‫«ران»، آیا باید دائماً ‫دکمهٔ قرمز رو فشار بدم؟
‫- چی؟ ‫- آیا لازم نیست دائم دکمهٔ قرمز
‫- رو با دستم فشار بدم؟ ‫- نه.
‫اون چشم‌هاش رو محکم بست و...
‫با قدرت تمام فوت کرد.
‫اما شعلهٔ شمع فقط یخرده چشمک زد ‫و هنوز ۳۹ تا شمع دیگه مونده بود.
‫بچه‌ها می‌تونین بهم شب بخیر بگین؟
‫می‌تونین بگین ‫«شب بخیر مامان»؟
‫خداحافظ.
‫شب بخیر، فرشته کوچولو.
‫- خداحافظ، شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫برای مامانی یه دونه بوس بفرست.
‫- نه! ‫- مامانی، آون رو بلند کن.
‫- منم بلند کن. ‫- باشه. هر دوتون می‌تونید بیاید بالا.
‫خیلی خب. یک خانوادهٔ بزرگ و خوشحال
‫آماده‌ان که برن داخل آب.
‫- می‌خوای به مامانی بگی سلام؟ ‫- سلام مامان.
‫- سلام بچه‌ها. ‫- می‌خوام فیلم تماشا کنم.
‫می‌خوای فیلم تماشا کنی؟ ‫من دارم ازتون در حال خوندن کتاب
‫«بزرگترین کیک تولد دنیا» فیلم می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫شرکت «والت دیسنی پیکچرز».
‫فیلم بعدی ما یک ‫فیلم شگفت‌انگیز برای کودکانه.
‫و جایزهٔ اسکار کارتون «پری دریایی کوچولو»...
‫امروز قراره راجع به وقتی که وارد ‫اجتماع می‌شید صحبت کنیم. باشه؟
‫وقتی شما... سال دیگه، ‫قرار ملاقات با افراد بذارید
‫و مجبور بشید مکان مورد نظر رو ‫پیدا کنید، همیشه باید...
‫- حواسمون جمع باشه. ‫- حواستون جمع باشه، درسته.
‫وقتی داریم بین اجتماع راه می‌ریم ‫باید وضعیت بدن‌مون چطوری باشه؟
‫- اینطوری. ‫- خیلی خب.
‫- چونه‌هامون چطور؟ کجا باید باشن؟ ‫- چونه‌ها بالا.
‫امن‌ترین جا برای رد از شدن از خیابون کجاست؟ ‫که بشه به دو طرف خیابون رفت؟
‫- من... در این مورد کمک لازم دارم. ‫- خیلی خب. کی می‌خواد کمکش کنه؟
‫- من این کار رو می‌کنم. ‫- بفرما.
‫- خط عابر پیاده. ‫- خط عابر.
‫- حق با توئه.
‫سال دیگه تو استقلال بیشتری ‫خواهی داشت
‫و انتخاب‌های بیشتری داری که انجام بدی.
‫باید به پسرم یه درسی بدم. ‫(دیالوگی از کارتون‌های دیسنی.)
‫اسم من «آون ساسکایند» هستش.
‫من ظرف یک ماه آینده فارغ‌التحصیل می‌شم.
‫بعدش به آپارتمان خودم نقل مکان ‫می‌کنم و در اونجا زندگی می‌کنم.
‫(زمزمهٔ دیالوگ‌هایی از کارتون‌های دیسنی.)
‫من اومدم!
‫- آخ جون، رفیق. ‫- آون!
‫آون، من همین الان از فروشگاه برگشتم.
‫- عالیه. ‫- برای نهار چی دوست داری؟
‫ژامبون بریون شده با پنیر.
‫معذرت می‌خوام، من احتیاج دارم به...
‫- به سیب‌هات، آره؟ ‫- درسته.
‫آون، ساندویچت اونجاست رفیق.
‫ممنون. و سه تا بیسکوئیت ‫«چیپس آهوی!» هم برمی‌دارم. ‫(یک برند تجاری تولید خوراکی.)
‫باشه.
‫مراسم گذار بزرگی رو به مناسبت ‫فارغ‌التحصیل شدن در پیش داری.
‫قراره از دانشگاه بیای بیرون.
‫حالا دیگه می‌تونیم یکم بیشتر ‫در مورد آینده فکر کنیم.
‫آره، آره.
‫این چه حسی داره؟
‫یکم اضطراب‌آوره و یکم هیجان‌انگیز.
‫«یکم اضطراب‌آوره و یکم هیجان‌انگیز.»
‫)(«والت دیسنی تقدیم می‌کند.»)
‫(«پیتر پن».)
‫خیلی خوشحالم که امشب برگشتی.
‫- شاید دیگه هرگز تو رو نبینم. ‫- چرا؟
‫چون باید از فردا بزرگ بشم.
‫بزرگ شی؟
‫امشب آخرین شب من در پرورشگاهه.
‫اما این یعنی دیگه داستان بی داستان.
‫نه، من نمی‌ذارم!
‫بیا.
‫- اما کجا داریم می‌ریم؟ ‫- به «ناکجا آباد».
‫الان این شمشیر رو ‫توی بدنش فرو می‌کنم.
‫این رو بگیر.
‫لعنت به این چنگک.
‫- همگی زود باشین. ‫- همگی زود باشین.
‫عجله کن مایکل.
‫همون جا نایستید موش‌های زباله‌دونی!
‫اون بچه‌های لوس و بی‌ارزش رو بگیرید!
‫اوه، نه!
‫(سال ۱۹۹۳.)
‫بابایی و آون...
‫دارن وسط برگ‌ها با شمشیر ‫با همدیگه می‌جنگن.
‫آون، تو کی هستی؟
‫من «پیتر پن» هستم. ‫(قهرمان کارتون «پیتر پن».)
‫و تو «کاپیتان چنگک» هستی. ‫(ضدقهرمان کارتون «پیتر پن».)
‫من کاپیتان چنگک هستم ‫و تو پیتر پن.
‫خیلی خب. بیا جلو ‫ای پن شیطانی.
‫یک فیلم بود که تصادفاً بهش برخوردیم
‫و وقتی پیداش کردیم نمی‌تونستیم ‫دست از تماشا کردنش برداریم.
‫ممنونم. ممنونم. ‫این جوانمردی تو رو می‌رسونه.
‫از یک لحاظ، این فقط ‫یک فیلم غیر قابل توجه ‫(«ران»، پدر آون.)
‫از بازی کردن یک پدر و پسره.
‫من دنبال آون می‌دوم. ‫بعدش اون دنبال من می‌کنه.
‫اون پیتر پن هستش ‫و من کاپیتان چنگک.
‫اوه، نه!
‫موقعی که این فیلم رو گرفتیم ‫من اوایل دههٔ ۳۰ زندگیم بودم.
‫خبرنگار «وال استریت ژورنال» بودم
‫و زندگی‌مون داشت درست همونطوری ‫که می‌خواستیم شکل پیدا می‌کرد.
‫ما دو تا پسر خوشگل داشتیم. ‫تازه صاحب پسر دوم‌مون شده بودیم. ‫(«کورنلیا»، مادر آون.)
‫خونهٔ کوچولو موچولویی داشتیم ‫اما انگار خونهٔ رویایی‌مون بود.
‫می‌خوای به مامانی بگی سلام؟
‫- سلام مامانی. ‫- سلام بچه‌ها.
‫همه‌چیز داشت جای خودش قرار می‌گرفت.
‫اما ناگهان...
‫در سه ساگی...
‫آون ناپدید شد.
‫خداحافظ پیتر پن!
‫آون به سرعت شروع به تغییر کرد.
‫می‌دونید، اون نمی‌خوابید. ‫این اولین علامت بود.
‫نیمه‌های شب بیدار می‌شد ‫و دیگه تا صبح نمی‌خوابید.
‫مهارت‌های حرکتی‌اش داشت افت می‌کرد
‫و بعد توانایی‌اش در ‫درک زبان مختل شد.
‫شروع کرد به تکرار ‫یه سری هذیون‌های نامفهوم.
‫برام سخت بود که بفهمم بقیه دارن چی می‌گن.
‫کاملاً در هم و بر هم بود.
‫- آون! آون! ‫- آون!
‫آون!
‫مثل این بود که انگار... داشتیم به دنبال ‫سرنخ‌های یک آدم‌ربایی می‌گشتیم.
‫یکی پسر ما رو دزدیده بود.
‫پیش پزشک اطفال رفتیم
‫اما اون اصلاً نمی‌دونست با چی روبرو شده.
‫گفت: «شما از توانایی من خارج هستین.»
‫برای همین رفتیم پیش یک متخصص.
‫دفتر اون شبیه اتاق ‫پزشک‌های اطفال معمولی نبود.
‫اونجا اتاق مخصوصی داشت ‫با یک پنجره که
‫بچه‌ها رو تحت نظر بگیرن. ‫مثل موش‌های آزمایشگاهی.
‫دکتر خواست که آون از جای من تا ‫«کورنلیا» که در انتهای راهرو بود راه بره.
‫و من فقط می‌خواستم بهش بگم:
‫«همونطوری که قبلاً راه می‌رفتی راه برو.»
‫این رو بهش زمزمه کردم:
‫«خیلی خب، رفیق، فقط ‫همونطوری که بلدی راه برو.»
‫بعد ولش کردم...
‫و اون در طول راهرو تلوتلو می‌خورد.
‫مثل کسی که با چشم‌های بسته راه می‌ره.
‫به انتهای راهرو رسید و ‫کورنلیا دستش رو گرفت.
‫یادم میاد محکم بغلش کرده بودم
‫و توی ذهن خودم می‌گفتم:
‫«می‌خوام انقدر محکم بغلت کنم...»
‫«و اونقدر بهت عشق بورزم که ‫هر مشکلی که هست ناپدید بشه.»
‫دکتر گفت: ‫«اون یک اختلال تحولی فراگیر داره.»
‫و اسم «اوتیسم» رو آورد. ‫(نوعی اختلال رشد با رفتارهای غیرطبیعی.)
‫این موضوع...
‫ویران‌کننده بود. ‫کاملاً ویران‌کننده بود.
‫بعدش بعد از چند دقیقه گفت:
‫«بعضی بچه‌ها هرگز دیگه قدرت ‫تکلم‌شون رو بدست نمیارن.»
‫«هرگز دیگه صحبت نمی‌کنن.»
‫اون لحظه به بچه نگاه کردیم و اون ‫داشت روی فرش بازی می‌کرد و
‫به دست‌هاش نگاه می‌کرد. ‫دکتر ادامه داد:
‫«اجازه بدید توضیح بدم اوتیسم چیه.»
