..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تک‌تک ساعات بیداری‌تان، ‫هم و غم وطن دارید
‫تا آن را چون گُلی بپرورید، ‫و بر شکوهش بیفزایید
‫راست‌قامت چون درخت بلوط، ‫دست اندر کار، روزان و شبان
‫محل کارتان، کشورمان، ‫و کارگاه‌های ساختمان
‫آشتی‌جوی بزرگ زمین [رومانی] است، ‫و ما یگانه با مُرادِ کشورمان
‫از اَرج رومانی که سخن می‌رانیم، ‫چائوشسکو زنده است در دلمان!
ببینیم چیه
‫متن نیست ها
‫- روی متن‌رسان هیچی نیست ‫- آهای، متن!
‫متن
‫حروف بزرگ
‫- تاریخچه -
‫بر اساس نمایشنامه مستند ‫هم‌نام جانینا کاربوناریو
‫که بر پایه پرونده‌های سکوریتاته ‫(پلیس مخفی رومانی) نوشته شده است
‫...طنینی که به هنگام برخورد با ‫این زندگی‌های کوچک احساس می‌کنم
‫در خُرده فرمایشاتی که مایه نابودی آن‌هاست، ‫به خاکستر بدل می‌شود. میشل فوکو
‫کسی را یارای زیستن آن نیست، تنها ‫توصیف، آن هم در حد یک درصد. ایون استارتان
‫گروهی جدید را با انبوه تشویق ‫سلام می‌دهند: دسته‌ی دفاعی پیشگام
‫که نماینده 3 میلیون [جوان] پیشگام کشور ‫قلمداد می‌شود
‫هم‌آنانی که بر دفاع از پرچم ‫نبرد، و فتوحات انقلابی ما عهد می‌بندند
‫حزب، چائوشسکو، رومانی!
‫پرونده‌ی "حصار"
‫در 13 سپتامبر 1981، ساعت 10
‫از وجود دست‌نوشته‌ای بر روی حصار کمیته ‫مرکزی حزب در شهر بوتوشن اطلاع یافتیم:
‫"ما خواهان آزادی و عدالت ایم"
‫به عنوان افسر مسئول سکوریتاته، ‫آنچه را که به دنبال می‌آید یافتم:
‫حروف بزرگ نوشته شده با گچ آبی
‫به طول 10-12 سانتی متر، به ارتفاع 1.60
‫نگهبان سعی بر زدودنِ نویسه داشته
‫اما به دلیل ناهمگونی سطح ‫موفق بدین کار نگشته بود
‫از آن‌جایی که عبور و مرور به هنگام ‫روز زیاد است
‫نویسش باید در ساعاتی بین 11 تا 6 صبح ‫انجام شده باشد
‫احتمالا دو نفر در این کار دست داشته اند
‫یکی مسئول نوشتن، و دیگری ‫مسئول پاییدن دربان
‫و یا رهگذران
‫آقای گریندو از بخارست شکایت کرده است
‫که برخی فرش-آویزها ‫زیاده به پنجره‌ها نزدیک اند
‫و این اصلا جالب نیست
‫به خصوص که برخی افراد مراعاتِ ساعات فرش‌تکانی را نمی‌کنند
‫از آن‌جایی که فرش-کوبی کاری زمینی‌ست
‫برخی یک جایگزین هوایی برای آین یافته
‫و بالای ساختمان را جای مناسب‌تری ‫می‌دانند
‫از این ایده استقبال شده، ‫و مستاجران این ساختمان
‫هم‌اکنون کاملا "پا-در-هوا" شده اند
‫این ساختمان با فرش‌آویزهایی بالای بام ‫طراحی شده بود
‫آقای بالانسکو که در ‫طبقه آخر زندگی می‌کند...
‫داشتم به محل کارم می‌رفتم
‫که دیدم روی دیوار نوشته:
‫"در کشور دوست و برادرمان، ‫لهستان، کارگران به آزادی رسیده اند"
‫"با اتحادیه‌های آزاد از قبیل ‫یکپارچگی، و یکپارچگی روستایی"
‫"که نشانگر حقوق آن‌هاست، گرچه ‫آن‌ها نیز با کمبود غذا مواجه اند"
‫و دیگری:
‫«در این صفوف طولانی از پا افتادیم»
‫«از فساد و بی‌عدالتی ‫کشورمان جان‌به‌لب شدیم»
‫ساعت 6:55، وقتی از کنار سازه‌ی ‫مرکز فرهنگی سندیکاها می‌گذشتم
‫چشمم به شعارنویسی روی دو تخته حصار افتاد
‫با موضوع یکپارچگی و ‫اتحادیه‌های بازرگانی لهستان
‫خیلی یادم نیست، چون متن بلندی بود ‫و من هم دقت نکردم
‫موسکای سبزیجات و گوشت مرغ
‫مواد لازم برای پنج نفر:
‫مرغ - 1 کیلوگرم
‫3-4 عدد هویج
‫یک ظرف نخودفرنگی
‫یک ظرف لوبیاسبز
‫3-4 عدد سیب‌زمینی
‫50 گرم پنیر
‫کره 50 گرم
‫یک قاشق نان خُرد
‫چند برگ جعفری
‫نمک و فلفل
‫250 گرم روغنآرد
این‌جانب، امضاءکننده، لوله‌کش ‫کارخانه تاسیسات و ماشین‌آلات ام
‫بدین وسیله اعلام می‌کنم
‫14 سپتامبر 1981، ساعت ‫7:10 مشغول کار شدم
‫از زیردستانم شنیدم ‫(من مدیر هستم)
‫که حرف نامربوطی روی حصار نوشته شده
‫تیم 15 ما به موقعیت رفت
نوشته‌ی گچی با حروف بزرگ رو دیدم
‫«دیگه نمی‌تونیم بی‌عدالتی رو تحمل کنیم»
‫باتوجه به شرایط، می‌بایست پاکش میکردیم
‫یک نفر رو فرستادم آب بیاره تا پاکش کنیم
‫بعدتر متوجه شدم که باید مقامات رو ‫در جریان می‌گذاشتم
‫اندر استواری
‫اندر کار و خلاقیت
‫اندر یگانگی
‫این لحظه جاویدان ‫از ادوار گذشته به ما می‌رسد
‫این رویای مُدَور کشور ماست
‫و این گواهیست بر ‫موجودیتی چند-هزاره‌ای
‫سراسر کشور، قوم رومانیایی‌ها، ‫مجارها، آلمان‌ها و دیگران
‫با کردارشان، و اعتقاد راسخ، ‫گواهی می‌دهند
‫که این سرزمین، سرزمین اتحادی فناناپذیر است
‫امروز، به تاریخی که اعلام شد، با ‫توجه به اختیاراتم در مقام مامور سکوریتاته
‫با مستجران خیابان کوزا
‫درباره شعارنویسی‌های ‫ناشایست روی...
‫حصار سازه‌ی مرکز فرهنگی که در مجاورت ‫ساختمان‌های 9 و 11 قرار داشت
‫ صحبت کردم
‫افسانه: نویسه‌ی گچی
‫"اندیشمند" مردی روی چهارپایه را ‫به نمایش می‌گذارد
‫کمر خمیده، ‫چانه در دستان
‫آرنج‌ها روی زانوان
‫مهارت هنرمند، در جزئیات واقع‌گرایانه
‫و به ویژه در حالت سیمای او ‫آشکار است
‫کاشف این اثر، آن را در قیاس با مجمسه ‫مشهور رُدین
‫"اندیشمند" نامید
‫گزارش: امروز حوالی ساعت 9
‫سکوریتاته اطلاع یافت، ‫که بر روی حفاظ‌های دو در دوی
‫حوالی سازه‌ی مرکز فرهنگی در بوتوشن
‫سه شعارنویسی فتنه‌گرانه و خراب‌کارانه ‫توسط خاطیان ناشناس صورت گرفته است
‫متن با حروف بزرگ و با ‫گچ سفید نوشته شده است:
‫«هم‌میهنان»، علامت تعجب
‫«ما باید به وضعیت فعلی ‫ کشور یک نه قاطعانه بگوییم»
‫«در کشور دوست و برادرمان، لهستان، ‫کارگردان به آزادی واقعی دست یافته اند»
‫«با اتحادیه‌های آزاد از قبیل ‫همبستگی، و همبستگی روستایی»
‫«که نشانگر حقوق آن‌هاست، گرچه ‫آن‌ها نیز چون ما با کمبود غذا مواجه اند»
‫متن شماره 2:
‫«ما غذا می‌خواهیم. حق‌مان را ‫می‌خواهیم. آزادی می‌خواهیم»
‫متن شماره 3:
‫«در این صفوف طولانی از پا افتادیم»
‫«از فساد و بی‌عدالتی ‫کشورمون جون‌به‌لب شدیم»
تخته‌ها برای مطالعه جرم‌شناسانه برداشته شدند
‫نظارت در نقاط ‫آسیب‌پذیر افزایش یافته
‫تا از اقدامات مشابه جلوگیری شود
‫محصول بعدی‌مون یک یخچال 160 لام‌ـه
‫- اینه؟ ‫- بله
‫مُدلِ بزرگ‌ترِ
‫یخچال‌های دو-دَر بزرگ‌تر و کم‌مصرف‌تر
‫از جمله محصولات فعلی ما هستند
‫عرضه‌ی تعداد بسیار زیادی یخچال...
‫در پرونده "حفاظ" از آن‌جایی ‫دست‌خط شناسایی شده بود
‫قریب به 30,000 نمونه دست‌خط ‫با مدرک اصلی مقایسه شدند
‫سرویس 1، 30 خبرچین را آگاه ساخته بود
‫سرویس 2، 32 خبرچین را آگاه ساخته بود
‫بخش نظارت - 12 خبرچین
‫بخش ضد-تروریسم - 5 خبرچین
‫طرح اولیه‌ای نیز توسط پلیس ترسیم شده بود
‫شما به ما هستی بخشیدید
‫شما مردمانی را پیشکش این کشور کردید
‫شما بشریت را تقدیم زمین کردید
‫زن، چهره‌اش را به عاریت تقدیم ‫هنرمندان می‌کند تا وصف میهن آرند
‫عدالت، انقلاب، ‫استقلال، آزدی، صلح
‫شاعران، زیبایی زن، و روح گرمش را ‫به چکامه می‌خوانند
‫هم، دستان زحمت‌کش و روان مشتاقش را
‫عطش محبتش را، ‫هم، پایداری‌اش در برابر رنج
‫باورش را به زندگی، انسانیت و عشق
‫این فرصتی‌ست از برای بودنِ من
‫و شادی درونی من از استخوان‌هایم
‫که در آغوش همیشه-دردناک تو خُرد شده اند، ‫سنگین‌تر است
‫مُجرم دست‌کم دوران متوسطه ‫را پشت سر گذاشته بود
ممکن بود مقیم حوالی سازه یا بسیار دورتر از آن باشد
‫پیام آن‌ها تاثیرگذار بود
‫نویسنده در ساخت و پرداخت شعارهای آتش‌افروزانه چیره‌دست بود
‫کوتاه و گیرا، با لحنی حاکی از ‫دعوت به اقدام
‫او، فارغ از جنسیت، با روان‌شناسی اجتماعی ‫آشنا بود
‫زیرا که موضوعات انتخابی‌اش ‫مصلحت عمومی را نشانه می‌رفت
‫کار که بود؟
‫کار کسی بدون دشواری‌های خانوادگی یا حرفه‌ای
‫فردی، ناراضی، که از این شیوه برای ‫زهرافشانی بهره می‌برد
‫شاید مستمری‌بگیری ‫خیره‌سر با تعصبات سیاسی
‫یا جوانی پُر-سر ‫که به خیالش
‫وظیفه دارد با زمین و زمان پنجه دراَفکَند!
