسم بیاد بالا... ‫حال پدرمادرت خوبه؟
‫آره
‫- خواهرت چی؟ خوبه؟ ‫- خوبه
‫حرف خواهرت شد... یک ‫دوستی دارم... هم‌سن اونه
‫می‌خوام یک هدیه‌ای به‌ش بدم و نمی‌دونم چی!
‫گفتم شاید تو بتونی کمکم کنی
‫مثلا بگم دیانا چی دوست داره؟
‫آق‌معلم! پس داف تور کردی ‫و می‌خوای باهاش بخوابی!
‫نه، این‌جوری نیست، فقط...
‫اگه داف تور کردی و می‌خوای باهاش ‫بخوابی، هدیه خریدن حماقت محضه!
‫ببرش خونه، یک گیلاس مشروب به‌ش بده ‫و بزن توش!
‫یعنی چی، آق‌‍معلم؟ ‫این رو هم من باید یادت بدم؟
‫خیلی خوب، مرخصی
‫- یالا! ‫- بیا این‌جا، روبرت
‫حواس‌تون به در و پنجره مردم ‫باشه! وگرنه باید خسارت بدید!
‫نگاه کن، قبض تلفن و اجاره خونه
‫نشونش بده تا ببینه چطوری با این چس‌تومن ‫مستمری از پس خرج و مخارج برمی‌آییم!
‫آه، داشت یادم می‌رفت. ‫خوندمش، مزخرف بود!
‫خونه‌ی خودم که نمی‌تونم بیارمش، شر می‌شه
‫هتل هم زشته، خونه خودشون هم که ‫برادرش هست
‫- پس کجا ببرمش؟ ‫- دوست و رفیقی نداری؟
‫آشنا چرا، همه متاهل اند
‫به هر حال، وضع و اوضاع همه‌شون ‫پایین‌تر از «وُسع» منه
‫- اصلا می‌دونی؟ بیا بحث رو عوض کنیم ‫- چرا؟
‫چون آدم یکی رو نمی‌بره بیرون که بنشینه ‫چند ساعت از بدبختی‌هاش روضه بخونه
‫و البته برای خانم آدم، حالا هرکس که باشه، ‫خیلی ناخوشاینده
‫که دایم تعریف و تمجیدِ یک آکله‌ی پرمدعا رو بشنوه
‫ببخشید که همچین حرف‌هایی ‫زدم، اون هم تو جشن سالگرد
‫- کدوم سالگرد؟ ‫- سالگرد ده-سالگی ازدواج
‫- زده به سرت؟ ‫- آره
‫- ما که هر شب سالگرد می‌گیریم ‫- آره، اما شاید امشب شب خاصی باشه
‫- چرا خاص باشه؟ ‫- چون دلم می‌خواد
‫حالا چیه که این‌قدر خاصه؟ ‫امشب هم شبی مثل باقی شب‌ها
‫آره، اما امشب دهمین شبیه که...
‫- کارمون رو شروع کردیم ‫- که زنت شدم
‫دست‌کم به چشم این‌همه آدم، ‫که لایق تماشای چنین نمایشی نیستند
‫پس این داستان‌های عاشقانه ‫آبکی رو تحویل من نده، خب؟
‫- چرا... ‫- آقای پپه بیاد بره تو کونم!
‫- کجا؟ ‫- برم بشاشم
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- چیه؟
‫وقتی دختر دعوت می‌کنی خونه و ازت می‌پرسه ‫دست‌شویی کجاست
‫بهتره جاش رو بدونی، وگرنه ممکنه ‫کمد رو نشونش بدی
‫همین‌طور باید بدونی حوله‌های تمیز کجان، ‫چطور موسیقی بگذاری...
‫چند تکه از وسایل شخصی‌ت رو ‫پخش کنی گوشه و کنار اتاق
‫به حرف آسونه، اما من جایی ندارم ‫که او رو ببرم
‫با پپه حرف بزن. مرد فهیمیه
‫چی؟ حالا دیگه من باید قوادی شما رو هم بکنم؟
‫خوب نگاه کن! این شهریه که توش زندگی می‌کنی
‫بهترین نقطه برای دیدن شهر، حتی ‫از بالای هتل اینترکنتیننتال هم بهتر
‫می‌بینی چند تا آدم گمنام رد می‌شن؟ ‫میلیون‌ها گمنام
‫وقتی با اون چهره معصوم "گمنام" ‫پیش من اومدی، به خودم چی گفتم؟
‫میرونا، قهوه!
‫گفتم: «این بچه می‌خواد کسی ‫بشه، می‌خواد تجارتی یاد بگیره»
‫چی شد این قهوه؟
‫سه تا شغل اساسی در این دنیا وجود داره:
‫ثروتمندی، مستمندی، تن‌آمیزی
‫از هر کدومش هم می‌شه پول درآورد
‫اما از عشق و نویسندگی هیچی جز ‫گرسنگی درنمی‌آد، مُفت و مسلم می‌میری، ابله!