‫نگاه کن چی اینجا داریم! ‫این چیه آون؟
‫اینجا چی داری؟
‫این‌ها شبیه چی هستن؟
‫بیا این رو بندازیم دور. ‫خیلی خب.
‫خیلی خب. لازمه دست از ‫خل بازی برداری... آون.
‫(نام بیمار: آون ساسکایند.)
‫(مشکلات پوستی: بله.) ‫(مشکلات اعصاب: بله.)
‫من اولین بار آون رو وقتی ‫سه سالش بود ملاقات کردم. ‫(عدم برقراری ارتباط چشمی.)
‫به نظرم در اون مقطع زمانی ‫ران و کورنلیا خودشون رو باخته بودن.
‫فکر می‌کنم این مسئله تصویر ایده‌آل‌شون از
‫اینکه این بچه قراره در آینده ‫چی بشه رو مخدوش کرده بود.
‫در ابتدای دههٔ ۹۰ میلادی ‫تصور عمومی از اوتیسم ‫(«دکتر آلن روزنبلات»، پزشک اطفال آون.)
‫اصلاً زیاد خوشایند نبود.
‫به همین خاطر اون‌ها به دنبال ‫کورسوهای امیدی بودند
‫که احتمالات دیگه‌ای هم ‫غیر از اینکه یک انسان
‫بالغ برای همیشه وابسته به ‫دیگران باشه، وجود داشته باشه.
‫بچه‌ای که اوتیسم داره به راحتی ‫دچار «تحریک بیش از حد» می‌شه.
‫اون‌ها تحریکات مداومی که به صورت ‫روزمره اتفاق میوفتن رو فیلتر نمی‌کنن.
‫این دنیا برای مغز اون‌ها ‫خیلی شلوغ و درهمه
‫و این چیزیه که همیشه ‫در مورد آون حس می‌کردم.
‫خصوصاً زمانی که یک نوزاد کوچولو بود.
‫وقتی که جارو برقی روشن می‌شد یا
‫تحریک‌های بصری یا صوتی ‫وجود داشت.
‫تصور کنید اگر چنین اصوات مزاحمی ‫توی ذهنتون داشته باشید
‫چقدر انجام ساده‌ترین کارها هم ‫براتون سخت خواهد بود.
‫آون، آون، آون.
‫آون، نگاه کن.
‫زمانی که فرزند شما وارد ‫زندگی مستقل خودش می‌شه
‫قبلش در محیطی زندگی کرده که
‫بزرگسالان زیاد به اون‌ها ‫امر و نهی می‌کردن.
‫اما حالا بعد از گذشت چند ماه ‫نوبت خودت می‌شه
‫که به اون‌ها بگی ‫چه کاری می‌خوای انجام بدی،
‫چجوری راحت‌تر هستی،
‫چه کاری رو نمی‌خوای انجام بدی، ‫و چه کاری رو می‌خوای.
‫انتخاب‌های زیادی هست که شاید ‫قبلاً فقط یکی دوتا از اون‌ها رو داشتید
‫اما حالا قراره کلی انتخاب داشته باشی.
‫نگرانی‌های من عمدتاً ‫از بابت ایمنی هستند.
‫آون معمولاً تمایل داره با چونهٔ پایین و ‫پیشانی به جلو حرکت کنه.
‫مثلاً موقع بیرون اومدن از پارکنیگ
‫- یا وقتی که از خیابون رد می‌شه. ‫- درسته.
‫آون، اگه بخوای بزرگترین نگرانیت ‫در مورد سال آینده رو بگی، چی می‌گی؟
‫اینکه مجبورم همهٔ کارها رو خودم انجام بدم.
‫- این یک نگرانیه؟ ‫- آره.
‫- نگران تغییر کردن، درسته؟ ‫- تغییر کردن.
‫اما آیا ارزش این رو نداره که دیگه ‫خدمتکاری باهات زندگی نکنه؟
‫- یخرده. ‫- حتماً همینطوره.
‫چه حسی داری؟
‫باید بگم یخرده استرس دارم ‫چون این برای من موضوع تازه‌ایه
‫که کارهام رو به تنهایی انجام بدم.
‫آره، این قدم بزرگیه.
‫این یعنی گام برداشتن به ‫سمت زندگی مستقل.
‫حالا دیگه تو با من فرقی نداری. ‫یه جورایی تو هم...
‫تمام تصمیم‌گیری‌ها قراره ‫به عهدهٔ خودت باشه. ‫(«والتر»، برادر آون.)
‫قراره همه به عهدهٔ خودم باشن.
‫باید این رو یادت باشه
‫با اینکه به نظر میاد به تنهایی زندگی ‫می‌کنی و دیگه مشاور خوابگاه وجود نداره...
‫درسته.
‫فقط کافیه باهام تماس بگیری، باشه؟
‫باشه.
‫خیلی از اتفاقی که قراره برات ‫بیوفته هیجان‌زده‌ام، رفیق.
‫آره.
‫کلی از فصل‌های زندگیت ‫هست که باید بنویسی‌شون.
‫کلی فصل که باید بنویسم.
‫- من پرتاب می‌کنم. ‫- نگاه کن چطور این کار رو می‌کنم.
‫اگر اینطوری توی دستت نگهش داری...
‫خب.
‫«گاس»، اونجا.
‫پسر خوب.
‫پسر خوب، بیا.
‫- پسر خب. ‫- بیا پسر.
‫- بیا گاس. ‫- بیا رفیق.
‫- بیارش گاس، بیارش گاس. ‫- اون کجاست گاس؟
‫- این هم مامانی و آوی. ‫- که دارن یه پیتزای کوچولو می‌خورن.
‫یک گاز بزرگ.
‫حدود یک سال از ‫سکوت کردنش می‌گذشت.
‫تنها کاری که به نظر میومد می‌تونیم ‫مثل یک خانواده انجام بدیم
‫کاری بود که قبل از بروز اوتیسم، ‫آون و «والتر» اون رو دوست داشتن.
‫اون‌ها عاشق تماشای کارتون‌های «دیسنی» بودند. ‫(شرکت معروف تولید انیمیشن و فیلم.)
‫ما متوجه شدیم این تنها چیزیه ‫که آون رو آروم نگه می‌داره
‫و باعث شادی اون می‌شه. ‫به همین خاطر آون و برادر بزرگترش والتر
‫دوست داشتن با همدیگه اون‌ها رو تماشا کنن.
‫من نمی‌دونستم اوتیسم چیه. ‫فقط می‌دونستم که اوتیسمه که
‫باعث شده آون اینطوری باشه.
‫به همین خاطر، برام اوتیسم به معنی ‫متفاوت بودن بود... «شدیداً» متفاوت بودن.
‫کارتون‌های دیسنی فرصتی برای من بود ‫که آون رو شاداب در کنارم داشته باشم
‫و چیزی بود که می‌تونستیم ‫باهاش در کنار هم باشیم.
‫تا اینکه یک روز توی اتاق خواب بودیم و
‫داشتیم کارتون «پری دریایی کوچولو» ‫رو تماشا می‌کردیم.
‫آون داشت نوعی هذیون رو به زبون میاورد.
‫داشت می‌گفت: ‫«جوسِرووس، جوسرووس، جوسرووس.»
‫داشت زیر لب زمزمه می‌کرد می‌گفت: ‫«جوسرووس، جوسرووس.»
‫اون موقع کورنلیا فکر کرد ‫آون باز هم آبمیوه می‌خواد. ‫(تلفط «جوس» به معنای آبمیوه است.)
‫کورنلیا بهش ظرف آبمیوه‌خوری رو داد. ‫اون نخواست و زد و چپش کرد.
‫هذیون بود.
‫آون داشت قسمتی رو تماشا می‌کرد ‫که «آریل» یعنی پری دریایی
‫باید چیزی رو معامله می‌کرد ‫تا بتونه به انسان تبدیل بشه.
‫زود باش. انتخاب کن.
‫من زن پرمشغله‌ای هستم ‫و تمام روز رو وقت ندارم.
‫هزینهٔ زیادی نداره. «تنها صدای تو» رو می‌گیرم. ‫(با تلفظ «جاست یور وُیس».)
‫آون فیلم رو به عقب برگردوند. ‫ما گفتیم: «آون، فقط فیلم رو تماشا کن.»
‫آون برای بار دوم فیلم رو عقب برد.
‫بار سوم، کورنلیا من رو گرفت و گفت:
‫«منظورش آبمیوه (جوس) نیست»، گفتم: «چی؟» ‫ گفت: «آبمیوه نیست. یعنی تنها (جاست)».
‫«تنها صدای تو.» ‫(با تلفظ «جاست یور وُیس».)
‫آون رو بغلش کردم و گفتم: ‫«تنها صدای تو».
‫اون هم گفت: ‫«جوسرووس، جوسرووس، جوس...»
‫این اولین بار بود که بعد از ‫یک سال به من نگاه می‌کرد.
‫خب معلومه، به تمام معناهای ممکنی که چرا...
‫این سه کلمه رو انتخاب کرده بود فکر کردیم.
‫«تنها صدای تو.»
‫اون هم از یک بچهٔ ساکت ‫و اولین چیزی که به زبون آورد.
‫اون هنوز اونجا بود.
‫رفتیم پیش یک پزشک
‫و در مورد اون لحظهٔ شگفت‌انگیز ‫«تنها صدای تو» براش گفتیم.
‫و واکنش اون این بود که: ‫«اجازه بدید براتون توضیح بدم.»
‫«این فقط... بهتره بنشینید. ‫می‌دونم خیلی ذوق‌زده هستید.»
‫«اما به این می‌گن پژواک‌گویی.» ‫(تکرار غیرارادی و پی‌در‌پی حرف‌های دیگران.)
‫«این پیشرفت بزرگی نیست. ‫این... این پژواک‌گوییه.»
‫«که فقط تکرار کلمات شنیده شده‌ست.»
‫من گفتم: «یعنی مثل طوطی؟» ‫و اون گفت: «خب، یه جورایی آره.»
‫گفتم: «آیا امکانش هست اون بفهمه ‫داره چی می‌گه؟»
‫و دکتر گفت: ‫«شاید. اما هیچ جور نمی‌شه فهمید.»
‫«و نظر من اینه که ‫به احتمال قریب به یقین، خیر.»
‫از اون لحظه، من و کورنلیا
‫وارد مأموریت نجاتی شدیم که
‫وارد زندان اوتیسم بشیم
‫و اون رو بیرون بکشیم.
‫خیلی خب. خیلی خب. ‫گوش کنید.
