71 رویسدالسترات
دفتر کیزینگ، چاپگر و ناشر مجلات
جیکوب کیزینگ، همسرش اسپرانس
و خواهران سوزان و ماریان
در 15 می 1940، روزی که ارتش هلند تسلیم شد،
در بندر ایجمویدن جون خودشون و از دست دادن
خیلی از یهودی ها امیدوار بودن که از اونجا به انگلستان فرار
کنن، اما اکثر اونا نتونستن قایق و پیدا کنن که اونا رو ببره
مدیر شرکت، برادر جیکوب، آیزاک کیزینگ، موفق
شد در سال 1942 به ایالات متحده فرار کنه
اون شرکت رو به کارمند خودش پیتر دیزلد واگذار کرد
اون باید زیر نظر یک "وروالتر" کار می
کرد، سرپرستی که آلمانی ها نصب کرده بودن
در تمام مشاغل متعلق به یهودیان
دیزلد مخفیانه به پرداخت حقوق کارکنان اخراج شده یهودی ادامه داد
اون به خانه آیزاک کیزینگ نقل مکان کرد و به مردم
اجازه داد هم در اونجا و هم در دفتر مخفی بشن
یک مرد روزها بالای آسانسور مخفی شد
پرنس برناردپلین
مقامات آلمانی نامگذاری خیابان ها رو به اسم
اعضای زنده خانواده سلطنتی هلند ممنوع کردن
نزدیکی آمستردام به گوویپلین تغییر کرد
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
7 شاگرلان
در دسامبر 1942،
خانواده برگما به پلیس گفتن
که یک بچه چهار ماهه جلوی در خانه شان مانده
در طول سال 1942، روزنامه ها از "سیل بچه های تازه متولد شده" خبر دادن
به این ترتیب، کودکان یهودی می تونستن به طور قانونی توسط
مددکاران گرفته بشن، در حالی که هویت واقعی اونا پنهان می موند
آلمانی ها برای توقف این عمل
در ژانویه 1943 اعلام کردن
که همه بچه های تازه متولد شده یهودی تلقی میشن
کودک دیوید کورک در نقش رودولف
برگسما از جنگ جان سالم به در برد
مادرش کارولینا کورک-آ کوهن
در سال 1944 در مرکز کشتار آشویتس، پدرش یاکوب کورک در
اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن در سال 1945 به قتل رسید
تخریب شده
رامبراندپلین
بسیاری از کافه‌ها و کافه‌های اطراف این میدان نزدیک
به محله قدیمی یهودیان مورد تردد آلمانی‌ها بود
و اعضای حزب نازی هلند، NSB و
واحد شبه نظامی اونا، WA بلک شرتز
در ژوئن 1940، این اراذل ضد یهود،
فضای داخلی د کرون و سایر مکان هایی
که یهودی تلقی می شدن رو در هم شکست
شش ماه بعد، اونا شیشه های میله هایی رو شکستن که
تابلوهای "یهودیان ممنوع" رو آویزان نکرده بودن
و نواری رو که هنوز به هنرمندان یهودی اجازه اجرای نمایش می داد به سطل زباله انداخته بودن
در فوریه 1941، درگیری های خیابانی متعددی در این میدان
بین نازی های هلندی به کمک پلیس نظم آلمان درگرفت
و یهودیانی که شروع به سازماندهی
دفاع خود در برابر حملات وحشیانه کردن
پلیس هلند اجازه دخالت نداشت
از 15 سپتامبر 1941،
یهودیان رسما از بازدید از کافه ها، بارها و رستوران ها منع شدن
یکی از اعضای شورای شهر اظهار داشت که درآمدهای از
دست رفته "حداقل" توسط سربازان آلمانی جبران شده
بعدها در جنگ، این میدان به مرکزی برای فعالیت های بازار سیاه تبدیل شد
زیدیک
منطقه چراغ قرمز رسماً ممنوع بود
به ورماخت، ارتش آلمان
بعدها در جنگ، به مرکزی برای بازار سیاه تبدیل شد
74 اودزیجدز آچتربورگوال، طبقه همکف
خانه بته فولد
بر اساس گزارش دستگیری اون از اداره
پلیس امور یهودیان، مورخ 10 ژوئیه 1942،
اون قبلاً یک خیاط بود، الان یک فاحشه
اون در خارج از منزل بدون ستاره
یهودی بود و خودش رو فحشا می کرد
اون همچنین اظهار داشت که اون متهم به
آمیزش بدنی با افراد آریایی شده
فولد در سپتامبر 1942 در آشویتس به قتل رسید
کالوراسترات
در 31 آگوست 1941، روز تولد ملکه
ویلهلمینا، دعوا در این خیابان رخ داد
ملکه هلند از لندن علیه آلمان ها تظاهرات کرد
کور اسنایدرز، کارگر مقاومت پس از جنگ به یاد آور:
«ما با قدم زدن در امتداد کالوراسترات با
گل‌هایی در سوراخ دکمه‌هایمان جشن گرفتیم
اراذل نازی هلندی شروع به بیرون کشیدن اونا کردن، بنابراین
ما تصمیم گرفتیم تیغ هایی رو پشت گلدان ها وصل کنیم
دفعه بعد که یکی از پیراهن های مشکی
سعی کرد گلی رو در بیاره، خیلی خونی شد
این امر باعث شد تا قراضه ای ایجاد بشه و
در نهایت بخشی از خیابان رو محاصره کردن
هرکس گل پوشیده بود دستگیر شد»
62، میدان مکس اوو، بعدش لیدسکید
رستوران لیدو
"لیدسپلین به طور کامل پاک شد"
عنوان مقاله ای در روزنامه حزب
نازی هلند در ژانویه 1941 بود
ادامه داد: «به سختی میشه چشمان خود را باور کرد
ورود یهودیان به هتل معتبر آمریکا،
هیچ یهودی در لیدو که تا همین اواخر
محل تجمع یهودیان در لیدسپلین بود، هیچ یهودی اجازه ورود
به بزرگترین خانه تصویر آمستردام، سینما سیتی رو نداشت
خلاصه هیچ یهودی اجازه هیچ جا رو نداره!
