..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫بریژیت باردو، با شهرتی در خارج از کشور ‫در حد پیکاسو و ژنرال دوگل،
‫با زندگی عاشقانه‌اش،
‫و شخصیت بسیار فتوژنیکش
‫تاثیر خودش را بر زمانه‌اش گذاشت.
‫«بریژیت، کریسمس مبارک»
‫کسی که در ۲۲ سالگی ستاره شد، ‫و در چهل سالگی از دنیای سینما کناره گرفت
‫شخصیت واقعی این سمبل جنسی فرانسوی
‫و اسطوره‌ی جهانی اروتیسم
‫مدت‌هاست ناشناخته مانده.
‫«معمای باردو»
‫کارگردان: ‫سوفی آگاسینسکی و ژیل نادو
‫بریژیت باردو کمی شبیه ‫یک مریلین [مونرو] فرانسوی‌ست
‫جز بخش خودکشی‌اش.
‫کسی که جلوتر از زمانه‌اش،
‫می‌خواست به‌شدت، بدون امتیاز یا محدودیت
‫فقط زندگی کند.
‫[مارینا ولادی]: ‫او یک موخرمایی کوچولوی جذاب بود
‫با کمری باریک،
‫اما...
‫خیلی فاصله داشت
‫از چیزی که بعدها وادیم ‫در مقام یک بازیگر از او ساخت.
‫[برونو گراتزیانی، روزنامه‌نگار]: ‫بریژیت...
‫یک طلسم خوش‌شانسی بود.
‫تقریبا از هفده سالگی
‫روی جلد تمام نشریات بود.
‫اصلا مشهور نبود. ‫وادیم مشهورش کرد.
‫«و خدا زن را آفرید»
در بدترین حالت ممکن؟
‫ژولیت کریستین هاردی ‫آیا حاضرید این مرد را به عنوان همسر...
‫انفجار در رسانه‌های بین‌المللی:
‫«و خدا زن را آفرید»، در سال ۱۹۵۶
‫کارگردانش، روژه وادیم، را به عرش اعلا برد،
‫و ستاره‌اش همه‌ی ستاره‌های دیگر را ‫از مد انداخت.
‫فیلمی بسیار جسور برای زمانه‌اش،
‫نشان می‌داد که بریژیت باردو در شب عروسی ‫به شوهرش خیانت می‌کند.
‫این رسوایی در فرانسه موفقیت به ارمغان آورد.
‫در زندگی واقعی هم این ستاره ‫به خاطر همبازی‌اش روی پرده
ژان لویی ترنتینیان
‫شوهرش روژه وادیم را ترک کرد.
‫خوشبختی چیز دشواریه.
‫خطرناک؟
‫محکم بغلم کن.
‫ما هر دو مثل همیم.
‫تو می‌تونی دروغ بگی، من نمی‌تونم.
‫چه کسی بر او مسلط می‌شود؟
‫چه کسی درکش می‌کند؟
‫فیلمی از روژه وادیم.
‫و خدا زن را آفرید
‫روژه وادیم اسطوره‌ی باردو را آفرید
‫و ب‌ب تبدیل شد به یک نماد جنسی جهانی.
‫موفقیتش باعث شد تا ‫در دیوان عالی انگلستان سخنرانی کند
‫و نامش به فهرست واتیکان راه پیدا کند.
‫اما هفده سال بعد،
‫این مشهورترین ستاره‌ی فرانسه ‫سینما را ترک کرد
‫تا خود را وقف رفاه حیوانات کند.
‫بعدتر، او که زیباترین زن جهان شناخته می‌شد،
‫گفت که سه ازدواج اولش ‫و بیش‌تر عشق‌های زندگی‌اش
‫شکست بوده‌اند.
‫اما بیایید برگردیم به ابتدای کار.
‫پس از کنار آمدن با مطبوعات
‫طی چهار سال اول کارش در موقعیت یک ستاره،
‫این ستاره‌ی جوان به نظر می‌رسد ‫از کارنامه‌اش غافل شده است.
‫بیهوده می‌کوشد از زندگی شخصی‌ ‫ پرجنب‌وجوش‌اش محافظت کند.
‫بفرمایید.
‫نظرت چیه؟
‫به‌نظرم آدم باید غیرعادی باشه ‫که خوشش نیاد.
‫در دسامبر ۱۹۵۶ او به فرانسوا شاله
‫که شروع کارش در سینما را در تلویزیون ‫پوشش می‌داد، اعتماد کرد.
‫آیا درسته که...
‫فیلم‌نامه‌ها را از قبل نمی‌خونی؟
‫اون‌ها رو لحظه‌ی آخر می‌خونی؟
‫- راستش ... ‫- پس درسته!
‫البته می‌خونم
‫چون برام جالبه که بدونم داستان فیلمی
‫که دارم بازی می‌کنم درباره‌ی چیه.
‫اما از قبل نمی‌خونم
‫درست پیش از فیلم‌برداری می‌خونم، ‫نه قبلش،
‫چون وقتی از قبل روی یک صحنه کار می‌کنم،
‫درست بازیش نمی‌کنم، ‫خودانگیختگیم رو از دست می‌دم.
‫در سال ۱۹۵۷
‫همبازی ب‌ب در «عروس زیادی خوشگله»
‫مارسل آمون است.
‫این فیلم پی‌یر گاسپار هیوئیت
‫به نمایش گذاشتن دارایی‌های بازیگرش است.
‫می‌دونی چه‌قدر خوشگلی؟
‫بله آقا، زیاد به خودتون زحمت ندید.
‫ببخشید.
‫چه زیباست.
‫البته، چون او ب‌ب است
‫و ب‌ب یعنی... بریژیت باردو.
‫یک روز داشتیم توی یک قلعه ‫فیلم‌برداری می‌کردیم
‫مشرف بود به رود دوردون،
‫و بریژیت هنوز جلوی دوربین نیامده بود.
‫یک روز خیلی گرم تابستان بود،
‫او با یک شلوار خیلی کوتاه و نیم‌تنه ‫از راه رسید،
‫حوله زیر بغلش بود و می‌خواست ‫توی دوردون آبتنی کند
‫ما داشتیم کلاکت می‌زدیم
‫و کسی که کلاکت دستش بود
‫مدتی همان‌طور مانده بود
‫و حالتش این‌طوری بود...
‫همه داشتند نگاهش می‌کردند
‫مثل ونوس بوتیچلی بود
‫که داشت می‌رفت آبتنی.
‫او خودانگیختگی، شهوت و درعین حال مهربانی
‫را هم‌زمان از خود ساطع می‌کرد.
‫باید حرفمو باور کنی، میشل. ‫من دوستت دارم.
‫خودت تنهایی فهمیدی؟
‫نه. پاریس به‌ام گفت. ولی راست می‌گه.
‫ببین، می‌فهمی؟
‫می‌دونم. توضیحش خیلی سخته، به‌خصوص وقتی
‫عروس زیادی خوشگله.
‫او کسی بود که
‫ازش توانستیم چیزهای هنری جالبی بگیریم.
‫درواقع از همان اول،
‫وادیم، او را مثل پیگمالیون، ‫به قالب خاصی شکل داد
‫و انتظار داشتیم به همان شکل بماند.
‫همان‌طور که در ابتدا بود، ‫فقط ظاهر می‌شد
‫و می‌گفت: «سلام.»
‫همین کافی بود
‫چون یک جور تازگی انفجاری داشت.
‫صحنه ۶۳، برداشت ۱۱.
‫در سال ۱۹۵۸، ‫«در دل ناملایمات» کلود اتان‌لارا
‫در کارنامه‌ی بریژیت باردو یک نقطه عطف بود.
‫او مقابل ژان گابن ظاهر شد،
‫یک بازیگر سنگین‌وزن در سینمای فرانسه.