‫به محض اینکه همه برسن ‫شروع می‌کنیم.
‫- آون. ‫- بله؟
‫می‌شه لطفاً پیشنهاد کنم بجای ‫گفتن «گوش کنید»
‫بگی «می‌شه لطفاً توجه کنید»؟
‫می‌شه لطفاً توجه کنید؟ ‫وقتی همه بیان شروع می‌کنیم.
‫من یک باشگاه دیسنی راه انداختم ‫تا با آدم‌های بیشتری آشنا بشم
‫و اون‌ها بتونن دور و برم باشن ‫و من بتونم محبوب باشم.
‫این جواب داد!
‫امشب قسمت‌هایی از ‫«شیر شاه» رو تماشا می‌کنیم
‫چون امسال بیستمین سالگرد ‫انتشار اصلی «شیر شاه» هستش.
‫- اجازه هست؟ ‫- البته.
‫من نه تنها نسبت به دیسنی تعصب دارم
‫بلکه دوست دارم قطعات جادویی ‫موسیقی فیلم رو با این پیانو اجرا کنم.
‫عالیه!
‫ما قسمت‌هایی از فیلم‌های کارتونی ‫دیسنی رو تماشا می‌کنیم
‫و گفتگو می‌کنیم که اون‌ها در مورد ‫چه مسائلی در زندگی‌مون هستن.
‫این پدر من نیست. ‫این تنها انعکاس تصویر خودمه.
‫- نه. ‫- نه.
‫دقیق‌تر نگاه کن.
‫نگاه کن.
‫- می‌بینی؟ ‫- می‌بینی؟
‫- اون در درون تو زندگی می‌کنه. ‫- اون در درون تو زندگی می‌کنه.
‫من اون کسی که قبلاً‌ بودم نیستم.
‫به یاد بیار چه کسی هستی.
‫تو پسر من و ‫تنها پادشاه حقیقی هستی.
‫به یاد بیار چه کسی هستی.
‫- نه، خواهش می‌کنم، تنهام نذار. ‫- به یاد بیار.
‫- پدر. ‫- به یاد بیار.
‫- من رو تنها نذار. ‫- خیلی خب.
‫«موفاسا» چه چیزی رو به ‫«سیمبا» آموزش می‌داد؟ جسیکا.
‫اون‌ها به ما یاد می‌دن که چیز‌هایی ‫بیشتر از اونچه که می‌بینیم وجود دارن.
‫چیزهایی بیشتر از اونچه ‫که به چشم میاد، درسته؟
‫بیشتر از اونی که به چشم میاد.
‫پدر و مادرهای اون‌ها بهشون یاد می‌دن ‫که وقتی بزرگ شدن
‫روی... روی پای خودشون بایستن و...
‫و یاد بگیرن که چطور... چطور ‫به تنهایی زندگی کنن.
‫آره. مهمه که وقتی پدر و مادرهامون ‫دیگه نمی‌تونن کمک‌مون کنن
‫مجبور بشیم خودمون به تنهایی ‫مسائل رو برطرف کنیم.
‫آره.
‫چهار سال از لحظهٔ ‫«تنها صدای تو» می‌گذشت.
‫از اون زمان آون به جز هذیون ‫تقریباً چیز دیگه‌ای نگفته بود.
‫کم کم شروع به ناامید شدن کرده بودیم.
‫تا اینکه والتر در تولد نه سالگی‌اش ‫توی حیات پشتی با دوست‌هاش بود.
‫مهمونی تموم شد، بچه‌ها رفتن و
‫والتر یکم احساساتی شده بود و ‫اشک توی چشم‌هاش جمع شده بود.
‫همون موقع آون اومد توی آشپزخونه ‫دنبال ما و نگاه انتظارآلودی داشت.
‫به هر دوی ما نگاه می‌کرد.
‫ایستاده بود، بدون حرکت، ‫انگار چیزی درونش می‌جوشید
‫و گفت:
‫«والتر مثل پیتر پن و موگلی ‫دلش نمی‌خواد بزرگ بشه.» و غیبش زد.
‫من گفتم ‫«الان یهو چی شد؟»
‫آیا آون گفت: «والتر مثل پیتر پن و موگلی ‫دلش نمی‌خواد بزرگ بشه»؟
‫پیتر پن دلش نمی‌خواد بزرگ بشه
‫چون می‌خواد یه پسر بچه باشه ‫و توی سرزمین ناکجا آباد بمونه.
‫وقتی آدم بزرگ شد دیگه نمی‌تونه برگرده.
‫هرگز.
‫من یخرده همون حسی رو که والتر در ‫نه سالگی داشت تجربه کردم.
‫وقتی آدم بزرگ می‌شه تمام لحظات جادویی و
‫مسحورکنندهٔ کودکی رو از دست می‌ده.
‫این تنها یک جمله نبود.
‫این جمله‌ای پیچیده از ‫یک تفکر پیچیده بود...
‫از چیزی که ما تا بحال حتی ندیده بودیم
‫و ناگهان برامون روشن شد.
‫اون از این کارتون‌ها استفاده می‌کرد
‫تا بتونه سر از دنیای واقعی که ‫در اون زندگی می‌کنه در بیاره.
‫من به ران گفتم: «باید سعی‌مون رو ‫بکنیم تا اصلاً بفهمیم...»
‫«آیا می‌تونیم وادارش کنیم ‫باهامون حرف بزنه یا نه.»
‫بنابراین من به اتاقش رفتم.
‫آون رو روی تخت دیدم که داشت ‫یکی از کتاب‌های دیسنی رو ورق می‌زد.
‫و تقریباً سمت چپ خودم ‫عروسک «یاگو» رو دیدم. ‫(شخصیت طوطی در کارتون «علاءدین».)
‫یاگو دستیار «جعفر» یعنی ‫نقش منفی کارتون «علاءدین» بود.
‫می‌دونستم آون عاشق این عروسکه.
‫جعفر، جعفر، خودت رو کنترل کن.
‫عروسک را برداشتم و ‫توی دستم کشیدم
‫و تا جایی که می‌شد بی سر و صدا ‫روی فرش سینه‌خیز رفتم.
‫آون صورتش رو به طرف عروسک کرد.
‫انگار با یک دوست قدیمی روبرو شده.
‫بهش گفتم: «آون، آون.»
‫«جای تو بودن چه احساسی داره؟»
‫و من گفتم: ‫«خوب نیست. چون هیچ دوستی ندارم.»
‫من زیر تخت دراز کشیده بودم
‫و به سختی لبم رو گاز می‌گرفتم.
‫فقط به خودم می‌گفتم: ‫«از شخصیت خارج نشو.»
‫گفتم: ‫«خیلی خب، خیلی خب.»
‫«آون، من و تو از کی با هم ‫چنین دوست‌های صمیمی‌ای شدیم؟»
‫و اون گفت: «وقتی که کارتون علاءدین ‫رو تماشا می‌کردم و تو من رو خندوندی.»
‫و بعد صحبت کردیم. ‫آون و یاگو.
‫برای مدت یک یا یک و نیم دقیقه.
‫این اولین مکالمه‌ای بود ‫که تا حالا داشتیم.
‫ناگهان یهو شنیدم که گفت:...
‫ «من عاشق طرز کار ذهن ‫کوچولوی پلید تو هستم.»
‫این درست خط بعدی دیالوگ بین ‫نقش بد داستان یعنی جعفر و
‫دستیارش یعنی یاگو بود.
‫ «من عاشق طرز کار ذهن ‫کوچولوی پلید تو هستم.»
‫بعدش دویدم پایین، کورنلیا رو گرفتم
‫و گفتم: ‫«اون تمام فیلم‌ها رو حفظ کرده.»
‫«تمام‌شون رو بخاطر سپرده.»
‫«اگر یک خط از دیالوگ رو بهش بدی، ‫اون خط بعدی رو بهت برمی‌گردونه.»
‫در اون لحظه انگار پنجره‌ای باز شد.
‫و انگار نوری تابید.
‫کل خانواده شروع کردیم با ‫دیالوگ‌های دیسنی باهاش حرف بزنیم.
‫من تمام کارتون‌های دیسنی رو ‫که تا بحال ساخته شده توی ذهنم دارم.
‫تیتراژها رو حفظ کردم و از این طریق ‫به خودم خوندن رو یاد دادم.
‫احساسی مثل یک دنیای ‫بزرگ و شگفت‌انگیز
‫از مسحور شدن داشت.
‫وقت‌هایی که توی زیرزمین بودیم ‫و فیلم تماشا می‌کردیم
‫مثل این بود که دوباره ‫دور هم جمع شدیم.
‫مثل اینکه انگار آون واقعی رو ‫از درونش بیرون می‌کشیدیم.
‫این‌ها (کارتون‌ها) شکل‌های دست‌سازی ‫بودند با شیوه‌ای مبالغه‌آمیز در بیان احساسات
‫و با عواطف مبالغه شده.
‫برای اون تفسیر کردن این‌ها آسون‌تر بود.
‫من فکر می‌کنم این ایده که ‫کارتون‌ها تغییر نمی‌کنند
‫در حالیکه همهٔ چیزهای دیگه ‫مدام در حال تغییر هستند...
‫از جمله تمام بخش‌های زندگی خودش.
‫و زندگی ما به عنوان پدر و مادرش. ‫اینکه ما داریم پیر می‌شیم.
‫اینکه والتر داره بزرگ‌تر می‌شه.
‫اینکه آدم‌ها می‌میرند ‫و همه چیز در حال تغییره.
‫اون‌ها (کارتون‌ها) چیزهایی هستن که هرگز ‫عوض نمی‌شن و اون می‌تونه بهشون تکیه کنه.
‫- مامانی داره چکار می‌کنه؟ ‫- دارم برای سفر تفریحی
‫دو روزه‌مون به «دیسنی‌لند» برنامه‌ریزی می‌کنم. ‫(شهربازی معروف شرکت دیسنی.)
‫آیا می‌خوایم نمایش ‫«دیو و دلبر» رو هم بریم؟
‫- آره. ‫- زیادی ترسناکه؟
‫- نه. ‫- به نظرم «میکی» یک دوست داره.
‫میکی، «گوفی»، «دونالد» و ‫فلان و فلان و فلان.
‫اون شروع به استفاده از صحنه‌های ‫مختلف فیلم‌ها برای بیان احساساتش کرد.
‫مثل صحنهٔ کارتون «هرکول» ‫برای استقامت نشون دادن
‫یا صحنهٔ کارتون «کتاب جنگل» ‫برای دوست خواستن
‫و «پینوکیو» برای اینکه بفهمه مثل یک
‫پسر واقعی بودن چه حسی داره.