تقریباً خیلی شگفت انگیز که درست باشه:
هیچ یهودی وجود نداره که در اوقات فراغت مسیحیان رو اذیت کنه»
در مارس 1943، پس از
شکست در نبرد استالینگراد،
آلمانی ها تمام رستوران ها و فروشگاه های لوکس رو تعطیل کردن
کارکنان برای کار به آلمان فرستاده شدن
پس از آزادسازی، در می 1945،
لیدو به باشگاه افسران کانادایی تبدیل شد
یکی از نوازندگان ساکن ساکسیفون
سورینامی، کید دینامیت بود
تخریب شده
123 آپولولان
خانه آپولو
مهمانخانه، متعلق به خانواده جوزفز، که
همگی در آشویتس در سال 1942 به قتل رسیدن
همونطور که بسیاری از مهمانان اونا بودن
پس از اون به مهمانخانه آلمانی ها تبدیل شد
سرویس امنیتی آلمان، SD، پس از بمباران مقر
اون در نوامبر 1944، این هتل رو مسترد کرد
خانه تا حدی با وسایلی که از خانه
خانواده رویس گرفته شده بود مبله بود
کارگر مقاومت، گریت رویس، وکیل
دادگستری با دفاتری در کایزرگراخت بود
جایی که اون در ژانویه 1945 پس
از دستگیری پسرش هوگو دستگیر شد
در حین توزیع روزنامه زیرزمینی پارلمنت
هرمان، پسر دیگه گریت رویس،
دو سال قبل دستگیر شده بود
هر دو پسر اعدام شدن
گریت رویس در اردوگاه کار اجباری سندبوستل درگذشت
همسر اون، یوهانا رویس-باوینک نیز دستگیر شد
و در آوریل 1945 از زندان آزاد شد
آمستردام، 15 می 1940
سربازان آلمانی از شرق به آمستردام نزدیک شدن و از
طریق پل برلاژ بر روی رودخانه آمستل به داخل شهر رفتن
جایی که شهروندان آلمانی و هواداران هلندی
برای استقبال از اونا هماهنگ شده بودن
ارتش هلند پس از بمباران روتردام توسط آلمان
ها و تهدید به نابودی شهرهای بیشتری تسلیم شد
هلند در ابتدا سعی کرده بود مثل
جنگ جهانی اول بی طرف بمونه
اما این کشور همزمان با بلژیک و
فرانسه مورد حمله ارتش آلمان قرار گرفت
ملکه هلند، ویلهلمینا، و کابینه اش به لندن گریختن
در سال 1940 حدود 800000 نفر در آمستردام زندگی می کردن
که نه خیلی کمتر از الان 10 درصد اونا یهودی بودن
نازی ها بیشتر هلندی ها
رو از نژاد آریایی می دونستن
و برخی امیدوار بودن که در نهایت
هلند رو به امپراتوری آلمانی بزرگ ملحق کنن
اونا گروه قابل توجهی از هواداران رو در پایتخت پیدا کردن
حزب نازی هلند، NSB، در انتخابات شهرداری
آمستردام تقریبا 30000 رای به دست آورد
یک سال قبل از جنگ
یکی از اولین اقداماتی که آلمانی ها انجام دادن این
بود که ساعت رو یک ساعت و 40 دقیقه جلوتر انداختن
بنابراین در آمستردام همون زمان برلین بود
گزارش هواشناسی از روزنامه ها ناپدید شد
آب و هوا راز نظامی محسوب میشد
از پل برلاژ، بخشی از نیروهای
آلمانی راهی تالار شهر شدن
شهر باید برای همه آلمانی ها،
از سربازان، مسکن فراهم می کرد
به زودی یک اداره مدنی در هلند نصب شد
آلمانی ها شروع به جایگزینی همه سازمان های هلندی
مثل اتحادیه های کارگری و سازمان های خیریه کردن
با ناسیونال سوسیالیست ها
مطبوعات تحت کنترل آلمان قرار
گرفت و حتی پیشاهنگان پسر نازی شدن
در اولین روز از اشغال
آمستردام، یکی از بخشداران خبر داد
سپهبد آلمانی کارل فون تیدمان
به نام شورای شهر که امیدوار بود آلمانی ها
شهروندان یهودی آمستردام رو بدون مزاحمت رها کنن
تایدمن به صورت مرموز پاسخ داد:
«اگه یهودیان نمیخوان ما رو
ببینن، ما هم نمیخوایم یهودی ها رو بینیم»
موزه پلین، که در آن زمان زمین باشگاه اسکیت روی یخ نامیده می شد
محل برگزاری رویدادهای مهم
اینجا جایی بود که پیراهن‌های مشکی NSB راهپیمایی کردن،
جایی که رئیس اس اس، هاینریش هیملر، سربازان رو بازرسی کرد
و جایی که رهبر نازی هلند آنتون موسرت
و کمیسر رایش آرتور سیس-اینکوارت
در تجمعات بزرگ سخنرانی کرد
ویلاهای ضلع شرقی میدان به مقر
اداره نظامی و مدنی آلمان تبدیل شدن
در کنار سالن کنسرت، مقر
حزب نازی هلند، NSB قرار داشت
در سال 1943، آلمانی ها شروع به
ساخت کارهای دفاعی در میدان کردن
از جمله حصارهای سیم خاردار و سنگرهایی