‫شاید هم 2-3 تن آدم بیکار
‫که خیال وقت‌گذرانی داشتند
‫شاید قصد داشتند که با آزردن مقامات ‫از اغتشاشات حاصله لذت ببرند
‫من روزی دست‌کم 20 دقیقه ورزش می‌کنم
‫دراز-نشست، بارفیکس، تمرینات پا
‫چه فایده‌ای داره؟
‫باعث آرامشمه، ماهیچه‌هام به قوت خود باقی ان
‫نیاز به آرامشم رو برطرف می‌کنه
‫از آخرین باری که دارو خوردید چقدر می‌گذره؟
‫- انگار یادتون نیست ‫- البته اضافه کنم که قهوه هم نمی‌‍خورم
‫فقط برای سرگردمی خودتونه ‫یا خانواده رو هم مشغول کردید؟
‫بله، مخصوصا پسر 13-ساله‌م رو
‫او رو هم ورزش می‌دم
‫پیشنهادم به همه همینه
‫خیلی‌ها رو دیدم که زمستون‌ها ‫درگیر سرماخوردگی اند
‫10-15 دقیقه ورزش روزانه گرم‌شون می‌کنه
‫- و دیگه سر و کارشون به پزشک نمی‌افته! ‫- البته!
این‌جانب، امضاءکننده، متخصص گرمایش ‫کارخانه تاسیسات و ماشین‌آلات هستم
‫بدین وسیله اعلام می‌کنم که ساعت 7 امروز که ‫به محل کارم رسیدم
‫رئیسم خواست تا تکه‌ای پارچه بیاورم
‫و متنی را که با حروف بزرگ روی حفاظ ‫نوشته شده بود پاک کنم
‫گمان نمی‌کنم که هیچکدام از همکاران ما ‫دست به چنین کاری زده باشند
‫از پُر-نور بودن منطقه و نظارت دو ‫مامور سکوریتاته در دو نوبت مختلف
‫اطمینان حاصل شود
‫نظارت با 4 خودرو به همراه ‫12 مامور در 4 نوبت پی گرفته شود
‫تمام نامه‌هایی که با حروف بزرگ ‫نوشته شده اند وارسی شود
‫تمام درخواست‌های گذرنامه وارسی شود
‫سگ‌های ردیاب را به کار گیرید
‫تمام شهروندان در منطقه و بیرون از آن ‫تحت نظر قرار گیرند
‫عزیزترین چیز نزد رومانیایی‌ها، نزد مردم
‫آب گوارا، زلال و شیرین، ‫زمین‌های بی‌کران گندم
‫لذت تماشا، با دانه‌های ناب طلا
‫آه، قلب درون سینه ام، به چه گشته‌ای مبتلا؟
‫ماه می و دشت‌های گُل و ‫یونجه، رقص‌گاه جوانان وطن
‫گام‌هایی شاد و محکم، ‫دمساز با ترانه‌های کهن
‫شادی ما است و آوازخوانی ‫با حنجره‌ی طلا
‫آه، قلب درون سینه ام، به چه گشته‌ای مبتلا؟
‫سرویس 1 به نمونه‌هایی نوشتاری دست یافت ‫که از فهرست مخارج ماه سپتامبر
‫انجمن مستاجران پلاک 9 به دست آمده بود
‫و حروف بزرگ این نمونه‌ها با آن‌هایی که
‫در شمار مدارک شعارنویسی‌های ‫پرونده "حفاظ" بودند، مطابقت داشت
‫«کارگران جهان، متحد شوید»
‫و «پول آب داغی را که ‫به ما نمی‌رسد نپردازید»
‫بخش دیگری از بخارست به ‫سرعت در حال شهری-سازی است
‫این‌جا، محل شروع اعتراضات ‫کارگران در 1913 است
‫آن‌ها در اعتراضات 1933 ‫به دیگر کارگران ‌پیوستند
‫به عنوان مربی سگ ‫ردیاب پلیس بوتوشن
‫امروز، به تاریخ فوق، کا9 اُرلی را به همراه ‫خط‌نوشته‌های معاند با حزب و پیشوایان ملی
‫به موقعیت در دست بررسی بردم
‫از آن‌جایی که سگ رد بو را تا مرکز ‫فرماندهی سکوریتاته در بوتوشن دنبال کرد
‫بنا شد تا کارکنانی را که در شب 7-8 ‫اکتبر کشیک داشته اند مورد تحقیق قرار دهیم
‫من جمله بخش حفاظت پایگاه نظامی
‫تهیه نمونه نوشتاری از تمامی کارمندانی که ‫دارای دست‌کم سابقه 10 سال تحصیلات باشند
‫در دستور کار قرار گرفت
‫چه خوش دورانی را می‌گذرانیم، ‫عصر اتحاد و لبخند
‫ماییم زاده‌ی شادمانی و ‫حق‌شناسیِ دلاورانی ارجمند
‫وظیفه‌مان سپردن درس‌ها به یاد، ‫خشنود از آموختن و ز زیبایی‌اش دلشاد
‫یاد بگیر و یاد بگیر، آهای کودک لایق ‫تا بشی همشهریِ خوب و صادق
‫یه روز ما هم بزرگ می‌شیم ‫نشون می‌دیم کی هستیم
‫کودکی بس قشنگه، ‫دوستان خوبی هستیم
‫با هر فصلی که داشتیم ‫چه دانه‌ها که کاشتیم
‫بذر تلاشِ آنی ‫یک ما و یک رومانی!
‫شب 15 اکتبر 1981، ساعت 23:20
‫یک شعارنویسی گچی در ‫کنج خیابان مارکیان یافت شد:
‫«آزادی»
‫ساعت 23:40 عکس‌برداری با یک دوربین لایکا ‫روی حلقه فیلم NP 20 انجام، و شعار پاک شد
‫نوشته: حروف بزرگ
‫در فصل کنسروسازی، این یعنی فاجعه
‫نغمه‌سرای قرن-بیستمی را تماشا کنید
‫برگردیم به ترافیک
‫ببینیم کی هشدار "بوق ممنوع" رو جدی نمی‌گیرد
‫15 اکتبر، ساعت ده
‫یک مامور لباس شخصی با ‫بیسیم در این نقطه مستقر شده
‫گروه فیلم‌برداری 200 ‫متر اون‌طرف‌تر منتظر ان
‫به سوی اولین خاطی می‌ریم
‫چرا بوق زدی؟
‫یکی جلوم ایستاده بود
‫ایستاده بودن؟
‫آره، اما تقصیر خودم بود
‫می‌دونی مجازات بوق زدن چیه؟
‫یک فرمان جدید اومده، ‫اما من اولین بارم بود بوق می‌زدم
‫فکر می‌کنم فرمان 153 علیه آلودگی صوتی باشه
‫بخت بد!
‫بخت این یکی متخلف بدتر هم هست
‫- من بوق نزدم، رفیق افسر ‫- چرا، زدی
‫والا نزدم
‫آخه یک آدم چقدر می‌تونه ‫بدبخت باشه؟
‫حالا یادت اومد؟
‫بله، یک واگن برقی می‌خواست ‫بپیچه به چپ
‫بوق زدم تا حواسش باشه
‫با ادا و اطوار آمدن می‌خواهد ‫قیل‌وقال کردنش را توجیه کند
‫این مرد که این‌جاست، بله، مَرده
‫از عواقب کار خود آگاه نیست
‫می‌دونی جریمه بوق زدن چیه؟
‫جریمه؟
‫این هم عذری بدتر از گناه:
‫چرا بوق زدی؟
‫چون ترمزهام ضعیف ان
‫16 اکتبر 1981، ساعت 06:30
‫5 شعارنویسی دیگر یافت شدند
‫نزدیک کنج خیابان هُریا و مارکیان
‫حروف بزرگ با گچ سفید: «آزادی»
‫به فاصله 20 متری آن:
‫«ما آزادی می‌خواهیم» ‫این شعار با حروف بزرگ
‫روی حاشیه پیاده‌رو نوشته شده بود
‫امیدوارم دستم خوب بشه و برگردم ‫سر کار
‫یادآوری اون لحظات اصلا خوشایند نیست
‫- عین... ‫- آذرخش؟
‫بله، دستگاه با سرعت در حال کار بود
‫- دستگاه چی؟ ‫- تراش
‫تو یک چشم به هم زدن
‫- حواست نبود؟ ‫- داشتم الکترود اندازه می‌زدم
‫این‌قدر سریع اتفاق افتاد که اصلا نفهمیدم
‫اصلا چطور به فکر برداشتن دستت افتادی؟
‫- نمی‌دونم ‫- ترسناک و وحشتناک نبود؟
‫فقط دیدم دستم افتاد
‫یکی از همشهری‌ها اومد، ‫گرم‌کن تنش بود
‫جلوی اولین تخته حفاظ سازه در دست ساخت ایستاد
‫و جفت خیابون‌ها رو نگاه کرد
‫سر و کله یک ماشین تو خیابون مارکیان پیدا شد
‫با دیدن ماشین، همشهری ده متری رفت جلوتر
‫تا ماشین رد شد
‫بعد یک قدم به سمت حفاظ برداشت
‫یک تکه گچ ساخت و شروع کرد نوشتن
‫بی‌سیم زدم: «موقعیت من، ‫نوشتار در دست نویسش»
‫و برای بازداشت سوژه حرکت کردم
‫با رفیق ستوان از ساختمون زدیم بیرون
‫سوژه گچ رو انداخت و پا به فرار گذاشت
‫ولی ما دستگیرش کردیم و بردیمش ‫سکوریتاته
‫روی حفاظی که ما دیدیم، ‫با گچ و حروف بزرگ نوشته بود:
‫«ما عدالت و آزادی می‌خواهیم»
‫پرونده تجسس «دانش‌آموز» ‫(نام مستعار توطئه‌آمیز)
‫این‌جانب با امضای کالینسکو آی موگور، ‫زاده‌ی 28 می 1965 در بوتوشن
‫ساکن پلاک 62 خیابان مارکیان: ‫بدین وسیله اعلام می‌کنم
‫به دبیرستان اِمینسکو می‌رفتم
‫در سال 1981، در امتحان ورودی ‫دبیرستان آگوست تربونیو لاریان شرکت کردم
‫و حالا اون‌جا درس می‌خونم
‫پدرم، کالینسکو میهای، 46 ‫ساله، در کارخانه بوتوشن خیاطه
‫سال 1974 از مادرم جدا ‫شد و دوباره ازدواج کرد
‫مادرم، اونچسکو رُدیکا،
‫در بازار روز بوتوشن در ‫بخش لباس کودک فروشنده‌ست
‫04:50 ‫مادرش با خواهرش تماس گرفت
‫و در طی مکالمه گریست
‫نمی‌دونم کجا برم
‫- معمولا کجا می‌رفت؟ ‫- هیچ‌کجا نمی‌رفت
‫تازه دوش گرفته بود، ‫ناخوش بود
‫کجا برم دنبالش؟
‫شوهرت با من نمی‌آد ‫بریم اداره پلیس، پرس‌وجو؟
‫اگر پیش پلیس بود، تماس نمی‌گرفتن؟
‫منظورم اینه، بچه‌ی همین‌جاست دیگه
‫خب پس کجاست؟
‫نکنه اراذل و اوباش کتکش زده باشن؟
‫آروم باش، عزیزم
‫- تو ساختمون پیش کسی نمی‌رفت؟ ‫- نه
‫شوهرم رو می‌فرستم بیاد
‫آخه، کجا رو باید بگردیم؟
‫بیرون دیگه، چه بدونم
‫کلاهش رو هم نبرده، الان وقت قرصش بود
‫مادر سوژه از پیشگویی‌های ‫ناگوار یک نهان‌بین حرف می‌زند
‫گریستن را ادامه می‌دهد
‫ادامه می‌دهد که می‌ترسد پسرش ‫برای هواخوری بیرون رفته
‫و به دست اراذل و اوباش کتک خورده باشد
‫حرف بزرگ T قابل توجه ‫بود، هم به خاطر قوس سرکش
‫و هم به خاطر نخوه چسبیدن [سرکش] به تنه
‫در R بزرگ، شاهد دو قوس بودیم
‫یکی قوس دایره بالایی
‫و دیگری قوس باریکه‌ی پایینی
‫L بزرگ با باریکه‌ی ‫عمودی قوس‌مانند
‫و امتداد مختصر فرورفته‌ش، که بخش ‫پایینی رو شکل می‌ده، شناخته می‌شه
‫در Z بزرگ، شاهد ‫لبه‌ی بالایی کوتاه
‫و شکل و شمایل بخش میانی هستیم
‫نتیجه: متن توسط ای. موگور ‫کالینسکو نوشته شده است
‫بنابراین، پیشنهاد ما این ‫است که موگور کالینسکو
‫در پرونده تجسس "دانش‌آموز" ‫مورد بررسی قرار گیرد
‫برای تجسس دقیق‌تر
‫نصب ابزار شنود در منزل نامبرده را خواستاریم
‫دسترسی فوق، به بهانه جستجوی پلیس ‫با اجازه مادر و در حضور او
‫و به شکل نهانی ایجاد خواهد شد
‫در این اثنا، پسر او در بازداشت ما خواهد ماند
‫طی 5-7 دقیقه‌ای که مادر ‫او ناظر تفتیش اتاق است
‫اسباب شنود تلفنی و محیطی را ‫نصب خواهیم کرد
‫- به خاطر عشق ازدواج کردی؟ ‫- نه
‫پس سوال بعدی‌م بیهوده‌ست
‫برای شما، نقش احساسات در این بین چیه؟
‫من که حتی نمی‌تونم اسم ‫ازدواج روش بگذارم
‫خب، شاید احساسات در همون نگاه اول ‫در دل جاری نشن
‫او و خانواده‌ش سخت خواهان این ازدواج بودند
‫- و شما هم ضعیف بودی و جا زدی! ‫- بله!
