..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌تونیم کمی سریع‌تر انجامش بدیم؟
‫من زیاد اشتیاقی برای مصاحبه کردن ندارم.
‫می‌فهمم.
‫اما چرا؟
‫مصاحبه‌گرها خیلی اشتباه می‌کنند.
‫هر چی بگی، به یک کسی برمی‌خوره.
‫شما ده سال از حلقه‌های هنرمندان دور بودید.
‫زیاد درباره‌ی من ننویسید.
‫من زیاد اجتماعی نیستم.
‫خیلی نسنجیده حرف می‌زنم.
‫کارتان را چطور توضیح می‌دید؟
‫چرا جنگ و فقر را نقاشی می‌کنید؟
‫این‌ها سوژه‌های مرسوم برای...
‫...نقاش‌های زن نیستند.
‫هنرمند موقع کار کردن ...
‫فکر نمی‌کنه بعدا مجبوره کارش را توضیح بده.
‫الهام، هم از درون هنرمند نشات می‌گیره...
‫...هم از دنیای اطرافش.
‫و متنفرم از این که مهر «نقاش زن» روم بخوره.
‫من نقاشم. همین.
‫کارهای من در لاتاری هنری آتنیوم ‫پذیرفته نشد،
‫حتی در لاتاری صد مارکی.
‫وستر هر وقت توانستی سری به من بزن.
‫دوست عزیزم، دلم برای مصاحبت‌ات تنگ شده.
‫هلن عزیزم، ‫به این فکر نکن که دیگران چه می‌خواهند.
‫برای خودت نقاشی کن ‫این‌طوری آزادی که هر کاری دلت می‌خواد بکنی.
‫هفته‌ی آینده به دیدنت می‌آیم، ‫با یک غافلگیری.
‫دوست تو، هلنا وسترمارک.
‫توش جذاب نیستم، نه؟
‫شیطان هم اگه ببیندش وحشت می‌کنه.
‫دلم می‌خواد بخرمش.
‫با پول اتحادیه‌ی فمینست‌های فنلاند.
‫ماهی نمک‌سود و شراب.
‫چطور به فکرت رسید از نقره استفاده کنی؟
‫این ایده مال ژاپنی‌هاست. دزدیدمش.
ـ خوبه. ـ وانمود نکن خوشت اومده.
‫می‌دونم. برای همین برای خودم نمی‌خرمش.
‫صبر کن ببینی چی با خودم آوردم.
‫از آتنیوم قرض گرفتمش.
‫قراره بره فلورانس.
‫باز هم همون شگرد. سر راهش به فلورانس
‫مثل یه گرگ حکاکی‌شده‌ست.
‫ـ یه مرد خیلی برازنده. ‫ـ خودشه.
‫خیلی خوبه.
‫قهوه و شکرمون تموم شده.
‫ولی هنوز سوپ داریم.
‫سه ساعت وایستادم توی صف.
‫پس، نان؟ ‫امروز روز اسم مادر منه.
‫من می‌تونم مال خودم رو بفروشم.
‫سه‌شنبه‌ها و چهارشنبه‌ها و پنج‌شنبه‌ها ‫پسر همسایه رو می‌گذارم توی صف
‫تا بتونم توی نور روز نقاشی کنم.
‫روال عصرها.
‫همراه خودت شادی می‌آری.
‫سلف‌پرتره همیشه یه جدال ناممکنه.
‫مثل نقاشی کردنِ آسمان دلگیر پر از ستاره.
‫چطور می‌تونم این‌قدر بیچاره باشم؟
‫همیشه صورت غمبار خودم رو می‌کشم.
‫روز به‌ خیر.
‫روز به خیر. ‫ما دنبال خانه‌ی هلن شرفبک نقاش هستیم.
‫گوستا استن‌من، معامله‌گر آثار هنری. ‫اهل خانه هستند؟
‫شما هلن شرفبک‌اید؟
‫آینار روتر.
‫ـ چکار دارید؟ ‫ـ می‌خوام نقاشی بخرم
‫چیزی برای فروش ندارم.
‫همه‌ی نقاش‌ها دارن.
‫کجان...؟ آهان این‌جان.
‫خب. خب.
‫هیچ‌ کدام از کارهاتون رو روی دیوار نزدید؟
‫ـ ما دیوارها رو تمیز نگه می‌داریم. ‫ـ می‌فهمم.
