..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫« تقدیم به تمام افرادی که با اختلال ‫طیف اوتیسم دست و پنجه نرم می‌کنند »
‫حق با من بود، حق با من بود.
‫این شد یه چیزی. ‫این خوب بود، خوشم اومد.
‫اکثر مردم منو درک نمی‌کنن.
‫دیگه هیچکس باهات روراست نیست، ‫تابحال دقت کردین؟
‫همه یه‌جور زبون سرّیِ خودشون رو دارن.
‫مثل یه کدی می‌مونه ‫واسه قصد و غرض واقعی‌شون.
‫مثل وقتی که دکتر واسه اولین‌بار ‫بهم گفت پسرم اوتیسم داره.
‫می‌دونین، برگشت بهم گفت: ‫«ذهن بیماران اوتیسم...
‫به‌طرز خارق‌العاده ‫و متحول‌کننده‌ای غیرطبیعیه.»
‫بهش گفتم: «جدی می‌فرمایید؟»
‫«مثلاً چطور؟»
‫چون می‌دونین، پسرم خیلی حرف نمی‌زد.
‫سال‌ها بود یه کلمه هم حرف نمی‌زد.
‫فقط زبونِ ناله، غُرغُر...
‫و جیغ و داد‌های کَرکننده حالیش می‌شد.
‫و وقتی بالاخره زبون باز کرد، ‫دیگه خفه‌خون نمی‌گرفت.
‫عین واقعیته. واقعاً ساکت نمی‌شد.
‫اگه دکتر حقیقت رو بهمون گفته بود ‫وقت کمتری ازمون می‌گرفت.
‫«بزن تو گوش اون جک و جنده‌ها ‫و بهشون نشون بده کی رئیسه!»
‫- عذرا! ‫- بچه‌های اوتیسمی به تخم‌شون هم نیست.
‫- «اسم منو بگو!» «اسم منو بگو!» ‫- واقعاً نیست، نیستش.
‫به‌نظر خوب میای.
‫کار و بار چطوره؟
‫خوبه.
‫عذرا کِی وقت کرد «برکینگ بد» ببینه؟
‫آخرهفته‌ی پیش بکوب همه‌شو دیدیم.
‫- شاید بهتره یکم بیشتر مراقب باشیم. ‫- منـ... منظورت چیه؟
‫اون از پنج سالگی نیویورک تامیز مطالعه می‌کنه.
‫قطعاً با والتر وایت کنار میاد.
‫- ممنون که تشریف آوردین. ‫- سلام.
‫- سلام، جنا. ‫- خانم لی، سلام. خوشبختم.
‫مکس، جفت‌تون دکتر تاماروا رو که می‌شناسین.
‫اوهوم.
‫عذرا، لطفاً پیش آنتونی بمون.
‫سلام. سلام، خانم کاترو.
‫چی... چی شده؟
‫چرا عذرا پیش بقیه‌ی همکلاسی‌هاش نیست؟
‫امروز حسابی کار دست‌مون داد.
‫من دانش‌آموزهای دیگه‌ای هم دارم ‫که می‌خوان اینجا درس بخونن،
‫کسایی که سر امنیت‌شون ‫روی من حساب باز کردن.
‫- دیگه حوصله‌ی این چرندیات رو ندارم. ‫- مکس، لطفاً.
‫نه، شما می‌دونین که اینجا ‫بچه‌ها اذیتش می‌کنن؟
‫شاید می‌خواست از اون ‫خنده‌های شیطانیِ کودکانه کنه.
‫عذی هفته‌ی پیش با لب‌های خونی خونه اومد.
‫کسی رو بابتش اخراج کردین؟
‫با والدین اون هم صحبت کردیم.
‫درسته، ولی عذی آدم بده‌ست.
‫نه، نه. عذرا پسر بدی نیست،
‫ولی امروز هم جون خودش ‫و هم دیگران رو به‌خطر انداخت.
‫بفرما، خودشه. همون زبون سرّی.
‫- منتظرش بودم. ‫- مکس.
‫- هان؟ ‫- مکس، تمومش کن!
‫نمی‌تونین اخراجش کنین. ‫اون خیلی زحمت کشیده.
‫درسته، اونم روزهای بدش رو داشته،
‫ولی به خیلی از اهدافی که...
‫شما براش تعیین کردین رسیده.
‫خانم لی، خواهش می‌کنم.
‫نمی‌تونین اخراجش کنین.
‫مکس، این جوک‌های اوتیسم ‫آدم رو افسرده می‌کنن.
‫اگه بهمون دلیل کافی واسه ‫گوش کردن به استندآپت بدی،
‫می‌تونی راجع‌به هرچیزی ‫که می‌خوای صحبت کنی.
‫و منم دلم می‌خواد گوش بدم. ‫گمونم پسرخاله‌ام اوتیسم داره.
‫- ولی باید بامزه باشه. ‫- نگاه، روی تابلو نوشته «کُمدی.»
‫مجلس کفن و دفن که نیومدی.
‫چه‌خبرتونه؟ جلسه‌ی درمانیه؟
‫مخالفم. باید بیشتر و عمیق‌تر بهش بپردازی.
‫کل اجرات رو بهش اختصاص بدی.
‫آره، اصلاً کل شب راجع‌به همین صحبت کن.
‫اسمش هم بذار «معلولیت‌ها با مکس.»
‫خب، من که جوک نمی‌گم، ‫داستان تعریف می‌کنم.
‫می‌دونم جوک نمی‌گی، ‫ولی داستان‌هات باید بامزه باشن.
‫جکی، تازه داستان‌های تلخش رو نشنیدی.
‫اتفاقاً یه چندتاییش رو شنیدم.
‫طلاق دادن خایه می‌خواد.
‫فضول، دلگیر و سکسی.
‫ببخشید مزاحم شدم، ‫فقط خواستم بگم...
‫- از اجراتون لذت بردم. ‫- بفرما.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم. من سوزان‌ام.
‫می‌تونم یه نوشیدنی مهمون‌تون کنم؟
‫من جات بودم پولم رو هدر نمی‌دادم. ‫این رفیق‌مون عزاداره.
‫هی.
‫- داری گریه می‌کنی؟ ‫- بیخیال.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫واقعاً می‌زنی؟
‫نه.
‫گریه کرد، مگه نه؟
‫به‌خاطر پسرشه، نوه‌ام.
‫گرسنه‌ای؟
‫برات غذا درست کنم؟
‫یکم از اون رقمی که توافق کردیم بیشتره،
‫ولی دقیقاً همون محله‌ایه که می‌خواستی.
‫ببین، چند نفری قصد خریدش رو دارن،
‫واسه همین باید ‫بیشتر از مبلغ درخواستی بدیم.
‫کاش مشکل‌مون چیز دیگه‌ای بود، ‫ولی متأسفانه...
‫همچنان هرچی فروشنده بگه همونه.
‫عذرا، بیا صبحونه!
‫« یه پسر توی کاسه‌ی توالت دستشویی می‌کنه »
‫- این تیشرت رو از کجا آوردی؟ ‫- بیخیال، ول کن. تیشرت تو نیست.
‫- مطمئنی مال من نیست؟ ‫- مطمئنم.
‫انریکو رفت ریتز.
‫خونه‌ی منم هنوز واسه اتحادیه‌ست.
‫و الانم برای فروشه، پس...
‫- خب؟ ‫- می‌خوام بهش فکر کنی.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫من قرار نیست مثل تو دربان باشم، بابا. مرسی.
‫دربان بودن مگه چه عیبی داره؟
‫در ضمن، مردی به سن و سالِ تو ‫نباید با پدرش زندگی کنه.
‫دارن اخراجش می‌کنن. ‫عذ رو اخراج کردن.
‫ازم می‌خوان مدرسه‌ی کودکان استثنایی بفرستمش.
‫اونجا هیچیِ استثنایی نیست. ‫همه‌ش مزخرفه.
‫بفرما، پیشنهاد کردن دارو مصرف کنه.
‫باشگاه بفرستش. ‫بذار انرژی خودش رو خالی کنه.
‫- آره. ‫- ولی باید به مبارزه ادامه بدی.
‫آره، ادامه بدم. درسته. ‫می‌دونی چقدر داره برام آب می‌خوره؟
‫هم دارم پول وکیل اون رو میدم ‫هم پول وکیل خودم.
‫جنا می‌دونه که آه در بساط ندارم. ‫یه چنگال بهم میدی؟
‫اون می‌دونه هنوز دوستش داری. ‫این از اولیش.
‫بیخیالش شو، خب؟ ‫ولم کن، بیخیال.
‫آخه کی بعد از سکس با یه غریبه گریه می‌کنه؟
‫باورکردنی نیست. ‫باید فراموشش کنی، بچه‌جون.
‫باور کن. من می‌دونم گند زدن ‫به رابطه‌ات با یه زن...
‫و دست‌تنها موندن با پسرت چه حسی داره.
‫بازم قهوه می‌خوای؟
‫اولین‌باره بهم صبحونه میدی؟ ‫آره، قهوه می‌خوام.
‫یه پیشنهاد خوب بده، جین.
‫یه چیز خیلی خوب برات دارم.
‫دیگه این کارو نمی‌کنم. ‫نه، الان دیگه واسه خودم می‌نویسم.
‫- بیا اینجا ببینم. ‫- راجع‌به خودم.
‫بیا اینجا.
‫روی پات نمی‌شینم!
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫بیا.
‫نذار خودم بلند شم.
‫خیلی‌خب، دیگه عمراً کسی ‫منو واسه اجرای نیمه‌شب بیاره.
‫کَنون گفت حق ندارم بیام.
‫خب، با مشت زدی تو تخم‌هاش!
‫می‌خواستم شکمش رو بزنم.
‫از بس که قدش بلنده!
‫چرا انقدر دیوونه‌ای؟
‫ببین، رابرت سیگل کلی تعریف ازت شنیده.
‫رابرت سیگل؟ مدیر دعوت مهمانِ کیمل؟
‫می‌خواد امشب توی «سلار» اجرات رو ببینه.
‫نه، نمی‌تونم. امشب نمی‌تونم.
‫قراره عذی رو ببرم واسه ‫بزرگداشت فیلم لبوفسکی بزرگ.
‫قراره مثل شخصیت‌های فیلم لباس بپوشیم، ‫سمت پرده‌ی سینما آت‌وآشغال پرت کنیم.
‫- یه شب بی‌نظیر قراره داشته باشیم. ‫- این‌ها همه‌ش قشنگه، ولی امشب نه!
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم پسرم رو ناامید کنم.
‫واقعاً دوست داری یه لطفی ‫در حق پسرت کنی؟
‫کاری کن آقای سیگل تو رو ‫واسه شوی کیمل رزرو کنه.
‫خب، آماده؟ ‫میرم لباس مدل رو بیارم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، چه لباس راحتی.
‫- این یکم اذیتت می‌کنه. ‫- می‌دونم.
‫خیلی‌خب.
‫- خب. ‫- وایسا، الان نه. خودم درستش می‌کنم.
‫خودم درستش می‌کنم.
‫ببین چه خوشگل شدی!
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید!
‫باشه، ببخشید. چیزی نیست.
‫متأسفم، عذی. چیزی نیست.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫خودم باز می‌کنم، عذیزم.
‫واو، چه تیپی زدی!
‫- یه روز یه وکیل میره مشروب‌فروشی... ‫- نه، نه. این کارو نکن، برایس.
‫- اسمم بروسه. ‫- عذی! عذی!
‫تو نقش «منجی» هستی، ‫همون بولینگ‌بازه، نه؟
‫نقش «مسیح»ـه، مرد.
‫- مسیح؟ ‫- مگه فیلم رو ندیدی؟
‫نه، خیلی وقته که... اوه! ‫اینم از لبوفسکی بزرگ!
‫من آقای لبوفسکی نیستم، تویی!
‫من «دود»ام. ‫(لقب جف لبوفسکی)
‫خب، هنوز نیستی.
‫بذار ببینم.
‫حالا دود شدی.
‫بذار ببینمت.
‫محض احتیاط.
‫باشه، اون با منه. ‫بداخلاقی نمی‌کنه.
‫حتماً. خب، تا ساعت ۹ برگردین.
‫از سینما مستقیم برگردین خونه.
‫- قول میدی؟ ‫- آره، قول میدم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫باشه.
‫- مستقیم برگردین خونه، رفقا. ‫- باشه، همچنین. خب؟
‫- خوش بگذره. ‫- خیلی‌خب.
‫از جوکم خوشش نیومد.
‫« باشگاه کُمدی سلار »
‫چه تیپی!
‫چه‌خبر، رفیق؟
‫جک جک جکلین.
‫- چه‌خبر مکس؟ ‫- میرم لباسم رو عوض کنم.
‫- سلام، عذرا. ‫- سلام.
‫جشن رقص با لباس مبدل بودی، عذیزم؟
‫نه. لبوفسکی بزرگ، ساعت هفت.
‫چه فیلم خوبی. عاشقشم.
‫یه «وایت راشن» می‌خوام. ‫(اشاره به فیلم بیگ لبوفسکی)
‫یه وایت راشن بدون الکل واسه دود.
‫راستش، همون آب آناناس رو بیار. ‫یه آب آناناس، لطفاً.
‫- تو منو یاد دزدهای دریایی میندازی. ‫- جداً؟ عجیبه.
‫آره.
‫هرچند لهجه‌ی دزدهای دریایی...
‫معمولاً انگلیسیِ وِست‌کانتریه.
‫ایرلندی‌ها هم دزدهای دریایی خوبی‌ان.
‫گوشش رو ول کن! ‫گوشش رو ول کن!
‫مکس نشئه‌ست، همگی. ‫مکس نشئه‌ست.
‫واقعاً، رفیق؟
‫نمی‌دونم کسی اینجا توی...
‫یه رابطه‌ی چند‌نژادی هست یا نه.
‫من خودم اینجوری‌ام. ‫دوست‌دخترم اهل پورتوریکوئه.
‫- آره، مرسی. ممنون. ‫- اونو می‌بینی؟
‫اون آقای عینکی‌ای که ‫اونجا نشسته رو می‌بینی؟
‫خودشه. افسونت رو نیاز دارم، عذی، خب؟
‫حاضری تا طالع شانسِ من باشی؟
‫اگه می‌تونی یه آدم بدبخت‌تر برام پیدا کن.
‫مأیوس‌کننده‌ست. ‫چرا باید این کارو کنم؟
‫انقدر بی‌روح نباش، عذی. ‫بیا بریم.
‫هر وقت بابام با یه همجنسگرا ‫برخوردی داشته باشه بهم زنگ می‌زنه.
‫هر نوع برخوردی!
‫حالا هرچقدر که می‌خواد جزئی باشه. ‫چند روز پیش بهم زنگ زد.
‫گفت: «اِما، رفته بودم فروشگاه،
‫دیدم اونطرف یه لزبینه.»
‫منم بهش گفتم: «چه عالی، بابا. ‫از کجا فهمیدی لزبین بود؟»
‫گفت: «خب، شبیه خودت بود.» ‫«خدافظ بابا!»
‫خب، رفقا، آماده‌اید واسه اجرای بعد؟
‫افسونت رو بده من. ‫افسونت رو بده من! بده من!
‫یکی از کمدین‌های محبوب خودم.
