..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
خوبه.
چطوره رنگِ بیشتری بکار ببری؟
تونی!
بله؟
اسمِ واقعیِ تونی تاکیتانی...
واقعاً تونی تاکیتانی بود.
پدرِ تونی
شُزابورو تاکیتانی، نوازندهِ جاز بود.
درست پیش از شروع جنگ در اقیانوس آرام
شزابورو دردسری درست کرد
و از راهِ دریا از توکیو به چین رفت.
تاکیتانی سال‌های سختِ جنگ را
با نواختنِ ترومبون در کلوب‌های شبانهِ شانگهای
به خوشی پشتِ سر گذاشت
و وقتی جنگ تمام شد
پیشینه روابطش با اشخاصِ مشکوک برای‌ش مشکل‌ساز شد
او را برای مدتِ طولانی به زندان انداختند.
اکثر هم‌بندی‌هایش
بدون هیچ محاکمه‌یی یکی یکی اعدام می‌شدند.
اعدام‌‌ها همیشه ساعتِ دو عصر اجرا می‌شدند.
ممکن بود یک‌روز بدونِ هیچ اخطاری
او را هم به حیاط بکشند
و با مسلسل به سرش شلیک کنند.
آنجا فاصلهِ مرگ و زندگی
به باریکی تارِ مو بود.
شزابورو تاکیتانی
وقتی به ژاپن برگشت پوست و استخوان بود،
بهارِ‍۱۹۴۶
فهمید خانه‌اش در بمباران نابود شده
و تنها برادر و والدینش هم
به همان سرنوشت دچار شده‌اند.
به عبارتِ دیگر، از این پس...
او در دنیا کاملاً تنها بود.
عاقبتِ کار،
با یکی از خویشاوندانِ دورِ مادری ازدواج کرد.
یک‌سال بعدِ ازدواج‌شان صاحبِ نوزادِ پسر شدند
و سه روز پس از تولدِ نوزاد
مادرش مرد.
مرگش ناگهانی بود
همین‌طور مراسمِ سوزاندنش.
یک سرگرد آمریکایی که دوستِ تاکیتانی بود
وقتی داشت مانند یک خویشاوند برای مرگِ زنش او را دلداری می‌داد
گفت:
اسمِ پسرت رو بذار تونی که هم‌اسمِ من باشه.
از جایی‌که نفوذِ آمریکایی‌ها احتمالاً ادامه پیدا می‌کرد
ایدهِ گذاشتنِ یک اسم آمریکایی روی پسرش
بد هم نیست،
شزابورو با خودش اینطور فکر کرد.
اصلاً بد نیست؛ تونی تاکیتانی...
خوبه...
اما بخاطر همان اسمِ آمریکایی
هروقت تونی خودش را معرفی می‌کرد مردم با تعجب نگاهش می‌کردند...
بعضی حتا عصبانی می‌شند.
به دلایل مختلف تونی تاکیتانی
پسری گوشه‌گیر بود.
از زمانی که بخاطر داشت
پدرش با گروهِ موسیقی‌اش در سفر بود.
تنها بودن برای تونی یک امر طبیعی بود.
وقتی بچه بود، یک خدمتکار از او نگهداری می‌کرد
اما وقتی به دبیرستان رفت، خودش آشپزی می‌کرد.
شب‌ها درها را قفل می‌کرد و به‌تنهایی به خواب می‌رفت.
فردا خودم شام درست می‌کنم.
باشه، خداحافظ.
شب بخیر
هیچ‌وقت حس نکردم خیلی تنهام.
تونی تاکیتانی
تو باید در برداشتت تجدید نظر کنی
فکر می‌کنی کاری به این کارها نداریم پس مشکلی نیست.
اما کی می‌دونه سالِ دیگه چه خبره..
کارت خوبه ولی من ازش حس نمی‌گیرم.
این‌جور می‌شی سگِ نوکرِ کاپیتالیسم.
