..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ترومن کاپوتی و تنسی ‫ویلیامز دو تن از مشهورترین
‫نویسندگان آمریکایی ‫در زمانه‌ی خود بودند.
‫برای بیش از چهل سال ‫این دو غول ادبیات آمریکا
‫در تلاش برای تبدیل زندگی به ‫هنر یکدیگر را تشویق و حمایت کردند
‫این مواجهه‌ای بین این دوستان ‫همیشگی از زبان خودشان است
‫شونزده ساله‌م بود که با تنسی آشنا شدم.
‫اون سیزده سال از من بزرگ‌تر بود.
‫ما تبدیل به بهترین دوستان همدیگه شدیم.
‫دوستی ما واقعا یه جور ‫یه دوستی اندیشمندانه‌ای بود
‫هرچند که مردم بی‌برو برگرد ‫جور دیگه‌ای فکر می‌کردن
‫وقتی برای اولین‌بار با ‫ترومن آشنا شدم اون آدمی
‫شیرین، سحرآمیز و به ‫طرز حریصانه‌ای کنجکاو بود
‫زندگی یه سبد شگفت‌انگیز از هدایا ‫بود و ترومن عاشق کنکاش کردن
‫و اون ازش برمی‌داشت ‫و با دیگران تقسیم می‌کرد
‫آدم دوست داشتنی‌ئی بود
‫تنسی یه خنده‌ی به یاد موندنی داشت
‫خنده‌ای نبود که نخراشیده، ‫زننده یا بطور بخصوصی بلند باشه
‫فقط یه جور زنگ صدای مخصوص یه مرد از ‫اهالی کنار رودخونه‌ی می‌سی‌سی‌پی رو داشت
‫هربار وارد یه اتاقی می‌شد ‫فوری متوجه حضورش می‌شدی
‫مهم نبود چند نفر توی اون اتاق باشند.
‫آدم‌هایی که برای اولین‌بار نوشته‌هام ‫رو نشون‌شون می‌دادم، می‌گفتن که
‫من نمی‌تونم بنویسم، نباید بنویسم
‫ولی من حس میکنم اگه واقعا یه ‫نویسنده باشی، یه نویسنده هم میشی
‫و مطلقاً هیچ چیزی در جهان ‫این رو مختل نخواهد کرد.
‫نوشتن یه انگیزه و یه کارکرد ساده
‫توی قلب آدمه
‫هیچوقت قرار نبود که تبدیل به یه شغل باشه
‫یا شاید حتی به یه حرفه
‫صرفا قرار بود روش یک آدم تنها
‫برای فراخواندن دیگران باشه
‫تنها چیزی که واقعا برای ‫تنسی اهمیت داشت، "نوشتن" بود
‫اون به اضطرار نویسنده بود
‫مثل بعضی از آدم‌ها که به ‫اضطرار خودشون کتابخون هستن
‫ یا الکلی‌ان ‫یا حالا هرچی که هست
‫و البته اون همینطور به نوشتن و ‫نوشتن و نوشتن و نوشتن، ادامه می‌داد
‫ترومن بیشتر از هرکدوم ما دلش میخواست ‫که مشهور، محبوب و رشک‌برانگیز بشه
‫این براش کافی نبود که دوست ‫خوبی برای بسیاری از ما باشه
‫بلکه باید برای گرتا گاربو (بازیگر سوئدی) ‫آلبر کامو (نویسنده‌ی فرانسوی)
‫جیمز دین (بازیگر آمریکایی) و ‫عیسی مسیح هم دوست خوبی می‌شد
‫یا هرکس دیگه‌ای که اون روز ‫اسمش توی روزنامه اومده بود.
‫همه‌ی ما میخواستیم مورد توجه قرار بگیریم
‫همه‌مون!
‫رویای مورد تایید دیگران قرار ‫داشتن از زمانی آغاز میشه که
‫سر کلاس‌های درس و حیاط مدرسه ‫آدم عجیب و غریبی هستی که مسخره میشی
‫یک روز به خودت میگی
‫من مشهور، قدرتمند و محبوب میشم
‫ترومن و تنسی
‫یک گفتگوی صمیمانه
‫لطفا به مردی که نویسنده‌ای ‫فوق‌العاده‌ست تبریک بگین
‫لطفا به نمایشنامه‌نویس بزرگ خوش آمد بگین
‫جناب ترومن کاپوتی
‫جناب تنسی ویلیامز
‫خوش اومدین
‫بفرمایین بشینید
‫شما یه ستاره‌اید
‫توی چه سنی متوجه شدین که ‫شخصیت یه نویسنده‌ی ستاره رو دارید؟
‫یه ستاره؟
‫باید این دو تا چیز رو از هم جدا کنین.
‫شخصیت؟ یا یه نویسنده؟
‫خب شما یه جور تلفیقی از هردو هستین
‫فکر می‌کنین اولین محرکی که در ابتدا ‫باعث شد شروع به نوشتن کنین چه چیزی بود؟
‫خب وقتی سیزده سالم بود ‫مادرم برام یه ماشین تحریر خرید
‫فکر میکنم تا همون موقع هم به ‫نویسندگی علاقه نشون داده بودم
‫احتمالا حدود یازده سالگی
‫مردم میگن که می‌تونن شما و ‫خانواده‌تون رو توی نمایشنامه‌هاتون ببینند
‫خب من یه نویسنده‌ی خیلی شخصی ‫هستم، قصدش رو ندارم، صرفا هستم
‫به طور اجنتاب ناپذیر.
‫گمونم تنها کاری که انجام دادم
‫که به قول شما "زندگی‌نامه‌ای" باشه
‫"باغ‌وحش شیشه‌ای" بوده
‫اولین کار موفقی بود که داشتم
‫نمایشنامه، خاطره‌ست
‫و از اونجایی که نمایشنامه یه خاطره‌ست ‫نور مبهم و تیره و تاری داره
‫خیال انگیزه
‫واقع‌‍گرایانه نیست
‫من راوی نمایشنامه و همچنین ‫یکی از شخصیت‌هاش هستم
‫ببین مادر!
‫من هیچی ندارم، هیچ چیزی توی ‫زندگیم ندارم که بتونم بگم برای خودمه
‫- صدات رو بیار پایین ‫- دیروز کتاب‌هام رو ازم گرفتی
‫- هیچ حقی... ‫- آره گرفتم، گرفتم
‫آره اون رمان افتضاح ‫رو برگردوندم به کتابخونه
‫اون کتاب وحشتناکی اون ‫مرتیکه لارنس دیوونه نوشته
‫من که نمی‌تونم خروجی یه مغز مریض یا ‫آدم‌هایی که بهش خوراک میدن رو کنترل کنم
‫من نمیذارم پای چنین کثافتایی ‫توی خونه‌م باز شه. نه، نه، نه، نه!
‫من هربار که میرم تماشای "باغ‌وحش ‫شیشه‌ای" بطور خودکار خوابم می‌بره
‫حتی با وجود اجراهای شگفت‌انگیز
‫گمونم به خاطر یک‌نواخت ‫بودن صدای اون زنه
‫شخصیتش تقریبا بر اساس مادرمه
‫شخصیت‌های دیگه مادرم ‫آماندا و خواهرم لورا هستن
‫و مرد محترمی که برای یه ملاقات ‫کوتاه توی صحنه‌ی آخر پیداش میشه
‫یه شخصیت پنجمی هم توی ‫نمایشنامه هست که نشون داده نمیشه
‫به جز توی این عکسی که ‫بزرگتر از اندازه‎ی واقعیشه
‫این عکس پدرمونه که مدت‌ها قبل ما رو ترک کرد
‫می‌بینی چجوری پوزخند میزنه؟
‫شونزده ساله که غیبش زده
‫فکر می‌کنین مضامین "باغ‌وحش ‫شیشه‌ای" چه چیزهایی هستن؟
‫ضرورت ...
‫در هم شکستن ...
‫روابط و پیوندهای حساس، میدونی؟
‫اگه میخوای خودت رو بشناسی
‫ضروریه که یه سری پیوندهای ‫محکم اما حساس رو در هم بشکنی
‫تو توی خیالات زندگی میکنی ‫واسه خودت توهم می‌بافی!
‫- کجا میری؟ کجا میری؟ ‫- دارم میرم سینما
‫اصلا پاشو برو ماه ‫پسره‌ی خیال‌پرداز خودخواه
‫هر دو نویسنده در اوایل کار خویش ‫مورد تحسین عمومی قرار گرفتند.
‫تنسی با نمایشنامه‌ی "باغ‌وحش ‫شیشه‌ای" در سال 1945
‫و ترومن با رمان "صداهای دیگر، ‫اتاق‌های دیگر" در سال 1948
‫این ستایش‌ها و تمجیدها در ‫طول دهه‌ی 50 نیز ادامه یافت.
‫نوشتن همیشه برای من یه ‫جور وسواس و دل‌مشغولی بود
‫یه کاری که صرفاً "باید" انجام میدادم
‫انگار که مثلا من یه صدف باشم
‫و یه نفر به زور یه دونه ‫شن رو توی پوسته‌م بندازه
‫بعدش یه مروارید کنار اون ‫دونه‌ی شن شروع کنه به شکل گرفتن
‫و این من رو کلافه میکرد، عصبیم ‫میکرد و گاهی حتی شکنجه‌م میداد
‫اما شیفته‌ی این مروارید شدن ‫در واقع دست صدف نیست
‫"صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر" ‫تلاشی برای بیرون کردن شیاطین بود
‫یه تلاش ناخودآگاه و کاملا شهودی
‫چون که من ملتفت نبودم
‫به جز توی چندتایی از رخدادها و توصیفات
‫که این رمان با هر میزان سفت و ‫سختی یه جور زندگی‌نامه محسوب میشه
‫حالا که دوباره می‌خونمش این ‫خودفریبی به نظرم غیرقابل بخشش میاد
‫بینندگان جوان‌تر ما شاید هیچوقت ‫عکس غیرمتعارفی که از شما
‫روی جلد کتاب چاپ شد رو ندیده باشند.
‫نامتعارف نبود ‫محشر بود
‫صرفا یه عکس معمولی بود واقعا
‫و گذاشتنش پشت جلد کتاب و ...
‫به اندازه‌‌ی خود کتاب هم جلب توجه کرد
‫خیلی هم بیشتر
‫در واقع منتقدین برای عکس هم نقد نوشتند
‫آنچه که ما بیشتر از هرچیزی میخواهیم
‫این است که در آغوش‌مان بگیرند
‫و بهمان بگویند که همه‌چیز روبراه خواهد شد
‫از رمان "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر"
‫توی کتاب "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر" ‫جوئل، شخصیت اصلی‌تون ...