‫نویسنده‌ی آثار خیلی از ‫بزرگ‌های این صنعت بوده.
‫حالا ولی برای خودش می‌نویسه.
‫بزنید به افتخار رفیق خودم، مکس برنال!
‫تشویقش کنید!
‫خودشه!
‫بزنید به افتخار اِما ویلمن!
‫- حال‌تون چطوره؟ ‫- خوب!
‫خیلی‌خب، آروم باشید. ‫خیلی هم برام مهم نیست.
‫امشب پسرم اینجاست. ‫درسته، پسرم امشب اینجاست.
‫از خجالت داره آب می‌شه.
‫پاشو کلاه‌گیست رو بردار، عذ!
‫انقدر راجع‌به من حرف نزن!
‫خب. انتظار اینو نداشتم. ‫می‌دونی...
‫یکم احترام بذار، باشه عذ؟
‫اومدم این بالا آبروی خودم رو ببرم ‫تا تو یه زندگی بهتری داشته باشی.
‫خیلی‌خب.
‫من که باهات خوبم، وزه‌ی کوچولو.
‫- نه مثل بابای پیرم. ‫- آقاجون!
‫خودشه، آقاجون.
‫در ضمن، این آخرین‌باریه که حرف می‌زنه.
‫آقاجون، اتفاقاً این بهترین اسم واسه بابامه.
‫آقاجون. مثل دوتا گلوله می‌مونه.
‫یکی توی مغزت یکی توی قلبت. ‫پاپ! پاپ!
‫بذارید یکم از بابام بگم.
‫این مرد یه زمانی یکی از خبره‌ترین...
‫سرآشپزهای نیویورک سیتی بود.
‫توی تمام رستوران‌های ‫درجه‌یک آشپزی کرده. عین واقعیته.
‫از همه‌شون هم بیرون اومد،
‫چون آبش با هیچکس توی یه جوب نمی‌رفت.
‫حتی از شهر هم رفت،
‫و تنها جایی که به عنوان ‫سرآشپز می‌تونست کار کنه...
‫خانه‌ی استیکِ نبراسکا بود.
‫- اوه! ‫- خودشه.
‫شما خودتون بهتر غذاهای نبراسکا رو می‌شناسین.
‫اینجا هیچ غذایی نداره. ‫(نبراسکا به استیکش معروفه)
‫شما حیوون رو می‌کشین، ‫اون‌ها کبابش می‌کنن،
‫یه تیکه لاستیکِ میشلن تحویل‌تون میدن.
‫حالا، منِ پنج ساله که ‫توی نبراسکا زندگی می‌کنم،
‫جشن تولدمه و کلی فشار رومه.
‫بچه‌های کشاورزهای خیکی بهم خیره شدن.
‫من تنها مانع بین اون‌ها و کیک‌ام. ‫پس، می‌دونین دیگه...
‫پیش‌بند بچگونه‌ی خمیر کاغذی، ‫سال ۱۹۸۰، خودتون می‌دونین هرچی تنمه...
‫از جنس آتش‌زاست.
‫خم شدم که شمع‌ها رو فوت کنم،
‫وقتی داشتم شمع‌ها رو ‫فوت می‌کردم بابام می‌گفت:
‫«شمع‌های تخمی رو فوت کن، مکس!»
‫ترسیدم، روبه جلو افتادم.
‫آتیش شمع به من گرفت، ‫مثل مُنور روشن شدم.
‫یه چیزی می‌گم یه چیزی می‌شنوین! ‫آتیش گرفته بودم ها!
‫اون‌وقت بابام نوشابه‌ش رو برداشت،
‫مثل آتیش کمپ خاموشم کرد و گفت:
‫«کیک می‌خوای، مکسی؟»
‫گفتم: «نه، بابا!»
‫- «اَبروهامو می‌خوام!» ‫- اَبروهامو می‌خوام!
‫مرسی، بچه‌جون.
‫امشب دخل پسرم رو میارم.
‫به‌نظرم عالیه که اجرام رو حفظی،
‫ولی نباید وقتی دارم اوج داستان ‫رو می‌گم وسط بیای، رفیق.
‫نمی‌تونم اجازه بدم قطار از مسیر خارج شه!
‫خب، عذ. آقای شاد و شنگول داره میاد.
‫هر حرفی توی سرته، ‫فقط به زبون نیارش. باشه؟ لطفاً!
‫- اجرای خوبی بود. ‫- ممنون.
‫گمونم باید پسرت رو دعوت کنم.
‫همچنان بامزه نیستی، باب.
‫عذی، ایشون آقای سیگله. ‫باب، اینم پسرم، عذرا.
‫خب، هفته‌ی دیگه یه تهیه‌کننده میاد...
‫- به تو و سال آرجنتو سر می‌زنه. ‫- خیلی‌خب.
‫بعدش یکی از شما برای ‫اجرا توی شوی کیمل به لس آنجلس میاد.
‫آقای سیگل، از اینکه کچلین ناراحتین؟
‫به‌شکل دردناکی رُکـه
‫مثل باباش
‫- بهترین جوک‌هاتو آماده کن، مکس. ‫- خیلی‌خب.
‫- باشه؟ نیازت می‌شن. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫ناراحت و کچل؟ ‫خداروشکر حرف نزدی!
‫- فقط یه سؤال پرسیدم. ‫- خیلی‌خب.
‫بیا تا مادرت منو نکشته از اینجا بریم.
‫شرمنده، شرمنده.
‫خب...
‫خدای من.
‫خب.
‫بگیر آروم و راحت بخواب.
‫باشه. خیلی‌خب، باشه.
‫کاری نمی‌کردم.
‫بهمون خوش گذشت، مگه نه؟
‫یه‌بار دیگه.
‫باشه. خیلی‌خب. هی، دوستت دارم.
‫شبت بخیر.
‫کی گفته بچه‌های اوتیسمی معاشرت بلد نیستن؟
‫«از اتاقم برو بیرون!» ‫و منم اومدم بیرون. آره.
‫بهترین معاشرت جهان.
‫می‌تونی دفعه‌ی بعد از ‫براش‌های حسی استفاده کنی.
‫نه، نه، نه. ‫اون براش‌ها تخصص توئه.
‫مگه آلپاکاست؟
‫رفتی سلار اجرا کردی ‫و به من قول دادی این کارو نمی‌کنی.
‫- داری دیوونه‌ام می‌کنی. ‫- متأسفم، خب؟
‫یکی از طرف کیمل اومد اجرام رو ببینه،
‫منم خواستم طالع شانسم پیشم باشه، خب؟
‫تو که منو می‌شناسی. ‫به افسونم نیاز داشتم.
‫ارزیابی دکتر تاماروا رو خوندی؟
‫نگاه چه خوشگل شدی. ‫بیا، یه بوس بهم بده.
‫- بِرَد که نیست. ‫- تمومش کن.
‫اسمش بروسه و توی آشپزخونه‌ست.
‫- برایان توی آشپزخونه‌ی منه؟ ‫- سلام، مکس!
‫اون هیچ‌وقت توی خونه‌مون جایی نداره.
‫مکس، این خونه‌ی منه. ‫ارزیابی رو خوندی؟
‫آره، خوندم. خوندمش، آره.
‫ولی همه‌ش زورگویی بود. ‫اون‌ها فقط می‌خوان عذرا اونجا نباشه.
‫انجمن آموزش و پرورش هزینه‌ی ‫مدرسه‌ی کودکان استثنایی رو پرداخت می‌کنه.
‫اون نیازی به مدرسه‌ی کودکان استثنایی نداره.
‫مکس، اون ۲۰تا از بچه‌ها رو ‫برد وسط خیابون واشینگتن.
‫- کارش شدیداً خطرناک بود. ‫- باشه، ولی اون بچه‌ی خطرناکی نیست.
‫اون یه چالشه.
‫لعنتی، چرا کسی نمی‌خواد ‫کار خودش رو انجام بده!
‫کار؟ کار! تمام زندگی من شده کار.
‫میای اینجا، لباس مبدل می‌پوشی، ‫اون‌وقت می‌بریش باشگاه کمدی؟
‫- نصفه‌شب برمی‌گردونیش. ‫- منظور من این نبود، خب؟
‫ببین، ما قصد جفت‌مون یکیه، جن.
‫هم تو می‌دونی اون ‫چه طرز فکری داره و هم من.
‫فقط کافیه که دیده شه، جن.
‫شنیده شه و بابت کارهایی ‫که ازش برمیاد قدرش رو بدونن.
‫آره، درسته، ولی باید بتونه ‫حداقل بدون داد و بی‌داد...
‫یه بغل بهمون بده.
‫فرصت خوبیه، مکس.
‫معلمین و مشاورین آموزش دیده...
‫توی مدرسه‌ای که ‫برای خودش ساخته شده کنارش‌ان،
‫جوری که براش لازمه، درس یاد می‌گیره.
‫کسی اذیتش هم نمی‌کنه.
‫کنار بچه‌هاییه که مثل خودش‌ان.
‫- آفرین. بچه‌هایی که مثل خودش‌ان، هان؟ ‫- خیلی‌خب.
‫- منظورم این نبود. ‫- اتفاقاً من خوب منظورت رو فهمیدم.
‫داستان از این قراره، ‫منم یه بچه‌ای مثل اونم.
‫و بچه‌هایی که مثل ما هستن ‫می‌دونی به چی نیاز دارن؟
‫اینکه کنار بچه‌های دیگه باشن!
‫پس نه، بمیرم هم اون ‫توصیه‌ی کوفتی رو قبول نمی‌کنم!
‫- تو خوبی؟ ‫- نه.
‫همیشه داستان همینه!
‫هربار به یه تصمیمی می‌رسیم...
‫که ممکنه در واقع جواب بده،
‫مکس باید بیاد و گند بزنه بهش!
‫این سومین مدرسه‌ایه ‫که عذرا ازش اخراج می‌شه.
‫راه دیگه‌ای نداریم. ‫من دیگه باید چیکار کنم؟
‫خب، می‌تونم شرّ مکس رو برات کم کنم.
‫- می‌تونی این کارو کنی؟ ‫- آره، ناسلامتی وکیلم.
‫احساساتم روی تصمیماتم تأثیر نمی‌ذارن.
‫در ضمن، من یه آشنایی دارم. ‫بهش جیمی تبر می‌گن.
‫بنگ بنگ، جک و جنده‌ها. ‫سرش رو ببُرید و بدید ماهی‌ها بخورن.
‫آروم بگیر، آروم بگیر!
‫خیلی طول نمی‌کشه، عذیزم،
‫ولی تو جون به لبم کردی!
‫عذیزدلم، چرا اونجوری از خونه بیرون رفتی؟
‫هوم؟ خواهش می‌کنم دیگه این کارو نکن.
‫- بگو که دیگه این کارو نمی‌کنی. ‫- دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫خانم دموزیو دید از وسط خیابون رد می‌شدی،
‫بعدش یه تاکسی اومد و باهاش تصادف کردی.
‫- ممکن بود الان... ‫- یه سگ می‌خوست گازم بگیره.
‫باید از دست دندون‌هاش فرار می‌کردم.
‫هی، جن. اون‌ها آماده‌ان که ‌کم‌کم ببرنش.
‫نه!
‫- چیزی نیست. ‫- هی.
‫- هی، بابا اومده. ‫- چه‌خبر شده؟
‫هی، رفیق. ‫هی، هی. حالت خوبه؟
‫چه‌خبر شده؟ هان؟ چی شده؟
‫- خیابون ۱۴ وایداکت به منهتن. ‫- چی؟
‫- سه بلوک به سمت پارک... ‫- هی، هی، می‌دونم...
‫- می‌دونم که آدرس خونه‌ی آقاجون رو بدی. ‫- متأسفم.
‫نمی‌خواد متأسف باشی. ‫فقط بهم بگو چی...
‫- عصبانی‌ای. ‫- نه، عصبانی نیستم.
‫خیلی‌خب، عصبانی نیستم.
‫باشه، می‌دونی چیه؟ ‫آره، یکم عصبانی‌ام.
‫منو نگاه کن، منو نگاه کن، عذی.
‫- اومدی بیرون چیکار کنی... ‫- می‌شه یه لحظه باهات صحبت کنم؟
‫هی...
‫عذرا برنال؟
‫- چرا توی راهروئه؟ ‫- باید ازش آزمایش بگیرن.
‫منظورت چیه که آزمایش بگیرن؟ ‫چه آزمایشی؟ مثل اشعه‌ی ایکس؟
‫- ارزیابی روانی. ‫- منظورت چیه که ارزیابی روانی؟
‫هی، کجا میری؟ نه، ممنون.
‫- منم اولش همین واکنش رو داشتم. ‫- چه ارزیابی روانی‌ای؟
‫- با تاکسی تصادف کرده! ‫- یه دستورالعمل واسه کودکانه.
‫- ببخشید، مشکلیه؟ ‫- بله، می‌خوای دکتر رو ببینیم.
‫- من دکتر کپلین‌ام. ‫- اوه، باشه. ما... هی، دست نزن!
‫قربان، باید اجازه بدیم ‫ایشون وظیفه‌ش رو انجام بده.
‫آره، بیا خون‌سردی خودمون رو حفظ کنیم، فقط...
‫- بابا؟ ‫- جونم، من کنارتم، رفیق.
‫- ما همین‌جاییم، رفیق. ‫- نگران نباش.
‫فوراً قضیه رو حلش می‌کنیم، خب؟
‫اون‌ها مجبورم کردن نقاشی بکشم،
‫توی چشم‌هام نور زدن و سؤال‌پیچم کردن.
‫چه سؤال‌هایی؟
‫ازم پرسیدن مامان و بابام ‫تابحال خواستن کتکم بزنن یا نه.
‫پرسیدن تابحال خواستم ‫به خودم آسیبی برسونم یا نه.
‫متأسفم که این سؤال‌ها رو ازت پرسیدن.
‫می‌خوان مجبورم کنن یه‌جای دیگه...
‫زندگی کنم؟
‫- مثل بیمارستان؟ ‫- نه.
‫نمی‌تونن.
‫تو خونواده داری، ‫و اونا باید به ما جوابگو باشن.
‫- پس چنین اتفاقی قرار نیست بیفته. ‫- باشه.
‫حرکت کن.
‫- مطمئنی می‌خوای این کارو کنی؟ ‫- چه‌جورم.
‫باختی.
‫حتماً باید شکستم می‌دادی، نه؟
‫سلام.
‫ممنون که منتظر موندین.
‫می‌دونم شب بلندی داشتین.
‫یه‌سری خبرهای خوب دارم.
‫صبح عذرا رو خونه می‌فرستیم.
‫ولی به‌خاطر سنش...
‫و به‌خاطر شاهدی که دید ‫اون داشت جلوی تاکسی فرار می‌کرد...
‫این‌ها چرنده.
‫لطفاً بذار حرفش رو بزنه.
‫عذی هرگز بی‌دلیل جلوی تاکسی فرار نمی‌کنه.
‫- فقط به حرف دکتر گوش بده. ‫- من می‌دونم بهش آسیب روحی وارد شده،
‫ولی دارم کاری رو می‌کنم ‫که قانون بهم دستور داده.
‫دولت از لحاظ فنی از عذرا حمایت می‌کنه.