‫چند تا رو روی دیوار استودیو زده‌م.
‫نقاشی‌های زغال چوب.
‫بیا یه نگاهی بندازیم.
‫پسرم مگنوس سعی کرده اونا رو بفروشه.
‫ـ اما برگشت خوردن. ‫ـ چه جالب!
‫من هر چی رو که خریدم تونسته‌م بفروشم.
‫بعضی‌هاشون رو آینار خریده.
‫«هیزم‌شکن»، «خواهران» ‫و یه منظره کار گاسدال.
‫خیلی جالبن.
‫نفروختم‌شون. نگه‌شون داشتم.
‫دو تا از کارهای هلن.
‫چی شد اومدین این‌جا؟
‫ماریا ویک توصیه کرد.
‫و آینار منو قانع کرد.
‫اون تحسین‌تون می‌کنه.
‫شما هیچ چیز را تزیین نمی‌کنید.
‫آدم‌ها رو با زشتی‌هاشون نقاشی می‌کنید.
‫روش شما در استفاده از قلم‌مو ‫گاهی مثل طراحیه.
‫این‌طور که به جزئیات توجه می‌کنید.
‫می‌خواهید چیزی بخرید؟
‫همه‌شون رو!
‫خب قیمت‌شون ...
‫هر کدام پنجاه مارک.
‫پشیمون می‌شید.
‫به همین دلیل من به شما ‫ده درصد از فروش می‌دم.
‫بله.
‫شما ...
‫...هنرمند بااستعدادی هستید.
‫من و آینار اطمینان پیدا می‌‌کنیم ...
‫... که بقیه‌ی مردم هم این رو بفهمند.
‫روز خوش.
‫مردها اول گوشت برمی‌دارند.
‫خجالت نکش.
‫امروز خوب پیش رفت.
‫به خاطر تو شاید پولدار بشیم.
‫سیصد مارک! سیصد مارک، یک!
‫سیصد مارک، دو!
‫و سیصد مارک، سه!
‫فروخته شد به این آقا.
‫بد هم نیست.
‫اگه نقاشی‌ها نبود راحت‌تر بود.
‫فقط دیوارهای خالی برای خیال‌پردازی.
‫من این نور رو دوست ندارم. ‫می‌شه لطفا کمک کنید؟
‫بایستید کنار.
‫دیدن آثار خودتون اذیت‌تون می‌کنه؟
‫زمخت‌اند.
‫به‌خصوص توی این نور.
‫می‌تونم شب بمونم ‫و اشتباه‌های فاحش رو برطرف کنم،
‫پیش از این که نمایشگاه دوباره برپا بشه.
‫حق با شماست.
‫ابزار نقاشی‌تون رو برمی‌داریم. ‫من همراهی‌تون می‌کنم.
‫شما کی بودید؟
‫جنگلبان، نویسنده، نقاش خودآموخته.
‫ایده‌ی نمایشگاه انفرادی واقعا مال اون بود.
‫گوستا، من از نور راضی نیستم.
‫می‌تونید اون‌ها رو کمی باز کنید؟
‫یک ساعت دیگه شروع می‌کنیم.
‫خوبه.
‫طرف دیگه.
‫خب، کمی بیش‌تر.
‫یه فنجان قهوه میل دارید؟
‫چرا نه؟
‫قبلا این‌جا نیامده بودید؟
‫پانزده ساله که هلسینکی نبوده‌م.
‫ولی قبلش زندگیم تو کافه‌ها می‌گذشت.
‫با آدا، ماریا، و وستر.
‫تصور می‌کردم که از شهرها خوش‌تون می‌آد.
‫پاریس.
‫پاریس کثیفه.
‫ـ از پاریس متنفرید. ‫ـ عاشقشم.
‫عاشق پاریسم دقیقا چون کثیفیه.
‫بوی خاصه. بوش مثل بوی سنگِ داغه
‫گل‌های پژمرده و همزمان ‫بوی بدن‌های شسته‌نشده.
‫نمی‌دونم درباره‌ی شهرها حرف می‌زنید ‫یا درباره‌ی هنر.
‫برای من شهرها حالت‌های احساسی‌اند.
‫مردم صف بسته‌ان.
‫نمایشگاه موفقه.
‫روزنامه‌ها رو نخوندی؟
‫نه.
‫و نخواهم خوند.
‫سرم به اندازه کافی سنگینه از استرس.