‫گفتین چیزی که جوئل میخواست ‫این بود که دوستش داشته باشن
‫برای خودتون هم چنین مشکلی وجود داشته؟
‫مادر و پدرم من رو دوست داشتن ‫ولی خب من هیچوقت ندیدم
‫به جز دخترعموم سوکی
‫جای خالی بزرگی از
‫از عشق توی کودکی من بود
‫در نهایت گمون می‌کنم هرکسی ‫باید جهان خودش رو به وجود بیاره
‫و این کاری بود که من واقعا انجام دادم
‫من خودم رو به وجود آوردم
‫بعد جهانی رو ساختم که به درد من بخوره
‫به نظر شما به یاد موندنی‌ترین کتابی که
‫کس دیگه‌ای نوشته و ‫شما خوندین چی بوده؟
‫ها! خب بذار ببینم
‫به یادموندنی‌ترین کتابی ‫که کس دیگه‌ای نوشته ...
‫عه... خب به گمونم
‫موبی دیک ‫(اثر هرمان ملویل 1851)
‫وقتی حدودا چهارده سالم بود خوندمش
‫و یکهویی برای اولین بار...
‫تمام ظرفیت‌های حقیقی ‫هنر و نویسندگی رو به چشم دیدم
‫آثار بسیاری در ادبیات جهان وجود ‫دارند که به نظرم از موبی دیک بهتر هستن
‫اما اون اولین کتابی بود که ‫تاثیر واقعا عمیقی روی من گذاشت
‫به نظرم تاثیرگذارترین نویسنده‌ای ‫که تا بحال وجود داشته چخوفه
‫تقریبا برای من یه تبدیل ‫به یه جور بت شده چخوف
‫هرچیزی که درموردش گیرم بیاد رو میخونم
‫عاشق نامه‌هاشم، ‫خاطراتش و صد البته تئاترش
‫فکر می‌کنین که محل‌های نمایشنامه‌ی ‫شما ... جنوب... شباهتی به چخوف...
‫خیلی زیاد، خیلی زیاد
‫مثل روسیه‌ی تزاری، بله
‫"اتوبوسی به نام هوس" 1951 ‫اقتباسی از نمایشنامه‌ی تنسی ویلیامز 1947
‫میتونم کمک‌تون کنم خانم؟
‫به من گفتن سوار یه ‫اتوبوسی به اسم "هوس" بشم
‫بعد خط عوض کنم و سوار ‫یکی به اسم گورستان بشم
‫شش تا ایستگاه برم و بعد ‫توی باغ‌های اِلیسیان پیاده بشم
‫همینو باید سوار شین
‫من نوشتن "اتوبوس" رو شروع کردم
‫وقتی که باغ‌وحش داشت توی شیکاگو اجرا میشد
‫ممنون
‫و تنها ایده‌ای که داشتم این بود که...
‫زن جوونی که منتظر ...
‫معشوقیه که پیداش نمیشه
‫میدونین؟
‫این همه‌ی چیزی بود که اولش داشتم ‫ولی بعد چیزهای دیگه هم واسه‌ش سر هم کردم
‫تو باید استنلی باشی ‫من بلانشم
‫ها تو خواهر استلی
‫- آره ‫- خب سلام
‫- خب خانم کوچولو کجاست؟ ‫- توی دست‌شویی
‫خب تو اهل کجایی بلانش؟
‫من اوریول زندگی می‌کنم
‫من ...
‫اشکالی نداره من یکم راحت‌تر ‫باشم؟ تی‌شرتم چسبیده به تنم دیگه
‫لطفاً... لطفاً راحت باش
‫"راحت باش" این شعار منه ‫و جایی که ازش اومدم
‫شعار منم هست، سخته که آدم ‫توی هوای گرم سرحال به نظر برسه
‫منم نه دست و صورتم رو شستم و نه ‫حتی چیزی به صورتم مالیدم و اینم از تو ...
‫خب آدم باید مراقب باشه خصوصا وقتی ‫جای مرطوبی می‌شینه، ممکنه سرما بخوره
‫خصوصا وقتی ورزش‌های ‫سختی مثل بولینگ می‌کنه
‫من فکر می‌کنم که بلانش و استنلی کوالسکی
‫دو وجه ماهیت هر انسانی هستند
‫استنلی و بلانش در ‫آستانه‌ی برخورد با هم بودند
‫یکی‌شون باید می‌شکست و ‫اونی که شکست هم بلانش بود
‫من حس می‌کنم که هم استنلی هستم و هم بلانش
‫چرا نوشتم؟
‫فکر میکنم به این خاطر که ‫زندگی برام رضایت‌بخش نبود
‫نیاز داشتم که یه زندگی خیالی بسازم
‫توی یه دنیال خیالی
‫و میدونین... شخصیت‌های خیالی
‫من فکر نمی‌کنم چیزی که هنرمند ‫ازش به عنوان "موضوع" استفاده میکنه
‫به اندازه‌ی نحوه‌ی استفاده ‫از این موضوع مهم باشه
‫یه هنرمند خوب می‌تونه یه ‫موضع کاملا معمولی رو برداره
‫و از طریق هنروری و اراده‌ی خودش
‫به یه اثر هنری تبدیلش کنه
‫و گهگاهی، بسیار به ندرت ‫در لحظاتی ناگهانی
‫آدم توی هنر حالتی از شکوه رو احساس میکنه
‫جایی که انگار صدایی از درون ‫یه ابر باهاتون صحبت می‌کنه
‫و چیزی که بوسیله‌ی دست‌های ‫شما منتقل میشه رو بهتون دیکته می‌کنه
‫من همیشه این توهم رو ‫دارم که تمام بازی یک داستان
‫شروع، وسط و پایانش
‫همزمان توی ذهن من رخ میده
‫جوری که من تمامش رو در یک لحظه می‌بینم
‫اما موقع کار کردن، موقع نوشتن
‫بی‌نهایت غافلگیری پیش میاد
‫خدا رو شکر چون این غافلگیری‌ها
‫پیچ‌های داستانی، عبارت‌هایی که توی ‫لحظه‌ی مناسب از ناکجاآباد پیداشون میشه
‫یه جور منفعت غیرمنتظره‌ست
‫فشار کوچیک مسرت بخشیه ‫که نویسنده رو به جلو میبره
‫مرلین مونرو اولین انتخاب من
‫برای بازی در نقش هالی گولایتلی بود.
‫هالی باید یه چیز متاثرکننده‌ای ‫توی وجودش داشت، یه چیز ناتمام
‫مرلین این خصوصیت رو داشت
‫توی اون سن مرلین دقیقا ‫برای این نقش مناسب بود
‫"صبحانه در تیفانی"
‫اما کمپانی پارامونت من رو دور زد
‫و نقش رو به آدری هپبورن دادند
‫هرچند که کارش رو فوق‌العاده اجام داد
‫عاشقش نیستی؟
‫عاشق چی؟
‫تیفانی دیگه!
‫کتاب یه جورایی واقعا تلخ بود
‫و هالی گولایتلی هم واقعی بود
‫یه شخصیت سرسخت ‫که اصلا تو مایه‌های آدری هپبورن نبود
‫ازم پرسید دوست دارم که ‫یه پیرمرد رو سرحال بیارم
‫و همزمان هفته‌ای صد دلار هم گیرم بیاد ‫بهش گفتم ببین عزیزم
‫هالی گولایتلی رو اشتباه گرفتی
‫یه دختر میتونه تو مسیر رفتن به ‫آرایشگاه هم همینقدر خوب کار کنه
‫هر آقای محترمی که ذره‌ای رفتارش شیک ‫باشه به یده دختر 50 دلار برای آرایشگاه میده
‫من همیشه کرایه تاکسی هم میخوام ‫اونم پنجاه دلار دیگه
‫هالی گولایتلی دقیقا یه فاحشه‌ی تلفنی نبود
‫اون هیچ شغلی نداشت
‫اما آقایون رو توی بهترین رستوران‌ها ‫و کلاب‌های شبونه همراهی میکرد
‫با این درک که همراهش موظف بود
‫تا یه جور هدیه‌ای بهش بده
‫مگ عزیزم تو اینجا چیکار میکنی؟
‫دلیل اصلی نوشتن من در مورد هالی
‫جدای از این حقیقت که ‫خیلی ازش خوشم میومد
‫این بود که اون نماد خیلی خوبی بود
‫از تمام این دخترهایی که به نیویورک میان
‫و مثل شاپره‌های یه روزه زیر آفتاب می‌خزند
‫و بعد هم ناپدید میشن
‫میخواستم یه دختر رو از اون ‫بی‌نام و نشون بودن نجات بدم
‫و برای نسل‌های آینده نگهش دارم
‫نیویورک شهریه که مثل یه جور ‫مدل ساخته شده از یه شهر میمونه
‫میتونین هرجور که دوست دارین بسازینش
‫تنها شهری توی جهانه
‫که توش می‌تونین زندگی‌های ‫کاملا جداگانه‌ای داشته باشین
‫گروه‌هایی از دوستانتون رو داشته ‫باشین که همدیگه رو نمی‌شناسن
‫یا چیزی در مورد همدیگه نمی‌دونند
‫گرچه من میتونم برای مدت‌های طولانی توی ‫کوهستان یا یا خلوتگاه‌های ساحلی زندگی کنم
‫ولی در درجه‌ی اول یه آدم شهری‌ام
‫از سنگ‌فرش خوشم میاد
‫از صدای برخورد کفش‌ها با سنگ‌فرش‌ها
‫موجودات اساطیری ‫یونانی به شکل زنان زیبا که
‫با آواز سحرانگیز ‫دریانوردان را فریب می‌دادند
‫پنجره‌های مملو از آدم ‫رستوران‌های شبونه، سایرن‌ها* در شب
‫گناه‌آلود اما زنده
‫کتابفروشی و و مغازه‌های ‫فروش صفحات موسیقی که یهویی
‫و بدون برنامه‌ریزی نصف ‫شب می‌تونین برین سراغ‌شون
‫و از این لحاظ
‫نیویورک تنها شهر واقعی جهانه
‫مسئله‌ی زیرپوستی در ‫مورد نیویورک اینه که
‫اینه که یکم ادای مهم بودن درمیارین ‫و خودتون کم‌کم باورتون میشه
‫چون این ادابازی به کمک دیگرانی که خودشون ‫هم دارن ادای مهم بودن درمیارن تقویت میشه
‫ولی همه‌ش یه هاله‌ی ‫مصنوعیه که نیویورک ساخته‌ش
‫گور ویدال(نویسنده) بچه‌ی خوش‌قیافه‌ای بود
‫و من کاملا تحت تاثیر شوخ‌طبعی ‫و همچنین ظاهرش قرار گرفتم
‫ما متوجه شدیم که علایق مشترکی داریم
‫و زمان خیلی زیادی رو باهم می‌گذروندیم
‫لطفا تصور نکنین که من دارم میگم یه ‫رابطه‌ی عاشقانه بین‌مون وجود داشته
‫ما فقط از گفتگو با هم لذت ‫می‌بردیم و بی‌نهایت باهم می‌خندیدیم
‫من از "گور" خوشم می‌اومد
‫اون خیلی سرگرم‌کننده، ‫تیزهوش و همیشه خیلی ترشرو بود
‫هردومون خیلی جوون بودیم
‫ولی در عین حال در مورد ‫کارمون هم خیلی مطلع بودیم
‫یه شب بعد از شام توی هتل پلازا