‫- شما چنین حقی ندارین. ‫- قانوناً در واقع داره.
‫فقط به حرف‌های دکتر گوش بده.
‫عذرا سابقه‌ی فرار...
‫و به‌خاطر انداختن خودش رو داره.
‫من قرار نیست اون رو به بخش ‫روانشناس کودکان بسپرم.
‫ولی ازش می‌خوام که به ‫مدرسه‌ی کودکان استثنایی بره.
‫و می‌خوام ریسپریدون مصرف کنه.
‫ریسپریدون؟ ‫این که داروی ضد روان‌پریشیه.
‫- پسرتون جون خودش رو به‌خاطر انداخته. ‫- این‌طور نیست!
‫مکس! چیزی نمونده بود بمیره! ‫این اتفاقی بود که افتاد.
‫فقط بذار دکتر حرفش رو بزنه. ‫بذار حرفش رو کامل کنه.
‫طی سه ماه ارزیابی مجدد می‌کنیم.
‫ولی درحال حاضر، ‫ریسپریدون تجویز درستیه.
‫- مکس. ‫- نه، نه. فقط...
‫- اینجا کلی ریسپریدون دارین. ‫- مکس.
‫شرکت‌های داروسازی به ازای تجویز ‫این داروها به بچه‌ها بهت چی میدن؟
‫بُن خرید رایگان، عوضی؟
‫- هی، مکس. آروم باش. ‫- آروم باش.
‫الان می‌فهمم رفتار خطرناکش ‫رو از کی به ارث برده.
‫- ببخشید؟ ‫- مکس!
‫مرتیکه‌ی حرومزاده.
‫« مقر اداره‌ی پلیس نیویورک سیتی » ‫« پلیس پلازای یک »
‫- نه، من این کارو نمی‌کنم. ‫- مکس.
‫به دکتر ولز گفتم شکایت نکنه،
‫- ولی تو باید برنامه رو قبول کنی. ‫- کون لق اون یارو.
‫- طرف دلال مواده. ‫- هرچی باشه، صاحب اختیاره.
‫مسئول مدرسه‌ی آموزش استثنایی، ‫داروها، همه‌شون.
‫اون‌وقت حکم... «دستور منع» چی می‌شه؟
‫سه ماه. نباید نزدیک عذرا هم بیای.
‫متأسفم. دستور قاضیه.
‫اگه از «کارت‌های رفتاری» استفاده کنی، ‫می‌تونم تا یک ماه کاهشش بدم.
‫گور بابای کارت‌ها. ‫اون روشون می‌شاشه.
‫می‌خوای خونه بری ‫یا می‌خوای یه شب دیگه اینجا بمونی؟
‫به خودت بستگی داره.
‫چه حسی داری دوست‌پسر همسرت ‫تو رو از بازداشت درآورده؟
‫توروخدا هیچی نگو.
‫زنت پیله کرده به این داستان عقب‌موندگی.
‫هی، چه مرگته؟
‫هیچکس دیگه نمی‌گه «عقب‌مونده.» ‫هیچکس. دیگه این حرف رو نزن.
‫باشه. نمی‌گم.
‫می‌دونی که داشتن این‌ها جرمه؟
‫چرند محضه.
‫واسه کشورم خدمت کردم. ‫این کارت حقمه!
‫غذا، خدمتت فقط سرو غذا بود.
‫راه دیگه‌ای نداشتم. ‫الانم بهم می‌گن نمی‌تونم عذرا رو ببینم.
‫حق ندارم بگم چه دارویی براش تجویز کنن.
‫توی کدوم مدرسه ثبت‌نامش کنن. ‫این چه گـ...
‫تو حرفی نداری؟
‫- خوب دستت رو کوتاه کرد، می‌دونم. ‫- دستم رو کوتاه نکرد.
‫لازم به این کار نبود. ‫همین الان از بازداشتگاه درت آوردم.
‫چی داری می‌گی؟
‫- همه‌ی حرف‌هات همین بود؟ ‫- چی می‌خوای بگم؟
‫کور کورانه تصمیم گرفتی، زمین خوردی.
‫اگه نمی‌تونی قدرتت رو کنترل کنی،
‫پس چی برات می‌مونه؟ هیچی.
‫اینو کسی می‌گه که به‌خاطر سوختن استیکش،
‫زده مشتری رو بی‌هوش کرده.
‫اون استیک بی‌نظیر بود.
‫حالا دیدی؟ همین رو می‌گم.
‫- حالا فهمیدی خوب و بد رو از کی یاد گرفتم؟ ‫- خیلی‌خب، حالا هرچی.
‫آره، هرچی می‌خواد بشه.
‫شاید اگه این حرف درست بود ‫ما هنوز نبراسکا بودیم،
‫هنوز یه مادری بالاسرم بود، ‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫چیکار می‌کنی؟ چیکار می‌کنی؟
‫وایسا.
‫متأسفم، خب؟
‫نمی‌خواستم... بحثش رو پیش بکشم.
‫مرتیکه‌ی عوضی برگشته می‌گه: ‫«هی، احمق، توی بشقابم خون نمی‌بینم.»
‫منم بهش گفتم: «هی، شرمنده.» ‫بعدش یکی خوابوندم توی صورتش.
‫گفتم: «اینم اون خونی که ‫توی بشقاب دنبالش بودی.»
‫چی داری می‌گی؟ ‫من دارم راجع‌به مادرم حرف می‌زنم.
‫حالا چی؟ می‌خوام تمام ‫مشکلاتی که واسه خودت...
‫و زندگیت پیش اومد ‫رو گردن من و مامانت بندازی؟
‫گم شو از جلو چشمام!
‫می‌دونی، تو یه پفیوز لاشی‌ای!
‫کون لقت. برو خودت ‫استیک درست کردن رو یاد بگیر.
‫ماشین رو حرکت بده!
‫برداشتی؟
‫آفرین.
‫به‌نظرت فکر خوبیه واقعاً روز اول...
‫توی مدرسه‌ی جدیدت لباس دایناسور بپوشی؟
‫هی، مدرسه‌ی جدید عالی می‌شه.
‫کلی بچه‌های جدید میان، ‫و بهترین دوست‌ها رو پیدا می‌کنی.
‫هی، عذرا.
‫عذی.
‫خیلی‌خب، همگی. برید داخل!
‫باید بیای داخل، عذرا.
‫چه کلاسی داری؟ هنر؟
‫می‌دونی، اخیراً داشتم بهش فکر می‌کردم.
‫بچه که بودیم یه بازی مزخرفی می‌کردیم.
‫«صندلی‌بازی» رو یادتونه؟
‫- آره! ‫- آره؟
‫- هـو! ‫- هـو؟ ناموساً؟ خدای من.
‫انگار توی یه اتاق با ‫مدیرهای ارشد داروسازی‌ام.
‫می‌دونین، اخیراً داشتم ‫به این بازی فکر می‌کردم.
‫ولی قانون بازی رو که بلدید؟
‫زمانی که ۱۲تا بچه دارین و ۱۱تا صندلی،
‫هر کدوم که نتونه روی صندلی بشینه،
‫«کون لقت، برو بیرون.» مگه نه؟
‫آره، بازی بی‌رحمیه، بازی بی‌رحمیه.
‫بچه‌ها سر این بازی وحشی می‌شن، مگه نه؟
‫همدیگه رو گاز می‌گیرن، به‌هم لگد می‌زنن.
‫انگشت توی چِش و چالِ هم می‌کنن.
‫کدوم مردم آزاری این بازی رو اختراع کرده؟
‫و اصلاً چرا بهش «صندلی‌بازی» می‌گن؟ ‫(به انگلیسی: صندلی‌های موزیکال)
‫هیچ‌چیزش نزدیک به موزیکال هم نیست.
‫مثل نسخه‌ی اصلی «بازی مرکب»ـه.
‫می‌دونین... چند روز پیش از زندان آزاد شدم.
‫واقعیته.
‫ممنون، ممنون.
‫می‌دونین... زمان سختی رو گذروندم.
‫سخت‌ترین ۱۴ ساعتِ عمرم بود.
‫ولی...
‫آره، دکتر... دکتر.
‫اون دکتر لامصب.
‫می‌خواست به زور ‫قرص به خورد پسرم بده...
‫می‌دونین، منم مجبور شدم ‫باهاش دست به یقه شم.
‫و... بازداشتم کردن.
‫ولی معامله‌ای رو بهم پیشنهاد دادن.
‫اگه قبول کنم به پسرم همون دارویی که...
‫ به افرادِ از لحاظ کیفری دیوانه میدن رو بدن،
‫اون‌وقت شکایت‌شون رو پس می‌گیرن.
‫و منم...
‫معامله رو قبول کردم.
‫پسرم می‌خواست ازش دفاع کنم...
‫اون‌وقت به ثانیه نکشیده پسرم رو فروختم.
‫کجایی؟ چیکار می‌کنی؟ بیا اجرا داری!
‫- باید برگردی اینجا. ‫- من برنمی‌گردم.
‫ببین، مکس. ‫من واقعاً می‌خوام که پرواز کنی.
‫بری بالا بالاها. جدی می‌گم.
‫ولی باید از این اجراهای بدت دست برداری.
‫می‌دونی اون اجرا راجع‌به دارو و عذ...
‫همه‌ش واقعیته؟
‫خیلی‌خب. پس برگرد و بهشون بگو.
‫ولی باید برگردی.
‫و اون‌ها درکت می‌کنن. ‫ببین، کیمل عاشق بچه‌هاست.
‫منم همین‌طور.
‫هیس.
‫هی، تمرین‌مون روی پلکان فرار رو یادته؟
‫می‌خوای دوباره انجامش بدیم؟
‫باشه.
‫باید بهم اعتماد کنی، رفیق.
‫این عقب یه تخت گرم و نرم ‫برات درست کردم، عذ.
‫بالش جنگ ستارگانت هم هست، ‫منم برات خوراکی خریدم.
‫کلی قراره خوش بگذره!
‫هی، چیکار می‌کنی؟ ‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نگران نباش، برو داخل.
‫- منظورت چیه؟ ‫- نگران چیزی نباش.
‫نمی‌ذارم ماشین رو ببری.
‫- فقط قراره پدر و پسری بیرون بریم. ‫- نمی‌ذارم ماشین رو ببری.
‫- شور در مانیله! (رقابت کِلی و جو فریزیر) ‫- ما دعوا نمی‌کنیم، عذرا.
‫دعوا نمی‌کنیم، فقط صحبت می‌کنیم.
‫فریزیر محمدعلیِ قدرتمند رو می‌زنه!
‫دادگاه علیه‌ت حکم صادر کرده. ‫دیوونه شدی؟ چیکار می‌کنی؟
‫فریزیر زمین می‌خوره! ‫فریزیر زمین می‌خوره!
‫باید برم بخوابونمش.
‫برو سوار شو، عذرا. ‫هی، گوش بده چی می‌گم، خب؟
‫توی مدرسه دیدمش، ‫وقتی تحت‌تأثیر اون داروها بود دیدمش.
‫اون داروها داشت می‌کشتش. ‫باید از اینجا فراریش بدم.
‫اینجوری که فراری نمیدن! ‫تو آخه چه مرگت شده؟
‫بابا، قَسَمت میدم، تمومش کن، خب؟ ‫فقط تمومش کن.
‫تو خودت گفتی به مبارزه ادامه بدم، ‫منم دارم ادامه میدم. سوار شو، عذ.
‫تو مبارزه نمی‌کنی، داری فرار می‌کنی! ‫چیکار می‌کنی؟
‫فرار نمی‌کنم. عذرا، سوار ماشین شو!
‫خیلی‌خب، چیزی نیست.
‫- برات وافل دارم. ‫- نه.
‫نه، وافلی درکار نیست. ‫عذ، برو سور ماشین شو.
‫- خامه‌ی قنادی تازه می‌خوای؟ ‫- بسه، خواهش می‌کنم.
‫گوش کن، ما خانواده‌ایم. ‫ما پسران رایس کریسپی‌ایم.
‫اون اسنپه، تو کراکل، من چی‌ام؟ ‫(اسنپ، کراکل و پاپ)
‫- آقاجون پاپ! ‫- خودشه!
‫ما دعوا نمی‌کنیم، ‫فقط تمرین می‌کنیم.
‫حالا نشون بده ببینم چی بلدی.
‫خودشه! حالا...
‫- اوه! ‫- خیلی‌خب، ضربه فنی شد!
‫آفرین. بیا بریم، رفیق.
‫برو سوار شو. بجنب. بیا بریم.
‫- این کارِت اشتباه‌ست. ‫- بیا بریم. کی گفته اشتباه‌ست؟
‫- آقاجون هم میاد؟ ‫- نه، آقاجون نمی‌تونه بیاد.
‫آقاجون باید مراقب قلعه باشه. ‫مگه نه، آقاجون؟
‫- کجا می‌بریش؟ ‫- میرم میشیگان، پیش نیک.
‫خدای من. اون پفیوز یونانی. ‫از بین این همه آدم...
‫بس کن. اون رفیق صمیمیمه.
‫اون مردک یه دزده!
‫خونه‌ی خودم دعوتش کردم، ‫ازم دزدی کرد.
‫اون قابلمه‌ی دسته‌درازت رو ندزدیده.
‫منم لباس‌هاتو نمی‌دزدم. ‫کسی ازت چیزی نمی‌دزده، خب؟
‫داری اشتباه می‌کنی. ‫نمی‌تونی این کارو کنی.
‫می‌دونی چیه؟ اینو بگیر، لطفاً. ‫اندازه‌ی کافی گرفتاری دارم.
‫- مرسی! ‫- این کارِت دیوانگیه.
‫- بگو: «خدافظ، آقاجون.» ‫- خدافظ، آقاجون.
‫خدافظ، آقاجون!
‫چه غلطی دارم می‌کنم؟
‫♪ Andrew Bird - Sisyphus ♪
‫عذی؟ عذی؟
‫عذی؟
‫عذرا؟
‫عذی؟
‫عذرا؟ عذرا؟
‫« جنا »
‫- شب خوب خوابیدی؟ ‫- نه.
‫شرط می‌بندم مامانه.
‫شرط می‌بندم حق با توئه.
‫ربودن کودک توسط والدین، ‫یعنی یکی از والدین بدون...
‫اجازه از دیگری فرزند رو برداره.
‫- بله؟ ‫- عذرا رو دزدیدی؟
‫اگه پدرش باشم دیگه دزدی حساب نمی‌شه.
‫معلومه که حساب می‌شه! ‫تو دستور منع داری!
‫من دارم زندگی پسرم رو نجات میدم.
‫عذی یکی رو می‌خواد ‫که از حقش دفاع کنه...
‫همون‌جوری که من و تو قبلاً ‫باهمدیگه این کارو می‌کردیم.
‫می‌دونی که حق با منه.
‫نه! نه، حق با تو نیست، مکس. ‫تو اشتباه می‌کنی، خب؟
‫باید همین الان بیاریش خونه!
‫- صدای عذرا بود؟ ‫- هی، هی، هی، هی!
‫- ولش کن! ‫- موز نه!
‫- موز نه!
‫- برو اسپری‌شو بیار! ‫- ببخشید!
‫خیلی‌خب، عذی. چیزی نیست. نفس بکش.
