..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫برگمن: آوریل، ۱۹۲۸
‫خدای من، به پدرم کمک کن.
‫خدای عزیزم، هر کاری از تو ساخته است.
‫پس لطفا پدرم را خوب کن.
‫به من آرامش بده.
‫خدایا، التماس می‌کنم کمکم کن ‫و پدرم را خوب کن.
‫خدای آسمان‌ها،
‫آمین.
‫دفتر خاطرات
‫ده دقیقه‌ی دیگر ساعت ۱۱.۳۰ می‌شود.
‫همه‌ی شمع‌ها روشن‌اند.
‫همه‌چيز زيباست.
‫غمگينم.
‫می‌خواهم هر چه را که در سال ۱۹۲۹ ‫برایم اتفاق افتاده بنویسم.
‫در مدرسه خوب کار نکردم.
‫در سه درس نمره نیاوردم.
‫پدر مریض شد.
‫تک‌وتنها رفتم آلمان پیش خاله‌ام.
‫و پدر مرد.
‫دوستم مودی مرد. پدربزرگ مرد.
‫عمو آماندوس، عمه جنی و یکی از قوم‌وخویش‌ها ‫در تصادف مردند.
‫این همه‌ی چیزی‌ست که به یاد می‌آورم.
‫الان تنها آرزویم سال نویی شاد‌تر است.
‫سال نو چه خواهد آورد؟
‫من اينگريدم
‫این داستان من است.
‫به گذشته که نگاه می‌کنم، چه کسی را می‌بینم؟
‫چی باقی مانده؟
‫همیشه همه‌چیز را نگه می‌دارم.
‫هر نوع جعبه‌ و چمدانی را ‫با آن‌ها پر می‌کنم.
‫درنتیجه همیشه خاطراتم را همراه خود دارم.
‫خب، از سوئد شروع کردم
‫بعد رفتم آمریکا.
‫توی دوره‌ی آمریکا، ده سال توی هالیوود بودم.
‫بعد رفتم ایتالیا... ‫هشت سال در ايتاليا بودم.
‫بعد رفتم پاریس و ۲۰ سال آن‌جا ماندم.
‫و حالا در لندن‌ام. جالب است چون...
‫ـ حس نمی‌کنید بی‌ریشه‌اید؟ ‫ـ چرا.
‫ـ چون... آيا؟ ‫ـ بله, ريشه نمی‌‌خوام
‫ـ چرا؟
‫می‌خوام آزاد باشم.
‫ـ فکر نمی‌کنی لازمه؟ ‫ـ نه.
‫فيلم بر اساس فيلم‌های خانوادگی، ‫خاطرات و نامه‌های اينگريد برگمن ‫به دوستانش، مولی، روث و آيرین ساخته شده.
‫و به کمک چهار فرزندش:
‫«اينگريد برگمان از زبان خودش»
‫«از دفتر خاطرات سال ۱۹۳۹ اینگرید، ۲۳ ساله»
‫فقط معدودی از اعضای خانواده‌ام خبر داشتند ‫که دارم ‌آن‌جا را ترک می‌کنم.
‫دوستم مولی و پيتر عزيزم ‫از بروما برایم دست تکان دادند.
‫به لندن پرواز کردم, بعد با کشتی ‫به سمت کارخانه‌ی رویاسازی هالیوود رفتم.
‫با شرکت سلزنیک اینترنشنال پیکچرز، ‫یونایتد آرتیستز، هالیوود
‫قراردادی پنج ساله امضا کردم.
‫مولی عزيزم،
‫تو خيلی شيرين بودی، و مثل دو تا موش ‫از بروما برایم دست تکون دادی.
‫ممنونم آمدی مولی.
‫کمک‌مان کردی که رنج خداحافظی ‫برای‌مان آسان بشود.
‫اين سفر تجربه‌ای‌ فوق‌العاده است.
‫از بروما به هاليوود.
‫مراقب پيا و پيتر باش
‫ديشب مردی سر ميز به‌ام گفت،
‫«تو هيچ وقت بازيگر نمی‌شی. ‫قدت زیادی بلنده!»
‫به خودم گفتم:
‫«او مرا نمی‌شناسد.»
‫«من خجالتی‌ترین آدم دنیا بودم ‫ولی درونم شیری بود که ساکت نمی‌شد.»
‫[هشت سال قبل] مرد: در ريساندا، ‫استوديوهای سينمای سوئد بهار فرا رسيده
‫[از دفتر خاطرات ۱۹۳۱، شانزده ساله] ‫امروز سیاهی‌لشگر فيلم بودم.
‫حس فوق‌العاده‌ای داشت ‫رد شدن از آن دروازه‌ها.
‫مثل قدم زدن روي زمين مقدس بود.
‫همه از فيلم و تئاتر حرف می‌زدند.
‫اولين بارم بود، اما اميدوارم ‫باز هم این کار را انجام بدهم.
‫عکس‌اش را داری؟
‫او از صف بیرون می‌زند.
‫و این همیشه تکانم می‌داد. ‫می‌توانستی ببینی
‫که این بچه کل خانواده‌اش را از دست داده.
‫اما می‌توانید ببینید
‫زندگی عالی‌ست. پر از ماجراست.
‫مرد: شما که به مدرسه‌ی تئاتر می‌رفتید ‫چه‌طور از سینما سردرآوردید؟
‫پایان سال اول در مدرسه تئاتر،
‫در تعطیلات تابستانی، ‫برای کارین سوانستروم شعر خواندم
‫و او مرا برای فيلم «کنت شهر قدیمی» ‫استخدام کرد.
‫فکر می‌کردم دير برمی‌گردی؟
‫نه فقط رفته‌ بودم هواخوری، چه‌طور؟
‫کليد در ورودی را بگير.
‫این‌طوری اگر دیر برگردی ‫هیولا را از خواب بیدار نمی‌کنی.
‫ممنون. شب‌به‌خیر.
‫شب به‌خير.
‫[از دفتر خاطرات سال ۱۹۳۵ اینگرید، ۱۹ ساله]
‫من از آن مدرسه‌ی تئاتر پرزرق و برق ‫آمدم بیرون تا وارد دنیای سینما بشوم.
‫باید قدردان می‌بودم که در آن جوانی ‫می‌توانستم روی صحنه باشم.
‫اما عاشق حس آزادی جلوی دوربین بودم.
‫امیدوارم اشتباه نکرده باشم ‫و یک روزی بازیگر بزرگی بشوم.
‫می‌تونم بگم امشب خیلی خوشگل شدی؟
‫يعنی هر شب خوشگل نيستم؟
‫چرا، اما امشب فوق‌العاده‌ای.
‫برگمن‌: شایعه شده که من این‌جا ‫از همه بااستعدادترم.
‫همکلاسی‌هام شغل ندارند ‫ولی استودیوها بر سر من می‌جنگند.
‫اين فکر مرا می‌ترساند.
‫اميدوارم ناامیدشان نکنم.
‫طی پنج سال ده فیلم بازی کردم
‫نقش‌های مهم: ‫Intermezzo, Swedenhielms, Dollar
‫اميدوارم مغرور نشده نباشم.
‫خوش‌شانسم که پيتر را دارم.
‫بدون او چه می‌شدم؟
‫عزیزم، همه‌ی هستی‌ام، تنها عشق زندگی‌ام.
‫فقط پنج ساعت به دیدارت مانده ‫و یازده روز به ازدواج‌مان.
‫چه‌طور با آن کنار بیایم؟
‫کاش می‌توانستم ببوسمت، ‫واقعا ببوسمت، بارها و بارها.
‫بگو که هرگز ترکم نمی‌کنی.
‫من هرگز ترکت نخواهم کرد.
‫برگمن: اصلا قصد نداشتم توی سوئد بمانم
‫این را از همان اول می‌دانستم
‫جای خیلی دوری بود ‫و کشور خیلی کوچکی بود.
‫می‌خواستم به جای بزرگ‌تری بروم ‫و توی ذهنم
‫می‌دانستم که می‌خواهم بروم.
‫بدجوری دلم می‌خواست بروم توی دل دنیا.
‫ـ ظاهرت که خوبه. ‫ـ براش آسونه. کارشو خوب بلده.
‫چی گفتی؟
‫ـ موقعیتت خوبه. ‫ـ دوباره بگو. موقعیتم چیه؟
‫می‌خوای نگران‌مون کنی؟
‫ـ منظورت چیه؟ از کارم حالم به هم می‌خوره. ‫هر روز، روی هشت ساعت طراحی...
‫برگمن: مسئله فقط رفتن به کشور تازه بود
‫و کار کردن با یک زبان عجیب
‫زبانی که مال من نبود.
‫این پل کوچکی بود که مرا عبور می‌داد.
‫[از دفتر خاطرات سال ۱۹۳۸] ‫خیلی از آدم‌ها ترسیده بودند.
‫نه‌فقط توی استودیو. همه‌جا.
‫همکارهای آلمانی‌ام ‫بابت اتفاقات کشورشان نگران بودند.
‫پیتر بعد از فیلم‌برداری آمد دیدنم. ‫قرار شد به دور اروپا سفر کنیم.
‫من همیشه دوربینم را همراه دارم.
‫عاشق فیلم گرفتن‌ام.
‫پدرم به‌ام داده.
‫خودش ازم فیلم می‌گرفت. ‫حالا من از دنیا فیلم می‌گیرم.
‫گاهی پیتر فیلم می‌گیرد، ‫اما بیش‌تر خودم می‌گیرم.
‫۲۲ سپتامبر ۱۹۳۸
‫من و پیتر صاحب یک دختر کوچک شده‌ایم.
‫می‌خواهیم اسمش را بگذاریم پیا
‫پیتر، اینگرید، آرون.
‫مرکز دنیای سینما ‫چند باری با من تماس گرفته بود.
‫اما اين دفعه قبول کردم.
‫ديويد او. سلزنيک تهيه‌کننده‌ی «برباد رفته»
‫می‌خواهد توی نسخه‌ی تازه‌ی ‫یک پروژه‌ی موفق، اینترمتسو، باشم.
‫نماينده‌ی سلزنيک، کی براون، مي‌آید اين‌جا
‫با الهه‌ای روبه‌رو شد که تازه زایمان کرده.
‫گفت اگر تصمیمم این است که بروم آمریکا، ‫هر قدر طول بکشد منتظر می‌مانند.
‫البته که می‌روم.
‫«چیز زیادی نمی‌خواهم، ‫فقط همه‌چیز را می‌خواهم.»
‫[از دفتر خاطرات ۱۹۳۹]
‫سرانجام. آمریکا.
‫به سمت خانه‌ی سلزنیک می‌رفتیم ‫جایی که قرار بود محل اقامتم باشد
‫همسرش آيرین ازم استقبال کرد
‫بعد ديويد سلزنيک از راه رسيد
‫نشست، نگاهم کرد، ‫از انگليسی‌ام تعریف کرد، بعد رفت.
‫سلزنيک مهمانی گرفت. ‫من مهمان افتخاری‌اش بودم.
‫آن‌جا تنها نشسته بودم، با آن لباس ‫صورتی قدیمی با آستین‌های پف‌دار
‫لباس شیکی بود.
‫آدم‌هایی را که از راه می‌رسیدند ‫نگاه می‌کردم:
‫کلارک گیبل، جون بنت، کری گرانت، گری کوپر.
‫خيلي خوشحال بودم نمی‌توانستم صحبت کنم
‫فکر می‌کردم من، دختری اهل استکهلم
‫اين‌جا بودم، دورش ستاره‌های سینما.
‫تست سلزنیک
‫بدون آرایش، بدون رژ لب
‫تست صدا ‫«اینترمتسو»
‫اميدوارم بورس تحصيلی بگیرم.
‫عجب.
‫امتحان‌های سختی‌اند.
‫امتحانمو دادم... همین امروز.
‫ـ امروز؟ ‫ـ آره.
‫ـ خب، چه موقعیت ویژه‌ای! ‫چی بخوریم به این مناسبت؟
‫پیش‌خدمت، شامپاین بیار. ‫بهترین نمونه از بهترین مارک توی انبار.