‫من و گور تصمیم گرفتیم یه سری به ‫تنسی بزنیم که همون نزدیک‌ها زندگی میکرد
‫ولی تنسی خونه نبود
‫یه شب تا دیر وقت بیرون ‫بودم و وقتی برگشتم آپارتمانم
‫صدای ترومن کاپوتی رو شنیدم ‫که از آشفتگی جیغ مانند شده بود
‫توی آپارتمان ترومن بود ‫به همراه گور و یه پلیس زن
‫اون روزها بهشون میگفتن جوخه‌ی "بو پیپ" ‫( نام شخصیتی عروسکی )
‫خانم جوخه‌ی بو پیپ با ‫ماشین داشته گشت میزده که
‫که می‌بینه این دو تا دارن ‫از تیرک پنجره میرن بالا
‫تا توی خونه تعقیب‌شون کرده بود
‫و حالا هم گور و ترومن رو بازداشت کرده بود
‫بخاطر ورود غیرقانونی
‫این خونه‌ی کی هست؟ ‫افسر پلیس پرسید
‫من گفتم اینجا خونه‌ی تنسی ویلیامزه
‫و من هم ترومن کاپوتی هستم
‫پرسید: کی؟
‫این یه نسخه از رمان صداهای دیگر، ‫میخوام بهت ثابت کنم که من یه نویسنده‌م
‫وقتی تنسی پیداش شد ازش پرسید
‫این دونفر بدون اجازه وارد خونه‌ی ‫شما شدن، میخواین شکایت کنین؟
‫من گفتم گوش کن تنسی، همچین کاری نکنی‌ها
‫من گفتم خب وقتی من رفتم ‫که اینجا نبودن، اینو میدونم
‫اون موقع من رو کسی می‌دونستن که ‫دیگه خیلی پا رو از حد فراتر گذاشته
‫من تنها شخصیت شناخته شده‌ای بودم
‫که اهمیتی نمیداد کسی ‫چی میگه یا چه فکری می‌کنه
‫توی خاطراتت خیلی در مورد ‫همجنس‌گراییت صریح صحبت میکنی
‫به عنوان یه پسر توی چنین جامعه‌ای ‫لابد فشار زیادی بهت وارد شده
‫البته خودم مطلع بودم
‫خیلی قبلتر از اینکه رو بشه
‫که من تمایل به همجنس‌گرایی دارم
‫من جوون خیلی ناچیزی بودم
‫فکر نمی‌کنم که رفتارهای زنونه‌ای داشتم
‫اما یه جایی، توی عمق عصب‌هام
‫یه دختر جوون محبوس بود
‫یه جور دختر مدرسه‌ای خجالتی
‫خیلی شبیه به اون دخترهایی که ‫توی شعر و ترانه توصیف میشن
‫من این حس رو نداشتم که ‫توی بدن اشتباهی زندانی شدم
‫من تراجنسیتی نبودم
‫فقط فکر میکردم اگه دختر ‫بودم همه چیز آسون‌تر بود
‫مامانم بهم گفت می‌برمت پیش دکتر مورفی
‫گمونم همجنس‌گرا باشی
‫و ازش میخوام که یه مقدار ‫هورمون مردونه بهت تزریق کنه
‫در واقع داشت بهم می‌گفت
‫به گمونم همجنسگرایی ‫هیولا کوچولو
‫زمان که می‌گذره بالاخره ‫توی یه طرفی جا می‌افتی
‫همجنس‌گرا یا دگرجنس‌گرا
‫من همجنس‌گرا بودم
‫و هیچوقت هم هیچ احساس گناهی بابتش نداشتم
‫من با امیالی که هیچوقت ‫کاملا ارضا نمیشن، درد می‌کشم
‫این بی‌بند و باری واقعا وحشتناکه
‫سکس‌های یه شبه
‫بدن‌های سرد و زیبای جوون‌ها
‫که مثل سفره‌ی یه ضیافت ‫خودشون رو پهن می‌کنند
‫تو با ولع غذا میخوری و بعدش
‫اینجوریه که انگار هیچ چیزی جز هوا نخوردی
‫حیوانات یه فصلی براش دارن
‫ولی واسه من یه چیز همیشگی بود
‫من زیاد از حد شهوتی بودم عزیزم
‫خودتون رو بابت همجنس‌گرایی ‫خیلی خیلی گناهکار می‌دونستین؟
‫- حتما می‌دونستم، متوجه‌این؟ ‫- بله
‫حتما سرکوب‌های جنسی وحشتناکی داشتم
‫چون شهوانیت به همون ‫شدت هم در آثارم راه پیدا کرده
‫شرم، شرم، شرم
‫بیبی دال، 1956 ‫اقتباسی از تنسی ویلیامز
‫کاردینال اسپلمن "بیبی دال" رو محکوم کرد
‫اسقف اعظم نیویورک
‫به عنوان یه فیلم تحقیرآمیز که باعث ‫اشاعه‌ی بی‌اخلاقی و جنایت میشه
‫من از همه‌چیت خبر دارم ‫و خیلی منو عصبی می‌کنی.
‫و به کسانی که تحت تکلف ‫روحانی اون بودن دستور داد
‫که ازش دوری کنن و زیر درد گناه نرن
‫با وجود چنین محکومیتی
‫بیبی دال نامزده چهار جایزه‌ی اسکار شد
‫از جمله بهترین فیلمنامه
‫من خیلی دیر اولین سکسم رو انجام دادم
‫هیچوقت حتی خودارضایی هم نکرده بودم، میدونی؟
‫تا وقتی که شد، بذار ‫ببینم، بیست و شش ساله‌م
‫هیچوقت سکس توی یه رابطه‌ی ‫عاشقانه رو تجربه نکرده بودم
‫تا وقتی بیست و هفت سالم شد
‫هیچوقت یه رابطه‌ی ‫کامل همجنس‌گرایانه نداشتم
‫تا وقتی بیست و هشت سالم شد
‫هیچوقت کسی دنبال من نمی‌افتاد ‫همیشه من بودم که دنبال کسی میرفتم
‫البته کاملا هم با موفقیت ‫کارم رو پیش می‌بردم
‫- و یه رابطه‌ی عاشقانه‌ی 14 ساله داشتم ‫- با فرانک؟
‫فرانک مرلو
‫آدم خیلی خیلی خوبی بود ‫یه زندگی دوست داشتنی برای من ساخت
‫همه دوستش داشتن
‫فردا من و فرانک به ایسکیا ‫(شهری در ایتالیا) میریم
‫ترومن و معشوق جدیدش جک دانفی
‫که از آمریکا به اینجا کشوندش
‫الان اونجا هستن
‫ایسکیا یه رویاست
‫آب هنوز واسه شنا کردن خیلی سرده
‫ولی یه مسیری بین تپه‌هاس که ‫میشه یه پیاده‌روی طولانی کرد
‫تا برسی به چندتا چشمه‌ی آبگرم رادیواکتیوی
‫میگن این چشمه‌ها حسابی به آدم
‫انرژی جنسی شگفت‌انگیز و مفرطی می‌بخشه
‫گمون میکنم که معشوق ترومن مدام ‫در حال رفتن به این چشمه‎ها باشه
‫اگر که بخواد رابطه‌شون ‫مدت طولانی ادامه پیدا کنه
‫جک خیلی آدم محکم و متینیه
‫یه نویسنده‌ی خیلی خوب ‫و دانشجوی برجسته‌ی زبان
‫یه آدم اهل بیرون رفتن ‫و یه اسکی‌باز معرکه
‫بین ما هیچ رقابتی وجود نداره
‫اون تنها آدمیه که من ‫صددرصد بهش اعتماد دارم
‫اون برای من همه‌چیزه
‫اون سایه‌ی من نیست ‫خود دیگر من هم نیست
‫جک تنها آدمیه که تا روز ‫مرگم دوستش خواهم داشت
‫ترومن عملا هر لحظه و دقیقه
‫مثل یه مار بوآ دور جک پیچیده
‫به جز وقتی که با مدادش ‫داشت خط‌خطی‌های نامعلومی توی
‫دفترچه یادداشتی میکرد که ‫قرار بود رمان بعدیش باشه.
‫مرلو و تن(تنسی) مثل بارناکل* به ما چسبیدن ‫* نوعی صدف که به تنه‌ی کشتی می‌چسبد
‫اگه دیدن‌شون مثل مصرف دوز پایین یه ‫قرص باشه من خیلی هم به جفتشون علاقه دارم
‫ولی عزیزم نمی‌تونم اصلا ‫برات بگم که اوضاع چجوری بوده
‫فرانکی کل روز و شب ‫به جون تنسی غر میزنه
‫و فهمیدم که تنسی ‫هم یه پارانویید واقعیه
‫من سی سال با جک بودم
‫ما هنوز هم دوستای خیلی خوبی هستیم
‫ما اصلا باهم بهم نزدیم
‫من فقط دیگه باهاش نخوابیدم، همین!
‫به نظرتون کدوم قدرتمند‌تره ‫عشق یا دوستی؟
‫دوستی!
‫منظورم اینه من در واقع...
‫من فکر میکنم عشق و ‫دوستی دقیقا یه چیز هستند
‫منظورتون چیه؟
‫خب...
‫مشخصاً سکس، عشق نیست
‫یعنی یه وضعیت موقتیه، مگه نه؟
‫سکس میتونه به عشق ختم شه، واضحاً...
‫اما دوستی، دوستی واقعی ‫ناگزیر به عشق ختم میشه
‫هیچ دوستی‌ئی بدون عشق نمیتونه ‫وجود داشته باشه، دوستی حقیقی
‫ولی بازم آدم توی کل ‫عمرش اونقدری دوست نداره
‫ولی اگه دوستی به عشق ختم میشه ‫باید حتما ...
‫- معمولا پس به سکس میرسه؟ ‫- نه
‫- دوستی منجر به سکس شه؟ ‫- نه وقتی تبدیل به عشق شده ...
‫توی یه جهان فوق‌العاده میشه ولی...
‫نه وقتی دوستی به عشق تبدیل میشه ‫آیا همیشه به سکس هم منجر میشه؟
‫وقتی دوستی به عشق تبدیل شه...
‫نه
‫به نظر خیلی نگاه مثبتی ‫به سکس ندارین، دارین؟
‫خب این هم درست نیست
‫اما، منظورم اینه ‫من واقعا نمی‌فهمم
‫اینا چه ارتباطی بهم دارن چونکه
‫میدونین واقعا گمون نمی‌کنم سکس ‫هیچ ربطی به دوستی داشته باشه
‫فکر میکنم اتفاقا خیلی سخته ‫که یه جور رابطه‌ی جنسی
‫با کسی که واقعا دوستتونه داشته باشین
‫عشق چیست؟
‫عشق یه احساسه، نیستش؟
‫چه جور احساسی؟
‫عه... خب عشق جنسی داریم
‫فکر می‌کنم عشق جنسی ‫معمولا بهترین مقدمه
‫برای عشق باشه
‫اما من فکر میکنم
‫چیزی فراتر از اون هم هست
‫چندبار اون خلوص عشق رو احساس کردین؟
‫چندبار فراتر از اون رفتین؟
‫هیچوقت تعدادش رو نشمردم
‫هرچند هیچوقت بدون ‫احساس عشق زندگی نکردم
‫- واقعا؟ ‫- آره
‫خیلی خودمونی دارم باهات صحبت میکنم ‫بیا بریم سراغ یه موضوعی
‫بریم سراغ یه بحث کلی‌تر
‫تا حالا عاشق شدین؟
‫بله، اوهوم
‫- به کرات؟ ‫- نه دوبار
‫پس مثه یه جور دوستی مضاعف بوده؟
‫بله
‫خب روابط جنسی‌تون بیشتر ‫از روابط عاشقانه بوده یا کمتر؟
‫بذار ببینم، بیشتر روابط جنسی یا...