‫نه، دیگه از این پرونده‌ها قبول نمی‌کنم.
‫و شهادت دروغ دوست‌تان گاستون.
‫نه، می‌تونیم به‌اش اعتماد کنیم. ‫شاهد دروغین نیست.
‫حالا فعلا فقط برگرد هتل‌ات. ‫وانمود کن هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫و وقتی پلیس اومد...
‫اونا می‌آن، چون تو ‫با دوستت نوئه‌می زندگی می‌کنی.
‫آرام همراه‌شون برو و اسم منو نیار.
‫و موقعی که ازت پرسیدن وکیل داری یا نه، بگو.
‫آقای گوبیلوست.
‫وقتی شنیدی قرار است بریژیت باردو ‫در فیلم بازی کند...
‫گفتم: با کمال خوشحالی.
‫آدم‌ها می‌گفتند: «حالا می‌بینی! ‫آن‌قدرها هم خوب نیست.»
‫گفتم: «درست نیست.
‫قانع شده‌م که...
‫ذاتا بازیگره.»
‫و حق داشتم.
‫او بااستعداد است، و اولین استعدادش
‫این است که زیباست.
‫جدا از زیبایی،
‫ب‌ب در فیلم کمدی «بابت به جنگ می‌رود» ‫کریستین ژاک محصول ۱۹۵۹
‫نشان داد که واقعا بااستعداد است.
‫بریژیت که از ژاک شاریه حامله است،
‫ازدواج دومی را تجربه می‌کند ‫که توسط رسانه‌ها پوشش داده می‌شود.
‫لباس عروسی ویشی او، با سنت‌شکنی
‫الگوی مشهور داستانی را احیاء کرد.
‫[کریستین برینکور، روزنامه‌نگار] ‫واقعه‌ی ژانویه ۱۹۶۰
‫که در سراسر دنیا تیتر اول روزنامه‌ها شد
‫این بود که نماد جنسی جهانی
‫قرار بود بچه به دنیا بیاورد.
‫بچه در خانه‌ی بریژیت به دنیا می‌آمد
‫در خیابان ۷۱ام پل‌دومه‌ی پاریس در منطقه ۱۶
‫بریژیت هفت‌ماهه حامله بود.
‫دو ماه وقت داشت که برای زایمان آماده شود.
‫و پوشش رسانه‌ای آن‌ موقع این‌طوری بود که
‫۱۸۰ تا ۲۰۰ خبرنگار از سراسر دنیا
‫از هفت‌ماهگی تا نه ماهگی حاملگی‌اش را
‫تا یازده ژانویه ۱۹۶۰ پوشش می‌دادند.
‫او خودش را داخل خانه زندانی کرده بود
‫بنا به گفته‌ی خودش، مدام از اتاق نشیمن
‫تا اتاق خواب راه می‌رفت، ‫با کرکره‌های بسته. چرا؟
‫چون حتی همکارانی را دیدم ‫که لباس راهبه‌ها را پوشیده بودند
‫تا بتوانند اطلاعات کسب کنند.
‫دوستانی را دیدم ‫که در پاگرد طبقه‌ی ششم آن ساختمان
‫خوابیده بودند.
‫روی پشت‌بام دودکش‌های تقلبی دیدم.
‫به کمک آن‌ها می‌خواستند به او نزدیک شوند. ‫پس این فضای جنون‌آمیز را
‫دور این زن می‌دیدی که می‌خواست ‫یکی از مهم‌ترین تجربه‌های زندگی‌اش
‫را از سر بگذراند
‫که ازش دریغ می‌شد.
‫آن‌جاست
‫ژاک شاریه حالا دیگر می‌داند ‫چه‌گونه بغلش کند.
‫پانزده ژانویه ۱۹۶۰
‫نیکلا با آن لباس ساده جذاب است.
‫اولین گفت‌وگو و بریژیت
‫به تو لبخند می‌زند، گویی پنج روزت است.
‫اخبار
‫در این فضای پراسترس رسانه‌ای
‫اختلافات میان این زوج ‫خیلی زود خودش را نشان داد.
‫ژاک شاریه از بازی در «ظهر ارغوانی» ‫انصراف داد.
‫در طی این حاملگی دشوار کنار بریژیت باشد.
‫اما بریژیت مخالفت شوهرش را نادیده گرفت
‫و در «حقیقت» ژرژ کلوزو در نقش
‫زن بی‌بندوبار حاضر شد.
‫[ماری ژوزه نات] ‫کلوزو خوش‌شانس بود
‫که او در فیلمش ظاهر شد
‫چون نام او باعث شهرت فیلم شد.
‫کلوزو-باردو. اولین بار بود
‫که اسم یک کارگردان ‫هم‌اندازه‌ی اسم او در پوستر می‌آمد.
‫خوشحال می‌شم اسطوره باشم.
‫ولی فکر نمی‌کنم باشم.
‫شما را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد؟
‫نه، برای این که تحت تاثیر قرار بگیرم ‫بیش از این چیزها لازم است.
‫[هانری ژرژ کلوزو] ‫مردم وقتی ازش حرف می‌زدند مرا می‌ترساندند.
‫فکر کنم خودش هم ترسیده بود.
‫بله، اولین بار که همدیگر را دیدیم ‫شاید عصبی بودیم
‫اما بلافاصله رفع شد.
‫«رفع شد» البته تقلیل ماجراست.
‫وقتی ژرژ کلوزو برای این که ستاره‌اش را ‫برای صحنه‌ای دشوار آماده کند
‫به او دو تا سیلی زد.
‫او هم با سیلی جوابش را داد.
‫با سیلی جوابش را داد و صحنه را ترک کرد.
‫به‌نظرم فوق‌العاده‌ست.
‫طی فیلم‌برداری اتفاق اجتناب‌ناپذیری افتاد:
‫بریژیت عاشق سامی فری شد.
‫روزنامه‌ها درباره‌اش نوشتند،
‫بسیار بی‌انصاف، بی‌رحم
‫و پست بودند.
‫به‌نظرم این زن حق داشت هر وقت بخواهد
‫عاشق هر کسی که بخواهد بشود.
‫وقتی چیزی درباره‌ی من ندارند بگویند، ‫از خودشان درمی‌آورند.
‫می‌خواستم این را بگویم ‫چون کم پیش‌ می‌آید فرصتش را پیدا کنم
‫که چیزی را که می‌خواهم بگویم. ‫همیشه توی نشریات این چیزها می‌آید.
‫بنابراین می‌خواستم یک چیز بگویم: ‫ای کاش...
‫کم‌تر درباره‌ام حرف می‌زدند.
‫رفتار او با همه عالی بود.
‫هیچ عصبانی نمی‌شد. ‫مثل ستاره‌ها رفتار نمی‌کرد.
‫بامزه و دوست‌داشتنی بود.
‫او کسی‌ست که به‌اش احترام می‌گذارم
‫و ستایش‌اش می‌کنم، و به‌نظرم آدم بزرگی‌ست
‫چون آن‌ها باهاش خوب نبودند.
‫عکاس‌ها مدام تعقیبش می‌کردند
‫یک وقت‌هایی... ‫خب بگذارید زندگی کند.
‫«بریژیت باردو دلش می‌خواست بمیرد»
‫ازدواجش با ژاک شاریه،
‫که مدام در نشریات افشا می‌شد، از هم پاشید.
‫بریژیت شوهرش را ترک کرد
‫و پسرش نیکلا را که توسط پدرش ‫بزرگ می‌شد رها کرد.
‫سامی فری به ارتش اعزام شد.
‫تک و تنها، در شب تولد ۲۶ سالگی،
‫ب‌ب رگ دستش را زد
‫و تعداد زیادی قرص را ‫که در شامپاین حل کرده بود، خورد.
‫به کما رفت.