زیاده‌روی نمی‌کنی؟
این منطق اشتباه‌ست.
کجاش اشتباه‌ست؟
تونی نمی‌توانست بفهمد
به چه اعتباری هم‌کلاسی‌هایش دربارهِ نقاشی‌هایی بحث می‌کردند
که هنرمندانه یا ایدئولوژیک بودند.
بنظر او چنین نقاشی‌هایی فقط ناقص بودند
و زشت
و بی‌دقت.
هیچ‌وقت با زنی رفیق شدی؟
شدم
اما به‌هم زدیم.
تاحالا به ازدواج فکر کردی؟
هیچ‌وقت
که اینطور...
هایاشیدا رفته خونه؟
نیم‌ساعت پیش رفت.
فکر کردم با هم نهار می‌خوریم.
چطور پیش می‌ره؟
آه، بنظر خوبه، اوکی.
ببین،
این محورِ بیضی...
تونی در کشیدنِ ماشین‌آلات بهترین بود
جزئیاتی که نقش می‌زد
از ماشین و رادیو تا موتورهایِ مختلف، دقیق‌ و واضح‌تر از هر کسِ دیگر بود
این‌طور بود که تصویرگر شد...
کاملاً طبیعی بود
برای نیمه دوم سال بدهکار می‌شیم.
بله، خب قیمتِ رنگ بالا رفته.
در موردِ رنگ و کاغذ،
هزینه‌هامون هم‌زمان با افزایشِ کارکنان زیاد شده...
از روی جلدِ مجلات تا تبلیغاتِ تصویری
تونی هر کاری مربوط به ماشین‌آلات را قبول می‌کرد
کار رضایت‌بخش و پول خوب بود.
من رفتم،
می‌رم خونه.
ببخشید منتظرتون گذاشتم.
آه، نه.
بفرمائید داخل.
بله، تشکر.
این طرح‌های اولیه است که برام فرستادید
الف و ب و ج ...
این طرحِ «الف»،
این «ب»،
و این «ج»،
بله، متشکرم.
«د» و «ه» هم هستند.
بله، همه رو می‌برم.
شما جدید هستید، درسته؟
بله، ایکو کُنوما هستم، از آشنایی‌تون خوشبختم.
آه، منم همینطور.
پس من به این‌ها رسیدگی می‌کنم.
مثلِ پرنده‌‌یی بود که به سرزمینی دور پر باز می‌کنه...
آنچنان طبیعی لباس می‌پوشید
که انگار در نسیمی خاص پیچیده شده.
باز هم چندبار به دفترِ تونی آمد
تا یک روز تونی او را به نهار دعوت کرد.
هیچ‌وقت ندیدم کسی مثلِ شما
اینقدر واضح با ذوق لباس به تن کنه.
احساس می‌کنم لباس‌ها...
درونم...
چیزی رو...
تکمیل می‌کنه.
من خودشیفته‌‌ام
و عاشق اینم که...
که زیاده‌روی کنم.
اینطوری تقریباً تمامِ درآمدم رو
خرجِ لباس می‌کنم.
من غیر از مایحتاج و رنگ برای هیچ‌چیز پول خرج نمی‌کنم.
فکر ‌کنم از دستم در رفته و عاشق شدم
برای اولین‌بار به ازدواج فکر می‌کنم.
خب از چه چیزش خوشت می‌آد؟
چطور بگم...
انگار بدنیا اومده که قشنگ لباس بپوشه.
خیلی خوبه!
شُرابورو و تونی
فقط دو سه سال یکبار همدیگر را می‌دیدند
و وقتی حرف‌های لازم را می‌زدند
دیگر چیزی نداشتند که درباره‌اش صحبت کنند.
شزابورو تاکیتانی برای پدر بودن ساخته نشده بود
و تونی تاکیتانی هم برای فرزند بودن.