‫من و کورنلیا روان‌درمان‌گر نیستیم ‫اما به نوعی اینطور تظاهر می‌کردیم.
‫و هدف هم این بود که هر کاری ‫بکنیم تا بتونیم به آون نزدیک بشیم.
‫(«امیلی»، دوست‌دختر آون.)
‫این‌ها... مال... تو... هستن.
‫- ممنونم... آون. ‫- خواهش... می‌کنم... امیلی.
‫دوستت... دارم.
‫«برای آون.»
‫«ممنونم که همیشه... در کنارم بودی.»
‫«در اوقات خوشی و... همینطور اوقات غم.»
‫«تو رو بیشتر از هر چیزی دوست دارم.»
‫در ضمن این گردن‌بند رو هم برات دارم.
‫ممنونم... امیلی.
‫و... و... من خودم درستش کردم.
‫عجب! چه چیز قشنگی.
‫- میکی ماوس روش داره. ‫- آره. آره.
‫امیلی فوق‌العاده و ‫دوست‌داشتنی و قابل ستایش
‫و شیرین، لطیف و آرام هستش.
‫موقعی که به آپارتمان خودم نقل مکان کنم
‫امیلی هم به ‫آپارتمان بالایی من منتقل می‌شه
‫و دو تا همسایهٔ عاشق خواهیم بود.
‫یک روز دیگه، یک روز دیگه.
‫سلام، حالتون چطوره؟
‫- سلام. ‫- خوبم.
‫خوشحالم امروز صبح ‫شما رو دوباره می‌بینم.
‫- از دیدن دوبارهٔ شما خوشحالم. ‫- آون، خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫- از این طرف بیاید. ‫- باشه.
‫آون، این چیزیه که ‫برای تو مشکل هستش.
‫برای تو صحبت کردن با مردم ساده نیست.
‫به همین خاطر می‌خوایم فقط ‫در مورد زندگی‌مون چیزهایی بگیم
‫که فکر نمی‌کنیم ‫بقیه ازش خبر داشته باشن.
‫خب، حالا می‌خوام یه چیزی بگم ‫و اون اینه که
‫به تازگی دختر ۲۷ سالهٔ من ‫یک گربهٔ کوچولو رو نجات داده.
‫دوست دخترم، امیلی ‫هم یک گربهٔ خانگی داره.
‫من این رو نمی‌دونستم. عالیه. ‫این رو بذارش اونجا.
‫عالیه. الان روی سؤال‌ها کار ‫نمی‌کنیم به همین خاطر
‫قرار نیست ازت در این مورد سؤالی بپرسم.
‫اما اینی که گفتی بهترین پاسخ ‫برای دنبال کردن صحبت بود.
‫- آره. ‫- من با گربه‌ها بزرگ شدم.
‫فکر می‌کردم فقط از گربه‌ها خوشم میاد.
‫هیچ‌وقت از سگ‌ها خوشم نمی‌اومد ‫اما بعداً معلوم شد من عاشق سگ‌هام.
‫- من عاشق سگ‌مون گاس هستم. ‫- این یک پاسخ بی‌نقص بود.
‫آون با توجه به اوتیسمی که داره واقعاً ‫مایله همه‌چیز از قبل دیکته شده باشه.
‫در واقع چیزهای غیرقابل پیش‌بینی ‫باعث می‌شن عزیزان‌مون مضطرب بشن.
‫به همین خاطر واقعاً ‫دیکته شده بودن رو دوست دارن.
‫می‌شه تلفنت رو بیاری بیرون و
‫پیامک‌هایی که با امیلی رد و بدل ‫کردی رو نشونم بدی؟
‫آره، دوست دختر و عزیز دلم.
‫تو به نوعی گرفتار این تکرار روزمره شدی ‫که بهش بگی برای اون اهمیت قائلی.
‫- درسته. ‫- اما واقعاً چیزی بهش نگفتی
‫- که در موردش فکر کنه. ‫- آره، اما قصدم همینه.
‫- حالا می‌شه روی این موضوع کار کنیم؟ ‫- آره.
‫در مورد آون، اون سرشار ‫از نیاز به برقراری ارتباطه
‫اما با مغزی به دنیا اومده ‫که این کار رو براش سخت می‌کنه.
‫به نظر شبیه به...
‫این برای اینکه بتونی جدی‌تر فکر کنی.
‫چون دارم مغزت رو به انجام ‫کارهای سختی سوق می‌دم.
‫در این سن، اون می‌خواد یه شغل ‫داشته باشه. می‌خواد بزرگ بشه.
‫و سعی داره با منطبق کردن دنیا
‫به داستان‌های دیسنی، ‫سر از کار دنیا دربیاره.
‫این در حالیه که وقتی ما بزرگ می‌شیم ‫سعی می‌کنیم به خودمون بگیم:
‫«خیلی خب، حالا دیگه خودمون ‫می‌تونیم سر از کار دنیا در بیاریم.»
‫اما فکر می‌کنم این کار برای آون باعث ‫می‌شه مسائل مرتب و منظم بمونن
‫و همه چیز در قالب سیاه و سفید ‫کارتون‌های دیسنی قرار بگیره.
‫اما دنیای واقعی یک ‫داستان دیسنی نیست.
‫الان خیلی چیزها ذهنم رو درگیر کرده.
‫درسته. آیا چیزی هم ‫توی ذهنت در مورد
‫حسّت نسبت به نقل مکان کردن و ‫تمام این تغییرات، در جریانه؟
‫- البته. ‫- آیا این احساس ترسناکه؟
‫- یکمی. ‫- درسته.
‫به نظر من وقتی بچهٔ آدم این همه ‫جلسات درمانی رو گذرونده باشه
‫و به سن ۲۳ سالگی رسیده باشه، ‫به راحتی می‌شه انتظارات بیش از حد
‫پیدا کرد و تصور کرد که ریشه‌ها ‫از اونچه که واقعاً ‫هست قوی‌ترند. ‫(یعنی توانایی‌های بنیادی قوی هستند.)
‫درسته.
‫اما وقتی می‌بینم اون با شما ‫در زمینهٔ تفکر مفهومی پایه‌ای...
‫در زمینهٔ توانایی تفکر مفهومی ‫کار می‌کنه کاملاً روشن می‌شه که
‫شدت نواقص تا چه حد زیاد بود.
‫می‌دونید، افراد ۲۳ ساله در حال ‫فارغ‌التحصیل شدن از کالج
‫و به تنهایی سفر کردن ‫به سرتاسر دنیا هستن.
‫- درسته. ‫- کسی در این مقطع چنین انتظاری از
‫آون نداره. اما سؤال اینه که ‫چه انتظاری می‌تونیم ازش داشته باشیم؟
‫- درسته. درسته. ‫- فکر می‌کنی پیش‌کش آون
‫به جامعهٔ دور و برش و ‫به خانواده‌اش چیه؟
‫ما این رو سال‌ها بود که ‫از خودمون می‌پرسیدیم
‫تا اینکه یک بار ران ‫به من نگاه کرد و گفت
‫«کی تعیین می‌کنه که ‫زندگی معنادار یعنی چی؟»
‫(آخرین جلسهٔ باشگاه دیسنی، قبل از فارغ‌التحصیلی.)
‫- تشویق. ‫- آفرین.
‫این دوست من از ‫شرکت دیسنی هستش.
‫«جاناتان فریمن». ‫(«جاناتان فریمن» صداپیشهٔ «جعفر» در «علاءدین» است.)
‫- عالیه! سلام جاناتان. ‫- سلام، حالت چطوره؟
‫اوضاع در چه حاله دوست من؟
‫- تو چطوری؟ ‫- خوبم.
‫جاناتان فریمن بازیگر بزرگیه
‫که در ضمن صداپیشهٔ ‫کارتون‌های دیسنی هم هست.
‫پدرت به من مسؤلیت داده ‫که شهر اگربا رو امن نگه دارم.
‫اون پسره یک جنایتکار بود.
‫اون صداپیشهٔ نقش جعفر یعنی شخصیت ‫منفی کارتون «علاءدین» هستش.
‫و حالا اون دوست و رفیق رسمی ‫من و خانواده‌ام هستش.
‫من و جاناتان اولین بار وقتی که ‫من و مامان و بابام در تولد ۱۹ سالگیم
‫برای نمایش «مری پاپینز در برادوی» به ‫نیویورک رفته بودیم با هم دوست و رفیق شدیم.
‫- من اون نمایش رو دیدم! ‫- اون نقش دریاسالار رو داشت.
‫پدرم یادداشتی نوشت و براش فرستاد
‫و اون هم روز تولدم باهام تماس گرفت.
‫و حالا جاناتان یکی از دوست‌های ‫خیلی خوب منه.
‫- حالا می‌خوایم چکار کنیم؟ ‫- ما قراره...
‫قراره چند تا از صحنه‌های ‫کارتون علاءدین رو اجرا کنیم.
‫قراره چند تا صحنه رو بازی کنیم، آره.
‫«آه! شن‌های زمان به من نشون می‌دن ‫که چه کسی می‌تونه به غار وارد بشه.»
‫«خودشه! این همون ‫دلقکیه که منتظرش بودیم.»
‫- تو یاگو هستی. ‫- آره.
‫- و منم جعفرم. آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫- خیلی خب. ‫- «یه دقیقه صبر کن، یه دقیقه صبر کن.»
‫«جعفر، اگر خودت اون ‫داماد احمق باشی چی؟»
‫- «چی؟» ‫- «خیلی خب. خیلی خب.»
‫«تو با شاهزاده ازدواج می‌کنی. باشه؟»
‫«بعدش تو... بعدش تو سلطان می‌شی.»
‫«اوه! ازدواج با شاهزاده! ‫این ایده هم مزیت‌هایی داره.»
‫- «بله، مزیت داره.» ‫- «گیلبرت گاتفرد»! ‫(«گیلبرت گاتفرد» صداپیشهٔ «یاگو» در «علاءدین» است.)
‫من... باورم... نمی‌شه!
‫گیلبرت گاتفرد! من...
‫من به طرز باور نکردنی‌ای غافلگیر شدم!
‫یک... خیلی خب. ‫«من نمی‌تونم باور کنم!»
‫«من اصلاً باورم نمیشه!»
‫«ما هیچ‌وقت دست‌مون به اون ‫چراغ احمقانه نمی‌رسه!»
‫امیدوارم دیالوگ‌ها رو ‫بهتر از من اجرا نکرده باشی.
‫- اشکالی نداره. ‫- آره، خوبه.
‫فقط همین رو کم داشتم. ‫اون دیالوگ‌ها رو بهتر از من اجرا می‌کنه
‫و با قیمت کمتری نسبت به من کار می‌کنه.