‫رنگ‌ها توی ذهن من زندگی خودشون رو دارن.
‫بعضی وقت‌ها تحمل بعضی‌ رنگ‌ها رو ندارم.
‫ـ جدی؟ ‫ـ یه موقعی از ارغوانی متنفر بودم.
‫حالا می‌تونم تحملش کنم.
‫بژ مثلا؟ خیلی ازش استفاده می‌کنید.
‫درسته. اما عامل سقوطم هم می‌تونه باشه.
‫از بژ فقط در پس‌زمینه استفاده می‌کنم.
‫برام تقریبا غیرممکنه بخوام ‫لباس یه آدم رو به رنگ بژ نقاشی کنم.
‫نظرت راجع به رنگ اخرایی چیه؟ ‫لاجوردی، یا مشکی کربنی؟
‫رنگ‌های محبوبم‌اند.
‫می‌دونم.
‫توی یه مصاحبه‌ت خوندم.
‫می‌شه یه بار بیام نقاشی کردنت رو تماشا کنم؟
‫مایه‌ی افتخاره.
‫ما گهگاه مهمون برامون می‌آد، چرا نه؟
‫وسایل نقاشی‌ت رو هم بیار. ‫می‌تونیم با هم نقاشی کنیم.
‫بسیار خب.
‫ممنون.
‫ـ چه سورپرایزی! ‫ـ ماگنوس می‌خواد یه چیزی بگه.
‫کمیسیون ده هزار مارک از نمایشگاه قبلی ‫متعلق به اعضای این خانه‌ست،
‫و بین ما اعضای خانواده تقسیم می‌شه.
‫نه. من نقاشی‌ها رو کشیدم، نه خونه.
‫برای خونه‌هایی که می‌کشی هیچی نمی‌گیرم.
‫اما روال اینه. این قانون من نیست.
‫ـ کار زن مال رييس خانواده‌ست. ‫ـ مگنوس می‌تونست همه‌ی پول رو برداره.
‫و ما رو در وضعیت بدی قرار بده. می‌فهمی؟
‫این ذهنیت اوناست...
‫من اجازه نمی‌دم.
‫حرف مردم رو چه کار می‌کنی؟
‫این جنگ داخلیه. همه دارن نگاه می‌کنن.
‫تو این‌جا چه کار می‌کنی؟
‫همه کار.
‫من همه‌ش در این فکرم دارم که چی بکشم
‫و تو این‌جا چه کار می‌کنی؟
‫این راه خوبیه که از برادرت عذرخواهی کنی.
‫اون نقاشی رو از کجا پیدا کردی؟
‫می‌تونم قفسه‌ها رو هم نگاه کنم.
‫داری می‌دزدیش؟
‫به جهنم.
‫سُربه؟
‫تنها چیزیه که جواب می‌ده.
‫سفید سربی و سریش خرگوش.
‫بله. و سکوت.
‫بیا این‌جا.
‫حالا این رو می‌کاریم.
‫ارکیده‌ها با تصویرهای تو جورند.
‫ـ خب بکاریمش. ‫ـ بیا.
‫«اگر لازم باشد با تو بمیرم، ‫هرگز انکارت نمی‌کنم»
‫بازیگران موعظه‌گر در هاپاراندا ‫این‌طوری حرف می‌زنند.
‫درست با همین لحن.
‫خانواده‌ی من در اکناس یه ویلا دارن.
‫دلت می‌خواد با من بیای اون‌جا نقاشی کنی؟
‫ـ اکناس؟ ‫ـ آره.
‫ممنون.
‫می‌تونم نقاشی‌ت کنم؟
‫چی؟
‫می‌خوام نقاشی‌ت کنم.
‫همین‌طور که هستی،
‫مثل یه ملوان.
‫تکون نخور.
‫شش ساعته این‌جا نشسته‌م.
‫خوبه. فقط ده ساعت دیگه مونده.
‫کارد
‫تبر پیدا نمی‌کنم
‫بیا.
‫بگیرش.
‫آرام بمال.
‫با سریش خرگوش هرگز.
‫ـ نباید بشکنه. ‫ـ نه.
‫نزدیک‌تر بگیر.
‫سبز اضافه کن.
‫به پوست تلالوی قشنگی می‌ده.
‫کلاهت رو بردار.
‫نقاشی رو مال خودش کرده.
‫بی‌حرکت.
‫ممنون.