‫ـ شامپاين؟ ‫ـ البته.
‫بنوشیم به سلامتی آینده‌ی تو ‫به عنوان یک هنرمند. حق با توئه.
‫تو که نمی‌خوای سایه‌ی کس دیگه باشی.
‫ـ ولی من اینو نگفتم ‫ـ می‌دونم نگفتی. من برات می‌گم.
‫باید دنیا رو به آتش بکشی.
‫آه، داری مسخره‌م می‌کنی.
‫آدم نباید با دیدن اعتمادبه‌نفس ‫یه جوان خوش‌فکر بخنده؟
‫اوه، اینم از شامپاین.
‫و من به‌اش عادت ندارم.
‫کات
‫برگمن: مولی عزيزم،
‫با دو زن فوق‌العاده آشنا شدم ‫که قرار است در هالیوود به من کمک کنند:
‫روث رابرتس، مربی صدا که قرار است ‫به‌ من یاد بدهد که انگلیسی کاملی حرف بزنم
‫و آيرین سلزنيک،
‫که کمک می‌کند این محیط عجیب ‫ولی فوق‌العاده هیجان‌انگیز را درک کنم
‫پیا را از طرف من ببوس. ‫خیلی دلم برایش تنگ شده.
‫بعد از فیلم‌برداری به خانه برمی‌گردم.
‫برگمن: من این شانس را داشتم ‫که روز اول سر صحنه با روث آشنا شدم.
‫او واقعا معلم انگلیسی ‫کاملا فوق‌العاده‌ای بود.
‫و چون تبار سوئدی داشت، ‫شاید شخصیت مرا فهمیده بود
‫و می‌دانست چه‌طور باید ‫آمریکا را نشانم بدهد.
‫و چه‌طور آموزشم بدهد، نه فقط زبان.
‫بلکه احساسات، و افکار، و راستش...
‫قدردانش‌ هستم، چون مرا شکل داد
‫به آن چیزی که الان هستم.
‫بخش زیادی از او در من هست.
‫از سوئد شوهر اولت را همراه خودت بردی
‫بعد از «اینترمتسو» برگشتم سوئد ‫تا در فیلمی که قرارداد داشتم بازی کنم
‫بعدش جنگ شروع شد ‫و سلزنیک ازم خواست عجله کنم
‫دختر کوچکم رو همراهم بردم.
‫شوهرم ماند تا شاید اگر لازم شد برود جنگ.
‫و بعد سوئد وارد جنگ نشد و او ديرتر آمد.
‫[از دفتر خاطرات ۱۹۴۰] ‫خیلی خوشحالم که دوباره باهمیم.
‫همه با هم توی آمريکا.
‫[پیا لیندستروم]: ‫من همراه مادرم به هاليوود نرفتم.
‫همراه پدرم در راچستر نیویورک ماندم.
‫او می‌خواست به دانشکده پزشکی برود،
‫درحالی‌که مادرم در هالیوود ‫داشت فیلم بازی می‌کرد
‫و گهگاه برای دیدن ما می‌آمد،
‫و باید زمانی طولانی را در قطار می‌گذراند.
‫اوه به هر حال آمد.
‫و یادم است که آمد، ‫ولی آمده بود به ما سر بزند.
‫برگمن: بعد از هر فیلم‌برداری ‫می‌روم به راچستر،
‫و شوهرم در تعطیلاتش می‌آید این‌جا.
‫پیا با جفت‌مان زندگی می‌کند ‫گاهی با من، و گاهی با او.
‫اما حدود یک سال در راچستر ماندم.
‫زمستان پارسال آن‌جا بودم.
‫۱۱ ژانويه ۱۹۴۱
‫همه‌ نوع کاری به‌ام می‌دهند: ‫«دکتر جکیل و مستر هاید»
‫آیا هرگز نقش بهتری نسبت به آیوی پیترسون، ‫فاحشه‌ی کوچک آن فیلم به‌ام خواهند داد؟
‫يا کارگردان بهتری از ويکتور فلمينگ؟
‫هرگز این‌قدر خوشبخت نبودم.
‫حس می‌کنم دارم پرواز می‌کنم.
‫می‌خوای پهلوم رو نگاه کنی؟
‫نمی‌خوای؟
‫سرعت نصفه‌نیمه هم نداری، ها؟
‫[از دفتر خاطرات ۱۹۴۱]: وقتی کار می‌کنم، ‫تنها توی استودیو زندگی می‌کنم.
‫طی چهارده هفته یک روز هم تعطیلی نداشتم.
‫وقت ندارم بروم خانه در راچستر.
‫پیا با پدرش خیلی خوش است.
‫شش هفته مانده تا فیلم‌برداری تمام شود.
‫شش ماهی هست پیا را ندیده‌ام.
‫ولی همه‌چیز را با هم نمی‌شود داشت.
‫پیا: بعد ما نقل مکان کردیم ‫به بندیکت کانیون.
‫و آن‌جا عملا اولین خانه‌ای‌ست ‫که به یاد می‌آورم.
‫و آه، سگ داشتيم
‫من با سگ‌ها خيلی بازی می‌کردم.
‫برگمن: روث عزيزم،
‫طبق معمول سرم خیلی شلوغ است.
‫خانه، شوهر، بچه... ‫این باید برای هر زنی کافی باشد.
‫فکر می‌کردم بعد از «دکتر جکیل و مستر هاید» ‫به‌زودی یک نقش تازه می‌گیرم.
‫اما چهار ماه است هیچ کاری ندارم. ‫دو ماهش هم طولانی‌ست.
‫به هر روزی که تلف می‌شود فکر می‌کنم.
‫فقط نیمی از من زنده است.
‫نیم دیگر توی یک چمدان است ‫و دارد خفه می‌شود.
‫باید چه کنم؟
‫هاليوود، ۵ ژوییه ۱۹۴۲.
‫عزيزترينم مولی،
‫بالاخره دوباره دارم کار می‌کنم.
‫در فیلمی به نام «کازابلانکا».
‫فیلمی هيجان‌انگيز.
‫هامفری بوگارت نقش اول مردش است، ‫اگر بشناسیش.
‫مرد جالبی‌ست، ‫نه از این پرزرق‌وبرق‌های تیپیک.
‫خیلی از مردها رفته‌اند جنگ.
‫برای تهیه‌کننده سخت است پیدا کردن بازیگر، ‫فیلم‌بردار و کارگردان.
‫چه‌طور ممکن است این جنون ‫به همین‌ شکل ادامه پیدا کند؟
‫آلمانی من زياد خوب نيست
‫گشتاپوست.
‫می‌گن فردا قراره توی پاریس باشن.
‫دارن به‌مون می‌گن وقتی می‌آن پاریس رژه برن، ‫ما باید چه‌طور رفتار کنیم.
‫تمام دنیا داره از هم می‌پاشه، ‫و ما چه وقتی رو برای عاشق شدن انتخاب کردیم!
‫آره، بد موقعیه.
‫بگو ببينم ده سال پیش کجا بودی؟
‫ده سال پيش؟
‫بذار ببينم،
‫دندان‌هام رو با سیم بسته بودم
‫تو کجا بودی؟
‫دنبال کار می‌گشتم.
‫همه‌چیز بر وفق مراد است، مولی،
‫چه چیزهای خوبی که درباره‌ی من نمی‌نویسند ‫و نمی‌گویند، از فرط لذت گریه‌ام می‌گیرد.
‫چيزايی را دارم که هميشه می‌خواستم. ‫باورنکردنی‌ست وقتی رویا به حقیقت می‌پیوندد.
‫مرد گوينده: ‫از جنيفر جونز برنده سال گذشته...
‫به اينگريد برگمن برای بازی در «چراغ‌گاز»
‫اينگريد، تبريک می‌گم
‫هنرت رای ما را به دست آورد ‫و بخشندگی‌ات قلب ما را.
‫ممنونم.
‫براي اسکارم خيلی ممنونم
‫و اميدوارم در آينده لایقش باشم.
‫برگمن:‌ ۱۴ ژوئن ۱۹۴۵
‫می‌خواهم دست به یک ماجراجویی بزرگ بزنم.
‫به اروپا می‌روم.
‫سفر می‌کنم، و نیروهای آمریکایی را ‫در فرانسه، ایتالیا و آلمان سرگرم خواهم کرد.
‫گوینده‌ی مرد:‌ در حالي که متفقین ‫در حال تصمیم‌گیری درباره‌ی آلمان‌اند،
‫شهر بزرگ ازهم‌پاشیده‌ی برلین ‫کم‌کم به زندگی بازمی‌گردد.
‫مردم پایتخت به شکل فزاینده‌ای ‫در میان ویرانه‌ها تردد می‌کنند.
‫بازارهایی که زمانی پر از مواد غذایی بودند،
‫حالا فقط جیره‌ی سیب‌زمینی کم‌آب دارند.
‫به قیمت ۲.۵ پوند در این ده روز اخیر.
‫[مرد به زبان فرانسه]: ‫مردم دوباره در شانزليزه به سمت میدان کنکورد
‫قدم می‌زنند
‫فرانسوي ها در پاريس آزاد، آزاد هستند.
‫اينگريد برگمن زيبا بین فیلم‌هایش ‫فاصله می‌اندازد
‫تا شخصا در برلین و جاهای دیگر ‫حضور پیدا کند.
‫مرد:‌ وقتی اينگريد برگمن به آلمان می‌آید، ‫فقط برای آمریکایی‌ها برنامه اجرا می‌کند
‫آلمانی‌ها اجازه‌ی حضور ندارند.
‫برگمن: روث عزيزم، ‫با کسی آشنا شدم که برایم خیلی باارزش است:
‫رابرت کاپا، عکاس مشهور جنگ.
‫ما با هم از پاریس به برلین رفتیم.
‫عاشقش شدم.
‫[نامه‌ای از رابرت کاپا]
‫برایم بنویس که چه‌قدر مهربان ‫و به‌طرز معذب‌کننده‌ای زیبا خواهی بود،
‫و این که برای پانزده مارس ‫یک بطری شامپاین را خنک می‌کنی.
‫چندصد قرارداد امضا نکن ‫که تو را بیش‌تر به موسسه شبیه کند،
‫تا یک آدم.
‫باید مراقب باشی.
‫موفقیت خطرناک‌تر ‫و تباه‌کننده‌تر از بدبیاری‌ست.
‫فقط صدات می‌کنم ‫دختر سوئدی عزيزم در هاليوود
‫واقعا دوستت دارم.
‫گزارشگر مرد: به هيترو رسيدند.
‫ستاره فيلم اينگريد برگمن ‫و کارگردان آلفرد هيچکاک از هاليوود آمدند.
‫گزارشگر «پاته» و «هیچ» ‫جای‌شان را عوض می‌کنند:
‫گزارشگر کارگردانی می‌کند ‫و هیچکاک سوال می‌پرسد.
‫ـ اولين بارته می‌آی انگلیس؟ ‫ـ نه، نه.
‫احتمالا خوشحال می‌شی اگه بدونی ‫من ماه‌عسلم رو تو انگلیس بودم،
‫فکر می‌کنم رژیم غذایی انگلیس ‫به‌ات کمک زیادی می‌کنه. نه؟
‫ـ شاید جواب بدم برای من هیچ فایده‌ای نداره. ‫ـ نه؟
‫ـ برات خوبه؟ ‫ـ نگرانش نیستم.
‫اما واسه تو کمی نگرانم.
‫خوب خيلی ممنون و لطفا نگران نباش.
‫گزارشگر مرد: ‫بازيگر سوئدی بدون هيچ آرايشی
‫هنوز هم از هاليوود زیباتر است.
‫برگمن: دوشنبه صبح همه خسته‌اند
‫نوامبر ۱۹۴۵
‫مولی، دوست من،
‫خیلی سخت درگیر فیلم «بدنام» هیچکاک‌ایم.
‫او خیلی بااستعداد است. ‫هر روز با او یک خوشبختی ناب است.