که به عنوان "سه قله" شناخته میشن
چند خیابان هم محاصره شد
پس از دی-دای، تهاجم متفقین به نرماندی در ژوئن 1944،
آدولف هیتلر دستور داد تا از "منطقه روتردام
و آمستردام تا زمانی که امکان داره" دفاع کنن
این میدان به یکی از پایه ها یا "سنگرها"
برای دفاع آلمان از آمستردام تبدیل شد
تا سال 1953 بود که سنگرهای آلمان منفجر شدن
1 موتسارت، سپس 42 استادهودرسکاید
موزه رایکس
در سال 1939، قبل از تهاجم آلمان، موزه
مهم ترین آثار هنری مجموعه خودش و منتقل کرد
به کلیساها و ساختمان های دیگه در استان هلند شمالی،
در حالی که کار ساخت و ساز در سنگرهای ذخیره سازی دولتی
در تپه های شنی ساحلی نزدیک کاستریکوم تکمیل شد
رامبراند "نگهبان شب"
قبل از انتقال به طاق های زیرزمینی
در قلعه ای در هلند شمالی ذخیره شده بود
در کوه سنت پیتر در نزدیکی ماستریخت
در طول اشغال، نازی ها سعی کردن
رامبراند رو به یک قهرمان آلمانی تبدیل کنن
با جشن های بزرگ در روز تولدش، 15
جولای، که الان روز رامبراند نامیده میشه
هانس اشتاینهوف کارگردان آلمانی نازی فیلمی بلند درباره
این نقاش در استودیویی در آمستردام فیلمبرداری کرد
اعضای ارتش آلمان می تونستن به صورت رایگان وارد موزه بشن
مقامات اشغالگر نمایش آثار هنرمندان یهودی یا آثاری
رو که مردم یهودی رو به تصویر می‌کشید ممنوع کردن
موزه دارایی های خودش و در جنگ و پس از اون با آثار هنری متعلق به یهودی ها گسترش داد
این موزه با بانک لیرو که دارایی های یهودی ها رو غارت و معامله می کرد
برخی از آثار هنری اخیراً به صاحبان واقعی خود برگردونده شدن
موزه ریکسوم مجبور شد چندین نمایشگاه تبلیغاتی
از جمله "هنر جبهه جنگ" رو برگزار کنه
و "کهربا: طلای بور مردم ژرمن"
اسباب بازی های کودکانه ساخت
پلیس نظم آلمان نیز به نمایش گذاشته شد
موزه رایکس نمایشگاه های خودش رو هم برپا کرد
نمایشگاه روح مسیح به دلیل اینکه آثار
انتزاعی زیادی رو شامل می شد تعطیل شد
که نازی ها اونو منحط می دونستن
در سال 1944، موزه نمایشگاهی رو برپا کرد
از آهن فرفورژه و اشیاء چدنی،
در درجه اول به دلیل ویژگی های ضد بمب این مواد
موزه پس از دال دینسداگ یا سه
شنبه دیوانه، سه شنبه سپتامبر 1944 بسته شد
زمانی که پس از شایعاتی مبنی بر اینکه هلند
در شرف آزادی، جشن‌های عمومی برپا شد
اندکی پس از آزادسازی، "نگهبان شب" با بارج
داخلی به موزه موزه رایکس برگردونده شد
در اکتبر 1945، اولین 26 تابلوی غارت شده ای که از آلمان
برگردونده شد در موزه رایکسئوم مورد استقبال قرار گرفت
4 و 6 کنسرتگ بوپلین، قبلاً جان
ویلم بروسلین، کنسرتو
بسیاری از رویدادهای ملی-سوسیالیستی در این ساختمان برگزار شد
به عنوان مثال، در سال 1942،
آنتون موسرت، نازی هلندی در اینجا بود
رهبر مردم هلند اعلام شد
نمایش‌هایی اغلب برای ارتش آلمان اجرا می‌شد، از
اپرا گرفته تا «یازده دختر می‌رقصن و می‌خونن»
کمیسر رایش سیس اینکوارت،
بالاترین مقام آلمانی در هلند، از
بازدید از کنسرتو لذت برد
اون ساخت یک جعبه خصوصی رو برای خود در تئاتر برنامه ریزی کرد
رهبر ارکستر کنسرتو، ویلم منگلبرگ،
برای سازمان های آلمانی در هلند اجرا کرد
و با ارکستر برای کنسرت در آلمان و اتریش سفر کرد
آخرین باری که اعضای یهودی ارکستر
کنسرتو نواختند در ژوئن 1941 بود
این برنامه شامل "سمفونی نهم" بتهوون،
"قصیده شادی" با آهنگ معروف بود
"همه مردم خواهند بود
برادران" یا "همه مردم برادر می شوند"
حضار کف زدن و دستمال های خود
را برای نوازندگان اخراجی تکان دادن
موسیقی آهنگسازان یهودی دیگه قابل پخش نبود
در سال 1942، از ورقه های پارچه برای پنهان کردن
کارتوهای حاوی نام آهنگسازان یهودی استفاده شد
مالر، روبینشتاین و مندلسون
ویلم منگلبرگ رهبر ارکستر خواستار
حفظ اعضای یهودی ارکستر شد.
بسیاری از نوازندگان به بارنولد، اردوگاهی که
برای یهودیان ممتاز برپا شده بود، سرازیر شدند
که در ابتدا قرار نبود اخراج بشن.