‫- فکر نمی‌کنم قبلاً همدیگه رو دیده باشیم. ‫- منم، آون.
‫آره، آره، تو به نظرم آشنا نمیای. ‫از صف برو بیرون.
‫حالا...
‫آون به اولین مدرسه‌اش رفت.
‫سرانجام اون رو به ‫«مدرسهٔ استثنائی واشنگتن» گذاشتیم.
‫که هزینهٔ زیادی داشت.
‫در اون زمان، شغل من به عنوان یک ‫روزنامه‌نگار رو به موفقیت بود
‫و فرستادن آون به این مدرسه ‫کاری بود که می‌تونستیم انجامش بدیم.
‫خیلی از بچه‌های اونجا ‫معلولیت آموزشی داشتن مثل
‫دیسلکسیا، اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی ‫و چیزهایی که بیشتر قابل کنترل بودن.
‫اون‌ها پذیرفتنش اما با این شرط که
‫که ما باید اطمینان حاصل می‌کردیم
‫که در ادامه هم اونجا جای ‫مناسبی برای اون خواهد بود.
‫به همین خاطر از روز اول ‫این یک مبارزه بود.
‫توانایی صحبت کردنش ‫هنوز خیلی محدود بود
‫و مهارت‌های اجتماعی‌اش ‫حتی از اون هم محدودتر بودن.
‫بعد از یکی دو سال مشخص بود
‫که بقیه بچه‌ها دارن پیشرفت می‌کنن
‫اما مدرسه بهمون گفت که ‫اون پیشرفت کافی نداره.
‫اساساً اون با «سرعت» کافی پیشرفت نمی‌کرد
‫و مدرسه گفت: «متأسفیم. شما باید ‫برید. اینطوری جواب نمی‌ده.»
‫این براش خیلی سخت بود.
‫واقعاً داشت عقب می‌افتاد ‫و خیلی شدید پس‌رفت می‌کرد.
‫اون زمان لزج و چسبناک بود.
‫یعنی سال‌های غمگین.
‫سال‌های سخت و غمگین.
‫در اون شرایط که بودم ‫این ذهنیت در من شکل گرفت
‫که دیگه بهترین سال‌هام رو ‫پشت سر گذاشتم.
‫اون زمان به هیچ کارتونی اشتیاق نداشتم.
‫بعد از اینکه یک سال ‫توی خونه به آون درس دادم
‫تونستیم از یک دبیرستان بچه‌های ‫دارای نیازهای خاص براش پذیرش بگیریم
‫اما اتفاقی افتاد.
‫آون حتی بیشتر از قبل ‫از همه چیز کنار کشید
‫و خیلی غمگین بود.
‫دوران واقعاً سختی بود.
‫اونقدر عصبی و شکننده بود که حتی ‫به سختی می‌تونست نفس بکشه.
‫وقتی که با ماشین می‌رفتم ‫جلوی مدرسه دنبال‌شون
‫مثل گلوله می‌دوید و ‫سوار ماشین می‌شد.
‫بهش می‌گفتم: ‫«آون، حالت خوبه؟»
‫«آره، آره. بریم، بریم، بریم.»
‫یک روز ران اون رو نشوند و بهش گفت:
‫«آون، آیا همه چیز روبراهه؟ ‫جریان از چه قراره؟»
‫و اون گفت:
‫«بچه‌هایی توی مدرسه هستن ‫که باهام قلدری می‌کنن.»
‫اون‌ها گفتن می‌خوان بیان ‫سروقت من و خونه‌مون رو آتش بزنن.
‫اون بچه‌ها اساساً داشتن ‫سربه‌سرش می‌ذاشتن
‫اما چون اون همه چیز رو جدی ‫می‌گرفت واقعاً فکر می‌کرد
‫که قراره خونه‌مون توی آتش بسوزه
‫و پدر و مادرش قراره کشته بشن.
‫در اون لحظه، توی تاریکی سقوط کردم ‫و انگار در راهروهای وحشت قدم می‌زدم.
‫ من در مورد این اتفاق ‫فقط خشمگین شدم.
‫در محافظت ازش کوتاهی کردم.
‫می‌تونستم یه عده رو جمع کنم...
‫و برم پدر اون‌ها رو در بیارم اما...
‫اما این کار رو نکردم و به نظرم به ‫همین خاطره که هنوز بهش فکر می‌کنم.
‫هنوز در این مورد ناراحتم چون...
‫اون لحظه همون‌جا بودم و ‫می‌تونستم پشتیبان آون باشم.
‫کوازی‌مودو! کوازی‌مودو! کوازی‌مودو!
‫الان به نظرت اون زشته؟ ‫پس این رو تماشا کن.
‫درود بر پادشاه!
‫در هفته‌های بعد از اون قلدربازی
‫آون به زیرزمین می‌رفت.
‫عجیب بود. به نظر می‌اومد داره ‫طبقهٔ پایین روی چیزی کار می‌کنه.
‫رفتم پایین و دیدم داشته نقاشی می‌کشیده.
‫کتاب رو دستم گرفتم و نشستم و ‫شروع به ورق زدن کردم.
‫صد صفحه از تصاویر.
‫و تمام اون‌ها شخصیت‌های ‫دستیار در داستان بودن.
‫هیچ قهرمان داستانی نبود. ‫همگی دستیار بودن.
‫توی کارتون‌های دیسنی صدها تا ‫از این شخصیت‌ها وجود داره.
‫بعضی‌ها خنگ، بعضی‌ها زیرک ‫و بعضی‌ها خردمند هستن.
‫«مرلین»، «رافیکی»، «جیمی جیرجیرک»... ‫همه‌شون دستیار بودن.
‫در اون مقطع احساس نمی‌کردم قهرمانم. ‫حس می‌کردم مثل یک دستیارم.
‫دستیارها بامزه، دوست‌داشتنی، ‫خنگول، بازیگوش،
‫دوستانه و دلپذیر هستن
‫و به قهرمان داستان کمک می‌کنن ‫که سرنوشت خوبی براشون رقم بزنه.
‫اون‌ها از قهرمان پشتیبانی می‌کنند.
‫در دو صفحهٔ آخر با خط ‫بهم ریختهٔ خودش نوشته بود:
‫«من محافظ دستیارها هستم.» ‫(به خط کودکانه: «من محافظ دستیارها هستم».)
‫و آخرین چیزی که توی ‫صفحهٔ آخر نوشته بود این بود که
‫«هیچ دستیاری جا نمی‌مونه.» ‫(به خط کودکانه: ‫«هیچ دستیاری جا نمی‌مونه».)
‫من توی ذهنم داستانی راجع به دستیارها ‫خلق کرده بودم که دنبال یک قهرمان می‌گشتن
‫و اسمش رو گذشته بودم ‫«سرزمین دستیارهای گمشده.»
‫کاری که اون کرد و ‫به نظرم جالب توجهه اینه که
‫به نوعی از روایت زندگی خودش ‫برای خلق این داستان‌ها استفاده کرد.
‫دستیارها برای حمایت از اون بودن
‫تا بهش کمک کنن راهش رو پیدا کنه.
‫اون در واقع داشت زندگی‌نامه‌های ‫کوچیک خودش رو می‌نوشت.
‫«سرزمین دستیارهای گمشده.» ‫نوشتهٔ آون ساسکایند.
‫«پسر بچه‌ای بود که ‫درست مثل بقیهٔ پسرها بود.»
‫«تا اینکه یک شب...»
‫«از پنجرهٔ اتاقش طوفانی رو در افق دید.»
‫«اون کوچولو بود، فقط سه سال ‫داشت و ترسیده بود.»
‫(‫محافظ دستیارها.)
‫تمام.
‫- روی آب بودن خیلی خوبه، مگه نه؟ ‫- همینطوره.
‫- می‌شه نزدیک قایق بمونم؟ ‫- البته.
‫اومدم. اومدم.
‫- خیلی خب. به طرف من شنا کن. ‫- و بعدش می‌رم بیرون.
‫- باید شنای قورباغه رو انجام بدی. ‫- نه، هر کار بخوام می‌تونم بکنم.
‫من به سمت تو شنا کردم. ‫من به سمت تو شنا کردم.
‫خیلی خب. بذار باهات دست بدم.
‫- ممنون. ‫- آیا به ترس‌هات غلبه کردی؟
‫- همینطوره. حالا می‌تونم برم بیرون. ‫- باشه.
‫♪ تولدت مبارک والتر عزیز... ♪
‫♪ تولدت مبارک. ♪
‫- آون، بیا وسط. یک... ‫- دو، سه!
‫خیلی خب، ‫کی بستنی دوست داره؟
‫خیلی خب، بفرما دوست من.
‫آوی، در مورد اینکه والتر ‫۲۶ سالش شده نظرت چیه؟
‫این... عجیبه ولی عالیه.
‫عجیب؟ چطور مگه؟
‫چون من و اون الان دیگه ‫مردهای جوون هستیم.
‫- خودت در این مورد چه حسی داری؟ ‫- عالی، اما یخرده...
‫متفاوت.
‫چون الان ۲۳ سالمه.
‫والت، برای تو رفتن از ‫زندگی خوابگاه و کالج
‫به یک آپارتمان و به تنهایی ‫زندگی کردن چطور بود؟
‫فکر می‌کنم تنهایی زندگی کردن... عالیه.
‫یک تجربهٔ جدید از‌ آزادی بود.
‫می‌تونستم هر موقع ‫هر کاری رو که بخوام انجام بدم.
‫مثل آون... ‫آوی تو هم الان می‌تونی.
‫می‌تونی هر موقعی ‫هر کاری که خواستی انجام بدی.
‫- آره. ‫- کاملاً حق با توئه والت.
‫حالا می‌خوای کجا بری؟
‫- کیک نارگیلی رو یک امتحان کرد. ‫- همینطوره. امتحان کردم.
‫پدر و مادرم هر سال دارن پیرتر می‌شن.
‫بیست سال دیگه... چه کسی می‌دونه؟
‫اون موقع فقط...
‫اون موقع فقط من می‌مونم و...
‫آماده خواهم بود.
‫من تمام زندگیم در حال آماده شدن بودم
‫اما فکر کردن بهش می‌تونه ‫مغلوب‌کننده باشه.
‫فکر کردن به اینکه از اون‌ها مراقبت کنم ‫و همینطور از آون.
‫و اینکه این چطور به نظر بیاد.
‫فکر کردن در این مورد ‫آدم رو تا صبح بیدار نگه می‌داره
‫و بنا به دلیلی جشن تولد باعث ‫می‌شه این‌ها از درونم سر باز کنه.