‫او بهترین وجه مرا به نمایش می‌گذارد. ‫چیزهایی که خودم هم تصور نمی‌کردم دارم.
‫او مخلوطی از جدیت و طنز است، کمدی و درام.
‫فکر می‌کردم کری گرانت مغرور و پرافاده باشد،
‫اما او یکی دوست‌داشتنی‌ترین آدم‌هایی‌ست ‫که تا حالا باهاش کار کردم.
‫یک نوشیدنی دیگه از هر کدام باقی مانده.
‫بابت یخ شرمنده‌ام.
‫ـ که چی؟ ‫ـ رفته.
‫ـ کی رفته؟ ‫ـ يخ.
‫چرا از اين آهنگ خوشت می‌آد؟
‫چون خيلی احمقانه‌س.
‫او [هیچکاک] به‌اش یاد داد که چه‌طور ‫همه‌چیز را سبک‌تر برگزار کند،
‫چون به قول هیچکاک،
‫اينگريد سینما را خیلی بیش‌تر از زندگی ‫جدی می‌گرفت.
‫فکر می‌کنم درست می‌گفت،
‫پس فکر می‌کنم این تاثیر را داشت.
‫روث عزيزم،
‫پیتر از رابطه‌ی من و کاپا باخبر است
‫من هم انکار نکردم.
‫باب [کاپا] گاهي اوقات برای کار ‫به هاليوود می‌آید
‫همدیگر را می‌بینیم، ‫اما می‌دانم هرگز خودش را پایبند نمی‌کند.
‫همیشه دارد می‌رود جایی.
‫تاثیر مجارستانی او برای من خوب بوده.
‫حس می‌کنم چیزی را در درونم تغییر داده.
‫آخرین بطری‌های شامپاین‌مان را می‌نوشیم.
‫از بخش باارزشی از زندگی‌ام جدا می‌شوم.
‫اما آدم یاد می‌گیرد.
‫عمل جراحی را خیلی خوب انجام می‌دهیم،
‫و هر دو بیمار به خوشبختی زندگی خواهند کرد.
‫[پیا]: ‫او عکاس‌ها و دوربین‌چی‌ها را دوست داشت.
‫حتی کاپا. عشق را این‌طوری تجربه کرد.
‫دیوانه‌وار عاشق ویکتور فلمینگ بود،
‫که رابطه‌ی عاشقانه‌ای پرشور و بزرگ بود.
‫و همه‌چیز از کانال لنز ‫و ساخت فیلم عبور می‌کرد.
‫فیلم تمام شد؟ خیلی‌خب. خداحافظ.
‫و بعد فکر کنم از پدرش ياد گرفت.
‫اين نظريه‌ی من است،
‫این که پدرش ازش عکس می‌گرفت
‫و یک پدر دوست‌داشتنی. ‫و مادرش را از دست داده بود،
‫پدر دوست‌داشتنی‌اش آن طرف دوربین بود،
‫که می‌گفت: «لبخند بزن. به من نگاه کن. ‫سرت را ببر بالا.»
‫عشق درست از توی لنز می‌آمد،
‫و او از طریق لنز به آن پدر عزیزش ‫نگاه می‌کرد.
‫و با او مغازله می‌کرد
‫و با او بازی می‌کرد
‫و برایش ژست می‌گرفت.
‫با لنز دوربین کاملا راحت بود.
‫از قبل می‌دانست چه‌طور باید ژست بگیرد.
‫پدر من ـ طفلکی، جراح مغز بود.
‫او ...، منظورم این است که،
‫از دنیای متفاوتی بود.
‫و به‌نظرم تصادفی نبود که ‫وقتی دوباره ازدواج کرد، طرفش دکتر بود.
‫و زبان مشترک داشتند.
‫مرد گزارشگر: افتتاحیه‌ی تازه‌ترین فیلم ‫سوپرعظیم هالیوود در نیویورک برگزار می‌شود.
‫فیلم‌دوست‌ها برای یک لحظه دیدن ستاره‌ی ‫فیلم اینگرید برگمن در خیابان تجمع کرده‌اند
‫که قرار است در این افتتاحیه حاضر شود.
‫بعد، خانم برگمن همراه کارگردان فیلم ‫ویکتور فلمینگ.
‫برادوی از جدیدترین فیلم هالیوود
‫استقبال واقعی هالیوودی می‌کند.
‫برگمن: خیلی کوچک بودم ‫که اولین بار «ژاندارک» را خواندم.
‫بعد شروع کردم به جمع‌ کردن کتاب، ‫مدال و مجسمه
‫رفتم فرانسه تا جاهایی را ببینم ‫که او در آن‌جا بوده.
‫فکر می‌کنم دلیلش جوانی‌اش بود،
‫و شجاعت‌اش.
‫شیوه‌ای که از آن صداها تبعیت می‌کرد ‫تکان‌دهنده است.
‫همیشه از علاقه‌ای که
‫مادرم به ژاندارک داشت گیج می‌شوم.
‫چون از خیلی جوانی شروع کرد.
‫در تئاتر نيويورک بازی‌اش کرد،
‫و البته که در فیلم نقش‌اش را بازی کرد.
‫چیزی بود درون داستان
‫که فکر کنم، درباره‌ی دختر جوانی‌ست ‫که صداهایی می‌شنود
‫که می‌گوید او قرار است ‫کارهای فوق‌العاده‌ای بکند.
‫این که برود داخل دنیا و شگفت‌انگیز باشد.
‫فکر نمی‌کنم اهمیت مذهبی ‫یا چیزی از این قبیل داشته باشد
‫فکر می‌کنم بیش‌تر
‫دختری روستایی بود
‫که فراخوانده می‌شد... برای قهرمانی.
‫برگمن: مثل پرنده‌ی مهاجری‌ بود ‫که درون من زندگی می‌کرد
‫از خیلی کوچکی ‫برای چیزهای تازه و متفاوت اشتیاق داشتم.
‫خیلی چیزها دیدم ‫ولی هیچ‌وقت برایم کافی نیست
‫سعی کردم غم‌های روزانه‌ام را کنار بگذارم ‫و شاد باشم.
‫هرگز نفهمیدم حسرت کدام خوشبختی را می‌خوردم.
‫وقتی من و پیتر جدا بودیم، ‫به خاطر درس خواندن او،
‫یک خانه می‌خواستم با استخر ‫و همه‌ی چیزهایی که ستاره‌ها داشتند
‫سرانجام خانه را گرفتیم ‫و آن‌طور که دل‌مان می‌خواست درستش کردیم.
‫بعد آن پرنده‌ی مهاجر دوباره ‫بنا کرد به بال بال زدن.
‫فرانچسکو! فرانچسکو!
‫فرانچسکو!
‫مامان! مامان!
‫برگمن: فیلم «رم، شهر بی‌دفاع» را ‫در هالیوود دیدم.
‫خیلی ازش خوشم آمد. و احساسش در من ماند.
‫اما نمی‌دانستم چه‌طور ‫با روسلینی تماس بگیرم.
‫فکر کردم ممکن است اتفاقی باشد.
‫امکانش بود که فیلمی بزرگ و باشکوه باشد ‫که بعدش یک شکست از راه می‌رسید
‫پس صبر کردم تا این که یک روز در نیویورک
‫فیلم دیگری از روسلینی دیدم.
‫به اسم «پائیزا»، که همان تاثیر را داشت ‫فهمیدم او هنرمند بزرگی‌ست.
‫پس نامه‌ای نوشتم که بگویم ‫می‌خواهم با او کار کنم.
‫آقای روسلینی عزيز،
‫فیلم‌های‌تان، «رم، شهر بی‌دفاع» ‫و «پائیزا»، را دیدم و ازشان خیلی لذت بردم.
‫اگر یک وقت به بازیگری سوئدی نیاز داشتید ‫که خیلی خوب انگلیسی حرف می‌زند
‫کمی‌ آلمانی، و می‌تواند به فرانسه ‫گلیمش را از آب بکشد،
‫و به ایتالیایی فقط می‌تواند بگوید: ‫«ti, amo» [دوستت دارم]،
‫می‌آیم و با شما فیلم کار می‌کنم.
‫اينگريد برگمن.
‫برگمن: این آمیزه‌ای از اشتیاق بود ‫که عاشق مردی شدم
‫که با همه‌ی مردهایی که تا آن‌ موقع ‫دیده بودم، متفاوت بود.
‫و در هالیوود دچار ملال بودم.
‫هر چه بیش‌تر آن‌جا کار می‌کردم بیش‌تر دلم ‫می‌خواست بزنم بیرون و کار متفاوتی بکنم.
‫می‌خواستم کاری بکنم که ازم انتظار ندارند.
‫می‌خواستم هالیوود را ترک کنم،
‫چون حس می‌کردم شیوه‌ی دیگری ‫برای فیلم ساختن هست،
‫و حاضر بودم جان بدهم ‫ولی بال‌هایم را امتحان کنم.
‫آیا من هم می‌توانم در این نوع فیلم‌ها باشم؟
‫آیا می‌توانم همین‌قدر واقعی باشم؟
‫«اينگريد برگمن بالای آتش‌فشان ‫جلوی دوربین می‌رود»
‫آوریل ۱۹۴۹
‫ما در یک جزیره‌ی کوچک آتش‌فشانی ‫به نام استرومبولی مشغول فیلم‌برداری هستیم
‫دور از روزنامه‌نگارها و پاپاراتزی‌ها
‫اين‌جا خيلی زيباست.
‫خيلی آرام.
‫ای کاش هالیوود می‌توانست مرا ببیند.
‫کل جزيره درگير فیلم‌برداری‌ست،
‫در موقعیت سیاهی‌لشگر، یا بازیگر ‫و کسانی که به عوامل کمک می‌کنند.
‫برگمن: در راه استرومبولی که بودیم، ‫داشتیم می‌رفتیم،
‫در سالرنو دم ساحل نگه داشت ‫و گفت: «یک دقیقه توی ماشین بنشین.
‫می‌روم پایین و یک بازیگر مرد ‫برای نقش مقابلت انتخاب می‌کنم.»
‫رفت دم ساحل و به مردهای ماهیگیر نگاه کرد
‫و نمی‌توانست بین دوتاشان انتخاب کند، ‫پس هر دو را برداشت.
‫و آن‌ها فکر می‌کردند ‫قرار است در حمل وسایل کمک کنند،
‫یعنی، کار با گروه فیلم‌برداری.
‫بعد او گفت: «دو تا از پسرها ‫را برات انتخاب کردم.
‫حالا وقتی رسیدیم استرومبولی ‫باید نگاه‌شان کنیم
‫تا ببینیم کدام‌شان باهوش‌تر است.
‫خیلی سخت بود کسی را پیدا کنیم ‫که از تو بلندتر باشد.»
‫«اخبار برگمن هالیوود را ‫مثل یک بمب تکان می‌دهد»
‫«رابطه‌ی عاشقانه‌ی برگمن ‫اعتراض‌های بیش‌تری را برمی‌انگیزد.»
‫برگمن: در دوره‌ی من ـ آن روزها، شوک بود
‫ترک کردن شوهر و فرزند، ‫و عاشق مرد دیگری شدن،
‫و بی‌پرده نشان دادن به دنیا ‫که عاشق کسی دیگر شده‌ای
‫و انکار نکنی که بچه‌ای به دنیا خواهد آمد.
‫«برگمن با رسوایی می‌جنگد»
‫«فشارهای بیش‌تر ‫برای قدغن‌ کردن فیلم‌های برگمن»
‫«برگمن حضانت دخترش را از دست داد» ‫من برای زن‌های آمریکایی خطرناک بودم.
‫«اینگرید قصد ندارد به سینما بازگردد، ‫او از انتقادها آزار دیده.»
‫البته که اذیت شدم.
‫اما فکر نمی‌کردم که کاری که کرده‌م ‫به کس دیگری ربطی داشته باشد.
‫فکر می‌کردم به بازیگر ‫باید به دید یک بازیگر نگاه کرد.
