‫«۱۰ روز از زندگی یک آدم خوب»
‫بله؟
‫لعنتی من رو قاطی این کارات نکن.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫- کی بود؟ ‫- ساکت!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫[روز اول]
‫الو. صادق؟ پشت خطی؟
‫بله مائده؟
‫یه دقیقه صبر کن.
‫- بیا تو. ‫- صبح بخیر!
‫می‌شنوم.
‫می‌تونی امروز بیای دفتر من؟ ساعت دو.
‫- الان ساعت چنده؟ ‫- دوازده.
‫دیر نکنیا. کار مهم دارم.
‫خیلی خب. باشه. میام.
‫نگو که دوباره با این لباس‌ها خوابیدی داداش.
‫جمیله،
‫زنیکه خراب دوباره برام اخطاریه فرستاده.
‫گفته فوراً باید خونه رو تخلیه کنم.
‫داداش می‌تونی برای این مفت‌خور ‫یه جواب سنگین بنویسی؟
‫یه وکیل برای خودت بگیر.
‫چرا؟ مگه تو وکیل نیستی؟ ‫مدرکت همون‌جا توی کمده که.
‫به‌خدا قصد فضولی نداشتم.
‫وقتی داشتم اونجاها رو تمیز می‌کردم ‫چشمم بهش خورد.
‫قبلاً وکیل بودم.
‫کلیدت رو هم پس بده.
‫باز هم همین فیلم؟
‫هی جلوی خودم رو می‌گیرم که نپرسم ‫ولی نمیشه. این یارو کیه؟
‫همیشه داری همین رو می‌بینی.
‫مارلو.
‫مثل من با عادت داره با خودش حرف بزنه.
‫- داداش. ‫- چیه؟
‫خواهش می‌کنم.
‫لطفاً. باشه؟
‫خیلی خب. بذارش اونجا. ‫شب یه نگاه بهش میندازم.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫داداش یکی یدونه‌ام!
‫تو بهترین آدم تو این دنیایی.
‫بفرمایید آقا صادق. ‫ایشون منتظر شماست.
‫[مؤسسه حقوقی]
‫خوش اومدی.
‫حالت چطوره؟
‫غیر از این که سردته؟
‫این بار قضیه یه کم شخصیه.
‫دوقلوهای ما رو که دیدی.
‫یه نیروی کمکی برای نگهداریشون استخدام کردیم،
‫اسمش یترـه. یه پسر داره.
‫خودم براش کار پیدا کردم.
‫شاگرد سلمونی کیبار هایروش شده.
‫حالا این پسره آب شده رفته تو زمین. ‫یه ماهی میشه.
‫پلیس کلی جست‌وجو و تحقیقات انجام داد. ‫ولی نتیجه‌ای نداشت.
‫هیچی به دست نیاوردن.
‫مائده خودت که می‌دونی، ‫وقتی یه نفر یه ماه پیداش نیست...
‫می‌دونم. می‌دونم. معلومه که می‌دونم.
‫ولی نمی‌تونم برم به زنه بگم
‫یتر جون، پسرت به احتمال زیاد مُرده.
‫نمی‌تونم همچین کاری بکنم.
‫باید به نظر بیاد دارم دنبالش می‌گردم.
‫این زن تو زندگی من نقش تاثیرگذاری داره.
‫اگه کارش رو ول کنه، بیچاره می‌شم.
‫این کارت کمیسر شوکت‌ـه.
‫اگه چیزی لازم داشتی،
‫بهش زنگ بزن. بهمون مدیونه.
‫راننده‌ام، حسین، پایین منتظرته. ‫می‌رسونتت خونه.
‫یه هفته دنبالش بگرد. که کاری که از ‫دستمون بر میاد رو انجام داده باشیم.
‫کار دیگه‌ای هم نمیشه کرد.
‫حله؟
‫حله.
‫می‌دونی،
‫رزان همیشه می‌گفت تو خیلی باهوشی.
‫من هم به یتر گفتم تو دوستمی.
‫خیلی باهوشی.
‫و خیلی آدم خوبی هستی.
‫[اظهارنامه: یتر حسن‌اوقلو]
‫مائده خانوم، سرش سلامت، دختر و پسرم رو ‫مدرسه غیرانتفاعی ثبت‌نام کرد.
‫ولی توفیق نتونست دانشگاه قبول بشه.
‫مائده خانوم کمک کرد یه کاری پیدا کنه،
‫که تا شروع سربازیش، بیکار نمونه.
‫پیش هایروش، سلمونی معروف، ‫کار براش جور کرد.
‫پسرم خیلی کار می‌کرد.
‫جایی به جز سر کارش نمی‌رفت.
‫اخیراً با کسی دعوا نکرده بود؟ ‫دشمنی چیزی نداشت؟
‫- کسی که با خانواده‌اتون خصومت داشته باشه؟ ‫- نه! نه!
‫دوست‌دختر نداشت یا عاشق کسی نبود؟
‫نه. نداشت.
‫ولی خیلی دست‌ودل‌باز بود،
‫قناری‌ام.
‫مائده خانوم بهم گفته ‫تو خیلی آدم خوبی هستی.
‫واقعاً هم همینطوره.
‫- این کلوچه‌ها خیلی خوشمزه‌ان. ‫- نوش جان.
‫خدیجه اومد.
‫چند بار بهت بگم انگشتت رو نذار رو زنگ؟
‫خیلی خب.
‫ببین چیکار کردی!
‫برم آرومشون کنم. برمی‌گردم.
‫ده دقیقه دیگه میرم پیش زلیخا با هم درس بخونیم.
‫- جایی نرو. وایسا. ‫- خودم برمی‌گردم.
‫- سلام خدیجه. ‫- پینار!
‫همین الان مامانت بهت گفت خدیجه!
‫هرکسی حق داره اسمی رو انتخاب کنه که برازندشه.
‫یا نکنه باید توی متن قانون اساسی ثبت بشه؟
‫حق با توئه.
‫تو کی هستی؟
‫آدم خوب. ‫از صبح دو نفر بهم اینطوری گفتن.
‫شاید بهتر باشه منم اسمم رو عوض کنم!
‫من برای پیدا کردنِ... ‫دنبال داداشت می‌گردم.
‫نورچشمی یتر، پسر یکی‌یدونه‌اش. آره؟
‫- به چی می‌خندی؟ ‫- این زن ساده‌لوح.
‫به وقتش به جای این که گوشی من رو بگرده،
‫اگه یه نگاهی به گوشی قناری جونش مینداخت،
‫می‌فهمید پسرش داره چه غلطی می‌کنه.
‫- مثلاً؟ ‫- چکاپ‌پارتی!
‫مال تو هم بدک نیست. قشنگه.
‫نمیدونم، شاید آدم خوبی باشی؛
‫ولی انگار دوست داری توی کار همه سرک بکشی.
‫انرژی میده.
‫میدونی که، میرم درس بخونم.
‫چکاپ‌پارتی چیه؟
‫پس نمی‌دونی.
‫اصلاً نگران داداشت نیستی؟
‫نگرانی کار توئه، «آدم‌خوبه».
‫اگه زحمتی نیست، ‫به یتر بگو پینار رفت.
‫- چه درسی می‌خواید بخونید؟ ‫- تربیت بدنی!
‫ببخشید، تا یکی‌شون گریه می‌کنه، ‫صدای اون یکی هم درمیاد.
‫- دخترم رفت. نه؟ ‫- اوهوم.
‫من هم باید برم.
‫- باید به مائده گزارش بدم. ‫- خیلی خب.
‫- این پیشت باشه. ‫- نه. نه. چیکار میکنی؟
‫ارزش زحماتت رو نداره. ‫ولی خواهش می‌کنم قبولش کن.
‫دار و ندارم فدای پسرم.
‫اون بچه‌ای نبود که من رو ول کنه و بره.
‫داشت پول‌هاش‌رو پس‌انداز می‌کرد ‫همه با هم برگردیم شهر خودمون.
‫خواهش می‌کنم پیداش کن.
‫باشه.
‫[هولدینگ کان؛ ‫ روی خود را به سوی آینده برگردانید.]
‫که تربیت بدنی، آره؟
‫[تاکسی]
‫وای! ماجد!
‫بریم که داشته باشیم.
‫یک، دو، سه، چهار...
‫سه هزار و ششصد و پنجاه و یک.
‫سه هزار و ششصد و پنجاه و دو.
‫سه هزار و ششصد و پنجاه و سه.
‫سه هزار و...
‫ماجد!
‫من اینجام.
‫صـ... صادق!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نگران نباش. نگران نباش. ‫مائده من رو نفرستاده.
‫فقط چندتا سوال از دوست‌دخترت دارم. ‫در مورد برادرشه.
‫بعداً می‌بینمت.
‫بیا.
‫خب. بگو ببینم.
‫- چی رو؟ ‫- قضیۀ چکاپ رو.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که ‫ چکاپ‌پارتی پنجشنبه‌شب‌ها برگزار می‌شد.
‫این رو هم از رو پیام‌های توی گوشی قناری دیدم.
‫پنجشنبه‌شب‌ها،
‫توفیق می‌گفت کارم خیلی زیاده ‫شب رو مغازه می‌مونم. خونه نمیومد.
‫برو از خود کیبار هایروش بپرس.
‫کیبار هایروش.
‫گوشی توفیق کجاست؟
‫من چه بدونم؟ ‫قناری هرجا باشه، گوشیش هم همون‌جاست!
‫به من اینطوری نگاه نکن. ‫این گوشی خودمه.
‫می‌تونی از ماجد بپرسی. خودش برام خریده. ‫اگه باور نمی‌کنی، برو از خودش بپرس.
‫ببین این چیزا آخر و عاقبت خوشی نداره. ‫بهت گفته باشم.
‫به تو چه؟ تو کی باشی؟ ‫مگه گشت ارشادی؟
‫سرت تو کار خودت باشه.
‫خوبی‌ها بمونه برای خودت. ‫بدی‌ها رو بذار برای ما.
‫مامانت می‌گفت نداره ولی، ‫توفیق دوس‌دختر نداشت؟ توی این مهمونی‌ها...
‫بریم که داشته باشیم.
‫یک...
‫دو...
‫سه.
‫این چه‌جور استقبال کردنه؟
‫هوم.
‫و با حضور: مرال چیمن!
‫ببخشید که دیر کردم.
‫آخه مهمونی تازه تموم شد.
‫مهمونی چی؟
‫جشن بازنشستگی مرال چیمن.
‫بعد از 25 سال،
‫بالاخره از بازیگر درخشان تئاتر بودن،
‫بازنشسته می‌شود و به اسکی‌شهیر می‌رود.
‫هر کاری می‌خوای بکنی بکن که حسابی خوابم میاد.
‫دو سالی میشه که کاری نمی‌کنیم. ‫انگار یادت رفته.
‫اوهوم. راست میگی.
‫تو دیگه فقط برای گرم‌شدن اینجا می‌خوابی.
‫آهان. یه چیز دیگه هم هست.
‫به‌خاطر پسرت.
‫می‌دونم مثل پسرت دوسش داری.
‫واقعا می‌خوای بری اسکی‌شهیر؟
‫اوهوم. آره.