‫نفس بکش! نفس بکش! ‫نفس بکش! نفس بکش، خیلی‌خب.
‫هواتو دارم. چیزی نیست. ‫بیا، بیا، بیا.
‫سرویس بهداشتی کجاست؟ ‫سرویس بهداشتی کجاست؟
‫بیا بریم، طوری نیست.
‫حالش خوبه.
‫ببین، من نمی‌دونستم...
‫توی اوتمیل موز بود، خب؟
‫- این کارت جنون محضه! ‫- نه، من همچین فکری نمی‌کنم.
‫مشکل همینه. چون اصلاً فکر نمی‌کنی.
‫بهم اعتماد کن، این کار...
‫خیلی خیلی کار بدیه.
‫در واقع، این کارِت جرمه!
‫برگردونش!
‫مکس؟
‫باورم نمی‌شه! ‫بازم گوشی رو روم قطع کرد!
‫گندش بزنن.
‫می‌دونی که می‌تونی با پلیس تماس بگیری!
‫نه، وضعیت رو بدترش نمی‌کنم.
‫روح و روان پسرم رو خراب نمی‌کنم.
‫« جنا »
‫هی، رفیق، داستانِ موز نخوردنت چیه؟
‫عُق می‌زنم و نمی‌تونم نفس بکشم.
‫درسته، ولی می‌دونیم که به ‫موز حساسیت نداری، مگه نه؟
‫چون رفتیم پیش اون دکتره، یادته؟
‫شاید اون چیزی که راجع‌به موز ‫فکر می‌کنی فقط توی سرته، می‌دونی؟
‫غرغر می‌کنم و ما می‌کنم، ‫اگه گفتی چی‌ام؟
‫روحم هم خبر نداره، ولی همین که ‫لباس نپوشیدی داری منو می‌ترسونی.
‫جنون گاوی‌ام!
‫خودت ساختیش؟
‫- از باب اسفنجی دیدم. ‫- که این‌طور.
‫واسه همین بامزه نبود.
‫قراره زندان بری؟
‫ببین، عذ، بابا وقتی ناراحت بود ‫یه تصمیم بزرگی گرفته،
‫و اینجور مواقع تصمیم‌گیری ‫اصلاً فکر خوبی نیست.
‫«بنگ بنگ، جک و جنده‌ها.»
‫«سرش رو ببُرید و بدید ماهی‌ها بخورن!»
‫خیلی‌خب، دیگه بیخیال برکینگ بد شو.
‫شاید توی این مورد حق با مادرت بود.
‫بروس می‌خواست تو رو بکشه. ‫نمی‌تونی برگردی خونه.
‫- خب، قطعاً عاشقم نیست... ‫- نه! خودش این حرف رو زد!
‫چی؟
‫- کِی؟ ‫- همون شبی که با تاکسی تصادف کردم.
‫داشتم می‌اومدم خونه‌ی آقاجون ‫تا راجع‌به بروس بهت هشدار بدم.
‫خیلی‌خب، حرفت یادت بمونه، رفیق.
‫یعنی داری می‌گی...
‫از قصد نرفتی وسط جاده؟
‫عذی؟
‫عذی، می‌خوام به چشمام نگاه کنی، خب؟
‫موضوع مهمیه.
‫یعنی از قصد نرفتی وسط جاده؟
‫مگه خلم؟ ‫یه سگ می‌خواست گازم بگیره.
‫اینو واسه مامان تعریف کردی؟
‫- عصبانی نشو. ‫- کسی عصبانی نشده.
‫- فقط... ‫- نباید بهت می‌گفتم؟
‫چرا، معلومه باید می‌گفتی.
‫گفتن حقیقت بزرگ‌ترین ابرقدرت توئه.
‫هان؟
‫مرسی که بهم گفتی.
‫می‌دونی چیه؟
‫گمونم باید برقصیم.
‫باید یه قری به کمر بدیم.
‫بذار ببینم چه موج خوبی پیدا می‌شه.
‫آهان، خودشه. ‫می‌تونی عضلات باسنت رو تکون بدی؟
‫یالا، بیا. ‫بیارش بالا، سمت سینه‌ها.
‫بده روی شونه. ‫آره، بذار بچرخه.
‫بذار بچرخه. بده پایین روی باسن. ‫بیارش دوباره روی شونه‌ها.
‫حالا منقبض کن. ‫دست بزن، هان؟ آرنج‌ها بالا.
‫آره، تکون‌شون بده.
‫یالا، تکون بده. ‫بده سمت سینه، رفیق.
‫سمت سینه، عذی.
‫آره، آره، خودشه. ‫تکونش بده، تکونش بده.
‫« مسافرخانه‌ی فرش قرمز »
‫یکی بیاد منو آب بکشه!
‫اومدم.
‫سلام، جین.
‫کدوم گوری هستی؟
‫یکم دارم با عذ وقت می‌گذرونم.
‫الان زمان مناسبی واسه مرخصی نیست، مکس.
‫آره، می‌دونم. می‌دونم. گند زدم.
‫آره، گند زدی، اون‌ها هم عصبی بودن!
‫ببین، شب بدی داشتم. ‫پیش میاد، خب؟
‫نه. سال آرجنتو شب بدی داشت.
‫آره. گمونم اینجوری هم بد نشد.
‫نه، ولی خوبیش اینه که ‫یه مدیر برنامه‌ای داشته باشی...
‫که ویدئوت رو بفرسته جیمی کیمل تماشا کنه.
‫ویدئو؟
‫کـ... کدوم ویدئو؟
‫همونی که با گوشیم درست کردم!
‫می‌خواد دعوتت کنه!
‫- چی؟ ‫- یکی بیاد منو آب بکشه!
‫حالا باید بری لس آنجلس.
‫نمی‌تونن با پرواز بیارنت. ‫مشکلی که نداره؟
‫اوه، نه.
‫- کِی؟ ‫- جمعه‌ی آینده.
‫ساعت ۴ استودیوی کیمل باش.
‫بیا منو آب بکش!
‫خیلی‌خب، باشه. میام. اومم...
‫- اون عاشق کارِت شد، مکس. ‫- عاشق کارم شد؟ واقعاً؟
‫منم عاشق تو‌ام، جین.
‫این غلطا به تو نیومده. خدافظ.
‫بیا منو آب بکش!
‫باشه. اومدم، اومدم. ‫هی، آخ!
‫لعنتی! این که جوشه! ‫بیا، بیا بیرون!
‫بیا بیرون، بیا بیرون، بیا بیرون! بجنب.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫مگه... مگه حس نمی‌کنی؟ جوشه!
‫- من... گرما رو حس نمی‌کنم. ‫- خیلی‌خب، ولی جوشه!
‫خب؟ دست‌هاتو ببین. ‫همه‌ی جونت قرمز شده!
‫مامان برام دما رو چک می‌کنه!
‫اشکالی نداره، ولی بخار رو می‌بینی؟ ‫این یعنی زیادی داغه، خب؟
‫- لعنتی! ‫- منِ احمق.
‫- بسه، نه. هی، بس کن. بگیر بشین. ‫- کله‌پوکِ احمق!
‫- احمق، احمق، احمق! ‫- بسه دیگه، خب؟
‫تو احمق نیستی! نیستی! ‫انقدر خودت رو نزن.
‫هی، هی، هی، گوش بده چی می‌گم. ‫هی، هی. تو احمق نیستی.
‫تو احمق نیستی. تو باهوشی، خب؟
‫هروقت بخار رو دیدی، یعنی زیادی داغه. ‫آب خوردن، باشه؟
‫اینو روی کارت نوشته.
‫الان اون کارت‌ها رو نداریم!
‫متأسفم.
‫- مامان بتادین می‌زنه. ‫- واقعاً؟ خب، حدس بزن چی!
‫ما بتادین نداریم، پس من و تو...
‫خودمون یه فکری به‌حالش می‌کنیم، خب؟
‫بفرما، خوبه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من یه فکر بهتری دارم.
‫یه فکر بهتری دارم، ولش کن.
‫آماده؟ بیا، بلند شو. ‫بلند شو، دست‌ها بالا.
‫چطوره؟ زیربغل‌ها. خوش می‌گذره؟
‫هان؟ مامان از این کارها می‌کنه؟ نمی‌کنه؟
‫خودم فکرش رو می‌کردم. خیلی‌خب.
‫خودمون از پسش برمیایم.
‫چرا همیشه داد می‌زنی؟
‫چون آقاجون همیشه منو توی ‫اتاق زیرشیروونی زندونی می‌کرد...
‫و به شوفاژ می‌بست.
‫باید انقدر بلند داد می‌زدم ‫تا یادش نره بهم غذا بده.
‫اونجا که شوفاژ نداریم.
‫تو حافظه‌ت خیلی خوبه. ‫کسی از پس تو برنمیاد.
‫بوم. بفرما.
‫می‌خوام راجع‌به یه چیزی باهات صحبت کنم.
‫داشتم با عمه جین صحبت می‌کردم.
‫ظاهراً جیمی کیمل می‌خواد برم ‫لس آنجلس توی برنامه‌اش شرکت کنم.
‫خیلی دوره!
‫آره، خیلی دوره.
‫اون قسمت که گفتم جیمی کیمل می‌خواد ‫مهمان برنامه‌اش باشم رو شنیدی؟
‫آره؟
‫خب... چیزی نمی‌خوای بهم بگی؟
‫نصیحتی واسه بابات نداری؟
‫مؤدب باش.
‫مؤدب باشم؟
‫دیگه چی؟
‫- هیچی. انقدر از من نپرس. ‫- خیلی‌خب.
‫اون‌وقت افسونم چی می‌شه؟
‫- مرد افسون‌گر! ‫- خودشه.
‫خوبه، خیلی‌خب.
‫بیا مسابقه‌ی زل‌زنی.
‫- نمی‌خوام. ‫- بیا دیگه.
‫- به‌خاطر من! لطفاً. ‫- نه.
‫- توروخدا؟ ‫- نه.
‫اگه برات جبران کنم چی؟
‫اگه برنده شدم، می‌ریم قاشق‌زنی؟
‫آره، قبوله.
‫آماده؟ بیا. ‫هرکی اول پلک بزنه باخته.
‫بریم، یک، دو...
‫سه، چهار...
‫- اوتیسم داری؟ ‫- پنج، شش...
‫- هفت... ‫- مامان می‌گه داری.
‫هشت... مامانت فکر می‌کنه همه اوتیسم دارن.
‫- نُه، ده... ‫- اون فکر می‌کنه تو از آقاجون گرفتی.
‫که اون به تو منتقل کرده و تو به من.
‫گوش بده چی می‌گم. هیچکس ‫نمی‌تونه قطعی اینو بگه، خب عذیزم؟
‫هیچکس.
‫ولی مهم نیست چون تو بی‌نظیری.
‫۱۴، ۱۵...
‫- مامان دوستم داره؟ ‫- ۱۷...
‫رفیق، مامان تو رو بیشتر از ‫هرچیزی توی دنیا دوست داره.
‫آره! خب؟
‫ما فقط به اختلاف خوردیم.
‫- پلک زدی. من بردم. ‫- اوه! کارِت حرف نداشت.
‫کارِت حرف نداشت. برنده شدی.
‫آفرین، رفیق.
‫یالا، رو کن ببینم چی بلدی. ‫آفرین، عذیزم! هـو!
‫استن، می‌شه باز کنی، لطفاً؟
‫استن!
‫باید باهم صحبت کنیم.
‫استن؟
‫می‌دونم اونجایی!
‫در رو باز کن!
‫استن، فقط باهام حرف بزن، لطفاً!
‫من نگران‌شونم.
‫خواهش می‌کنم!
‫تو به چپت هم نیست!
‫هان!
‫می‌خوای بذاری مکس بازم زندگیش رو نابود کنه!
‫زندگی پسرهای توام همین‌طور!
‫عوضی!
‫♪ My Morning Jacket - Golden ♪
‫هی! بالاخره اومدین!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫سلام، خوشگله!
‫عذی، پیاده شو یه بغل گنده به عمو نیکی بده!
‫بیا اینجا ببینم! ‫هی، کجا میری بچه؟ گیرت میارم!
‫گرفتمت، گرفتمت! ‫کارت تمومه. دخلت اومده‌ست!
‫سلام، من مارگارتم.
‫حالت چطوره؟
‫می‌خوای بیای کمک کنی میز رو بچینم؟
‫بیا.
‫- اوه، تو... ‫- نگاه‌ش کن!
‫فکرش هم نکن! ‫خدایا، چه‌خبرته، مرد؟
‫وقتی اردوگاه داری ‫تا می‌تونی دسرِ اس‌مور می‌خوری.
‫- تا می‌تونی اس‌مور می‌خوری. ‫- اینو می‌تونی بیاری؟
‫- من هیچی نمیارم. ‫- خیلی‌خب.
‫داستان اون لباس‌های مذهبی چیه؟
‫اون خواهر مارگارته از سنگال.
‫خیلی از اینجا دوره که!
‫آره، توی «اَن آربر» ‫خونه‌ی اقوامش می‌مونه.
‫میره میشیگان.
‫می‌دونستی راهبه‌ها باید کارشناسی بگیرن؟
‫- من چرا باید اینو بدونم؟ ‫- باورت می‌شه؟
‫چهار سال قبل از اینکه ‫سوگند بخوری باید دانشگاه بری.
‫ولی تا وقتی واسه من کار کنه،
‫کلیسای کاتولیک نیمی از هزینه‌هام رو میده.
‫ایول، واتیکان رو داری تیغ می‌زنی. ‫بهت افتخار می‌کنم.
‫- آره. ‫- روش پنیر نیست!
‫وایسا تا امتحانش کنی. حرف نداره.
‫از ادویه‌های باستانیِ سنگالی توش می‌ریزه.
‫ادویه‌ها رو از کاستکو خریدم.
‫- واو! ‫- کاستکو.
‫کارِت اصلاً بومی نبود! کاستکو.
‫منو بگو فکر می‌کردم از سنگال آوردی.
‫نه. داری پنیرها رو قاتی می‌کنی.
‫تازه توی... توی لازانیا پنیر بز می‌ریزه.
‫- چی شده؟ ‫- فلز دندون‌هامو اذیت می‌کنه.
‫آره، ولی می‌دونی که پلاستیک ‫کره‌ی زمین رو اذیت می‌کنه! پس...
‫توی انبار پلاستیکیش هم دارم. ‫می‌تونم برم...
‫نه، نه. مشکلی نداره. ‫از همین چنگال استفاده می‌کنیم.
‫اشکالی نداره.
‫اینم تأثیر ذهن روی جنسه، مثل موز.
‫بیا، عذی. امتحانش کن.
‫عذی.
‫عذ، یالا. این کارت مؤدبانه نیست.
‫چنگال رو بردار و بخور، لطفاً.
‫- عذ؟ ‫- من... چنگال پلاستیکی می‌خوام.
‫- مامان چنگال پلاستیکی داره! ‫- باشه. خب، مامان اینجا نیست.
‫عذرا، کجا میری؟
‫- عذرا؟ ‫- چنگال پلاستیکی می‌خوام!
‫- به حرف‌هام گوش نمیدی! ‫- متأسفم، بچه‌ها.