‫دو روز بعد،
‫با جلیقه‌ای از خواب بیدار شد ‫که مال دیوانه‌ها بود.
‫او به شکلی عمیق ‫حسادت و بدخواهی زیادی برانگیخت
‫درنتیجه با این آسیب‌پذیری،
‫وقتی خسته‌ای، ‫حال بدی داری و احساس تنهایی می‌کنی،
‫حس می‌کنی که دلت می‌خواهد ‫این دنیای پر از لاشخور،
‫این دنیای وحشتناک را که
‫که به‌ات آسیب زده، ترک کنی.
‫سیلی!
‫اتاق‌خواب.
‫بوسه.
‫حمام.
‫«تحقیر»
‫یک قصه‌ی عاشقانه‌ی تراژیک ‫در مکانی شگفت‌انگیز.
‫[ژان لوک گدار، ژانویه ۱۹۶۵] ‫فقط دو تا مشکل باهاش داشتم،
‫یکی این که وادارش کنم
‫دامن بلند بپوشد،
‫موفق نشدم،
‫بنابراین بیش‌تر وقت‌ها وادارش می‌کردم ‫روب‌دوشامبر تن‌اش کند،
‫یا قاب را از سینه به بالا می‌گرفتم.
‫چون هیچ جور رضایت نمی‌داد ‫از مینی‌ژوپ صرف نظر کند.
‫درست است.
‫و دوم این که طره‌های ‫موهاش را کوتاه نگه دارد.
‫موی بلندش حداقل پانزده سانت است.
‫به‌اش گفتم: ‫«اگر دو متر روی دست‌هام راه برم،
‫قبول می‌کنی برای هر سی سانت که من ‫رو دست‌هام می‌رم،
‫یکی دو سانت موهات را کوتاه کنیم؟»
‫گفت: «قبوله، چون نمی‌تونی.»
‫قبول کرد. بعد...
‫من این کار را کردم.
‫- عشق. ‫- تاریکی.
‫سوءتفاهم.
‫زیبایی کشنده.
‫کشنده.
‫«تحقیر»
‫بعد از موفقیت «در دل ناملایمات» و «حقیقت»،
‫صحنه‌پردازی عالی ژان‌لوک گدار
‫منتقدان را قانع کرد
‫که ب‌ب سرشار از استعداد است.
‫فکر می‌کنید او توی فیلم‌های بزرگ زیادی ‫بازی کرده؟
‫نه، به‌نظرم فقط یکی: ‫«و خدا زن را آفرید»
‫که فیلم بزرگیه و من واقعا دوست دارم.
‫این می‌شه دومی‌ش.
‫خبر خوب دوم برای بریژیت در سال ۱۹۶۳.
‫او با بسکتبالیست فرانسوی‌-برزیلی، ‫باب زاگوری، آشنا می‌شود.
‫[باب زاگوری] ‫من بعد از «تحقیر» با او آشنا شدم.
‫توی سن‌تروپه
‫دوستم ژیکی دوسار برای شام دعوتم کرد.
‫گفت: «تنها بیا».
‫من هم رفتم. بعد همراه زنش، آن،
‫سوار فیات کوچک ۵۰۰ اش شدیم.
‫بریژیت هم پشت بود.
‫رفتیم کافه دسار.
‫همه‌چی خوب پیش رفت.
‫او خیلی زیاد آرایش کرده بود، ‫بنابراین بعد از سی دقیقه
‫به‌اش گفتم: «بریژیت، لطف کن و برو بالا
‫صورتت را بشور و برگرد. آرایش هم نکن.»
‫وقتی برگشت،
‫واقعا تحت تاثیر زیباییش قرار گرفتم.
‫بدون آرایش واقعا باشکوه بود.
‫این‌طوری عاشقش شدم.
‫که سه سال طول کشید. خلاصه‌ش این شد:
‫یک سال شگفت‌انگیز و استثنایی
‫یک سال نه چندان بد، ‫و سال آخر که واقعا سخت بود.
‫او می‌تواند گاهی فوق‌العاده باشد.
‫خودش به‌ام گفت: «من دوقطبی‌ام.»
‫پایین و بالا دارد.
‫این اصطلاح را از خودش یاد گرفتم.
‫وقتی خوش‌روحیه بود، بی‌نظیر بود.
‫وقتی روحیه‌ش خراب می‌شد، ‫خیلی سخت می‌شد.
‫از نظر فیزیکی و اخلاقی عاشقش بودم.
‫عاشق آن زن بودم.
‫عاشق بریژیت باردو نبودم. ‫صادقانه عاشقش بودم.
‫La Madrague باشکوه است.
‫همیشه خانه‌های ساده‌ای هست
‫خیلی ساده و دنج، که در آن احساس خوبی داری.
‫خانه‌های گرانقیمتی نیستند.
‫آپارتمان پل دومه خیلی دلپذیر بود
‫و من عاشق «بوزاش‌ها»ی [ساختمان‌های قدیمی] ‫حومه‌ی پاریسم.
‫خیلی خلوت است، ‫ما کنار حیوانات زندگی می‌کردیم
‫هم برای من خوب بود، هم بریژیت.
‫بریژیت آشپز قابلی‌ست.
‫باورتان نمی‌شود.
‫اما کدبانویی واقعی‌ست،
‫بسیار وابسته به دوستانش ‫و به مواد غذایی خوب.
‫او می‌خواست دوستش داشته باشند.
‫حتی بابت مکان‌هایی که درش زندگی می‌کرد.
‫یک آشنایی دیگر و شروع یک دوستی طولانی.
‫بریژیت باردو با طراح جوانی پر از ایده ‫آشنا می‌شود: ژان بوکن
‫که در سال ۱۹۶۴ آمد به سن‌تروپه ‫تا آن‌جا زندگی کند.
‫[ژان بوکن]: ‫ماجرای معجزه‌آسای آشنایی من با بریژیت باردو
‫ما، بی آن‌که کسی را بشناسیم، ‫وارد سن‌تروپه شدیم
‫و از سر خوش‌شانسی پارچه‌ها جالبی داشتیم.
‫ماه ژوئن بود و هوا خیلی گرم بود
‫سه هفته بودیم آن‌جا مستقر شده بودیم ‫که او را پابرهنه دیدم مقابلم ایستاده
‫شناختمش و گفتم: «اه، بریژیت!»
‫و او آمد جلو
‫همراه باب زاگوری، که واقعا ازش خوشم می‌آمد
‫با هم آشنا نبودیم ‫ولی او بسکتبالیست بزرگی بود
‫بریژیت آمد جلو و گفت: ‫«من خوشم آمد، و درباره‌ت شنیده‌ام.»
‫کلی لباس با خودش برد ‫و همه‌چیز را یادداشت کردیم.
‫گفت: «راننده‌م رو می‌فرستم ‫تا چیزهایی را که لازم ندارم پس بیاره.»
‫گفتم: «خوشحال می‌شم، خانم.» ‫و یادداشت کردم.
‫یادم نیست چرا
‫اما شماره تلفنم را یادداشت کرد. ‫چون هنوز آن موقع
‫کارت ویزیت نداشتیم. چیز زیادی نداشتیم.
‫همان روز، دم غروب زنگ زد و گفت:
‫«ببین، این‌طوری نمی‌شه.
‫از لباس‌هات خیلی خوشم اومده.
‫می‌تونی بیای این‌جا یک مجموعه راه بندازی؟»
‫و ماجرای او این‌طوری‌ست که
‫توی ماه اکتبر همان سال، ‫عکس‌اش روی مجله‌ی Elle بود
‫که فوق‌العاده بود، می‌گفت:
‫«اینا، توی دست‌هام لباس‌های ژان بوکنه.»