‫رضا دعوتم کرده.
‫رضا که ده ساله فوت شده. ‫از اون دنیا دعوتت کرده؟
‫روحش دعوتم کرده.
‫راستی،
‫تو چرا باهام نمیای اسکی‌شهیر؟
‫تو رو به فرزندی قبول می‌کنم. پسرم!
‫دیوونه!
‫بیا.
‫[روز دوم]
‫هیچ‌وقت پنجشنبه‌شب‌ها اینجا نمی‌موندیم.
‫بین من و توفیق هم اصلاً رفاقتی نبود.
‫کسالتی چیزی نداشت؟
‫مثلا بهت بگه «علی دارم میرم چکاپ بشم.» ‫چنین چیزی نبود؟
‫آهان. یه چیزی یادم اومد.
‫یه کم جلوتر یه داروخونه هست. ‫اون طرف خیابون.
‫داروخونه سیمگه.
‫اونجا زیاد می‌رفت.
‫شاید مریضی چیزی بود.
‫این پیشت باشه.
‫شماره‌ام رو بهت میدم. خب؟
‫اگه چیزی دیدی یا شنیدی،
‫یا چیزی یادت اومد، می‌تونی بهم زنگ بزنی.
‫احتمالاً چیزای خیلی بیشتری هست ‫که باید ازشون سر در بیاریم.
‫- قبوله؟ ‫- قبوله.
‫- بله «سِوال»؟ ‫- صبح بخیر داداش.
‫- دیشب خونه نیومدی. ‫- کار داشتم.
‫خیر باشه. چیزی شده؟
‫نه داداش. ولی این اخطاریه...
‫قرار بود با هم بهش رسیدگی کنیم. ‫قضیه جمیله رو می‌گم.
‫اون رو امشب یه کاریش می‌کنیم. خوبه؟
‫باشه داداش.
‫[داروخانه سیمگه]
‫- ممنون احمد. خسته نباشی. ‫- سلامت باشید.
‫سلام. خوش اومدید. ‫چیزی لازمه بدم خدمتتون؟
‫یه سری اطلاعات در مورد توفیق.
‫همون که پیش کیبار هایروش کار می‌کنه.
‫می‌دونم که می‌شناسیش احمد. ‫مرتب اینجا رفت‌و‌آمد داشته.
‫آره. متوجه شدم منظورتون کیه. ‫همون شاگرد سلمونی.
‫بعضی‌وقتا میومد دارویی چیزی بخره.
‫- چه‌جور داروهایی؟ ‫- چه میدونم...
‫مسکن، آنتی بیوتیک، یا مثلا کِرِم... ‫چیزهای معمولی.
‫مسکن... از این قرص سبزها که نبود؟
‫توفیق اعتیاد داشت؟
‫سبز؟
‫اینجا داروی بدون نسخه نمی‌فروشیم.
‫داروهای ساده می‌خرید.
‫چرا اینا رو می‌پرسی؟
‫تو که پلیس نیستی.
‫ممکنه برای کس دیگه‌ای خریده باشه؟
‫نه. مثل این که ما حرف هم رو نمی‌فهمیم.
‫داروهای سبزی که می‌پرسی...
‫ازش در مورد دکتر رفتن یا چکاپ ‫ چیزی نشنیدی؟
‫ای بابا! شورش رو در آوردی.
‫گرفتی ما رو؟
‫به نظرت اینجا شبیه بیمارستانه؟ چه چکاپی؟
‫ما اینجا کار غیرقانونی نمی‌کنیم؛ ‫ اگه منظورت اینه.
‫آخرین بار کِی دیدیش؟
‫یه ماه، یه ماه و نیم پیش. افتاد؟
‫- بیرون! ‫- یه سری چیزها میخوام بخرم.
‫یکی از اون ها بده. قیمتش چقدره؟
‫بگیر. به حساب من. برو بیرون.
‫بیرون!
‫خدایا عجب گیری افتادیم.
‫چه باحال!
‫اگه بگی چکاپ، مسواک رایگان می‌گیری.
‫اینطور که معلومه، یه چیزایی می‌دونی احمد.
‫«پیرپسر» انگار می‌خوای یه چیزایی به من بگی.
‫بله؟
‫بفرمایید.
‫این دیگه کیه؟
‫بی سر و صدا. راه بیفت.
‫احمد خبرتون کرده؟ به خاطر مسواکه؟
‫- اصلاً نمیخوامش. ‫- خفه. برو تو.
‫- برو تو. ‫- کمک! دارن آدم می‌دزدن.
‫[کد ملی صادق دمیر]
‫بله قربان. یه جورایی عجیب غریبه.
‫البته خطرناک به نظر نمی‌رسه.
‫اسلحه همراهش نیست.
‫[پاکیزگیِ با کیفیت]
‫فقط یه مسواک همراهشه.
‫تو رو خدا.
‫جلوت رو نگاه کن.
‫هوی! سفت بگیریدش!
‫قربان، من خبر ندارم. ‫به خدا خبر ندارم.
‫نه! این کار رو نکن. نه!
‫لطفاً قربان! نه!
‫نه! نه!
‫دهنت رو ببند.
‫خوب نیست. ‫همه‌شون رو به یه اندازه بِبُر.
‫پس صادق خان تویی.
‫آره؟
‫وای حمزه!
‫گفتی عجیب غریبه و خطرناک نیست ولی...
‫به نظر من خنده‌داره.
‫اینجا همه من رو «قربان» صدا می‌کنن.
‫یه نصیحت برادرانه برات دارم.
‫تا وقتی نیت کسی رو نمی‌دونی، ‫بهش دست نده.
‫شاید خواستم آلتت رو ببُرم.
‫چرا دوستانه رفتار می‌کنی ‫و دلخوشی من رو ازم می‌گیری. هان؟
‫ببینیم اینجا چی داریم.
‫تو یه... مسواک همراهته.
‫برای تبلیغاتشون، مُفتی می‌دادن.
‫یه دونه هم...
‫این دیگه چیه؟ مال عهد دقیانوسه؟
‫رمز نداره. اسمش «پیرپسر»ـه.
‫گوشیِ هوشمندیه.
‫پیرپسر!
‫مرتیکه خنده‌دار!
‫میدونی...
‫من هم برای وسایلم اسم می‌ذارم.
‫مثلا اسم این بولداگه. ‫(یک نژاد سگ)
‫فرقی نمی‌کنه ناخن، انگشت، مچ دست...
‫تا نشکنه و داغون نکنه، ول نمی‌کنه.
‫شوخی بسه.
‫توفیق رو از کجا می‌شناسی؟ ‫برای چی دنبالش می‌گردی؟
‫توفیق رو نمی‌شناسم. ‫تا حالا هم ندیدمش.
‫یه ماهه گم شده. مادرش خیلی نگرانشه.
‫اسم مادرش هم یترـه. دیروز باهاش آشنا شدم.
‫یه دوست وکیل دارم. ‫در جریان پرونده‌هاش میذارتم.
‫گاهی هم کمکش می‌کنم.
‫یتر پرستار بچه‌های مائده‌ست.
‫- و از من خواسته پرس‌و‌جو کنم. برای همین... ‫- هیس!
‫وسایلش رو گرفتید؟
‫بله قربان.
‫خب؟
‫بگو ببینم آقای مثلا کارآگاه!
‫تا اینجا چی پیدا کردی؟
‫خب، تا اینجا هیچی. ‫فقط الان شما رو پیدا کردم.
‫عه؟
‫چیزی که ما می‌خوایم اینه، صادق خان.
‫احیاناً اگه از توفیق ردی پیدا کردی
‫اولین کاری که باید بکنی
‫اینه که به ما خبر بدی.
‫به من زنگ می‌زنی.
‫شماره چهارم توی لیست تماست، شماره منه.
‫فهمیدی؟
‫مائده چقدر بهت پول میده؟
‫پنج هزار تا.
‫راستی، مامان توفیق هم یه النگو بهم داده.
‫ولی اگه پیداش نکنم، پسش میدم.
‫اگه یه چیزی پیدا کنی که به کارم بیاد،
‫من هم بهت بیست هزار تا میدم.
‫اینم وسایلت.
‫اسلحه‌ات رو فراموش نکن.
‫آخ!
‫داری صحیح و سالم از اینجا میری بیرون.
‫هرکسی اینقدر شانس نمیاره. ‫قدرش رو بدون.
‫احمد داروساز...
‫بعدش هم «قربان»...
‫توفیق!
‫پسر جوونی مثل تو با اون دوتا نره خر
‫چه کاری می‌تونه داشته باشه آخه؟
‫حالا...
‫ممکنه این احمد داروساز و قربان...
‫با هم کار کنن؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫به نظر من هم شدنی نیست.
‫شماره‌ام رو به علی شاگرد سلمونی دادم.
‫اون هم از آدم‌های قربانه.
‫احمد، علی، قربان.
‫چه خَرتوخَری!
‫صادق.
‫رزان.
‫[روز سوم]
‫عالیه!
‫وای ممنون!
‫تبریک می‌گم.
‫ممنون.
‫- خیلی سلیقه‌اش خوبه! واقعاً! ‫- مرسی!
‫من نمی‌خورم. ممنون.
‫همون چیزیه که حدس می‌زنم؟ واقعا تو...؟
‫آره!
‫حامله‌ام.
‫وای!
‫تبریک می‌گم.
‫چی شده؟
‫داداش!
‫این مرتیکه‌ای که با مامانم ازدواج کرده،
‫تلفن و پول‌هام رو برداشته. ‫تمام اون پول‌هایی که برای مامانم فرستادم.
‫خط تلفنش رو هم سوزونده. ‫نمیذاره با مامانم صحبت کنم.
‫بی‌کس و تنها موندم.
‫امروز کار می‌کُـ... عه... ‫ میری بیرون؟
‫می‌تونم کار رو بپیچونم. چرا؟
‫پس پاشو برو صورتت رو بشور. خب؟
‫بریم دفتر اسناد رسمی ‫اخطار تخلیه رو جواب بدیم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫ولی یه چیزی بپوش که پاهات رو بپوشونه. باشه؟
‫باشه.
‫تو هم یه چیز متفاوت بپوش دیگه.
‫تابستون و زمستون همین رو نپوش.
‫چرا نمی‌ریم لباس متناسب با فصل برات بخریم؟
‫یه کم خاطرخواهم شدی، آره داداش؟
‫[دفتر اسناد رسمی]
‫وای. خیلی ممنون داداش.
‫خیلی جواب خوبی به اخطاریه دادی.
‫زنیکه دیگه نمی‌تونه مزاحمم بشه.
‫اگه هم مزاحمم بشه، فلفل می‌پاشم تو صورتش.
‫جانم.
‫نه. نمی‌تونم.
‫شب هم نه.
‫کوتاه بیا رجب. میگم کار دارم.
‫یه قهوه مهمونت کنم؟
‫یا اگه بخوای، می‌تونیم شام بخوریم.
‫غذاهای خوشمزه برات می‌پزم.
‫امشب کار دارم. قهوه بخوریم؟
‫اوف!
‫داداشم بهترین داداش دنیاست.