‫عذ، بیا. بیا بشین، لطفاً.
‫اذیتم می‌کنه!
‫- چون عین تیغ تیزن! ‫- عذی، عذی!
‫- به‌خاطر ذهنم نیست! ‫- عذی!
‫- عذرا، بگیر بشین! ‫- من نمی‌خورم!
‫بیا یه معامله‌ای کنیم. ‫اگه یه‌بار با چنگال امتحان کنی،
‫می‌ذارم با دستت غذا بخوری.
‫- اذیتم می‌کنه، اذیتم می‌کنه! ‫- یه‌بار، عذرا.
‫من جات بودم قبول می‌کردم.
‫- چنگال پلاستکی می‌خوام! ‫- به‌نظرم معامله‌ی خوبیه!
‫در ضمن، منم با دستم غذا می‌خورم.
‫منم همین‌طور.
‫یه‌بار، عذی!
‫قبوله؟
‫خیلی‌خب! بیاین دست به کار شیم. ‫شروع کنیم!
‫خیلی‌خب.
‫یالا، مکس. توام مثل ما بخور.
‫بیا توی جشن لازانیای ما شرکت کن. ‫اوه، خدای من.
‫- اوه، مرد. معلومه! ‫- خدای من!
‫«همگی مسئولیت بار سنگین ‫و خیکی را که سهم...
‫همگیِ آنان بود به عهده گرفتند.»
‫«سپس بر نور تابان به ‫سرزمین‌های خارجی پشت کرده،
‫و در دل جنگل قدم گذاشتند.»
‫حالا دیگه می‌تونی بری.
‫عذی، الان...
‫به‌خاطر من؟
‫حالا دیگه می‌تونی بری.
‫باشه؟
‫خدافظ.
‫باشه.
‫مکس، اوه، خدای من. ‫کشته مُرده‌ی پسرت شدم.
‫آخرش قلبت رو می‌شکنه.
‫نگران نباش، باهاش کنار میام.
‫خیلی‌خب، ولی می‌دونی چیه؟
‫اگه آینده‌ای وجود نداره، پس بیا ‫اون رو سمتش سوق ندیم، خواهر.
‫هی، هی. من هنوز سوگند نخوردم.
‫- اوه! ‫- اوه، باشه!
‫شب بخیر.
‫- شب بخیر. ‫- داری می‌کِشی؟
‫نتیجه‌ی این گناهت مرگه!
‫الان تقدیست کرد؟
‫هربار که میره این کارو می‌کنه.
‫حس می‌کنم باعث شده آدم بهتری باشم.
‫ببین، من نمی‌خوام به مقدسات توهین کنم، ‫ولی حس می‌کنم این ممکنه عشق باشه.
‫هی.
‫من یه ارتدکس یونانی‌ام،
‫ما رو اونجا راه نمیدن.
‫خب؟
‫و اون... اون خودش روح‌القدسه.
‫- بیا، یکم تو بِکش. ‫- از من گفتن بود، مرد.
‫خونه‌ی جنگلی، اردوگاه تابستونی، راهبه‌ی جذاب.
‫آره، قطعاً از جوک‌هایی که راجع‌به...
‫آلت واسه گردشگرهای مست ‫تعریف می‌کنی بهتره.
‫حداقل خرج خودم رو درمیارم.
‫به‌خاطر من اینجا نیومدی.
‫پس بگو چرا واقعاً اینجایی!
‫منظورت چیه؟ ‫دنبال نیکی کوچولو می‌گشتم.
‫نیکی هم دیدی،
‫و... الان نیکی یکم نگرانه.
‫هنوز برگه‌ها رو امضا نکردی، مگه نه؟
‫شوخیت گرفته؟
‫- راحت شدی؟ حالمو گرفتی. ‫- می‌خوای گریه کنی؟
‫می‌خوای گریه کنی؟ ‫می‌خوای بغضت بترکه؟
‫بیا بغل بابا خرسه. بیا ببینم.
‫سعی کردم بهش همه‌چی بدم، نیک.
‫گیریم دادی، اون کجا بذاره؟
‫خدا استیون رایت رو حفظ کنه.
‫«تمام اونایی که به دورجُنبی باور دارن، ‫(حرکت اجسام با قدرت ذهن)
‫دست منو بالا ببرن.»
‫نصفه‌شب دزدکی رفتم خونه‌ی جِنا،
‫و عذرا رو برداشتم با خودم بردم.
‫خیلی‌خب، همین بحث رو ادامه می‌دیم.
‫چرا دزدکی خونه‌ی جنا رفتی و عذرا رو دزدیدی؟
‫عذی از خونه‌ی جنا بیرون زد ‫و با یه تاکسی تصادف کرد.
‫چی؟
‫دکترش گفت ممکنه ‫از قصد این کارو کرده باشه.
‫پشمام!
‫به‌نظرت راست می‌گه؟
‫نه! چی... دستم انداختی؟
‫هر روزی که اون بچه از خواب پا می‌شه ‫تصمیمش اینه که زندگیش رو ادامه بده!
‫خب، خوبه.
‫خداروشکر.
‫پس چرا دزدیدیش؟
‫جنا فکر می‌کنه باید عذرا رو مدرسه‌ی ‫کودکان استثنایی بفرستیم و من مخالفم.
‫- چرا مخالفی؟ ‫- چون توی مدرسه‌ی عمومی...
‫یاد می‌گیره چطور بجنگه، ‫چطور از خودش محافظت کنه.
‫نکنه فکر کردی ‌سانتینی کبیری؟
‫چی واسه خودت می‌گی؟
‫من می‌بینم که مردم عذ رو ‫از خودشون می‌رونن، خب؟
‫یهو بداخلاق می‌شه یا حتی ‫توی خیابون داره قدم می‌زنه.
‫می‌دونی، مردم قصد بی‌احترامی ندارن، ‫فقط اینجوری براشون راحت‌تره.
‫می‌دونستی کلمه‌ی «اوتیسم» ‫ریشه‌ی یونانی داره...
‫به معنی «در دنیای خودت»
‫نمی‌خوام توی دنیای خودش باشه، نیک. من...
‫می‌خوام توی همین دنیا باشه.
‫راحت رسیدی؟
‫گوشی رو بده مکس.
‫خدای من.
‫قابلمه‌ی دسته‌درازت دست من نیست!
‫الو؟
‫- الو؟ ‫- سلام، صداتو دارم، بابا.
‫نکنه فکر کردی جهان متوقف شده...
‫- تا بری با این کودن بچرخی؟ ‫- چی می‌گی واسه خودت؟
‫اون پسرمو ازم گرفت، منم پسش گرفتم.
‫یه قولی دادی، سر قولت نموندی.
‫حالا همسرت سمت پنجره سنگ پرتاب می‌کنه.
‫- قطعش کن. ‫- الو؟
‫فردا خودم میام اونجا!
‫- نه! ‫- پس خوب گوش‌هاتو باز کن.
‫به مادر عذی زنگ بزن!
‫- شنیدی چی گفتم؟ به مادرش زنگ بزن. ‫- قابلمه‌ی دسته‌درازت دست من نیست.
‫- کجایی؟ ‫- نگران نباش.
‫- کجایی؟ کجایی؟ ‫- می‌دونی جن، راستش...
‫علی‌رغم تمام اتفاقاتی که از سر گذروندیم،
‫وقتی که بهم گفتی «هرچی که بشه،
‫ما باهم مثل یه خانواده رفتار می‌کنیم» ‫حرفت رو باور کرده بودم.
‫گفتی باهم صادق می‌مونیم.
‫- یادته این حرف‌ها رو زدی؟ ‫- تو ولی صادق نبودی، مکس.
‫تو برداشتی بچه‌مون رو بردی ‫و الانم باید بیاریش خونه!
‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫عذرا بهت گفت واسه این ‫رفت وسط خیابون...
‫چون فکر می‌کرد سگ قراره گازش بگیره؟
‫آره، خب... چه فرقی می‌کنه؟
‫با لباس خوابش، پابرهنه از خونه زد بیرون،
‫و چیزی نمونده بود تاکسی زیرش کنه!
‫آره، چون شنید دوست‌پسرت می‌خواست منو بکشه!
‫داشت می‌اومد خبرم کنه.
‫خیلی‌خب، دیگه داری منو می‌ترسونی، مکس.
‫می‌ترسونمت؟ ‫چرا نمیری از دوست‌پسرت بپرسی!
‫می‌دونی که عذی دروغ نمی‌گه!
‫خیلی‌خب. هی، هی، حق با توئه.
‫تو خانواده‌ی منی، راستش رو می‌گم.
‫ولی باید همین الان بیاریش خونه، خب؟
‫بیا خونه، بعدش راجع‌به تمام ‫این چیزها باهم صحبت می‌کنیم.
‫هیچ کدوم از این اتفاقات آسون نیست.
‫ولی تنها خواسته‌ی من این بود ‫که از پسرمون محافظت کنم.
‫منم الان دارم همین کارو می‌کنم.
‫درضمن، دست از سر پدرم بردار.
‫بعد از چهار روز اومدین ‫گزارش مفقودی پسرتون...
‫توسط مردی که شما ‫درحال طلاقش هستین...
‫و دادگاه حکم قرار منع برای ‫عدم ملاقات پسرتون داده رو بدین؟
‫- درست متوجه شدم؟ ‫- می‌دونم چه فکری می‌کنین.
‫اون پدرشه.
‫شما فکر نمی‌کنین که بهش آسیبی برسونه؟
‫نه. نه، نه. به هیچ وجه.
‫خیلی‌خب، بذارید چندتا تماس بگیریم.
‫ببینم می‌شه پیداش کرد یا نه، ‫شاید بتونیم تلفن همراهش رو ردیابی کنیم.
‫قصد بی‌احترامی ندارم، مایک، ولی نه.
‫متأسفم، خانم، ولی من ‫حس خوبی به این کارش ندارم.
‫- متوجه‌اید؟ ‫- بله، متوجه‌ام.
‫خوبه، چون از دیدگاه مرکز ‫کودکان مفقود و مورد سوءاستفاده،
‫باید دستور صدور «هشدار امبر» بدیم. ‫(وضعیت اضطراری کودک‌ربایی)
‫مطمئنین توی چنین شرایطی...
‫مارگو، بیا با گزارش ‫فرد مفقود شده شروع کنیم.
‫هشدار امبر دقیقاً برای چنین شرایطیه.
‫تازه الانم دیر کردیم، خانم.
‫متأسفانه تصمیمش با شما نیست.
‫بلدی این کارو کنی؟
‫هی، لطف کردی. مرسی.
‫- بار و بندیل رو بستم که برم. ‫- خیلی‌خب.
‫ولی فکر نکنم پسرت آماده‌ی رفتن باشه.
‫- هوم؟ ‫- می‌بینی اونجا...
‫- با خواهر مارگارت داره طناب درست می‌کنه. ‫- آره.
‫پسرت می‌خواد سوگلیم رو ازم بگیره.
‫باهم خوب اُخت شدن.
‫فکر کنم به‌خاطر اوتیسم باشه. ‫دختره براش جالبه.
‫بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم منم ‫ممکنه طیفی ازش رو داشته باشم.
‫به‌نظر خیلی از نشونه‌هاش رو داری.
‫- آره. ‫- نه، راستش به‌نظرم...
‫تو فقط یکم عجیبی.
‫آره، توی موقعیت‌های اجتماعی یکم معذبم.
‫خوبه که اینجایی.
‫- آره، باعث می‌شه از... ‫- از همه دور باشی.
‫- از مردم. ‫- آره، می‌دونم.
‫البته قدم شماها رو چشمه.
‫رفیق، دوست دارم بمونم، ‫ولی نمی‌تونم. باید لس آنجلس برم.
‫لس آنجلس مگه چه‌خبره؟
‫مهمونِ برنامه‌ی کیمل‌ام.
‫- دستم انداختی؟ ‫- نه، راستش...
‫اینجوری که معروف می‌شی! ‫این معرکه‌ست.
‫- آره، خوبه. ‫- مکس، بیخیال.
‫- کیمل حرف نداره! ‫- آره.
‫منو تهش از اجرای آرسنیو بیرون کردن. ‫بدترین شب زندگیم بود.
‫بخش اجرای هسلهاف طول کشید.
‫بذار یه چیزی بهت بگم. ‫تو برو لس آنجلس،
‫روی اجرات کار کن، ‫خودت رو آروم کن،
‫حواست رو جمع کن، ‫روی کارِت مسلط شو.
‫عذرا رو بسپر به خودم.
‫من و مارگارت مراقبش هستیم.
‫نمی‌تونم این کارو کنم، رفیق.
‫- باید با خودم ببرمش. ‫- چرا نمی‌شه؟
‫چون بهش نیاز دارم. ‫به‌خاطر اونه که سرپام.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫کیک درست می‌کنم ‫برات توی زندان میارم.
‫فقط یادت باشه قابلمه‌ی ‫دسته‌دراز استن هم با خودت بیاری.
‫قابلمه‌ی اون دست من نیست!
‫خیلی‌خب، آقا و خانم کارلتون. ‫روز خوبی داشته باشید.
‫کجان؟
‫منظورت چیه؟ ‫برو به خودش زنگ بزن.
‫جوابم رو نمیده. عین خودته.
‫خب... الان نمی‌تونم صحبت کنم. ‫مشغول کارم. نمی‌تونم.
‫سلام خانم سی. ‫حال شما چطوره، خانم جوان؟
‫- سلام استن! ‫- برو ببینم چه امتیازی می‌گیری.
‫یه جعبه پفیلا اونجا واسه تو هست.
‫پفیلا واسه دندون‌هاش خوب نیست.
‫قراره به سازمان امبر خبر بدیم.
‫منظورت چیه؟ ‫رفتی پلیس خبر کردی؟
‫عذی کجاست؟
‫پیش پدرشه. ‫تو نباید اون کارو می‌کردی.
‫کارت... خیلی زشت بود.
‫- کار من زشت بود؟ ‫- آره.
‫- داری کاری می‌کنی که پسرش رو نبینه. ‫- تقصیر مکس بود.
‫- چه انتظاری ازش داشتی؟ ‫- اینکه پسرمو ندزده!
‫خودت باعث شدی! ‫خودت باعث شدی اونو بدزده.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫- استن، من... ‫- چطور تونستی این کارو کنی؟
‫هشدار امبر؟ اصلاً می‌دونی یعنی؟
‫- نمی‌خوام جر و بحث کنم. ‫- منم دلم نمی‌خواد،
‫ولی یهو حرفش رو باور نمی‌کنی!
‫حالا هم هشدار امبر؟
‫خسته شدم از اینکه ‫نمی‌دونستم می‌خواد چیکار کنه.
‫همین‌جوریش هم از دست عذی خسته‌ام، ‫خواهش می‌کنم، فقط...
‫ترسیدم، من... خسته‌ام. ‫تنها و محتاج‌ام.
‫از دست پسران رایس کریسپی خسته شدم.
‫باشه، باید قبل از اینکه...
‫دست پلیس بهشون برسه ‫خودمون دست به کار شیم.
‫- دست به کار شیم؟ ‫- آره، «شیم»، آره.
‫شیفتم تموم شه، راه میفتیم.
‫تا میشیگان ۱۱ ساعت راهه.