‫نه من روابط عاشقانه‌ی بیشتری داشتم
‫تا روابط جنسی
‫- ولی فقط دو تا رابطه‌ی عاشقانه داشتین ‫- بله
‫نه وایسا من رو توی تله انداختی!
‫توی تله انداختی!
‫خیلی‌خوب بود، خیلی خوب بود ‫ولی نمی‌تونی از زیرش در بری
‫من دوستت دارم و این ارزش جنگیدن داره
‫نه اسکیپر، اسکیپر خوب نبود
‫- مگی! ‫- شاید منم چندان خوب نباشم
‫هیچکس خوب نیست
‫ولی بریک، اسکیپر مرده
‫- و من زنده‌م ‫- مگی!
‫مگی گربه‌هه زنده‌ست
‫من زنده‌م
‫چرا از حقیقت وحشت داری؟
‫شما توی نمایشنامه‌هاتون، ‫قرابتی با شخصیت‌های زن دارین
‫و اون‌ها پویاتر و گیراتر ‫از شخصیت‌های مرد هستن
‫تقریبا هیچوقت آدم توی آثارتون یه زن ‫حوصله‌سربر خسته‌ کننده‌ی جنوبی نمی‌بینه
‫نه زن‌هایی خیلی سرسخت و بدقلق می‌بینی ‫ولی هیچوقت خسته کننده نیستن
‫و همیشه هم خیلی سخنور هستن
‫و بنابراین به نظرم خیلی ایده‌آل اومدن
‫به عنوان قهرمان نمایشنامه‌هایی ‫که توی جنوب اتفاق می‌افتند
‫یه داستان کوچولوی بامزه واسه‌مون تعریف ‫کن استنلی، یه چیزی که بدردمون بخوره
‫خیال نمیکردم از داستان‌های ‫من خوشت بیاد بلانش
‫اگه سرگرم کننده باشن خوشم میاد ‫ولی ناشایست باشن دوست ندارم
‫هیچ داستانی بلد نیستم که به قدر ‫کافی واسه سلیقه‌ی تو شایسته باشه
‫توی جنوب
‫هر یکشنبه این خانواده‌ها دور هم جمع میشن
‫با یه میز بزرگ که واسه ‫25 نفر جای نشستن داره
‫بعدش عمه ادنا میگه
‫اون موقع رو یادتونه که ‫جورج ماشین رو داغون کرد؟
‫نه نه درست متوجه نشدی ‫اینجوری نشده بود که
‫بعدش ، نه، نه! اد بود که ماشین رو داغون کرد
‫بعد داستان همینجوری پیش ‫میره و میره و میره و میره
‫واسه چند ساعت دور اون میز
‫بعد هم آخر شام ‫یه رمان داری
‫"ساز چمن"(رمانی از ‫کاپوتی) برای من خیلی واقعیه
‫واقعی‌تر از هرچیزی که تابحال نوشتم، ‫احتمالا واقعی‌تر از هرچیزی که تا ابد بنویسم
‫یه جور خاطرات تلخ و شیرین از کودکیم بود
‫من رو توی یه وضعیت ‫احساسی دردناکی نگه داشت
‫خاطرات همیشه قلب من رو می‌شکونند
‫گریه میکنم
‫خیلی عجیب و غریبه
‫به نظر هیچ کنترلی روی ‫خودم و کاری که می‌کنم ندارم
‫جایی خوندم که گذشته و ‫آینده مثل مارپیچ می‌مونند
‫یه مارپیچ حاوی مارپیچ بعدیه ‫و مضمونش رو پیش‌بینی می‌کنه
‫شاید همینطور باشه
‫ولی زندگی من همیشه به نظرم
‫بیشتر شبیه یه سری دایره‌ی بسته بود
‫حلقه‌هایی که به آزادی یه ‫مارپیچ تکامل پیدا نمی‌کنند
‫برای من رفتن از یه حلقه به حلقه‌ی ‫دیگه به معنای پریدنه نه سر خوردن
‫چیزی که من رو ضعیف میکنه ‫وقفه‌ایه که در این بین وجود داره
‫اون انتظار قبل از این ‫که بدونم کجا باید بپرم
‫از رمان "سازچمن" یا "چنگ چمن"
‫نمایش ترومن کاپوتی به اسم "چنگ جمن"
‫پنجشنبه توی نیویورک افتتاح شد
‫من فقط یه آگهی ازش ‫توی روزنامه‌ی "تایمز" دیدم
‫که یه آگهی خیلی جنجالی هم بود و ‫من به طرز دیوانه‌واری حسودیم شد
‫چقدر از خودم از این بابت متنفرم
‫حتی با این وجود که دو تا ‫جایزه‌ی پولیتزر برده بودم
‫و دو جایزه‌ی حلقه‌ی منتقدان نیویورکی درام
‫و یه جایزه‌ی تونی
‫من به تمام نویسنده‌های دیگه حسودی میکردم
‫- واقعا؟ ‫- بله
‫خیلی بدت اومد وقتی فاکنر نقدهای ‫عالی برای رمانش دریافت کرد؟
‫در مورد نویسنده‌های به این عظمت ... ‫هیچوقت بهشون حسادت نکردم
‫فقط به اون‌هایی حسودیم میشد که
‫توی همون بلوکی از برادوی ‫اجرا داشتن که من هم داشتم
‫تمام زندگی من مغلوب حسادت بوده
‫این تنها چیز غیرقابل کنترل توی وجود منه
‫کلید شخصیت منه
‫من در مورد همه‌چیز حسودم
‫مثلا اگه از جلوی مغازه‌ای رد بشم ‫و یه لیوان عتیقه پشت ویترینش ببینم
‫و ببینم که یه نفر دیگه ‫هم داره بهش نگاه میکنه
‫دور می‌زنم و برمیگردم میخرمش
‫ایتالیا کشور آب و هوای ملایم و انوار طلاییه
‫و دسته‌های بزرگی از بنفشه و میخک
‫با آرمانی یونانی که به طرز ملموسی
‫در ظرافت و زیبایی مردم
‫و تندیس‌های عتیقه باقی مونده
‫توی رم به ندرت مرد جوونی ‫رو توی خیابون می‌بینین
‫که یه نعوظ کوچیکی نداشته باشه
‫اغلب توی خیابون ویا ونتو قدم میزنن
‫در حالی که دست‌هاشون توی جیب‌شونه
‫و کاملا ناخودآگاه آلت‌شون رو می‌مالند
‫و اهمیتی هم نمیدم که جای ‫شلوغی هستن یا دارن دور می‌زنن
‫اون‌ها بدون عقاید خشکه مقدسی ‫ما در مورد سکس بزرگ شدند
‫جوون‌های خوش‌قیافه‌ی ایتالیایی هیچوقت ‫به خودشون به چشم دیگه‌ای نگاه نمی‌کنند
‫و کم هم پیش میاد که اشتباه کنند
‫شما خیلی جابه‌جا میشین ‫جاهای مختلفی خونه دارین
‫و دور دنیا رو می‌گردین
‫آدم بدون ریشه‌ای هستی؟
‫من یه کولی‌ام، توی قلبم یه کولی‌ام
‫بین سال‌های 1940 تا 1960 ترومن و تنسی ‫مدت زیادی را در خارج از کشور گذراندند
‫به خصوص در فرانسه، ‫ایتالیا، سوئیس، اسپانیا، مراکش
‫اغلب با دوستان مشترک‌شان ‫دور هم جمع می‌شدند
‫به مدت سی سال من همه‌جا زندگی کردم
‫و سراسر جهان خونه داشتم
‫خونه جاییه که کلاهت رو آویزون می‌کنی.
‫بعضی شهرها مثل جعبه‌های کادویی باز ‫نشده‌ی زیر درخت کریسمس می‌مونند
‫که هدایای غیرمنتظره و شادکامی‌های ‫رازآلودی رو در خودشون پنهان کردن
‫باغ‌های مخفی (1979)
‫بعضی شهرها همیشه جعبه‌های ‫کادوپیچ شده باقی می‌مونند
‫جعبه‌هایی پر معما که هرگز حل نمی‌شن
‫یا حتی به چشم توریست‌های ‫موقع تعطیلات هم نمیان
‫یا حتی میشه گفت
‫به چشم کنجکاوترین و ‫پیگیرترین توریست‌ها هم نمیان
‫من متوجهم که "خانم" کاپوتی ایتالیاست
‫ولی بهم برنخوردیم
‫ایشون(ضمیر مونث) الان ‫توی اقامتگاه باکلاس پورتوفینوئه
‫که خیلی خفن‌تر از کاپریه (شهری در ایتالیا)
‫فرانک و من یه عضو ‫جدید توی خانواده‌مون داریم
‫یه سگ بولداگ انگلیسی به ‫اسم آقای مون، یا مونی (مهتابی)
‫ترومن ما رو به پورتوفینو دعوت کرده
‫البته ما مهمون‌نوازیش رو ‫به آقای مون هم تعمیم نمیدیم
‫چون اون یه سگ ماده تقریبا از همین نژاد داره
‫به هرحال...
‫من اصلا مطمئن نیستم که دلم ‫بخواد خونه رو با این یارو تقسیم کنم
‫چون اونجوری بیشتر از یه ‫آدم لاشی زیر این سقفه دیگه
‫از این بابت میشه مطمئن بود
‫چرا نویسنده‌ها هی می‌افتن ‫توی رفاقت و ازش درمیان؟
‫حسادت دیگه، گمون نمی‌کنی؟
‫نویسنده‌ها بدقلق‌ترین و ‫نچسب‌ترین آدم‌های جهانند
‫بیشتر مردم خیال می‌کنند چون یه نفر نقاشه
‫یا نویسنده‌ست یا یه آدم خلاقیه
‫پس لابد خیلی باهوشه ‫ولی اینجوری نیست
‫منظورم اینه نویسنده‌های زیادی هستن که
‫فوق‌العاده خلاقن و حتی یه ‫جورایی نابغه به حساب میان
‫مثل تنسی ویلیامز
‫و تنسی اصلا باهوش نیست
‫نویسنده‌ها پارانوییدن ‫چون که دو تا زندگی دارن
‫یکی زندگی خلاقانه‌شون که ‫خیلی هم ازش مراقبت می‌کنن
‫و یه زندگی‌شون به عنوان انسان
‫باید از هر دو زندگی محافظت کنند
‫من به زندگی خلاقانه بیشتر اهمیت میدم
‫به نظرت آدم خوشبختی هستی؟
‫خدایا...