‫من خونه داشتم، ماشین داشتم ‫و اون‌ها همین رو می‌خواستن
‫من هم گفتم، چرا که نه؟
‫علاقه ایجاد می‌شه، ‫از من انتظار، از او انگار نه انگار
‫و میونه‌مون خراب و خراب‌تر شد
‫این دو فقط 4 ماه زن و شوهر بوده اند
‫اما تشریفات طلاق‌شان ‫چهار سال به درازا کشیده
‫تنها چیزی که این دو را باهم نگه داشته
‫مبلغ هنگفتی‌ست که از هدایای ‫ازدواج به دست آمده
‫- سوژه به خانه آورده شد ‫- مادر گریه می‌کند
‫سوژه به مادرش می‌گوید که ساکت باشد، ‫وگرنه همه می‌شنوند!
‫از میکروفون حسابی دور می‌شوند
‫می‌شنویم که سوژه ‫می‌گوید «بسه دیگه»
‫سوژه و مادرش تلویزیون می‌بینند
‫بستگان سوژه از او می‌پرسند که آیا
‫کسی او را بدین کار واداشته است یا نه
‫سوژه می‌گوید اخبار را از رادیو اروپای آزاد ‫شنیده‌ست و بس
‫با تماشای یک انفجار در تلویزیون
‫زن از او می‌پرسد که درباره بمب‌گذاری اخیر ‫چیزی شنیده یا نه
‫پاسخ می‌دهد که دو بمب‌گذاری در ‫پیتشت انجام شده
‫یکی در کمیته مرکزی حزب، ‫و دیگری در انبار کتاب‌های سیاسی
‫و عاملان آن نیز یافت نشده اند
‫وقتی زن از چند و چون ماجرا ‫حیرت می‌کند
‫سوژه می‌گوید که بمب مذکور ‫بمب کوچکی بوده
‫و کشتار مردم از آن ساخته نیست، ‫و هر شیمیدانی از پس ساختنش برمی‌آید
‫ادامه می‌دهد که رئیس ‫جمهور پس از سفر به اتریش
‫سفرهای خارجی را متوقف کرده است
‫مادر سوژه به سکوریتاته فراخوانده می‌شود
‫پس از بازگشت او، گفتگوی حاضر درمی‌گیرد
‫فردا باید بری سکوریتاته
‫- برای چی؟ ‫- تا بگی از کی خط گرفتی
‫باورشون نمی‌شه که تک و تنها بوده باشی
‫البته که بودم
‫- به کجات آسیب زدن؟ ‫- نزدن
‫بگو چون من هرروز با چشم گریون می‌اومدم خونه ‫همچین کاری کردی
‫- همچین چیزی به‌شون گفتی؟ ‫- گفتم هرچی بوده به کار من مربوط می‌شده
‫و قبلا دو بار هم به‌ت توپیدم که ‫رادیو اروپای آزاد گوش نکنی
‫و تهدیدت کردم که رادیوت رو می‌اندازم دور
‫و اینکه به خاطر بیماری‌ت دیروقت رفتی بیرون
‫خب؟
‫پرسیدن نسبت به شرایط فعلی‌ت‌ ‫واقفی یا نه؟
‫البته که هستم
‫به‌شون قول دادم که ‫یک صحبت جدی باهات بکنم
‫بابت این ماجرا خیلی برافروخته بودند
‫به‌شون قول دادم که تکرار نمی‌شه
‫چرا قول دادی؟
‫پنهون از تو هم ‫می‌‌تونم این کار رو بکنم
‫مگر اینکه از رو نعش من رد بشی
‫همین‌جوری گفتم، می‌گم چه لزومی داره ‫قول بدی؟
‫خودت فکر کن! اگه من بخوام...
‫مگر اینکه از رو نعش من رد بشی
‫- متوجه نیستی ‫- چرا، هستم
‫اگر می‌خواستم بکنم، می‌کردم. ‫حالا فردا، یا هفته دیگه
‫اما حالا چه فایده‌ای داره؟
‫از اول هم فایده‌ای نداشت
‫انگار خودم کم بدبختی داشتم
‫تانک می‌بینم و موشک، ‫صفوف سربازان شانه به شانه
‫سرنیزه‌ها تو را خَلیده اند؟
‫بگیرش لطفا، خارج از توانه!
‫این بار رو بر گردن می‌نهم، ‫نمی‌دونم چخبره اون پشت
‫اما سرم کمی گیج می‌ره، هراکلس، ‫چخبره اون پشت؟
‫داروها با کشتی می‌آن، کشتیِ کالا
‫پس بیخود نیست که سنگینه، ‫بگیرش حالا
‫روزگاری این‌جا، آرامشی برپا بود ‫زمین سبک‌تر بود و ایام، ایام ما بود
‫حالا آتش می‌زنه، به صورت من، ‫بیا نگاه کن یالا، خبریه حتما
‫مردان با لباس فرم، فشرده چون آفت ‫تا بن دندان مسلح، مهمان ضیافت
‫کدام مهمان اما؟ مهمان ناخوانده ‫بیا بگیرش، آهان، که نایی نمانده
‫چون سنگ هیتلر گم گشت، ‫گمان کردم او رفته
‫اما بر شانه‌هایم برجاست ‫صلیب شکسته
‫خارش‌آور و تیز، چون شبدر شیطانی
‫اگر از این‌جا نرن، ‫زمین رو می‌اندازم آنی!
‫ثروت زمین، فتاده در چنگ چندی خسیس ‫چون مرغان شکاری، بله مرغان حریص
‫زیردستان فقیر اما ‫تکیده و لاغر
‫برای دارا زندگی، چای است و سماور
‫برای گرسنه جنگ است
‫این کُره فرومی‌افتد، ‫بی‌تعادلی ننگ است!
‫می‌سوزد اکنون: با فساد و فریب ‫بانک‌داران از نفس آخر ما کره می‌گیرند
‫ترویست‌ها در خیابان، پرسه می‌زنند
‫من، اونچسکو رُدکا، در پی ‫پُرس‌وجوهای سکوریتاته اعلام می‌کنم:
‫در 1981، به پیشنهاد پزشک
‫پسرم، موگور کالینسکو شروع ‫به پیاده‌روی پیش از خواب کرد
‫پیاده‌روی‌های او معمولا ‫نیم ساعت به طول می‌انجامید
‫او به برونشیت ‫آسمیِ آلرژیک مبتلاست
‫همزمان با رویدادهای ناخوشایند ‫[کشور]، او تحت درمان بود
‫در تحصیلات دوره متوسطه ‫شما کم و کاستی وجود داره؟
‫گمونم بله
‫بیشتر در چه درس‌هایی ضعف داری؟
‫ریاضی و فیزیک
‫نمره میانگین ریاضی و فیزیکت چنده؟
‫شش
‫- و شما؟ ‫- من هم شش
این‌جانب، با امضاء کالینسکو ‫میهای، بدین وسیله اعلام می‌کنم:
‫پسرم، موگور کالینسکو، حاصل ازدواج اولم
‫پس از جدایی تحت سرپرسی همسر سابم باقی ماند
‫می‌توانیم به قدر کافی سبزیجات ‫پرورش بدهیم، درخت میوه، بوته انگور
‫مناطق کمتر حاصل‌خیز ‫برای پرورش ماکیان مناسب اند
‫رسیدگی به مرغ‌ها آسان است
‫با کمی ذرت، آب و لانه، مصرف ‫گوشت یک خانوار تامین می‌شود
‫ده مرغ میزان تخم مرغ مصرفی ‫یک خانواده 3-4 نفره را تامین می‌کنند
‫پرورش ماکیان یکی از رسوم سنتی ‫کشور ماست
‫از این رو، هیچ فضای ‫مناسبی نباید بلااستفاده بماند
‫ماکیان پاداش وقت و تلاش ما را خواهند داد
‫اما از ما و حیاط‌هایمان بیش از این‌ها ‫برمی‌آید
‫پرورش خوک نیز به همین اندازه ‫سودمند است
‫این‌جانب، با امضاء کالینسکو ‫آی. موگور، اعلام می‌کنم:
همشهریانی که خلق‌وخویی مشابه با من دارند
‫دوستانم هستند و بعضی از همکلاسی‌هام
‫کُرنل گریگورچو از ‫کلاس اول همکلاسی من بود
‫به رغم شخصیت‌های متفاوت، به هم نزدیک شدیم
‫کرنل در مدرسه آرام، باهوش و سخت‌کوشه
‫اگر در طول روز باهم حرف نزنیم ‫احساس تنهایی می‌کنم
‫این‌جانب، با امضاء گرگورچو ‫کرنل، بدین وسیله اعلام می‌کنم:
‫من و موگور کالینسکو از کلاس اول دوست هستیم
‫و اغلب به هم سر می‌زنیم
‫دیگر دوست و همکلاسی ما دان آندریسکوست
‫ما در یک ساختمون زندگی می‌کنیم، برای همین ‫هرروز همدیگر رو می‌بینیم
‫علایق مشترکی هم داریم: ‫درس‌های روز بعد رو می‌خونیم
‫موسیقی گوش می‌دیم، کاسِت رد و بدل می‌کنیم ‫و قدم می‌زنیم
‫این‌جانب، با امضاء دان آندریسکو ‫بدین وسیله اعلام می‌کنم:
‫دوستان من واسیر امانوئل، کُرنل گریگورچو
‫آتاناسیو میهایل پاول ‫و موگور کالینسکو اند
‫ما اغلب به هم سر می‌زنیم
‫کلاس یازدهم که بودیم با ‫موگور کالینسکو دوست شدم
‫پسر ساکتیه و اهل کار خاصی نیست
‫اغلب خونه‌ست، مطالعه می‌کنه، می‌نویسه، ‫موسیقی گوش می‌ده
‫و تو کارهای خونه به مادرش کمک می‌کنه
‫گاهی به‌ش سر می‌زنم ‫و مسائل ریاضی حل می‌کنیم
‫اگر هم وقت بشه موسیقی گوش می‌دیم
‫مادرم رو گذاشتم آخر از همه، ‫چون که احترام خاصی براش قائل ام
‫او خیلی برای من زحمت می‌کشه
‫همیشه در بازار روز بوشوتن مشغول بوده
‫و ستون خانواده ماست
‫بعد از طلاق، به کار کردن ادامه داد ‫تا من کم و کسری نداشته باشم
تونست جای خالی پدرم رو هم پر کنه
‫پدری که سابقا مست به خونه برمی‌گشت ‫و بنای دعوا رو می‌گذاشت
‫مادرم بود که به من و بقیه امور می‌رسید