‫خوشبختانه تا فردا اونجاییم.
‫رفته پیش نیک؟
‫آره. پیش نیکه.
‫منم از این بابت خوشحال نیستم، ولی آره.
‫متأسفانه قراره پیش نیک بریم، آره.
‫من شخصیت خودمخربی دارم. ‫« اَلبای »
‫ولی اشکالی نداره، ‫تازگی یه پیشرفتی داشتم.
‫بعد از هزاران ساعت هیپنوتیزم درمانی،
‫بالاخره کودک درونم رو ملاقات کردم.
‫و یه اسلحه دستش بود.
‫اوه، سلام. ‫چه‌خبر بچه‌جون؟
‫واو! خیلی‌خب، باشه. جانم؟
‫خیلی‌خب، بیخیال. ‫اسحله رو بذار زمین. بذارش زمین.
‫وسط اجرای استندآپم.
‫می‌شه برگردی توی ذهنم، لطفاً؟ ‫خیلی ممنون.
‫می‌گفتم، تراپیستم گفت: ‫«مکس، تو دیگه بزرگ شدی.»
‫«دیگه نیازی به کودک درون نداری. ‫اون دیگه نمی‌تونه بهت کمکی کنه.»
‫منم گفتم: «جدی، مارک؟»
‫«اون یه اسلحه دستشه، تو چی داری؟»
‫این جامعه‌ستیزِ کوچولو رو ‫هرجا که برم با خودم می‌برم.
‫مرسی، مردم لنسینگ!
‫بی‌نظیر بودید! ‫شب خوبی داشته باشید!
‫همگی بزنید به افتخار مکس برنال.
‫یه ویسکی، بدون یخ و...
‫یه لیوان آب آناناس واسه مدیر برنامه‌هام.
‫الان آب آناناس رو براتون میارم.
‫بهتره پسرت رو خونه ببری.
‫- خیلی‌خب. ‫- پسرته، مگه نه؟
‫آره، اون... پسرمه.
‫ساعت از ۱۲ گذشته. ‫من مراقبش بودم.
‫خیلی خوشحال نبود.
‫هی، هی، هی. ‫حین اجرام تو مراقبش بودی؟
‫- حالا بهم توهین شده. خیالت راحت، عذ. ‫- نه، بابا، بابا...
‫- خودم درستش می‌کنم. ‫- توی این کلوپ بچه نباید بیاد.
‫مخصوصاً بچه‌ای که مشکل داره.
‫- مشکل؟ ‫- بله.
‫- من نمی‌شنوم. ‫- واقعاً؟ بذار یه سؤالی ازت کنم.
‫مگه من میام محل کارت ‫از جنده‌بازی‌هات بگم؟
‫هی، هی، هی!
‫- داری با همسرم حرف می‌زنی ها! ‫- اوه، جداً؟
‫شرمنده، ولی همسرت باید ‫سرش توی کون خودش باشه!
‫هی، هی، هی!
‫بابا!
‫بیا، عذرا!
‫- اون‌ها صاحب باشگاه کمدی بودن. ‫- بهت که گفتم، نمی‌دونستم.
‫- اون‌ها صاحب باشگاه کمدی بودن. ‫- ما راجع‌بهش صحبت کردیم، خب؟
‫دیگه کافیه.
‫- من می‌خوام برم خونه. ‫- رفیق، من متأسفم، خب؟
‫- من می‌خوام برم خونه! ‫- تقصیر من بود.
‫گوش بده چی می‌گم، عذی، خب؟
‫بعضی وقت‌ها زندگیت به‌هم می‌ریزه.
‫و اگه به‌هم ریخت، اشکالی نداره.
‫مردم می‌گن زندگی باید تمیز باشه،
‫باید قشنگ باشه، ولی این‌طور نیست.
‫- شنیدی؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫بگیر بخواب، این...
‫فکر خوبیه.
‫واقعاً ازت ممنونم، استن.
‫یه مادر همیشه مادره.
‫یه پدر هم همین‌طور.
‫گمونم دیگه حتی نمی‌دونم.
‫اینجا، همین رو برو داخل.
‫خودشه، خودشه. برو نزدیک، ببین.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫لعنتی.
‫ظاهرت داد می‌زنه که احساس گناه می‌کنی!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- چیکار می‌کنم؟
‫- فرار کن، زوربا، فرار کن! ‫- از ملک من برو بیرون!
‫آره، فرار کن! یالا، برو!
‫- کون لقت، استن! ‫- آره، کون لق خودت!
‫بهت که گفتم، نمی‌دونم کجا رفتن!
‫فکر می‌کردم تو دیگه عاقل باشی، نیک.
‫آره، خب. منم فکر می‌کردم ‫هنوز توی سینه‌ات قلب داری، جنا.
‫- به فکر عذرا باش! ‫- پسرم اون بیرونه!
‫- بگو کجاست! ‫- اوه! اوه! اوه!
‫همین رو فرو می‌کنم توی قلبت...
‫اگه بهم نگی دقیقاً کجان!
‫کجان؟
‫رفتن لس آنجلس تا توی برنامه‌ی کیمل شرکت کنن!
‫مهمون برنامه‌ی کیمله؟
‫آره.
‫می‌دونم، مهمون برنامه‌ی کیمله!
‫تو باورت می‌شه؟
‫خب... کمدین بامزه‌ایه ولی...
‫وایسا، به مکس نگی من لوش دادم.
‫من خیلی تحمل شکنجه رو ندارم.
‫- آخ! ‫- انقدر نِق نزن.
‫خدایا...
‫برو سوار شو من خودم میام. ‫یه کارِ ناتموم باهاش دارم.
‫خواهش می‌کنم، منو باهاش تنها نذار.
‫ببین، به محبت‌آمیزترین شکل ممکن بهت می‌گم.
‫باید یه دکتر بری!
‫سلام، من دستیار جین گرین‌ام.
‫می‌خواستم تاریخ و زمان ‫حضور مکس برنال رو تأیید کنم.
‫بله، خیلی اتفاقی ایمیل رو پاک کردم.
‫خیلی هم عالی. ‫خیلی ازتون ممنونم.
‫ممنونم، خدانگهدار.
‫بریم.
‫میرم یه قهوه سفارش بدم.
‫- اوه، شکلات هم داره. ‫- امروز به اندازه‌ی کافی شیرینی‌جات خوردی.
‫یه فنجون قهوه تلخ، لطفاً.
‫- حتماً. ‫- ممنون.
‫رفیق، این‌طرف‌ها کجا می‌تونم ‫یه مسافرخونه پیدا کنم؟
‫آره، ماشینت همونیه که پلاک نیوجرسیه، درسته؟
‫پلاک ۷۱ اِل دو؟ ‫(کادیلاک اِل‌دورادو)
‫- خودشه. ‫- خوشگله.
‫هی، آقا... ماشین‌ها رو خوب می‌شناسی!
‫یه چیزهایی بلدم. ‫مادربزرگم هم اِل‌دورادو داره.
‫پنجمین خروجی، هتل «بست وسترن» ‫صبحونه و بیسکوئیت هم داره.
‫- عالیه، کدوم سمت؟ این سمت؟ ‫- همین سمت.
‫هی، اونجا رو، توی تلویزیونم!
‫آره، اونجا رو، رفیق. تبلیغی که ‫بازی کردی همه‌جا پخش می‌شه.
‫- این شاید کمکت کنه. ‫- آره.
‫بازیگر کودک، قراره هالیوود بریم.
‫یه آزمون بازیگری بده.
‫- اصلاً هم این‌طور نیست. ‫- نظرت چیه بری...
‫- توی ماشین منتظرم بمونی؟ ‫- هی، وایسا!
‫من جایی ندیدمت؟
‫«سنفورد و پسر» ‫قراره بازسازیش کنن.
‫یه امضا بهم بده، بنویس «تقدیم به تیم»
‫«تا وقتی زنده‌ام دستت بهم نمی‌رسه، تیم!»
‫ایست بازرسیِ رانندگی ‫تحت‌تأثیر الکل و مواد؟ یعنی چی؟
‫- واو! ‫- چی شده؟
‫هیچی! تو بخواب، رفیق.
‫- بجنب، دیروقته. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- دارم میان‌بر می‌زنم. ‫- میان‌بر به کجا؟
‫- بهترین اردوگاه نبراسکا. ‫- این کجاش میان‌بره!
‫- چرا، میان‌بره! ‫- نخیر، نیست.
‫جاده رو می‌بینم اونجاست... لعنتی.
‫گندش بزنن.
‫عذ؟ عذ، کجایی؟ خوبی؟
‫عذی؟
‫من می‌خوام برم خونه.
‫عذ...
‫عذ! گندش بزنن، گندش بزنن!‍ ‫بیا ببینم، رفیق.
‫خیلی‌خب.
‫بیا ببینم، کجایی؟
‫عذ؟
‫عذی؟
‫لعنتی!
‫عذی؟
‫عذ!
‫عذی!
‫- هی، وایسا! ‫- نه!
‫وایسا!
‫- هی، هی! گفتم وایسا، خب! ‫- آخ!
‫وایسا ببینم! گفتم وایسا!
‫بهت گفتم وایسی!
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوای بزنی؟ ‫می‌خوای منو بزنی؟ یالا، بزن!
‫نه! نمی‌خوام بزنمت، نمی‌خوام.
‫نه، من فقط... منو ترسوندی، رفیق.
‫منو ترسوندی. متأسفم، خب؟
‫چرا منو با خودت آوردی؟
‫چرا منو با خودت آوردی، ‫وقتی نمی‌دونی چطور بهم کمک کنی؟
‫نمی‌دونم، رفیق.
‫تو ابرقهرمان منی. ‫فقط... تو همه‌چیز منی.
‫تو افسون منی.
‫من ابرقهرمان تو نیستم.
‫من افسون و رفیق تو نیستم.
‫من پسرتم! و توام پدرمی!
‫پدرم! پدرم! پدرم! پدرم! پدرم!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، باشه.
‫- ازت بدم میاد. ‫- چیزی نیست.
‫ازت بدم میاد.
‫- الو؟ ‫- بابا؟
‫الو؟
‫نزدیک بود پسرم رو بزنم.
‫چـ... چی شد؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫- من نزدیک بود... ‫- چی؟
‫نزدیک بود عذرا رو بزنم.
‫الان کجایی؟ گندش بزنن.
‫- الان... توی... توی جنگلم. ‫- کجا؟ کجا؟ کجا؟
‫توی جنگل تخمی‌ام دیگه. ‫چمی‌دونم کجا، خب؟
‫فقط... نزدیک بود عذرا رو بزنم و...
‫نمی‌دونم چطور باهاش کنار بیام، بابا.
‫نمی‌دونم با این همه خشم چه غلطی کنم.
‫هیچ غلطی نیاز نیست بکنی. ‫فقط... دفنش کن.
‫خیلی‌خب، باشه. ‫ولی ازت می‌خوام بهم بگی چیکار کنم.
‫خودت می‌دونی چیکار کنی! ‫تو نمی‌تونی...
‫نمی‌دونم! نمی‌دونم باید چیکار کنم، مرد.
‫توی جنگل گیر افتادم، ‫از ترس ریدم به خودم،
‫و نمی‌دونم باید چیکار کنم، ‫واسه همین گفتم شاید...
‫شاید مثل بقیه‌ی پدرها باشی و...
‫یه نصیحتی چیزی کنی!
‫مکس، ببند اون دهنتو! ‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫همین الان دارم راجع‌بهش ‫باهات صحبت می‌کنم.
‫اون‌وقت تو می‌گی نصیحت می‌خوای؟
‫باشه، نصیحتت می‌کنم.
‫مثل آب خوردنه!
‫دستت رو داغ کن، ‫خودت رو به درخت ببند،
‫هر کاری که لازمه بکن تا پسرت رو نزنی!
‫به همین سادگی!
‫حالیت شد؟
‫ببین چه اتفاقی واسه ما افتاد! ‫منو کشت!
‫نمی‌تونی پسرت رو بزنی! ‫نمی‌تونی پسرت رو بزنی!
‫باشه، آره... فهمیدم.
‫مطمئنی؟ چون اگه فهمیده بودی...
‫می‌دونستی که دیگه وقتشه...
‫این سفر مسخره رو تمومش کنی.
‫- مسخره نیست. ‫- آره، هست.
‫نیست، بابا. مسخره نیست.
‫آره، هست. مسخره‌ست.
‫اگه آخرش بازم زندون بیفتی چه حالی می‌شی؟
‫اون‌وقت چی؟
‫کجایی؟ خودم میام دنبالت.
‫گندش بزنن، گندش بزنن.
‫حتی نمی‌تونی به زبون بیاریش.
‫یه کلمه‌ی بی‌ارزشه.
‫اوتیسم.
‫آره، هرچی.
‫بلند بگو، به عذی توی زندگی کمکش می‌کنه.
‫نه، می‌دونی... خیلی بابتش مطمئن نیستم.
‫باید بتونیم راجع‌بهش صحبت کنیم و...
‫خیلی‌خب، بگو. ‫می‌خوای راجع‌به چی حرف بزنیم؟
‫نمی‌خوام مخفیش کنیم.
‫می‌خوام راجع‌بهش حرف بزنیم. ‫می‌خوام بهش یه اسمی رو اختصاص بدیم.
‫می‌خوام از هرکسی که شده کمک بگیریم.
‫کی خواست مخفیش کنه؟ ‫کی؟ هیچکس نمی‌خواد مخفیش کنه.
‫مکس همین الانش هم اونو مخفی کرده! ‫عذرا رو برداشته، مخفیش کرده.
‫مخفیش نکرده، داره اونو تا جایی می‌بره.
‫فکر کردی می‌خواد عذرا رو بکشه؟ ‫فکر کردی الان...
‫نخیرم، معلومه که چنین فکری نمی‌کنم.
‫همچین فکری نمی‌کنم، ‫ولی اون منو ترسوند.
‫تو می‌دونستی قراره عذرا رو ‫جایی ببره و برنامه‌ای براش داره.
‫ولی کسی نگفت قراره اتفاق بدی براش بیفته.
‫نمی‌دونم.
‫جوری که مکس ‫و وضعیت روحیش ناپایداره...
‫و موقعیتی که... اون ‫بدجوری از کوره در میره.
‫نمی‌دونه چطور عذی رو کنترل کنه.
‫اون نمی‌دونه عذی چی نیاز داره.
‫نه، نمی‌دونه. ولی توام همین‌طور! ‫هیچکس نیازهای اون رو نمی‌دونه.
‫- من... ‫- همینه که هست.
‫شرایط همینیه که هست.
‫باید باهاش کنار بیای.
‫و می‌دونم که... می‌دونم فکر می‌کنی...
‫مشکلی که داره رو از من به ارث برده.
‫- من هرگز این حرف رو نزدم. ‫- نیاز نیست به زبون بیاریش.
‫من هرگز اینو نگفتم.
‫همسر خودم هم همین کارو کرد. ‫با اون هم همین جر و بحث‌ها رو کردم.
‫- منو با مادرش مقایسه نکن. ‫- مقایسه‌ت نمی‌کنم، ولی...
‫منو با مادرش مقایسه نکن.
‫نمی‌کنم، ولی یه شباهت‌هایی هست.