‫می‌خوام درباره‌ی اتفاقی که ‫توی اکناس افتاد حرف بزنم.
‫چی‌ش؟
‫هیچی.
‫ـ کی قراره دوباره بری لاپلند؟ ‫ـ فردا.
‫می‌تونیم درباره‌ی اکناس حرف بزنیم.
‫نیازی نیست.
‫چه مدت نیستی؟
‫حداکثر سه هفته.
‫باید به اسناد جنگل تورنیو رسیدگی کنم.
‫بیا به هم نامه بنویسیم.
‫اما هر کدوم فقط یکی.
‫چرا فقط یکی؟
‫این‌طوری نامه‌ها منحصربه‌فرد خواهند بود.
‫چه عجیب!
‫تو تنبل‌تر از اونی که بنویسی.
‫ابدا.
‫خب ...
‫ثابت کن اشتباه می‌کنم.
‫یه نامه‌ی طولانی برام بنویس.
‫حتما. ولی فقط یکی.
‫باید طولانی باشه.
‫غمگینی؟
‫چی؟
‫وقتی لبخند می‌زنی خیلی غمگین به نظر می‌رسی.
‫نه... نمی‌دونم، شاید.
‫چی شده؟
‫همه‌ی هنرمندها غمگین‌اند.
‫حتی خوشحال‌هاشون.
‫این سودجویی حالم رو بد می‌کنه.
‫هلسینکی این روزها مثل دیوانه‌خونه‌ست.
‫یک جریان ثابت از بازدیدکننده‌ها ‫که همه‌اش از سیاست حرف می‌زنن.
‫همه‌چیز افتضاحه.
‫جنگ تموم شده.
‫اما اتحادیه‌ی فمینیست‌های فنلاند ‫هیچ پیشرفتی نداشته.
‫حق رای و چیزهای دیگه.
‫خیلی حوصله‌م سر رفته. ‫مثل گزنه خاردار شده‌م.
‫تو همیشه گزنه خاردار بودی.
‫آینار هنوز چیزی ننوشته.
‫یعنی نامه‌های من خیلی خوب نبوده؟
‫آینار هنوز جوونه.
‫همه‌مان از کودکی‌مان قدرت می‌گیریم، ‫مهم نیست چه‌طور گذشته.
‫معمولا تاریکه.
‫مونده‌م چند نفر به تشییع جنازه‌ی من می‌آن.
‫یه کم زیادی دراماتیک نشدی؟
‫زیاد نیستند.
‫تحمل کسانی رو که ناامیدم می‌کنن ندارم
‫موضوع دیگه‌ای برای صحبت نداری؟
‫یه غده‌ی خونی بزرگ کف پام دارم.
‫خوشبختانه تبدیل به کورک نشده. ‫می‌خوای ببینیش؟
‫نه.
‫قطارم به‌زودی حرکت می‌کنه.
‫زود می‌بینمت.
‫نمی‌تونم پیداش کنم.
‫ـ دنبال چی می‌گردی؟ ‫ـ یه نمونه‌ی کامل.
‫سه ساعته این‌جاییم.
‫خوبه. پس وقت داریم.
‫همان شوخی قدیمی.
‫این خودشه.
‫تمرکز کن، آینار.
‫هیچ‌کدام از منظره‌های من رو ‫از گاوسدال نخریدی؟
‫برو اون‌جا و نسخه‌ی خودت رو نقاشی کن.
‫برم نروژ؟
‫چرا؟
‫چون من ازت می‌خوام.
‫ترجیح می‌دم بمونم این‌جا ‫ و همراهت نقاشی کنم.
‫من پول دارم. فرض کن دارم بورس بهت می‌دم.
‫من می‌خوام... دلم می‌خواد همان‌چیزی رو ‫تجربه کنی که من تجربه کردم.
‫باید اون رو تنهایی تجربه کنی.
‫مشتاقم نظرت رو درباره‌ی ‫شهر «اسکِی» بدونم.
‫اون‌جا خیلی قشنگه آینار.
‫فعلا نمی‌خوام برم.
‫ژست زیباییه.
‫نگو نه.
‫وقتی برگشتی ادامه می‌دیم.
‫به‌اش فکر می‌کنم.
‫از الان دلم برات تنگ شده.
‫ـ شاید اتفاقی براش افتاده. ‫ـ تازه یه هفته شده.
‫دو هفته.
‫قول داده بود هر روز نامه بنویسه.