‫گمونم خونه‌ی 21م خیابان پاییز خالی باشه
‫خیلی فکرش کوچکه، هرچی درمی‌آره ‫گذاشتم برای خودش، ازش درصد نمی‌گیرم
‫تا بفهمه چه موقعیت‌هایی پیش روئه!
‫اون‌وقت در تمام این ‫مدت، آقا تو خواب و خیاله
‫آره، شنیدم که دو روز پیش خالی شد
‫- چی؟ ‫- خونه 21م خیابون پاییز
‫- که چی؟ ‫- خالیه دیگه
‫نکنه نقشه ریختید؟ ‫حالا دیگه برای من نقشه می‌کشید؟
‫کی نیازش داری؟
‫شنبه‌ها؟
‫بعدا حرف می‌زنیم، بستگی به دست‌آوردت داره
‫یعنی چه، اون‌ها هم مثل ما مشتری ان، ‫چرا این‌جوری باهاشون حرف می‌زنید؟
‫نکنه انتظار دارید از جیب خودم پرداخت کنم؟
‫حالا مگه حساب‌شون چقدره؟ ‫من نصفش رو می‌دم، باقی رو هم بقیه بدن
‫خودشه؟ نه؟ باورم نمی‌شه، خودشه
‫- کی؟ ‫- همون یارو که پول نداره
‫هیچ نمی‌دونستم بدبخت بیچاره‌ست
‫ممنون، ممنون
‫بیا، مثل آدم-پولدارها سیگار بکش
‫مرد بیچاره رو دست ننداز، کار خوبی نیست
‫- از خودت خجالت نمی‌کشی؟ ‫- چی می‌خوای؟
‫بس کنید!
‫«بهزیستی بی‌فایده‌ست، دارالایتام زندونه»
‫«صدقه خیلی کمه، کیه که این رو بدونه»
‫- بفرما ‫- ممنون
‫- زیاد نبود؟ ‫- دلم برای طفلی‌ها می‌سوزه
‫خب؟ چی شد؟
‫کل روز خونه رو گشتم
‫مرتب کردم... همه‌جا رو نگاه کردم
‫یخچال رو پر کردم
‫- اوف! ‫- بگذار چراغ‌ها رو روشن کنم
‫یک لحظه صبر کن، الان روشن می‌شه
‫یک لحظه
‫من خل شدم یا تو راستی راستی دلت نمی‌خواد ‫چراغ‌ها روشن باشن؟
‫- شیطون... شیطون ‫- یک لحظه
‫نوشیدنی؟
‫- می‌دونی بیش از همه چی تو رو دوست دارم؟ ‫- نه
‫اینکه به ثروتت نمی‌نازی
‫بیشتر مردهایی که باهاشون بودم، می‌دونی... ‫می‌خواستن افه بیان
‫می‌خواستن از زن بودن من ‫و زیبایی‌م سوءاستفاده بکنن
‫یعنی حالا که نمی‌تونم از ‫پس خرید لباس‌هام بربیام
‫چرا با مردی نباشم که اهل بریز و بپاش باشه؟
‫اما یکی مثل تو، با اون کثافت‌ها یکی نیست
‫- مگه نه؟ ‫- چرا
‫- می‌خوای بریم تو اتاق؟ ‫- فعلا نه
‫تو اتاق خواب هم موسیقی داریم
‫نه، جواب نده
‫شما با بنیاد نیکوکاری تماس گرفته اید، ‫پیغام بگذارید
‫اونگورانو هستم. می‌خوام خونه رو ‫برای پنجشنبه جمعه، 13م 14م، رزور کنم
‫امیدوارم که قیمت‌ها بالا نرفته ‫باشه، لطفا تماس بگیرید 423 56 56
‫اشتباه گرفته بود
‫بیخیال بابا، این‌جوری نکن... مشخصه ‫که عوضی گرفته بود، چی فکر کردی؟
‫گمونت دیروز کی به‌م زنگ زد؟ ‫لیچ
‫گفت تو یک رستوران دیددت، پول هم نداشتی
‫- کی، من؟ ‫- و متاهل هم هستی!
‫پناه بر خدا!
‫البته که من حرفش رو باور نکردم
‫اما حالا که من رو آوردی خونه یک نفر دیگه، ‫راست و دروغ رو نمی‌فهمم!
‫- ببینم، حرف اون خل‌وضع رو باور می‌کنی؟ ‫- این‌جا خونه‌ی کیه؟
‫خودم! همه‌ش مال خودمه! ‫این‌جا زندگی می‌کنم
‫این میزمه، این ماشین تایپ
‫این هم یک صفحه از رمان
‫با یک جمله ناتموم، از ترس اینکه ‫دیر به قرارمون برسم!
‫خمیردندون دُمیدنت، حوله
‫گنجه، لباس‌هام
‫آلبوم عکس، دیگه چی می‌خوای؟
‫شماره موبایلت!