‫نسبتاً؟
‫به گمونم
‫مردم همیشه میپرسن ‫تو خوشبختی؟
‫احمقانه‌ترین سوالیه که شنیدم
‫منظورم اینه هیچکس خوشبخت نیست
‫همچین چیزی وجود نداره ‫خوشبختی گاهی چشمک میزنه
‫خوشبختی مثل ارضا شدن ‫یا عطسه کردن می‌مونه
‫می‌دونین؟ گاه به گاهی اتفاق می‌افتن
‫خب هنوز هم فکر می‌کنم ‫بزرگترین خوشبختی...
‫توی لحظاتی عالی حس میشه
‫لحظات مهربونی و عطوفت بین دو نفر
‫همه‌ی ما تمایل زیادی داریم ‫که از خودمون فرار کنیم
‫و حس کنیم که به آدم دیگه‌ای پیوستیم
‫چون تنها بودن به معنای تنهایی کشیدنه
‫آدم تنهایی هستین؟ تا حالا تنها بودین؟
‫خب اول از همه
‫جوری که کار من پیش میره
‫اینجاب میکنه که هفته‌ها و هفته‌ها ‫یا ماه‌ها و ماه‌ها
‫عملاً تنها باشم
‫و من واقعاً... ‫اساساً مشکلی با تنهایی ندارم
‫ولی با این وجود ...
‫همونطور که ویرجینا ولف میگه ‫اینجا یه اتاق و اون طرف اتاق دیگه‌ایه
‫و من همیشه از این آگاهم که همه‌ی ‫ما داخل اتاق‌های جداگانه‌ای هستیم
‫من از تنهایی خوشم نمیاد
‫ولی بهترین نوشته‌هاتون از دل ‫تنهایی تنسی ویلیامز بیرون نیومده؟
‫ها اونو میگی؟ اون موقع تنها نیستی ‫پیش شخصیت‌هاتی
‫کنار آدم‌هایی که خلق‌شون می‌کنی
‫و اون‌ها هم‌نشین‌های خیلی خوبی‌اند
‫کذب!
‫ببین چه دروغ‌هایی من باید تحمل کنم
‫تظاهر، ریاکاری! انگار که واقعا ‫مامان بزرگه واسم اهمیتی داره
‫در حالیکه چهل ساله ‫نمی‌تونم این زن رو تحمل کنم
‫کلیسا! حوصلم رو سر می‌بره ولی میرم
‫همه‌ی اون انجمن‌های کلاهبرداری ‫و باشگاه‎های اجتماعی
‫و خیریه‌های پول بگیر
‫همینا منو تبدیل کردن به ‫نفر اول فهرست احمق‌ها
‫من توی کذب و دروغ زندگی کردم
‫چرا تو نمی‌تونی باهاش زندگی کنی؟
‫بابابزرگه یکی از شخصیت‌های خیلی عالیه
‫بابابزرگه مثل بابای خودم حرف میزنه
‫اون اول توی شرکت تلفن بود
‫به عنوان وکیل‌شون کار میکرد
‫بعدش شد یه فروشنده‌ی دوره‌گرد ‫اون موقع خیلی کم می‌دیدمش
‫بعدش شد مدیر فروش
‫توی یه شعبه از یه کمپانی ‫بین‌المللی فروش کفش
‫بعدش دیگه بیشتر من رو می‌دید ‫ولی از چیزی که می‌دید خوشش نیومد
‫چندان با هم کنار نمی‌اومدیم
‫میخواستم من رو دوست داشته باشی
‫- داشتم و دارم ‫- نه
‫نه من نه گوپر و نه حتی مامان
‫دروغه، من مامانت رو دوست داشتم ‫همه‌چی به پاش ریختم
‫چیزی... چیزی... ‫بهش یه مشت چیزمیز دادی
‫یه خونه، سفر به اروپا و همه‌ی این آشغال‌ها
‫یه مشت جواهر، یه سری چیز ‫تو یه مشت چیز میز بهش دادی بابا نه عشق
‫موندم از چی تو خوشش نمی‌اومد؟ ‫اصلا فکر میکرد که تو...
‫خب من به تصور و برداشت اون از
‫یه مرد جوون ایده‌آل نمی‌رسیدم
‫گاه و بیگاه پدرم تلاش‌های بی‌فایده‌ای
‫برای نشان دادن محبتش میکرد
‫از من میخواست باهاش ‫توی مرکزشهر به سینما برم
‫من هم می‌رفتم اما از ترس ‫پدرم خشک و منجمد میشدم
‫و بعد از بارها شکست خوردن، پدرم تسلیم شد
‫گمونم دوستم داشت
‫پدربزرگ و مادربزرگم بیشترین میزان
‫حمایت و مهربونی رو در زندگیم بهم نشون دادن
‫اون‌ها در شرایط اغلب آشفته‌ی ‫من بهم نظم و آرامش می‌دادن
‫اون پسره جوون رو یادته
‫توی کتاب "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر"
‫که در جستجوی پدرش به ‫عمارت درب و داغونی می‌رفت؟
‫و اونجا پیرمردی رو پیدا میکرد ‫که معلول بود و نمی‌تونست صحبت کنه
‫و فقط با پرتاب کردن
‫توپ‌های قرمز رنگ تنیس از ‫پله‌ها می‌تونست ارتباط برقرار کنه؟
‫خب یهویی فهمیدم که البته این نمایانگر
‫جستجوی خود من برای ‫پدریه که به ندرت می‌دیدمش
‫و این نکته که اون پیرمرد معلول بود
‫و این شیوه‌ی من برای انتقال ناتوانی ‫خودم در برقراری ارتباط با پدرم بود
‫من توی این قصه فقط اون پسر جوون نبودم ‫بلکه اون پیرمرد هم بودم
‫باید گاهی اوقات لوبوتومی* انجام بدی ‫(جراحی برش بخشی از مغز)
‫و آدم‌ها رو از ذهنت بیرون ‫کنی وگرنه تو رو پایین می‌کشند
‫من پدرم رو خیلی وقت پیش بریدم
‫و با ناپدریم جو کاپوتی بزرگ شدم
‫شوهر دوم مادرم
‫ترومن با نام اصلی ترومن ‫استرکفوس پرسونز متولد شد
‫او در هشت سالگی نام خود ‫را به ترومن کاپوتی تغییر داد
‫تنسی با نام اصلی تامس ‫لانیر ویلیامز سوم متولد شد
‫در سال 1939 نام او به ‫تنسی ویلیامز تغییر یافت
‫زمانی که به موفقیت رسیدی ‫پدرت بیشتر ازت خوشش اومد؟
‫خب بله ‫فکر میکنم بیشتر راغب بود
‫آخرین عکسی که از پدرم به یاد دارم ‫زیر سایبون یه سینما
‫توی ناکسویل ایستاده بود ‫که "بیبی‌دال" رو نمایش می‌داد
‫و زیرش نوشته بود
‫پدر تنسی می‌گوید: من هیچ ‫مشکلی توی این فیلم نمی‌بینم
‫حدس میزنم "بیبی دال" رو به مادرم ربط میداد
‫من وارد این مسئله نمیشم
‫در مورد تبدیل نمایشنامه‌هاتون به فیلم چه ‫حسی داشتین؟ همیشه مایوس می‌‍شدین؟
‫تقریبا همیشه خیلی مایوس میشدم
‫می‌دونین بیشتر فیلم‌‌های من توی
‫دوره‌ی سانسور شدید آمریکا ساخته شدن
‫و پایان‌ها باید عوض میشد
‫که نسبتا با معانی نمایشنامه در تضاد بود
‫و اگه تئاترش رو ندیده بودی
‫با دیدن فیلم چندان متوجه ‫نمیشی درباره‌ی چی هست
‫اغلب این سانسورها فقط روی ‫چند دقیقه‌ی آخر فیلم تاثیر می‌ذاشت
‫برای همین من به مردمی که ‫می‌رفتن فیلم‌ها رو ببینند توصیه میکردم
‫پنج دقیقه قبل از پایان از سینما بزنن بیرون
‫- بلانش ‫- بیا عزیزم
‫به من دست نزن ‫دیگه هیچوقت به من دست نزن
‫توی "اتوبوس" باید اینطور نشون داده میشد
‫که استلا دیگه هیچوقت با ‫استنلی نمی‌خوابه و زندگی نمی‌کنه
‫ولی نکته اینجاست که می‌کنه ‫چون زندگی اینجوریه
‫حتی با اینکه شاید به ‫خواهرش تجاوز کرده باشه؟
‫بله، زندگی اینجوریه
‫فیلم‌ها ماندگارتر از تولیدات تئاتری هستن
‫و متاسفانه نمایشنامه‌های ‫من بیشتر با فیلم‌هایی که
‫ازشون ساخته میشه به یاد آورده میشن
‫و بخاطر همین هم برای من خیلی مهمه که
‫که من باید تا حد امکان کنترل ‫هنری روی اثر داشته باشم
‫وقتی نمایشنامه می‌نوشتین، نقش‌ها ‫رو برای بازیگرهای خاصی می‌نوشتین
‫یا مثلا فکر می‌کردین...
‫من فقط دوبار برای بازیگر ‫نقش نوشتم اون هم برای
‫براندو و آنا مگنانی بود
‫چرا این چیزها رو ‫داری به من میگی امشب؟
‫چون هیچکس هیچوقت کسی رو نمی‌شناسه
‫همیشه در فرار 1960 ‫اقتباسی از تنسی ویلیامز 1957
‫ما همه ...
‫همه‌مون محکوم به سلول ‫انفرادی خودمون هستیم
‫توی پوسته‌ی تنهایی خودمون تا ‫وقتی که روی این زمین زندگی می‌کنیم
‫واسه من اینجوری نیست
‫من چندان آدم خوشبینی نیستم
‫ولی نمی‌تونم با چیزی ‫به این غمگینی موافقت کنم
‫میرم بالا دیگه
‫و یکم ملافه‌ی تمیز میارم ‫که تختت رو مرتب کنم
‫شما هم مثل بیشتر جنوبی‌ها خرافاتی هستین؟
‫خیلی، خیلی خرافاتی‌ام
‫به طالع‌بینی اعتقاد دارم ‫کارت‌های تاروت
‫از زیر نردبون رد نمیشم
‫یه بار یه دعوای ناجوری ‫با تنسی ویلیامز کردم
‫چون که با همدیگه
‫رفته بودیم کاپری
‫این واسه خیلی وقت پیشه
‫پونزده سال پیش
‫بعد رفتیم یه هتلی و
‫وقتی کلیدها رو آوردن
‫که شماره اتاق‌ها روش بود من به ‫شماره‌م نگاه کردم و خوشم نیومد
‫و به تنسی گفتم
‫اشکالی نداره کلیدت رو بدی ‫بهم و من اتاق تو رو بردارم؟
‫اونم گفت خب نه، اشکالی نداره
‫خلاصه کلید رو داد و من رفتم ‫طبقه‌ی بالا و برگشتم پایین باز
‫داشتیم مشروب میخوردیم و ‫دیدم با یه قیافه‌ی وحشتناکی اومد تو
‫گفتش... چون اون حتی از منم خرافاتی‌تره
‫گفت من تازه الان فهمیدم
‫چرا میخواستی من به ‫جای تو اون شماره رو بگیرم
‫چون جمع اعدادش میشه سیزده!