‫هفته پیش هم چیزی نفرستاد. ‫من هشت تا فرستادم.
‫سخت نگیر.
‫با همین پول کمی که داشتی هزینه سفر را دادی.
‫ما در این خانه برای مردها گریه نمی‌کنیم.
‫ما قوی و باوقاریم.
‫ظاهرا.
‫روال شب‌ها.
‫امشب نه.
‫وستر عزیزم، خوابیدن برایم سخت شده.
‫خواب‌های دردناک و رنگارنگی می‌بینم، ‫شاید هم کابوس.
‫شاید همه‌اش به خاطر این باشد ‫که نگران آینارم.
‫او بود که به من قدرت داد.
‫در این دو سال او به من شهامت داد.
‫الان دلم برایش تنگ شده.
‫وقتی برگردد، همه‌چیز را اعتراف می‌کنم.
‫دست خودم را رو می‌کنم.
‫خب؟
‫این رو آینار فرستاده.
‫چیه؟
‫ـ چیه؟ ‫ـ صبر کن.
‫ـ هلن، باز کن. ‫ـ این‌جا نیا.
‫ـ درو باز کن. ‫ـ نیا تو.
‫هلن، درو باز کن
‫بذار بیام تو، هلن.
‫هلن، باز کن.
‫در رو باز کن، هلن.
‫هلن.
‫نیا تو.
‫بمون بیرون.
‫چه دختر خوشگلی!
‫حالا دیگه واضحه که هر کی ‫به چهل سالگی می‌رسه ...
‫می‌خواد خانواده تشکیل بده.
‫پس من چی؟
‫تکلیف من چیه؟
‫خانواده‌ی من کو؟
‫فکر نکردی که ...
‫اون خیلی جوونه.
‫تو به همه اعتماد می‌کنی.
‫دیگه در زندگی من دخالت نکن.
‫باور می‌کنی اگر بگم این کار رو بکنی ‫زندگیت رو نابود می‌کنم؟
‫هان؟
‫باور می‌کنی؟
‫چنین فکری می‌کنی؟
‫بله.
‫به حرفم باور داری.
‫آسایشگاه همان‌طور که گفتی بی‌نظیر است.
‫گاسدال مسحورکننده است.
‫با تایرا آشنا شدم. او هجده سالش است.
‫ما نامزد کردیم.
‫هلن شرفبک.
‫تشخیص عارضه‌ی قلبیه.
‫جدی نیست. یک جور ...
‫... دل‌شکستگیه.
‫من ...
‫دیگه وقتشه برم.
‫بعد می‌بینمت.
‫خواهر، حالا دیگه استراحت کن.
‫دنیا منتظرت می‌مونه.
‫ازت مراقبت می‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫اومده‌م برات شعر بخونم.
‫هر کسی کتاب داره می‌تونه فرار کنه بره
‫به جایگاه ارواح بزرگ.
‫با آینو لینو شروع می‌کنیم.
‫از «کتاب آزادی».
‫جوان است سرزمین من.
‫من هم جوانم.
‫سپیده برای هر دوی ما زود از راه رسید.
‫آفتاب را دیدیم که از پشت کوه سر برآورد.
‫برخاستیم و به سمتش شتافتیم.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫دریا.
‫ـ دیگه نمی‌خوای نقاشی کنی؟ ‫ـ نه، الان مهم‌ترین الویتم نیست.
‫می‌خوام تحلیلت کنم.
‫ـ چرا؟ ‫ـ به خاطر هنر.
‫می‌خوام درباره‌ی هنرت کتاب بنویسم.
‫فقط به یک شرط.
‫چی؟
‫می‌خوام نقاشی‌ت کنم.
‫کِی؟
‫بعد به‌ات می‌گم.
‫... و به سمتش شتافتیم ...
‫وستر!
‫کتاب نمی‌خوام.
‫دفعه‌ی بعد سلما لگرلوف رو با خودم می‌آرم.
‫نه، هیچی.
‫ولی می‌شه یه کمی دیگه بمونی؟
‫خوبه.
‫نگاهم نکن.
‫چرا؟
‫اگه مستقیم نگام کنی، نمی‌تونم نقاشی‌ت کنم.
‫نامه‌های من دستش رسید؟
‫هلن هنوز بیماره.
‫سخته تشخیص این که چه احساسی داره.