‫او از همه به من نزدیک‌تره ‫و من از همه بیشتر به‌‍ش احترام می‌گذارم
‫به عنوان یک مادر، هرچه در توان داشتم گذاشتم
‫تا پسرم شرایط مناسبی ‫برای درس خوندن داشته باشه
‫وقتی که داشت می‌رفت دبیرستان، ‫من و مادرش برای تقدیر از او
‫یک رادیوی نوار-خوان براش خریدیم
‫جوانان و فرزندان آینده یک ملت اند
‫جوانان ضامن فردای یک ملت اند
‫اعمال امروز آن‌هاست ‫که فردایشان را رقم می‌زند
‫کردار جوانان، چه مادی، ‫چه اجتماعی و معنوی
‫نمایانگر آگاهی آن‌ها، در ‫مقام شهروندانی سیاسی‌ست
‫آن‌ها در فضای پُربرکت حیات جمعی خود زندگی می‌کنند
‫و واقف اند که دمسازی ‫سرنوشت خود با آنِ مردمشان
‫رشد شگرف ‫توانایی‌هایشان را در پی دارد
‫این وعده‌ای‌ست برای آینده، اما ‫در عین حال ضمانتی برای اکنون
‫چنانکه با همبستگی در زندگی ‫جمعی در کارخانه‌ها
‫کشاورزی یا پژوهش
‫آموختن در مدارش و دانشگاه‌ها
‫درآمیختن دانش خود با ‫آزمایشگاه‌ها یا کلاس‌های کاربردی
‫مشق جنگ در ارتش
بی‌باکانه پاسدار ‫کشورمان و عظمتش اند
‫جوانان ما به برآوردن انتظارات ‫کشورمان ادامه خواهند داد
‫به واقع، ما همشهریان ‫جوان فوق العاده‌ای داریم
‫و کردار ایشان گواهی بر این موضوع است
‫آن‌ها در محیط نوین و پیشرفته خود
‫رسوم میهن‌پرستانه و انقلابی ‫پیشینیان خود را ادامه خواهند داد
وطن کمالِ غایی آن‌هاست
‫ایشان از خدمت به حزب و وطن دلشاد اند
‫ایده‌ها و احساسات نوشته‌های من
‫نتیجه گوش دادنم به رادیو اروپای آزاد
‫و پذیرفتن دیدگاه سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ‫اون‌ها نسبت به واقعیت موجود رومانی بود
‫بعضی از ایده‌ها، ‫مثل کمبود غذا، صفوف
‫در قیاس با آنچه که در اطرافم می‌دیدم ‫راست پنداشتم
‫باقی رو اما، مثل به اصطلاح ‫فقدان حقوق و آزادی
‫نیاز به اتحادیه‌ها، مثل لهستان
‫وضعیت مهلک اقتصادی، ‫مقامات سرپوش‌گذار
‫و [نیاز به] برپایی یک اتحادیه ‫بازرگانی مستقل
‫پذیرفتم، گرچه ‫از صحت و سقم‌شون آگاه نبودم
‫و به حرف رادیو اعتماد کردم
‫از میون برنامه‌هاشون، ‫بیشتر موسیقی گوش می‌دادم
‫«اخبار رومانی و ‫نامه‌هایی از خونه»
‫مادرم دو بار مچم رو حین ‫گوش دادن به رادیو گرفت
‫تو همچون موقعیتی، به‌ش گفتم ‫«این مزخرفات رو تموم کن»
‫از اون‌جایی که پسرم چیزی نگفت، ‫خیال کردم دور این برنامه‌ها رو خط کشیده
‫پیشنهادات دیگری هم دارم
‫حواس‌تون باشه کسی لباس‌هاش رو ‫روی رادیاتور خشک نکنه
‫چون اون‌جوری بازدهی می‌آد پایین و ‫همه گله می‌کنن که چرا خوب گرم نمی‌کنه
‫شب‌ها پنجره‌های آشپزخونه رو باز نکنید
‫سابقه یخ زدن رادیاتورها رو داریم
‫باید واقف باشیم که این محدودیت‌ها ‫به معنای محرومیت نیست
‫بلکه رویکرد خردمندانه و صرفه‌جویانه‌مون رو ‫تقویت می‌کنه
‫همین پس‌اندازهای کوچک ‫به اقتصاد کشور کمک می‌کنه
‫یک روز، یعنی روز اول دبیرستان
‫موگور کالینسکو به‌م گفت که ‫به رادیو اروپای آزاد گوش داده
‫مثلا همین اخبار و این‌ها، ‫اما درست خاطرم نیست
‫امسال تابستون، درباره ‫رویدادهای لهستان برام گفت
‫که مثلا کارگرها اعتصاب کردند و ‫یک اتحادیه بازرگانی ساختند «همبستگی»
‫نگفت از کجا خبردار شده، اما من ‫حدس زدم که از اروپای آزاد شنیده
‫هیچوقت جلوی من رادیو گوش نمی‌داد
‫گمونم کُرنل گریگورچو یک نظر داد
‫گفت اروپای آزاد درباره کمبود غذا درست می‌گه
‫من، با امضاء واسیر امانوئل، ‫بدین وسیله اعلام می‌کنم:
‫موگور کالینسکو اهل موسیقیه
‫اوایل سپتامبر، با آندریسکو دان رفتیم پیشش ‫و موسیقی گوش دادیم
‫موگور کالینسکو هیچوقت بهم نگفته بود ‫رادیو اروپای آزاد گوش می‌ده
‫یکی دو بار، همین‌جوری که دنبال موسیقی بودم، ‫رفتم رو اروپای آزاد
‫اما من فقط موسیقی گوش می‌دادم
‫سرور باچنگ من، از چه رنجیده ای؟
‫آه ای برادر خونی
‫از بانو رنجیده ام
‫سرورم، دل بَد مکن
‫بانو نیز زن است
‫و از این روی، دَمدمی
‫در عوض، به مملکت بیندیش!
‫سخن به راست می‌رانی!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از میان بویارها کدام یک ‫به مملکت خیانت کرده اند؟
‫مجلس آغاز شود، مکافات‌شان کنید!
‫هر 3 را، همچنین اسبیِرا!
‫ای پدر میهن، داد ورزید!
‫مشکلات کاری من به پسرم هم سرایت کرد، ‫چرا که ازشون حرف می‌زدم
‫به خاطر مشکلاتی که در فهرست اموال ‫پیش اومده بود رفتار ناروایی با من شد
‫این مسائل رو هرگز با او در میون ‫نمی‌گذاشتم
‫چرا که می‌خواستم او رو ‫از مشکلات دور نگه دارم
‫خودم به چشم دیده بودم، ‫چون اغلب می‌گریست
‫مادرم همیشه زن روراستی بود و همکارانش ‫تعریفش رو می‌کردن
‫جدا از اتفاقی که افتاد، ‫همیشه ارج و قرب خاصی پیش من داشت
‫جابجایی به شهر کوچک آسون نبود
‫هیچ مشتاق نبودم
‫تو بخارست به یک کلینیک بزرگ می‌رفتم
‫اما این‌جا حتی زایشگاه هم نداشتند
‫اما موندم
‫هر شهری هم آدم بیمار داره و ‫هم زن آبستن
‫همگی به کمک ما نیاز دارند
‫همین که اومدم این‌جا به این نکته پی بردم
‫و یک اتفاق خاصی افتاد که ‫دیدم رو عوض کرد
‫این‌جا با شوهرم آشنا شدم، او هم پزشکه
‫یک‌شنبه روزی، حوالی 09:30، شوهرخواهر سابقم
‫به‌م خبر داد که پسرم
‫شب 17/18 اکتبر سال 1981 دستگیر شده
‫به کشیک [در محل کار] ادامه دادم
‫حوالی ساعت 10:30 صدام زدن جلوی در ‫که بیا پسرت اومده
‫حدود سه دقیقه‌ای راه رفتیم، ‫ازش پرسیدم چی شده
‫گفت یک چیزی نوشته
‫و درست می‌شه
‫ساعت 13:00، رفتم خونه همسر سابقم
‫و دیدم پسرم اون‌جاست
‫برای اینکه دوزاری‌شون بیفته ‫که داستان از چه قراره
‫صدام رو بردم بالا
‫می‌خواستم ببینم کی به بچه خط داده، ‫«کی به‌ت خط داده؟»
‫در خیابان، اغلب به ماشین‌های ‫آرو (ARO) برمی‌خوریم
‫اما این حاصل بخت و اقبال نیست:
‫آرو، در واقع، پُرتآرو
‫محصول همکاری مشترک رومانی-پرتغال
‫در کشور پرتغال نیز حضور فعال دارد
‫اخبار پُربسامد در ‫مجلات و تلویزیون
‫کارکرد درخشان این خودرو را
‫در جاده‌‌های ناهموار کشور مجاور ‫اقیانوس اطلس به نمایش می‌گذارد
‫این تصاویر خود گویا هستند
‫یک‌باره یاد میرچا الیاده* افتادم ‫(اسطوره‌شناس و دین‌پژوه شهیر)
‫که در یکی از آثارش شخصیتی داره ‫که گرداگرد لیسبون سرک می‌کشه
‫به جایی که «همه‌چیز شبیه قصه‌های پریان»ـه
‫"تپه‌های پُردرخت، ‫اکالیپتوس، بلوط چوب‌پنبه‌ای»
‫«چراغ‌ها، خانه‌های روستایی»
‫ساعت 13:55، سوژه به خانه برگشت
‫از مادرش پرسید که اینهمه ‫مدت در سکوریاته چه کار داشته
‫ادامه گفتگو به شرح زیر است:
‫اگه بخواهی این‌جوری کنی ‫دیگه هیچی به‌ت نمی‌گم
‫باز می‌خواهی بنشینی گریه کنی
‫کار خونه کمی ‫حواست رو پَرت می‌کنه
‫هیچ اتفاقی نیفتاده. دوست ‫ندارم این‌جوری ببینمت
‫- بیا این‌جا، عزیزم ‫- چرا گریه می‌کنی؟
‫من هم دلایلی دارم
‫همه‌جا دنبالم اند، و خواهند بود
‫پرسیدن که «قبل از ساعت پنج چه کردی؟»
‫گفتم رفتم دیدن مادرم، و ‫بعدش هم یکی از همکلاسی‌هام
‫پرسید که «چرا رفتی بیمارستان؟»
‫- قول دادی که دیگه هیچوقت... ‫- بله!