در نهایت، بیشتر اونا به اردوگاه کار اجباری ترزین اشتات فرستاده شدن
منگلبرگ به حمایت از هنرمندان یهودی ادامه
داد، تا جایی که رهبر اداره فرهنگ آلمان گفت:
بیانیه منگلبرگ برای ما معنای خودش و از دست داده
اون قبلاً به یهودیان بسیار زیادی کمک کرده"
در آخرین زمستان جنگ که به زمستان گرسنگی معروف،
سرما و کمبود برق منجر به لغو بسیاری از کنسرت ها شد
کنسرت کریسمس در سال 1944 برگزار شد:
«شمع‌ها فقط در غرفه‌های موسیقی روشن می‌شدن،
و فضایی که ایجاد شد، کمتر افسانه‌ای بود تا شبح
نل باکر در خاطراتش نوشت
«سرد و عمیق در کت هامون نشستیم
زمزمه مرسوم صداها وجود نداشت
نوازندگانی که موندن مثل فرشته ها نواختن
بنابراین، این دنیای دیگه هنوز وجود داشت
در اطراف حضار افسران آلمانی
پراکنده بودن، اونا هم تنها بودن
پس از اون، همه بی صدا و نامرئی در تاریکی رفتن،
انگار در یک خطبه محرمانه شرکت کرده بودیم
حالا تونستم با باقی مانده زمستان روبرو بشم
بدترین زمان هنوز در راه بود"
در اولین اجرای ارکستر پس
از آزادی، مقامات نظامی هلند
پخش سرود ملی هلند، ویلهلموس رو ممنوع کرد،
"به دلیل نگرش مشکوک ارکستر در دوران اشغال"
منگلبرگ مادام العمر از اجرای نمایش محروم
شد، مجازاتی که بعداً به شش سال کاهش یافت
گروه ضد شورش، ادامه بدین
28 پی سی هوفسترات. بار وینتا
در سال 1940، این کافه یکی از اولین کافه‌هایی در آمستردام بود که
تابلوهایی را نصب کرد که روی آن نوشته شده بود: «یهودیان استقبال نمی‌کنن»
یا "یهودیان مجاز نیستن"
پرتره های آدولف هیتلر، هرمان گورینگ
و آنتون موسرت، رهبر حزب نازی هلند،
دیوارها رو تزئین کرد
پلیس آلمان اغلب مهمانی هایی رو در بار ترتیب می داد
39 و 41 پ. هوفسترات
سیمونز، یک فروشگاه فروش لوازم اداری و سوغاتی
خانواده نیمه یهودی که مغازه رو اداره می کردند در طبقه
بالا زندگی می کردند و در اونجا سه ​​نفر رو مخفی کردن
زمانی که دستگیری یهودیان در حال انجام بود،
اوا بروسلر-وایزمن در سرداب پنهان می شد
در خاطراتش میگه که میز
سنگینی روی دریچه گذاشته بودن
اوا می ترسید که اگه خانواده سیمونز توسط
آلمانی ها گرفته بشه، اون اونجا گیر کنه
دختر مغازه دار، اکا سیمونز، در خانه ای متروک دستگیر شد که می
خواست اشیای قیمتی متعلق به افرادی رو که مخفی شده بودن، برداره
وقتی یک افسر ارشد آلمانی از مغازه بازدید کرد،
مادر اکا ترفندی برای بیرون آوردن اکا از زندان اندیشید
افسر مورد نظر چشمش به عروسک بزرگی در ویترین مغازه بود
اون ادعا کرد که فقط برای نمایش و برای فروش نیست
افسر اصرار داشت که این عروسک رو برای
دختر کوچکش می خواد که مادر اکا به اون گفت
که دختر خودش به اشتباه زندانی شده
اون قول داد: "اگه اون آزاد بشه، عروسک رو از ویترین می گیرم"
روز بعد اکا برگشت
157 چرچیلان، طبقه سوم
استودیوی عکس که توسط هلموت و آنمی ولف کولر اداره میشه،
که در سال 1933 از آلمان فرار کرد
هلموت یهودی بود
این زوج در روز تسلیم هلند تلاش
کردند تا زندگی مشترک خودشون و بگیرن
هلموت موفق شد، اما آنمی زنده بود
وقتی خدمتکار رسید و اون زنده موند
در سال 2008، جعبه ای پیدا شد که حاوی پرتره هایی
بود که توسط آنمی در سال 1943 گرفته شده بود
در بیشتر موارد، به نظر می رسه عکس
ها برای شناسنامه های جعلی ساخته شدن
بسیاری از افراد در این عکس ها نشان ستاره زرد رو روی لباس خودشون دارن
خانواده ها همچنین پرتره هایی داشتند که به عنوان
یادگاری در صورت جدا شدن از همدیگه ساخته میشدن
در مخفی شدن یا پس از تبعید
89 لینه استرات
بیمارستان
سربازان هلندی مجروح شده در نبرد
در می 1940 در اینجا درمان شدن
در 14 می، گروهبان یهودی هلموت
هیرشفلد به سر خود شلیک کرد و جان باخت
در سال 1943، پرستار اسمی ون ایگن
با پزشک هنک کلاورز در اینجا ملاقات کرد
اون شروع به کمک به اون برای قاچاق
کودکان یهودی به استان شمالی فریزلند کرد
در سال 1944 به اون خیانت شد
آلمانی ها به اون شلیک کردن و جسدش رو در کانالی رها کردن
1 ویکتوریپلین
در سال 1941 بستنی فروشی دلفی به عنوان "محل یهودیان" تعیین شد
یهودیان فقط می تونستن وارد مغازه هایی بشن که دارای این علامت
بودن، همونطور که اون فرانک اغلب انجام می داد، طبق دفتر خاطرات اون
نامه یک خواننده که در ژوئن 1942 منتشر شد
در مجله ضد یهود فوگهورن بخونید،
«انگار که منظره اون همه ستاره که بستنی می‌کشن
از قبل به اندازه کافی ناخوشایند نبوده
رسوایی ترین چیز این که همه
کادوها و قاشق ها به خیابان پرتاب میشن
من می دونم که این یک عادت یهودیان و اونا در
هر خوکخانه ای احساس می کنن که در خانه خود هستن
اما هنوز هم گهگاه گوی هایی در ناحیه جنوبی زندگی می کنن"
32 دیکستراات
خانه فردریش اشتاین باخ و خانواده از سال 1943، زمانی
که زندگی در کاروان ها توسط آلمانی ها ممنوع شد
که همه مردمی رو که کولی می نامیدند مورد آزار و اذیت قرار دادن
برخی از مردم سینتی به خانه‌های متروکه در محله یهودیان نقل مکان کردن
سینتی‌های ثبت‌شده در اینجا در ماه مه 1944 در
جریان جمع‌آوری سراسری «کولی‌ها» دستگیر شدند.
آنها به اردوگاه ترانزیت وستربورک و از آنجا به
آشویتس تبعید شدند، جایی که همه آنها به قتل رسیدند.
تخریب شده.
6 هوانستراات
بازداشتگاه دوم که بیشتر به نام زندان آمستلوینسوگ شناخته میشه
زندانیان یهودی مجبور شدند راهروها را با مسواک تمیز کنن
بخش زنان مبارزان مقاومتی مانند دانشجویان راینا
پرینسن گیرلیگز و هانی شفت را در خود جای داده بود.
که هر دو به همدستان هلندی حمله کردند.
پرینسن گیرلیگز در سال 1943 در اردوگاه کار
اجباری زاکسنهاوزن در نزدیکی برلین اعدام شد.