‫- چی؟ ‫- شماره موبایلت رو ندارم
‫223 68 77
‫بگذار زنگ بزنیم ببینیم کی برمی‌داره
‫داره زنگ می‌خوره، داره زنگ می‌خوره
‫- الو، اویدیو؟ ‫- بله؟
‫خونه نیست؟ ‫باشه، بعدا تماس می‌گیرم
‫اشتباه گرفتید
‫- دست‌کم بگذار تا تا خونه ببرمت ‫- مطمئنی ماشین مال خودته؟
‫آخه تنهایی کجا می‌ری این وقت شب؟
‫بیا، این‌ها رو بگیر، آفرین
‫بعدش با تو تماس گرفتم
‫کار همیشه‌ته، همین که معشوقه‌ت سنگ ‫رو یخت می‌کنه، دست به دامن زنت می‌شی
‫یالا، بیا این‌جا
‫چیه؟ جا خوردی؟
‫هرچند، از وقتی پیش پپه کار می‌کنم، ‫دیگه این کار رو گذاشتم کنار
‫منبع درآمدم عوض شد
‫اومدی، عسل؟
‫خر نشو، شرط می‌بندم نمی‌دونی یک زن کاربلد ‫چی تو چنته داره
‫وگرنه سراغ دختربچه‌های نادون نمی‌رفتی
‫حضرت آقا بلند نمی‌شن؟
‫اطمینان می‌دم قربان، روز زیباییه و ارزش چشم ‫گشودن داره!
‫به هر حال، ناشرین از نیویورک و پاریس اومدند
‫و قرارداد رو با خودشون آوردند تا جنابعالی ‫امضاء کنید
‫- ساعت چنده؟ ‫- سه ظهره، آقا
‫و طبق معمول، صبحانه‌تون رو آوردم تو تخت
‫امروز یکشنبه‌ست و تعطیله
‫- می‌دونی چی فکر می‌کردم؟ ‫- نه
‫چرا امشب من رو نمی‌بری یک رستوران؟
‫- قشنگه... برای دراومدن از یک‌نواختی، هان؟ ‫- گوشِت با منه؟
‫این بار هرچی که دل‌مون خواست سفارش می‌دیم. ‫می‌خوریم، می‌نوشیم، جشن می‌گیریم
‫- با کدوم پول؟ همه رو دیروز خرج کردم ‫- خودمون خرج نمی‌کنیم، ننه‌من‌غریبم‌بازی...
‫- خب؟ چی دست‌مون رو می‌گیره؟ ‫- تو بگو یک پاپاسی
‫نمی‌خوای برای یک بار هم که شده
‫تمام اون خوراکی‌های خوشمزه ‫صورت‌حساب رو بخوریم؟
‫شامپانی فرانسوی، سالاد ‫غذای دریایی، شاتو بریان
‫چاشنی... استیک... قزل‌آلا
‫دو تا قهوه و دسر... می‌کنه 2,754,000
‫رادو، میرچا، و آلین بیان روی صحنه
‫- ببخشید، ما همچین پولی نداریم ‫- صداتون رو نمی‌شنوم
‫- ما نمی‌دونستیم این‌قدر گرون می‌شه ‫- متوجه نمی‌شم
‫کارت شناسایی می‌گذایم و فردا ‫ساعت 11 پول رو می‌پردازیم
‫چانه نزنید و پرداخت کنید
‫مسابقه کارائوکه ادامه داره!
‫چه کنیم؟ این کارت شناسایی منه، ‫باید قسط‌بندی کنیم
‫و حالا آقایی که درخواست ‫آهنگی معروف داشته
‫- قربان، باید صحبت کنیم ‫- صحبت می‌کنیم، داریم می‌ریم تا...
‫صحبت کنیم، صحبت مرد و مردونه، خودمون دو تا
‫خب، حالا به یک توافقی می‌رسیم
‫عجب آشغالی هستی!
‫بگو ببینم، عوضی، انتظار داری ‫از جیب خودم حساب تو رو بدم؟
‫بگو ببینم، باید از جیب خودم حساب تو رو بدم؟
‫بگو دیگه، تخم-حروم!
‫از جیب خودم بدم؟
‫بگذار یه کم دیگه کمکت کنم
‫باز هم می‌خوای؟
‫می‌خوای؟
‫کاش حداقل کمی لبخند می‌زدی
‫رو چشم‌هات خوب کار کرده، اما دهنت ‫خیلی تعریفی نداره
‫وگرنه کاردستی خوبی می‌شد
‫به نظرت مامان‌جونش همچنان می‌شناسدش؟
‫«خانواده پُپسکو...»
‫خب، تو قراره نماینده مردم معمولی باشی
‫هنوز با سبک و سیاق من آشنا نشدی؟
‫اینکه امضای تو نیست
‫کوچک فکر می‌کنی... ‫من "گوسفند" رو هم امضاء نکردم
‫چند تا احمق تو این ماجرا دخیل بودن؟ ‫فقط یکی، هان؟
‫فقط یک احمق، مگه نه، میرونا؟
‫عزیزم، خوشگلم
‫می‌شه یک دقیقه تنهامون بگذاری؟
‫نه،نگران نباش
‫معلومه، پیشی جون. پای زنت هم وسط بود. ‫حدس بزن دیگه کی؟
‫- پیشخدمت ‫- البته، و؟
‫اون صدایی که شنبه‌ شب ‫روی پیغامگیر بود، ‫اونگورانو
‫آفرین! همین حالا یک تلویزیون رنگی بُردی!