‫اما...
‫بیشتر اوقات راحت این‌ها رو فراموش ‫می‌کنم و سعی می‌کنم بهش فکر نکنم
‫چون بالاخره اون روز می‌رسه.
‫من تنها کس و کاری هستم که داره
‫و هر کاری رو که لازمه انجام بدم ‫براش انجام خواهم داد.
‫باید هر کاری بکنم ‫تا مطمئن بشم مشکلی نداره.
‫آون، برو جلو!
‫بدو به جلو، بدو.
‫- آون، برو! برو، برو، برو. ‫- می‌گیرمش. می‌گیرمش.
‫- بگیرش. بگیرش.
‫آوی، دریبل کن، دریبل کن. ‫دریبل بزن!
‫تلاش خوبی بود.
‫وقتی توپ رو دیدی فقط نزدیکش بمون.
‫- باشه، نزدیک توپ می‌مونم. ‫- نزدیک توپ بمون.
‫آون، دریبل بزن رفیق! برو!
‫- قهرمان! ‫- ممنون.
‫- من بهت افتخار می‌کنم رفیق. ‫- عالی کار کردم.
‫اعلی حضرت، ‫همونطور که من همیشه گفتم
‫بچه‌ها باید آزاد باشن تا ‫زندگی خودشون رو پیش ببرن.
‫باورم نمی‌شه آون ‫چه مسیر زیادی رو طی کرده.
‫نگاه کنید چه سفر درازی رو طی کرده.
‫نگاه کنید از اول تا اینجا ‫چقدر زیاد پیشرفت کرده.
‫انگار همین دیروز بود که فکر می‌کردیم ‫اون دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه صحبت کنه.
‫«آون هری ساسکایند» ‫از «کمبریج» در «ماساچوست».
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنونم. آخ جون! موفق شدم!
‫آخ جون! موفق شدم!
‫مامان.
‫- مامان. ‫- من خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫- سلام رفیق. ‫- بابا.
‫ما خیلی بهت افتخار می‌کنیم. ‫تو بهترینی.
‫- من بهترینم. ‫- تو بهترینی.
‫- سلام والتر. ‫- دوستت دارم.
‫(‫آپارتمان خانوادهٔ ساسکایند، روز اسباب‌کشی.)
‫رفیق، باید... باید وسایل رو جمع کنیم.
‫آیا می‌تونیم برای جشن گرفتن ‫صحنه‌های کارتون «دامبو» رو تماشا کنیم؟
‫- جشن گرفتن چی؟ ‫- اینکه امروز روز جمع کردن وسایله.
‫خب... وایستا. کدوم صحنه‌ها توی فکرته؟ ‫من گیج شدم.
‫فکر می‌کنم صحنه‌های جمع کردن وسایل...
‫- دامبو. ‫- دامبو. بزن بریم.
‫و بعدش وسائل رو جمع می‌کنیم.
‫زودباش دامبو.
‫وقتی کوچولو بودی ‫این کارتون رو نگاه می‌کردی.
‫آره.
‫- زمانی که با چالش‌های... ‫- آره.
‫- خیلی سختی روبرو بودی. ‫- آره.
‫وقتی به آخر رسیدی چه حسی بهت داد؟
‫- خیلی خوشحال شدم. ‫- درسته.
‫- این رو می‌شه گذاشت بالای همه. ‫- یک جعبهٔ بزرگ دیگه.
‫- اون چیزت کو؟ ‫- درست اینجا... اوه! نه!
‫- آخرین بار کجا دیدیش؟ ‫- یادم نمیاد.
‫خیلی خب. نشان میکی ماوس. ‫باید یه جایی توی مسیر باشه...
‫- چی شده؟ ‫- نشان میکی ماوسی که...
‫- خب؟ ‫- امیلی بهش داده بود افتاده.
‫کجاست؟ کجاست؟ ‫امیدوارم کسی لهش نکرده باشه.
‫اطراف رو نگاه کن. اطراف رو نگاه کن. ‫اطراف رو نگاه کن. آیا باید بو بکشم؟
‫- آون، مگه می‌تونی بوش رو تشخیص بدی؟ ‫- نه نمی‌تونم.
‫- باید یه جایی باشه. مگه نه؟ ‫- آره.
‫اگر هم نباشه یه دونه جدیدش رو می‌گیری
‫و در عرض چند روز برات ‫دقیقاً مثل قبلی خواهد بود.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، امیلی که...
‫- امیلی اون رو برای من ساخته بود. ‫- نشان میکی رو که درست نکرده بود.
‫- اون رو خریده بوده. ‫- خریده بوده؟
‫آیا نشان میکی ماوس رو هم خودش ساخته؟ ‫آیا رفته به ابزار فروشی و اون رو ساخته؟
‫نه، البته که نه.
‫- هر چیز براقی می‌تونه میکی باشه. ‫- یه چیز براق.
‫آون می‌شه لطفاً بیای اینجا؟
‫چیه؟
‫باید یه چیزی بهت بدم.
‫چی؟ چی؟
‫- پیداش کردی. کجا بود؟ ‫- روی زمین.
‫آخ جون.
‫امکان نداره دیگه میکی از اینجا بیوفته.
‫- آخ جون. ‫- باشه؟
‫حرف نداره.
‫آخ جون.
‫کاملاً آماده‌ایم.
‫اینم از اینجا. هیجان‌انگیزه!
‫(مجتمع مسکونی مددکاری شده، ‫در ۱۲۰ کیلومتری خانهٔ والدین آون.)
‫رسیدیم آون.
‫آره، رسیدیم.
‫خیلی هیجان‌انگیزه.
‫اینجا چی داریم؟ ‫اینجا چی داریم؟
‫من، امیلی، و «جان» و «جولی».
‫«آون ساسکایند».
‫- شمارهٔ... ‫- آپارتمان شمارهٔ...
‫شمارهٔ یک.
‫می‌دونی چیه؟
‫به نظرم خودت باید در رو باز کنی.
‫بفرما.
‫اوه پسر! آون.
‫- اینم از این. ‫- اینم از این. آخ جون!
‫- آپارتمان خودت. ‫- آخ جون!
‫- واحد خودت. ‫- واحد خودم، آخ جون!
‫- نظرت چیه؟ ‫- خیلی باحاله.
‫آون این کمد از اولین آپارتمان من ‫و مادرت در نیویورک بزرگتره.
‫- چی می‌تونه اینجا باشه؟ ‫- عالیه!
‫- فیلم! فوق‌العاده‌ست. ‫- کی تصورش رو می‌کرد؟
‫کی تصورش رو می‌کرد؟
‫ببخشید، دارم رد می‌شم.
‫- روبراهی؟ ‫- خوبم.
‫- امشب شب بزرگی برای توئه. ‫- همینطور بود.
‫همینطور خواهد بود آون.
‫- ممنونم. ‫- آون؟
‫- بله؟ ‫- تو الان کجایی؟
‫من درست اینجا... ‫من خونه‌ام. خونهٔ جدیدم.
‫خداحافظ مامان.
‫- خداحافظ. دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫فردا شما و بابا رو می‌بینم.
‫این خیلی هیجان‌انگیزه. ‫شب خوبی داشته باشی.
‫- دوستت دارم رفیق. ‫- منم دوستت دارم بابا.
‫خیلی خب، ما رفتیم.
‫من گمشون کردم... ‫باید قرص‌هام رو پیدا کنم.
‫هیچ‌وقت نباید توی دشت بی‌مهابا بدوی. ‫اونجا ممکنه خطر در کمین باشه.
‫اون بیرون کسی از ما محافظت نمی‌کنه. ‫برای همین باید خیلی مواظب باشیم.
‫«بامبی»، بجنب! ‫به سمت بیشه!
‫سریع‌تر.
‫مادر!
‫مادر، کجایی؟
‫مادر؟
‫من تا حالا تنهایی زندگی نکردم.
‫امیلی هفتهٔ دیگه به اینجا منتقل می‌شه.
‫یه دونه روی این شعلهٔ اینجا.
‫اینجا کسانی هستن که به من کمک کنن.
‫توی آشپزی ازشون کمک می‌گیرم.
‫اون‌ها در مورد داروها و ‫پرداخت قبوض کمکم می‌کنن.
‫با هم به گردش‌های لذت‌بخش می‌ریم.
‫اون‌ها می‌تونن کمکم کنن شغلی پیدا کنم ‫که واقعاً بخوام انجامش بدم.
‫«مستقل» یعنی... ‫عالی و خارق‌العاده.
‫آیا صندوق درست همینه؟
‫ببخشید. ‫آیا صندوق درست همینه؟
‫- کدوم یکی مال منه؟ ‫- خیلی خب، می‌شه ببینم کدوم رو داری؟
‫- آره. ‫- من...
‫فکر نمی‌کنم این کلید صندوق پست باشه.
‫- پس... ‫- بیا برگردیم چک کنیم.
‫- اون روش شماره داشت پس... ‫- اینجا نوشته شمارهٔ ۲.
‫خیلی خب، بیا برگردیم چک کنیم.
‫بذار ببینم.
‫- بله! نامه داری. ‫- بله. نامه دارم. بذار ببینم.
‫بذار ببینم. نامه دارم.
‫- درسته. خیلی خب. ‫- بذار برش گردونیم.
‫- مأموریت انجام شد. ‫- مأموریت انجام شد.
‫- سلام امیلی. ‫- سلام آون.
‫سلام امیلی. ‫در چه حالی؟
‫- خوبم. تو چطوری؟ ‫- من عالی‌ام.
‫خوشحالم که بالاخره رسیدی.
‫- چه کاری بایستی انجام بدیم؟ ‫- حدس می‌زنم...
‫چطوره اول بیسکوئیت درست کنیم ‫و بعدش فیلم ببینیم؟
‫- به نظر فکر خیلی خوبی میاد. ‫- آره.
‫ممنونم امیلی.
‫خواهش می‌کنم.
‫امیدوارم اون‌ها رو درست پخته باشیم.
‫- آیا اون‌ها رو درست پختیم؟ ‫- نه. نمی‌خوام...
‫- اشکالی نداره. ‫- ممنون امیلی.
‫حداقلش اینه که سعی خودمون رو کردیم.
‫- آره. ‫- کارمون خوب بود.
‫عالی عمل کردیم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره. آخ.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫من خوبم. خوبم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، من خوبم.
‫می‌خوای بوسش کنم تا بهتر بشه؟
‫به نظرم همینطوری خوبه.