‫بریم که داشته باشیم.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫[داروخانه سیمگه]
‫چهار...
‫کجا غیبش زد؟
‫[مرکز تشخیص طبی - شرکت باربری ‫به نقاط دوردست - آپارتمان‌سازی 115]
‫سِوال، اون کاری که بهت گفتم رو بکن.
‫[مرکز تشخیص طبی]
‫خوبه. فقط یه پیام بده، همین. منتظرم.
‫باریکلّا دختر.
‫کیه؟
‫اومدم آزمایش بدم.
‫تعطیلیم.
‫از احمد نوبت گرفتم، برای چکاپ.
‫بریم که داشته باشیم.
‫یک، دو...
‫سه، چهار...
‫اوه!
‫بیا تو.
‫همونجا وایسا.
‫راه بیفت.
‫برو. برو.
‫از این طرف.
‫برو تو.
‫خوب بگردینش.
‫صادق دمیر.
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟ ‫اینجا چی می‌خوای؟
‫مگه احمد نگفت دنبال چی هستم؟
‫ببین یارو الان برات می‌گم داستان چیه.
‫این دوستمون دست‌هاتو می‌بنده.
‫اون یکی دهنت رو باز نگه می‌داره.
‫من هم می‌رینم توی دهنت.
‫نچ. خوشم نیومد.
‫خیلی برنامه تخمی‌ایه. بگو احمد بیاد.
‫گوشیم رو ببین.
‫یه پیامک برام اومده.
‫این چه آشغالیه؟
‫مدلش قدیمیه ولی هنوز کار می‌کنه.
‫رمز نداره. بازش کن.
‫کمیسر شوکت.
‫«اومدم مرکز تشخیص طبی، خیابون هاله.
‫می‌تونید تا نیم ساعت دیگه بیاید دنبالم.»
‫«داریم میایم، صادق.»
‫این کمیسر کیه؟ هان؟ کیه؟
‫لعنتی. کارتش همونجاست. توی کیف پولم.
‫این پیام مال پنج دقیقه پیشه.
‫سریع باشید. احمد رو صدا کنید. یالا.
‫نه. نه.
‫بیارش اینجا!
‫آروم. آروم.
‫آخ.
‫از این طرف.
‫بیا ببینم.
‫تو چه عنی هستی افتادی به جون ما؟
‫اینجا رو چطوری پیدا کردی؟
‫از داروخونه افتادم دنبالت. ‫اصلاً متوجه من نشدی؟
‫آره درسته. یه پلیس به اسم شوکت هست.
‫کمیسر شوکت.
‫پلیس امنیت عمومی، شعبه مفقودین.
‫شماره‌اش هم اونجاست.
‫برو بیرون.
‫صادق؟
‫ببین داری اشتباه می‌زنی.
‫دست پلیس به ما نمی‌رسه.
‫وگرنه این همه وقت دووم نمیاوردیم.
‫فقط به احترام کمیسر شوکت،
‫همین یه بار رو کاری باهات نداریم.
‫خیلی خب.
‫ولی اگه کمیسر شوکت،
‫نخواد کارهای شما رو نادیده بگیره،
‫اون موقع چی میشه احمد؟
‫قاچاق انسان، فحشا، بیگاری‌کشیدن،
‫شاید قاچاق اعضای بدن و چیزای دیگه هم باشه.
‫هان؟ نظرت چیه؟
‫ببین.
‫همه چیز رو راجع به ‫این قضیه چکاپ به من میگی. خب؟
‫اینکه با توفیق چه کارایی می‌کردین؟ ‫این بچه چرا غیبش زده؟ کجا رفته؟
‫همه چی رو به من میگی. خب؟
‫عوضش من هم گوشیم رو برمی‌دارم،
‫زنگ می‌زنم به اداره ‫به کمیسر میگم نیاد اینجا.
‫افتاد؟
‫احمد جون.
‫این کارایی که شما اینجا دارید می‌کنید، ‫ به من ربطی نداره.
‫من فقط دنبال توفیقم. مامانش نگرانشه.
‫به زن بیچاره قول دادم پیداش می‌کنم.
‫گیریم که چیزهایی که دنبالشی رو فهمیدی،
‫قراره اینجوری راه و بیراه مزاحممون بشی؟
‫نه.
‫پس خوب گوش کن. ‫چون فقط یه بار می‌گم.
‫گول ظاهر مظلومش رو نخور.
‫این توفیقی که ازش حرف می‌زنی ‫ یه حرومزاده آب‌زیر‌کاه بود.
‫فکر می‌کنی فقط یه شاگرد سلمونی ساده بود؟
‫نچ. پشتش یه داستانی هست.
‫حدود یه سال پیش.
‫اینجا شروع به رفت‌و‌آمد کرد.
‫ولی انگار توی این کار،
‫استعداد ذاتی داشت، حرومزاده.
‫سریع پیشرفت کرد و ‫خودش یه پا جاکش شد.
‫شش ماه اخیر ‫ میومد اینجا بهترین دخترها رو انتخاب می‌کرد.
‫می‌برد عَرضه‌شون می‌کرد.
‫آخرین بار حدود یک ماه پیش، ‫از اینجا یه سری جنس برد.
‫بعدش دیگه پیداش نشد.
‫کلی دنبالش گشتم. ‫ولی دود شده رفته هوا.
‫ولمون کن تو رو خدا. ‫مگه این بچه چند سالش بود؟
‫چطوری می‌تونه جاکشی کنه آخه؟
‫یه شریک داشت.
‫هر پنجشنبه توفیق برای به اصطلاح چکاپ ‫بهمون زنگ میزد.
‫بعدش با یکی به اسم جودت ‫با یه سدان مشکی میومدن دم در.
‫جودت تو ماشین منتظر می‌موند ‫تا این پسره برگرده.
‫بعدش جنس‌ها رو بلند می‌کردن می‌بردن.
‫این جودت رو چجوری میشه پیدا کرد؟
‫اونش رو نمی‌دونم. نمی‌شناسمش.
‫خیلی خب احمد جون.
‫این داستانی که سرِ هم کردی، ‫برای بریدن پای من از اینجا، کافی نبود.
‫توی استانبول، یه میلیون جودت هست.
‫خب؟ راستی...
‫ده دقیقه از وقتت مونده.
‫به این راحتیا دست‌بردار نیست. ‫کاری که میگه رو انجام بده.
‫پلاک ماشینش رو از فیلم دوربین امنیتی در میاریم.
‫این شد یه چیزی!
‫خسته نباشید.
‫الو شعله.
‫ببخشید بد موقع زنگ زدم. ‫کار فوری دارم.
‫یه شماره پلاک برات می‌فرستم. ‫ببین به اسم کی ثبت شده.
‫باشه. باشه. منتظرم.
‫آره. کار خودته شعله.
‫این لامصّب رو پیدا کن.
‫امروز پنجشنبه‌اس!
‫چایی بدم داداش؟
‫- دستت درد نکنه. ‫- نوش جان.
‫با کی داری معامله می‌کنی احمد؟
‫کی توی ماشینه؟
‫لعنتی!
‫ناشی‌گری کردی صادق! ناشی‌گری!
‫اگه مارلو به جای تو بود، ‫می‌نشست تو ماشینش، تعقیبشون می‌کرد.
‫داداش یکی دیگه داری بدی؟
‫باهاش کاری نداشتن. ‫سر و صورتش سالمه.
‫نشسته اونجا کوفته می‌خوره. ‫رفت‌وآمد رو چک می‌کنه.
‫صحیح.
‫دریافت شد. بله حتماً.
‫حواسم بهش هست.
‫به حرف‌های مرال گوش نکن. باشه؟ ‫تو پسر من نیستی.
‫من تو رو تو خیابون پیدا کردم. ‫مامانت هم نمی‌شناسم. خب؟
‫بله مائده؟
‫- صبح بخیر صادق. ‫- صبح بخیر.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم. تو چطوری؟
‫وقت داری امروز با هم ناهار بخوریم؟ نظرت؟
‫- همین امروز؟ ‫- آره!
‫- عجبا! ‫- وا! چرا؟
‫تعجب کردم آخه. ‫می‌دونی که درگیر کار این توفیق...
‫- قرارمون باشه ساعت دو. نظرته؟ ‫- باشه. خوبه. کجا؟
‫- هتل «سرا» رو بلدی کجاست؟ ‫- آره. آره. بلدم.
‫- باشه پس می‌بینمت. فعلاً. ‫- فعلاً.
‫نکنه از غلطای شوهرت بو بردی؟
‫[ارسال پیام به سِوال: ‫برای ناهار یه قرار کاری دارم. نمی‌تونم بیام.]
‫اسفینکس، بریم.
‫کارت رو انجام بده. ‫نمی‌تونم بیشتر از این برات صبر کنم.
‫یالا پسر. یالا.
‫خودت می‌دونی!
‫[روز چهارم]
‫متشکرم.
‫- خوش اومدین. ‫- ممنونم.
‫چی میل دارید؟
‫ویسکی، لطفاً.
‫البته.
‫- ضمناً منتظر کسی هستم. ‫- مشکلی نیست.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫چهار...
‫پنج...
‫شش...
‫هفت...
‫- چهارده. ممنون. ‫- نوش جان.
‫شونزده، هفده...
‫دویست و شصت، ‫دویست و شصت و یک...
‫سلام صادق.
‫حالت خوبه؟
‫از آخرین باری که هم رو دیدیم، خیلی گذشته.
‫شش سال و پنج ماه؛ که سیزده ماهش تو زندان گذشت. ‫ در مجموع هفتاد و هفت ماه.
‫آره. خیلی گذشته.
‫حالت چطوره؟
‫مطمئنم مائده از حالم بهت گفته.
‫گفته.
‫واقعاً خوبی؟ آخه...
‫تو این هوا، اینجوری لباس پوشیدی.
‫معده‌ام به هم ریخته.
‫- می‌خوای یه چیزی سفارش بدیم؟ ‫- نه. لازم نیست.
‫نمی‌خوای حال من رو بپرسی؟
‫لزومی نداره. خودم می‌دونم.
‫کیفت کوکه. هر ماه گزارشش دستمه.
‫از طرف مائده؟
‫مطبوعات.
‫از این مجله‌های مد که می‌نویسن ‫شما کجا می‌رید، با کی میرید،
‫چی می‌خورید، چی می‌نوشید، چی می‌پوشید،
‫کی با کی خوابیده، ‫کی می‌خواسته ولی نتونسته با کی بخوابه،
‫همه‌اش هم با کلی عکس جذاب نشون میدن.
‫از همون‌جا.
‫یعنی الان اینجور اخبار رو دنبال می‌کنی؟
‫همسایه‌ام دنبال می‌کنه.
‫پس همسایه‌ات باید زن باشه.
‫زنه.
‫خوشگله؟
‫اینطوری بگم که زیبایی یکی از ارکان شغلشه.
‫هنوز از دست من عصبانی‌ای؟
‫فکر نمی‌کنی برای پرسیدن چنین سوالی ‫ یه کم زود باشه؟
‫یادمه قبلاً فکر می‌کردم آدم خوبی هستی
‫ولی تهش تو زرد از آب در اومدی.