در پنجمین قرار
تونی پیشنهادِ ازدواج داد
اما او از قبل با مردِ دیگری رابطه داشت
بعلاوه تونی پانزده سال
از او بزرگتر بود.
تقصیرِ من نبود، درسته؟
«لطفاً اجازه بده درباره‌اش فکر کنم.»
این پاسخِ او بود.
تنهایی مثلِ زندان است،
تونی اینطور حس می‌کرد
اگر ازدواج با من را رد کند،
شاید فقط بتوانم بمیرم.
تونی می‌خواست این را برای‌ش توضیح دهد
ببخشید اینطور ناگهانی،
شکی نیست ۱۵ سال تفاوت سنی بین‌مون هست...
چقدر تنها بوده،
چقدر گذشته‌اش را باخته...
و چطور دیدنِ او
بالاخره باعث شده این را بفهمد.
فقط باعث نشدی بفهمم چقدر تنهام،
فهمیدم دیدنت چقدر برام مهم بوده
و توی زندگیم چقدر چنین چیزی رو از دست داده‌م.
دورهِ تنهاییِ تونی تاکیتانی سر آمده بود.
به‌محضِ اینکه بیدار می‌شد دنبالِ او می‌گشت
وقتی پیکرِ او را خوابیده کنارش می‌دید، آرام می‌شد
و وقتی نبود پریشان می‌شد.
این تنها نبودن
بنظرِ تونی حتا کمی عجیب می‌آمد
چون حالا که دیگر تنها نبود
می‌دید که مدام مضطرب است،
امکانِ اینکه دوباره تنها بشود
گاهی وقتی تصورش را هم می‌کرد...
از ترس عرقِ سرد به بدنم می‌شینه.
تا سه ماهِ بعد از ازدواج‌شان این ترس ادامه پیدا کرد،
اما وقتی کم‌کم به زندگیِ جدیدش عادت کرد
ترسش هم کم شد.
برای خودش شخصیتی داره، نه؟
این یکی شبیهِ...
این شبیهِ بچه‌ش می‌مونه، درسته؟
آره...
هیچ‌چیز نبود که زندگیِ زناشویی را به کام‌شان تلخ کند.
او ذاتاً کدبانو بود و بانشاط به کارِ خانه می‌رسید.
اما یک مورد بود که تونی را نگران می‌کرد
اینکه...
بی‌اندازه لباس می‌خره.
در برابر لباس به هیچ‌وجه نمی‌توانست جلوی خودش را بگیرد،
ناگهان قیافه‌اش تغییر می‌کرد، حتا صدایش عوض می‌شد.
بعد از سفرشان به اروپا مشکل بیشتر شد.
در طی سفر
تعداد قابل‌توجه‌ای لباسِ مارک‌دارِ معروف خرید.
انگار که افسون شده باشد،
چشمش به هر تکه لباسی می‌افتاد، به‌راحتی می‌خرید
تونی هم‌زمان ‌‌دنبالش می‌کرد تا صورت‌حساب‌ها را بپردازد.
وقتی به ژاپن برگشتند این تب فرو ننشست.
روز به‌روز به لباس‌خریدن ادامه داد.
ناچار چند گنجهِ بزرگِ لباس سفارش دادند
علاوه بر آن چند قفسه برای کفش‌هایش،
با این‌حال کافی نبود
و مجبور شدند یک اتاق را تبدیل به انبارِ لباس کنند.
تنها همین رنگه؟
بله، فقط سفید دوختند.
بفرمائید؟ سلام بابا
آره، خیلی وقته.
آه، که اینطور...
لطفاً یک‌دقیقه صبر کنید میزتون آماده بشه.
داره میزمون رو آماده می‌کنه.
این‌هم پدرم، تاحالا موقعِ اجرا ندیده بودیش، درسته؟
شزابورو همان آهنگی را می‌نواخت که همیشه درگذشته اجرا می‌کرد
اما نسبت به آنچه تونی از پدرش به‌یاد داشت آهنگ به‌نوعی تغییر کرده بود.