‫و داخل مجله، شش صفحه اختصاص داشت
‫به لباس‌های من. ‫چون او خیلی محبوب بود
‫و ناگهان همه ازش دنباله‌روی می‌کردند.
‫«مدلی برای آرایشگر»
‫عصر بریژیت باردو بود.
‫او به مد و هر چیز دیگری جهت می‌داد.
‫همه‌ی دخترها ‫مثل بریژیت باردو لباس می‌پوشیدند.
‫با پارچه‌ی ویشی که او خلق کرد، ‫و چیزهایی از این دست.
‫سرنوشتش غافلگیرکننده بود.
‫همه می‌خواستند بدانند او کجا چه می‌پوشد.
‫او فراتر از یک ستاره‌ی سینما بود.
‫او تصویر یک دوره‌ی تاریخی فرانسه بود.
‫همه را مسحور می‌کرد.
‫به‌نوعی شبیه ملکه‌ی فرانسه بود.
‫وقتی به اسم بریژیت باردو اشاره می‌کردی، ‫به فرانسه اشاره می‌کردی.
‫در دسامبر ۱۹۶۷،
‫بریژیت باردو از طرف ژنرال دوگل
‫به کاخ الیزه دعوت شد.
‫ب‌ب با لباسی از ژان بوکن
‫با این لباس هوسار ‫توجه‌ها را جلب کرد.
‫می‌خواهم یادآوری کنم که آن‌ها مطلقه‌ها را
‫به کاخ الیزه دعوت نمی‌کردند.
‫دیدن بریژیت باردو، با آن موی بلوند،
‫که کت قوباغه‌ای هوسار ناپلئون پوشیده بود
‫بی‌توجه نماند.
‫و وقتی دوگل او را دید:
‫سلام کرد و البته تعظیم کرد و گفت:
‫«چه خوب، یک سرباز!»
‫- آیا به فیلم خاصی اشاره کرد. ‫- «زنده‌باد ماریا!»
‫فیلم را بیش از یک بار دیده؟
‫نمی‌دانم، اما حداقل یک بار دیده.
‫دعوتت از بریژیت باردو به الیزه
‫یک‌جور نقطه اوج بود
‫برای او که تازه در «زنده‌باد ماریا!» ‫لویی مال در مکزیک جلوی دوربین رفته بود.
‫تعطیلاتش در برزیل بود،
‫و اقامتش در نیویورک قبل از فیلم‌برداری،
‫و دست‌آخر مواجهه‌ی دوستانه با ژان مورو
‫در ساخت فیلمی که مطبوعات قاره را جمع کرد.
‫فیلمی می‌خواستم ‫با حضور بریژیت باردو و ژان مورو
‫به‌نظرم خیلی جذاب آمد
‫دست‌کم از نظر خودم و بابت یک کنجکاوی شخصی
‫که فیلمی با این دو بازیگر بسازیم
‫که هر دو ستایش‌شده‌اند
‫و ستاره قلمداد می‌‌شوند.
‫به‌نظرم بریژیت بازیگری فوق‌العاده است
‫و حتی استثنایی‌ست. بی‌نظیر است.
‫ژان مورو، درباره‌ی بریژیت چه فکر می‌کنید؟
‫- بریژیت باردو... ‫- نگاه کن. من این‌جام!
‫- من هیچی نمی‌گم. ‫- ما از هم...
‫خوش‌مون می‌آد و سخت با هم کار می‌کنیم
‫درنتیجه حالا دیگه پیوند مشترکی داریم.
‫راستش وقتی چهار و ماه و نیم ‫در کنار هم هستیم
‫آن هم توی یک شرایط سخت،
‫انگار رفتیم جنگ.
‫درسته، ما دوستان دوران خدمت هستیم.
‫البته ژان مورو رقیبش بود.
‫خیلی بامزه‌ست
‫چون هر دو می‌خواستند رو به دوربین باشند.
‫بنابراین اغلب برمی‌گشتند طرف دوربین
‫و باید صحنه را تکرار می‌کردیم. ‫این بازی‌شان بود.
‫ما دوست نبودیم. همدیگر را سر صحنه می‌دیدیم.
‫فکر کنم طی سه ماه فیلم‌برداری ‫فقط یک بار با هم شام خوردیم.
‫یک رقابت زنانه‌ی دیگر در سال ۱۹۷۱:
‫البته به‌رغم ظاهرش، خیلی دوستانه‌تر.
‫کلودیا کاردیناله و بریژیت باردو
‫در فیلمی از کریستین ژاک به نام ‫«افسانه‌ی فرنچی کینگ»
‫[کلودیا کاردیناله]: ‫وقتی پیشنهاد دادند که با او
‫همبازی شوم،
‫تقابل ب‌ب با ک‌ک بود، ‫بلوند در مقابل موخرمایی.
‫همه‌ی پاپاراتزی‌ها آن‌جا بودند.
‫مطمئن بودند مثل گربه‌ها به جان هم می‌افتیم.
‫ناامید شدند.
‫من همه‌ی جلوه‌های ویژه‌ی فیلم‌هام را ‫خودم انجام می‌دهم،
‫چون عاشق کارهای خطرناکم، ‫هرگز از بدل استفاده نمی‌کنم.
‫و یک صحنه‌ی دعوا داشتیم.
‫بریژیت گفت: «نه، من این‌ کار را نمی‌کنم.»
‫یک نفر آمد و لباس او را پوشید.
‫گفتم: «بریژیت، مسخره می‌شه.»
‫بنابراین تمرین کردیم. به‌اش نشان دادم،
‫«من این کارو می‌کنم، تو اون کارو می‌کنی.» ‫با تمرین انجامش دادیم.
‫او واقعا زن برتر تمام عالم بود.
‫و حس کردم ازش سوءاستفاده می‌کنند.
‫و برای همین این‌قدر زود ‫بازیگری را کنار گذاشت.
‫وقتی بازیگری را کنار گذاشت ‫هنوز خیلی جوان بود.
‫وقتی برای افتتاح فیلم رفتیم به شانزه‌لیزه،
‫به‌ام زنگ زد و گفت: ‫«کلودیا، بیا دوباره غافلگیرشان کنیم.»
‫«یه دامن کوتاه بپوش، یه مینی‌ژوپ.»
‫بعد خودش با تاکسیدو آمد، ‫مثل مردها لباس پوشیده بود.
‫وقتی رسیدیم شانزه‌لیزه، همه‌ی عکاس‌ها ‫دهان‌شان باز مانده بود.
‫صحنه‌ی ۶۴، برداشت اول
‫من همیشه فیلم‌های درستی انتخاب نکردم
‫از قلبم پیروی می‌کنم
‫اگر چیزی را که می‌خوانم دوست داشته باشم، ‫قبول می‌کنم.
‫گاهی اشتباه می‌کنم، گاهی هم نه.
‫هر مرد نرمالی معذب می‌شه.
‫[نینا کامپانز، کارگردان]: بریژیت ‫در میان ستاره‌ها، از همه کم‌تر ستاره بود
‫چون وقتی مشکلی ایجاد می‌کرد ‫همیشه دلیلش این بود
‫که از زندگیش ناراضی بود
‫و گریه می‌کرد. بنابراین مجبور بودند ‫دوباره گریمش کنند.
‫اما هرگز کج‌خلقی نداشت.
‫دست‌کم توی فیلم «خرس و عروسک» ‫میشل دویل
‫هرگز نمی‌خواست ما را آزار بدهد، اصلا.
‫چرا ناراحتم؟ خب، این دو سال گذشته...
‫فوق‌العاده نبود.
‫فیلم‌هام هم خوب نبودند.
‫زندگی شخصی بریژیت
‫همیشه روی زندگی حرفه‌ای‌اش تاثیر می‌گذاشت.
‫ثابت‌قدم در دوستی
‫ب‌ب سه فیلم دیگر با شوهر اولش کار کرد.