‫این رو می‌بینی؟
‫باید یه بطری از این رو ‫یه نفس سر بکشم.
‫صادق من واقعا ازت ممنونم.
‫واقعاً میگم.
‫به‌خاطر همه کارهایی که کردی ازت ممنونم.
‫تشکر کردن چقدر کار سختی بود و ما نمی‌دونستیم.
‫هفت سال طول کشید تا بتونی یه تشکر بکنی.
‫روم نمی‌شد باهات رو در رو بشم.
‫نه بابا؟
‫خب پس،
‫چطوریه که الان روت میشه؟
‫صادق یه پرونده دیگه هم هست.
‫می‌خوان دوباره شکایت کنن.
‫خب؟
‫اگه شکایتشون نتیجه بده، ‫محکوم میشم و...
‫از کانون وکلا اخراجم می‌کنن.
‫خب؟
‫من نباید برم زندان صادق.
‫حداقل یه چند ماهی نباید برم زندان.
‫حامله‌ام.
‫هیچکی به اندازه تو من رو دوست نداشته.
‫میرم سیگار بکشم.
‫[عدالت اساس مملکت است.]
‫خوش اومدی داداش.
‫برات یه سوپرایز دارم.
‫چرا چشمات قرمز شده داداش؟
‫آلرژی دارم به گرده درخت‌ها.
‫- یه لیوان برام میاری؟ توش یخ بریز. ‫- اوهوم.
‫قرارت چی شد داداش؟
‫با کی ناهار خوردی؟
‫از اون مجله‌هات برام بیار. ‫شماره فوریه رو.
‫[رزان آکورت؛ توانا، زیبا، تندرست]
‫خیلی خوشگله.
‫کیه این زنه؟
‫همسر سابقم.
‫یعنی تو قبلاً انقدر پولدار بودی داداش؟
‫شوهر جدیدش پولداره.
‫اون ناراحتت کرده داداش جونم؟
‫چرا جدا شدین؟
‫همکار بودیم.
‫اون هم وکیل بود. با هم کار می‌کردیم.
‫یه روز تو یه پرونده، همه چیز به هم ریخت.
‫من همه چی رو گردن گرفتم.
‫پروانه وکالتم رو باطل کردن ‫بعدش هم افتادم زندان.
‫اون هم ترکم کرد.
‫با یه یاروی خرپول ازدواج کرد.
‫یعنی منتظرت نموند!
‫اگه من جای اون بودم، منتظرت می‌موندم.
‫باور کن منتظرت می‌موندم.
‫مگه آدم دیگه از زندگیش چی می‌خواد؟
‫یه جو معرفت!
‫چرا چشماتو بستی؟
‫داشتم دعا می‌کردم.
‫گفتی برام سوپرایز داری. چی شد پس؟
‫آره. وایسا. یکی هم نه، دو تا دارم.
‫- الان میام. ‫- باشه.
‫بله مائده؟
‫ببین می‌دونم تو عمل انجام شده قرار گرفتی.
‫واقعاً ببخشید. مجبور شدم.
‫وقتی عارف بهم گفت رزان بارداره...
‫عه... لعنتی.
‫از دست من عصبانی‌ای؟
‫مائده.
‫خواهش می‌کنم خودت رو بذار جای من.
‫فکر کن شوهرت کلاهبرداری کرده، ‫تو به‌جاش میفتی زندان.
‫بعد وقتی تو زندانی، شوهرت طلاقت میده ‫و میره با یه زن دیگه ازدواج می‌کنه.
‫هفت سال بعد، ‫این بهترین بخش داستانه،
‫یکی مثل من واسطه میشه،
‫شوهر سابقت میاد دیدنت ‫و دوباره همون چیزایی که گذروندی رو ازت می‌خواد.
‫که دوباره بری زندان.
‫اون موقع چی فکر می‌کنی مائده؟
‫عصبانی میشی یا نه؟
‫تو هر چی بگی، حق داری.
‫من فقط واسطه‌ام.
‫اگه قبول کنی که گردن بگیری،
‫عارف برات جبران می‌کنه.
‫مائده من چقدر می‌ارزم؟ هان؟
‫چقدر می‌ارزم مائده؟
‫شما درباره من چی فکر کردین؟
‫داداش چی شده؟
‫چی شده؟
‫خدا وجود داره داداش!
‫باور کن وجود داره.
‫پنج دقیقه هم نمیشه که تو رو ازش خواستم.
‫صبر کن!
‫صبر کن. صبر کن.
‫به کسی چیزی نگفتم.
‫راست میگم...
‫صبح بخیر.
‫دیگه کار نمی‌کنم.
‫اگه لازم شد، ‫ میرم خونه‌های مردم رو نظافت می‌کنم.
‫این هم دومین سوپرایز!
‫[روز پنجم]
‫هنوز کارهای امروزشون رو شروع نکردن.
‫چی داداش؟ کاری داری اینجا وایسادی؟
‫می‌خوام اونجا آزمایش بدم. تو نوبتم.
‫آزمایش؟ ‫اونجاها نری بهتره.
‫اونجا محل قتل شده.
‫قتل؟ کی رو کُشتن؟
‫یه یارویی بود یه کم لنگ می‌زد، ‫اینجا رفت و آمد می‌کرد. اسمش احمد بود.
‫اون رو کُشتن.
‫من هم از صاحبخونه شنیدم.
‫حله.
‫جودت، کار خودت رو کردی.
‫بله شعله؟ بگو.
‫این پلاک مال یه خودرو ناوگانیه که
‫که شیش ماه پیش،
‫توسط هولدینگ کان از یه شرکت مرتبط اجاره شده.
‫قسمت جالب ماجرا اینجاست:
‫این ماشین بیست روز پیش توی یه تصادف داغون شده.
‫هویت راننده فوتی هم قابل شناسایی نبوده ‫چون ماشین منحرف شده،
‫بعد با یه تانکر برخورد کرده ‫و کاملاً آتیش گرفته.
‫این در حالیه که ماشین اون موقع ‫ به رئیس حراست هولدینگ واگذار شده بوده.
‫یه سدان مشکیه.
‫- اسم رئیس حراست هولدینگ چیه؟ ‫- جودت کورو.
‫فکر کنم این یارو یه ریگی به کفششه.
‫قبلاً به خاطر اعتیاد به قمار ‫و مجروحیّتی که پیدا کرده بود،
‫از شغل سابقش اخراج و برکنار شده.
‫مثل این که معاون رئیس نیروی انتظامی بوده.
‫فرض بر اینه که شب حادثه، ‫ خودش پشت فرمون بوده.
‫چون دقیقاً از همون روز، ناپدید شده.
‫حله. شعله آدرسی چیزی ازش داریم؟ ‫از محل کارش یا خونه‌اش.
‫فقط آدرس خونه جدید زنش، قدریه، رو داریم.
‫خوبه. برام پیامکش می‌کنی؟ ‫راستی، حسین رو هم بفرست بیاد دنبالم.
‫به همین راحتی آدم می‌کشی؟
‫همه‌ش رو از چشم تو می‌بینم.
‫حالا معلوم میشه.
‫دو... سه... چهار...
‫بفرمایید. با کی کار داشتید؟
‫از شرکت بیمه مزاحمتون میشم. ‫صادق دمیر هستم.
‫اولاً تسلیت میگم.
‫برای صحبت درباره پرداخت بیمه عمر ‫آقای جودت کورو اینجا هستم.
‫شما همسرش هستید؟
‫پس شوهرخواهرم دو میلیون بیمه داشته.
‫همه پرداختی هم از طرف هولدینگ بوده.
‫هولدینگ برای کسایی که ‫حین انجام وظیفه فوت میشن،
‫کمک هزینه مسکن در نظر گرفته بود، ‫ولی آقا تحسین چیزی در مورد بیمه نگفت.
‫آقا تحسین؟
‫مدیر روابط عمومی بود.
‫یا نه، شاید هم هماهنگ‌کننده بود.
‫اصلاً چیزی یادم نمی‌مونه.
‫ولی کارتش رو یه جایی اینجاها گذاشته بودم.
‫وقتی سند رو آورده بود، این رو داد.
‫هوم.
‫ممنون.
‫شما آقا تحسین رو نمی‌شناسید؟
‫نه. ما فقط با بخش مالی سر و کار داریم.
‫آهان.
‫پس خودش سند رو برداشت آورد.
‫به نظر، شوهرخواهرت خیلی محبوب بوده.
‫جودت یه کیف توی خونه داشت،
‫که یه سری اسناد مربوط به شرکت ‫رو داخلش نگه می‌داشت.
‫برای گرفتن اون هم بود اومدنش.
‫- هوم؟ ‫- اوهوم.
‫خب، چندتا سوال در مورد موضوع باقی می‌مونه.
‫- خواهرتون کی از آداپازاری برمی‌گرده؟ ‫- پس‌فردا.
‫برای این که کارها سریعتر انجا بشه، ‫می‌تونم شماره‌اش رو داشته باشم؟
‫شماره خواهرتون رو.
‫البته.
‫بازم پرحرفی کردی بهیه.
‫لازم بود این همه حرف بزنی؟ ‫کارت ویزیت رو چرا بهش دادی؟
‫ول کن آبجی جون.
‫آقا تحسین.
‫مدیر اجرایی و هماهنگ‌کننده یه شرکتی باشی
‫که نصف مملکت زیر دستشه،
‫بعد
‫خودت بلند بشی برای تحویل دادن سند بری؟
‫آهان! مگه این که...
‫نیّت اصلیت چیز دیگه‌ای باشه.
‫تحسین جون
‫[تحسین گُل‌لو ‫هماهنگ‌کننده روابط عمومی]
‫توی اون کیف چیه؟
‫آقا صادق، مائده خانوم پشت خطه.
‫به گوشیتون زنگ زدن، جواب ندادین.
‫بله مائده؟
‫سلام. چیکار می‌کنی؟
‫هیچی. داشتم فکر می‌کردم.
‫در مورد پیشنهاد عارف؟
‫نه. درمورد مهاجرای سوری، ‫برده‌ها، برم اسکی‌شهیر یا نه.
‫کوچ کنم به یه جزیره گرمسیری، یا نه.
‫به این چیزها فکر می‌کردم. ‫بازم بگم؟
‫رزان چی؟
‫نخیر. همون توفیق برام کافیه.
‫می‌خوام اون پنج‌هزار تایی ‫که قولش رو بهم دادی ازت بگیرم.
‫فعلاً توفیق رو بیخیال شو.
‫اصلاً نمی‌خوای گوش بدی ‫ببینی پیشنهاد عارف چیه؟
‫پیشته؟
‫نه!
‫ولی اگه بیای اینجا، می‌تونم به اون هم بگم بیاد.
‫امروز، روز پنجمه.
‫طبق قرارمون یه هفته دنبالش می‌گردم ‫بعد دوباره صحبت می‌کنیم.
‫همون موقع میام اونجا.
‫هرچی درمورد این پرونده فهمیدم و نفهمیدم، ‫بهت گزارش میدم. حله؟
‫آهان. ضمناً،
‫سلام من رو به عارف نرسون.
‫کیه؟
‫منم.
‫این رو بگیر. بذار روش.