‫گفتند تو هم باید اظهاریه رو امضاء بکنی، ‫مثل یک‌جور سوگندنامه‌ست
‫- بعدش چی گفتی؟ ‫- چی می‌تونستم بگم؟
‫باید می‌گفتی حماقت کردی
‫حماقت، آره
‫هیچ هم حماقت نکردم
‫چطور سفر کنیم؟
‫چطور خوش بگذرونیم؟
‫با چمدان کدام آداب اجتماعی
‫به میان هم‌تایان خود، ‫آشنا یا غریبه، می‌رویم؟
‫چرا بسیاری از ما
‫چنین روند بیهوده‌ای را پی می‌گیریم؟
‫نمی‌دونم چرا دیدگاه‌های‫ ‫سیاسی و اجتماعی خودم رو
‫به چنان شیوه‌ای بیان می‌کردم
‫شاید چون آسان‌تر بود
‫گیر آوردن گچ کاری نداشت
‫یک روز، بدون هیچ توضیحی، ‫چند تکه گچ از دان آندریسکو
‫قرض گرفتم
‫این‌جانب، با امضاء، ‫آندریسکو دان، اضافه می‌کنم:
‫امسال، چند تکه گچ، یک کراوات و قدری پول ‫به او قرض دادم
‫سه بار از من گچ خواست و برای همین ‫کنجکاو شدم
‫از من اصرار و از او انکار، نَم پس نمی‌داد
‫اواخر سپتامبر بود، به مدرسه برگشتیم
‫در خیابان کارل مارکس قدم می‌زدیم ‫که یک شعارنویسی گچی رو نشونم داد
‫من چیزی نپرسیدم، او هم چیزی نگفت
‫بعدتر، موگور کالینسکو گفت می‌تونه ‫ثابت کنه که شعارنویسی کار اونه
‫به‌م گفت نزدیک ساعت 23:00 برم خونه‌شون
‫گرم‌کن پوشیده بود، تا به مادرش بگه که ‫داریم می‌ریم نرم‌دوی
‫معمولا ساعت 22:30 از خونه می‌زنم بیرون، ‫لباس‌های تیره می‌پوشم
‫به جاهای تاریک می‌رم
‫من نرفتم، چون پدرمادرم ‫اجازه نمی‌دن دیروقت بیرون برم
‫یک روز که داشتیم با کرنل ‫گریگورچوک می‌رفتیم مدرسه
‫به‌ش گفتم همین‌جوری که داشتیم رد می‌شدیم ‫شعارنویسی کردم
‫باورم نشد
‫موگور کالینسکو گفت که ‫مادرش هم از قضیه خبر داره
‫به‌ش گفتم که من نوشتم‌شون
‫نگران شد و گفت دیگه همچین کار خطرناکی نکنم
‫نزدیک به سه هفته پیش، ‫از دهن این و اون شنیدم
‫که شعارنویسی‌های خرابکارانه این سو ‫و اون سوی شهر دیده شده
‫به پسرم گفتم که چی شنیدم
اما به روی خودش نیاورد
‫اون‌ لحظه حواسم سر جاش نبود
‫امروز ساعت 15:00، موگور کالینسکو به‌م سر زد
‫یک‌سری از خرت‌و‌پرت‌های یکی از ‫دانش‌آموزهای قدیمی رو برام آورده بود
‫به‌م گفت که اگه سکوریتاته ‫پرسید، راستش رو بگم
‫تبعیض ملی و نژادی، فساد اخلاقی
‫خشونت و تروریسمی که زندگی انسان‌ها را ‫به خطر می‌اندازد
‫حقوق بشر را خوار می‌شمارد
‫بشریت، با دلهره‌ی فزاینده،
‫شاهد طغیان مجدد فاشیسم و نئوفاشیسم است
‫که سرسپردگان بی‌شمارش ‫در آلمان غربی، انگلستان، ایتالیا
‫بازیچه‌ی منافع مرتجعانه‌ اند
‫و بنا دارند جهت جلوگیری ‫از سقوط جامعه سرمایه‌داری
‫در تلاشی مذبوحانه، ‫حکومت وحشت را برپا سازند!
‫در نهایت صداقت و ‫خلوص اعلام می‌کنم
‫که جز انگیزه‌های مطرح شده، ‫دلیل دیگری برای دست زدن به این کار نداشتم
‫از کسی خط نگرفتم و به سفارش کسی ‫دست به چنین کاری نزدم
‫خیال کردم، حالا که اروپای آزاد می‌گه ‫حقیقت نهانه
‫شاید بتونم نوری روش بتابونم
‫گرچه متن از-پیش-آماده‌ای نداشتم
‫این‌ نوشته‌ها به نظرم ضروری می‌اومدند
‫شاید تاثیرگذار نباشند، ‫اما به-هنگام اند
‫گاهی هنگام نوشتن دست و دلم می‌لرزید، ‫اما همیشه نه
‫تند و تیز بودم، ‫برای همین دستگیر نمی‌شدم
‫هنگام نوشتن باید چپ و راست رو می‌پاییدم
‫هیچوقت برنگشتم تا ببینم نتیجه کار چی بوده
‫اما بعد از نوشتن احساس رضایت می‌کردم
‫فقط یک بار، وقتی که ‫درباره لهستان چیزی نوشتم
‫دیدم که چند تن از رفقای مامور ‫در حال پاک کردن حفاظ اند
‫اگر سکوریتاته دستگیرم نکرده بود
‫نمی‌دونم به این کار ادامه می‌دادم یا نه
‫دلم می‌خواست مردم با حقیقت روبرو بشن
‫حقیقت، به اون شکلی که من می‌پنداشتم.
‫متوجه ام که دیدگاه خوبی نسبت به کشورم ندارم
‫کشوری بسیار عقب‌مانده‌ست، حتی ‫در میان دیگر کشورهای سوسیالیست
‫و حقوق دموکراتیک درش جایی نداره
‫به نظر من مردم باید آگاه باشن
‫بنابراین تصمیم گرفتم تا هرجور که ‫می‌تونم به‌شون آگاهی بدم
‫این بود که فکر شعارنویسی به سرم زد
‫می‌خواستم وجدان مردم رو بیدار کنم
‫تا دست به کاری بزنند، سر به شورش بردارند
‫و آزادی خودشون را طلب کنند
‫دخترهای کوچولو، همه ملوسک، ‫چی رو خیلی دوست دارن؟ آره عروسک
‫وقتی که بزرگ شدن ‫دوست دارن چه شکلی شن؟
‫شکل مامان‌جون‌شون، ‫که خیلی عاشقش ان!
‫همه‌ش می‌گن مثل او، «دوستت دارم کوچولو»
‫جمع بشید، بازی کنید، ‫بازی برای بچه‌هاست
‫بزرگ‌ترها، شما هم، بیایید اگه می‌تونید، ‫دوباره بچه بشید، بازی برای بچه‌هاست
‫جمع بشید، بازی کنید، ‫بازی برای بچه‌هاست
‫بزرگ‌ترها، شما هم، بیایید اگه می‌تونید، ‫دوباره بچه بشید، بازی برای بچه‌هاست
‫پسربچه‌ها جست می‌زنند، ‫بادبادک دارند و توپ
‫دوست سرباز بشن، سربازهای خیلی خوب
‫11:43، ملاقات میهای، پدر سوژه
‫اول سوژه رو بابت نمرات بدش ‫سرزنش کرد
‫و بعد بحث رو به شعارنویسی‌های ناشایست ‫کشوند
‫دیگه به کی گفتی؟
‫کُرنل، اما باور نکرد
‫ازش خواستی همراهت بیاد و او هم گفته نه!
‫من فقط به‌ش گفتم کار من بوده، ‫اما باور نکرد
‫برای همین گفتم می‌تونه باهام بیاد و ببینه
‫او هم گفت کار داره و نمی‌تونه!
‫به او که نگفتم چیزی بنویسه!
‫این فکر چجوری به سرت زد؟
‫شاید معلمی، کسی، چیزی گفته
‫حالا یا به شوخی، یا از سر حماقت
‫می‌خواستی حکومت رو کلّه کنی؟
‫آخه من چجوری حکومت رو کلّه کنم؟
‫از اتحادیه‌ها و اروپای آزاد کمک خواستی
‫چی؟ ‫من از کسی کمک نخواستم
‫- اروپای آزاد گوش می‌دی؟ ‫- از تابستون گوش ندادم
‫اصلا نمی‌تونم گوش بدم، ‫آخه رادیو خرابه
‫اگه پای کس دیگری وسط باشه همه‌چیز ‫خراب‌تر می‌شه!
‫پای هیچکس وسط نبوده
‫یک‌جوری حرف می‌زنی انگار خودت ‫سکوریتاته‌ای هستی!
‫موگور!
‫تا ده سال هم که طول بکشه دنبالت می‌آن!
‫و این [بند] همیشه به گردنت می‌مونه
‫من پرونده‌م رو خوندم، ‫چیزی برای پنهان کردن ندارم
‫تازه، اگه کاری که کردم این‌قدر ‫بی‌تاثیره
‫چرا نگران اند که مبادا جای دیگری هم ‫چنین کاری کرده باشم؟
‫- نگران نیستند ‫- پس چرا دائم می‌پرسند؟
‫خودت می‌دونی چرا
‫یه بچه‌زرنگی مثل تو می‌تونه ‫پای خبرچین‌ها رو به این‌جا باز کنه
‫جاسوسی یک مسئله حاده
‫دوستانت از اروپای آزاد بلند می‌شن ‫می‌آن این‌جا
‫چون تو درخواست کمک کردی
‫چه کمکی؟
‫خودت هم نمی‌دونی [و یک چیزی می‌گی]
‫درباره اتحادیه‌ها نوشتی
‫اما این ماجرا دخلی به ‫[رادیو] اروپای آزاد نداره
‫من فقط از اتحادیه‌های بازرگانی آزاد حرف زدم
‫مگه این‌جا اتحادیه‌های آزاد داریم؟
‫دقیقا، من هم برای همین ‫چنین درخواستی دارم!
‫- چنین درخواستی داری؟ ‫- حالا دیگه فایده‌ای نداره
‫دیگه برام مهم نیست
‫چرا از چیزی که توش سررشته نداری ‫حرف می‌زنی؟
‫درخواست اتحادیه با درخواست کمک فرق داره؟
‫- می‌خواستی به کی کمک بکنی؟ ‫- به مردم رومانی
‫درخواست کمک از اروپای آزاد! ‫شما اصلا نمی‌دونید من چی نوشتم!
‫اگر کمک می‌خواستم، ‫خب نامه می‌فرستادم!
‫اما این هم کمکه
‫با خودت گفتی «یک کاری می‌کنم ‫و من رو مدیر اروپای آزاد می‌کنن»
‫اروپای آزاد در آلمان غربیه!
‫خیال کردی من هم مثل مادرت ساده ام؟
‫هر حرفی که تو این خونه زده می‌شه ‫به گوش‌شون می‌رسه!
‫خوب می‌دونن چطور با مادرت یکی به دو می‌کنی
‫من اون‌ها رو می‌شناسم، چون گاهی...
‫اما من که هرروز همچین کارهایی نمی‌کنم. ‫برام مهم نیست چی به‌شون گفتی
‫من چی گفتم؟ ‫اون‌ها بودند که به من گفتند، ابله!
‫به هرکدوم ما یک حرف زدند
‫موگور، پسرم
‫چون می‌دونستم مادرت ‫بیرونه اومدم باهات حرف بزنم
‫- دارم خطاهات رو یادآوری می‌کنم ‫- این‌جوری نیست!
‫حرف از کمک و آرزوی مدیر شدن و...
‫- همین رو می‌خواستی دیگه! ‫- بس کن!
‫فقط یک چیزی شنیدی!
‫درخواست اتحادیه درخواست کمک نیست؟
‫آدم‌های اروپای آزاد اصلا ‫نمی‌تونن نوشته‌های من رو بخونند
‫- پس برای کی می‌نوشتی؟ ‫- مردم کوچه و خیابون!
‫من از تابستون دیگه حتی ‫اروپای آزاد گوش نمی‌دادم
‫اما یک مشت خائن این دور و بر هستند ‫که اطلاعات رو به گوش اروپای آزاد برسونند
‫اون‌ها از کجا بفهمند من چی نوشتم؟
‫این‌جا آدم دارند، شاید اصلا ‫آدم‌هاشون با تو کار می‌کنند!