‫بعد از «لطفا حالا نه!» در سال ۱۹۶۱، ‫روژه وادیم
‫«عشق روی بالش» را در سال ۱۹۶۲ گرفت
‫بعد، یازده سال بعد، در سال ۱۹۷۳
‫«اگر دن‌ژوان زن بود» را کار کرد.
‫[میشل سابر، بازیگر]: ‫بریژیت «سرباز کوچولو» را دید
‫و گفت که دلش می‌خواهد ‫یک زن آن نقش را بازی کند.
‫و این‌گونه اتفاق افتاد.
‫همیشه به بریژیت آن‌چه می‌خواست می‌دادند.
‫او خیلی حرفه‌ای بود
‫و همیشه حالتش این بود که ‫واقعا دلش نمی‌خواهد بازی کند
‫و درنهایت توقف کرد. مجبور بود.
‫در چهل سالگی گفت: «تمام شد.» ‫و واقعا دیگر کار نکرد.
‫چند تا وداع نبود، فقط یکی بود.
‫واقعا توقف کرد.
‫چون فکر می‌کنم به‌نوعی آزار می‌دید،
‫وقتی داشت فیلم «ناشی» را ‫با آنی ژیراردو کار می‌کرد،
‫باید هر روز به‌اش التماس می‌کردند ‫که بیاید سر کار.
‫مثل سوفیا لورن خوش‌شانس نبود ‫که کارلو پونتی را داشته باشد.
‫مسئله اصلی با بریژیت این بود که هیچ‌کس ‫دلش نمی‌خواست ناراحتش کند.
‫همیشه به‌اش می‌گفتند: «عیب نداره»
‫اما مسئله این است که به فیلم آسیب می‌زند.
‫گفت فیلم «ناشی» واقعا آزارش داده.
‫«اذیت می‌شم
‫بگذاریدش فردا.»
‫و آن‌ها گفتند: «عیبی نداره. ادامه نمی‌دیم.»
‫قضیه این‌طوری بود. بنابراین هر دو فیلم، ‫«لطفا حالا نه!»
‫و «ناشی» هیچ‌وقت کامل نشدند.
‫و بعد دوست‌مان وادیم را صدا زد
‫تا فیلم را کامل کند.
‫به‌نظرم وادیم می‌خواست او را اغوا کند
‫یا شاید فقط با او بخوابد.
‫وادیم موفق نشد، اما بریژیت
‫نقطه ضعف‌اش وادیم بود ‫و دو بار با او کار کرد
‫فیلم قبلی را نتوانسته بود تمام کند
‫پس شاید دوباره آن کار را نکند.
‫اما بریژیت یک فیلم دیگر را شروع کرد، ‫و بعد از «ناشی»
‫چون وادیم نتوانسته بود اغوایش کند
‫تعطیلی بعدش، درست بعد از تمام شدن فیلم،
‫وادیم با موتورش رفت توی دیوار.
‫بریژیت باردو در نقش دون‌ژوان ‫کاملا غافلگیرکننده‌ست.
‫چرا این نقش را قبول کردید؟ ‫چی وسوسه‌تان کرد؟
‫او حالا با من رسمی حرف می‌زند.
‫خب... منظورتان دقیقا چیست؟
‫چی وسوسه‌تان کرد؟
‫چی وسوسه‌تان کرد برای این نقش؟
‫دون‌ژوان. ‫باید هم بکند. چون دون‌ژوانه!
‫او فقط می‌تواند آدم‌ها را وسوسه کند. ‫بنابراین تصمیم گرفتم بازیش کنم.
‫وادیم نمی‌توانست کار کند.
‫بریژیت در فیلمی ظاهر شد با شخصیت دون‌ژوان، ‫که فیلم خیلی بزرگی نبود.
‫صحنه‌ای داشت با [جین] برکین ‫که به نظر می‌رسید لزبین است
‫درنتیجه همه‌ی این‌ها متعصبانه بود.
‫او با آدم‌هایی کار می‌کرد
‫که به‌جز گدار و کلوزو،
‫نمی‌خواستند ناراحتش کنند
‫درنتیجه برایش کار کردن زیادی آسان بود. ‫حیف بود. نیاز بود کسی هلش بدهد
‫خیلی چیزها برای ارائه داشت.
‫مجبور بودید به قربانیان‌تان حمله کنید.
‫باید چی کار می‌کردم، وادیم؟
‫کاری را می‌کرد که من ازش می‌خواستم.
‫شما اغلب با ظاهر شدن‌تان
‫باعث غوغا می‌شدید. هنوز هم همین‌طور است؟
‫نه، فکر کنم حالا دیگر جزئی از اثاثیه شده‌م.
‫نقش سختی بود؟
‫بله.
‫تغییر دلپذیری‌ست.
‫برای قبلی‌ها خوب است.
‫گفت: «من این صنعت را روزی ترک می‌کنم
‫که بترسم توی آینه به خودم نگاه کنم.
‫دلم نمی‌خواد این فکر به سرم راه پیدا کنه ‫که دارم پیر و زشت می‌شم.»
‫و خیلی عصبی بود.
‫راست است، بود.
‫از بازیگری لذت نمی‌برد.
‫تا جایی که می‌توانست، همیشه می‌خواست ‫فقط یک برداشت بازی کند
‫چون فکر می‌کرد
‫تکرارش باعث نمی‌شد بهتر بشود.
‫براش ملال‌آور بود.
‫و می‌دانم... خودش به‌ام گفته.
‫می‌دانم روزی تصمیم گرفت ‫بازیگری را کنار بگذارد
‫که در «کالینو...» کلاه سرش گذاشت.
‫این یک گرایش قرون وسطایی بود ‫در برخی نقاشی‌های
‫ترکی و شرقی.
‫کلاه‌هایی شبیه کلاه جنتلمن‌های بورژوا.
‫قشنگ بود. یک کلاه بلند باشکوه سرش بود.
‫خودش را در آینه دید و گفت: «نه،
‫نمی‌تونم این کارو ادامه بدم.
‫نمی‌تونم این شغلو ادامه بدم ‫و خودمو تغییرشکل بدم.
‫دیگه دلم نمی‌خواد.»
‫بریژیت باردو، بازیگری را رها کردید.
‫آیا می‌خواهید خودتان را ‫وقف رفاه حیوانات کنید؟
‫من بازیگری را رها کردم، ‫ولی سگ‌هام را رها نمی‌کنم.
‫بجنبید!
‫در هر آب‌وهوایی،
‫دوست‌های کوچولویی دارم ‫که گوش‌شان را تیز می‌کنن
‫تا در حومه‌ی شهر آرژانتین ‫بروند هواخوری.
‫وقتی سگ‌هام کنارم هستن، ‫آسمان روشن‌تره.
‫ویشنو بیا این‌جا، ‫می‌یل و نینو شما هم،
‫یه‌ وقت تو راه گم نشید
‫ماشوی عزیزم، گم شدی؟
‫مواظب کارهات باش
‫اوبی رفته تو باغ همسایه.
‫[جین مارک ریویه، ترانه‌سرا و آهنگساز]: ‫بریژیت واقعا عاشق خواندن بود،
‫از بازیگری زیاد کیف نمی‌کرد
‫آن‌قدر که از رفتن توی استودیو و خواندن.
‫او حدود چهل فیلم بازی کرد
‫و حدود نود ترانه خواند.
‫باردو شو ـ ژانویه ۱۹۶۸
‫وقتی تو راهم و
‫لرزش موتور رو حس می‌کنم
‫میل خاصی دارم
‫به کسی نیاز ندارم
‫روی هارلی داویدسون‌ام
‫کسی رو تایید نمی‌کنم
‫روی هارلی داویدسون‌ام.