‫این که روی پرده یا روی صحنه چه می‌کند، ‫این چیزی‌ست که برایش پول می‌دهی،
‫و همین را می‌گیری. اگر از بازیش ‫خوش‌ات نیامده، می‌توانی بروی بیرون.
‫اما قضاوت درباره‌ی زندگی شخصی ‫به‌نظرم اشتباه بود.
‫آن‌ هم تا آن‌جا که پای سناتورهای ‫واشینگتن به ماجرا باز شود.
‫از دل خاکسترهای اینگرید برگمن ‫هالیوود بهتری به وجود خواهد آمد.
‫من حیرت‌زده بودم. ‫به من گفتند به خانه برنمی‌گردد.
‫حیرت کرده بودم. نمی‌فهمیدم
‫چرا فکر کرده بود که زندگی‌اش ‫این‌قدر وحشتناک بوده
‫که خواسته بود بگذارد من آن‌جا زندگی کنم، ‫و پدرم را ترک کند.
‫فکر می‌کردم پدرم فوق‌العاده است.
‫بنابراین حیرت کردم.
‫برگمن: عزیزم،
‫کاش می‌توانستم با پرنده‌ای بزرگ ‫به خانه پرواز کنم، به جای نوشتن نامه.
‫به جای این که با عکس‌ات ‫که مقابلم است حرف بزنم.
‫پيای عزيز من،
‫زندگی‌مان دارد تغییر می‌کند.
‫سخت است گفتن این حرف ‫چون زندگی‌مان با هم فوق‌العاده بود.
‫هرگز فراموش نکن ‫که پدرت را دوست دارم و تو را دوست دارم.
‫ما به هم تعلق داریم. ‫این هرگز تغییر نخواهد کرد.
‫اما گاهی دلم‌مان می‌خواهد ‫با کسی دیگر زندگی کنیم.
‫این منجر می‌شود به جدایی. یا طلاق.
‫این اغلب اتفاق می‌افتد. اما دردناک است.
‫برایم بنویس، و من هم برایت خواهم نوشت.
‫امیدوارم زمان زود بگذرد ‫و خیلی زود همدیگر را ببینیم.
‫مامان.
‫پيتر،
‫می‌توانی چند تا چیز برای من بفرستی؟
‫عکس‌های پدر و مادرم. ‫بدجوری دلم برای‌شان تنگ شده.
‫یک عکس هم از پیا می‌خواهم.
‫یک روز، تمام گنجینه‌ام را ازت خواهم خواست.
‫اتاق زیاد دارم. ‫اما این می‌تواند منتظر بماند.
‫تنها مشکل، فیلم‌ شانزده میلیمتری‌مان است.
‫شاید آن را به من قرض بدهی، ‫تا ببینم در جوانی چه شکلی بودم؟
‫اوکی. این برداشت اول است
‫با همه‌ی بچه‌های روسلینی.
‫اوکی. آماده‌ای؟
‫از نظر من، اگر بخواهم مادرم را
‫در یک کلمه تعریف کنم؟ می‌گویم جذاب.
‫او جذاب‌ترین آدمی بود که تابه‌حال ...
‫گرم و بامزه و ...
‫امم.
‫همچنین حس می‌کنم که ‫وقتی وارد اتاق می‌شد، اتاق را روشن می‌کرد.
‫ـ اما فروتن هم بود. ‫ـ بله.
‫[روبرتو]: یک نوع شجاعت خاموش بود ‫که در تمام عمرش داشت.
‫همه‌ی این انتخاب‌های دشوار. ‫عوض کردن زندگی پشت سر هم.
‫از سوئد به آمریکا. بعد به ایتالیا. ‫بعد به فرانسه. بعد به انگلستان.
‫منظورم این است که، عوض کردن همه‌چیز.
‫هر بار شروع دوباره ... زندگی تازه، ‫دوستان تازه، خانواده‌‌های تازه.
‫ـ باید شجاعت داشته باشی که این کار را بکنی. ‫ـ و مقدار زیادی انرژی.
‫انرژي ، بله.
‫بله، وقتی راه می‌رفت، ‌بوم، بوم، بوم. ‫و باید دنبالش می‌دویدی.
‫می‌دانم.
‫پشتکار داشت و از کارنامه‌اش مطمئن بود.
‫ـ آدم محکمی نبود. ‫ـ نه. نه.
‫به‌نظرم مثل خیلی از بازیگرها، ‫درواقع بسیار خجالتی بود.
‫و درنتیجه وقتی می‌توانست کسی دیگر باشد ‫احساس آسودگی می‌کرد.
‫ـ همین را در بازیگری دوست داشت. ‫- دقیقا.
‫این‌طوری می‌دانست داستان به کجا می‌رود.
‫می‌دانست چه باید بگوید چون متن داشت.
‫و می‌توانست بر این احساس عجیب شرم غلبه کند.
‫[اینگرید]: نمی‌دانم اگر خودش را توی زندگی ‫پرت می‌کرد می‌توانست این‌قدر کامل زندگی کند
‫چون والدینش را دیده بود ‫که هیچ شانسی برای زندگی نداشتند...
‫پدرش، چرا، اما مادرش واقعا ‫شانسی برای زندگی نداشت.
‫یک بچه به دنیا آورد و مرد.
‫ممکن است در سطح ناخودآگاه ذهنش این بود:
‫«هر لحظه‌ی عمرم را ‫با شدت تمام زندگی می‌کنم.»
‫«من بچه‌ی سوم خانواده بودم ولی خواهر و برادرهایم مردند. یکی درجا مرد و دیگری در یک ماهگی.»
‫[از دفتر خاطرات ۱۹۲۹]: این دفترچه خاطرات را ‫همیشه نگه خواهم داشت و پنهان می‌کنم
‫من ۱۴ سال و ۲ ماه و ۳ روزم است
‫۲۹ اوت ۱۹۱۵ به دنيا آمدم
‫والدینم فريدل آدلر و يوستوس برگمن بودند.
‫اسمم را گذاشتند اینگرید.
‫سرزنده و پرهیاهو و کله‌شق و رام‌نشدنی بودم
‫مادرم در سال ۱۹۱۸ از یرقان مرد.
‫هیچ خاطره‌ای ازش ندارم. فقط عکس‌ها.
‫پدرم ۱۲ سال بعد از مادرم ‫در ۲۹ ژوئيه ۱۹۲۹ مرد، از سرطان.
‫من رئيس کلوب تئاتر مدرسه‌ام.
‫رقص و محبوبیت را دوست دارم.
‫بله، بچه‌ی خیلی غمگینی بودم، و خیلی تنها.
‫و فکر می‌کنم این‌گونه خودم را نجات دادم.
‫این که شخصیت‌هایی را ساختم ‫که می‌توانستم باهاشان حرف بزنم،
‫چون هم در مدرسه ‫و هم با دیگران، بدجوری خجالتی بودم.
‫و اگر همه‌ی این شخصیت‌های خیالی ‫همراهم بودند،
‫می‌توانستم با آن‌ها حرف بزنم، و آن‌ها ‫همان جواب‌هایی را می‌دادند که می‌خواستم.
‫و این‌طوری بود که بازیگر شدم، ‫نمی‌دانستم کاری که می‌کردم بازیگری بود.
‫خوشحال بودم که از واقعیت فاصله می‌گرفتم
‫و وارد جهان تخیلاتم می‌شدم.
‫[فیورلا ماریانی، دخترخاله‌ بچه‌های روسلینی]: ‫ايناهاش!
‫همین خانه‌ست.
‫آرام برو. نمی‌توانیم برویم داخل.
‫مجبوریم از بیرون نگاهش کنیم.
‫همین‌جا، سمت راست نگه‌دار.
‫اينگريد مثل خواهر بزرگ‌ترم بود.
‫من خواهر کوچکش بودم.
‫احساس‌مان به هم این بود.
‫فوری مرا زیر بال و پرش گرفت.
‫به‌نظرم به این دلیل بود که ‫پیا را در آمریکا ترک کرده بود.
‫دوست داشت با کسی هم‌سن پیا حرف بزند.
‫بعد البته من رشد کردم و بزرگ شدم
‫و ما دوستان خوبی شدیم.
‫دوستی عمیقی با هم داشتیم.
‫روزی مادرم به‌ام گفت:
‫«باید بروی فریجنه ‫چون اینگرید برگمن آن‌جاست.»
‫یکی از پسردایی‌هام آن‌جا ویلا داشت.
‫دایی‌ام روبرتو و اینگرید ‫در آن ویلا مخفی شده بودند
‫چون هتل‌ها پر از پاپاراتزی بود.
‫من توی باغ منتظر بودم صدایم کنند.
‫راستش، دنبال هسته‌ کاج بودم.
‫نشسته بودم روی زمین.
‫ناگهان دو تا پا دیدم.
‫پاهای او.
‫رفتم...
‫او بود. داشت به من لبخند می‌زد.
‫این‌طوری آشنا شدیم.
‫خنده‌اش گرفت که اولین چیزی که ازش دیدم ‫پاهاش بود.
‫[۱۹۵۱] ‫مرد: آخرین بار کی جلوی دوربین بودید؟
‫ـ برگمن: «استرومبولی» بود. ‫ـ گفتید دیگر جلوی دوربین نمی‌روید.
‫برگمن: گفتم، چون زمان بدی بود.
‫اما... همه‌ی زخم‌ها خوب می‌شوند.
‫مرد: می‌فهمم.
‫برگمن: می‌خواهم دوباره کار کنم.
‫ترجیح می‌دهم همراه آن‌ها گم بشوم ‫تا این‌که تنها نجات پیدا کنم.
‫برگمن: آیا واقعیتی را که در سینمای ایتالیا ‫دنبالش می‌گشتم پیدا کردم؟
‫ـ مرد: بله. ‫ـ پیدا کردم. البته پیدا کردم.
‫اما آن موقع ده سال بود در آمریکا ‫داشتم تعلیم می‌دیدم
‫و چند سال توی سوئد ‫به شیوه‌ی دیگری کار کرده بودم.
‫داشتن فیلم‌نامه و دیالوگ
‫و زمان تمرین و همه‌ی این‌ها.
‫بابت خیلی چیزها که باید انجام می‌دادم ‫و همه‌اش بداهه‌پردازی بود ناراحت بودم.
‫و این که دیالوگ‌هایت را خودت بساز. ‫خب، من نمی‌توانستم.
‫و او گفت، «خب، تو که هر روز ‫همین دیالوگ‌ها رو می‌گی.»
‫منظورم این است که در «اروپای ۵۱» ‫یک کوکتل‌پارتی بود
‫و او گفت: «خودت مکالمه را بساز
‫همان‌طوری که وقتی آدم‌ها به خانه می‌آیند ‫و می‌نوشند باهاشان حرف می‌زنی.
‫چرا من باید بنشینم آن را بنویسم؟»
‫اما من نمی‌توانستم. ‫راستش، نمی‌دانستم چه بگویم.
‫فهمیدم از آن بازیگرها نیستم ‫که بلدند این کار را بکنند.
‫برگمن: منظورم این است که ‫این فیلم‌ها اصلا فیلم‌های بدی نبودند.
‫فقط مردم آن‌ها را دوست نداشتند.
‫ابدا فکر نمی‌کردم «استرومبولی» ‫فیلم بدی باشد.
‫فکر می‌کردم فیلم تکان‌دهنده‌ای‌ست. ‫فکر می‌کردم داستان فوق‌العاده‌ای دارد.
‫اما مردم خیلی درگیر رسوایی شخصی ما بودند
‫که از همان اول مخالفش بودند.
‫مامان همیشه کلی عکس و فیلم می‌گرفت.
‫پدرش از او عکس می‌گرفت، ‫بنابراین فکر می‌کنم...
‫این فراتر از فیلم‌های خانوادگی‌ست. ‫او یک جور تداوم ایجاد می‌کرد،
‫حس خانواده و جشن را به وجود می‌آورد.
‫و همیشه نگاه طنزآمیز و گرم هم بود.