‫حتی نمی‌ذارم ماگنوس به اتاقش بره.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫لازم نیست چیزی بگید.
‫وقتی بهتر شد بیایید.
‫با نامزدتون از زندگی لذت ببرید.
‫ـ دکتر هر روز می‌آد دیدنش؟ ‫ـ نه.
‫شما نمی‌تونید بدون دکتر ‫اونو توی بستر نگه دارید.
‫وقت رفتنه پسرکوچولو.
‫ببخشید.
‫کار دیگه‌ای هست ...
‫...بتونیم انجام بدیم؟
‫چی پیشنهاد می‌کنید؟
‫من احمق نیستم، آینار. تو هم نیستی.
‫باور کنید هر کاری حاضرم بکنم.
‫حالا وقت رفتنه.
‫خیلی حرف‌ها برای گفتن دارم.
‫می‌تونید لااقل این گل‌ها رو به‌اش بدید؟
‫گاهی درد را مثل یه جور سوزن الکتریکی ‫توی شکمم حس می‌کنم.
‫این مداد و کاغذ برای شب.
‫اگه اذیت شدی یه چیزی بکش.
‫گل‌ها قشنگ‌اند.
‫ممنون.
‫فکر می‌کنی وقتشه برگردم خونه؟
‫هر قدر دلت می‌خواد بمون.
‫یادته وقتی من و ژان به هم زدیم، ‫چی برام نوشتی؟
‫نوشتی: «وقتی دوباره روی پایت ایستادی ‫مثل فولاد سفت و محکم باش.»
‫هلن عزیز
‫سخت است با کلمات افکارم را بیان کنم.
‫می‌خواهم برگردم هلسینکی.
‫مشتاق دیدارت هستم
‫در بیمارستان اجازه‌ی دیدارت را ندادند.
‫دلخراش بود.
‫کتاب را شروع کردم. ‫تابستان نسخه‌ی اولیه را دریافت می‌کنید.
‫دوست همیشگی‌تان، آینار.
‫لطف کردی اومدی.
‫اومدم چون باید می‌اومدم.
‫حالا دیگه حالم خیلی بهتره.
‫انجمن هنر هلسینکی در نمایشگاه بهاره‌اش ‫نُه کار از تو داشت.
‫گوستا من رو به عنوان ‫یه آدم افلیج و ضعیف بازاریابی می‌کنه.
‫می‌فروشه، حتی اگر ناخوشایند باشه.
‫اگه موفقه، من هم خوشحالم.
‫استنمن «تصویر لباس» رو به انجمن هنر فروخت.
‫سومین کار شما در آتنیوم.
‫بله،شنیدم.
‫دوباره نقاشی رو شروع کردم.
‫خوبه.
‫مامان، تولدت مبارک.
‫ـ ما چهار نفر می‌شیم. ‫ـ کی‌ می‌آد؟
‫من، تو و دو تا بیسکوییت.
‫هلن، چرا نقاشی می‌کنی؟
‫می‌توانی از مهارت‌های دستی‌ت استفاده کنی
‫طرح فرش سنتی به زن‌های صنعتگر بفروشی.
‫- نقاش زیاده. ‫-نه، حقیقت نداره.
‫ـ پرفروش‌ترین نقاش زن فنلاند. ‫ـ ولی پولش به جیب‌ اشتباهی می‌ره.
‫قانون دهم تازه‌ی بوهمی:
‫به زندگی خودت پایان بده.
‫یا نه.
‫لطفا بس کن، مادر.
‫تازه تونستم روی پاهام وایستم.
‫دعوتش کردم.
‫آینار پس‌فردا از راه می‌رسه.
‫خیلی زوده.
‫آینار یه ماشین خریده.
‫ـ با ماشین خودش می‌آد. ‫ـ نه.
‫می‌خواستم کمک کنم.
‫صادقانه.
‫بیا یه لباس بدوزیم.
‫بفرمایید.
‫می‌شه نامزدم رو معرفی کنم: تایرا آرپی.
‫روز به‌خیر.
‫مایه‌ی افتخاره.
‫زود می‌بینمت.
‫شما قوم و خویش‌اید.
‫بله، ولی نه خیلی نزدیک.
‫همیشه خیلی کوچولو بود.
‫عکسی رو که از تایرا فرستادم دیدی؟
‫ترجیح می‌دم بیش‌تر نشنوم.
‫پس آبشارهای گاسدال چی؟
‫اون‌ها تا ابد مال ما دو تاست.