شفت چند هفته قبل از پایان جنگ در تپه های
شنی نزدیک آمستردام هدف گلوله قرار گرفت.
افراد دیگری که در اینجا نگهداری می شوند عبارتند از یوهانس کلیمان و ویکتور
کوگلر که به خانواده فرانک که در "ضمیمه مخفی" پنهان شده بودند کمک کردند.
در سال 1943، کارگر مقاومت، یوهان بندرز، معلم،
از طبقه سوم زندان پرید و جان خود را از دست داد.
از ترس اینکه هنگام بازجویی
آدرس افراد مخفی را فاش کند.
بلافاصله پس از آزادی، ارتش کانادا این زندان را
برای حبس جنایتکاران جنگی مورد نیاز خود قرار داد.
روزنامه ای در می 1945 نوشت:
«این اطمینان‌بخش است که تمام رهبری
سرویس امنیتی آلمان در آمستردام دستگیر شدند.
آنها یونیفورم ارتش آلمان را می پوشیدند، به این امید که در میان
سربازانی که به اردوگاه فرستاده می شوند مورد توجه قرار نگیرند.
چند هفته بعد یکی از آنها،
رئیس گشتاپو، جولیوس دتمان،
با حلق آویز کردن خود در زندان جان باخت.
151 کونیگزگ،
یا کوئینز جاده، طبقه همکف.
خانه نویسنده اد. دو نو
او یک راه فرار برای خلبانان انگلیسی سرنگون شده ایجاد کرد.
اعضای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا دستوراتی دریافت کردند
که اگر در هلند سقوط کردند باید به "جاده ملکه" بروند.
شماره خانه، 151، به یقه آنها دوخته
شده بود تا شبیه یک عدد لباسشویی باشد.
دی نیو که قبل از جنگ با اطلاعات
نظامی بریتانیا ارتباط داشت،
موفق شد 13 خلبان را از مرز عبور دهد.
او همچنین مانند نویسنده یهودی ژاک گانس
به هلندی ها کمک کرد تا از کشور فرار کنند.
د نیو روزنامه غیرقانونی وریج ندرلند
یا هلند آزاد را در اختیار گرفت
پس از اینکه تقریباً تمام کارکنان در سال 1941 دستگیر شدند.
خودش هم چند ماه بعد دستگیر شد.
او با استفاده از جنون به عنوان دفاع در دادگاه خود، به
اعدام محکوم نشد، بلکه در موسسه روانی ایکلبورن زندانی شد.
او مدت کوتاهی پس از آزادی به آمستردام بازگشت.
کورنلیس کروزمانسترات.
در خاطراتش "سال گرسنگی"
نل باکر نوشت:
"در وسط خیابان کروسمان در آمستردام،
ناگهان سیب زمینی را دیدم...
آن را برداشتم و به راه رفتن ادامه دادم،
خم شدم، به هر حال ترافیکی وجود نداشت.
یکی دیگر پنج متر جلوتر
بود و بعد یکی دیگر.
در کل هفت سیب زمینی در خیابان برداشتم.
در حالت سرخوشی، کتابی را با دقت انتخاب کردیم که به
اندازه کافی بلند و خوب بسوزد تا آنها را بجوشانیم."
قحطی معروف به زمستان
گرسنگی در پاییز 1944 شروع شد.
جنوب هلند تازه آزاد شده بود و نه غذا و
نه سوخت نمی توانست به آمستردام برسد.
حتی پس از اعتصاب پرسنل راه آهن هلند
برای کمک به تلاش های جنگی متفقین، حتی کمتر.
آلمانی ها با محاصره حمل و نقل با قایق پاسخ دادند.
قحطی با زمستان سخت بدتر شد.
تمام زندگی عمومی تعطیل شد
تراموا متوقف شد، گاز و برق قطع شد،
زباله ها جمع آوری نشد، تلفن ها کار نکرد،
بچه ها به سختی به مدرسه می رفتند و قاعدگی زنان متوقف می شد.
کمبود غذا، زغال سنگ، بنزین،
صابون، دارو و حتی تابوت وجود داشت.
بسیاری از مردم به مزارع روستایی
رفتند تا وسایل خود را با غذا معامله کنند.
399 سینگل.
دفاتر محلی LO، یکی از بزرگترین
سازمان های ملی مقاومت، در سال 1945.
این گروه معترض به کسانی که از نازی ها پنهان شده بودند کمک می کرد.
در آمستردام موفق شدند به 25000 نفر کمک کنند.
این گروه فهرستی از 10 فرمان را چاپ کرد.
"1: شما مهمان هستید، اینگونه رفتار
کنید و مسئولیت های خود را انجام دهید.
نه تنها در هفته اول بلکه در همه زمان ها.
2: حضور شما به این معناست که حداقل
تا حدودی سربار خانواده میزبان خود باشید.
رفتارمتناسب."
"3: سعی کنید همیشه در خدمت میزبان و مهماندار خود باشید.
کارهای سنگین خانه را از دست آنها بردارید.
داشتن یک عضو اضافی یک تحمیل بزرگ برای زن خانه دار است.
با کمک به کودکان در انجام تکالیف، بار او را سبک کنید.
4: همیشه با روش‌ها و روال‌های خانواده‌ای که در آن زندگی می‌کنید،
سازگاری داشته باشید، به‌ویژه در مورد غذا خوردن و خوابیدن.
باید با کارهای روزمره شخصی خود خداحافظی کنید.
5: الگوهای تثبیت شده زندگی خانوادگی را به
هم نزنید، سعی نکنید بخشی از خانواده شوید.
این قطعاً در دراز مدت باعث فشار بیش از حد بزرگ می شود.
همانطور که یک مستاجر رفتار می کند. به منطقه
خصوصی خود عقب نشینی کنید، اگر اتاق خود را دارید.
این کار را حتماً هنگام دور هم جمع شدن خانواده در عصر یا آخر هفته انجام دهید.
6: در اتاق نشیمن یا آشپزخانه آویزان نشوید.
حتی اگر میزبان و مهماندار بارها شما را دعوت کنند.
محکم باش.
فقط در موارد بسیار نادر یا عصرها یا بعدازظهرهای خاص در آنجا بمانید.