ممکن بود تفاوتی بسیار اندک باشد
اما به گوشِ او
این تفاوت اساسی بود.
تونی می‌خواست طرفِ پدرش روی صحنه برود...
پدر، چی اینقدر تغییر کرده؟
این چیزی بود که دوست‌‌داشت بپرسد.
چی می‌شه
اگر خریدهات رو یک‌خرده کمتر کنی؟
اصلاً نگرانِ پولش نیستم،
از اینکه قشنگ‌تر می‌شی خوشحال هم می‌شم
اما...
واقعاً به این‌همه لباس احتیاج داری؟
می‌دونم درست نیست
اما با اینکه خوب می‌دونم، دستِ خودم نیست.
وقتی چیزِ قشنگی می‌بینم،
نمی‌تونم نخرم‌ش.
نمی‌تونم مقاومت کنم
که اون رو نخرم،
مثل یک‌جور اعتیاد.
با این‌حال
قول داد سعی کنه
از این شیفتگی خلاص بشه.
برای یک‌هفته
در خانه ماند
تا وسوسه نشود
اما طی این مدت
دچار این حس شد که انگار از درون خالی‌ست.
روزها در اتاقِ لباس‌ها به لباس‌هایش زُل می‌زد.
از تماشایِ لباس‌هایش خسته نمی‌شد
هرچه بیشتر نگاه می‌کرد بیشتر هوسِ لباسِ نو می‌کرد
و تا این هوس برانگیخته می‌شد اختیارش را از دست می‌داد.
جداً نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم.
از طرفی عاشقانه شوهرش را دوست داشت
و انتقادش را معقول می‌دانست.
او فقط یک بدن داشت.
واقعاً احتیاج ندارم...
این‌همه لباس!
پس به بوتیکِ موردعلاقه‌اش رفت و پرسید
آیا می‌تواند کت و پیراهنی که تازه خریده برگرداند؟
خیلی متأسفم
بازهم تشریف بیارید
بعد از پس‌دادنِ آن یکدست لباس احساسِ سبکی می‌کرد
اما وقتی منتظرِ سبز شدنِ چراغ بود
غیر از کت و پیراهنی که تازه برگردانده بود نمی‌توانست به چیزِ دیگری فکر کند
رنگ‌شون، طرح‌شون،
جنسِ پارچه‌شون...
هر دندونِ مصنوعی چقدر می‌شه؟
۷۰،۰۰۰ ین
۷۰،۰۰۰ ین؟ پس چهارتاش می‌شه ۲۸۰،۰۰۰ ین؟
وای، نه...
وقتی بیمه نیست چقدر گرون می‌شه.
هیساکو،
شنیدم کارت رو ول کردی!
برام قابل‌تحمل نبود.
پس چطور می‌گذرونی؟
با پیشخدمتی توی رستورانِ ایتالیایی.
بعد می‌خوام برم مصاحبه برای کار
این رو نگاه کن
خانم، سایزِ ۷،
قد تقریباً ۱ متر و ۶۵،
سایزِ کفش ۲۳ سانتی‌متر،
شرایطش یک‌خورده عجیبه
اما کاملاً به من می‌خوره
حالا حقوقش رو ببین!
شاید بهتره مراقب باشی.
وای...
چقدر خوشگل!
ببخشید
از سیزده زنی که درخواست دادند
تونی کسی را انتخاب کرد که بیشترین شباهت را به زنش داشت.
راحت باشید
متشکرم
در واقع کار خیلی ساده‌ست
هر روز از ساعتِ ۹ تا ۵، به تلفن‌ جواب می‌دید،
کارهای من رو تحویل می‌دید،
موادِ اولیه رو تحویل می‌گیرید،
یا کپی می‌گیرید.