‫او پدر و مادرش را خیلی زود از دست داد
‫طوری که این عکس‌ها برایش خیلی مهم شد،
‫از یک نظر این‌ها شدند نماد ریشه‌هایش.
‫من ساعت‌ها فیلم دارم. ‫گاهی خسته‌کننده است.
‫همه‌ی والدین از بچه‌هاشان سه ساعت فیلم ‫می‌گیرند که دارند همان کارها را می‌کنند.
‫اما فیلم‌های او خیلی بامزه ‫و تکان‌دهنده بودند.
‫اهمیت خاطرات میراث پدرش بود.
‫این که خواهر و برادری نداشت ‫برایش غمناک بود.
‫بعد پدرش را که خیلی دوست داشت، ‫خیلی زود، در جوانی از دست داد.
‫پدرش بایستی فوق‌العاده بوده باشد، ‫چون می‌پرستیدش.
‫او خیلی مهربان و حاضر در لحظه بود، ‫و اینگرید را می‌پرستید.
‫اين برای مامان خيلی مهم بود
‫[۱۹۵۵] مرد: بچه‌های سوئدی-ایتالیایی ژاندارک ‫این‌جا هستند.
‫روبرتو روسلینی همراه اینگرید برگمن ‫به استکلهم آمده است
‫جایی که اینگرید قرار است ‫نقش ژاندارک را بازی کند.
‫این نمایش در تور است ‫و آن‌ها از بارسلونا می‌آیند.
‫بچه‌های روسلینی خیلی به نمایش ‫مادرشان علاقه ندارند.
‫آن‌ها اسب‌های چوبی سوئدی را ترجیح می‌دهند.
‫روبرتو: برای من دیدنش روی صحنه ‫به جای لذت، بیش‌تر شکنجه بود.
‫و به‌تان می‌گویم چرا. ‫چون به‌خصوص روی صحنه،
‫وقتی تئاتر کار می‌کرد،
‫اوه، قبل از رفتن روی صحنه، ‫بسیار عذاب می‌کشید.
‫بسیار عصبی بود، عرق می‌کرد، ‫و به عنوان کودک، این‌ را حس می‌کنید.
‫و من واقعا وحشت داشتم بگویم ‫چه خبر است.
‫و بعد، مثلا...
‫اولین باری که او را روی صحنه دیدم، ‫سر نمایش ...
‫ژاندارک بود
‫و بعد همان‌طور که گفتم ‫قبل رفتن روی صحنه خيلی استرس داشت.
‫بعد روی صحنه، برای بچه ‫یک نمایش خیلی ملال‌آور بود.
‫و در آخر، مادرتان را روی صحنه می‌سوزاندند،
‫با آن همه سروصدای مردم.
‫برایم شوک بود. فریاد می‌زدم.
‫برگمن: طی این شانزده سال که خارج بودم
‫هیچ‌وقت امیدم را برای برگشتن به صحنه ‫در سوئد از دست ندادم.
‫«سقوط يک ستاره»
‫این امید بر باد رفت.
‫«ظاهر شدن برای پول»
‫«سخنراني آتشين اينگريد برگمن»
‫برگمن: البته که بازیگر ‫باید انتقادپذیر باشد.
‫من مخالفتی ندارم.
‫آیا به این دلیل بود که ‫بعد از این همه سال برگشتم؟
‫من به موفقیت و شهرت رسیده‌ام. ‫جایزه برده‌ام.
‫نه برای شخصيتم
‫نه به عنوان انسان. ‫نه به این دلیل که یک آدم سوئدی خوبم.
‫فکر نمی‌کنم برای این‌ها جایزه برده باشم.
‫بلکه برای فیلم‌هایی که در آمریکا ‫و ایتالیا کار کردم.
‫هیچ کسی در کشور خودش پیامبر نیست. ‫من به سوئد برگشته‌ام.
‫این اولین باری نیست که کسی برمی‌گردد
‫و کشف می‌کند که انتقادها در کشور خودش ‫تندتر از خارج است.
‫برگمن: روث عزیزم،
‫اين‌جا خيلی زيباست
‫برف خيلی خيلی زياد
‫بچه‌ها وقتی به‌اش عادت کردند دوستش داشتند.
‫همه‌ی دوستانم را پیدا کردم.
‫فیورلا، خواهرزاده‌ی روبرتو، ‫هم با ما این‌جاست.
‫من خیلی دوستش دارم. برایم مثل پیاست.
‫روبرتو زیاد این‌جا در استکلهم نیست.
‫برنامه‌‌اش این است که در اسپانیا ‫و بعد در فرانسه فیلم‌برداری کند.
‫من عاشق کار کردن در فرانسه‌ام.
‫امیدوارم کسی این پیشنهاد را به‌ام بدهد.
‫اخيرا چهار پيشنهاد از آمريکا داشتم.
‫یک فیلم از بیلی وایلدر با گری کوپر.
‫دوست داشتم قبول کنم، اما... نه در هالیوود.
‫«هيچ‌کس، نه سياست‌مدارهای سنا، نه مطبوعات ‫نه کشيش‌ها ـ هيچ‌کس جز من نمی‌تواند ‫تصمیم بگیرد که چه‌طور باید زندگی کنم.»
‫[ژان رنوار، ۱۹۵۵] النا و مردهایش. ‫این اینگرید برگمن است
‫بازيگری که با روش متفاوتی بازی می‌کند ‫نسبت به چیزی که ما عادت داریم ببینیم.
‫می‌خواستم او را در یک کمدی به کار بگیرم.
‫حس می‌کنم به‌اش نیاز داشت. ‫فکر کردم زمان مناسبی‌ست
‫در دوره‌ی کاری‌اش که کمدی بازی کند.
‫برگمن: ژان و من دوستان خوبی شدیم،
‫و من همیشه دلم می‌خواست با او کار کنم.
‫و او می‌گفت: «نه، تو یک ستاره‌ی بزرگی.»
‫بنابراین گفت: «اما یک روز پایین می‌آیی، ‫و من آن‌جا با یک تور منتظرم.»
‫بعد از فیلم‌های روبرتو...
‫همه‌ی آن فیلم‌هایی که آن روزها ‫موفق نبودند و کار نمی‌کردند،
‫امم، رابطه‌ی ما طبعا به این دلیل تیره شد،
‫و آدم‌های دیگر می‌آمدند جلو ‫و می‌خواستند با من کار کنند.
‫و روبرتو به‌ام اجازه نمی‌داد ‫تا با کس دیگر کار کنم.
‫اما بعد ژان رنوار آمد، که برایش احترام ‫زیادی قائل بود،
‫با تورش آمد، و گفت: «می‌تونم یک فیلم ‫با اینگرید کار کنم؟»
‫یک داستان عاشقانه‌ی تراژیک می‌خواست
‫یک روز گفت: «دلم می‌خواهد خوش بگذرانی ‫و مردم را بخندانی.»
‫و «النا» را ساخت
‫مرد: ژان خنده دوست دارد.
‫بله، بله!
‫ـ شما هم دوست دارید؟ ‫ـ بله، دوست دارم.
‫مرد: کار کردن با او به عنوان کارگردان ‫آسان بود؟
‫بله، راحت است، چون او عاشق بازیگرهاست،
‫و خودش هم خیلی پرشور و سرزنده است.
‫وقتی یک صحنه را نگاه می‌کرد، ‫خودش هم بیرون از صحنه بازی می‌کرد.
‫واقعا با ما بود.
‫امشب مشروب توی خونه هست!
‫این زیاد قوی نیست. من به ودکا عادت دارم. ‫خیلی قوی‌تره!
‫ـ ودکا چه بويی داره؟ ‫ـ هيچی!
‫من شراب قرمز رو ترجیح می‌دم! ‫می‌شه بیش‌تر خورد!
‫فکر می‌کنم، رنوار، امم...
‫سینما را به‌طور کلی به‌اش یاد داد.
‫درباره نقش سینما در جامعه.
‫آیا سینما مسئولیت اجتماعی دارد؟
‫آیا بر جامعه تاثیر دارد؟
‫آیا فقط هست تا حواس‌ها را پرت کند؟ ‫یا حتی این یک تاثیر اجتماعی بزرگ است؟
‫به‌نظرم او [اینگرید] هرگز ‫به این‌ها فکر نکرده بود.
‫او همیشه صرفا بازیگری را دوست داشت، ‫این که کس دیگری شود.
‫تا این شرم را احساس نکند.
‫پس فکر می‌کنم با رنوار بود ‫که شروع کرد به فکر کردن در بعدی متفاوت.
‫و رنوار در را باز کرد ‫تا سینمای پدرم را درک کند،
‫یا فیلم‌های کارگردان‌های غیرسنتی دیگر را.
‫امم، البته که خیلی به پدرم نزدیک بود.
‫اما فکر نکنم دست‌آخر ‫از کار با او خوشش می‌آمد.
‫چون پدر هیچ‌وقت با بازیگر دیگری کار نکرد.
‫بنابراین کار کردن با پدر البته ‫خیلی سخت بود.
‫روبرتو: بابا در سال ۱۹۵۶ به هند رفت ،‌ ‫پس این دوروبر نبود.
‫پس همگی همراه مامان رفتیم پاریس.
‫توی یک سوئیت بزرگ ‫در هتل رافائل زندگی می‌کردیم.
‫همه‌چیز عالی بود، خیلی لوکس.
‫دربان هتل از من مراقبت می‌کرد.
‫شاید غیرمعمول بود، ‫خیلی رسم نبود، اما باز...
‫باحال بود. دوران خوبی بود.
‫وقتی توی یک جای لوکس زندگی می‌کنی، ‫گله‌ای نداری.
‫برگمن‌: مولی عزيزم،
‫من این‌جا در پاریس روی صحنه اجرا دارم.
‫نمایش بامزه‌ای‌ست.
‫روبرتو هنوز در هند در حال فیلم‌برداری‌ست.
‫دوستم کی براون تصمیم گرفته ‫در یک فیلم آمریکایی نقشی برایم پیدا کند.
‫نمایش‌نامه را برایم فرستاد: «آناستازیا».
‫کارگردانش آناتول لیتواک می‌خواهد ‫آن را به فیلم بدل کند.
‫روبرتو راضی نبود.
‫ماجرایی وحشتناک درست کرد ‫و ماشین فراری را زد به درخت.
‫اما من تصمیمم را گرفتم.
‫باید فیلمی کار کنم که در آن ‫احساس راحتی می‌کنم.
‫مرد: وقتی فیلم‌بردار سر جایش قرار می‌گیرد، ‫ستاره‌ها، اینگرید برگمن و یول برینر
‫آخرین دستورالعمل‌ها را از کارگردان ‫آناتول لیتواک می‌گیرند.
‫برگمن: کارگردانم، آناتول لیتواک
‫مرا برای این نقش می‌خواست.
‫و بعد یک کشمکش بزرگ پیش آمد ‫با یک کمپانی آمریکایی
‫که خیلی نگرانش کرد.
‫و لیتواک گفت: «اگر او [اینگرید] را ‫نداشته باشم، فیلم را نمی‌سازم.»
‫گوينده: شب به‌خیر خانم‌ها و آقایان، ‫شوی اد سالیوان.
‫که شوی تلویزیونی شماره یک آمریکاست،
‫«سوال: آیا می‌خواهید اینگرید برگمن ‫مهمان شوی من باشد؟ شما تصمیم بگیرید.»
‫[اد سالیوان، ۱۹۵۶] ‫من می‌دانستم که او چهره‌ای جنجالی‌ست.
‫پس کاملا به خودتان بستگی دارد. ‫اگر او را در شوی ما می‌خواهید،
‫به من نامه بنویسید و مرا باخبر کنید.
‫و اگر نمی‌خواهید، ‫اگر فکر می‌کنید نباید این کار را کرد،
‫باز هم به‌ام بگویید.
‫چون می‌گویم، این تصمیم شماست.
‫و من دلم می‌خواهد نظر شما را بدانم.
‫به‌نظرم، خیلی‌هاتان فکر می‌کنید،
‫که این زن هفت سال وقت داشته.