‫اون‌ها مال همه‌ی هنرمندهاست.
‫من برای دوستی‌مون ارزش قائلم.
‫ـ نمی‌خوام از دستش بدم. ‫ـ بسه.
‫شاید بهتره من برم.
‫ـ برای قهوه ممنون. ‫ـ مهربانی تو قضیه رو قابل تحمل می‌کنه.
‫باور کن، دوستی‌مون خیلی مهمه.
‫دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫می‌خوای چی کار کنم؟
‫به رنج من پایان بده.
‫برو.
‫آینار
‫ببخشید. رفتارم معقول نبود.
‫هر وقت تونستی نامه بنویس.
‫ممنون می‌شم.
‫فقط یک لحظه‌ی کوتاه، مال من بود.
‫مال من بودی.
‫آن موقع غمگین بودی ... ‫اما این بزرگ‌ترین خوشبختی من بود.
‫عشق جسمانی من بزرگ‌ترین دستاوردم نبود.
‫خیلی زودگذر بود.
‫تنهایی احاطه‌ام می‌کند، در آغوشم می‌گیرد.
‫این برای توست، آینار.
‫می‌خواستم برای همه چیز ازت تشکر کنم.
‫با احترام، هلن شرفبک.
‫از نقش بازی کردن دست بردار.
‫حقیقت اینه که من اصلا برات مهم نیستم.
‫دارم ازت مراقبت می‌کنم.
‫مسئله تو نیستی.
‫الان این‌طوریه؟
‫تو کارهای خونه رو انجام نمی‌دی، ‫و من مثل مدل بی‌کار این‌جا نشسته‌م.
‫خودت نخواستی با مگنوس و بتی زندگی کنی.
‫مادر و دختر مال هم‌اند.
‫تو هیچ‌وقت من رو به اندازه‌ی مگنوس ‫دوست نداشتی.
‫تو غیرقابل تحملی.
‫یه مادر نامناسب ریاکار.
‫خب پس.
‫من می‌رم پیش مگنوس و بتی.
‫همیشه همین رو می‌خواستی.
‫این‌طوری فضای بیش‌تری برای نقاشی کردن داری.
‫آینار و تو.
‫باشه.
‫برو.
‫هلن!
‫بیا گرم شو.
‫پنجره‌ها رو می‌بندم.
‫هلن.
‫من زیاد قوی نیستم ...
‫...ولی می‌تونم با تبر در رو بشکنم.
‫هلن، تبر کجاست؟
‫نیازی نیست.
‫نمی‌خوام من رو ببینی.
‫«عجیب است زنی در دوران جاافتادگی
‫به چنین موفقیتی دست یابد»
‫«در دوران جاافتادگی؟»
‫درباره‌ی کی نوشته‌ن؟
‫شرمنده‌ام و با این عبارت موافق نیستم.
‫اما اگر ذهن‌مان باز کنیم ‫و این لغزش را نادیده بگذاریم،
‫درباره‌ش چی فکر می‌کنی؟
‫«این دستاورد...
‫در مقیاس جهانی کاملا استثنایی‌ست.»
‫این یکی بهتر بود.
‫به نظر کمی اغراق‌آمیزه.
‫بیا کمک کن هیزم بیاریم. این‌جا سرده.
‫چی می‌گی؟
‫پاییز بعد در استکهلم؟
‫ـ کسی علاقه نشان می‌ده؟ ‫ـ خواهیم دید.
‫یه نمایشگاه جدید مفید خواهد بود.
‫واضحه که نمی‌تونم.
‫سرحالت می‌آره.
‫کارهای تازه‌م رو دیده‌ی؟
‫ممنون از کمکت.
‫مثل همیشه بدعنقی.
‫و این چیه؟
‫چه دختر زشتی!
‫کی نگاش می‌کنه؟ ‫چه برسه به این که بخردش.
‫شاید زشت باشه، ولی پر از روحیه و تلائوه.
‫«بخرید! بخرید! ‫ممکنه زشت باشه، ولی مدرنه.»
‫ـ «پر از تلالو!» ‫ـ مدت‌ها پیش واقع‌گرایی رو رهاکردم.
‫زندگی تغییرم می‌ده.
‫شاید قوی‌ترم می‌کنه.