‫[سرژ] گینزبورگ [موزیسین] آمد ‫و فوق‌العاده بود.
‫این هم یک مثال:
‫وقتی «بانی و کلاید» آمد،
‫او به سرژ گفت: ‫«دوست دارم بانی و کلاید کار کنم.»
‫دو روز بعد ترانه‌اش نوشته شد
‫و دو روز بعدش ماتالون یک استودیو با دکور
‫آماده کرد و ویدئو را ضبط کردند. ‫همیشه همین‌طوری بود.
‫چیزی که درباره‌ی ما ننوشتند
‫وانمود کردند ما قاتلینی بیرحمیم.
‫اصلا جالب نیست، اما ما باید
‫ساکت‌شان کنیم.
‫بانی و کلاید
‫تولدش را جشن گرفتیم
‫و او صورتش را سیاه کرد
‫و بامزه این که
‫یک جا به خواهرش میژانو اشاره کردم.
‫گفتم: ‫«می‌دونی، خواهرت معرکه‌ست.»
‫او به من سیلی زد.
‫و گفت: «آره...
‫میژانو سعی کرد ‫با همه‌ی معشوق‌های من بخوابه.»
‫من هم گفتم: «برای آخرین بار نگاهم کن. ‫چون دیگه منو نمی‌بینی.»
‫من رفتم. و ما دوباره دور هم جمع شدیم.
‫روزنامه را باز کردم
‫و گونتر ساکس با بریژیت قرار می‌‌گذارد.
‫براش گل می‌فرستد و از این کارها.
‫خب دوستم فیلیپ دگزیا با بریژیت ‫زندگی می‌کرد، پس ازش خواستم
‫وسایلم را جمع کند.
‫رفتم خیابان پل دومر و وسایلم را گرفتم.
‫رفتم توی استودیوی کوچک فیلیپ زندگی کنم.
‫پنج ماه اصلا به‌اش زنگ نزدم. ‫نه اشک و آهی بود. نه چیزی.
‫به‌اش زنگ نزدم.
‫بعد از پنج ماه، فکر کردم:
‫«حالا می‌تونم برگردم سن‌تروپه.»
‫آمد دیدنم.
‫دوید طرف من و داد زد: «من احمقم.»
‫و آخرسر، خب...
‫عشق یک مسیر است، نمی‌توانی برگردی عقب.
‫ازدواج سوم باردو ‫با بازیگر بین‌المللی پلی‌بوی
‫گونتر ساکس، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۶ ‫در حالتی نیمه‌مخفی
‫جشن گرفته شد.
‫و مثل آتش‌بازی بود:
‫بعد از روشنایی اولیه،
‫بریژیت به‌تدریج سرخورده شد.
‫گونتر تحت تاثیر قرارش داد. ‫با هم رفتند کازینو
‫و گونتر شانس آورد
‫و معادل ۴۵ هزار یورو
‫برد و رفت براش جواهر خرید.
‫درواقع او را برنده شد.
‫بعد می‌خواست بریژیت را غافلگیر کند. ‫با هلی‌کوپتر براش گل فرستاد.
‫بریژیت تو ابرها بود. فکر می‌کرد گونتر
‫مثل مسیح نازل شده. ‫اما گونتر از خانواده‌ای بود
‫وارد جزئیاتش نمی‌شوم
‫اما از آن پسرهایی بود که فقط برای تفریح
‫می‌آیند سن‌تروپه.
‫گونتر در موضع قدرت بود و بریژیت قاعدتا ‫در لحظه‌ی ضعف.
‫بعد از دو سال زندگی جدا از هم
‫و ازدواجی پر از بی‌وفایی
‫بریژیت باردو درنهایت طلاق گرفت ‫و دوباره تنها شد.
‫مدام مهمانی می‌داد تا همیشه کمی مست باشد
‫همیشه می‌خواست خودش را مست کند.
‫برای شاد بودن به آدم‌های دیگر ‫دور خودش نیاز داشت.
‫وقتی می‌رفتیم به «بوزاش» ‫چهار پنج نفری بودیم
‫او آشپزی می‌کرد،
‫همه‌ کار می‌کرد، ‫و مثل یک خانواده بودیم.
‫اما در سن‌تروپه، وقتی آدم‌هایی مثل ‫بارکلی و دیگران بودند
‫او باید مست می‌کرد.
‫درنتیجه مدام مهمانی می‌داد.
‫کلی مهمانی با کولی‌ها داشت.
‫در «بوزاش»
‫پر از اردک و مرغ بود. ‫مثل خانه‌ی سفیدبرفی بود
‫آدم تحت تاثیر قرار می‌گرفت
‫از همه‌ی سگ‌ها استقبال می‌کرد.
‫یک مسابقه‌ی جنون‌آمیز بود ‫برای نجات حیوانات.
‫ماهی.
‫بیا، سری به بزها بزنیم.
‫در «بوزاش» او واقعا...
‫همان ب‌ب بود که دوست داشتیم.
‫توی سن‌تروپه هم دوستش داشتیم
‫اما آن‌جا باید توجه می‌گرفت.
‫اما در «بوزاش» خودش بود. یک‌جور دیگر بود.
‫یاد گرفتم که بدون هیچی، کاری انجام بدهم.
‫- چه‌طوری؟ ‫- بدون هیچی.
‫برای خوشبختی هیچی لازم نیست.
‫اگر می‌بینی چیزی درست نیست، ولش کن برود.
‫مثل بازیگری.
‫باید روی چیز دیگری تمرکز کنی
‫که برات خوشبختی بیاورد، آرامش و شادی.
‫او بسیار ساده و باهوش بود.
‫مردم می‌گویند او یک بلوند است ‫و از این حرف‌ها.
‫اما او به‌ لحاظ فکری خیلی جذاب است.
‫حرف احمقانه نمی‌زند.
‫مردم واقعا خردش کردند.
‫آیا این فلسفه‌ی ناب است؟
‫هست.
‫اما به زندگی بهتر کمک می‌کند.
‫بریژیت همیشه نفرت دیگران را برمی‌انگیخت.
‫دلیلش این نبود که بسیار مشهور بود.
‫مردم ازش متنفر بودند
‫چون به لحاظ جنسی آزاد بود و از این حرف‌ها.
‫زندگیش را جهنم کردند.
‫بنابراین با وجود شکوه، یک مردم‌گریز شد.
‫دیوانه نشد. مردم‌گریز شد.
‫او می‌توانست همه‌چیز داشته باشد، ‫و هر مردی که می‌خواست.
‫همه‌چیز. بعضی وقت‌ها...
‫مهم است که تمام خواسته‌های خودتان را ‫برای کنار آمدن با زندگی
‫برآورده کند.
‫جز باب زاگوری
‫هیچ‌کدام از پارتنرهاش
‫را ندیدم که
‫او را زیر بال خود بگیرند و ازش حمایت کنند.
‫از او هرگز کسی حمایت نکرد.
‫و خودش هم نمی‌خواست.
‫او مسئول بود. «بیا بریم رستوران.»
‫اگر ایده مال خودش نبود، امتناع می‌کرد.
‫او هر کاری که کرد ‫همیشه تصمیمش را خودش گرفت.
‫او اجازه نمی‌داد دیگران شخصیت داشته باشند.
‫گاهی پسرهایی را انتخاب کرد که لایقش نبودند.
‫خیلی‌هاشان را دیده‌ام.
‫بعدا به من زنگ می‌زد و می‌گفت: ‫«انداختمش بیرون. بیا تحویلش بگیر.»
‫«لخته. یه کاری بکن.» عکاس‌ها بیرون‌اند.
‫همه‌ی این آدم‌ها
‫برای شهرتش می‌رفتند سراغش. فقط همین.
‫او هم خیلی زود می‌فهمید.
‫زود متوجه می‌شد.