‫تا وقتی دردت آروم شه، نگهش دار. باشه؟
‫فکر کردم تویی.
‫رجب بود.
‫بهش گفتی دیگه کار نمی‌کنی. ‫برای همین اذیتت کرد. آره؟
‫شماره این رجب و
‫پلاک ماشینش رو به من بده.
‫یه شریک هم داره. ‫نمی‌خوام بهت صدمه بزنن.
‫قراردادی که امضا کردم، دستشونه.
‫باشه. یه کم استراحت کن.
‫باشه.
‫قربان بهتون سلام رسوند.
‫این دو تا اَلدَنگ و قراردادشون.
‫ممنونم.
‫هوی راه بیفت.
‫قربان ازتون می‌خواد که این لطف رو فراموش نکنید
‫و بدون اتلاف وقت، کاری که لازمه رو انجام بدید.
‫حواست رو جمع کن.
‫چی شد؟
‫قضیه رجب حل شد.
‫قراردادت رو گرفتم. روی کمده.
‫چطوری تونستی؟
‫مویرگی آشنا دارم.
‫بگیر بخواب.
‫من دیگه بهت نمی‌گم «داداش».
‫صادق.
‫باشه.
‫اسمم فاطمه‌اس.
‫ولی اسم فاتوش رو بیشتر دوست دارم.
‫[روز ششم]
‫تو دیگه کی هستی؟
‫بله؟
‫اوهو! آدم‌خوبه خودمون!
‫لباس جدید خریدی.
‫این چه رنگیه که پوشیدی!
‫گربه زبونت رو خورده؟ چرا حرف نمی‌زنی؟
‫تو باید حرف بزنی. ‫اون چیز مهمی که می‌خواستی بهم بگی چیه؟
‫اگه بگم یه گوشی دارم،
‫که پر فیلم و عکس و پیام عجیب غریبه ‫و حاضرم اون رو بهت بفروشم.
‫چی میگی؟
‫گفته بودی گوشی توفیق ‫دست تو نیست که! دروغگو.
‫- یادم نبود. ‫آره. یادت نبود.
‫از کجا بدونم الان دروغ نمی‌گی؟
‫پنج‌تا از عکسا و ‫ چندتا از پیام‌های گوشی توفیق رو
‫فرستادم روی گوشی خودم.
‫می‌تونی ببینی.
‫اگه گوشی رو میخوای، ‫باید بیست هزار لیر برام بیاری.
‫خودم می‌دونم. تو اینقدرا پول نداری.
‫- ولی ماجد داره. ‫- چه ربطی به ماجد داره؟
‫اون فکر می‌کنه مائده ازت خواسته ‫تعقیبش کنی.
‫کم مونده از ترس برینه به خودش.
‫ماجد بدون مائده، یه آس و پاس بدبخته.
‫تو این شرایط حتی جونش رو هم ‫ ازش بخوای، بهت میده.
‫عجب گیری کردیم!
‫مگه تو و ماجد عاشق هم نیستین؟
‫عشق کیلو چنده؟
‫اگه مربی تربیت بدنی بهتر از من پیدا می‌کرد، ‫سریع من رو یادش می‌رفت.
‫این رابطه برای ما یه چیز بُرد بُرده.
‫چندتا پیام بود که تهدیدآمیز به نظر می‌اومد ‫از طرف یکی که ایکس سیو شده.
‫تو می‌دونی کی می‌تونه باشه؟
‫اول پول، آدم‌خوبه.
‫- سلام. یه بطری شیر لطفا. ‫- سلام. بله حتما.
‫- چقدر میشه؟ ‫- هفت لیر.
‫[هیچ خبری از این دختر که ‫ سه ماه است گم شده، وجود ندارد.]
‫آقا، شیرتون.
‫برای خودم نمی‌خوام. ‫برای یه مادره.
‫هنوز من رو تعقیب می‌کنی؟
‫به من ربطی نداره چیکار می‌کنی.
‫به مائده چیزی نگفتم. نگران نباش.
‫چرا از عارف نمی‌خوای؟ ‫مرتیکه همه‌اش داره روس‌ها رو تیغ می‌زنه.
‫رزان باعث آشنایی مائده و عارف شد؟
‫توی هر دوتا طلاق مرتیکه، وکیلش بود.
‫تقریبا بدون یه قرون هزینه.
‫یعنی آشنایی‌شون از خیلی قدیماس.
‫یه نصیحتی برات دارم.
‫حواست به این دختره باشه.
‫زیر سن قانونیه. اگه بخواد برات دردسر درست کنه، ‫نمی‌تونی به این راحتیا خلاص شی.
‫تو فکر می‌کنی من انقدر ‫ توی ارتباط با زن جماعت تازه‌کارم
‫که نمی‌تونم خودم رو ‫ در برابرشون بیمه کنم، صادق؟
‫من همیشه از زن‌هایی که ‫ باهاشون وارد رابطه می‌شم
‫یه آتوی حسابی دارم رفیق.
‫رمزش، تاریخ تولدشه، بعدشم دو رقم اولش.
‫دو هزار و دو، بیست. ‫خواسته از ماجد تقلید کنه.
‫اگه بری توی چت‌هاش، ‫می‌تونی همه پیام‌هاشون رو ببینی.
‫[رمز را وارد کنید.]
‫هدفت از این کار چیه؟
‫ببین باباجون، خرج تحصیل اینجا خیلی زیاده.
‫لباس، وسایل، ‫همه چیز کلی پول می‌خواد.
‫ یا مثلاً احمق‌های میز بغلی که ‫دلشون می‌خواد با من بخوابن رو می‌بینی؟
‫کفش‌هاشون رو ببین. خوب نگاه کن.
‫اونی که ارزون‌تر از همه‌ست، دو هزار لیر قیمتشه. ‫دیگه به ساعت‌های رو مچشون کاری ندارم.
‫حالا اون پاکت لعنتی رو بده ببینم.
‫«فردا چکاپ هست.» جودت.
‫ایکس: «دلم برات تنگ شده.»
‫«تو دلت برام تنگ نشده؟»
‫«چرا جواب نمیدی؟»
‫«کجایی؟»
‫«من رو عصبانی نکن. ‫می‌دونی که دهنت رو سرویس می‌کنم.»
‫«مال و اموال من قابل شراکت نیست.»
‫«باید همیشه دمِ دستم باشه.»
‫تو دیگه کی هستی ایکس؟
‫حرف از مال و اموال من ‫و فلان و بیسار می‌زنی.
‫حرفات شبیه لات و لوت‌هاست.
‫اگه الان بهت زنگ بزنم...
‫بهم میگی کی هستی؟
‫زنگ بزنم؟ هوم؟
‫نزنم؟
‫باشه. پس کمک کن.
‫الان...
‫این پسره، توفیق، با جودت
‫به مدت شیش‌ماه، ‫هر پنجشنبه می‌رفتن پیش احمد.
‫سفارش‌ها رو می‌گیرن ‫می‌رسونن به مشتری.
‫سؤال اول: چرا پنجشنبه‌ها؟
‫مگه جاکشی فقط پنجشنبه‌ها لازمه؟
‫معلومه. چون مشتریشون یه نفره.
‫سؤال دو.
‫مشتریشون کیه؟
‫یا به جودت یه ربطی داره. ‫یا به هولدینگ کان.
‫آره.
‫ولی این آقای ایکس توی پیام‌هاش ‫لحن کوچه‌بازاری داره.
‫سبک کارمندای هولدینگ کان نیست.
‫وای توفیق!
‫چه آدم آب‌زیر‌کاهی بودی تو پسر!
‫لعنتی!
‫یه کم پیش می‌خواستم به قربان زنگ بزنم!
‫ممنون از کمکت.
‫الو باباجون. چه خبر؟
‫توی گوشی بیست‌هزارتاییت ‫برات ریده بودن؟
‫چرا چیزی نمیگی آدم‌خوبه؟
‫منتظرم دو کلمه حرف حساب بزنی.
‫- کجایی تو؟ ‫- به تو ربطی نداره که من کجام.
‫دیدی قناری یتر، واقعاً چه جونوریه. نه؟
‫- پینار. ‫- گمشو کنار.
‫به گوشی‌ای که دستته دقت کن.
‫تو برنامه‌هاش دو تا ماشین حساب هست.
‫اونی که سیاهه، ‫مخزن اطلاعات کارهای مخفیِ قناریه.
‫الان یه ویدیو برات می‌فرستم.
‫بذار رو اسپیکر.
‫گذاشتم.
‫اگه ادامه این ویدیو رو ببینی ‫پشمات می‌ریزه.
‫آدم‌خوبه
‫می‌خوای رمزش رو بهت بدم؟ هان؟
‫این بار سی هزار تا میخوام.
‫ماجد دیگه به من پول نمیده.
‫اون دیگه مشکل خودته.
‫الو ماجد. منم.
‫این دختره هست، پینار.
‫یه بدهی به من داره که ‫زیر بارش نمیره.
‫می‌تونی عکس‌هایی که ازش داری رو برام بفرستی؟
‫خب...
‫حله. پس ردیفه.
‫به مائده چیزی نمی‌گم. ‫ نگران نباش.
‫[همه چیز درباره زنزیبار؛ صادق دمیر] ‫(مجمع‌الجزایری در تانزانیا)
‫چطوری بدون این که بری اینجا، ‫درموردش مقاله نوشتی؟
‫همه‌جاش رو دیدم.
‫تو خواب.
‫دیوونه!
‫حالا چرا فقط جاهای گرمسیری؟
‫سرمایی‌ام. چیکار کنم؟
‫برای همینه که همیشه ‫اون کت گرم رو می‌پوشی.
‫ولی از این به بعد دیگه سردت نمی‌شه.
‫خودم گرمت می‌کنم.
‫بیا اینجا.
‫کیه این موقع زنگ می‌زنه؟
‫مرال.
‫- بله مرال؟ ‫- وای صادق!
‫پسرمون مُرده!
‫درد، شرم، خشم...
‫چیز دیگه‌ای نمونده که زئوس ‫در زمان حیاتش به ما نچشونده باشه.
‫چرا به سگه میگه پسرمون؟
‫هیچکس براش عزاداری نمی‌کنه.
‫- گریه نمی‌کنه. ‫- یه روز، حدود سه سال پیش...
‫داشتم اینجاها می‌چرخیدم، ‫سگه اومد پیشم و باهام اومد خونه.
‫- مرال خیلی ازش خوشش اومد. نگهش داشت. ‫- حالا...
‫- اینطوری شد که به فرزندی گرفتیمش. ‫- حالا وقت اعتراف رسیده...
‫می‌شنوید؟
‫حواستون هست؟
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫یه کم دیگه دیالوگ‌هاش رو فراموش میکنه.
‫حافظه‌اش ضعیف شده. ‫دو سالی میشه دیگه بازی نکرده.
‫یالا. بریم یه چیزی بنوشیم.
‫بریم.
‫خب خوشگله بگو ببینم ‫پسرم رو چقدر دوست داری؟
‫سگه رو؟
‫نه این مردک رو.
‫[روز هفتم]
‫پینار!
‫اوهو! آدم‌خوبه!
‫می‌بینم که منتظر منی.
‫عالیه.