‫می‌دونی چیه، دیگه خسته شدم
‫هرجور دلت می‌خواد فکر کن
‫دلم نمی‌خواد درباره‌ش حرف بزنم
‫دوست داشتم در کمال ‫آرامش دو کلوم باهم حرف بزنیم
‫بعد تو همچین می‌کنی؟
‫هرجور دلت می‌خواد فکر کن
‫دیگه برام مهم نیست کی چی فکر می‌کنه
‫از حالا به بعد، دیگه کاری به هیچی ندارم
‫اما همچنان باید بری اون‌جا و اظهاریه بنویسی
‫فکر نکن به همین زودی تموم می‌شه، ‫تا وقتی زنده باشی ادامه داره
‫مگه چقدر طول می‌کشه؟ ‫فوقش یکی دو هفته دیگه حل می‌شه
‫- چشمم آب نمی‌خوره! ‫- مهم نیست
‫نمی‌تونم نظر شما رو عوض بکنم!
‫موگور، گوش کن!
‫من اومدم باهم قشنگ حرف بزنیم، ‫بعد من رو دست می‌اندازی؟
‫خیلی خیره‌سری!
‫اگر نمی‌تونی با پدرت صحبت کنی
‫شاید بهتر باشه اجازه بدیم قانون تصمیم بگیره
‫بهتره که قانون اجرا بشه
‫من که باور نمی‌کنم تنهایی ‫چنین کاری کرده باشی
‫اما خیالی نیست، تصمیم با قانونه
‫واقعا فکر می‌کردی که اون‌جا موفق‌تر باشی؟
‫اولش بله، اما بعد دیدم که این‌طور نیست
‫همون اول فهمیدم
‫خیال می‌کردی اون‌جا کعبه‌ی آماله، اما
‫آخر از اتریش سر درآوردم، کمپ ترایزکیرشن
‫فرار کردم. شرایط کمپ رمق‌کش بود
‫- فرار کردی! ‫- بله
‫فرار کردم و برای همیشه از اتریش رفتم
‫- بعدش کجا رفتی؟ ‫- رفتم آلمان
‫- عبور غیرقانونی از مرز ‫- جونم رو گرفتم کف دستم
‫کم مونده بود تو رودخونه غرق بشم، ‫آخه شناگر خوبی نیستم
‫در رابطه با کمپ
‫از اون‌جایی که فرار کردی، باید ‫شاهد داستان‌های وحشتناکی بوده باشی
‫من قرنطینه بودم
‫همون اول تا تهش رو خوندم، برای بقیه اما ‫چند ماهی طول می‌کشه
‫نمی‌تونستم با مهاجرهای چهارگوشه‌ی دنیا ‫در یک جا زندگی بکنم
‫اون هم تو یک محیط خشن و وحشتناک
‫با هر رقم جرم و جنایتی که ممکنه رخ بده
‫انتظارت چی بود و با چی روبرو شدی؟
‫ما انتظار داشتیم با آغوش باز پذیرفته بشیم
‫خیال می‌کردیم غرب منتظر ماست، ‫اما غرب نیازی به ما نداره
‫هیچ کشوری به اجنبی نیازی نداره
‫در وصف آلمان همینقدر بگم که
‫خیلی خارجی‌ها، یا به قول معروف ‫آوسلاندر، که شغل‌های پستی هم دارند
‫دست دوست و آشنا رو هم گرفتند و ‫آوردند اون‌جا
‫آلمان به کشوری بدل شده
‫که پُر از اجنبی و بیگانه‌ست
‫و این به مذاق آلمانی‌ها خوش نمی‌آد
‫- تازه اوضاع الان بدتر هم هست ‫- چرا؟
‫چون که اشتغال کم شده
‫خارجی‌ها رقیب بومی‌ها شدن، ‫حالا رقابت سنگینی هم نیست، اما خب...
‫یعنی دلیلش اینه که خارجی‌ها به ‫دست‌مزدهای پایین‌تر راضی ان؟
‫موضوع اینه که در آلمان، حتی خارجی‌هایی ‫که دستمزد پایینی دارند، حتی خیلی پایین
‫به خواب و خوراک‌شون می‌رسند، ‫و بومی‌ها این رو نمی‌پسندند
‫بعد از اینکه سکوریتاته من رو در جریان ‫فعالیت پسرم گذاشت
‫تصمیم گرفتیم با کمک همسر سابقم ‫ذهنیتش رو تغییر بدیم
‫و او رو از انجام دوباره‌ی ‫چنین کارهایی منصرف کنیم
‫گرچه تلاش من این بود که ‫از مشکلات کاری‌م پیش او حرفی نزنم
‫بعید نیست که با توجه به طبع حساس ‫و انزوایی که داشت
‫تحت تاثیر چنین مسائلی قرار گرفته باشه
‫اجازه می‌خواهم تا عهد کنم
‫در پرورش بهتر پسرم و ‫اصلاح دیدگاه‌های او بکوشم
‫تا چنینن رفتارهایی دیگر تکرار نشود
‫از سکوریتاته خواستار ام که ‫با توجه به سن و سال حساس او
‫نسبت به این موضوع ‫قضاوتی همدلانه‌تر داشته باشند
‫بر آن ام تا با اراده‌ای استوار ‫دست از چنین اعمال خطرناکی بشویم
‫و ثابت کنم که چنین وضعیت ناخوشایندی
‫دیگر تکرار نخواهد شد
‫فرزند پیشتاز کشور
‫در انسانیت، جاوید
‫نام ما را پیش می‌برد
‫فراسوی غروب خورشید
‫پچ‌پچه‌ها در شهر بلند شد
‫یکی از معلم‌های قدیمی از راستیت ماجرا ‫می‌پرسید
‫می‌گفتی راستیت نداره
‫- گفتم چی بگم والا ‫- این که یعنی تصدیق!
‫مردم حرف می‌زنند، نمی‌شه که ‫جلوشون رو گرفت
‫که چی؟ ‫مردم همیشه فضولی می‌کنند
‫نظر شخصی من اینه که، سوژه بعد از تجسس
‫اون‌قدرها هم متاثر نشد
‫طوری حرف می‌زد که انگار هیچ‌کاره بوده
‫با مادرش گستاخی می‌کرد ‫و می‌گفت اندرز نمی‌خواد!
‫مشکل ما مشکل نوشتاریه
‫کار دانش‌آموزها در آزمون‌های شفاهی ‫خیلی خوبه
‫اما در آزمون‌های کتبی افتضاح اند:
‫تسلط ضعیف بر قواعد عبارت
‫همچنین نگارش و نشان‌گذاری
‫می‌تونم به ضعف در ‫عبارت‌پردازی معنادار، نحوه بیان
‫و دشواری در درک متون ادبی هم اشاره کنم
‫می‌شه نام چند تا از این مدارس ‫مشکل‌ساز رو بگید؟
‫بله، اتفاقا به نکته خوبی اشاره کردید
‫بعضی از مدارس دانش‌آموزانی خوب ‫به بار می‌آرند
‫و بعضی دیگه دانش‌آموزانی ناکارآمد
‫و این معلمه که نقش تعیین‌کننده داره
‫مدارس زیگانشت و پوروسکا
‫دانش‌آموزان نا-آماده‌ای رو ‫به دبیرستان ما فرستادند
‫در حالی که مدسه‌ی تریوالیا-موشتن
‫دانش‌آموزان فوق‌العاده‌ای رو ‫تحویل ما داده
‫امروز 27 نوامبر 1981، در ‫دبیرستان آگوست تربونیو لاریان
‫گزارشی تدوین شد
‫دعوت‌شدگان: ‫سربازرس مدارس
‫مدیریت و معاونت مدرسه
‫دبیر محلی حزب ‫کمونیست و شاخه جوانان
‫و دبیر محلی کمیته حزب، ‫و اتحادیه جوانان کمونیست
‫رئیس سندیکای دبیرستان، ‫دبیران و دانش‌‌آموزان
‫از سکوریتاته نیز، رئیس بخش 1 و یک ‫ستوان یکم
‫موضوع:
‫مناظره در باب وضعیت موگور کالینسکو
‫خاطی پرونده‌ی شعارنویسی‌های فتنه‌گرانه
‫جلسه به صورت پنهانی ضبط شد
‫سربازرس خاطرنشان کرد:
‫دانش‌آموز کالیسنکو موگر تحت تاثیر ‫رادیو اروپای آزاد، و ذهنیت خانواده خود
‫با تعدی به قانون، مرتکب ‫چندین مورد شعارنویسی
‫با محتوایی سخت زننده ‫و فتنه‌گرانه شده است
‫چنین خطایی از دانش‌آموزی که تحت لوای ‫سوسیالیسم زاده شده و پرورش یافته برنمی‌آید
‫سپس، دبیران دعوت‌شده:
‫تخفیف دادن به چنین اعمال خفت‌باری، با ‫عذر شرایط خانوادگی، آن‌طور که مادرش می‌گوید
‫جای هیچ گونه توجیهی ندارد
‫کاستی اخلاق و مدنیت در چنین حد ‫و اندازه‌ای، جای بسی نگرانی دارد!
‫وظیفه دبیران آموختن است
‫اما من چنین اقدام خطرناکی را، در درجه اول، ‫از چشم مادر دانش آموز می‌بینم
‫این حمله‌ای کوردلانه علیه رومانیست
‫و او آب در آسیاب دشمنان ما ریخته است
‫این اشتباهی بچگانه نیست: ‫او علیه مردم ما توطئه کرده
‫و از انجمن دبیرستان خواستار ‫مجازاتی سخت می‌باشیم
‫این مایه شرم اتحادیه ‫جوانان کمونیست است
‫و نشان می‌دهد که اتحادیه جوانان ‫کمونیست در القای میهن‌پرستی، دانش اجتماعی
‫و واقعیت‌های سیاسی به ‫دانش آموزان ناکام بوده است
‫نشانِ همتِ کارگر:
‫نیروگاه برقِ دروازه ‫پولادین در مهدینتسی
‫معدن کوونیک، شهرستان ماراموریش
‫معدن بارباتنی، هوندوئارا
‫استخراج کارتُجانی در جورجو
‫کارخانه فرآوری آلمینیوم در اُلت
‫کارخانه چوکانول در تیمیش
‫ماشین‌سازی مارشا در سیبیو
‫کارخانه شیمیایی ‫گریویتا رُشیه در بخارست
‫کارخانه یخچال‌سازی ‫گایشت در دامبُویتزا
‫کارخانه برق‌آلات در بخارست
‫کارخانه شیمیایی دودشت، بخارست
‫لاستیک‌سازی ‫ویکتوریا-فلورشت، پراهُوا
‫کارخانه شیمی‌آلات و قطعه‌سازی در بخارست
‫کارخانه فرآوری الوار ‫تارگور مورِش، مورش
‫کارخانه سیمان-آزبستوسِ ‫فینی، دامبُویتزا
‫کارخانه لوازم منزل ‫هلیاده، بخارست
‫کارخه پرده‌ی پاشکان، ایاش
‫کارخانه ظروف چینی خانگی در آرجِش
‫کارخانه نان و پاستا در تلورمان
‫کارخانه کنسروسازی گوشت و ‫فرآوری سبزیجات در بخارست
‫باید نسبت به کادر آموزشی ‫تصمیماتی اتخاذ بشه
‫چنین رخدادهایی فراتر از ادراک من، ‫و بسیار ترسناک هستند
‫یعنی این‌ دانش‌آموز چه ‫برداشتی از واقعیت داره؟
‫یعنی چطور فریب اروپای آزاد ‫و خائنین به رومانی رو خورده؟
‫به باور من حزب جوانان ‫کمونیست اون‌قدری که باید و شاید
‫به فعالیت‌های ملّی و آموزشی نپرداخته
‫من از این دانش‌آموز شناخت اندکی دارم
‫چرا که موگور کالینسکو فقط در ‫اجتماعِ ماه سپتامبر ما حضور داشته
‫کرده‌های او رو محکوم می‌کنم و مسئولیت ‫جلوگیری از تکرارشون رو به عهده می‌گیرم
‫چرا نیومدی سراغ من، معلمت
‫تا بابت کارهات ارشادت کنم؟
‫در اون دو سالی که من معلم کالینسکو بودم
‫به نظرم دانش‌آموزی ‫متوسط، اما خوش‌رفتار می‌اومد
‫دوست دارم از این دانش‌آموز بپرسم:
‫بعد از نوشتن این جملات ‫چه احساسی داشتی؟
‫جواب بده!