قرار گرفتن در تماس شخصی نزدیک برای مدت طولانی
به طور کلی باعث آزار یکی از دو طرف درگیر می شود.
7: مخفی شدن مستلزم استحکام شخصیت و انضباط نفس است.
این نیاز به اراده، درک و توانایی
سازگاری با محیط اطراف شما دارد.
8: بدون انجام کارهای منظم و انجام
کارهای روزمره با هم خوب نمی شوید.
علاوه بر انجام وظایف خود در خانه، یا باید مهارت
های خانگی بیشتری بیاموزید یا شروع به مطالعه کنید.
ترجیحا یک دوره مکاتبه ای در زمینه حرفه ای خودتان.
یا اینکه به یک سرگرمی طولانی مدت متعهد شوید.
9: وقتی صحبت از بیرون رفتن، پذیرایی از
بازدیدکنندگان، ارسال نامه و هر موضوع مرتبط باشد،
همیشه ابتدا با میزبان و مهماندار خود مشورت کنید.
آنها حرف آخر را می زنند.
10: حتی اگر مقامات به طور فعال شما را جستجو نمی کنند، برای
مثال اگر برای جلوگیری از کار اجباری در آلمان مخفی شده اید،
تمام تلاش خود را بکنید تا همسایه ها از حضور شما بی خبر باشند.
این ده فرمان را از قلب یاد بگیرید و با آنها زندگی کنید.
آنها را در عمل هر روز به کار ببرید!"
LO بیشتر به مردانی کمک می کرد که سعی
می کردند از کار اجباری در آلمان فرار کنند.
تنها چند درصد از افرادی که به آنها کمک کردند یهودی بودند.
یکی از اعضای این گروه پس از جنگ گفت: «پیدا
کردن مکان برای یهودیان بسیار دشوار بود.
"تقریبا هیچ کس نمی خواست آنها را بگیرد."
تخمین زده می شود که 12000 یهودی
آمستردامری عمدتاً در خارج از شهر مخفی شدند.
یک سوم آنها قبل از پایان جنگ دستگیر شدند.
کوئنناکاد.
جنگل آمستردام یا "طرح جنگل"، پارکی است که در
طول بحران اقتصادی در دهه 30 شروع به کار کرد
برای مبارزه با بیکاری
در اوت 1941،
پدافند هوایی آلمان یک هواپیمای RAF را سرنگون کرد که
در پارک سقوط کرد. سه خدمه جان خود را از دست دادند.
آلمانی ها اردوگاه های کاری را در
مکان های مختلف پارک جدید برپا کردند.
اغلب از پروژه های اشتغال زایی موجود استفاده می کنند.
در اوایل سال 1942، اردوگاهی در کنار کانال رینگ‌وارت برپا شد
برای زندانیان سیاسی غیر یهودی
در نزدیکی رشته قایقرانی بوسبان اردوگاهی برای اسرای یهودی وجود داشت.
در سال 1944، یک اردوگاه کار اضافی برای مردان
یهودی بالای 45 سال در "ازدواج مختلط" وجود داشت.
به این معنی که از تبعید در امان بودند
با ازدواجشان با همسری غیر یهودی.
دویست نفر در آنجا کار می کردند.
این به اصطلاح "اردوگاه رفت و برگشت" بود.
با کارگران اجازه بازگشت به خانه در عصر.
هر روز صبح یک تراموا مخصوص آنها را به محل کارشان می برد.
"ما آنجا در رشته قایقرانی در حال حفاری هستیم."
سال سانتن در خاطرات خود نوشت.
برکه ای که باید حفر می کردند در محلی به نام «گودال یهودی» شناخته می شد.
فیلو برگشتاین در کودکی یک بار برای ملاقات با پدرش به این مکان رفت
مارسل برگشتاین به دلیل یهودی بودن از
سمت استاد حقوق دانشگاه آمستردام اخراج شد.
فیلو درباره غرور خود به پدرش نوشت: "چکمه پوشیده و شلوار کار
می کند و مانند یک کارگر واقعی چرخ دستی ها را هل می دهد."
پل گادوین ویولونیست و سایر نوازندگان
اردوگاه کوارتت نقشه جنگل رو تشکیل دادن
که یکشنبه ها بعدازظهر کنسرت های خانگی برگزار می کرد.
در دال دینسداگ، سه شنبه دیوانه، 5 سپتامبر 1944،
زمانی که بسیاری از مردم به اشتباه باور کردند.
که آمستردام در شرف آزاد شدن توسط متفقین بود، ناظران
آلمانی تمام محل اقامت کارگران را به آتش کشیدند.
و ناپدید شد.
۴۸ ون اسپلبرگنسترات
تجارت لباسشویی و خانه خانواده ورمولن
در سال 1943، 21 یهودی در اینجا پنهان شده بودند که هر
یک از آنها 45 گیلدر برای مخارج خود پرداخت می کردند.
آنها این پول را از راه های مختلف به دست
آوردند، از جمله ساختن منبت های عیسی مسیح،
کلیسای وسترکرک و دیگر مناظر شهر.
پس از جنگ، سجاک د ولف که پناه گرفته بود، به یاد آورد:
«البته بحث حریم خصوصی مطرح نبود
روی زمین لخت، کنار هم روی یک پتوی نخی خوابیدیم.
ما جوان بودیم و از نظر جنسی غیر فعال نبودیم.
حتی به اشتراک گذاشتن این نوع لحظات صمیمی اغلب می تواند
منجر به موقعیت هایی شود که افراد را ناراحت می کند.
اما ضرورت قانون نمی شناسد».
یکی از افرادی که در اینجا پنهان شده بود باردار شد.
وقتی در زمستان گرسنگی دیگر چیزی برای خوردن
وجود نداشت، مقاومت مخفیگاه های دیگری پیدا کرد.
۳۲۱ پرینسنگرشت
دفتر جیره بندی دارویی
پس از آزادی هلند، مردم
از قحطی ادم رنج می برند
می توانند کوپن های خود را با جیره در اینجا مبادله کنند.
یک کوپن به دارنده حق دریافت یک جیره دو هفته ای می داد
چهار قوطی شیر تغلیظ شده، 500
گرم شکر و 600 گرم بیسکویت.