‫هفت سال و نیم وقت داشته برای توبه.
‫بقیه ممکن است این‌طور فکر نکنند، ‫اما هر فکری که می‌کنید ...
‫[مراسم اسکار ۱۹۵۵] ‫پاکت، ‌لطفا
‫برنده، اینگرید برگمن، برای «آناستازیا»
‫لمسش کنم.
‫خب، این یک افتخاره ‫که ازم خواستند به خاطر احتمال بردن اینگرید
‫این‌جا باشم.
‫و حالا که برده، این یک افتخاره ‫که سعی کنم از طرف او تشکر کنم.
‫اما افسوس، امکان این را ندارم
‫که عمق و شدت احساس او را بفهمم
‫وقتی که سرانجام خبرش را می‌شنود ‫که برنده شده.
‫پس اينگريد عزيزم، اگر صدای مرا می‌شنوی
‫یا اگر این تصویر تلویزیونی را می‌بینی،
‫می‌خوام بدانی که همه‌ی نامزدهای دیگه
‫و همه‌ی مردمی که باهاشون در «آناستازیا» ‫کار کردی،
‫و «هیچ» عزیز و لئو مک‌کاری،
‫و هر کدام از ما امشب این‌جا در نیویورک
‫برایت تبریک و عشق‌ و ستایش
‫و هر فکر محبت‌آمیزی را می‌فرستیم.
‫ممنون.
‫خانم برگمن، از این که دومین اسکار ‫را برنده شدید، چه حسی دارید؟
‫خوشحالم، خوشحالم،‌ خوشحالم.
‫کی خوشحال نمی‌شه؟
‫و کار در این فیلم به‌شکل غیرمنتظره‌ای ‫دلپذیر بود
‫همه خیلی کمک کردند، ‫و به اشکال مختلف،
‫از این بهتر نمی‌تونست باشه.
‫بنابراین خیلی سپاسگزارم.
‫احساس بچه‌ها در اين مورد چيه؟
‫اوه، اونا خيلي هيجان‌زده‌اند.
‫فکر نمی‌کنم بفهمند معنیش چیه،
‫اما دست خودم نبود که دیروز گفتم ‫امیدوارم یک مجسمه بگیرم
‫بنابراین امروز دویدند بپرسند آیا ‫مجسمه را گرفتم یا نه.
‫فکر می‌کنند مجسمه‌ی بزرگی‌ست ‫که می‌توانیم بگذاریمش توی باغ.
‫«من از قدیس به فاحشه، و دوباره به قدیس ‫بدل شده‌ام، همه‌اش در یک عمر.»
‫برگمن: وقتی لحظه‌ای فرا رسید ‫که مجبور بودم دوباره با آمریکا روبه‌رو شوم،
‫تک و تنها بیایم جلو و بگویم: «من این‌جام،
‫و می‌توانید سنگ‌های‌تان را پرتاب کنید، ‫یا مرا دوباره بپذیرید.»
‫خیلی خیلی عصبی بودم
‫چون می‌دانستم قرار است با مخاطبان ‫و مطبوعات آمریکا روبه‌رو شوم.
‫مرد: حالا برویم به نيويورک، جایی که
‫اینگرید برگمن در اولین سفر خود به آمریکا ‫از سال ۱۹۴۹ دیده می‌شود.
‫در طول حضورش، جایزه‌ی منتقدان نیویورک ‫به عنوان بهترین بازیگر سال ۱۹۵۶
‫به او اهدا شد.
‫آیا به این سفر با ترس یا دلهره نزدیک شدید؟
‫بابت نوع استقبال در نیویورک؟
‫نه، اصلا. آن را یک سرگرمی ناب می‌دیدم.
‫فکر می‌کردم چیز فوق‌العاده‌ای باشد، ‫چون تمام عمرم همچی کارهایی کرده‌ام،
‫کارهایی که در لحظه اتفاق می‌افتد،
‫و همین آن‌ها را جالب و هیجان‌انگیز می‌کند.
‫به گذشته که نگاه می‌کنید ‫هیچ نوع پشیمانی ندارید،
‫درباره‌ی کاری که چند سال پیش ‫انجام دادید، خانم برگمن؟
‫نه، اصلا پشیمان نیستم.
‫پشیمانم بابت کارهایی که نکردم، ‫نه کارهایی که کردم.
‫من کاری را کردم که دوست داشتم بکنم. ‫هرگز...
‫شجاعت داشتم و حس ماجراجویی
‫و همین مرا جلو برد.
‫و چه چیز دیگری جز حس شوخ‌طبعی ‫و کمی عقل سلیم.
‫زندگی پرباری داشتم.
‫ایزابلا:‌ او پشیمان نبود.
‫فکر نکنم او هرگز از کاری پشیمان شد، ‫می‌گفت: «برام مهم نیست.»
‫هالیوود برایش مهم بود. عاشق دوستانش بود. ‫عاشق دخترش بود.
‫حتی به همسر سابقش احترام می‌گذاشت.
‫اما یک جور حس ماجراجویی داشت،
‫و زندگی که باید در شکل کاملش تجربه می‌کرد.
‫به‌نظرم نمی‌توانست جلوی خودش را بگیرد.
‫من تا ۱۸ سالگي تحت حضانت پدرم بودم.
‫و پدرم مرا برد اروپا برای دیدن مادرم.
‫او برای دیدنم به آمریکا نیامد.
‫اما پدرم مرا برد لندن تا او را ببینم.
‫ما در خاک بی‌طرف با هم روبه‌رو شدیم، ‫نه در ایتالیا.
‫وقتی ۱۸ سالم بود، برای اولين بار ‫رفتم تا مادرم رو ببينم و پيشش بمانم.
‫آيرین عزيزم،
‫پیا سرانجام به پاریس آمده، بعد از پنج سال.
‫هواپیمای پیا در محاصره‌ی روزنامه‌نگارها ‫و پاپاراتزی‌ها بود.
‫ولی داخل هواپیما ‫لحظه‌ی خاص خودمان را داشتیم.
‫از با هم بودن خوشحال بودیم.
‫مرد: او هجده سالش است ‫و برای اولین بار است که به رم می‌آید.
‫از ده سالگی مادرش را دو هفته بیش‌تر ندیده.
‫سه تا بچه‌ی روسلینی در سانتا مارینلا هستند.
‫روبرتو روسلینی در هند ‫در حال فیلم‌برداری‌ست.
‫روزنامه‌های آن‌جا به او مشغول‌اند.
‫اینگرید خیلی خوشحال به نظر می‌رسد.
‫او مادری خوب، همسری دوست‌داشتنی‌ست، ‫و خودش را وقف خانواده‌اش کرده.
‫برگمن: جوان‌ها در تراس می‌رقصند.
‫من وانمود می‌کنم پیرم و دراز می‌کشم.
‫نه به خاطر حس پیری، ‫بلکه این بخشی از بازی‌ست.
‫به‌هرحال، خیلی خوشحالم. ‫ترجیح می‌دهم تنها باشم.
‫اوضاع از آن‌چه امیدوار بودیم ‫بهتر از آب درآمد.
‫پیا این‌جا را دوست دارد. ‫خیلی گشاده‌روست. از همه‌چیز خوشش می‌آید.
‫او با کوچک‌ترها مهربان است.
‫روز اول به‌ام گفت که سال دیگر نمی‌آید.
‫اما روز دوم گفت: «وقتی این‌جا این‌قدر خوبه، ‫چرا بمانم آمریکا؟»
‫سعی‌مان این است که هر روزمان ‫مثل یک مهمانی باشد.
‫نمی‌توانم بگویم که چه‌قدر خوشحالم.
‫مرد: روند دادگاه ‫اینگرید برگمن و روبرتو روسلینی
‫برگمن:‌ روٍث عزیزم، ‫من با روبرتو خاطرات خوشی را تجربه کردم
‫اما بدبختی هم بود.
‫سخت تلاش کردم تا با او زندگی کنم.
‫اما می‌دانم زندگی‌ام تغییر کرده.
‫او ترکم کرده.
‫از زنی هندی دارد بچه‌دار می‌شود.
‫به شکل عجیبی احساس آسایش خیال کردم.
‫تصور کن بچه‌ای از طلاق والدینش عبور کند
‫و ده‌ها عکاس آن را بزرگ‌نمایی کنند.
‫دشوار بود، خیلی سخت بود.
‫من از دوران کودکی‌ام عکس‌هایی دارم
‫که آن‌ها را پاپاراتزی‌ها گرفته‌اند ‫که ماشین‌مان را محاصره کرده بودند
‫و ما آشکارا ترسیده بودیم.
‫«اگر بازیگری را از من بگیرید، ‫دیگر نفس نمی‌کشم.»
‫برگمن: روثی، لارس مرد شگفت‌انگیزی‌ست.
‫خيلی خوشحالم.
‫این بار فکر می‌کنم آدم مناسب را پیدا کردم.
‫سومی خوش‌شانسی‌ست. ‫بامزه نیست که سوئدی‌ست؟
‫خیلی به هم شبیهیم.
‫پر از امیدم.
‫فکر کنم بچه‌های کوچک‌تر قبولش کنند.
‫پیا بیش‌تر ناراحت و متعجب می‌شود.
‫چرا نخواستی با هیچ‌کدام‌مان زندگی کنی؟
‫او با بچه‌های روبرتو روسلینی هم زندگی نکرد.
‫توی ایتالیا رهاشان کرد و رفت فرانسه ‫تا با یک تهیه‌کننده‌ی تئاتر زندگی کند.
‫زندگی با یک تهیه‌کننده‌ را ‫به زندگی با بچه‌هایش ترجیح داد.
‫آه، حدس می‌زنم ما به اندازه‌ی کافی ‫باحال نبودیم. چه می‌توانم بگویم؟
‫خب، متاسفم.
‫بچه‌ها دوست ندارند این را بشنوند.
‫اما راستش، واقعیت این است...
‫اوه، سگم آمد.
‫آه... نه، واقعیت این است که ‫گاهی بچه‌ها چندان جالب نیستند.
‫نه برای همه‌ی پدر و مادرها.
‫[۱۹۵۹] ‫من همه‌چیز را در زندگی‌ام تغییر دادم.
‫تطابق با تغییر زمان می‌برد.
‫این زمستان خیلی سرم شلوغ بود،
‫جابه‌جایی و تطابق با خانه و زندگی جدید.
‫آیا در خانه می‌مانید؟
‫نه. الان در خانه‌ام چون خیلی خوش می‌گذرد.
‫فکر کنم زمستان آینده یا سر فیلمم ‫یا روی صحنه‌.
‫هیچ پروژه‌ای ندارم.
‫ما ویلایی در سانتا مارینلا داشتیم ‫که برای‌مان مثل بهشت بود.
‫من عملا آن‌جا به دنیا آمدم. ‫توی آن خانه بزرگ شدم.
‫وقتی پدر و مادرم از هم جدا شدند،
‫پاپا نتوانست ویلا را نگه دارد، ‫بنابراین فروختش.
‫برای ما وحشتناک بود.
‫حس‌مان مثل آدم و حوا بود ‫که از بهشت رانده شدند.
‫ترک سانتا مارینلا همان‌قدر بی‌رحمانه بود.
‫بعد معجزه اتقاق افتاد. معجزه وجود دارد.
‫مامان با لارس آشنا شد، ‫که در سوئد یک جزیره داشت.
‫آن جزیره عالی بود.
‫آن‌جا خیلی خوشحال بودیم.
‫من آن‌جا را خیلی دوست داشتم، ‫مادرم هم آن را خیلی دوست داشت.
‫گاهی کمی ثبات در زندگی لازم است.
‫همه‌چیز در زندگی تغییر می‌کند... ‫ما بزرگ می‌شویم، طلاق، شغل عوض می‌کنیم.
‫و نیاز به جایی داریم که بگوییم:
‫«این چیزی‌ست که هرگز عوض نخواهد شد.»
‫برگمن: دانهلمن.
‫جزیره‌ی لارس. بسیار دنج.
‫تابستان‌ها، همه‌چیز واضح است، برق می‌زند.