‫چون اگر با باردو باشی، عکس‌ تو هم ‫می‌رود روی جلد مجله‌ها.
‫مثل استثنایی در میان این همه عاشق غم‌انگیز،
‫دنیس کارویل کمدین
‫یک دوره‌ی کوتاه با بریژیت باردو که هنوز ‫دنبال عشق بود زندگی کرد.
‫آن‌ها در رستورانی در سن‌تروپه ‫با هم آشنا شدند.
‫[دنیس کارویل]: دیدم با هم جوریم.
‫آن موقع خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم. ‫خیلی جوان بودم.
‫سه روز بعد به هم زنگ زدیم
‫و من رفتم به «La Madrague»
‫یک جوان را تصور کنید...
‫بریژیت باردو بازیگری را رها کرده بود. ‫دهه‌ی ۱۹۸۰ بود.
‫در آن‌جا،
‫همه‌چیز استثنایی بود.
‫خودم را نیشگون می‌گرفتم که مطمئن بشوم ‫خواب نیستم.
‫بجنبید!
‫با خانه‌اش آشنا شدم
‫و با سگ‌هاش. ‫آن موقع سگ شکاری داشت.
‫گربه هم همه‌جا بود.
‫نمی‌دانستم عاشق یک اسطوره شدم یا یک زن.
‫ولی نتیجه یکی بود.
‫عاشقش شدم و می‌پرستیدمش.
‫هر وقت یک وجه فوق‌العاده‌ی جدیدش را
‫می‌دیدم، تکان می‌خوردم.
‫زیاد کنارش نبودم.
‫قبل از این که سر کار بروم، به من گفت: ‫«خوب کار کن.»
‫برام یادداشت می‌گذاشت
‫همه‌جا. روی داشبورد ماشین.
‫روی بالش...
‫نیاز داشت به‌اش عشق بورزند و عشق بورزد.
‫نیاز داشت به مردی متکی باشد. ‫فقط همین.
‫انگار بیش‌تر عاشق عشق بود ‫تا مردهایی که باهاشان بود.
‫اما جوابش را فقط خودش می‌داند.
‫بیا.
‫فکر می‌کنم زن خیلی تنهایی بود
‫که تنهایی را دوست نداشت.
‫به دوست‌هاش محتاج بود.
‫شخصیت خیلی سختی داشت.
‫اغلب عصبانی می‌شد
‫اما همچنان به دوست‌هاش احتیاج داشت.
‫همیشه باهاشان تماس می‌گرفت تا جبران کند.
‫اما بله، خیلی تنها بود.
‫حتی آن‌طور که دوست‌هامان می‌گفتند
‫یک وجه افسرده داشت.
‫بریژیت همیشه شاد و خوش‌بین بود.
‫اما گاهی افسرده می‌شد ‫و دوران سختی را
‫در زندگی می‌گذراند. برای زنی چنین حساس
‫این طبیعی‌ست.
‫او حالا از رفاه حیوانات دفاع می‌کند
‫چون فکر می‌کرد انسان‌ها بزرگ نیستند.
‫ما مقابل سفارت نروژ هستیم.
‫بریژیت این‌جاست.
‫احتیاجی نیست که بگویم فضا چگونه‌ست.
‫فوق‌العاده‌ست. تقاضایی که بریژیت دیروز ‫در کانال TF1
‫در برنامه خبری روژه گیکل مطرح کرد ‫به‌شدت شنیده شد.
‫با این که در پاریس باران می‌آید ‫اما همه‌ این‌جایند.
‫هنوز هم آدم‌ها دارند می‌آیند. عالی‌ست.
‫ممنون از همه‌ی آن‌هایی که آمدند.
‫بریژیت و بچه‌فک.
‫دست‌هاش را دورش حلقه کرده. ‫این محبوب‌ترین عکسش است.
‫این یک بچه‌فک است.
‫که آن‌ها می‌کشندش.
‫ازش پرسیدم کدام عکس را دوست دارد
‫بعد از مرگش مردم با آن به یادش بیاورند، ‫یا روی جلد نشریات باشد،
‫گفت «همین یکی، چون...
‫سمبلی‌ست از تلاشی ‫که برای جان حیوانات کرده‌ام.»
‫«و تنهایی او روی یخ، مثل تنهایی منه.»
‫این بچه محشره.
‫همینه دیگه.
‫می‌کشنش تا اسباب‌بازی پرشده درست کنن
‫از بچه‌فک‌ها.
‫یا کت خز برای احمق‌هایی که می‌پوشن.
‫همینه دیگه.
‫ما می‌گیرم‌شون.
‫نمی‌توانیم فراموش کنیم که بریژیت ‫سه قانون را
‫برای تصویب به پارلمان اروپا برد:
‫در حمایت از حیوانات، و به‌ویژه اسب‌هایی که ‫برای انتقال
‫در شرایطی غیرقابل تحمل بودند.
‫که در آن اسب‌هایی که از شرق به کشتارگاه‌های ‫فرانسه منتقل می‌شدند
‫پیش از کشتن، بیهوش می‌کردند.
‫او شکایت می‌کند چون دوباره اتفاق می‌افتد.
‫بچه‌فک‌ها و تجارت خز.
‫او یک مادر بود برای حیوانات سراسر دنیا،
‫شاید چون واقعا نمی‌خواست مادر شود.
‫کارهای فوق‌العاده‌ای کرد.
‫وقتی نحوه‌ی کشتن حیوانات را ‫در کشتارگاه‌ها محکوم کرد
‫با جنبه‌ی جنسی‌ای که در آن دخیل است،
‫جرات کرد درباره‌ی
‫همه‌ی چیزهای زشتی بگوید ‫که ما مسئولش هستیم.
‫قبول کرده‌ایم که گوشتی را بخوریم ‫که به شکل انبوه تولید می‌شود
‫باید قبول کنیم که نفرت‌انگیز است. ‫من شکارچیان را ترجیح می‌دهم
‫که دست‌کم مستقیم با حیوانات سروکار دارند
‫نسبت به ما که پشت کسانی قایم شده‌ایم ‫که برای ما می‌کشند.
‫و حیوانات در شرایط وحشتناکی هستند.
‫بنابراین باردو برای این کار آدم کاملی بود.
‫بریژیت باردو یک بنیاد حمایت از حیوانات ‫تاسیس کرد
‫و خیلی علنی
‫از بی‌توجهی رهبران سیاسی انتقاد کرد.
‫باز هم یک زن
‫اما دفاع از رفاه حیوانات ‫برای رضایت از زندگی کافی نیست.
‫در سال ۱۹۹۲ چهارمین ازدواجش را
‫با برنار دورمال، یکی از بستگان جبهه ملی، ‫اعلام کرد
‫که توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد.
‫آن‌ها در یک مهمانی در سن‌تروپه با حضور ‫ژانی و ژان‌ماری لوپن با هم ‌آشنا شدند.
‫[ژانی لوپن] من موقع غذا خوردن
‫متوجه نشدم. چون ده‌ها نفر بودیم.
‫اما وقتی داشتیم می‌رفتیم
‫جلوی در با هم روبه‌رو شدیم
‫و بریژیت داشت برای خداحافظی ‫با همه روبوسی می‌کرد
‫او این کار را راحت و خوشحال انجام داد. ‫جو عالی بود.
‫و در انتهای صف
‫آدم‌هایی که منتظر بودند با بریژیت باردو ‫خداحافظی کنند، برنار را دیدم
‫که با فروتنی پرسید: «پس من چی؟»
‫او برگشت و با لبخند گشاده گفت:
‫«تو هم بوس گیرت می‌آد.»
‫و فکر کردم برنار خیلی تکان خورد ‫که او برگشت طرفش
‫و باهاش حرف زد
‫به‌خصوص که همچی حرفی زد.