‫من قبلا به طرز عجیب و غریبی خرافاتی بودم
‫یعنی تا سر حد جنون
‫زور زدم که خودم رو ازش خلاص کنم
‫ولی هنوز هم عملا روز ‫سیزدهم هیچکاری نمی‌کنم.
‫یه کلاه روی تخت* باشه من رو به جنون میرسونه ‫(نشان از بدشانسی، دعوا، مرگ و جراحت)
‫و اصلا سه تا سیگار رو توی ‫یه زیرسیگاری خاموش نمی‌کنم
‫و با هواپیمایی که دو تا ‫راهبه توش باشه هم سفر نمیرم
‫از چه چیزی بیشتر می‌ترسی؟
‫من به طرز وحشتناکی ترس ‫از فضاهای بسته و تنگ دارم
‫خیلی وحشت دارم که توی یه فضای کوچیک
‫گیر بیفتم و نتونم ازش ‫بیرون بیام یا تکون بخورم
‫از چه چیزی می‌ترسی؟
‫من از چیزهایی نمی‌ترسم ‫که بیشتر مردم رو می‌ترسونه
‫از قاتل‌ها نمی‌ترسم
‫من اون موضوع رو انتخاب نکردم
‫چون علاقه‌ی زیادی بهش داشتم
‫چون میخواستم چیزی رو بنویسم
‫که خودم بهش میگم یه رمان غیر داستانی
‫کتابی که وقتی می‌خونیش دقیقا انگار یه رمانه
‫به جز اینکه تک تک کلماتش واقعا حقیقت دارند
‫و در نهایت به این جنایت گنگ توی بخش
‫دروافتاده‌ای از کانزاس بسنده کردم
‫چون حس میکردم اگه این ‫مسئله رو از اول تا آخر دنبال کنم
‫اطلاعاتی در اختیارم قرار میده
‫که میتونم یه کار فنی برجسته باهاش انجام بدم
‫فقط یه وانتی میخوایم که ‫ما رو از اینجا ببره اونجا
‫باید پول گیر بیاریم
‫یه آدم با یه کیف پول تپل
‫و یه ماشین سرعتی با صندلی عقب
‫من میشینم کنارش تو می‌شینی ‫عقب، من چندتا جوک بهش میگم
‫بعد میگم هی پری، یه کبریت بهم بده
‫این علامت توئه، محکم و سریع ‫خفه‌ش میکنی، من فرمون رو می‌گیرم
‫دستاورد بزرگ "در کمال خونسردی" اینه که
‫اینه که من یه بار هم توی داستان نمیام
‫هیچ جاییش "من" آورده نمیشه
‫دیک، به گمونم
‫یه کلاهبردار خرده‌پا بود
‫که تا حد زیادی آب از سرش گذشته بود
‫و در واقع مسئول اصلی این قتل‌ها بود
‫که پری مرتکب‌شون شده بود
‫من باور دارم پری این کاری که کرد ‫رو بنا به دلایلی که خودش میگفت انجام داد
‫که زندگی اون توده‌ی بزرگی ‫از سرخوردگی و بدبختی بود
‫و یهو به خودش میاد و می‌بینه وسط ‫خونه‌ی کلاترها (نام فامیل مقتولین) وایساده
‫توی یه بن‌بست روانی
‫خانواده‌ی کلاتر یه ‫مجموعه‌ی عالی بودن به عنوان
‫نمادی از تمام سرخوردگی‌های اون توی زندگیش!
‫همونطور که خود پری گفت: من ‫هیچ چیزی بر علیه‌شون نداشتم
‫و اون‌ها برعکس آدم‌های دیگه‌ی زندگیم ‫هیچوقت اشتباهی در حقم نکرده بودن
‫شاید صرفا کسایی بودن ‫که باید تاوانش رو می‌دادن
‫موضوع داستان و تنهایی
‫به چیزی ختم شد که شما ‫بهش می‌گین تاریکی قطعی
‫من هیچوقت اونقدر مضطرب و کلافه نبودم
‫هیچکس هیچوقت نمی‌فهمه که "در ‫کمال خونسردی" چه چیزی از من گرفت
‫درست تا مغز استخوونم رو خراش داد
‫تقریبا به کشتنم داد
‫فکر می‌کنم از جهتی واقعا من رو کشت
‫قبل از شروع "در کمال خونسردی" ‫من به نسبت آدم قرص و محکمی بودم
‫بعد از نوشتنش... یه اتفاقی واسم افتاد
‫اصلاً نمی‌تونم فراموشش کنم
‫این تجربه احساسات من رو نسبت به
‫دیدگاه تراژیک به زندگی تقویت کرد
‫که بخشی از من رو روایت ‫می‌کنه که به شدت بیهوده به نظر میاد
‫اون بخش از وجودم همیشه ‫توی یه راهروی تاریکی وایساده
‫و مرگ و مصیبت رو به سخره می‌گیره
‫واسه همینم هست که شامپاین و ‫اقامت توی هتل ریتز رو دوست دارم
‫به عنوان یه پسربچه‌ی اهل ‫نیواورلینز همیشه رویای این رو داشتم
‫که بزرگترین و بهترین مهمونی کوفتی رو
‫که تا حالا کسی شنیده بدم
‫دلم میخواست آدم‌های ‫مهمی رو از هر قشری ببینم
‫مهمونی خوبی بود، مگه نه؟
‫یه چیز گرم و دنجی توش وجود داشت
‫دقیقا بر عکس تمام چیزهایی ‫که در موردش گفتن و نوشتن
‫چیزی که توی بعضی از نوشته‌ها ‫من رو بیشتر از هرچیز دلخور کرد
‫این بود که می‌گفتن این مهمونی ‫برای تبلیغ خودم یا کتاب‌هام بوده
‫من به بهترین مهمونی سال دعوت شدم
‫ولی ترجیح دادم که نرم
‫مردم هیچوقت به اندازه‌ی زمانی که خیال میکنن
‫شما ارزش این رو دارین که تحت ‫تاثیر قرارتون بدن نچسب نیستن
‫مورد تمجید و تحسین واقع شدن توی ‫مقیاس کوچیک من رو متقاعد کرده که
‫یا بهتره بگم تردیدم رو تایید کرده ‫که موفقیت خیلی کسل کننده‌ست
‫کشمکش و نقلا برای من، خلق کردنه
‫تجملات، گرگ دم دره
‫و دندون‌های نیشش تکبر و ‫نخوتیه که از دل موفقیت جوونه زدن
‫وقتی یه هنرمند این رو یاد بگیره ‫دیگه می‌دونه خطر کجا در کمینه
‫واقعا فکر میکنم یه شاهکار نوشتی
‫خب ممنونم
‫حالا که اینجوری فکر می‌کنی یه ‫تقدیم‌نامه‌ی خیلی بهتر واست می‌نویسم
‫من همیشه برای انجام
‫کاری که می‌کنم آموزش دیده بودم
‫و بخشی از اون اینه که توانایی ‫پذیرش موفقیت رو داشته باشم
‫بدون این توانایی، می‌دونین ‫ضربه فنی می‌شین
‫همونجور که هست ‫بپذیرینش و باهاش پیش برین
‫یه بار گفتین تنها چیزی که متنفرین ‫در مورد خودتون بخونین، حقیقته
‫- درسته ‫- دروغ‌ها اشکالی نداره
‫واسه من اهمیتی نداره کسی در موردم ‫چی میگه مگه اینکه حرفش درست باشه
‫از خودتون خوش‌تون میاد یا نه؟
‫یا خودتون رو می‌پرستین؟
‫خودم رو نمی‌پرستم، نه
‫نه،نه.
‫- به نظرتون هم‌صحبت خوبی هستین؟ ‫- من ... عه...
‫من هیچوقت خیلی به این موضوع فکر نکردم
‫من همیشه درگیر خودم هستم و کار ‫چندانی هم بابتش از دستم ساخته نیست
‫از خودم خوشم میاد؟ نه ‫خیلی از خودم خوشم نمیاد
‫من به شدت دمدمی‌ام ‫در معرض افسردگی‌های وحشتناکی هم قرار دارم
‫آیا شما در واقع آدم ناامیدی هستین؟
‫نه من ناامید نیستم، اگه ناامید ‫بودم خیلی دووم نمی‌آوردم
‫من تاریکی عظیمی رو توی ‫زندگی می‌بینم، این درسته
‫چرا نمایشنامه‌هاتون مملو از ‫موضوعات نه چندان شادی هستن، مثل ...
‫سرطان، لوبوتومی(جراحی مغز برای درمان ‫مشکلات روانی و همجنسگرایی) تجاوز و زنا
‫و زنای با محارم، اعتیاد جنسی ‫و همجنس‌گرایی و مثله کردن
‫- خب این چیزها ‫- و اختگی
‫متوجه نیستین که این چیزها مسائلی ‫هستن که همه‌ی ما باید باهاشون زندگی کنیم
‫ما واسش جور کردیم
‫قبلا این کارها رو توی ‫جاهای شیک و مدروزی میکرد
‫که تا قبل از تابستون پارسال می‌رفتن
‫سباستین پیش مردم خجالتی بود ‫ولی اون(دختر) نبود
‫منم نبودم
‫ولی هردومون یه کار رو واسش کردیم
‫ما واسش آشنا و رابط پیدا میکردیم
‫من نمیتونم به این وقاحت گوش کنم
‫جلوش رو بگیر دکتر
‫میخوای حقیقت رو از توی مغزم ‫دربیاری؟ این چیزیه که میخوای عمه وای؟
‫خب نمی‌تونی!
‫حتی خدا هم نمی‌تونه این حقیقت رو ‫تغییر بده که ما چیزی نبودیم جز یه جفت ...
‫- دکتر! ‫- حقیقته
‫می‌بینی با زبونش که مثل ساتور ‫می‌مونه چجوری ما رو نابود می‌کنه؟
‫باید این داستان شنیع رو از مغزش جدا کنی
‫چی این موضوع رو به ذهن‌تون آورد؟
‫یه آدمی که خیلی خوب می‌‍شناختمش
‫که جراحی لوبوتومی مغزی انجام داد
‫خواهرتون؟
‫رز کینه‌ی درونی زیادی نسبت به مادر داشت
‫چون در طول دوران نوجوونی
‫مادرم یکسره خشکه‌ مقدسی‌هاش ‫رو به اون تحمیل کرده بود
‫رز عاشق شوکه کردن مادر بود
‫خواهرم، گفتش
‫مامان وقتی من توی کالج آل سینتز بودم
‫میدونی...