‫دریا، تخته‌سنگ‌ها، آسمان.
‫وقتی اولین بار آمدم این‌جا، ‫جلوی خانه نشستیم، و من گفتم:
‫«جزیره‌ات را دوست دارم.»
‫لارس جواب داد: ‫«چه خوب. پس بیا ازدواج کنیم.»
‫در مقطعی از زندگی، ‫ما هیچ‌کدام با والدین‌مان زندگی نکردیم.
‫نه با مادرم، نه با پدرم،
‫چون آن‌ها دوباره ازدواج کردند ‫و خانه‌ی دیگری گرفتند.
‫درنتیجه خانه‌ای را اختصاص دادند ‫به بچه‌ها، که برای من خیلی جالب بود.
‫چون اتاق نشیمن تبدیل شد ‫به یک مکان بازی بزرگ.
‫به جای کاناپه، میز پینگ‌پنگ داشتیم، و ‫چیزهایی برای مشت زدن، و چیزهایی
‫راستش، میله، برای رقص.
‫من عاشق رقص بودم.
‫اوه، ولی بعضی از برادرها و خواهرم
‫زندگی در یک خانه‌ی سنتی‌تر را ‫با یک اتاق نشیمن ترجیح می‌دادند.
‫به آن دست نزن. این کار را نکن. خرابش نکن.
‫درعوض پدر و مادرشان را هر روز داشته باشند.
‫ما از شش سالگی پدر و مادرمان را ‫هر روز نداشتیم.
‫مامان پاریس بود. ما توی رم بودیم. ‫هر وقت می‌توانست می‌آمد.
‫ما بابا را سر ناهار یکشنبه‌ها می‌دیدیم،
‫حتی اگر همیشه دقیق حاضر نبود.
‫ـ نه، نبود... ‫ـ اما زنگ می‌زد...
‫درسته.
‫زنگ زدن‌اش این‌طوری بود: ‫«سلام، چه‌طوری؟»
‫«خوبم. گوشی را بده ایزا.»
‫«سلام، خوبی؟ عالی.»
‫تلفن‌هاش این‌طوری بود.
‫چند بار در روز.
‫مامان هر وقت می‌توانست می‌آمد.
‫برای تعطیلات می‌رفتیم پاریس. ‫گاهی او می‌آمد.
‫خیلی دلم براش تنگ می‌شد.
‫خیلی به مادرم وابسته بودم. ‫می‌پرستیدمش.
‫وقتی می‌رفت گریه می‌کردم، ‫و چند روزی غذا نمی‌خوردم.
‫وقتی خودم مادر شدم، فهمیدم بچه‌ها
‫به حضور فیزیکی مادر نیاز دارند.
‫غیبت خیلی سخت است.
‫لحظات مورد علاقه‌ام مثل یک جایزه بود
‫هر از چند گاهی، ‫هر سه‌تامان کنار او می‌خوابیدیم.
‫برای من، بهترین اتفاق دنیا بود.
‫برگمن: کارم همیشه مهم بوده.
‫وقتی کوچک بودند، همراهم می‌بردم‌شان.
‫اما وقتی رفتند مدرسه، سخت شد.
‫حسرت می‌خورم، ‫اما فکر نمی‌کنم بچه‌های ایتالیایی‌ام
‫به خاطرش رنج کشیدند.
‫وقتی دوباره همدیگر را می‌دیدیم ‫همیشه خیلی خوشحال بودیم.
‫آن‌ها دوست داشتند بیایند دیدن مادرشان.
‫من وقتی سر کار نبودم ‫هر ماه می‌رفتم ایتالیا.
‫اما وقتی روی صحنه بودم، هفت ماه دور بودم.
‫يک ماه برای تمرين و شش ماه برای اجرا.
‫اما هر وقت ممکن بود آن‌ها می‌آمدند دیدنم.
‫گاهی به خودم می‌گفتم این یک وجه مثبت دارد.
‫من برای بچه‌هام بیش‌تر مثل یک دوست بودم
‫تا مادری که می‌گوید: «مسواک بزن!
‫برو بخواب. فردا مدرسه داری.»
‫فکر می‌کنم بیش‌تر
‫دوست بودم تا مادر.
‫ایزابلا: همیشه حس می‌کردم مامان ‫وقتی بازی می‌کند صددرصد خوشحال است.
‫برای همین مهم بود که هم کار می‌کرد ‫و هم پیش ما می‌ماند.
‫چون در غیر این صورت مادری را داشتیم ‫که سعی می‌کرد با خانواده خوشحال باشد
‫اما با خانواده کمی حوصله‌اش سر می‌رفت.
‫فکر می‌کنم برای خواهر و برادرهام
‫این قسمتش دردناک‌تر بود.
‫آن‌ها می‌خواستند در اولویت اول باشند.
‫اما برای من، فکر می‌کردم: ‫«می‌دانم چرا. خودم هم همین‌ کار را می‌کردم.
‫من هم مثل او شادی را ترجیح می‌دادم.»
‫برگمن: مولی عزيزم،
‫من آمده‌ام رم دیدن بچه‌ها.
‫من با بدترين چیز مواجه شدم.
‫ايزابلا انحراف ستون مهره‌ها دارد.
‫نمی‌فهمم. خیلی سالم به نظر می‌رسید.
‫انگار قلبم از کار افتاده.
‫ایزابلا: من از همه خوش‌شانس‌ترم. ‫چون در نوجوانی مریض شدم.
‫مامان دو سال کار نکرد تا پیش من باشد.
‫درنتیجه از عمل کمر نفع بردم.
‫چون هرگز احساس نادیده شدن نکردم.
‫وقتی موقعیت اضطراری پیش آمد، ‫مامان کارش را رها کرد تا پیشم باشد.
‫[دوباره خداحافظ ۱۹۶۱] ‫می‌شه لطفا بگید قضیه چیه؟
‫کارمو ول کردم. ‫یا بهتر بگم، اونو با پاریس طاق زدم.
‫ـ کارتو ول کردی؟ ‫ـ آره.
‫ـ چرا؟ ‫ـ می‌خواستند بفرستندم نیویورک.
‫اوه، اما، فیلیپ.
‫اما نداره، نه از طرف تو. بیا عهد ببندیم.
‫نه، فیلیپ، نمی‌تونی این کارو بکنی. ‫من به‌ات اجازه نمی‌دم.
‫دیگه شده.
‫[«بی‌احتیاط ۱۹۵۸]
‫ببخشيد.
‫این‌جا لیزه.
‫برقص.
‫خودشه.
‫[گل کاکتوس ۱۹۶۹]
‫دوست دارم ببینم در این سن ‫چه کار جالبی می‌توانم بکنم.
‫مسئله فقط شکل ظاهری آدم نیست. ‫مسئله احساس آدم است.
‫حس می‌کنم دوست دارم کاری را که دارم ‫می‌کنم ادامه بدهم.
‫فکر می‌کنم سینما را خیلی خیلی دوست داشت.
‫اما در یک سنی،
‫فیلم‌‌نامه‌های زیادی درباره‌ی زن‌های ۴۵ ‫یا ۵۰ ساله نمی‌نویسند.
‫اگر توانایی‌ش را داشته باشید، ‫می‌روید به تئاتر.
‫بنابراین او فیلم‌هایی را که می‌توانست ‫و آن‌هایی را که می‌خواست بازی کرد.
‫اما، بعد تئاتر پیشی گرفت.
‫و البته لارس، تهیه‌کننده‌ی تئاتر بود.
‫بنابراین یک ماه کار می‌کرد. ‫نمایش‌های مختلفی ازش توی لندن دیدم.
‫بعد از ۲۱ سال غیبت، ‫نیویورک به اینگرید برگمن خوشامد می‌گوید.
‫بیست‌وچند سالم بود. ‫این اولین شغلم توی نیویورک بود
‫که آن را از یک آگهی کوچک توی روزنامه‌ی ‫مخصوص بازیگران، «پشت صحنه» پیدا کردم
‫که معلوم شد نمایشنامه‌ی ‫سامرست موآم است: «زن دائمی»
‫با حضور اینگرید برگمن ‫و به کارگردانی جان گیلگود.
‫تمام عمر، هرگز فراموش نکرده‌ام ‫که او چه‌قدر خونگرم
‫صمیمی و متعهد بود.
‫راستش وقتی فکر می‌کنم ‫که ممکن بود با یک هیولا
‫در صنعت نمایش کار کنم
‫که اصولا از کار کردن ناامیدم کند،
‫ولی خانم برگمن، همیشه ‫بسیار مهربان و بخشنده بود
‫سال‌ها من آدمی بودم بلندقد و دست‌وپاچلفتی،
‫و برایم بامعنا بود که ببینم کسی
‫در اوج زیبایی، با آن بدن قوی به عنوان یک زن
‫که قوز نکند، و می‌دانید...
‫و به آن‌چه هست افتخار کند، ‫و مرکز توجه باشد.
‫به‌نظرم خیلی احساس راحتی می‌کرد
‫با این توجهی که در لندن به‌اش می‌شد.
‫و به‌نظرم این یکی از دلایلی بود که می‌خواست
‫به کار با سر جان [گیلگود] ادامه بدهد.
‫به تجربه‌ی بودن روی صحنه و کار ادامه بدهد.
‫اما حس می‌کنم خودش را در امان می‌دید.
‫فکر می‌کنم، حلقه‌ای از دوستان داشت، ‫مثل روث رابرتس،
‫که مربی گویش بود در انگلیسی.
‫روث را یادم است، کی براون را یادم است، ‫مدیر برنامه‌های مادرم از همان اول.
‫زنی بود که انتخابش کرد.
‫آیرین سلزنیک، زن دیوید سلزنیک.
‫آن‌ها واقعا بهترین دوستان مامان بودند.
‫که پل ارتباطی کار و خانواده بودند.
‫از بچه‌هاش خیلی حرف می‌زد.
‫ـ درباره‌ی تو و کمرت... ‫ـ من کمرم را عمل کردم.
‫درباره‌ی خواهر دیگرت هم حرف می‌زد
‫و خواهر بزرگ‌تان
‫و پسرش.
‫این خانواده‌اش بود. نزدیکانش.
‫و من معتقدم شاید به‌نوعی ‫بیش‌تر از آن که فکر کنی
‫درباره‌ت حرف می‌زد.
‫خودم هم تعجب کردم، ‫چون وقتی هم مامان مرد و هم آیرین سلزنیک،
‫ما رفتیم مکاتبات‌شان را خواندیم.
‫چون همه‌ی نامه‌هاشان را نگه داشته بودند. ‫خواستیم ببینیم چیز جالبی هست
‫شاید کتابی، چیزی، درباره‌ی ‫دو زنی که این‌قدر مهم بودند.
‫به نامه‌ها نگاه کردیم، ‫و فقط درباره‌ی بچه‌ها بود.
‫-لیو اولمان: بله. ‫-خیلی تکان‌دهنده بود.
‫دو زنی که به کارشان این‌قدر علاقه داشتند.
‫غافلگیر شدم.
‫فکر کرده بودم که این‌ نامه‌ها ‫چه بینش فوق‌العاده‌ای به ما می‌دهند
‫درباره‌ی دنیای هالیوود، ‫و سینما و دنیای تئاتر.
‫هیچی. همیشه فقط بچه‌ها.
‫«من به این دنیای ساختگی سینما و تئاتر ‫تعلق دارم. هرگز دلم نمی‌خواهد رهایش کنم.»
‫[جشنواره کن ۱۹۷۳]
‫برگمن: خیلی وقت بود می‌خواستم ‫با اینگمار برگمن کار کنم.
‫و بعد او را دوباره در جشنواره کن دیدم.
‫من در میان هیات داوران بودم
‫و او با فیلمش، «فریادها و نجواها» ‫در جشنواره بود.
‫و تصمیم گرفتم به‌اش یادآوری کنم
‫و نامه‌ی کوچکی گذاشتم توی جیبش.
‫ما می‌رویم تا باهاشان صحبت کنیم.