‫شوخی نمی‌کنم ها، فردا شب زنده تو تلویزیونی
‫- کی؟ ‫- یعنی چی؟ شما دیگه، خانواده پُپسکو
‫جلوی چشم مردم، پْرو-تی‌وی
‫دور من رو خط بکش
‫باورم نمی‌شه، یعنی مُخت پاک نم کشیده؟
‫مغزت از کار افتاده یا اعتصاب کرده؟
‫الو؟ کسی خونه نیست؟
‫آقای پویوتز، همکاری ما در همین لحظه ‫به پایان می‌رسه
‫زورو خان، هیچ نمی‌فهممت، ‫کلی کار پیش رو داریم
‫باید برای برنامه فردا آماده بشیم
‫دو هفته‌ست داریم برای این لحظه آماده می‌شیم
‫بحث یک دنیا پوله، تصورش هم نمی‌کنی
‫اما این مهم نیست، مهم اینه که ‫یک شاهکار خلق می‌کنیم
‫به عنوان یک نویسنده وقتی همچین ‫چیزی رو می‌شنوی به وجد نمی‌آیی؟
‫گمونم من رو عوضی گرفتید
‫بگذارید همه‌چیز رو روشن کنم: ‫اسم من پُپسکو نیست
‫این خانم جوان هم زن من نیست
‫من حتی نویسنده هم نیستم، ‫هرچند که دوست می‌داشتم که باشم
‫من فقط دبیر دبیرستانی ام ‫که به شاگردهاش
‫شاهکارهای ادبیات رومانی رو درس می‌ده
‫اگر کسی درباره ظاهرم حرفی بزنه...
‫موبایلش رو می‌گیرم! هشدار هم دادم!
‫یک برگ کاغذ دربیارید، امتحان داریم
‫- روبرت دُبروویچسکو این‌جاست؟ ‫- نه، چند روزی می‌‍شه ندیدمش
‫- می‌شه یک دقیقه حرف بزنیم؟ ‫- یک لحظه
‫«احساسات ملی‌گرایانه در اشعار نسل 1848»
‫ساکت باشید ها، خب؟
‫گوشم با شماست
‫یک خواهشی ازتون داریم
‫اگر سر و کله این دانش‌آموز ‫تو همین چند روز پیدا شد
‫پیام ما رو به‌ش برسونید
‫از طرف... کی؟
‫مهم نیست. فقط بهش بگید دو تا همشهری شریف ‫دنبالش بودند
‫پیام مهمیه، پس به خاطر بسپرید:
‫«بارُن خیلی عصبانیه و پولش سه-روزه می‌خواد»
‫اگر این بچه ظرف سه روز با پول نیاد ‫و معذرت‌خواهی صمیمانه‌ای نکنه
‫«زندگی پیچیده‌ست و بالاپایین زیاد داره»
‫من که هیچی نفهمیدم
‫- هیچی نفهمیده ‫- پس نوبت توئه
‫قربان، این بچه ماشین صفری رو که مال خودش ‫نبوده درب و داغون کرده
‫- صاحبش هم خیلی شاکی شده ‫- «خیلی شاکی»، پیام ما همینه
‫پولش رو می‌خواد، از ما خواسته ‫با بچه حرف بزنیم و مجابش کنیم
‫اگه این بچه سر عقل نیاد، باید فرار کنه ‫بره ولادیوُستُک، اما اون‌جا هم گیرش می‌آریم
‫و خوبیت نداره
‫- چقدر بدهکاره؟ ‫- خودش می‌دونه
‫مهم‌ترین چیز یادآوری این نکته‌ست که ‫زندگی سخته و بالا پایین زیاد داره
‫جوونه، خدای نکرده اگه بخواد ‫چلاق و زمین‌گیر بشه خیلی حیفه
‫- یا حتی از این هم بدتر... ‫- خدا نیاره اون روز رو
‫- داریم درباره چه رقمی حرف می‌زنیم؟ ‫- $3.000
‫البته پول خیلی مهم نیست، مهم عمله
‫آهای! خفه شید! نفس هرکس دربیاد ‫یک گوله بین چشم‌هاشه!
‫یعنی چی؟ مدرسه که مسخره‌بازی نیست
‫همه روی امتحان‌تون متمرکز شید!
‫- راستی، کی سر به جونت کرده؟ ‫- هیچکس
‫چون اگر کسی سر به جونت کرده باشه، و بخوای ‫انتقام بگیری، ما خوش‌قیمت حساب می‌کنیم
‫هرکی تقلب کنه می‌کُشمش!
‫$3.000... بوچسکو، تلفنت
‫فلورین کالینسکو، مجری برنامه «پرسش امروز»
‫گفت و شنود ابتدای هزاره!
‫امشب یک مهمان ویژه داریم
‫شب همگی خوش، من فلورین ‫کالینسکو ام، و دیگه خسته شدم
‫دیگه بُریدم
‫امروز صبح بیدار شدم تا دنبال ‫مضمون برنامه امروز بگردم
‫و فهمیدم که دیگه خسته و بیزار شدم!