‫دخترها همش با خودشون ور میرفتن
‫اونم با شمع‌هایی که از توی ‫محراب کلیسا دزدیده بودن
‫مادرم جیغ کشید و دستاش ‫رو تو هوا تکون داد و گفت
‫دکتر، دکتر ‫هرکار میتونی بکن
‫هرکاری که لازمه تا جلوی ‫این مدل حرف زدنش رو بگیره
‫علاوه بر جراحی لوبوتومی
‫رز شصت و پنج بار هم تحت ‫درمان شوک الکتریکی قرار گرفت
‫من رفتم آسایشگاه ملاقاتش
‫و رز کوچولوی عزیزم رو دیدم
‫حالا مثل یه آدم نیمه منگه
‫ساکت
‫آروم
‫مثل خیلی‌‌های دیگه یهو طغیان نمی‌‍کنه
‫گاهی اوقات چشم‌هاش از اشک پر میشن
‫شجاع باش دخترک عزیزم
‫چرا تو باید اونجا باشی رز کوچولو
‫و من اینجا؟
‫دوباره و دوباره
‫نمایشنامه‌های شما به طرز خارق‌‍العاده‌ای ‫از دل زندگی شخصی خودتون بیرون میان
‫از دل زندگی شخصی همه
‫فکر میکنم همه‌ی ما با تجاوز زندگی می‌کنیم
‫خدای من!
‫همه‌ی ما به طور نمادینی ‫قربانی تجاوز هستیم، نیستیم؟
‫چطور؟
‫جامعه به هر آدم منفردی تجاوز میکنه
‫آیا ما به طور نمادینی با ‫آدمخواری هم زندگی می‌کنیم؟
‫آدمخواری! بله با اون هم به ‫شکل نمادینی زندگی میکنیم.
‫ما همه همدیگه رو می‌بلعیم
‫به شیوه‌ی خودمون!
‫گمون نمیکنم اعصابم بتونه ‫بیشتر از این تحمل کنه.
‫من نویسنده‌ای با قصد و هدفی جدی‌ام
‫که از قضا شاید بشه گفت
‫در نیمی از نمایشنامه‌هاش ‫نویسنده‌‍ای تجاری هم هست!
‫اما این رو هم باید به خاطر داشته باشین
‫که اون نصف دیگه بدجوری شکست خوردن!
‫تمام زندگیم رو بیرون بودم
‫و زمان داره تموم میشه
‫دور و برت رو نگاه کن پسر ‫اون‌ها یه جایی واسه‌ی
‫پیرها، مریض‌ها و آواره‌ها پیدا کردند ‫ولی هیچ جایی واسه شکست‌خورده‌ها نیستش
‫شکست هم که یه بیماری به شدت مسریه
‫کشمکش و تنش‌های برادوی ‫داشت به منم می‌رسید و
‫یه چیزی لازم داشتم که ‫سطح تنش رو پایین بیاره
‫و ویسکی این کار رو واسم کرد
‫چرا آروم و قرار نداری؟ ‫مورچه رفته توی خشتکت؟
‫- بله آقا ‫- چرا؟
‫- یه چیزی هنوز نشده ‫- چی هست؟
‫- یه تلقی توی سرم ‫- گفتی تلق؟
‫بله پدر یه تلق توی سرم که ‫بهم احساس آرامش میده
‫- پسر بعضی وقت‌ها نگرانم می‌کنی ‫- مثل یه ...
‫مثل یه کلیدی که توی سرم تلق بخوره
‫چراغ‌های داغ رو خاموش و ‫چراغ‌های خنک رو روشن میکنه
‫و یهویی آرامش برقرار میشه
‫پسر تو واقعا الکلی شدی دیگه!
‫کاملا حقیقت داره ‫بله آقا من الکلی‌ام
‫پدرم بهم گفت که تمام زندگیش رو
‫برده‌ی مشروب بوده.
‫که تمام خاندان ویلیامز ‫مشروب‌خورهای وحشتناکی بودن
‫و امیدوار بود که من با یه ‫زن عرق‌خور ازدواج نکنم
‫تمام مدتی که داشت این حرف‌ها رو میزد ‫خودش یه بند داشت مشروب میخورد
‫و مدام بیشتر و بیشتر شبیه ‫یه لاشخور پیر خمار میشد
‫تکون دهنده و دردناک بود
‫مامان دلیل تمام اضطراب‌های من بود
‫وقتی مشروب نمی‌خورد ‫آدم فوق‌العاده‌ای بود
‫وقتی میخورد تحملش غیرممکن بود
‫خودِ دکتر جکیل و آقای هاید بود
‫عصبی‌تر و پریشون‌تر از اونکه ‫کسی بتونه تصورش رو بکنه
‫هنوز هم می‌تونم اون اتاق‌های ‫توی سنت لوئیس رو ببینم
‫و توی نیواورلینز
‫فوبیای فضای بسته و ترس از رها ‫شدن من هم از همون موقع شروع شد
‫مادرم حبسم کرد و هنوز ‫هم نمی‌تونم بیرون بیام
‫مدام دارم باهاش زندگی میکنم
‫هیچوقت هرگز ازش آزاد نمیشم
‫سال 1954 بخاطر مصرف بیش ‫از حد آرامبخش و الکل مرد.
‫هیچی بدتر از این نیست
‫واسه یه دختری توی ‫این شرایط نابه‌سامان تو
‫تا با مردی توی
‫شرایط نابه‌سامان من قاطی شه
‫چون دو تا آدم توی شرایط نابه‌سامان
‫مثل دو تا کشوری هستن ‫که روبروی هم قرار گرفتن
‫اون هم توی شرایط نابه‌سامان
‫بالقوه یه استعداد ویرانگری داره ‫که می‌تونه کل دنیا رو بهم بریزه
‫افول حرفه‌ای من بعد از ‫"شب ایگوانا" شروع شد.
‫در حقیقت بعد از سال ‫1961 هیچ نقد خوبی نگرفتم
‫از شکست‌های پشت سر همم ‫توی تئاتر همونقدر داغون شدم
‫که از مرگ فرانک!
‫فرانک بعد از یه سرطان ‫طولانی سال 1963 مُرد.
‫نه تنها دلم برای خودش تنگ میشد
‫بلکه همینطور واسه‌ی اون ‫زندگی که برام ساخته بود
‫همه‌چیز بهم ریخت.
‫زندگیم، چه شخصی چه حرفه‌ای.
‫و در نهایت هم ذهنم داغون شدن.
‫میدونی چی لازم دارم تا از شر این ‫افسردگی توی این تابستون راحت شم؟
‫چی بهتر از اون همه قرص‌ها و تزریق‌های
‫قلمروی داروسازیه؟
‫یه معشوق واسه خودم لازم دارم
‫مهم‌ترین اتفاق توی اواسط دهه‌ی شصت
‫تبدیل شدن من به بیمار دکتری بود ‫که بهش میگفتن دکتر حال خوب کن
‫من بیمار دکتر فیلگود(حال خوب کن) اصلی بودم
‫ولی حقیقتا در اون زمان
‫با اینکه دوستان زیادی داشتم ‫که پیش این دکتر می‌رفتن
‫ولی نمی‌دونستم که
‫که چیزی بیشتر از ترکیب همه‌جور ویتامینی بود
‫اوایل من فقط برای تزریقات ‫پیش دکتر فیلگود می‌رفتم
‫ولی کم‌کم یه آمپول‌هایی هم بهم میداد
‫که من صبح‌ها که بیدار ‫می‌شدم تزریق میکردم
‫کمک میکردن ادامه بدم
‫کمک میکردن کار کنم
‫هنرمند بودن آدم رو دوپاره میکنه
‫یعنی مغز آدم کار میکنه
‫توی یه حالت سریع‌تر، حساس‌تر
‫توی یه سطح چشم برهم زدنی
‫نسبت به باقی آدم‌ها
‫فکر می‌کنم صادقانه به همین دلیله که
‫چرا بیشتر نویسنده‌ها مشروب ‫یا قرص میخورن یا فلان و بیسار
‫تا خودشون رو آروم کنند
‫تا این ماشیین سریع و ‫دائم‌الکار رو ساکت کنند
‫میدونم که تنسی ویلیامز ‫واسه همین این کار رو میکنه
‫منظورم اینه اون...
‫اون باید آرام‌بخش بخوره
‫یا چیزهایی از این دست
‫چون اون یکی از فرزترین و ‫تیزبین‌ترین ذهن‌های جهان رو داره
‫الان دیگه از اعتیاد عبور کردین؟
‫آدم هرگز نمی‌تونه این رو بگه ‫هیچوقت نمیدونی
‫از اون دست چیزهاست که هیچکس ‫بطور کامل ازش بهبود پیدا نمی‌کنه
‫کاری که می‌کنی اینه که ...
‫حبسش می‌کنی.
‫و توی یه حالت فروکش کرده ‫یا بهبودی موقتی قرارش میدی
‫درست مثل کسی که ‫سرطانش رو یه مدت آروم کرده
‫می‌دونی؟ فقط یه مشکل ‫واقعی توی زندگی وجود داره
‫و اونم اینه که با خودت مشکل داشته باشی
‫من تعداد وحشتناکی کلاب شبونه رفتم
‫و این بهترین کلابیه که به عمرم دیدم
‫خیلی بد نیست که پروست (نویسنده ‫فرانسوی) همچین چیزی نداشته؟
‫گاهی اوقات وقتی اونجام
‫به همه‌ی مرده‌هایی فکر می‌کنم که عاشق54 ‫(کلاب و سالن تئاتری در برادوی) می‌شدن
‫خیلی حیف شد که دیگه نیستن
‫آدم‌هایی مثل تولوز لوترک (نقاش فرانسوی) ‫یا بودلر (شاعر فرانسوی)
‫یا اسکار وایلد (نمایشنامه‌نویس ایرلندی) ‫یا کارل ون وکتن (نویسنده آمریکایی)
‫کول پورتر (آهنگساز ‫آمریکایی) که عاشقش میشد
‫حدود یه سال پیش یکی ‫ازم پرسید یه چی مشهورم؟
‫منم گفتم من مشهور به مشهور بودنم
‫مورد دیگه‌ای هم هست که مثلا ‫اونجور که فکر میکردین نباشین؟
‫- بله ‫- چی؟
‫نامرئی
‫دوست داشتین جور دیگه‌ای ‫باشه؟ چیز دیگه‌ای باشین؟
‫بله و این خیلی هم شوکه‌‌تون می‌کنه
‫دوست داشتم خیلی خوش‌قیافه بودم
‫من تمام زندگیم رو کار کردم ‫و تنها جایزه‌ی ادبی که گرفتم
‫سال 1947 بود که یه داستان ‫کوتاه به اسم "میریام" نوشتم
‫با خودم گفتم ‫من میخوام یه کتاب بنویسم
‫که همه‌تون از خودتون خجالت بکشین
‫قراره بفهمین که
‫یه نویسنده‌ی با استعداد با ‫اراده‌ی فوق‌العاده چیکار میتونه بکنه
‫من بهش میگم رمان ولی در واقع ‫یه داستان واقعی با اسم‌های ساختگیه
‫تقریبا همه‌چیز توش حقیقت داره
‫چند سالی هست که منتظر ‫"دعاهای مستجاب " هستیم
‫- تا حالا به هیچ ناشری ندادینش؟ ‫- نه
‫الان دیگه بهش میگم رمان پس از مرگم.