‫- متأسفم، کاریش نمی‌شه کرد. ‫- من...
‫عمرم رو پای این خانواده گذاشتم.
‫اون زن مکس رو ول کرد!
‫من حتی نمی‌دونم چه اتفاقی افتاد، ‫چون تو راجع‌بهش حرفی نمی‌زنی.
‫و مکس هم چیزی نمی‌گه، ‫هیچ کدوم‌تون حرفی نمی‌زنین.
‫ولی کاری که مادرش کرد نابخشودنی بود.
‫منو با اون مقایسه نکن.
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫ماجرا...
‫واسه خیلی وقت پیش بود، ‫الان دیگه همه‌چیز تموم شده.
‫باورم نمی‌شه این اطراف بزرگ شدی.
‫آره، واسه منم عجیبه، مگه نه؟
‫آقاجون توی نیویورک با مادرم آشنا شد.
‫بعدش همگی به نبراسکا رفتیم.
‫چرا مادرت ولت کرد؟
‫می‌دونی، داستانش بامزه‌ست، رفیق.
‫خودم هم واقعاً نمی‌دونم.
‫این کجاش بامزه‌ست؟
‫راست می‌گی، بامزه نبود.
‫یه روز صبح بیدار شدم دیدم رفته.
‫و گمونم...
‫گمونم بعد از چندین سال...
‫با خودم به این نتیجه رسیدم که...
‫حتماً خیلی دلسرد بوده...
‫که چنین کاری کرده، مگه نه؟
‫مادر افتضاحی بود.
‫حق با توئه، مادر افتضاحی بود.
‫مادر افتضاحی بود.
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫هی، رفقا، بازم ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- خدا نگهدار، مراقب خودتون باشین.
‫چه زوج مهربونی.
‫شرط می‌بندم از وقتی ‫همسن و سالِ تو بودن باهمدیگه بودن.
‫- من که ناکام از دنیا میرم. ‫- چی؟ نه، چرند نگو.
‫یکی اون بیرون پیدا می‌شه ‫که عاشق دایناسور،
‫داستایوفسکی و انیمیشن فمیلی گای باشه.
‫- بشین و تماشا کن. ‫- و لایو اکشن سیاه‌چال‌ها و اژدهایان.
‫و لایو اکشن سیاه‌چال‌ها و اژدهایان. ‫بفرما. خودت می‌دونی دنبال چی هستی.
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫خانمی که اینجا زندگی می‌کنه ‫یکی از دوستان قدیمی پدرته.
‫اینجا شبیه فیلم‌های شیطانی‌ایه که ‫منتظری هر لحظه شیطان سراغت بیاد.
‫بیا امیدوار باشیم این‌طور نباشه.
‫آه...
‫- خدای من! ‫- اوه، هی!
‫- سلام. ‫- چی...
‫- سلام. ‫- نه!
‫- سلام. ‫- سلام، گریس، سلام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب... داستانش مفصله.
‫گریس، ایشون عذراست.
‫از دیدنت خوشوقتم، عذرا.
‫خیلی چیزها راجع‌بهت شنیدم.
‫- من که تابحال چیزی ازت نشنیده بودم. ‫- آره خب...
‫- کی اومده، مامان؟ ‫- واو!
‫- تو چقدر... ‫- ایشون هم روبی هستش.
‫از زمین تا آسمون با ‫عکس‌های بچگیت فرق داری.
‫امیدوارم همین‌طور باشه.
‫- سلام. ‫- ایشون از دوست‌های قدیمی من، مکس، هستش.
‫و اون هم پسرش، عذرا.
‫سلام.
‫دوست داری بیای با من و هارپر بازی کنی؟
‫بیا! هارپر!
‫- غافلگیرمون کردی! ‫- آره، می‌دونم.
‫می‌تونیم داخل بیایم؟
‫یه جورهایی از دست قانون فراری‌ام.
‫- یعنی چی؟ ‫- شوخی نمی‌کنم.
‫بیا ببینم.
‫هارپر!
‫هارپر...
‫هارپر هرجا که بری دنبالت میاد؟
‫همیشه!
‫چه سگ خوش‌شانسی.
‫ولم کن!
‫ریج‌وِی خواست منو توی آبگیر جک هل بده.
‫- تو که بدت نیومد. ‫- به همین خیال باش.
‫- داری مخ دوست‌دختر منو می‌زنی؟ ‫- من دوست‌دخترش نیستم.
‫ما رو به‌هم معرفی کن، روبز.
‫- عذرا، ریج‌وِی و کلی. ‫- اهل کجایی؟
‫از شرق میاد.
‫واو، ببین چیکار می‌کنه!
‫لطفاً عوضی‌بازی درنیار!
‫«کسی براش مهم نبود من کی‌ام ‫تا وقتی که این نقاب رو زدم.»
‫اینو یهو از کجات درآوردی، خل‌وچل؟
‫«بگو بِین کیه؟ چرا نقاب می‌زنه؟»
‫من دیوونه‌ی شوالیه‌ی تاریکی‌ام.
‫بیا بریم.
‫خب، داشتی تعریف می‌کردی.
‫دیگه به اینجام رسیده بود.
‫واسه همه‌ی پدر و مادرها پیش میاد.
‫آره، ولی من می‌دیدم که...
‫جاش امن نبود.
‫و حالا امنه؟
‫به‌نظر من که امن میاد.
‫- نمی‌دونم چی بگم، مکس. ‫- چی؟
‫چرا نمی‌ذاری به جنا زنگ بزنم؟
‫نه، نه، نه، نه. ‫من خودم بهش زنگ زدم، خب؟
‫اون می‌دونه که عذرا حالش خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫باهات بحث نمی‌کنم، خب؟
‫ساندویچت رو بخور، ‫سر و صورتت رو آب بزن،
‫بعدش راه بیفت برو لس آنجلس.
‫ببین، می‌دونم هیچ کدوم از ‫این ماجراها با عقل جور درنمیاد، ولی...
‫- درسته. ‫- نمی‌دونستم دیگه کجا برم.
‫پس...
‫پس بذار خودم کمکت کنم.
‫نمی‌تونم، باید... باید تا تهش برم، گریس.
‫جدی می‌گم، می‌دونی. اون بچه...
‫تنها کسیه که نمی‌تونم ‫توی تربیتش اشتباه کنم.
‫درسته. درسته، نمی‌تونی.
‫- چون اون بی‌نقصه! ‫- نه.
‫بی‌نقص نیست، گریس. ‫اون بی‌نقص نیست.
‫و همه می‌خوان وادارش کنن...
‫تا هم‌رنگ جماعت شه.
‫حتی خود من، خب؟
‫و یه روزی ممکنه به شکل ‫جادویی‌ای چشم‌هاشو باز کنه...
‫و ببینه که خفن‌ترین، خوش‌ذوق‌ترین...
‫و عادی‌ترین بچه‌ایه که پا به این دنیا گذاشته.
‫و چنین اتفاقی قرار نیست بیفته.
‫قرار نیست.
‫قرار نیست. هرگز این اتفاق نمیفته.
‫بنابراین منم که باید ازش مراقبت کنم،
‫و اگه من از پسش برنیام...
‫اون‌وقته که دیگه از دست میره.
‫و منم...
‫با طعم تافی می‌خوای یا شیرینیِ فاج.
‫جفتش.
‫خیلی بدجنسی.
‫خدای من، اینو باید امتحان کنی، عذرا.
‫بیا، بگی نه ناراحت می‌شم.
‫پشیمون نمی‌شی.
‫چطوره؟
‫حالت خوبه؟
‫آره، خب. کسی دیگه ازش استفاده نمی‌کنه.
‫خدای من.
‫ایناهاش!
‫باید لمسش کنم.
‫حسش داره میاد.
‫توی این لگن همه‌کار کردیم.
‫می‌دونی چیه؟
‫اگه روشن شد، ببرش.
‫- واقعاً؟ ‫- اوهوم.
‫خیلی‌خب، مرسی.
‫به محض اینکه تمام این ‫ماجراها تموم شه برمی‌گردونمش.
‫مشکلی نیست. چیزی نمی‌شه، مکس.
‫چیزی نمی‌شه.
‫فقط کافیه دیگه سگی رو گاز نگیری.
‫- چی؟ منظورت چیه؟ ‫- کلاس شیشم.
‫یه سگ داشت بهمون حمله می‌کرد ‫و تو گازش گرفتی.
‫اوه!
‫- آره، خب... ‫- گازش گرفتی.
‫خب... می‌خواستم ازت محافظت کنم.
‫- آره، جون خودت. بیخیال! ‫- داشتم ازت محافظت می‌کردم.
‫بیخیال! اون سگ اصلاً قصد نداشت ‫من یا تو رو گاز بگیره.
‫سگ بیچاره، دمش رو گذاشت ‫روی کولش و فرار کرد.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫ببین مکس، همه که نمی‌خوان گازت بگیرن.
‫می‌خوای بهش غذا بدی؟
‫تابحال اسب‌سوار کردی؟
‫اگه بدون اینکه یکی از این...
‫خوشگل‌ها رو ناز کنی از اینجا بری، ‫چه حسی بهت دست میده؟
‫حس می‌کنم پخمه‌ام.
‫خیلی‌خب.
‫پس بیا بهت بگم که ‫چطور با اسب برخورد می‌کنن.
‫از کنار بهش نزدیک می‌شی تا تو رو ببینه.
‫بعد بغل صورتش رو نوازش می‌کنی.
‫بعدش به مهربون‌ترین شکل ممکن ‫می‌گی: «سلام، باسکو.»
‫سلام، سلطان علفزار.
‫شرط می‌بیندم عاشق علفزاره.
‫از تو هم خوشش میاد.
‫معلومه؟
‫چه‌جورم.
‫فقط به چشم‌هاش خیره شو.
‫خیره شدن به چشم‌های اسب ‫مثل اینه که روحت رو باهاش سهیم شی.
‫حالا دیگه یه رفیقِ ابدی داری.
‫مامان، تام دم دره.
‫- اوه! ‫- تام کیه؟
‫- خیلی‌خب، مکس، سوییچ روی ماشینه. ‫- باشه.
‫کلی، ریج‌وِی، جاد‌ه‌ی جنگلی رو نشون بدین.
‫- روبی، با عذرا برو کیف‌هاشون رو جمع کن. ‫- باشه.
‫برید. برید! برید!
‫دایناسورت رو یادت نره، خب؟
‫- برو، برو. ‫- هی.
‫متأسفم.
‫مشکلی نیست.
‫- سلام، تام. چه‌خبر؟ ‫- شرمنده مزاحمت شدم، گریس.
‫یه زوجی قسم می‌خوردن...
‫که یه پدر و پسر رو...
‫با ماشین اینجا پیاده کردن.
‫ظاهراً پدره پسرش رو از نیوجرسی دزدیده.
‫این که وحشتناکه. ‫چه کمکی از دست من برمیاد؟
‫متأسفم. می‌شه یه نگاهی به اطراف بندازم؟
‫- این خانمه بدجور ناراحته. ‫- نه، به هیچ وجه. بیا داخل، تام.
‫- آره، بیا. ‫- مرسی، زود تمومش می‌کنم.
‫- اینجوری ماشین خفه می‌کنه! ‫- خیلی‌خب.
‫گمونم وقت رفتنه.
‫شما دوتا، برید یه اتاقی جایی!
‫«قصد بی‌ادبی ندارم، ولی به این ‫آسونی‌ای که به‌نظر رسید نبود،
‫پس ازت ممنون می‌شم ‫اگه حواسم رو پرت نکنی.»
‫دیالوگ فیلم «عروس شاهزاده»
‫این پسر نابغه‌ست.
‫می‌شه اسب بگیریم؟
‫رفیق، ما وسط «هابوکن» زندگی می‌کنیم.
‫آره، فکرش رو می‌کردم اینو بگی.
‫عذ، تو می‌دونی که چرا ‫دارم این کارو می‌کنم، مگه نه؟
‫البته، می‌خوای توی برنامه‌ی جیمی کیمل باشی.
‫آرزوی هر پدریه.
‫نه، نه. دلیلش این نیست.
‫البته اون هم هست، ‫ولی دلیل اصلیش چیزِ دیگه‌ایه.
‫می‌دونی...
‫می‌دونی چی شد آقاجون ‫سرآشپزی رو کنار گذاشت،
‫و شغل دربانی رو قبول کرد؟
‫خب، به‌خاطر من این کارو کرد.
‫اصلاً با عقل جور درنمیاد.
‫خب، راستش خیلی هم جور درمیاد، رفیق.
‫چون...
‫چون شغل یه پدر، می‌دونی...
‫اینه که پسرش رو وارد میدون کنه.
‫- چه میدونی؟ ‫- هر میدونی، می‌دونی؟
‫زمین فوتبال.
‫فوتبال که باعث آسیب‌های مغزی می‌شه!
‫خب، درسته، ولی اینجا ‫منظورم استعاری بود، خب؟
‫- خیلی‌خب. ‫- واسه همین یه پدر باید...
‫باید وارد چنین میدونی شه، خب؟
‫و اگه توی زمین قبل از اینکه ‫امتیازی بگیره زمین بزننش،
‫- اون‌وقت بازی تمومه. ‫- ولی این‌طور نیست.
‫چون تمام خواسته‌ی اون پدر...
‫اینه که پسرش جایی که ‫زمین خورد توپ رو برداره...
‫و تا خط پایان ببره.
‫- تاچ‌داون! ‫- دقیقاً.
‫باید انقدر ادامه بده تا امتیاز رو بگیره.
‫بگذریم.
‫واسه اینه که شوی کیمل میرم.
‫تو بابای خوبی هستی.
‫« غذاخوری نورث‌ویل »
‫قهوه می‌خوای؟
‫آره، بدم نمیاد.
‫نظرت چیه بری یه میز ‫توی «خانه‌ی پای» رزرو کنی؟
‫بنزین که زدم میام پیشت.
‫داخل می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫نوشیدنی چی می‌خوری؟
‫«زندگی یه ورزشه، بنوش.»
‫خب، این جمله رو کی گفتی؟ ‫(ویدئو تبلیغاتی مایکل جوردن)
‫«به‌نظر یه معمای دیگه روی دستمون مونده.»
‫من عاشق نقل قولم، خب؟ ‫ولی نه توی هر موقعیتی.
‫این خانم مهربون کلی کار داره.
‫آیس تی، لطفاً.
‫رفیقم، عذرا.
‫خودسر و بی‌محابا نقل قول می‌کنه...
‫تا واسه خودش چی سفارش بده؟
‫«آیس تی، لطفاً.»
‫- کجا می‌ری؟ ‫- سلام، حالتون چطوره؟
‫اسم من عذرائه.
‫و قراره براتون یه جوک تعریف کنم.
‫وقتی اسب‌ها مریض می‌شن کجا می‌رن؟
‫بیمارسطبل!
‫خب.
‫ممنون! حضار بی‌نظیری بودید!
‫واو! اولین جوکی که خودت ساختی.
‫- بهت افتخار می‌کنم. ‫- ساخت کار جدید آسون نیست.
‫رفیق، من می‌رم یه آبی به دستم بزنم، خب؟
‫- زود برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫بیمارسطبل!
‫میره بیمارسطبل!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫حالا اونش مهم نیست، ببین، من...