‫حالم از سیاست‌مدارها، به هم می‌خوره، ‫از سیاست، از صحبت‌های پوچ پارلمان
‫از رسوایی‌های زندگی سیاستمدارهامون
‫دوست دارم بدونم مردم معمولی کجا ان ‫و مشکلات‌شون چیه
‫شما کجایید، بینندگان عزیز
‫با دو تن از این شهروندن ‫ناشناس همراه خواهیم بود
‫که مثل من و شما، هزینه گذار اقتصادی رو ‫از جیب خودشون می‌پردزان
‫و داستان اون‌ها دقیقا حول یک صورت‌حساب شکل می‌گیره
‫خانم‌ها و آقایان، در سمت ‫راست من اُویدیو و میرونا پُپسکو
‫و در سمت چپ، میزبان آقای گئورگی استانِته
‫پیشخدمت «باشگاه کارائوکه» هستیم ‫و ماجرا رو از زبان ایشان می‌شنویم
‫- شب همگی خوش ‫- شب همگی خوش
‫آقای استانته، می‌شه درگیری دو روز پیش ‫رو با بیان خودتون برامون تعریف کنید؟
‫خب، اومدن باشگاه ما، تمام شب خوردند ‫و نوشیدند
‫و آخرش، با این ادعا که پولی ندارند، ‫از پرداخت صورت‌حساب سر باز زدند
‫من که نمی‌تونم با یک رسید دو میلیونی ‫پرداخت‌نشده برم پیش رئیسم، اخراجم می‌کنه
‫پس چه کار کردید؟
‫ایشون رو کمی «لمس» کردم
‫لطفا آقای پُپسکو رو نشون بدید
‫منظورتون از «کمی» چیه؟
‫اولش همون «کمی» بود، ‫بعدش عصبانی شدم
‫پیش از این که از خانواده پُپسکو بخوام ‫که صحبت‌هاشون رو شروع کنند
‫مایلم شماره تلفنی رو ‫که شما عزیزان می‌تونید
‫برای بیان نظرات‌تون ‫باهاش تماس بگیرید اعلام کنم
‫لطفا یادداشت کنید، برای مسافت‌های ‫دور کد 01، سپس 213 45 36
‫پرو-تی‌وی، پرسش امروز، می‌شنویم
‫پس اون شب سالگرد ‫ازدواج‌تون رو جشن گرفته بودید
‫بله، همسرم برای این مناسبت کمی پول ‫کنار گذاشته بود، من اصرار کردم بریم بیرون
‫چون معمولا وسع‌مون نمی‌رسه
‫حقوق ماهانه‌تون چقدره؟
‫روی هم، ماهی سه میلیون
‫عینک من کدوم گوریه؟ تو این 65 سال هیچی ‫رو از دست ندادم
‫کار توئه ها! ‫با عینک من چه کردی؟
‫یادته کی چهل-سالگی ازدواج‌مون رو ‫جشن گرفتیم؟
‫من رو فرستادی جوراب‌هات ‫رو بشورم، خودت هم...
‫روی کاناپه خوابت برد، ‫داشتی "کُلمبو" می‌دیدی
‫خفه شو! منتظرم برم روی خط!
‫جاسمین، بیا این‌جا! ‫می‌خوام یک چیزی نشونت بدم
‫این دافی رو می‌بینی؟ این سرشکسته‌ی ‫بغلش همونی نیست که تو "پانتولا" پول نداشت؟
‫جان خودم قضیه کلاه‌برداریه!
‫- از آشنایی‌تون تعریف کنید ‫- یک شعر برام نوشت
‫سوار تراموا بودیم، شلوغ بود، ‫یک یادداشت گذاشت تو کیف من
‫بلیت نداشتم، دنبال پول بودم تا ‫کرایه رو بدم، که یادداشت رو دیدم
‫از همون موقع دارمش
‫لبخند دختر تراموا-سوار ‫برای همیشه افسون کرد مرا
‫و حالا داستان دیگری دارم، ‫همچون آقای یون سوسای
‫- آقای یون سوسای کیه؟ ‫- از دوستانمه، شما نمی‌شناسید
‫فلورین، می‌تونیم تماس‌ها رو جواب بدیم
‫می‌گن تماس داریم، الو؟
‫سلام به شما و مهمانان‌تون
‫سلام
‫اسم من پاول پویوتزه و از ‫بنیاد نیکوکاری تماس می‌گیرم
‫مطلب روزنامه رو خوندم و سخت متاثر شدم
‫این آدم‌ها بی-سر-و-پا نیستند
‫هر دو کار می‌کنند
‫و این جامعه نه زندگی درخوری رو ‫براشون به ارمغان آورده، نه عزت و احترامی
‫با شما کاملا موافقم جناب پویوتز، ‫آیا سوالی از مهمانان برنامه دارید؟
‫یک آگهی دارم، بنیاد ما امروز یک ‫حساب به نام خانواده پُپسکو باز کرده
‫این حساب در بانک رفاه رومانی باز شده
‫تا الان یک مابلغ ناچیزی هم به‌شون دادیم
‫اما مایل ایم اگر ممکن باشه این حساب رو ‫علنی کنیم
‫تا مردم در صورت تمایل به این خانواده ‫کمک کنند
‫آقای پویوتز، شماره حساب رو اعلام ‫کنید تا روی صفحهْ نمایش داده بشه
‫شماره 0 0 2 4 3
‫- بله، الان! ‫- ...0 0 1.