‫چون بالاخره یا من اون رو ‫می‌کشم یا اون من رو می‌کشه
‫چهار فصل از کتاب "دعاهای مستجاب"
‫توی مجله‌ی اسکوایر چاپ شد
‫بعد از خوندن داستانم ‫"هیولاهای دست نخورده"
‫تنسی بابت الگوم برای آقای ‫والاس خیلی ازم عصبانی بود
‫یکی از مشتری‌های پسرک پادو
‫اون انقدر به سکس تمایل نداره
‫بیشتر میخواد یکی رو استخدام کنه که ‫سگ بولداگ انگلیسیش رو ببره پیاده‌روی
‫والاس به عنوان یه کوتوله‌ی خپل ‫شکم‌گنده‌ی پف کرده از مشروب توصیف شده
‫که یه سبیل نمایشی بالای ‫لب‌های باریکش چسبیده
‫که یه صدای روستایی‌طور داره
‫یه آدم ریزه میزه‌ی ‫دمدمی با یه ذهن دراماتیک
‫که دقیقا مثل یکی از زن‌های ‫قهرمان و سرگردان داستان‌های خودش
‫دنبال توجه و همدردیه
‫اونم با گفتن دروغ‌های نه ‫چندان قابل باور به غریبه‌ها
‫کاپوتی یه آدم دروغگوئه ‫و همه هم این رو می‌دونند
‫من به دستکاری کردن و ‫جزئی‌گویی بیش از حد تمایل دارم
‫خودم شخصا بهش میگم "زنده کردن چیزی"
‫به بیان دیگه، شکلی از هنر
‫هنر و حقیقت لزوما دو تا ‫دوست سازگار با هم نیستن
‫خب...
‫مفهومی وجود داره که میگه تمام ‫آثار خلاقانه، تمام داستان‌ها، تخیله.
‫اما این تخیل با بدجنسی ‫یا دروغگویی یکی نیست.
‫هیچ بهونه‌ای نمی‌تونم براش پیدا کنم.
‫کل کتاب من غیبت و شایعه‌ست. ‫یه لحظه هم منکرش نمیشم
‫تمام ادبیات یه جور غیبت کردنه
‫محض رضای خدا مگه "آنا کارنینا" چیه؟
‫یا "جنگ و صلح" یا " خانم ‫بواری" اگه غیبت نیستن پس چی‌اند؟
‫یا پروست؟
‫مارسل پروست، به عنوان مثال
‫تمام شخصیت‌هاش رو ‫از زندگی واقعی برداشته
‫ولی گمونم نمی‌کنم هیچکدوم‌شون ‫مغرضانه توصیف شده باشن
‫فکر نمی‌کنم بدجنسی جذاب‌ترین عنصر
‫در شخصیت انسان باشه
‫اما بدجنسی در حال تبدیل شدن به ‫یه کالای بسیار پرفروش توی نوشتنه
‫من پروست نیستم
‫من به اندازه‌ی اون باهوش ‫یا تحصیل کرده نیستم
‫از جهات مختلف به اندازه‌ی اون حساس نیستم
‫ولی چشم‌هام به خوبی چشم‌های اون هست
‫من همه‌چیز رو می‌بینم و فقط ‫نصف چیزهایی که دیدم رو نوشتم
‫هیچ چیزی به ذهنم نمیرسه
‫به جز یه نارضایتی بزرگ توی ماهیت آدم
‫که وادارش میکنه از این دست زخم‌ها
‫به آدم‌های دیگه وارد کنه.
‫آدم باید سعی کنه توی این جهان رو به جلو بره
‫بدون اینکه توی این حرکت رو ‫به جلو دیگران رو زیر پاش له کنه
‫اگه بتونیم از پسش بربیایم
‫حرف دوست‌ها شد، یه سوالی هست ‫که شما اصلا الان دوستی دارین یا نه؟
‫شما یه چیزی توی اسکوایر چاپ کردین ‫که یه داستان خیالیه
‫- نه نیست ‫- خب... نیستش، مگه نه؟
‫- راستش من منتشر کردم ... ‫- مثه اینکه مایه‌‌ی اختلاف شده
‫واقعیتش من برای اون داستان فقط ‫سه تا از دوستانم رو از دست دادم
‫البته تا اون اندازه از ‫کتاب که تا الان چاپ شده
‫من تضمین نمیکنم که بعدا چی قراره پیش بیاد
‫میخواین به ده تا دوست برسه؟
‫اول اینکه من به همه گفته بودم
‫که دارم این کتاب رو می‌نویسم
‫البته حتما متوجه بودین که دارین ‫یه ریسک حساب شده می‌کنین
‫و ممکنه یه سری از دوستان‌تون رو از ‫دست بدین واسه همین این سوال پیش میاد که
‫نوشتن برای شما از ‫دوستان‌تون اهمیت بیشتری داره؟
‫خب ببین، به همین سادگیه
‫تمام چیزی که نویسنده واسه ‫نوشتن داره چیزهایی که میدونه
‫تمام چیزیه که داری یا ‫حداقل تمام چیزیه که من دارم
‫همه‌ی مفهوم آثار من اینه که چیزی به اسم
‫درست کامل، غلط کامل، سیاه ‫کامل و سفید کامل وجود نداره
‫که ...
‫که همه‌ی ما توی یه قایق ‫هستیم و این قایق در واقع جهانه
‫میشه حتی گفت همه‌ی جهان هستیه ‫تمام آفرینش همین قایقه
‫مثل یه شعر ناتمام می‌مونه
‫شاید این شعر یکهویی ‫تبدیل به یه ترانه‌ی فکاهی بشه
‫یا شاید هم تبدیل به یه شعر حماسی بشه
‫اما وظیفه‌ی همه‌مون اینه که ‫تلاش کنیم تا این شعر رو کامل کنیم
‫و راه کامل کردن اون از ‫طریق درک کردن، صبوری
‫و مدارا داشتن بین خودمونه
‫واقعیتش من این زندگی رو ‫برای خودم انتخاب نمی‌کردم
‫قسم میخورم
‫چون هیچ چیز دیگه‌ای ‫نیست که به این دشواری باشه
‫چیزی دشوارتر از این به تصورم هم نمیاد
‫که فقط تاب بیاری
‫برای دهه‌ها و دهه‌ها و دهه‌ها
‫کار خودت رو در یه سطح مشخصی
‫حفظش کنی، تازه نگهش داری
‫و همیشه تلاش کنی و همیشه تلاش کنی
‫منظورم اینه تنسی ویلیامز رو ببینید
‫ضمناً من کتابم رو به تنسی تقدیم کردم
‫- اتفاقا میخواستم بپرسم چرا ‫- حالا بهت میگم چرا
‫- نمیگم که ایشون سزاوارش نیست ‫- بهت میگم چرا
‫من مدت خیلی زیادیه که تنسی رو می‌شناسم
‫دوستی‌مون بالا و پایین‌های خودش رو داشته
‫این کار رو کردم چون ...
‫اون یه مردی بود که
‫تمام زندگیش رو فدای هنر کرد
‫و همیشه تلاش کرد و تلاش کرد
‫و نابغه هم هست
‫و کارهای خارق‌العاده، خلاقانه ‫و شگفت‌انگیزی هم انجام داده
‫و نمایشنامه‌ی آخرش اومد بیرون
‫و منتقدها حسابی توپیدن بهش
‫اوف!
‫و بیست ساله که دارن ‫همین کار رو با تنسی می‌کنند
‫واسه‌تون مهمه که تاریخ ‫چه نظری در موردتون داره؟
‫مثلا پنجاه یا صد سال دیگه؟
‫اگر هم مهمه کاملا ناخودآگاهه
‫آدم برای تاریخ که نمی‌نویسه ‫می‌نویسه تا الان خودش رو ابراز کنه
‫توی همین لحظه‌ی زندگیش
‫از نظر شخصی دوست دارین به عنوان ‫کسی که دیگران دوستش داشتن به یاد آورده بشین
‫یا به عنوان کسی که دیگران رو دوست داشته؟
‫به نظرم خیلی مهم‌تره که دیگران رو دوست ‫داشته باشی تا اون‌ها دوستت داشته باشن
‫آخرین باری که تنسی رو ‫دیدم چند هفته قبل از مرگش بود
‫با هم شام خوردیم
‫توی یه جای دنج کوچیک به اسم لکلاب
‫گفت دیگه هیچ دوستی نداره
‫و من یکی از معدود افراد توی زندگیش بودم
‫که واقعا می‌شناختمش
‫به ترومن گفتم فکر می‌کنم ‫الان زمان مناسبی باشه
‫که چیزی رو بهت بگم ‫که تو یه زمانی بهم گفتی
‫بیشتر از اونچه که بدونی واسم مهمی
‫شاید بیشترین چیزی که الان بهت کمک کنه
‫حس شوخ طبعی منحصر به فردت باشه
‫یکم استراحت کن
‫و هیچوقت، هیچوقت دست از خندیدن برندار
‫تنسی ازم پرسید کی ‫دوباره همدیگه رو می‌بینیم؟
‫بهش گفتم توی بهشت
‫زمان به من یاد داد که یه ‫مرد باید با حمله روبرو بشه
‫بدون اینکه روش رو برگردونه
‫چه این حمله از جانب مطبوعات ‫باشه چه از طرف ترومن کاپوتی طفلکی
‫خداوند به روح شکنجه دیده‌ش چه ‫روی زمین و چه توی بهشت آرامش بده
‫لطفا ملاحظه بفرمایین که من گفتم
‫خدا به روحش چه روی زمین ‫و چه توی بهشت آرامش بده
‫هیچ اشاره‌ای به جهنم نکردم
‫اون یه هنرمنده
‫تمام نوشتن، تمام هنر
‫یه کار از سر ایمانه
‫هر اثر هنری درصورتی که ‫برای درک بیشتر بین مردم
‫از انگیزه‌ای خالصانه سرچشمه بگیره
‫یه کار از سر ایمانه
‫و بنابراین یه کار از روی عشقه
‫نویسنده بودن چطوریه؟
‫من میگم مثل آزاد بودن می‌مونه
‫به معنای مسافر بودنه ‫اینجا و اونجا
‫خوشحال یا غمگین
‫بدون پشیمانی چندانی
‫به معنای آزادی وجوده
‫همونطور که یه نفر خردمندانه گفته
‫اگه نمی‌تونی خودت باشی
‫اصلاً "چیزی" بودن دیگه چه فایده‌ای داره؟
‫تنسی ویلیامز در سال 1983، در سن 71 سالگی ‫براثر مصرف بیش از حد آرام‌بخش اوردوز کرد
‫ترومن کاپوتی هجده ماه بعد در سن 59 ‫سالگی بر اثر عوارض مصرف الکل درگذشت
‫هردوی آن‌ها از اعتیاد ‫و افسردگی رنج می‌بردند
‫کتاب‌های ترومن کاپوتی همچنان میلیون‌ها ‫نسخه در سراسر جهان فروش دارند
‫و به بیش از ‫سی زبان نیز ترجمه شده‌اند
‫نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز در ‫سراسر جهان به اجرا درآمده‌اند
‫زبان و شخصیت‌های او تبدیل به ‫بخشی از فرهنگ عامه‌ی ما شده .
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.