بله
فقط یک شرط هست
من اخیراً همسرم رو از دست دادم
هنوز همه لبا‌س‌هایی که ازش مونده دارم
در واقع همه کاملاً نو هستند
می‌خوام به‌جای لباس‌کار اون‌ها رو بپوشید،
زمانی‌که اینجا سر کار هستید.
هر روز...
لباس‌های همسرتون رو؟
همین‌طوره.
برای همین اون اندازه‌ها جزءِ شرایطِ کار بود
مطمئناً این درخواست عجیبه
می‌دونم، اما منظورِ دیگه‌یی ندارم
فقط احتیاج به زمان دارم تا این واقعیت رو قبول کنم که درگذشته.
اگر شما با لباس‌های اون باشید
می‌دونم که واقعیتِ نبودنش برام قابل‌قبول می‌شه.
در حقیقت
درست نمی‌توانست بفهمد تونی تاکیتانی چه منظوری دارد
اما بنظر آدمِ بدی نمی‌رسید...
فکر کنم بخاطر مرگِ زنش فقط یک‌کم گیج شده
بعلاوه...
بیمهِ بیکاری‌اش رو به اتمام بود
و نیاز به کار داشت.
می‌فهمم
در واقع منظورم اینه...
اونچه گفتید خیلی برام قابلِ درک نیست
اما فکر می‌کنم بتونم انجام‌ش بدم.
آه واقعاً؟ ممنونم
اما قبلش...
امکان داره...
می‌تونم لباس‌های همسرتون رو ببینم؟
البته
فقط بنظرم باید امتحان‌شون کنم
تا مطمئن بشم اندازه‌م هستند.
البته
من بیرون منتظر می‌مونم، لطفاً امتحان‌شون کنید.
ردیف به ردیف روبرو شد با صدها دست لباسِ زیبا.
نمی‌توانست به این فکر نکند که چطور می‌شود کسی بمیرد
و از خودش این‌همه لباسِ فوق‌العاده بجا بگذارد.
لباس‌ها و کفش‌ها آنچنان اندازه بودند که انگار برای او دوخته شده بودند.
حال‌تون خوبه؟
بعد از مدتی، تونی تاکیتانی آمد تا ببیند او در چه حال است...
پرسید: برای چی گریه می‌کنید؟
حال‌تون خوبه؟
متأسفم
فقط...
واقعاً نمی‌فهمم...
شاید...
هیچ‌وقت...
این‌همه لباسِ قشنگ یکجا ندیدم.
واقعاً متأسفم
فکر کنم گیج شدم
ببخشید
بفرمائید، برای یک‌هفته لباس و کفش انتخاب کنید و ببرید
و اضافه کرد...
شاید هوا سرد بشه
چطوره یک کت هم انتخاب کنید.
تونی تاکیتانی این‌طور گفت.
یک کتِ کشمیریِ تیره انتخاب کرد که بنظر گرم می‌رسید
و مثلِ پر سبک بود
در تمامِ عمرش، چنین کُتی نپوشیده بود.
لباس‌ها مثلِ سایه‌هایی سرگردان از زنش بودند
سایه‌هایی که
زمانی از گرمایِ نفسی پُر بودند
و همراهِ زنش حرکت می‌کردند.
اما آنچه الآن روبرویش بود
از زندگی تهی شده بود،
بنظر حجمی از سایه‌ها بود که هر لحظه رنگ می‌باخت.
آنچنان که تونی...
با نگاه‌کردن به این
دارم کم‌کم خفه می‌شم.
متأسفم اما وضعیت تغییر کرده
هرچی بردید خونه، برای خودتون نگه دارید
فقط لطفاً تمامِ ماجرا رو فراموش کنید،
خواهش می‌کنم به کسی چیزی نگید.
ـ صبح‌بخیر ـ صبح‌بخیر
خیلی ناجورند.
این لکه‌ها هیچ‌وقت پاک نمی‌شند.