‫نمی‌تونم درست ببینم
‫یک تماس دیگه داریم. آقای ‫گُریا از بخارست، بفرمایید
‫- سلام، صدای من می‌آد؟ ‫- بله، صداتون رو می‌شنویم
‫آقای کالینسکو، به شما ‫و مهمانان‌تون سلام عرض می‌کنم
‫- سلام عرض شد، بفرمایید ‫- سوالی داشتم، آقای کالینسکو
‫وزیر کار دقیقا چه غلطی می‌کنه؟ ‫گفته بودن به مستمری‌ها اضافه می‌شه!
‫پس کی اضافه می‌شه؟ ‫ما که افزایشی ندیدیم
‫آقای گُریا، شما در جریان گفتگوی ‫ما هستید؟
‫البته که هستم
‫دو تا جوون رو دعوت ‫کردید که رفتند رستوران...
‫اون‌وقت هیچکس به فکر ما سالمندانی که ‫باید با این مستمری سر بکنیم نیست
‫آقای گُریا، بابت تماس‌تون ممنون
‫تماس دیگری داریم، آقای ‫فُتیکا از بخارست، بله؟
‫الو؟ سلام آقای چالینسکو
‫تماس گرفتم بگم این دو نفر کلاه‌بردار اند
‫سلام، لطفا مودب باشید و ‫سوال‌تون رو بپرسید، خب؟
‫بگذارید بگم ماجرا از چه قراره
‫من این دو شیاد رو پنجشنبه ‫پیش در تراس [رستوران] پُلنتا دیدم
‫و اون‌موقع هم می‌گفتن پول ندارن
‫و مشتری‌های دیگه جاشون پول دادن، ‫من هم دادم، دلم براشون سوخت
‫از ما گفتن، جناب فلورین، این‌ها ‫شما رو دست انداختند، کلاه‌بردار اند
‫این بیننده اتهامات سختی رو ‫به شما وارد کرد، پاسخی دارید؟
‫اما مسخره‌ست، ایشون رو چه حساب...
‫دروغه، آقا، من اصلا تو پُلنتا کار نمی‌کردم
‫فکر می‌کنم سوءتفاهمی شده
‫گمان نکنم، ‫این آقا ما رو چند جا دیده
‫دیگه نمی‌شه پنهان‌کاری کرد
‫برامون بیشتر بگید، آقا
‫یک شب من از نگهبان‌ها خواستم تا شما رو ‫از رستوران بندازند بیرون
‫درسته، تو باشگاه کالت ‫الم‌شنگه راه انداختی
‫باشگاه کالت؟ راستی؟ جناب کالینسکو، ‫حتما متوجه اید که من چجور جاهایی می‌رم (جاهای معمولی)
‫لابد یکی هم می‌خواد زنگ بزنه بگه ما رو ‫تو نخلستان دیده، یا چه بدونم
‫تو سکوریتاته، دوران چائوشسکو!
‫خوب رفقات رو سرگرم کردی ها، نه؟
‫آقای فلورین، من راست می‌گم، شوخی نمی‌کنم
‫مهمونی دارید دیگه، نه؟ ‫چون صدای موسیقی و پچ‌پچ می‌آد
‫- آره، مشکلش چیه؟ ‫- یک سوال ازت دارم، آقا
‫اون شب چطوری اومدی رستوران؟
‫گفتی پنجشنبه بود دیگه؟ ‫چجوری اومدی رستورانی که ما رو توش دیدی؟
‫- با ماشین خودم ‫- ماشین خودت؟
‫- شغلت چیه؟ ‫- دانشجو ام
‫- دانشجوی چی؟ ‫- دانشجوی دانشگاه خصوصی
‫بگذار یک چیزی نشونت بدم
‫آقای کالینسکو، می‌شه ‫دوربین‌ها این رو نشون بدن؟
‫لطفا، نمای بسته
‫مطمئنم این جناب دانشجو نمی‌‌دونه این ‫چقدر می‌ارزه و یا چطور ازش استفاده می‌شه
‫- شرط می‌بندید، آقای کالینسکو؟ ‫- چرا که نه، به نظر جالب شد
‫- آقای فُتیکا؟ ‫- بله؟
‫- پشت خط هستید؟ ‫- بله...
‫بگید ببینم قربان، بلیت ‫تراموا این روزها چنده؟
‫خیلی وقته نخریدم
‫بفرمایید، جناب فلورین، نمی‌بینید ‫که ایشون به یاوه‌گویی افتاده؟
‫حالا که حرف از یاوه‌گویی شد
‫به جای اینکه وقتت رو صرف ‫بافتن داستن‌های تخیلی آبکی بکنی
‫چرا محض کنجکاوی، سالی یک بار هم که شده
‫سوار تراموا نمی‌شی
‫تا بفهمی دنیای واقعی چه شکلیه
‫و نیایی رو تلویزیون جوک‌های بی‌مزه بگی
‫چیزی رو که باهاش بیگانه ‫ای به سخره نگیر، دانشجو!