‫- آوی. ‫- بله؟
‫- اینجا خوب بازی نمی‌کنیم. ‫- به خاطر سنگ‌هاست که خوب بازی نمی‌کنیم.
‫آره. داشتم به این فکر می‌کردم ‫که تو و امیلی
‫توی سنی هستین که مامان و بابا ‫رابطه‌شون رو با هم شروع کردن.
‫آره. آره.
‫آیا تقریباً خودتون رو ‫مثل مامان و بابا می‌بینی؟
‫- آره، همینطوره. ‫- چطور؟
‫چون ما آروم پیش می‌ریم.
‫- جداً؟ ‫- آره. ما علایق مشترکی داریم.
‫جدی؟ حالا چی هستن...
‫- هر دو دیسنی رو دوست دارید. ‫- درسته.
‫سه سال با یک دوست دختر بودن ‫رابطهٔ خیلی جدی‌ایه.
‫آره، خیلی جدیه.
‫توی دانشگاه در این مورد ‫براتون کلاس گذاشتن،‌ مگه نه؟
‫تا حالا در مورد اونجور مسائل هم فکر کردی؟ ‫(یعنی مسائل جنسی.)
‫گاهی اوقات فکر می‌کنم.
‫چه حسی بهت می‌ده؟
‫باعث می‌شه یکم استرس ‫پیدا کنم و یکم هیجان‌زده بشم.
‫که اینطور. چرا باعث ‫می‌شه که استرس پیدا کنی؟
‫- بیا از اینجا شروع کنیم. ‫- تا حالا این کار رو امتحان نکردم.
‫تا حالا این چیزها رو دیدی؟
‫- آره. ‫- جدی؟ کجا دیدی؟
‫- توی فیلم‌ها. ‫- جدی؟
‫مثلاً آیا دیدی که آدم‌ها ‫چطور همدیگه رو می‌بوسن؟
‫- آره. ‫- برای این کار از کجاشون استفاده می‌کنن؟
‫فقط از لب‌هاشون استفاده نمی‌کنن. ‫اون‌ها از...
‫- از احساساتشون استفاده می‌کنن. ‫- خیلی خب.
‫- وقت بستنی خوردنه رفیق. ‫- آره، بزن بریم!
‫چیزهای ناشناخته باعث ‫می‌شه آون معذب باشه.
‫چه اینکه یک جای ناشناخته باشه، چه ‫کسی که نمی‌شناسه، و چه سکس.
‫پیش بردن این بحث یه مقدار کار سختیه
‫چون مبنای فکری آون برای تقریباً همه‌چیز ‫کارتون‌های دیسنی هستش
‫و کارتون‌های دیسنی فراتر از ‫بوسه‌های آخر داستان...
‫که خیلی سطحی و بدون ‫دخالت زبان هستند
‫زیاد وارد جزئیات روابط عاطفی و ‫موضوع سکس نمی‌شن.
‫من تاکتیک‌هایی با اثربخشی متنوع رو ‫امتحان کردم و سعی کردم پیشنهاد
‫بوسهٔ فرانسوی رو مطرح کنم ‫اما فهمیدم اصلاً جواب نمی‌ده.
‫اون هم یک مرد «خون-سرخ» آمریکاییه. ‫(کنایه از داشتن میل جنسی به جنس مخالف.)
‫اون هم مثل هر کس دیگه‌ای ‫نیازهای زیستی خودش رو داره.
‫اما در خصوص سکس تمام و کامل...
‫واقعاً هیچ ایده‌ای ندارم که چطور ‫بحث رو به اون نقطه برسونم...
‫نمی‌دونم. شاید باید بهش کارتون ‫پورن کاراکترهای دیسنی رو نشون بدم.
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫آون، ترانهٔ مورد علاقه‌ات از کارتون ‫«پری دریایی کوچولو» رو یادته؟
‫- آره، «دختره رو ببوس». ‫- به نظرت منظورم از این چیه؟
‫- ببوسمش. با استفاده از زبونم. ‫- خیلی خب.
‫این کار رو می‌کنم.
‫- در چه حالی؟ ‫- خوبم. من آون هستم.
‫از ملاقات شما خوشحالم. ‫من «جفری اورتیز» هستم.
‫- سلام جفری. ‫- می‌تونی اینجا بشینی.
‫خیلی خب، حالا چرا علاقمندی ‫که برای ما کار کنی؟
‫چون من همیشه عاشق رفتن ‫به سینما و سالن‌های تئاتر هستم.
‫آیا معمولاً زیاد میای اینجا؟
‫- بله، همینطوره. ‫- جدی؟ خیلی خوبه.
‫دنبال چند ساعت کار هستی؟
‫- بیست ساعت. ‫- خیلی خب.
‫- اینجا غرفهٔ فروش خوراکیه. ‫- بله.
‫آیا کار دریافت و پرداخت پول ‫هم انجام می‌دی؟
‫- نه. ‫- نه؟ باشه.
‫اگر مایل باشی ‫تا بیرون مشایعتت می‌کنم.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫- ممنون که بهم وقت دادین جف. ‫- خواهش می‌کنم.
‫کی می‌تونم جواب‌تون رو بشنوم؟
‫به محض اینکه نظر معرف‌هات رو گرفتیم.
‫بعد از اون دیگه کارها ‫بایستی سریع پیش بره.
‫- خیلی خب. ‫- باشه؟
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫(واشنگتن دی‌سی.)
‫همین الان یک تلفن داشتم.
‫ظاهراً...
‫امیلی با آون بهم زده.
‫امروز جلسهٔ ملاقاتی با همهٔ ‫مددکارها بوده
‫و مددکارها به آون گفتن که ‫رابطه‌شون دیگه تمومه.
‫خود امیلی هم اونجا حضور داشته.
‫این بد به نظر میاد.
‫بهش زنگ می‌زنم... آره.
‫اون الان نیاز به تماس تلفنی برادرش داره.
‫گویا امیلی پنج تا دلیل آورده از جمله ‫اینکه آون زیادی بهش نزدیکه
‫و اینکه به فضا احتیاج داره ‫و دلایل دیگه...
‫لعنتی!
‫سلام امیلی.
‫امیلی؟
‫- نه. ‫- موفق باشی امیلی!
‫زود باشید بچه‌ها. ‫زود باشید، زود باشید، زود باشید.
‫باید سوار ون بشیم.
‫سلام امیلی.
‫حداقل «من» برای اون دست تکون دادم.
‫- سلام عزیزم. ‫- مامان؟
‫- بله، عزیزم. ‫- چرا زندگی پر از درد نامنصفانه و تراژدیه؟
‫آون، زندگی همینطوریه.
‫زندگی همیشه همینطوری بوده ‫و همینطوری هم خواهد بود.
‫آدم اوقات بی‌نهایت لذت‌بخش داره
‫- درسته. ‫- و اوقات آسودگی.
‫اما اوقات ناراحتی و درد هم وجود داره.
‫نمی‌تونم... اما... ‫اما این منصفانه نیست.
‫می‌دونم عزیزم. خیلی چیزها که توی ‫زندگی اتفاق میوفتن نامصنفانه هستن.
‫خیلی چیزها.
‫ما چکار باید بکنیم؟ فقط باهاشون روبرو ‫بشیم و برای همیشه غمگین بمونیم؟
‫نه، برای همیشه به هیچ وجه.
‫تنها باید با حقیقت روبرو بشی و ‫دندون‌هات رو بهم فشار بدی ‫(کنایه از سرکوب نکردن احساسات.)
‫و بدونی که اوضاع بهتر خواهد شد.
‫- آره، آره. سلام مامان. ‫- چطوری رفیق؟
‫- خیلی خوشحالم که می‌بینمت. ‫- منم خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫می‌ترسم امیلی برای همیشه ‫همینطوری باقی بمونه.
‫اینطور نخواهد بود عزیزم. ‫اینطور نخواهد بود.
‫آیا شروع به نوشتن دفتر خاطرات ‫روزمره در مورد احساساتت نکردی؟
‫که بتونی موضوعات رو توش بنویسی ‫و بتونی بنویسی که...
‫من نمی‌خوام تنها و مجرد باشم.
‫اما خب الان چنین انتخابی ‫در کار نیست، مگه نه؟
‫- انتخابی در کار نیست. ‫- اما به این معنی هم نیست که
‫- همیشه باید همینطور باشی. ‫- اما نمی‌خوام اون من رو فراموش کنه.
‫- آون؟ ‫- بله؟
‫- امیلی حالش خوبه. ‫- نمی‌خوام من رو فراموش کنه.
‫می‌دونی من الان یخرده ‫نگران کی هستم؟
‫- من. ‫- تو. بیشتر آدم‌ها توی سن تو
‫هنوز با عشق همیشگی ‫زندگی‌شون ملاقات نکردن...
‫- چی؟ ‫- توی سن و سال تو.
‫اون ضرب‌المثل معروف چیه که می‌گه: ‫«پسر عاشق می‌شه، بعد از دستش می‌ده...
‫«باز عاشق می‌شه. در آخر بدستش میاره».
‫- «پسر یک دختر دیگه رو پیدا می‌کنه.» ‫- اما من...
‫- این داره من رو دیوونه می‌کنه. ‫- درسته.
‫چرا باید همچین اتفاقی بیوفته
‫تا زندگی من رو برای همیشه غمگین کنه؟
‫من شخصیت «فازباچ» رو خلق کردم
‫که نقش منفی در داستان «سرزمین ‫دستیارهای گمشده» هستش.
‫قدرت شیطانی فازباچ اینه که ‫می‌تونه در ذهن آدم‌ها مه بوجود بیاره
‫تا دنیا براشون به یک جای ‫عجیب و غریب تبدیل بشه
‫و کاری کنه اون‌ها آدم‌های ‫غمگینی به نظر بیان.
‫«توی جنگل یک شیطان وجود داره.»
‫ آون، آون، آون، آون.
‫آون، آون، آون، آون، آون.
‫- مامان... ‫- آون، آیا بابا در مورد رفتن به فرانسه
‫- باهات صحبت کرده؟ ‫- فرانسه؟ کی؟
‫- فرانسه. ‫- فرانسه.
‫- نمی‌خوای بری؟ ‫- من عاشق پاریس در فرانسه‌ام.
‫کنفرانسی در مورد اوتیسم هستش ‫که می‌خوان اونجا سخنرانی کنی.
‫آوی، این واقعاً‌ اولین باره که مردم دور هم
‫جمع شدن تا راجع به اینکه ‫افراد اوتیسمی چطور
‫از علایق‌شون برای کمک به درک دنیای ‫بیرون استفاده می‌کنند، آگاهی بدست بیارن.
‫درست همونطور که تو از ‫کارتون‌های دیسنی استفاده کردی.