‫- چطور پیدام کردی؟ ‫- وقت این صحبت‌ها رو نداریم.
‫اینجا چطور پیدام کردی؟
‫خانه‌ی پای بودیم. ‫اونجا دیدمت.
‫- بودین؟ تو و کی؟ ‫- من و جنا. اون هم اونجاست.
‫- چیزی نیست. ‫- جـ... خیلی‌خب.
‫بابا، تو دیگه چقدر خایه داری! ‫گوش بده چی می‌گم.
‫- می‌شه دهنت رو ببندی؟ ‫- نه، تو ببند!
‫دارم سعی می‌کنم یه چیزی بهت بگم.
‫الان برمی‌گردی می‌ری به همون خانه‌ی پای،
‫شتری دیدی ندیدی.
‫خفه شو، می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫اینجا نیومدم جلوت رو بگیرم.
‫اومدم ازت عذرخواهی کنم.
‫- بابت چی؟ ‫- خب، ببین...
‫متأسفم.
‫می‌دونی، من... همین دیگه، متأسفم.
‫چی داری می‌گی؟ چی شده؟ چی...
‫مادرم رفت و...
‫منم دوستش داشتم، ‫ولی زندگی با من غیرممکن بود،
‫من هرگز چیزی راجع‌بهش ‫به تو نگفتم، واسه همین...
‫- متأسفم. ‫- منظورت چیه؟
‫مامان واسه این رفت ‫چون من آدم غیرقابل تحملی بودم.
‫- خودت بهم گفتی. ‫- نه، اونی که غیرقابل تحمل بود من بودم.
‫به‌خاطر من بود. همه‌ش سر جنگ داشتم. ‫و با هرکس که درگیر می‌شدم...
‫بعدش یکی دیگه بود که ‫فکر می‌کردم از پسش برمیام.
‫و معمولاً از این درگیری‌ها برنده بیرون نمیای.
‫فقط از یه آدم می‌ری سراغ ‫یه آدم دیگه تا دیگه کسی نمونه.
‫و بعدش که کسی نبود ‫باهاش درگیر شم، اون‌وقت...
‫مخفی شدم، خودم رو توی...
‫آشپزخونه‌ی رستوران‌ها ‫و باشگاه‌های بوکس پنهون کردم.
‫حالا هم با باز کردن در برای ‫غریبه‌ها خودم رو پنهون می‌کنم.
‫من... من فقط...
‫پنهون شدم چون نمی‌دونستم ‫دیگه چیکار کنم، من...
‫نمی‌دونستم چطور کاری ‫که تو می‌کنی رو انجام بدم.
‫- چی؟ ‫- تو برای چیزی می‌جنگی...
‫که یه ارزشی داره.
‫شاید زیاده‌روی کرده باشی، ‫ولی سعی داری کار درست رو انجام بدی.
‫و برای پسرت وارد ‫بزرگ‌ترین مبارزه‌ی‌ زندگیت شدی.
‫و اگه دستگیر شی، می‌پذیریش.
‫ولی تا جایی که به من مربوطه، ‫تو قهرمان سنگین‌وزن منی.
‫چون من یه مشکلی داشتم.
‫با مادرت یه مشکلی داشتم ‫که هرگز فراموش نمی‌کنم.
‫کاش منم کارِ تو رو می‌کردم.
‫شاید عواقبش گریبان‌گیرت بشه،
‫ولی... ارزشش رو داره، ‫چون دلیل خوبی برای انجامش داشتی.
‫این کار رو کردی چون عاشق پسرتی.
‫نیمه‌شب از جاش بلندش کردی.
‫- جرمه. ‫- نه، نه، نه.
‫هرکسی انقدر جرئت نداره.
‫باورت بشه یا نشه، احتمالاً بهترین کاری بود ‫که توی عمرت می‌تونستی انجام بدی.
‫و نباید انقدر نگران نداشتن خانواده باشی.
‫من اینجام، عذی هم اونجاست.
‫و اون زنی که توی خانه‌ی پای هستش، خب...
‫اونم درست می‌شه.
‫تمام این ماجراها حل می‌شن، ‫ولی باید بدونی...
‫که تو یه خانواده‌ای داری که دوستت داره،
‫و بهت نیاز داره و براش مهمی.
‫- حالا مراقب باش. ‫- خیلی‌خب.
‫- من دیگه برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫بگو ببینم، هیچ کدوم از ‫این اسم‌ها رو می‌شناسی، رفیق؟
‫می‌شناسم. سیدنی پوآتیه.
‫«به من می‌گن آقای تیبز.»
‫معلومه، چه سؤال احمقانه‌ای، متأسفم.
‫«توتو، حس می‌کنم دیگه کانزاس نیستیم.» ‫(دیالوگ فیلم «جادوگر شهر اُز»)
‫- دورثی مامان لایزا مینلی بود. ‫- خیلی‌خب.
‫- اینم یه حقیقت راجع‌بهش. ‫- سریع‌تر بیا، خب؟ بیا بریم.
‫«گریه می‌کنی؟»
‫«توی بیس‌بال گریه نداریم!» ‫(دیالوگ «لیگ خودشان» از تام هنکس)
‫بیا، بیا بریم.
‫- جیمی اینجاست؟ ‫- شاید واسه سلام و احوال‌پرسی بیاد.
‫چه خوب، پسرم بدجوری طرفدارشه.
‫نه، اصلاً هم این‌طور نیست.
‫اونجا پارک کن.
‫- اینجا جای پارک معلولینه. ‫- می‌دونم، برو پارک کن.
‫- جای پارک معلولینه! ‫- برو پارک کن!
‫واسه تست صدا هرچقدر که می‌خوای اجرا کن.
‫- اوضاع افسونت چطوره؟ ‫- تا قطره‌ی آخرش کار می‌کنه.
‫- هی، مکس. ‫- بله؟
‫این مربع رو می‌بینی؟
‫از این مربع خارج نشو، ‫به جیمی نگاه نکن،
‫و اندازه‌ی وقتت اجرا کن.
‫- ردیفه؟ ‫- کچلم کردی، خیالت راحت.
‫- میکروفن باتری داره؟ ‫- امیدوارم داشته باشه.
‫- عذرا، ردیف اول برات یه صندلی گرفتم. ‫- باشه.
‫چک، چک، چک، ‫اونجا میکروفنه؟ همینه؟
‫عالی، ممنون. ‫امشب حالتون چطوره؟
‫خوب؟ الو؟ آه...
‫باید داخل خطوط بمونم. ‫باید داخل خطوط بمونم.
‫سلام.
‫مکس برنال با یه پسر جوون رسیدن؟
‫هردوتاشون هم خوشتیپ‌ان.
‫یه عادتیه که همیشه ‫یه دید منفی به قضایا دارم.
‫که البته منطقیه، ‫چون برعکس به‌دنیا اومدم.
‫بابام می‌گه وقتی به‌دنیا اومدم ‫زیر چشمم کبود بود.
‫می‌گه اومدم بیرون ‫و اولین چیزی که به زبون آوردم این بود:
‫«کی گفت این فکر خوبیه؟»
‫از این طرفه.
‫پسرم چند روز پیش اومد پیشم،
‫بهم گفت: «بابا، تو یه افتضاح‌سازی.»
‫گفتم: «عذیزم، فکر نکنم ‫که افتضاح‌ساز یه کلمه باشه.»
‫- اون گفت: «چرا، هست.» ‫- آره!
‫اینم از پسرم!
‫گمونم یه فکرهایی توی سرش داره.
‫گمونم من واقعاً یه افتضاح‌ساز باشم.
‫چون راستش رو بخواید،
‫می‌تونم توی هر موقعیتی ‫که بخواین قرار بگیرم...
‫و بدترش کنم.
‫آقای برنال. مأمور ویژه کاستا هستم.
‫اف‌بی‌آی. اینجا اومدیم تا شما رو دستگیر کنیم.
‫خیلی‌خب، باورم نمی‌شه.
‫- می‌شه جلوی پسرم این کارو نکنید؟ ‫- سلام، عذرا.
‫من جسیکام.
‫قراره بریم یه قدمی بزنیم، خب؟
‫من از اون سرِ کشور با پسرم اینجا اومدم.
‫من متوجه‌ام که از ‫اون سرِ کشور به اینجا اومدید.
‫عذی، چیزی نیست، چیزی نیست.
‫- بیا بریم بستنی بخوریم. ‫- عذی.
‫بابات فقط باید با دوستم جو صحبت کنه.
‫همه‌چیز روبه‌راهه، عذرا، خب؟
‫به بچه‌م دست نزن!
‫- به پسرم دست نزن! ‫- اون دوست نداره کسی بهش دست بزنه.
‫- بهش دست نزن! ‫- چیزی نیست، عذی.
‫چیزی نیست، چیزی نیست. ‫ببینید، می‌دونم.
‫خودم باهاتون تماس گرفتم و اشتباه کردم.
‫چیزی نیست، عذی. ‫چیزی نیست. ما همه اینجاییم.
‫طوری نیست، طوری نیست، عذی.
‫- خانم، ازتون می‌خوام که برید عقب. ‫- شما خودت برو عقب!
‫این پسرمه، سلام!
‫هی، عذیزم. عذی، رفیق. ‫حالت خوبه؟
‫سلام، سلام.
‫عذی، دلم برات تنگ شده بود.
‫عذ؟ حالت خوبه، رفیق؟
‫بهت خوش گذشت؟ ‫سفرت چطور بود؟
‫- با یه اسب صحبت کردم. ‫- چی؟
‫فوق‌العاده‌ست.
‫کاش منم اونجا بودم.
‫متأسفم، خانم، ولی همچنان ‫باید آقای برنال رو دستگیر کنیم.
‫من خودم باهاتون تماس گرفتم. ‫اشتباه کردم.
‫همون‌طوری که می‌بینید ‫پسرم حالش خوبه، پس...
‫- راه دیگه‌ای نداریم، خانم. ‫- چرا، دارید!
‫من مادرشم، ایشون پدرش ‫و اون آقا هم پدربزرگشه.
‫ما یه خانواده‌ایم ‫و خودمون بچه رو خونه می‌بریم.
‫پس، خیلی ازتون ممنونم. ‫دیگه نیازی به این کارها نیست.
‫- خیلی‌خب، همگی خونسرد باشید. ‫- هی، مرد. چیزی نیست.
‫- بهتره آرامشت رو حفظ کنی. ‫- نه، من آروم‌ام.
‫هی! اون مقاومت نمی‌کنه!
‫مقاومت نمی‌کنم. ‫اون شکایتش رو پس گرفت، مگه نه جنا؟
‫- ما شکایت رو پس می‌گیریم! ‫- بیخیال، تمومش کن.
‫بابا!
‫بابامو ول کن!
‫- ولم کن! ‫- باید تمومش کنم.
‫بابا، منو نگاه کن. بابا! ‫بابا! منو نگاه کن!
‫طوری نیست، طوری نیست.
‫زمین زدنت.
‫توپ رو بسپرش به من.
‫آروم باش، طوری نیست.
‫خیلی‌خب.
‫- خب دیگه، بریم. ‫- اومدم.
‫زود، زود، زود. ‫دیرمون می‌شه. بجنب.
‫صبح بخیر. می‌دونم درگیر ‫مشکلات بازداشت در خانه‌ای،
‫ولی می‌تونی از مدرسه بیاریش؟
‫یه قرار بازدید خونه دارم، ‫نمی‌تونم عقب بندازم.
‫باشه، حتماً. ‫فقط باید به مأمور ناظرم بگم.
‫باشه. هی، هی، هی.
‫یادت نره، فقط تند تند صحبت نکن.
‫دیشب کارِت معرکه بود.
‫«بهر هرکس ناقوس به صدا درآید. ‫امروز بهر من به صدا درخواهد آمد.»
‫چه ارائه‌ای بشه!
‫- خیلی‌خب، خدافظ. موفق باشی. ‫- بریم.
‫بیا بریم تا حبس‌مون نکردن.
‫- می‌خوای برات بیارمش؟ ‫- حتماً.
‫وقتی هِمینگوِی همسن و سال من بود،
‫می‌دونی والدینش چه کادوی تولدی براش خریدن؟
‫نه، چی؟
‫باباش براش تفنگ ساچمه‌ای،
‫و مامانش براش ویولن خرید.
‫- همینگوی ویولن می‌زد؟ ‫- نه.
‫پنجاه سال بعد با همون تفنگ...
‫واقعاً؟
‫می‌تونی بری چک کنی.
‫واو، من خبر نداشتم.
‫حدس بزن کی قراره کلاس ویولن بره!
‫رفیق، خیلی از اینکه برای ‫این مدرسه هیجان‌زده‌ای خوشحالم.
‫- بالاخره موفق شدی. ‫- آره.
‫حق با مامان بود.
‫نمی‌شه اون رو زیر جورابت کنی؟
‫چی رو؟ ‫خوشم نمیاد به بدنم بخوره.
‫- به‌خاطر جنسش، می‌دونی؟ ‫- داره چشمک می‌زنه.
‫- بیپ. ‫- خب، می‌دونی چیه؟
‫نمی‌خوای یه بغل بهم بدی؟
‫باشه.
‫حالا دیگه می‌تونی بری.
‫باشه.
‫بفرما.
‫روز خوبی داشته باشی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫« فیلم بعد از تیتراژ ادامه دارد »
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یادته آخرین باری که ‫اون اینجا اومد دستگیر شد.
‫اوه، واو.
‫- مکس؟ ‫- جیمی؟
‫- سلام، مرد. حالت چطوره؟ ‫- مرد، به‌نظر عالی میای.
‫خوشحالم که اینجایی. ایشون گیرموئه.
‫- سلام. خیلی خوشبختم. ‫- از بهترین‌های حفاظت.
‫- پسرت چطوره؟ ‫- عذی عالیه، مرد. آره.
‫اگه اجازه داشتم از ایالت ‫خارجش کنم الان اینجا بود.
‫آره، درسته. گمونم نمی‌شد. ‫آره، گمونم نمی‌تونست بیاد.
‫خب، داشتم بهش می‌گفتم یادته ‫آخرین باری که مکس اینجا بود،
‫چیزی نمونده بود مهمان ‫برنامه شه ولی دستگیر شد.
‫اون پسرش رو از مدرسه نجات داد.
‫- درسته؟ ‫- من که اینجوری تصور می‌کنم.
‫- آره. ‫- آره.
‫ولی به هرحال خوشحالم که اینجایی.
‫متأسفم.
‫یادم رفت بهت بگم.
‫مجبور شدم... مأمور ناظرم رو با خودم بیارم.
‫- این مأمور ناظرته؟ ‫- آره.
‫واو.
‫آره.
‫- باید دائماً همراهت باشه؟ ‫- آره.
‫- خیلی بامزه‌ست. ‫- هی مرد، چه‌خبر؟
‫من بیرون منتظرم، خب؟
‫حداقل آدم خوشتیپیه.
‫- خیلی‌خب، موفق باشی. ‫- باشه.
‫- خوشحال شدم بالاخره اومدی. ‫- احتیاط شرط عقله.
‫- آره، ممنون. ‫- آره، درسته.
‫- می‌بینمت. ‫- باشه، فعلاً.
‫♪ Rae Isla - Ezra ♪