‫خب؟ پول رو آوردی؟
‫چیزایی که اینجا دارم، از پول مهم‌تره.
‫بیا ببینم. بیا بشین. ‫این رو بده به من.
‫بشین.
‫حالت خوبه؟
‫گفته بودی بدی‌ها رو به تو بسپرم ‫ولی الان داری گریه می‌کنی.
‫چه جوریاس؟
‫این عاقبت بلندپروازی غلطه.
‫- فکر کردی ماجد رو اغوا کنی... ‫- من اغواش کنم؟
‫تو فکر می‌کنی همه چیز رو می‌دونی. نه؟
‫همه بدن، تو خوبی. ‫همه احمقن، تو عاقلی.
‫مگه نه؟
‫من اون بی‌شرف رو اغوا نکردم.
‫اون توفیقی که برای پیدا کردنش ‫خودت رو به آب و آتیش می‌زنی، من رو بهش فروخت!
‫یه روز تعطیل توی یه خونه توی پولونزکوی...
‫باشه. باشه. تعریف نکن. ‫نمی‌خوام بیشتر از این بشنوم.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- لازم نکرده.
‫یه لحظه وایسا.
‫نگرانش نباش. باشه؟ ‫خودم درستش می‌کنم.
‫در ازاش چی می‌خوای؟
‫هیچی.
‫آدم‌خوبه!
‫صفر، دو، بیست.
‫شما دیگه کدوم خرایی هستین؟
‫باید با هم صحبت کنیم ماجد.
‫باز چی شده؟ پول کم آوردی؟
‫برو با عارف صحبت کن.
‫هیس. هیچی نگو.
‫نمی‌خوام جلو دوستات، آبروت بره.
‫تو متولد 79ای. درسته؟
‫یک، نُه، هفت، نُه، یک، نُه.
‫پینار رمزش رو بهم گفت.
‫چیزای دیگه‌ای هم گفته. ‫مثلا این که تو خوب می‌دونی توفیق چه جور آدمی بوده.
‫من هم خوب می‌دونم ‫ تو پولونزکوی باهاش چیکار کردی.
‫توفیق رو «ملکه» سیو کردی.
‫چرا ملکه؟
‫ببینیم اینجا دیگه چی داریم.
‫عه... کمیسر جودت!
‫یعنی تو قبل از این که ‫از کارش اخراج بشه، می‌شناختیش.
‫شش، هفت سالی میشه.
‫از جونم چی می‌خوای؟
‫برو عارف رو با این سؤالات حامله کن.
‫با شعله صحبت کردم. ‫میدونی که باهام خیلی رفیقه.
‫تو پایه قماربازی‌هاش بودی.
‫ممکنه مائده هم قاطی پرونده‌هاش شده باشه.
‫شما جودت رو ‫به هولدینگ کان راهنمایی کردین؟
‫گوش کن ببین چی می‌گم، دیوثِ کارآگاه تقلبی.
‫گورت رو گم می‌کنی میری ‫یا بزنم گم و گورت کنم؟
‫تهدیدهات برام پشیزی ارزش نداره.
‫زودتر!
‫برو هر چی دلت می‌خواد به مائده بگو. ‫نمودی دیگه. بسه.
‫باشه پس. من وظیفه‌ام رو انجام دادم.
‫یه نگاهی به این بنداز.
‫اون یارویی که می‌بینی ‫داره با توفیق تمرین تربیت بدنی می‌کنه،
‫اسمش قربان‌ـه. ‫خودشون اینطوری صداش می‌کنن.
‫یه تبهکار بین‌المللی عجیب غریبه.
‫همونطور که می‌بینی، ‫سلیقه عجیبی هم داره!
‫یه ابزار عجیب هم داره. ‫نه اونطوری که فکر می‌کنی.
‫خیلی چیز عجیبیه. ‫باهاش آدم‌ها رو شکنجه‌های عجیب غریب می‌کنه.
‫خلاصه که رفیقمه.
‫اون هم یه ماهی میشه که دنبال توفیق می‌گرده.
‫اگه نمی‌خوای با من حرف بزنی ‫می‌تونی با اون حرف بزنی.
‫حالا اگه موافقی، ‫چندتا سوال ازت دارم.
‫توفیق و جودت رو تو با هم آشنا کردی؟
‫دو سال پیش توی بی‌اوغلو، ‫به یه بار دستبرد زدن.
‫زنگ زدم به جودت ‫تا یه کاری کنه توفیق دستگیر نشه.
‫هنوز با جودت در ارتباطی؟
‫یه ماهه فوت شده. مگه خبر نداری؟
‫به نظرت توفیق کجاست؟
‫من از کجا بدونم؟
‫فکر می‌کنی گزارش رفت و آمد ‫همه شماره‌های توی موبایلم دست منه؟
‫باشه پس بیا این رو با هم ببینیم.
‫شناختی‌اشون مگه نه؟
‫باید از افراد هولدینگ کان باشن.
‫از مائده هم می‌تونستم بپرسم، ولی خب...
‫ما زبون هم رو بهتر می‌فهمیم.
‫اینا کیَن؟
‫هان؟
‫یا اگه دوس داری قربان بیاد ازت بپرسه.
‫باید خودشون باشن.
‫دوقلوهای رئیس کان.
‫همیشه کارهای عجیب می‌کنن.
‫خوبه.
‫چیزهایی که تو گوشیت داشتی، از پینار
‫که گفتی آتو می‌گیرم و اینا...
‫حذفشون کن.
‫عکس، فیلم، هرچی که هست. باشه؟
‫همین جا می‌شینم تا انجامش بدی.
‫یکی از همین‌ها برای من هم سفارش بده.
‫آقا صادق. بهتون اخطار داده بودم!
‫- این زنیکه، سِوال... ‫- هیس. ساکت.
‫نامزدمه. حواست به حرف‌هات باشه.
‫هاه! نامزد؟ خدا خوب در و تخته رو جور می‌کنه.
‫اگه نامزدین، ازدواج کنین.
‫از خونه من گم شین برین.
‫من رو دست می‌اندازین؟
‫- ذکر روزانه‌اش رو می‌گفت؟ ‫- آره.
‫- باز یادش رفته؟ ‫- نمی‌دونم. اونجا نموندم.
‫میشه با هم حرف بزنیم؟
‫این همون همسایه‌ات نبود ‫ که مجله مد رو دنبال می‌کنه؟
‫شنیدم نامزد کردین. ‫این خانومه که پایین بود، می‌گفت.
‫اون یه کم...
‫نه. یه کم نه...
‫زیادی برای تو جوون نیست؟
‫بستگی داره چه جوری به قضیه نگاه کنی. ‫مثلاً، بازنشسته شده.
‫ممنون می‌شم اگه سیگار نکشی.
‫مگه شغلش چی بوده که بازنشسته شده؟
‫تن‌فروشی.
‫تازگی‌ها. همین دو سه روز پیش.
‫چه سکوت سنگینی!
‫هفت. هفت ثانیه شد.
‫پس هنوز هم می‌شمُری.
‫می‌شمُرم.
‫کودک درونم رو نتونستم بکُشم. ‫دلم نیومد.
‫بچه‌ام دختره، صادق.
‫همونی که همیشه می‌خواستیم.
‫اون موقع‌ها.
‫صادق، اگه کمک کنی من نرم زندان.
‫اگه این کار رو بکنی، ‫این دختر به دنیا میاد.
‫عارف یه نقشه داره.
‫برای همین اومدم.
‫وکیل‌ها می‌گن بهتره که ‫موقع ارائه توضیحاتم توی دادگاه،
‫همه تقصیر رو گردن تو بندازم.
‫با توجه به اعترافات قبلیت.
‫چرت نگو.
‫من بودم که دختر می‌خواستم؛ نه تو.
‫ببخشید که سیگار می‌کشم.
‫چی داری می‌گی؟
‫من چی می‌گم؟ ‫تو چی داری می‌گی؟
‫از گذشته عبرت نگیر.
‫عقلت نیاد سر جاش. ‫منظورت همینه دیگه؟
‫عارف خیلی دست‌و‌دل‌بازه.
‫تو چقدر خوش‌شانسی!
‫شوهر قبلیت آدم خوبی بود. ‫این یکی هم دست‌و‌دل‌بازه!
‫یه نگاه به حال و روزت بکن.
‫خونه‌ات شبیه زندانه.
‫وسایلت همه مال عهد دقیانوسه.
‫بوی... رطوبت.
‫چطوری اینجا زندگی می‌کنی؟
‫چرا با خودت این کار رو می‌کنی؟
‫- این برات یه فرصته... ‫- من از شرایطم راضی‌ام.
‫هر شب توی خواب...
‫جزایر گرمسیری و جاهای گرم رو می‌بینم.
‫همه کسایی که دورم رو گرفتن هم آدمای خوبی‌ان.
‫مثل فاحشه‌های بازنشسته؟
‫اسمش فاتوش‌ـه.
‫بهترین آدمیه که تو عمرم دیدم.
‫به کسی که دوسش داره خیانت نمی‌کنه.
‫این فقط بدنشه که فاحشه‌اس.
‫ولی تو چی؟
‫صادق یه لحظه گوش کن.
‫- فقط به خاطر خودت... ‫- مائده!
‫حواست به کار خودت باشه لطفا.
‫حواست به اون شوهر دیوثت باشه.
‫برو از ماجد بپرس ‫تو خونه مجردیش بهش خوش می‌گذره یا نه.
‫به هرحال به زودی گندش در میاد. ‫فعلاً.
‫ما نامزد همیم؟
‫- اون زنه، مائده، بهم گفت. ‫- اوهوم.
‫- از جمیله شنیده بود.
‫یه چیزی بپرسم؟ ‫- اوهوم.
‫اگه من چیز نبودم...
‫حاضر بودی واقعاً باهام نامزد می‌کردی؟
‫تو
‫چیز بوده ‌باشی یا نبوده ‌باشی...
‫ما دیگه نامزدیم.
‫تو الان دیگه پرنسس منی.
‫اون دختره تو اون برنامه مورد علاقه‌ات،
‫- خب؟ ‫- مثل اون.
‫دیگه از بارداری پیشگیری نمی‌کنم.
‫[روز هشتم]
‫سلام آقا تحسین. ‫صادق دمیر هستم. وکیلم.
‫می‌خواستم در مورد یه موضوعی باهاتون صحبت کنم.
‫آقا تحسین رفتن مرخصی. ‫من نوری هستم.
‫موضوع چیه؟
‫در مورد بیلگه و کامیل کان.
‫هرکی به شما گفته با این شماره ‫می‌تونید با اون‌ها صحبت کنید، اشتباه متوجه شده.
‫ممکنه بهشون بگید ‫ موضوع درباره جودت کورو و توفیق حسن‌ـه؟
‫کص ننت حرومزاده.
‫خیلی خب پس این کار رو بکنیم.
‫من براتون یه ویدیو می‌فرستم ‫بعدش منتظر جوابتون می‌مونم.
‫خیلی وقت ندارم.
‫دو ساعت فرصت داری. افتاد؟
‫مرتیکه لجن.
‫ممنونم.
‫[تحسین گُل‌لو: ‫لوکیشنت رو بفرست.]