‫کمی احمقانه‌ست، ولی گونه‌هایش را ‫به‌نرمی بوسید.
‫برنارد او را تا ماشین همراهی کرد
‫و نمی‌دانم چی به هم گفتند
‫اما روز بعد، برنار چمدانش را بست
‫و رفت به La Madrague ‫و هرگز آن‌جا را ترک نکرد.
‫هجده سال پیش بود.
‫براش خرید می‌کرد
‫بسته‌هاش را حمل می‌کرد
‫با ماشینش می‌رفت دنبالش
‫و بریژیت ناخودآگاه به خودش گفته:
‫«خانه‌ی سرایداری خالیه. سرایدار ندارم.
‫می‌تونه اون‌جا زندگی کنه.» ‫و او همین کار را کرد.
‫و به‌مرور به هم نزدیک شدند. ‫نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد.
‫برنار خودش را مهم کرد
‫و از آن‌جا که همه‌چیز بریژیت را آزار می‌دهد ‫و حوصله‌اش را سر می‌برد،
‫گفت: «این کارها رو تو بکن.»
‫پس این کارها را او انجام داد. ‫و از آن‌جایی که ایده‌های خاصی داشت،
‫به دامش انداخت. دست‌آخر کار بریژیت این شد
‫که در برخی عکس‌ها ‫با آدم‌هایی از راست‌های افراطی دیده شد
‫ولی این ایده‌های بریژیت نبود.
‫او چپ‌گرا هم نیست، اما...
‫و بعد مطبوعات شروع کردند به گفتن ‫حرف‌های نیش‌دار درباره‌ی برنار.
‫بریژیت باردو به عناوین روزنامه‌ها بازگشت
‫برای نوشته‌هایی که با ایده‌هایی از ‫جبهه ملی همخوانی داشت،
‫او که وسواس حمایت از حیوانات داشت،
‫در خاطراتش در سال ۱۹۹۶
‫از سنت مسلمانان در ذبح گوسفند ‫در عید قربان انتقاد کرد
‫انجمن‌های ضدنژادپرستی
‫ازش شکایت کردند
‫بریژیت باردو که بارها بابت تحریک ‫به نفرت نژادی محکوم شده بود،
‫در دادگاه حاضر شد.
‫در کتاب تازه‌اش،
‫از اسلامی شدن فرانسه، تنوع دیدگاه،
‫ذبح گوسفندها در عید قربان انتقاد کرد
‫زوال اروپا
‫او با اشاره به اشغال سن‌برنار در پاریس
‫به هجوم کسانی که ‫«کلیساهای ما را آلوده می‌کنند»
‫انگ زد.
‫فریادی در سکوت که ضدنژادپرست‌ها را ‫زخمی می‌کند.
‫بریژیت باردو وقتی متن دفاعیه را شنید ‫به گریه افتاد
‫گفت که نفرت را تحریک نمی‌کند ‫و فقط اعتقادات خودش را دارد.
‫من فقط یک بار بریژیت را دوباره دیدم
‫موقعی که جشنواره تلویزیونی در سن‌تروپه ‫برگزار شد.
‫نمی‌دانم برای چی آمد،
‫به نظرم روز پایانی بود
‫که با شوهرش آمد. رفت روی سن
‫به‌نظرم، برای اهدای جایزه.
‫هوش کردند و من اذیت شدم.
‫بعدش رفتم برای احوال‌پرسی.
‫اما چه می‌شود کرد؟ مردم این‌طوری‌اند.
‫فکر می‌کنم آن موقع در مطبوعات ‫یک دعوای حقوقی در جریان بود.
‫او خیلی ناراحت است، حالش خوب نیست.
‫مردم به‌اش احترام نمی‌گذارند.
‫دعواهای وحشتناکی می‌کند.
‫می‌خواهد دنیا را عوض کند. ‫حق دارد آرمان‌گرا باشد.
‫ولی خیلی سخت است.
‫این که مسلمان‌ها کشتن گوسفند را ‫در عید قربان متوقف کنند
‫و مردم از رها کردن حیوانات در جاده‌ها ‫دست بردارند
‫نیاز به آموزش دارد.
‫باید به جوان‌ها آموزش بدهیم، ‫که به آدم‌ها احترام بگذارند
‫به خودشان احترام بگذارند، و به حیوانات.
‫باید از خودمان شروع کنیم. ‫اگر به خودت احترام نگذاری،
‫برای نگهداری از حیوانات هم ‫وقت صرف نخواهی کرد.
‫بنابراین او نبرد فوق‌العاده‌ای را ‫پیش می‌برد
‫چون اشتیاقش به همین چیزهاست. ‫اما او تنها بود
‫و تاوانش را داد.
‫چون پالتوپوستی را که به‌اش هدیه داده بودند ‫از پوست پلنگ و گورخر
‫پوشید. خودم آن خز را تن‌اش دیدم.
‫بعد دیگر نمی‌خواستش، ‫چون حیوانات را می‌کشتند.
‫گوشت نمی‌خورد، گیاه‌خوار شده.
‫این انتخاب اوست، و من با خوشحالی ‫به آن احترام می‌گذارم.
‫خیلی نگران خودش بود.
‫زن‌های زیبا فکر نمی‌کنند زیبا هستند
‫حتی اگر آدم‌ها مدام این را به‌شان بگویند. ‫این در سمپوزیوم افلاطون آمده.
‫الکیبیادس [سیاستمدار یونانی] می‌گوید: ‫«اگر چه زیباست،
‫اما هرگز به اندازه‌ی کافی زیبا نیست.»
‫هر کسی هر چه بیش‌تر
‫زیبایی‌اش را درک می‌کند، کم‌تر زیباست.
‫به‌ویژه از نظر خودش.
‫بنابراین باردو همیشه می‌خواست مطمئن شود.
‫اسطوره‌ی باردو، تعبیری که از آن متنفر است.
‫واقعا ازش بیزار است. یک بار به من گفت: ‫«بیا بس کنیم
‫«این حرف را که من یک اسطوره‌ام. ‫من یک دخترم، دختری مثل بقیه‌ی دخترها.
‫دلم نمی‌خواهد در قبرستان دریایی ‫سن‌تروپه دفن شوم.
‫چون دلم نمی‌خواهد والدینم که آن‌جا دفن‌اند،
‫و وادیم دوست قدیمی خوبم،
‫بابت تعرض آدم‌های دیوانه اذیت شوند.
‫که روی قبرهای ما نشانه بگذارند ‫و فرقه‌های بیمارگونه در اطراف نام‌مان
‫و بیش‌تر اسم من درست کنند.
‫بنابراین خودم را آماده کرده‌ام ‫که در La Madrague دفن شوم.»
‫همین.
‫نمی‌دانم موفق خواهد شد یا نه.
‫در ساحلی متروک
‫صدف‌ها و سخت‌پوستان
‫که فکر کرده بودند حسرت پایان تابستان ‫را بخورند.
‫مدتی پیش از آن‌جا رفته بودند.
‫La Madrague را اهدا کرد
‫به موسسه‌اش. گفت:
‫«این‌جا خانه‌ی من نیست. ‫خانه‌ی حیواناتم است.»
‫اما به دلیل مشکلات مالی، و برای تداوم
‫و دوام بنیادش،
‫می‌خواهد La Madrague را تبدیل کند به موزه.
‫گفت: «این‌ خانه یک خانه‌ی کوچک ‫یک ماهیگیر نیست
‫که تزئینش کرده‌ام و کنار دریا قرار دارد،
‫پنجاه سال تمام دنیا را مجذوب کرده».
‫دست‌کم حالا با ده یورو می‌توانند ‫بیایند آن را ببینند.
‫و مرا زیر درختان زیتونم در باغ ‫دفن خواهند کرد.»
‫«معمای باردو»
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.