۳۲۱ پرینسنگرشت، طبقه اول
خانه یوهانا ون هال ولتسترا یا "خاله هالی".
او به مردم در مهمانخانه خود پناه داد.
رزمندگان مقاومت برای مدت کوتاهی در اتاق جلو ماندند،
و ساکنان طولانی مدت یهودی بیشتری در ضمیمه عقب زندگی می کردند.
ون هال یک زنگ هشدار نصب کرد و اگر از یکی از آینه
های در حال تماشای پنجره متوجه یک تهدید احتمالی شد،
او آن را راه اندازی کرد.
385 تا 395 پرینسنگرشت
سویکرهوفجه جدید که برای ساکنان آن به
عنوان "صومعه شاهزاده ها" شناخته می شود.
بسیاری از ساکنان اطراف حیاط دانشجو بودند که
تعدادی از آنها از اعضای گروه های مقاومت بودند.
آنها به افرادی که در اینجا و جاهای دیگر مخفی شده بودند
کمک کردند و یک راه فرار به سوی سوئیس ایجاد کردند.
در آوریل 1943، سرویس امنیتی آلمان به
ساختمان یورش برد و 15 نفر را دستگیر کرد.
یکی از آنها برام کویپر، دانشجوی زیست
شناسی و عضو گروه مقاومت CS6 بود.
او پس از یک ماه آزاد شد، اما تابستان
بعد دوباره در بلژیک بازداشت شد
در حین بررسی یک مسیر فرار
در اکتبر 1943 برام در تپه های شنی اعدام شد،
سه هفته پس از برادرش Sape، یکی از اعضای CS6.
هنرمند یهودی باب هانف در اینجا مخفیانه زندگی می کرد.
او در فروردین 44 نیز دستگیر شد.
هانف در سپتامبر همان سال
در یا در راه آشویتس درگذشت.
763 کایزرگراخت.
ادوارد وترمن هنرمند و نویسنده یهودی
اداره "دفتر جعل" را بر عهده داشت.
از این آدرس
در سال 1942 رئیس بخش نمایش
هالندشه شووبورگ یا تئاتر هلندی شد.
زمانی که فقط یهودیان مجاز به نمایش و بازدید از تئاتر بودند.
یکی از آخرین نمایشنامه هایی که در ژوئن
1942 اجرا شد توسط وترمن نوشته شد.
عنوان آن "چیزها آنطور که انتظار دارید پیش نمی روند" بود.
دامپزشک حدود 2000 کارت شناسایی
سفید برای گروه های مقاومت جعل کرد.
او همچنین نسخه های خود را از اسناد ناشناخته ساخت.
کارگر مقاومت گئورگه روبساام پس از جنگ گفت:
«وترمن شناسنامه برزیلی درست کرد، با
اینکه هرگز یک شناسنامه واقعی ندیده بود.
هیچ کس نمی دانست یک شناسنامه برزیلی چه شکلی است!»
برخی از این "اسناد ناشناخته" توسط افرادی در
تماس با وکیل آلمانی هانس کالمیر استفاده شده است.
که درخواست‌های هلندی‌هایی را که ثبت نام خود را
به‌عنوان «یهودی» اعتراض می‌کردند، بررسی کرد.
خود وترمن برای مدتی از تبعید معاف
شد زیرا برای شورای یهودیان کار می کرد.
در اکتبر 1943، وترمن مورد خیانت قرار گرفت و دستگیر شد.
او در سال 1944 به اعدام محکوم شد، اما از جنگ
در زندان های مختلف آلمان جان سالم به در برد.
در سال 1946، وترمن و همسرش کیتی
ون ویتسن در یک تصادف رانندگی کشته شدند.
در شرایطی که برخی افراد معتقد بودند شرایط مشکوکی است.
دامپزشک در مورد فساد و همکاری مردم در مکان‌های
بلند سخن گفت و از اجرای آماتور خشمگین شد.
سرویس های مخفی هلند در لندن در طول جنگ.
470 سرفاتیسترات.
پادگان سواره نظام.
در طول تهاجم آلمان به هلند، ارتش هلند از این
پادگان ها برای حبس اتباع آلمانی استفاده کرد.
و اعضای حزب نازی هلند.
در طول اشغال، توسط
ارتش آلمان به خدمت گرفته شد
جایی که آنها برای "عملیات شیر ​​دریایی"، نام رمز حمله
برنامه ریزی شده به بریتانیا در سال 1940 آماده شدند.
فرمانده فلیکس اشتاینر نیز وظیفه تشکیل
یک لشکر وافن اس اس را بر عهده داشت
متشکل از داوطلبان اروپای غربی.
این بعداً به "ویکینگ" تبدیل شد، یک بخش
اس اس پانزر که برای اولین بار مستقر شد
در طول عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان
به اتحاد جماهیر شوروی در سال 1941.
۴۵ راپنبرگراسترات، طبقه سوم
خانه خانواده تاک.
در فوریه 1941، آلمانی ها در اولین حمله به یهودیان،
ایزاک تاک، یک مرد زغال سنگ را دستگیر کردند.
و او را در کمپ شورل در هلند بازداشت کردند.
از آنجا به ماوتهاوزن تبعید شد و در ماه سپتامبر در آنجا درگذشت.
یک مقام آلمانی با تمسخر علت مرگ را اولکوس مول، یک بیماری
مقاربتی که عمدتاً در مناطق استوایی با آن مواجه می شود، ثبت کرد.
همسر آیزاک تاک بلوم تک فیلیپس و چهار فرزندشان
در می 1943 به وستربورک منتقل شدند.
آلمانی ها به یکی از پسرها به نام نیکو اجازه دادند کمپ را ترک کند
چون او پسر بلوم از ازدواج با مردی غیر یهودی بود،
و بنابراین نیمه یهودی در نظر گرفته شد.
نیکو به آمستردام بازگشت تا با عمویش زندگی کند.
بلوم، ناتان، سوزانا و موزس تاک در
اوت 1943 در آشویتس به قتل رسیدند.
تخریب شده.