‫آقا کامیل ببخشید مزاحم شدم.
‫یه وکیل به اسم صادق ‫با شماره کاری تحسین تماس گرفت.
‫و یه ویدیو فرستاد.
‫- آقا تحسین! ‫- تماسش از شماره توفیق بود.
‫- چی میخواست؟ ‫- می‌خواست شما رو ببینه.
‫از سمت چپ.
‫خوش اومدین.
‫من بیلگه‌ام.
‫این هم کامیل.
‫یه مقدار به نور حساسیم.
‫شما هم صادق دمیر هستید.
‫می‌تونم ازتون پذیرایی کنم؟
‫ویسکی؟ عرق نیشکر؟
‫- ودکا؟ ‫- ودکا خوبه.
‫گفتن می‌خواید با ما صحبت کنید؛ ‫در مورد توفیق.
‫فکر کردم شاید شما خبری از توفیق داشته باشید.
‫- این هم ودکاتون. ‫- متشکرم.
‫شما با هم کار نمی‌کردید؟
‫کی؟ من؟ این رو از کجاتون درآوردید؟
‫ویدیویی که برای آقا نوری فرستادی، ‫از گوشی توفیق ارسال شده.
‫آهان! نه. من با توفیق کار نمی‌کنم. ‫تا حالا یک بار هم ندیدمش.
‫گوشی و ویدیوهاش تصادفی به دستم رسید.
‫به نظرم قضیه از این قراره:
‫این جودت و توفیق
‫با این ویدیوها از شما اخاذی می‌کردن. آره؟
‫شما هم می‌خواستید ‫اون‌ها رو از سر راهتون بردارید.
‫با این حال، ‫هیچ کدوم این حرف‌ها به من ربطی نداره.
‫من فقط دنبال توفیقم. می‌خوام پیداش کنم.
‫چون مامانش نگرانشه.
‫آقا صادق.
‫شما همه چیز رو برعکس متوجه شدید.
‫ما هم دقیقاً مثل شما ‫دنبال شیطون کوچولوی عزیزمون می‌گردیم.
‫آقا صادق، اون چیزی که ‫توی زندگی‌تون بیشتر از همه، می‌خواید چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید زندگی توی یه جزیره گرمسیری.
‫پس شیطون ما رو پیدا کنید.
‫همون جوری که تلفنش رو به دست آوردید.
‫خودش رو هم می‌تونید بیارید پیشمون.
‫البته اگه هنوز زنده باشه.
‫همونطوری که فکر کردید از ما اخاذی کرده
‫می‌تونید به زنده بودنش مطمئن باشید.
‫بیاین دنبالم.
‫بیاین!
‫ببینید ما عاشق شکاریم.
‫خرس قطبی.
‫این بز از رشته‌کوه توروس اومده.
‫رفاقت مخاطره‌آمیز
‫راه رفتن لبه پرتگاه،
‫یعنی کاملاً نترس بودن.
‫می‌دونید آدم بعد از تجربه ترس، ‫چه احساسی داره؟
‫اگه قراره بگین «وحشت»، ‫بعدترش رو میخوام.
‫یه لذت خالصه.
‫برای رسیدن بهش،
‫اول باید با بزرگ‌ترین ترست روبه‌رو بشی.
‫معمایی که ما می‌خوایم حل کنیم، همینه.
‫یادت بمونه.
‫توفیق رو تحویل ما بدین. ‫اون جزیره گرمسری مال خودتون میشه.
‫خیر باشه پینار.
‫صادق، مامانم می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫- آقا صادق؟ ‫- بفرمایید یتر خانوم.
‫دیگه دنبال توفیق نگرد.
‫چرا؟ کسی چیزی گفته؟
‫نه. نه. خوابش رو دیدم.
‫پسرم تو یه جایی مثل بهشته.
‫حوری‌ها دورش رو گرفتن.
‫پر از آرامش. ‫یه هاله نور دور سرش.
‫بهتره مزاحمش نشیم.
‫ممنون. ببخشید بهت زحمت دادم.
‫الو. بابا جون!
‫- بچه جون جریان چیه؟ ‫- یتر پاک دیوونه شده.
‫چند ساعت پیش اومد خونه و به همه گفت ‫برمی‌گردیم روستامون.
‫الان هم داره وسایل جمع می‌کنه.
‫من بمیرم هم نمیرم دهات مهات.
‫شنیدی؟ نمیرم.
‫باشه. گوشی مامانت رو بردار.
‫از... سه روز قبل ‫لیست همه تماس‌های دریافتیش رو برام بفرست.
‫خب؟ خدافظ.
‫دیگه فقط تو کارفرمای من نیستی یتر خانوم.
‫دو تا کارفرمای جدید دارم.
‫حرومزاده! حرومزاده!
‫چطور تونست این کار رو بکنه؟
‫باید فوراً از شر این ماجد خلاص بشم.
‫صادق به من بگو چیکار کنم. ‫همون کاری که قبلاً تو دانشگاه می‌کردی.
‫یه راهی جلوی پام بذار.
‫وایسا. وایسا.
‫ببین.
‫تو انگار یه چیزهایی داری که به کار من میاد. نه؟
‫مائده، طلاق گرفتن از این مرتیکه ‫ برات چقدر آب می‌خوره؟
‫چهار، پنج میلیون بیشتر میشه؟ هان؟
‫باشه.
‫من می‌تونم چند تا عکس جور کنم ‫که به کارت بیاد.
‫عالیه. خیلی عالی میشه.
‫ولی خب، گرون تموم میشه. ‫یه سیصدهزارتایی لازمه.
‫فردا پول رو بده به حسین ‫برام بیاره خونه. حله؟
‫باشه.
‫مائده تو به اندازه عارف دست‌و‌دل‌بازی.
‫ممنون.
‫لعنت بهت ماجد. کار تو بود. نه؟
‫ماجد این‌کاره نیست. ‫این یارو نزدیک بود من رو بکُشه.
‫ولی از دوقلوها بعید نیست.
‫اون یارو نوری هم اصلاً ازم خوشش نیومد.
‫اوف!
‫«فردا صبح ساعت 11. ‫شماره‌ها ایناس:...»
‫آفرین پینار.
‫زنگ بزنیم ببینیم شماره‌ها مال کیه.
‫قدریه؟
‫جودت!
‫از یتر خواسته بیخیال پیدا کردن توفیق بشه.
‫خودشه!
‫تو بودی دو دقیقه‌ای می‌فهمیدی.
‫همینه!
‫بیا تو.
‫عه! صادق هم اینجاست!
‫سلام. ما اومدیم.
‫- آخ. ‫- خونه مرال رو تخلیه کردیم.
‫تا موقع رفتن به اسکی‌شهیر ‫ پیش ما می‌مونه.
‫اینجا هم که خالیه.
‫یه کم هم خرید کردیم. ‫اسکی‌شهیر احتمالاً باید سرد باشه.
‫مرال چیمن.
‫چه کمکی از دستم بر میاد سرورم؟
‫برای آخرین بار میری روی صحنه ‫و نقش عاشق مخفی رو بازی می‌کنی.
‫[روز نهم]
‫بریم.
‫- کی می‌تونم برداشت کنم؟ ‫- به محض این که 18 ساله شدی.
‫ایول چیزی نمونده!
‫تو خودت هم پول‌لازمی ‫ولی باز هم همه پول رو به من دادی.
‫در واقع آدم خوبی نیستی. ‫بیشتر ساده‌لوح به نظر می‌رسی.
‫بریم که داشته باشیم.
‫یک...
‫دو...
‫بیا. بیا.
‫مرال خانوم؟
‫اینجایید؟
‫قدریه‌ام. تلفنی باهاتون حرف زدم.
‫کسی خونه نیست؟
‫خوش اومدین.
‫همونی شد که فکرش رو می‌کردم.
‫بگیرش!
‫باز کن در رو. باز کن.
‫باز کن حرف بزنیم. ‫کاری باهاتون ندارم.
‫- دارم میام بیرون. ‫- دستا بالا.
‫لعنتی!
‫چشمام! ‫لعنتی من از اینجا درت آوردم!
‫لعنتی.
‫قربان در جریان این چیزها هست؟
‫اون توفیق عوضی. ‫همه‌مون رو بازی داد.
‫اون بود که گاوصندوق رو باز کرد.
‫چی برداشتین از گاو صندوق؟
‫پنجاه هزار یورو.
‫با... فاکتور همه ماشین‌های قاچاقی.
‫همین؟
‫آره به خدا. من فقط ‫کاری که توفیق خواست رو انجام دادم.
‫پول‌ها تو ماشینه.
‫بگیر. همه‌اش مال خودت.
‫خیلی شانس آوردید که ‫اینجا آپارتمان دوستمه.
‫وگرنه همینجا ولت می‌کردم ‫تا انقدر خونریزی کنی که بمیری.
‫به هر حال آخرش قربان پیدات می کرد.
‫قراره با بولداگ حسابی سرگرم بشید.
‫پاشو ببینم. پاشو.
‫چه‌جوری فریبت داد؟
‫خیلی کتکم می‌زد.
‫کی؟ این؟
‫جودت.
‫برای فریب هر کسی تونستی یه راهی پیدا کنی.
‫بهت چه قولی داده؟
‫گفت وقتی جودت رو از سر راه برداشته شد، ‫تو رو می‌گیرم و با هم فرار می‌کنیم؟
‫یه چیزی بگم؟
‫اون خواهر سانتی‌مانتالت، بهیه...
‫با اون برنامه ریختن.
‫که تو رو هم از سر راهشون بردارن. ‫بهت گفته باشم.
‫این بهت گفت خونه رو بفروشی؟
‫حدس زده بودم. حدس زده بودم.
‫حالا... قدریه!
‫دست‌هات رو باز می‌کنم. خب؟
‫تو هم هر چی اینجا دیدی، فراموش می‌کنی.
‫خودت رو گم و گور می‌کنی.
‫چون یه گروه مافیایی بزرگ ‫ پشت این شیطون کوچولو هست.
‫خونه‌ات رو بفروش. ‫بچه هات رو بردار برو آداپازاری. فهمیدی؟
‫یالا.
‫زبون قناری یتر رو گربه خورده.
‫همه رفتن.
‫کسی نمونده. حرف بزن.
‫اون زنه کجاست؟
‫- کدوم زن؟ ‫- دوست‌دختر جودت.
‫همونی که زنگ زد به قدریه، ‫گفت همه چی رو می‌دونم.
‫مرال رو میگی؟ ‫یه بازیگر تئاتر خیلی خفنه.
‫- یعنی دوس‌دختر جودت نبود؟ ‫- نه پس. بود؟ احمق!
‫- تعریف کن ببینم. ‫- صادق من خیلی پول دارم.
‫اگه بخوای...
‫راه‌های دیگه‌ای هم هست.
‫هیچی مثل گلوله، قشنگ خدافظی نمی‌کنه.
‫حرف بزن.
‫این دوقلوها دیوونه‌ان. هردوشون!
‫مخصوصاً کامیل که بیماره. بیمار.
‫یه چیزی که بهش میگه لذت خالص
‫باعث شده به هیچ‌کس گوش نکنه.