‫چه احساسی داشتی؟
احساس آسودگی
‫من یکی که سخت خشمگین ام
‫خواستار آن ام که دانش‌آموز به مقامات محلی ‫سپرده...
‫و طبق مقررات مجازات شود
‫کاستی اخلاق و مدنیت در چنین حد ‫و اندازه‌ای، جای بسی نگرانی دارد!
‫حتی برای دبیران، که وظیفه تعلیم و تربیت رو ‫به عهده دارند
‫حمله‌ای کوردلانه علیه رومانیایی‌ها
‫و منافع‌شان
‫دیگه کی خبر داره؟
‫هم‌دستی با گروه‌های معاند!
‫دیگر بحث بچگی کردن مطرح نیست: ‫او علیه مردم ما توطئه کرده
‫این مایه شرم اتحادیه ‫جوانان کمونیست است
‫و نشان می‌دهد که اتحادیه جوانان ‫کمونیست در القای میهن‌پرستی، دانش اجتماعی
‫و واقعیت‌های سیاسی به ‫دانش آموزان ناکام بوده
‫و همچنین دلسوزی حزب برای مردم رو ‫زیر سوال می‌بره!
‫هشداری برای تمامی کارکنان آموزشی
‫لغزشی در کار نیست، رفقا. او مردم رو ‫آماج حملات خودش قرار داده!
‫و مستحق مجازاتی سخته!
‫یک جنگل کامل در تصاویر دلخراش این شهربازی ‫جمع شده است
‫کسی پرسه می‌زند، شاید شکارچی باشد
‫نسبت به یک شیر تقلبی ‫زیاده گران است
‫چه کسی در برابر چنین دعوتی ‫تاب ایستادگی دارد؟
‫اما در پس پرده چیست؟
‫نگاه کنید و ببینید!
‫به ظاهر روزی دیگر در سیرک
‫اما چه کسی بابت این چرخ گردون ‫پول می‌دهد؟
‫در خصوص صرفه‌جویی انرژی، عده‌ای
‫تصویر نادرستی ارائه داده اند
‫که ما به همین سبب امروز ‫به پارک کُلِنتینا آمده ایم
‫میلیون‌های گُلی که در این‌جا بود
‫به وسیله به اصطلاح «کوشک ‫سرگرمی» نابود شده است
‫آخر این هزارپای مضحک ‫چه چیز سرگرم‌کننده‌ای دارد؟
‫یا این اسب‌های نزار
‫که هیچ مُلکی را نشایند!
‫اما باید در میان این ‫ابداعات جُنبان
‫معتدل بمانیم:
‫همه‌ش هم که تقصیر آن‌ها که نیست
‫چه، برای سرگرم کردن ما نیرویی خواهند یافت
‫ولی ما آن‌طور که باید مراقب داشته‌های ‫خود نیستیم
‫این را از دهان اسب شنیدید!
‫امیدواریم کسانی که به چنین ‫شهربازی‌هایی مجوز می‌دهند
‫سخت‌گیرتر باشند
‫برمی‌گردیم!
‫سرور و خوش‌بینی ‫در جشن‌های مهدکودک
‫در کوی و برزن بخارست بزرگ
‫نوسال‌ترین فرزندان کشور
‫مراتب قدردانی خود را از رفقا ‫نیکلا و النا چائوشسکو به جای آورده اند
‫چه، این دو، شرایطی فوق‌العاده را برای ‫آماده‌سازی حرفه‌ای کودکان سوسیالیست
‫به ارمغان آورده اند
‫بابا سرما، تو باز آمدی از راه
‫بابا سرما، خوش آمدی پیش ما
‫با اسباب‌بازی و شادی و خنده
‫بابا سرما!
‫اومدم با هدیه، پسرها و دخترها
‫کیفی دارم پُر از قند، پُر از گُل و هدایا
‫برای بچه‌های خوب، شور و شادی می‌آرم
‫اما اینو بدونید، از تنبلی بیزار ام
‫به رفیق چائوشسکو تعهد می‌دهیم، ‫که سخت‌تر از همیشه بکوشیم
‫و کردار ما نمایانگر عهد ماست
‫با بهترین آرزوها و ‫تبریک سال نوی باستانی
‫به رفقا، نیکلا و النا چائوشسکو
‫سلامت باشید و کامروا!
‫جشن‌ با حضور ‫نیروهای مسلح طبقه کارگر
‫نیروهای ارتش، دسته‌ی جوانان
‫و تنی چند از نفرات دفاع مدنی پی گرفته شد
‫ناحیه 2 بخارست سال ‫جدید آموزش پاسداران ملی را
‫در راستای تحقق بیانات ‫رفیق نیکلای چائوشسکو
‫و رهنمود ایشان در باب ‫آموزش پاسداران ملی
‫در نوامبر سال گذشته
‫با ادای سوگند جهت برآوردن ‫اهداف اقتصادی-اجتماعی
‫و تلاش در جهت تحکیم حاکمیت ملی
‫جشن گرفته است
‫رزمندگان، ‫با روح پُر-جنب-و-جوش انقلابی
‫و نشان ملی بر تن
‫سوگند یاد کرده اند تا در ‫جهت تحقق برنامه پنج-ساله
‫که از آن با نام "کیفیت و کارایی" ‫یاد می‌شود، تا پای جان بکوشند
‫و نتایجی مطلوب را در زمینه ‫رُشد نیروی دفاعی و اقتصادی کشور محبوب‌مان
‫به ارمغان آورند
‫کل گروهان همگام با ‫سرود پاسداران ملی رژه می‌روند
‫«سقراط»
‫امروز بس زیبایی، خواهر شوکران
‫می‌رویی پای پنجره ام، بس خود-رو
‫در چین و شکن کمرگاهت
‫تمام گیاهان دارویی وحشیانه ‫جشن می‌گیرند
‫افزون بر این، تو بیش از پیش پرورش یافته ای
‫خرت و پرت‌های اول مارچ ‫از هر رنگ به چشم می‌خورد:
‫چمدان
‫کیک
‫بلیت بخت‌آزمایی
‫قاب عینک
‫فیلتر سیگار
‫که البته آن‌قدرها هم که باید ‫اسباب خوش‌یمنی نیستند!
‫اما دست کم چند جلد کتاب جدید هم ‫می‌بینیم
‫شیرینی‌های میوه‌ای و سبزیجات
‫یک نمایش فوق‌العاده
‫جاودانگی نوشیدنی محبوب‌مان، چیکو
‫نقد ادبی هم داریم
‫د سانتیس و باختین
‫در مجموعه گلُبوس، نثر خوبی داریم
‫در مجموعه رمان‌ قرن بیستم هم به همچنین
‫مثلا "حکمران اول" به قلم آگوستو روا باستوس
‫یک کتاب هم درباره دیکتاتورهای ‫آمریکای لاتین، به سبک کارپانتیه
‫دانش‌آموز کالینسکو پاک دگرگون شده
‫نمرات و اخلافش بهبود چشم‌گیری یافته
‫دانش‌آمیز کالینسکو در ‫کلاس 11م نمرات خوبی گرفته
‫پیش از این، به زور نمره قبولی می‌گرفت
‫اما حالا 70 تا 90 درصد نمرات را می‌گیرد
‫دانش‌آموز کالینسکو در فعالیت‌های ‫جوانان کمونیست شرکت می‌کند
‫و دو مقاله در باب آموزش سیاسی نوشته
‫دانش‌آموز کالینسکو در فعالیت‌های هنری هم ‫دستی دارد
‫بسیار کوشاست
‫و می‌خواهد اقتصاد بخواند
‫او تحت سرپرسی موقت مادرش است
‫و برای غیبت از خانه، دلایل ‫موجهی را به مادرش ارائه می‌دهد
‫دانش‌آموز کالینسکو عقاید ‫خصمانه‌ش را کنار گذاشته
‫دانش‌آموز کالینسکو از کرده‌های خویش پشیمان است
‫و قسم خورده دیگه هرگز ‫دست به قانون‌شکنی نزند
‫نابود باد خصم ما، ‫به سان جو زیر پا
‫باشد که هر چه محنت، ‫کم شود با عدالت
‫بیا برقصیم ای برادر، ‫یکی باشیم چون یار و یاور
‫یکی باهم بزییم، ‫یکی باهم بمیریم
‫اندوه شب باشد سخت ‫تنهایی باشد شکست
‫اگر باهم بمانیم، ‫دشمن را می‌تارانیم
‫زیرا که ما یکسانیم، ‫ارجمند مردمانیم
‫چون دو درخت با یک بیخ، ‫چون دو نغمه از یک ساز
‫یک نام و یک سرنوشت، ‫زندگانی در بهشت
‫چون دو برادر، یاور ‫فرزندان یک مادر
‫سنگْ خودْ آهن گشته، ‫رنجیده، کدر، چون مسوار
‫در باد زوزان، منگ گشته ‫چاه آبِ سرنوشتی هول‌ناک
‫چاه آبِ سرنوشتی هولناک ‫که تاریخ راهنمای سترگ اوست:
‫و سر راهنما این‌جاست، ‫افگنده به دست سربازی اهریمنی
‫افگنده به دست سربازی ‫اهریمنی، از آب خود خون می‌سازد
‫انواع لوازم آرایشی ما:
‫کُردیال برای آقایان ‫ (2 خط بعد با این اسامی بازی کلامی شده)
‫ریپُستا، برای بانوان
‫از "صمیم قلب" این محوصلات را ‫پیشنهاد می‌کنیم، به امید "پاسخی" مثبت
‫جوانان بی‌نظیر ما ‫همه‌فن‌حریف اند
‫و در تمامی زمینه‌ها فعال، ‫و در تمامی کارگاه‌های ساختمانی
‫در کنار طبقه کارگر حضور دارند
‫پیش می‌برد ما را
‫سوی اهداف والا
‫رئیس جمهور عزیز ما
‫پیشوای شجاعت در تمام رومانی!
‫ما به رهبر خود ایمان راسخ داریم
‫چرا که او را از خود می‌دانیم
‫او مجارها را نیز ‫به قدر ما دوست دارد
‫همچین فارغ از هر زبانی
‫مهر خود را نثار تمام شهروندان رومانی ‫می‌کند
‫اگر مستندات و شواهدی در کار نبود
‫کم‌تر کسی باور می‌کرد
‫که اسلاف ایشان در ‫تپه-کَنده‌ها زندگی می‌کردند
‫گُرسنه و برهنه
‫آن‌ها سرنوشت خود را ‫به یکدیگر پیوند زده اند
‫تا زاد و رودی بی‌کرانه را پیشکش کشور کنند
‫همچون نقاش خام‌دستی ‫که، متاثر از [مقام] مادری
‫ابدیت رومانیایی را به تصویر کشیده است
‫ما با این زوج پیش و پس از تشکیل خانواده ‫دیدار کرده ایم
‫اولین قدوم آن‌ها در مقام زن و شوهر، ‫در کنار عزیزان
‫در خیابان تازه‌ساز آزادی برداشته شد
‫و دیر نیست که فرزندان آن‌ها ‫در این‌جا زندگی کنند
‫با چی می‌رقصن ‫با چی می‌خندن
‫حالا با موزیک راک، که جدیده، ‫برق از سر همه پریده
‫با یک چیز خونگی، ‫شیرین و گیرا
‫موزیک فُلک جدید!