‫با لجبازی نقاشی‌هایی می‌کشی ‫که هیچ‌کس نمی‌خواد بخره،
‫ـ حتی برادرت هم نمی‌خوادشون. ‫ـ ساکت باش. وگرنه بی‌خانمان می‌شی.
‫مگنوس نمی‌خوادت. ‫من لطف کردم نگه‌ات داشتم.
‫بخور مادر.
‫ـ پیرهن. ‫-چی؟
‫پیرهن ماگنوس.
‫قادر متعادل، پدر عیسی مسیح،
‫ای که بر همه‌ی موجودات رحمت‌ات جاری‌ست
‫بر این بنده‌ی ناچیز رحمت آر.
‫کشیش چرا نیست؟
‫اون مرد دیگه کیه؟
‫مادر می‌ریم پایین. ‫اون‌جا فضای بیش‌تری هست.
‫«آن‌ها سه دختر را کشتند تا...
‫...ببینند چه در دل‌هاشان پنهان است
‫اولی پر از شادی بود. خون به زمین چکید ‫و نگاه کن...
‫از شبنم...»
‫وستر عزیز...
‫باید چیزی را در مورد ‫خودم و مادرم اعتراف کنم.
‫چند ده سال بر سر هم طوری فریاد زدیم...
‫...که انگار در جزایر جداگانه‌ای هستیم.
‫حالا آن‌جا دراز کشیده، بی‌صدا
‫در جزیره‌ی خودش.
‫اما آیا او همان روح عذاب‌دهنده‌ی ‫عزیز من بود...
‫یا مانعی تزلزل‌ناپذیر در راه موفقیت من؟
‫برو خداحافظی کن. ‫مادر شسته و مرتب توی کفن خوابیده.
‫می‌خواستم چیزی بکشم ‫که بیننده جلوش زانو بزنه.
‫دهان بی‌صداست تا بر سکوت تاکید بشود.
‫سرانجام!
‫فردا آینار رو می‌بینم.
‫واقعا؟
‫بله.
‫این برای گوستاست.
‫به عنوان تشکری بابت همه‌ی کارهایی که کرده.
‫هلن، می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫حرف بزن.
‫من اشتباه کردم.
‫اشتباه؟
‫انتخاب اشتباهی کردم.
‫هر کسی اشتباه می‌کنه.
‫نامزدی من شاید کمی عجولانه بود.
‫یعنی می‌خوام بگم...
‫تو مهم‌ترین هنرمندی هستی...
‫مهم‌ترین انسانی هستی که می‌شناسم.
‫ممنون.
‫تابلوی «نقاهت» یگانه گوهر آتنیوم است.
‫یعنی حقیقت داره؟
‫می‌گویند من اصیل نیستم.
‫ریتم من روی بوم خشن و دفرمه‌ست.
‫و حق دارند.
‫من این‌طوری‌ام.
‫می‌تونستم به‌ات سر بزنم.
‫لطف می‌کردی.
‫این توجهت من رو تکان داد.
‫ممنون.
‫می‌خواستم خواهش کنم شام مهمان ما باشی.
‫امکانش هست؟
‫بله، حتما.
‫خوبه تایرا. تو می‌تونی.
‫وقتی آینار را نقاشی می‌کردم همیشه ‫پشت برهنه‌اش را می‌دیدم.
‫چرا نفهمید ‫چه‌طور باید احساسات مرا تفسیر کند؟
‫یا ... شاید اشتباه برداشت کرد؟
‫از طرف دیگر... من الان دوباره کنجکاوم.
‫کنجکاو.
‫حالا می‌فهمم.
‫رویاها دست در دست زمان از ما می‌گریزند
‫گام به گام،
‫تا زمانی که در افق ناپدید شوند.
‫و ما فراموش می‌کنیم
‫فراموش می‌کنیم در تمام زندگی‌ ‫به دنبال چه بودیم.
‫تنها چیزی که در نهایت باقی می‌ماند ‫یک کاغذ سفید و تمیز است
‫بعد رستگاری‌ست.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫هلن شرفبک سوئدی/فنلاندی...
‫در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۶ ‫در ۸۳ سالگی درگذشت و هرگز ازدواج نکرد.
‫آینار روتر و هلن دوست نزدیک باقی ماندند.
‫آن‌ها بیش از ۱۱۰۰ نامه و کارت‌پستال ‫برای هم فرستادند.
‫بر اساس رمان «هلن» نوشته‌ی ریکل لیه‌هو.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.