‫خوبه؟
‫برگمن: و کارگردانی توسط چنین هنرمندی،
‫مثل این بود که یک خانواده‌ی کوچکیم.
‫و او خیلی از نزدیک با بازیگرها کار می‌کند
‫و با این که خوب می‌داند ‫چه می‌خواهد و چه‌طور...
‫با پیشنهادها خیلی راحت برخورد می‌کند
‫و دوست دارد ‫از واکنش غریزی بازیگرانش تبعیت کند.
‫و راستش، فیلم را روی این بنا می‌کند.
‫هرگز نمی‌گوید،
‫«به شما مربوط نیست که درباره‌ی این ‫با من بحث کنید.»
‫نه، خیلی از شما می‌گیرد
‫و بعد اجازه می‌دهد که چیزی را که می‌خواهد ‫در خودتان گسترش بدهید.
‫بنابراین رابطه‌ی خیلی نزدیکی ‫با او ایجاد می‌شود.
‫اولمان: وقتی دختر تمام شب
‫به مادرش می‌گوید: «تو زندگیم رو نابود کردی!
‫به من نگاه کن. من هیچ‌ کاری نمی‌تونم بکنم. ‫چون تو این‌جا نبودی.»
‫و ازش متنفرم و ازش متنفرم و به‌اش گفتم.
‫یک مونولوگ سه صفحه‌ای بود.
‫و در پایان، دوربین روی اوست که می‌گوید:
‫«ببخشید، متاسفم. ‫بغلم کن. لطفا دوستم داشته باش.»
‫و اینگرید گفت: «من اینو نمی‌گم.
‫می‌خوام به‌ صورتش سیلی بزنم ‫و اتاق را ترک کنم.»
‫و این تبدیل شد به فاجعه. ‫و اینگمار عصبانی بود.
‫و اینگرید نمی‌خواست این را بگوید. ‫و داد می‌زدند و داد می‌زدند.
‫بعد رفتند توی راهرو ‫و می‌دانستیم کار فیلم تمام است.
‫این‌طوری نمی‌شد. ‫اینگرید نمی‌خواست این کار را بکند.
‫و ما فقط صدای فریاد می‌شنیدیم ‫و بعد سکوت شد.
‫در باز می‌شود. نابغه ... اینگمار، ‫و بازیگر می‌آیند تو.
‫و البته او [اینگمار] برنده شد.
‫برگمن: اما من هم احساس دارم.
‫برگمن: خب، من هم اول بحث می‌کردم ‫کاری که با بقیه می‌کنم.
‫من آدم سختی‌ام. سر صحنه‌ها، ‫دیالوگ، طراحی بحث می‌کنم.
‫برای خودم بحث نمی‌کنم.
‫این‌طور نیست ‫که بخواهم نقش خودم را بهتر کنم.
‫می‌خواهم فیلم را، موقعیت را ‫برای همه بهتر کنم.
‫می‌خواهم بهترین حالت ممکن بشود.
‫اما گاهی خیلی بی‌ظرافت می‌شوم،
‫و از روش دیپلماتیک ‫برای حرف زدن استفاده نمی‌کنم.
‫خیلی راحت و رک‌ام و پافشاری می‌کنم.
‫اگر می‌خواهد بداخلاقی کند،
‫اگر دختر می‌خواهد بداخلاقی کند، ‫حتی اگر ازش خواسته‌اند
‫او [اینگرید] به‌ام گفت، ‫چون فکر می‌کرد فرشته‌ست
‫همیشه می‌گفت، ‫«من در دسترسم. سخت کار می‌کنم.»
‫و همیشه می‌گفت: ‫«من راحت‌ترین آدمم برای همکاری.»
‫و بعد، وقتی «سونات پاییزی» را کار کرد ‫و آن مستند را دید،
‫ـ بله. ‫ـ آمد خانه و گفت:
‫«من واقعا آدم سختی‌ام. اصلا نمی‌دانستم.»
‫ـ دقیقا. ‫ـ فکر نکنم فهمید.
‫صداقتش گاهی می‌توانست نیش‌دار باشد.
‫برگمن: وقتی دخترم پیانو می‌زند، ‫یک کلوزآپ دارم.
‫مادری دخترش را نگاه می‌کند.
‫و هیچ کاری نمی‌کنم جز این که نگاهش می‌کنم.
‫بعد مدتی که گذشت، اینگمار آمد جلو، ‫چند تا برداشت رفته بودیم.
‫گفت: «به چی فکر می‌کنی؟»
‫گفتم: «خب، دارم فکر می‌کنم طفلک دخترم،
‫او هرگز واقعا نتوانسته پیانو بزند، نه؟
‫و این‌جا اشتباه‌های کوچکی هست.
‫اما همان‌طور که نشسته، ‫خوشگل است، اما این خوب نبود.»
‫و او گفت :‌ «کاملا اشتباه فکر می‌کنی.
‫او حتی به نواختن دخترش گوش نمی‌کند.
‫می‌داند دخترش پیانیست نیست.
‫دارد دختر را نگاه می‌کند،
‫و یادش می‌آید که وقتی دختر کوچکی بود ‫که توی چمن‌ها می‌دوید
‫چه‌قدر مادرش خوشحال بود ‫وقتی دست‌هاش را سمتش دراز می‌کرد.
‫و دخترک می‌پرید بغلش.»
‫و او به من یک دید کاملا متفاوت داد.
‫این کاری‌ست ‫که یک کارگردان خوب می‌تواند بکند.
‫به‌تان ایده می‌دهد ‫تا بعد خودتان آن را انعکاس بدهید.
‫اوای کوچولوي من.
‫ـ فقط همین را داری بگی؟ ‫ـ نه. خیلی تکان خوردم.
‫ـ دوست داشتی؟ ‫ـ تو را دوست دارم.
‫نمی‌فهمم.
‫یک قطعه دیگه بزن. لذت‌بخشه.
‫ـ اشتباه کردم؟ ‫ـ نه، اصلا.
‫برگمن: تو طبعا سعی می‌کنی ‫بازیگر باشی، زن باشی.
‫بازیگران مرد این نگرانی را ندارند.
‫اما بازیگران زن، ‫البته دوست دارند زیبا به نظر بیایند
‫و تا حد ممکن جوان.
‫اما این کار خیلی سختی‌ست. ‫روی صحنه شاید بتوانی کمی این کار را بکنی
‫چون زیاد به تماشاگر نزدیک نیستی.
‫می‌توانی خودت را ده، پانزده سال کوچک کنی.
‫اما روی پرده سن معلوم می‌شود.
‫و شجاعت می‌خواهد گریم نداشتن،
‫و نمایش این که واقعا ‫در زندگی واقعی چه شکلی هستی.
‫او به من شجاعت داد. به‌اش گفتم،
‫«خدای من، وقتی طرفدارهام این را ببینند،
‫همه‌شان را از دست می‌دهم.»
‫و او گفت: «نگران نباش. ‫طرفدارهای جدیدی به‌ات می‌دهم.»
‫زن: او همه‌چیز را نگه می‌داشت. ‫همه‌چیز را حفظ می‌کرد.
‫برای خودش ...
‫خب، نگاه کنید. این پاسپورتش است ‫مال وقتی که یک دختر کوچک بوده.
‫کی پاسپورت این سن‌اش را نگه می‌دارد؟ ‫اما او نگه داشته.
‫دفترچه خاطراتش را داشت. نامه‌هایش را داشت.
‫همه‌چیز را نگه داشت. ‫برگه‌های امتحانی مدرسه را نگه داشت.
‫برگه‌های امتحانی ‫مدرسه‌ی بچه‌ها را نگه داشت.
‫و وقتی آدم فکر می‌کند که او از یک کشور ‫به کشور دیگر و به یک کشور دیگر رفته،
‫چون این کار را کرده.
‫مهاجرت کرد و دوباره و دوباره مهاجرت کرد.
‫و در جاهای مختلف زندگی کرد، ‫اما همه‌ی این‌ها را نگه داشت.
‫بسته‌بندی‌شان کرد ‫و همراهش برد و نگه داشت.
‫این زندگی خانوادگیش است.
‫این که توانست همه‌ی این‌ها را نگه دارد،
‫برایش مثل این بود ‫که برود خانه به دیدن والدینش.
‫نمی‌توانست برود خانه به دیدن والدینش،
‫اما می‌توانست برود سراغ چمدان‌ها ‫و آن چیزها را نگاه کند
‫که یادآور سال‌های زندگی با آن‌ها بود ‫و یادآور زندگی‌اش.
‫در سال ۱۹۷۳ تشخیص دادند که اینگرید سرطان ‫پستان دارد ولی ادامه داد و نگذاشت روی کارش تاثیر بگذارد.
‫در سال ۱۹۸۲ آخرین فیلمش را بازی کرد، در نقش ‫گلدن‌مایر، و چند ماه بعد در ۶۷ سالگی درگذشت.
‫ایزابلا: همیشه می‌گفت، ‫«دلم می‌خواهد با چکمه‌هایم بمیرم.»
‫و برایش فعال بودن ‫فقط مادر بودن نبود.
‫این رفتاری بیولوژیک و طبیعی بود.
‫بلکه انتخاب‌هایش بود. بازیگری بود.
‫رابطه‌ی من با مادرم
‫همیشه صمیمانه بود، و بااین‌حال...
‫تقریبا متناقض بود، تقریبا یک جور دوستی بود.
‫وقتی بیمار بود و درد داشت،
‫می‌خواستم حواسش را پرت کنم ‫و سرگرمش کنم اما نمی‌دانستم چه‌طور.
‫کاری که کردم، ‫و به این دلیل که علاقه داشت،
‫ازش خواستم بخش‌هایی ‫از زندگی‌اش را برایم تعریف کند.
‫شب‌هایی را ‫صرف تعریف ماجراها و قصه‌ها کردیم
‫درباره‌ی بعضی موقعیت‌ها خندیدیم.
‫این حالش را بهتر کرد.
‫از یک طرف کمک کرد بیماری را فراموش کند
‫و آخرسر خیلی درد داشت
‫اما این راهی بود
‫که برای آدم‌های دوروبرش ‫داستان زندگی‌اش را تعریف کند.
‫همیشه می‌گفت: «از هیچی پشیمان نیستم.»
‫به عنوان دخترش، این اذیتم می‌کرد.
‫او حسرت چیزی را نمی‌خورد، ‫اما ما دل‌مان برایش تنگ می‌شد.
‫سخت است.
‫خودتان را بگذارید جای من، به عنوان دخترش.
‫بعدتر، فهمیدم
‫اون فکر می‌کرد همه باید با پیروی از قلب‌،
‫اشتیاق‌هاشان، و با خود بودن، ‫به رضایت برسند.
‫فکر می‌کنم منظورش این بود.
‫می‌دانید، مردم گفته‌اند،
‫فکر می‌کنی آیا هرگز کتابی از جنس ‫«دختر عزیزم...» درباره‌ی مادرت می‌نویسی؟
‫و من می‌گویم: «هیچ‌کدام‌مان... ‫هیچ‌کدام‌مان این کار را نمی‌کنیم.»
‫با او خیلی خوش می‌گذشت.
‫بازی می‌کرد. بازیگر بود.
‫و گاهی در زندگی واقعی هم بازی می‌کرد.
‫همان‌جایی می‌رفت که باد می‌بردش،
‫اما همراهش خیلی خوش می‌گذشت.
‫تنها چیزی‌ که همه‌ی بچه‌هایش آرزو می‌کردند
‫این بود که سهم‌شان از او بیش‌تر باشد.
‫آرزومان این بود که بیش‌تر کنارمان بود.
‫چیزی که دلتنگش می‌شوم، مادرانگی یا چیزی ‫شبیه این نیست، یا کیک‌ درست کردن.
‫فقط دلتنگ حضورش‌‌ام.
‫و دلیلش این است که ‫به‌شکل دلپذیری راحت و سرگرم‌کننده بود.
‫تمام عمر آرزوم این بود ‫که سهم بیش‌تری از او داشته باشم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.