‫اگر اون‌قدری خوش‌اقبال بودی که ‫پدرمادرت لای پر قو بزرگت کنند
‫دست‌کم یک قدری فروتن ‫باش، البته اگر می‌تونی...
‫بله!
‫اگر حرف دیگری نیست، بریم و برگردیم
‫سپرده‌گذاری می‌کنید؟
‫نه، می‌خوام به قدر 3,000 دلار برداشت کنم
‫با نرخ امروز، می‌شه 90,540,000 لی
‫رمز، لطفا
‫رمز؟
‫بله، حساب به اسم شما نیست. حساب رمز داره
‫بدون رمز نمی‌تونید وجهی دریافت کنی
‫«ستاندن آخرین پنی از مردی بی‌نوا»
‫خیال کردی من کی ام، سازمان خیریه؟
‫جوونه دیگه، بهتر از این بلد نیست
‫تا حالا اسم حق نشر به گوش‌ت نخورده؟
‫اون‌موقعی که می‌خواستی من رو تو ‫تلویزیون مضحکه کنی همچین چیزی نگفتی
‫به هیچ وجه... اولین بار که اومدی این‌جا، ‫کم‌تر از این‌ها می‌خواستی
‫پسرها! بنوازید! «و چه شب‌ها که کار کردیم»
‫یالا، ترش نکن، لبی تر کن
‫اگه برم پیش پلیس و همه‌چی رو بگم چی؟
‫نزنید، بچه‌ها!
‫- چی گفتی؟ ‫- جوونه، نمی‌فهمه چی می‌گه
‫به جای جر و بحث، چرا آواز نمی‌خونیم
‫3,000 دلار به‌م بده، به عنوان وام
‫3,000$؟ با این‌همه چیزی که یادت دادم ‫این‌جوری درخواست پول می‌کنی؟ «بده»؟
‫- خواهش می‌کنم، نیاز دارم ‫- نیاز داره
‫تو امتحان رد شدی، پروفسور. ‫برو درس‌هات رو دوره بکن
‫بعد بیا پیشم و مبهوتم کن، دلم رو بلرزون
‫اشکم رو دربیار!
‫از اون دختر بدبخته برام تعریف کن ‫که می‌خواهی کمکش کنی
‫چی نیاز داره؟ پالتوی خز؟ آپارتمان؟
‫دست خالی از داستان، خالی از پوله
‫حرفه‌ای باش، یعنی که چی!
‫"پُپسکو"
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫- به فکر بازپرداخت هم نباش ‫- این چیه؟
‫برای روبرته
‫می‌دونم لازم داره، اما خواهشا، نگو ‫از طرف من رسیده
‫خودت که می‌دونی چقدر عوضیه، ‫لیاقت کمک تو رو نداره
‫- بهتره خودش یک فکری به حال خودش بکنه ‫- آخه اون بدبخت چه فکری بکنه؟
‫گفتم به‌ت بگم تا بعدا پشیمون نشی
‫حالا باید برم
‫- یادته خونه‌مون کجا بود؟ ‫- آره
‫ساعت 9 بیا پیشم، طبقه 6، آپارتمان 46
‫منتظرم
‫مامان!
‫- با لباس خوابیدی... ‫- گفتم کی بیدارم کنی؟
‫ساعت هشت، اما آخه تو خواب ناز بودی
‫پویوتز نامی تماس گرفت، گفت به‌ش زنگ بزنی
‫- با اون خانم جوان کارداری؟ ‫- بله، خانم دیانا
‫- چندی پیش رفت ‫- نزدیک ساعت 7 رفت
‫رکس! آروم باش! رکس!
‫دنبال اون خانمه‌ای که تلویزیون نشونش می‌ده؟
‫- می‌دونید کجا رفته، خانم؟ ‫- «دُمیدنت، هرجا»
‫نمی‌دونم عزیزم، اما عجله داشت و یک چمدون ‫همراهش بود
‫اصلا تو کی هستی؟
‫"در خط دوم. قطار تا رُسیوری توقف ندارد"
‫"با آرزوی سفری خوش"
‫- شاد و بلند زی! ‫- همچنین
‫یکی دیگه بخون، خوشم اومد
‫دخترهای وطنی، سوار خودروهای شیک و خارجی
‫اما عاشق وطن، حتی سوار خودروهای شیک و خارجی
‫به به!
‫دوباره بخونش، می‌خوادم یاد بگیرم
‫اگه با من باشی دشمن‌ها از حسد می‌میرن، ‫چون این‌جوری کسی جلودارمون نیست
‫وقتی علف می‌زدم، تو نون و ماست می‌خوردی...