‫هُپ، لا، لا، لا
‫امروز (یک تصویر)
‫افراد زیادی در سال 1985، در خاکسپاری ‫پسرم شرکت کردند
‫از قرار معلوم، مامورهای لباس-شخصی ‫زیادی از سکوریتاته حضور داشتند
‫مردم چو انداخته بودند که ‫سکوریتاته پسرم رو با تشعشات کشته
‫می‌شنیدم که مردم می‌گفتند:
‫«به خیالش می‌خواست رژیم رو کله کنه؟»
‫«این هم آخر و عاقبتش»
‫اما هیچکس حرف دلش رو نزد
‫موگور یک قهرمان بود
‫خودش هم نمی‌دونست چرا همچنان ‫باید بره سکوریتاته و بیاد
‫هر بار به‌ش قهوه می‌دادن
‫در هفده سالگی، قهوه نمی‌نوشید
‫وضع سلامتش خراب بود، ‫رنگ از رخش رفته بود
‫ازش پرسیدم باهات چه می‌کنند؟
‫«نمی‌تونم به‌ت بگم، مامان»
‫هروقت که ازش سوال می‌کردم، ‫برآشفته می‌شد
‫ای کاش که به‌ش گفته ‫بودم به اون قهوه لب نزنه
‫قسم می‌خوردم که تشعشعاتی در کار نبود
‫اگر شما با چنین شیوه‌هایی ‫آشنایید، من نیستم، مرد و مردونه!
‫همه‌ش خیالاته!
‫برای چی اومدید خاکسپاری پسرم؟
‫چه اجباری در کار بود؟
‫خانم، بیایید با آرامش صحبت کنیم
‫واقعیاتی در کاره که من می‌تونم ‫بازشون کنم
‫بفرمایید بنشینید
‫راستش، ما اتصالاتی رو به [تن] پسرک ‫وصل کردیم
‫بنا داشتیم صمیمیت انسانی رو آزمایش کنیم
‫- اومد خونه‌ی من ‫- پدرش همسایه من بود
‫همسرم تعلیمش می‌داد
‫شبی که دستگیرش کردند دیدمش
‫«چه خبر، موگور؟» ‫«سلام، آقا. یک اشتباهی کردم»
‫«بیا دفتر من، پسرم»
‫به‌ش قهوه دادم، آخه دیروقت بود
‫می‌شه گفت که من کمابیش با خاطی دوست بودم
‫و همچنین با مادرش صمیمی
‫پدرش در ساختمان ما زندگی می‌کرد
‫من طبقه 4م بودم، او طبقه 6م
‫حتی انباری زیر‌زمین‌مون مشترک بود
‫اما یک بار هم نپرسید که:
‫«از پسرک من چی می‌دونی؟»
‫بسیار بسیار عجیبه
‫خیلی متاثر شدم، ‫می‌تونستم به‌ش اطلاعات بدم
‫اما هیچوقت نپرسید
‫در 15 سال از سابقه حرفه‌ایم ‫پیرو قوانین سوسیالیستی بودم
‫و در 15 سال بعدی، پیرو قانون دموکراتیک
‫نمی‌دونم کدوم یکی بهتر بود، ‫اما می‌تونم مقایسه کنم
‫ما با جوانان، تندخویی نمی‌کردیم
‫من هیچوقت روشون دست بلند نکردم، ‫هیچوقت دادگاهی‌شون نکردم
‫هیچوقت از کلمه "تجسس" استفاده نمی‌کردیم
‫چون اگر به گوش رئسا می‌رسید ‫از کوره در می‌رفتند
‫ما به این کار می‌گفتیم «حفاظت از جوانان»
‫اصلا تجسسی در کار نبود، ‫فقط دنبال اطلاعات بودیم
‫اگر می‌خواستیم که کودکی باهامون ‫همکاری بکنه
‫به چنین اقداماتی نیاز بود:
‫اول از همه کسب اجازه
‫- همه‌چیز به کسب اجازه نیاز داره ‫- بعد، پژوهش
‫دو سه نفری رو که مهارتی داشتند ‫گلچین می‌کردیم
‫بعدش احضار نزدیکان
‫چجور بچه‌ایه؟ ‫داستان کارآگاهی می‌خونه؟ ماجراجویی؟
‫تفننی چه می‌کنه؟ فسق و فجور؟ ‫مطالعه پیچیده‌ای بود
‫بعدش با حرف زدن از موضوع معمولی ‫به او نزدیک می‌شید
‫سوالاتی می‌پرسید و واکنشش رو ‫زیر نظر می‌گیرید
‫بعد می‌گید
‫«تو پسر باهوشی هستی»
‫«شغل من اینه، ‫حالا می‌خوام بدونم...»
‫«تو هم می‌تونی کمکم کنی؟»
‫و دانش‌آموز جواب می‌ده:
«بله، من دوست دارم افسر اطلاعاتی بشم»
‫«می‌شه برام چند تا مبنع مطالعاتی بیاری؟»
‫یکی هم ممکنه بگه:
‫«زیاد تمایلی ندارم، اما ‫بدم نمی‌آد در ارتباط باشیم»
‫«یادم بده تو زندگی از چی دور بمونم»
به زور که نمی‌شه علاقه‌ی بچه‌ها رو جلب کرد
‫- ما هیچوقت به زور متوسل نمی‌شدیم! ‫- شیوه‌های قهری! محال بود!
‫ما فقط یک اظهاریه کتبی می‌خواستیم ‫تا روش علامت محرمانه بگذاریم
‫فقط همین
‫من بچه-دبیرستانی‌های زیادی رو جذب دستگاه کردم
‫چطور دانش‌آموزهایی رو که کالینسکو رو ‫لو دادن ترغیب می‌کردیم؟
‫یادمه، ناسلامتی کارمه دیگه!
‫به‌شون می‌گفتیم:
‫«شنیدی موگور چه کرده؟»
‫«پسر طفلی به مخمصه افتاده»
‫«یک سوالی ازت دارم»
‫«می‌تونی باهاش حرف بزنی؟»
‫«پشیمونه یا نه؟ وجدان‌درد گرفته؟»
‫«با خانواده درگیری داره؟»
‫حتی اگر کتکم بزنید هم اسم خبرچین‌ها رو یادم نمی‌آد
‫صحبت از دهه‌ها پیشه!
‫در حوزه من، یعنی آموزش، بیش ‫از 100 تا بچه‌ی خبرچین داشتیم
‫شاید 130 تا
‫اما هیچوقت از اسامی واقعی استفاده نمی‌کردیم
‫سر اون پرونده کارستون کردیم!
‫- هیچ آزاری در کار نبود! ‫- البته که نبود!
‫بنا داشتیم او رو اصلاح کنیم
‫پرونده در آگوست 1982 بسته شد
‫چرا که دیگه به عنوان یک خطر عمومی ‫مطرح نبود
‫پرونده دیگه چی داشت؟
‫درباره جذب موگور برای همکاری...
‫خب، در پرونده به همکاری اشاره شده، ‫اما خب، هرگز به جایی نرسید
‫یک عبارت شعارگونه داشتیم: ‫«اصلاح سوژه»
‫«و جلب همکاری او»
‫دعوت از او هم ‫اقدامی متعارف بود
‫تا نشونش بدیم که هواش رو داریم
‫که ما آدم‌های بدی نیستیم و نمی‌خواهیم ‫او رو منزوی کنیم
‫بلکه می‌خواهیم او رو احیا کنیم!
‫حتی از دبیران خواستیم تا جلسه‌ی مدرسه ‫محرمانه نگه داشته بشه
‫تا مبادا برای موگور، موگور خدا بیامرز، ‫دردسری درست بشه
‫دیگه چی؟
‫6م دسامبر بود، بعد از جلسه مدرسه
‫ساعت 18:20
‫یکی از همکلاسی‌های سوژه باهاش تماس گرفت
‫وقتی به‌ش گفت که بیاد خونه‌ی دان، ‫سوژه گفت که نمی‌تونه
‫و مادر دان هم دیدارشون رو قدغن کرده
‫چون که او اسباب دردسر دان شده!
‫البته که هرچیزی می‌تونه ‫اثر وارونه داشته باشه
‫اما قصد و نیت ما، مخصوصا خود من، ‫این بود که او رو احیا کنیم
‫و مطمئن بشیم که به صراط مستقیم می‌ره
‫چرا مردم این‌قدر از سکوریتاته می‌ترسیدند؟
‫می‌شه گفت که این مثل یک جنون موروثیه
‫«حواس‌تون به سکوریتاته باشه!»
‫یا حساسیت جنون‌آمیزی که به تق‌تق ‫تلفن داشتند
‫مگه این سکوریتاته منفور...
‫به تماس تلفنی چند نفر گوش می‌داد؟
‫کمبریج آنالیتیکا!
‫البته، اون پرونده شامل 30 صفحه ‫رونوشت از تماس‌های اون‌ها بود
‫من فقط واسطه بودم
‫به عنوان افسر آموزش، ‫با خیلی از مسائل کوچک سر و کله می‌زدم
‫من 29 سال‌م بود
‫همه‌ش داخل پرونده هست: ‫این‌ها همه کار بالادستی‌های من بود
‫من فقط و فقط به این خاطر وارد ‫ماجرا شدم که او هنوز دانش‌آموز بود
‫به جرم سرکوب سیاسی گناهکار شناخته شدم
‫حکم دادگاه این بود. ‫یک کاغذی به دستم رسید
‫درباره پرونده کالینسکو بود، ‫سوزوندمش
‫همه و همه به خاطر این که ‫در رابطه با پسری که «علیه دولت» اقدام کرده بود
برنامه راهبردی ارائه داده بودم
[برگه] زبرتر از اون بود که بخوام کونم رو باهاش پاک کنم
به حرف این پیرمرد گوش کنید
خیلی از کارکنان سکوریتاته در سرکوب سیاسی نقش داشتند
‫اما 90 و اندی درصد از اون‌ها ‫وظیفه‌شون رو انجام می‌دادند
‫این پسر، طفلکی
‫تحت تاثیر رادیو اروپای ‫آزاد مرتکب جرمی شده بود
‫و طبق ماده‌ی فلان، مستحق مجازات بود
‫اگه قبل از سال 64 بود، ‫15 سال حبس می‌گرفت
‫اما چائوشسکو بیش از اون ‫زندانی‌ سیاسی نمی‌خواست
‫فقط پیشگیری، ‫تاثیرات اجتماعی، بازپروری
‫دیگه حرفی از مجازات شدن در میون نبود
‫موگور هم فقط به میز دیگری منتقل شد، ‫اون هم تو همون کلاس!
‫سوگند خوردیم که به کشور وفادار بمونیم
‫«قسم می‌خورم که از موجودیت کشورم ‫محافظت کنم»
‫سوگند بر موجودیت کشور
‫و دفاع از آن در برابر جنایاتی که توسط قانون تعریف شده
‫خیلی خاص بود
‫پشیمانی بابت جذب نوجوانان؟
‫چرا باید پشیمون باشم؟
‫به همکاران جوانم می‌گم
‫هرچی نباشه، اطلاعات به وسیله‌ی آدم‌ها ‫به دست می‌آد
‫یادداشتی مفید:
‫در 27 نوامبر 1981
‫دانش‌آموزان موگور کالینسکو و آنخل یوگین
‫نزد من آمدند و پیچ‌گوشتی می‌خواستند
‫چیزی را که داشتم به او ‫دادم و از کالینسکو پرسیدم:
‫«بابت جرائمی که مرتکب شدی، چه حکمی گرفتی؟»
‫کالینسکو جواب داد:
‫«از اون‌جایی که اعتراف ‫کردم، نمی‌تونند بلایی سرم بیارند»
‫«خیانت دوستانم از همه بدتر بود»
‫«یاد گرفتم دیگه به کسی اعتماد نکنم»
‫«بین بزدل‌ها، هیچ کاری از آدم ساخته نیست»
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.