‫آیا خوب به نظر می‌رسه؟
‫- عالی به نظر میاد. ‫- خوبه. آره. خوش می‌گذره.
‫آره.
‫قراره یک سخنرانی به زبان انگلیسی
‫برای عده‌ای از نمایندگان ‫بین‌المللی ایراد کنی.
‫بیشتر اون‌ها فرانسوی هستن ‫اما از همهٔ دنیا اونجا هستن.
‫- بله. ‫- باشه؟
‫اون‌ها قراره صحبت‌های تو رو ‫به زبان فرانسوی ترجمه کنن.
‫پس من انگلیسی صحبت می‌کنم ‫ولی اون‌ها به فرانسوی ترجمه می‌کنن.
‫بایستی در تمام مدت با لهجهٔ ‫«لومیر» صحبت کنی. اینطوری... ‫(شخصیت شمع‌دان سخنگو در «دیو و دلبر».)
‫- آیا بایستی با لهجهٔ... ‫- نظرت چیه؟
‫- انگلیسی. ‫- انگلیسی.
‫چی بایستی بنویسیم؟ ‫بهم نمی‌گی؟
‫نه. نمی‌تونم بهت بگم. ‫حتماً باید از طرف...
‫- خودم باشه. ‫- درسته.
‫نوع نگاه مردم به...
‫اوتیسمی‌ها...
‫آدم‌های مبتلا به اوتیسم...
‫به من نگاه نکن.
‫- خیلی چالش‌برانگیزه. ‫- فقط تا اینجا بنویس.
‫- ده تا جملهٔ دیگه؟ ‫- خیلی خب، زود باش.
‫- نق نزنم؟. ‫- نق نزن.
‫بچه‌های کوچولو نق می‌زنن.
‫تو دیگه بچه کوچولو نیستی.
‫من یک جوان بالغم. ‫دیگه چی؟
‫فکر کن. خوب فکر کن.
‫(رِن، فرانسه.)
‫هر موقع که خواستی می‌تونی ‫شروع به ترانه خوندن کنی.
‫♪ اینجا ظرف‌ها می‌تونن بخونن و برقصن. ♪ ‫♪ دوشیزه خانم بالاخره اینجا فرانسه‌ست. ♪ ‫(از ترانه‌های کاتون «دیو و دلبر».)
‫♪ شام‌های اینجا هیچ‌وقت دوم نمی‌شن. ♪
‫♪ زود باش بیا و دستمالت رو تا کن ♪
‫♪ یه نگاهی بنداز و بعد... ♪
‫♪ مهمون ما باش. مهمون ما باش. ♪ ‫♪ مهمون ما باش. ♪
‫♪ راگوی گوشت، سوفلهٔ پنیر. ♪
‫♪ پای و پودینگ روی آتش. ♪
‫- همین‌جاست؟ ‫- به نظر میاد تالار شهر باشه، آره.
‫- آون. ‫- آون، ایشون «ماری» هستن.
‫- سلام ماری. ‫- اون مسؤل برگزاری کنفرانسه.
‫- سلام ماری. «بونژو». ‫- بونژو آون. ‫(«بونژو» در زبان فرانسوی یعنی «سلام».)
‫از ملاقاتت خیلی خوشحال شدم آون.
‫ممنونم ماری.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫- آون، آون، گپ بزن. سلام کن. ‫- بله خوبم.
‫- من از سیگار کشیدن خوشم نمیاد. ‫- اون از سیگار کشیدن خوشش نمیاد.
‫خیلی از مردم فرانسه سیگار می‌کشن.
‫می‌خوای خودت انجامش بدی؟ ‫آیا والتر بهت یاد نداده چطور انجامش بدی؟
‫نه. می‌شه کمکم کنی؟
‫باشه. اما قرار نیست من ‫همیشه باشم که کراواتت رو ببندم.
‫می‌دونم.
‫«من نمی‌تونم باور کنم.» ‫« من اصلاً باورم نمی‌شه.»
‫آون، آماده‌ای؟
‫من آماده‌ام.
‫خیلی خب، همگی بیاید راه بیوفتیم.
‫سلام خانم‌ها و آقایان. ‫(به زبان فرانسوی.)
‫من افتخار دارم که... ‫(به زبان فرانسوی.)
‫اینجا در کنار شما باشم. ‫(به زبان فرانسوی.)
‫اسم من آون ساسکایند هست
‫و عاشق کارتون‌ها هستم.
‫دوست من «کانر» عاشق ‫ابرقهرمان‌هاست.
‫دوست دیگرم «برایان» در زمینهٔ ‫تاریخچهٔ تمام بازیگران و
‫کمدین‌های یهودی تخصص داره. ‫از اون‌ها یه عالمه وجود دارن.
‫نگاه مردم به آدم‌های مبتلا به اوتیسم
‫اینه که اون‌ها دوست ندارن ‫در کنار بقیهٔ آدم‌ها باشن.
‫این اشتباهه.
‫حقیقت در مورد افراد اوتیسمی اینه که ‫خواسته‌های ما هم مثل دیگران هست
‫اما گاهی اوقات به اشتباه هدایت می‌شیم
‫و نمی‌دونیم چطور با بقیه ‫ارتباط برقرار کنیم.
‫توی دبیرستان من رو ‫مورد قلدر بازی قرار دادن.
‫آینده برام اونقدر ترسناک و نامعلوم شد
‫که دلم نمی‌خواست بزرگ بشم.
‫تنها از بالای برج زنگ کلیسا به دنیا ‫نگاه می‌کردم که داشت به جلو می‌رفت.
‫درست مثل «گوژپشت نتردام».
‫آخر کارتون گوژپشت مثل بعضی ‫از کارتون‌های دیگه نیست.
‫«کوازی‌مودو» دختره رو بدست نمیاره
‫اما در آخر به این موفقیت می‌رسه که ‫بعد از یک ماجراجویی طولانی و دشوار
‫جامعه با خوشحالی پذیرای اون می‌شه
‫و دیگه یک شخص طرد شده نیست.
‫این به نوعی همون چیزیه که ‫برای من اتفاق افتاد.
‫حالا، وقتی توی آینه نگاه می‌کنم
‫یک مرد اوتیسمی پرغرور رو می‌بینم
‫که قدرتمند و شجاع و آمادهٔ ‫روبرو شدن با آینده‌ایه که
‫روشن و سرشار از شگفتی هستش.
‫خیلی متشکرم. ‫(به زبان فرانسوی.)
‫والتر! والت اینجاست!
‫- والت اینجاست. والت. ‫- آوی!
‫- خوشحالم می‌بینمت رفیق. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫من هنوز خونهٔ تو رو ندیدم. ‫این کتابخونه رو ببین.
‫آره، هنوز چند تا فیلم دیگه ‫هم باید بهش اضافه کنم.
‫- هنوز باید چند تا دیگه هم اضافه کنی؟ ‫- چند تا دیگه.
‫حالا برنامه چیه؟
‫چطوره با هم بریم بگردیم؟
‫الان پیامکی رو که من و بابا آخر هفتهٔ گذشته ‫برای امیلی نوشتیم بهت نشون می‌دم.
‫آخر هفتهٔ گذشته.
‫- خیلی خب. ‫- الان برات می‌خونم.
‫خیلی خب، برام بخونش.
‫«امیلی عزیز. من گردن‌بندی که ‫بهم دادی رو درآوردم و کنار گذاشتم.»
‫«می‌خواستم در مورد احساساتم راجع به ‫پذیرش پایان رابطه‌مون ابهامی نداشته باشی.»
‫«خیلی از زوج‌ها بهم می‌زنن ‫و دوست هم باقی می‌مونن.»
‫«من می‌خوام ما هم یکی از اون‌ها باشیم.»
‫«ما همدیگه رو انقدر خوب می‌شناسیم ‫که دوستی‌مون رو کنار نذاریم.»
‫«پس بیا فقط با هم دوست باشیم ‫و کلی دوست‌های جدید پیدا کنیم.»
‫«در هر صورت، مطمئنم که بازم می‌بینمت. ‫دوست تو، آون.»
‫نظرت چیه؟
‫خوبه، خوبه.
‫صبح بخیر امیلی.
‫صبح بخیر آون.
‫صبح بخیر امیلی.
‫صبح بخیر آون. ‫این دوچرخهٔ توئه؟
‫این دوچرخهٔ منه.
‫چه باحاله.
‫همینطوره.
‫دیشب چطور خوابیدی؟
‫خوب خوابیدم. ‫تو دیشب چطور خوابیدی؟
‫من عالی خوابیدم.
‫عالیه. خوشحالم این رو می‌شنوم.
‫آره. می‌بینمت.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫«بعد از نبرد با فازباچ شیطانی...»
‫«پسر خودش رو ته یک چاه ‫عمیق و تاریک پیدا می‌کنه.»
‫«اون در تاریکی اطرافش ‫می‌بینه چیزی برق می‌زنه.»
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫- ممنونم. ‫- بفرمایید. از برنامه لذت ببرید!
‫- ممنون. ‫- از برنامه لذت ببرید!
‫- خیلی خب. ‫- از برنامه لذت ببرید!
‫من در تمام زندگیم از بزرگ شدن می‌ترسیدم
‫چون ممکنه آدم چیزهای قدیمی و ‫باارزشی رو که داشته از دست بده.
‫مثل تمام فیلم‌های بامزه‌ام.
‫اما هرگز اینطوری نشد.
‫قطعاً ما نگران پیر شدن‌مون هستیم.
‫رویای من برای زمانی که ‫من و ران نباشیم
‫اینه که اون به اندازهٔ کافی مستقل ‫باشه که از پس زندگی بربیاد
‫و بتونه رو پای خودش مسن‌تر بشه.
‫در آینده شکست‌هایی خواهد خورد.
‫سقوط خواهد کرد و ‫شکست خواهد خورد.
‫می‌دونید، ما دیگه به اندازهٔ قبل ‫از این موضوع نمی‌ترسیم.
‫فکر می‌کنم در هر صورت ‫براش مشکلی پیش نمیاد.
‫آینده؟
‫هنوز دارم دنبالش می‌گردم.
‫روزهای کودکی من تموم شده.
‫اما مهم نیست.
‫«‫ما خیلی خیلی از مرزهای ‫سرزمین غرور دور شدیم.» ‫(از دیالوگ‌های کارتون «شیر شاه».)
‫«نگاه کن، منقار موزی ترسیده.»
‫«من واسهٔ تو ‫آقای منقار موزی هستم، مو فرفری.»
‫«و در حال حاضر همه‌مون در خطر جدی هستیم.»