دوباره لباس‌ مارک‌دار پوشیدی
بافتِ ابریشمه
گرون بنظر می‌رسه
باید ۱۰۰،۰۰۰ ین بیشتر باشه
چطوری می‌تونی این‌همه لباسِ گرون بخری؟
نمی‌تونم بگم
اگر هم می‌تونستم
شما باور نمی‌کردید.
یعنی چی!
تونی بالاخره با یک فروشگاهِ لباسِ دست‌دوم تماس گرفت
که آمدند و همهِ لباس‌ها را بردند.
تونی گذاشت انباری همان اتاقِ لباس‌های قبلی،
مدت‌ها خالی بماند.
حتا احساساتی که زمانی داشت
بتدریج فراموش کرد.
خاطراتش کم‌کم تغییر کرد،
مانند مِهی که در باد حرکت می‌کند
با هر تغییر مبهم‌تر شد.
دو سال پس از مرگِ زنش
پدرش، شزابورو تاکیتانی از سرطانِ کبد مرد.
از خودش فقط ترومبون‌اش را بجا گذاشت
و انبوهی از صفحاتِ قدیمیِ جاز.
صفحه‌ها بویِ نمور می‌داد
طوری‌که تونی باید گاه‌به‌گاه پنجرهِ اتاقِ لباس‌ها را باز می‌گذاشت.
به این منوال یک‌سال گذشت.
اما انبوهِ صفحه‌هایی که ارث برده بود
تونی برای قیمت‌گذاری به یک فروشگاهِ صفحهِ دست‌دوم زنگ زد
چون بسیاری از صفحه‌ها نایاب بودند
قیمت‌شان بسیار بالا درآمد
اما برایِ او مهم نبود.
وقتی انبوهِ صفحه‌ها ناپدید شد،
تونی تاکیتانی
دیگر بالاخره
کاملاً تنها شد.
من می‌رم خونه
یک‌کم دیگه بمون یک سؤالی ازت داشتم.
باشه
تونی تاکیتانی هستید، درسته؟
بله
جمعِ خوبی‌یه
موضوع اینه که...
شاید تعجب کنید،
من همون کسی هستم که اِیکو اون‌موقع دست‌به‌سر کرد.
شنیدم عروسک ناگهانی مرد.
اون عروسک دردسر بود!
اون دردسر نبود...
و من فراموش کردم
ضمناً دیگه نگو «اون عروسک»
پس بی‌احساس هم هستی
درست مثلِ نقاشی‌هات...
هر چند وقت یکبار،
آن زنِ ناشناس را به‌خاطر می‌آورد
که در اتاقِ لباس‌های قبلی
وقتی داشت لباس‌هایی را می‌دید که زنش بجا گذاشته
آن‌طور گریه می‌کرد.
صدای هق‌هق‌اش در ذهنش زنده می‌شد:
هیچ‌وقت... این‌همه لباسِ قشنگ یکجا ندیدم.
دلش نمی‌خواست به‌یادش بیاید
اما با اینکه همه‌چیز را فراموش کرده بود
به‌طرز عجیبی، هرگز نتوانست خاطرهِ آن زن را از ذهنش پاک کند.
هی راستی، دستکش...
دو جفت دستکش گرفتم
آهان خوبه یکی‌ش رو می‌دم به تو
کدوم رو می‌خوای؟ زرشکی یا زرد؟
فرق نمی‌کنه
نه...
خودت انتخاب کن
نمی‌شه من انتخاب کنم
واقعاً فرق نمی‌کنه زرد یا زرشکی...
مطمئنی؟
آره، خوبه.
آه راستی، زرشکی رنگه...
چهار انگشت یکجاست
واقعاً مهم نیست
راستش اصلاً نمی‌خوام‌شون
هی، حرفت خوب نبود.
آهای...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
بر اساسِ داستانی از هاروکی موراکامی