‫یکی تر-و-تازه‌ش رو می‌خوای؟ 12 13؟ ‫از پسش برمی‌آیی؟
‫- روبرت، این‌جا چه می‌کنی؟ ‫- قایم شدم
‫- برو خونه، مشکل حل شد ‫- کدوم مشکل، آق‌معلم؟
‫- پول دیگه، جور شد ‫- بیخیال
‫شاکر باش که قسر دررفتی، ‫برو خونه ببین دیانا کجاست
‫- دیانا؟ ‫- آره، دیانا، خواهرت
‫ای بابا، نشئه‌ ای ها!
‫- من که خواهر ندارم، آق‌معلم ‫- البته که نداری
‫لابد خواهر من بود که دو هفته پیش اومده بود ‫مدرسه
‫آهان، اون، اون خواهرم نیست... ‫از داف‌های محله‌ست
‫ازش خواستم بیاد تا بخندیم
‫- روبرت؟ ‫- بله؟
‫- احیانا 3,000$ که نداری؟ ‫- نه بابا، آق‌معلم
‫خنده‌ت می‌گیره... من هم ندارم
‫می‌دونی روبرت، خیلی ‫آدم‌ها تو این دنیا هستند
‫که سزاوار محبت نیستند
‫- بله ‫- اولین‌شون هم خود تویی
‫حتی اون اوباش از تو بهترند
‫چرا به خاطر تو خودم ‫رو تو چنین هچلی انداختم؟
‫بیا بریم
‫درست می‌شه، می‌برمت پیش یکی از دوستانم تا ‫دست کسی به‌ت نرسه
‫حداقل تا فردا
‫کهنه‌سرباز ام. الان دیدمش، ‫جلوی راه آهن تاکسی گرفت
‫این‌جا پیاده می‌شید؟ ‫می‌شه 50,000
‫فرار کن! گم شو!
‫چی می‌خوای؟
‫آوردیمش، جناب پپه
‫کجا بودی پسر؟ ‫خانومت دلواپس شده بود!
‫عزیزم، کجا بودی؟ ‫خیلی نگران شدم
‫باورم نمی‌شه. مشروب خوردی؟ ‫چه کار کردی؟
‫ولش کن، هرروز که آدم این‌همه پول درنمی‌آره، ‫شاید رفته با دوستانش لبی تر کنه
‫- او که هیچوقت... ‫- ولش کن، نمی‌خواد تمیزش کنی، خوبه
‫لطفا از احساسات‌تون درباره همدلی مردم بگید
‫با این پول چه می‌کنید؟
‫چه احساسی داشتید؟
‫یکی یکی لطفا، همه باهم نه!
‫- بیانیه‌ای دارید؟ ‫- بله، به خاطر این زوج خوشحال ام
‫بنیاد ما بر این باوره که، ‫درآوردن یک انسان از تنگنا
‫بهتر از اینه که به ‫200,000 نفر یک پاپاسی بدیم
‫ما رو ببخشید، اون اتاق خیلی شلوغه
‫آقای پُپسکو، ببخشید، تشریف بیارید یک عکس ‫با همسرتون بگیریم
‫همه منتظر اند، تشریف بیارید عکس بگیریم
‫گمونم برای امشب کافیه، ‫بهتره تنهاشون بگذاریم
‫ممنون از همگی، خیر پیش. قدم‌تون روی چشم
‫خیلی خوب. من می‌رم خونه، امیدوارم ‫همه‌چی براتون فراهم باشه
‫آقای پُپسکو، نیازی به ‫گفتن نیست، به من بدهکاری
‫نه معنوی، که مادی، یعنی 3,000$
‫زحمت نکشید، راه رو بلدم
‫«و چه شب‌ها که کار کردیم، ‫چه روزها که کار کردیم»
‫- دیروقته، بریم بخوابیم؟ ‫- آره
‫بیا، فردا تمیزش می‌کنیم
‫کی بیدار می‌شی؟
‫ساعت 8، آخه 9 باید مدرسه باشم
‫بیدارم کن تا یک چیزی برات بپزم
‫نیازی نیست، تخم مرغ می‌پزم
‫آره...
‫عزیزم، امشب نه. خیلی خسته ام. ‫طوری که نیست؟
‫نه، طوری نیست
‫می‌رم اتاق کار، بلکه تونستم چیزی بنویسم
‫اگه خوابم برد، تلویزیون رو خاموش می‌کنی؟
‫عزیزم؟ متوجه ای؟ ده سال!
‫مثل چند روز گذشت
‫شب، دزدانه سوی شهر می‌خرامید، چون دستی ‫که سوی جیب کسی می‌رود
‫نه، این‌ نه
‫چون من سوی بستری، که همسرم بر آن خفته است
‫- آهای، جونم، امشب بیکاری؟ ‫- نگاهش کن
‫باشه
‫خب خب، این‌جا چی داریم؟
‫- بیا بالا! ‫- برای چی؟
‫«کودک بی‌نوا، مضروب اوباش، ‫گدایی را به دزدی ترجیح می‌دهد» یالا
‫به حال این عوضی، این ولگرد، ‫این تنه‌لش بی‌مصرف دل بسوزانید
‫- آهای، به من نگو... ‫- دهنت رو ببند، وگرنه می‌دوزمش!
‫دل می‌سوزانید؟ پس پول‌هاتان مال من! هاهاها
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.