‫برای همین من هم ‫از مراسم مخفیشون یواشکی فیلم گرفتم.
‫ولی قبلاً هیچ وقت اینقدر زیاده‌روی نمی‌کردن.
‫جنس‌ها رو تیکه تیکه کردن.
‫لاپوشونی قضیه هم ‫موند برای جودت و بچه‌هاش.
‫همون جا جودت تصمیم گرفت ‫همه چی رو کاملاً مخفی نکنه.
‫چاقویی که باهاش قتل کردن...
‫قطعاً اثر انگشتشون روش مونده.
‫خب.
‫بعدش هم پول اخاذی رو بین خودتون تقسیم کردید.
‫خب؟ جودت رو چه‌جوری حذف کردی؟
‫با کمک قدریه.
‫انقدر بدبخت بود که ‫هرچی ازش می‌خواستم، انجام می‌داد.
‫قبل این که راه بیفته ‫چند قطره داروی خواب‌آور توی مشروبش ریخت و...
‫بعدش هم...
‫اخاذی‌ای که جودت شروع کرده بود رو ‫قدریه تمومش کرد.
‫پول‌ها و اون خونه رو گرفت.
‫چه نیازی به قدریه داشتی؟
‫می‌تونستی چاقو رو برداری ‫و خودت ازشون اخاذی کنی.
‫برای من خیلی خطری بود.
‫ولی از اونجایی که شوهر قدریه ‫کارمند هولدینگ بود،
‫از معامله باهاش راضی نبودن.
‫آهان. بعدش هم پول‌ها و خونه موند برای تو. آره؟ ‫خوب حواست جمعه ها.
‫اگه تو خودت رو قاطی نمی‌کردی، آره.
‫چطور مگه؟
‫- احمد چی؟ ‫- تقصیر تو شد.
‫خیلی داشتی به من نزدیک می‌شدی.
‫به اون یارو، صادق، اصلاً نزدیک نشو.
‫نمی‌دونیم کیه و چی می‌خواد. ‫ممکنه با پلیس همکاری کنه.
‫صحیح.
‫ولش کردن مرتیکه رو؟
‫باهاش کاری نداشتن. ‫سر و صورتش سالمه.
‫حمزه جون. عسلم.
‫فقط قضیه احمد رو حل کن.
‫پس قربان رو می‌شناسی.
‫آره.هر کس دنبال تو می‌گرده ‫یه سر میاد پیش من.
‫اگه تو خودت رو قاطی نمی‌کردی...
‫از هر قدمی که قربان بر می‌داشت ‫با خبر بودم چون حمزه نفوذی من بود.
‫وقتی حمزه دیگه به کارت نمی‌اومد ‫ می‌خواستی باهاش چیکار کنی؟
‫یکی رو پیدا می‌کردی اون رو بکُشه.
‫نوبت توئه.
‫بگو ببینم چطور باخبر شدی.
‫مامانت.
‫النگوی دستش رو درآورد داد به من ‫تا دنبال تو بگردم.
‫برای همین هم برام سوال شد.
‫با خودم گفتم چی شد که یهو پا پس کشید؟
‫کی می‌تونه مجبورش کنه بیخیال بشه؟
‫تو.
‫بقیه‌اش دیگه راحت بود.
‫زنگ زدم به پینار.
‫خواهرت.
‫همونی که خودت فروختیش.
‫آخرین شماره‌های لیست تماس ‫مامانت رو برام فرستاد.
‫حالا هم که اینجایی.
‫اون خدیجه خراب!
‫اسمش پیناره.
‫هرکسی حق داره اسمی رو ‫انتخاب کنه که برازندشه.
‫ ببین من رو. ببین.
‫[سفارشتون حاضره.]
‫راه بیفت.
‫هان؟
‫وصیتی، چیزی داری؟
‫به چه حقی این کار رو با من می‌کنی؟
‫چندتا بچه بیتیم کُشتی؟
‫بهشون فکر کن.
‫من هم بچه یتیم بودم.
‫جاش امنه.
‫- ودکا؟ ‫- نه. می‌خوام رانندگی کنم.
‫آفرین به شما.
‫تونستین شیطان رو از لونه‌اش بیرون بکشین.
‫می‌دونی که با اومدن به اینجا ‫خودت رو در معرض خطر بزرگی قرار میدی دیگه؟
‫ها...
‫یا دوست دارین لبه پرتگاه قدم بزنین؟
‫نه بابا. نه. نه.
‫جوانب احتیاط رو رعایت کردم. ‫شما نگران نباشین.
‫حالا می‌خواین با توفیق چیکار کنین؟
‫از جایی که کارمون نیمه‌کاره شده بود، ‫ادامه می‌دیم.
‫به پامون میُفته.
‫با ترس و وحشت.
‫پس شما به کشف این ‫لذت خالص ادامه می‌دین.
‫که اینطور.
‫جز وحشت راه دیگه‌ای هم هست؟
‫لذت خالص.
‫از شر سرچشمه می‌گیره.
‫همون طور که شیطان از قلب زاده میشه.
‫هر چی نباشه، خیر و شر برادرن.
‫بله. ممکنه. ممکنه.
‫حتی یه آدم خوب هم
‫وقتی پای عدالت بیاد وسط، ‫می‌تونه آدم بدی بشه.
‫خوبه. بریم.
‫فقط تو.
‫کلیدها رو تحویل بده. یالا.
‫بریم.
‫هر چی اسلحه همراهته ‫بذارش روی زمین.
‫بفرست بیاد.
‫کیفت رو هم. سریع.
‫همه‌اش همینه.
‫نزدیک شدی.
‫پل چوبی.
‫گوشیت رو بده. یالا.
‫حرومزاده!
‫آخ پام. پام.
‫ببین.
‫توفیق اونجاست. ‫برو قبل این که غذای خرس‌ها بشه بیارش.
‫کجا داری میری؟
‫قبرستون.
‫یک...
‫هزار و ششصد و هشتاد و یک...
‫هزار و ششصد و هشتاد و دو...
‫بله؟
‫پول‌های گاو صندوق و فاکتور ماشین‌ها.
‫این هم کلید ماشین حمزه‌اس.
‫اگه با چشم‌های خودم ندیده بودم، ‫باور نمی‌کردم.
‫مسخره‌ات کردیم. بهت گفتیم کارآگاه.
‫اشتباه کردیم.
‫بهت مدیون شدیم.
‫پس یه کاری بکنیم صادق خان.
‫ماشین حمزه مال خودت.
‫یه چیز دیگه هم ازم بخواه.
‫پول، طلا، هر چی دلت میخواد.
‫قربان بدهکار کسی نمی‌مونه.
‫نه پول می‌خوام نه طلا.
‫دو تا آدرس بهت میدم.
‫باشه. آدرس‌ها رو بفرست.
‫وقت رو تلف نکنیم.
‫مستقیم برو خونه، صادق.
‫توفیق و ما و همه اتفاق‌هایی که افتاد رو...
‫همه‌اش رو فراموش کن.
‫دیگه نبینمت.
‫حسابمون هم که تسویه شد.
‫حله؟
‫ببین صادق
‫اومدم که بهت گوشزد کنم ‫منطقی باشی.
‫فکر می‌کنی این بار ‫قاضی حکمش رو عوض می‌کنه؟
‫بهترین کاری که می‌تونی بکنی...
‫[روز دهم]
‫اینه که از همون اول، ‫تقصیر رو گردن بگیری.
‫اگه قبول کنی،
‫رزان رو از همه مشکلات احتمالی، ‫نجات میدی.
‫حاضریم هرچقدر که لازم بشه
‫برای این کار هزینه کنیم.
‫ببین عارف آکورت،
‫یه فرصت بهت میدم ‫که دست‌و‌دل‌بازیت رو به رخ بکشی.
‫چطوره این کار رو بکنیم؟
‫اون هزینه‌ای که می‌خوای بکنی رو...
‫به نظرم دو برابرش بکن.
‫چون تو این کلاهبرداری هر دوتون دست داشتین.
‫من هم هفت سال پیش ‫به‌خاطر رزان «دمیر»،
‫گردن گرفتم.
‫افتاد؟
‫اون موقع تازه سقط کرده بود.
‫الان هم باردارم.
‫ولی دیگه شوهرت من نیستم. اینه.
‫پس منتظر چی هستی عارف؟ ‫رمزی رو صدا کن، بیاردش.
‫آره عابربانک جون. ‫بگو یارو پول رو بیاره.
‫و تا وقتی پول‌ها برسه،
‫گُه‌کاری‌هایی که با هم کردید ‫ رو برام تعریف کنید.
‫باید بدونم به چی قراره متهم بشم دیگه. ‫ غیر از اینه؟
‫خیلی خب.
‫می‌تونیم خلاصه‌اش رو برات بگیم.
‫بفرمایید. پول‌هایی که خواسته بودید.
‫بریم که داشته باشیم.
‫- یک... ‫- دیوونه‌ای چیزیه؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫دارم تصمیم می‌گیرم.
‫این رو بردارم برم یه جزیره گرمسیری،
‫یا یه هتل توی اسکی‌شهیر بخرم؟
‫چون قطعاً نمیرم زندان.
‫صادق. خواهش می‌کنم.
‫یه لحظه صبر کن. ‫پس چرا داری پول می‌گیری؟
‫می‌خوای کلاه ما رو برداری؟
‫کی بود که همین الان ‫ به کلاهبرداری‌هاش اعتراف کرد؟
‫[در حال ضبط]
‫نمی‌دونم تا حالا داستایوفسکی خوندی یا نه؟
‫رمان‌های قهرمانی خوبی داره.
‫رزان خیلی قهرمانی نمی‌پسنده.
‫ولی تو این کاری که من می‌گم رو بکن.
‫همونجوری که من هفت سال پیش ‫برای آزادی رزان
‫از آزادی خودم گذشتم، ‫تو هم همین کار رو بکن.
‫قهرمان داستان باش.
‫قطعاً وکلای معروفی که داری ‫چهار پنج ماهه آزادت می‌کنن.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫چهار...
‫پنج...
‫شش...
‫هفت...
‫هشت...
‫شوهرت هم داستایوفسکی نخونده.
‫وفاداریش فقط هشت ثانیه طول کشید.
‫راستی
‫می‌دونم که باردار نیستی.
‫اون آدم عاشق...
‫و فداکار قبلی...
‫اون آدم خوب کجا رفته؟
‫عوض شدم.
‫دیگه صادق نیستم.
‫عادل‌ام.
‫بیا پسر.
‫این هم از این.
‫موقع نگاه کردن بهش ‫به پشت روی زمین می‌افتن.
‫من هم مثل اون‌ها.
‫یک...
‫صادق! ‫تقصیر توئه دیالوگم رو یادم رفت.
‫حالا چطوری حرف‌های رومئو ‫به گوش ژولیت زیبا برسه؟
‫پاشین جمع و جور کنین. ‫می‌ریم اسکی‌شهیر.
‫- وای! ‫- صادق!
‫اسمم از این به بعد عادله.
‫باشه. عادل هم قشنگه.
‫[بر اساس رمانی به همین نام ‫اثر: مهمت اروغلو]
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.