25 آمستل.
اداره شورای یهودیان برای مجوزهای سفر و جابجایی.
در بهار 1942، این یکی از 14 مکانی
بود که یهودیان مجبور بودند نشان زرد بخرند.
به شکل ستاره داوود که کلمه "یهود" روی آن چاپ شده است.
برای غیر یهودیان، پوشیدن این نشان یک جرم قابل مجازات بود.
تخریب شده.
روبروی 170 نیوه آچرگرخت
گریت کالدنبرگ عضو حزب نازی
هلند پس از آزادی دستگیر شده بود.
در 9 نوامبر 1945، به تازگی از زندان آزاد
شده و اکنون با آزادی مشروط آزاد شده است.
او در اینجا مورد اصابت گلوله به حنجره قرار گرفت.
در طول جنگ، کالدنبرگ مهمان‌خانه‌ای را اداره می‌کرد
که در آن یهودیان را فریب داد تا در مخفیگاه زندگی کنند
و سپس به آنها خیانت کرد.
گوشه ویسپرات و نیووی کیزرگرشت
در 13 ژوئیه 1942، درست قبل از حرکت
اولین قطار به سمت کمپ ترانزیت وستربورک،
الیازار موفی تاجر ماهی و میوه دستگیر شد که
در صف دفتر مرکزی شورای یهودیان ایستاده بود.
برای تحریک یک تظاهرات ضد آلمانی.
گزارش پلیس هلند سخنان موفی را ثبت کرد:
ما باید از رفتن به آلمان خودداری کنیم.
شب ها زنان و بچه های ما را می
گیرند چون در روز جرات نمی کنند.
شورش خواهد شد. امیدوارم از امروز شروع شود."
موفی در سپتامبر 1942 به پلیس امنیت آلمان
تحویل داده شد و در آشویتس به قتل رسید.
همسر و دخترانش یک سال بعد در آنجا به قتل رسیدند.
ویسپرات
قبل از جنگ، ویسپرات یک خیابان خرید
باریک با نام مستعار "خیابان یهودی" بود.
70 درصد از مردم این محله یهودی
بودند که بالاترین درصد در آمستردام است.
در فوریه 1941 این منطقه، همراه
با محله قدیمی یهودیان، محاصره شد.
آلمانی ها می خواستند مانند اروپای
شرقی یک گتوی مهر و موم شده ایجاد کنند.
با مخالفت مدیریت شهری این طرح اجرا نشد.
به گفته شهردار،
یک محله یهودی نشین برای زیرساخت های شهر بسیار مخرب خواهد بود.
علاوه بر این، بسیاری از "خانواده های مسیحی" مجبور به نقل مکان خواهند شد.
در ماه مه 1941، آلمانی ها به اصطلاح "گتوی نوری" را تأسیس کردند.
با قرار دادن تابلوهایی با عبارت "منطقه یهودی"، "خیابان یهودی"
و «کانال یهود» در اطراف آن.
در سال 1942 این منطقه به یکی
از سه منطقه آمستردام تبدیل شد
و بقیه کشوری که یهودیان هنوز مجاز به زندگی بودند.
پنج قصاب، پنج آرایشگاه و دو کافه در اینجا
به عنوان "محل یهودیان" تعیین شده بودند.
تابلوهای خیابان در اواخر سال 1943، زمانی که
تبعیدها به پایان رسیده بود، برداشته شدند.
و آلمانی ها آمستردام را "ژودنرین"
یا "عاری از یهودیان" اعلام کردن
در زمستان گرسنگی،
آمستردامرها تمام خانه های خالی
را از چوب و مواد دیگر پاک کردند.
پس از جنگ، مقامات شهر تصمیم گرفتند که این منطقه را بازسازی نکنند.
آنها گفتند که قبلاً مسائل اجتماعی و ترافیکی بسیار زیادی وجود داشت
قبل از جنگ
تمام ساختمان ها تخریب شد و خیابان تعریض شد.
در سال 1950 بنای یادبود
قدردانی یهودیان در این مکان برپا شد.
توسط بازماندگان یهودی تأسیس شد و به یاران غیر یهودی اختصاص یافت.
با گذشت سالها، این بنای تاریخی بیشتر و بیشتر به عنوان
مضحک دیده می شد، به خصوص اینکه هیچ بنای یادبودی وجود نداشت
قربانیان یهودی، سینتی و رومی به صورت جداگانه.
در سال 2021، بنای یادبود قدردانی یهودیان جای خود
را به بنای یادبود ملی نام‌های هولوکاست باز کرد.
بنای یادبود سپاسگزاری به نقطه ای نزدیک منتقل شد.
سینتورابان
در روز تسلیم آلمان،
چهارم می 1945،
یک گشت آلمانی پس از شروع مقررات منع آمد و شد در ساعت 7 بعد از ظهر
شروع به تیراندازی به سمت مردمی کرد که در خیابان ها جشن می گرفتند.
گلوله ای به سیگی مندلز، پسر یهودی که
برای اولین بار به بیرون رفته بود اصابت کرد.
پس از سالها پنهان شدن
هشت ماه بعد بر اثر جراحات وارده درگذشت.
آلمانی ها در آغاز اشغال منع آمد و شد وضع کرده بودند.
هیچ کس نمی توانست بین نیمه شب تا 4 صبح بیرون باشد.
فقط اعضای سرویس حمله هوایی اجازه بیرون رفتن داشتند.
از سپتامبر 1944، منع رفت و آمد از ساعت 8 بعد از ظهر
شروع شد، گاهی اوقات 7 بعد از ظهر به عنوان مجازات.
آلمانی ها پلاکاردهایی را آویزان کردند که در آن نوشته
شده بود هرکسی در خیابان باشد ممکن است تیراندازی شود.
9 Pijnackerstraat. وردسکرک یا "کلیسای صلح"
در سال 1940، اعضای جوان محله یک گروه مقاومت
به نام "ارتش نارنجی هلندی" راه اندازی کردند.
آنها اقدامات خرابکارانه و فرار به انگلستان را برنامه ریزی کردند.
اما یک نفر به آنها خیانت کرد و تعدادی از اعضا دستگیر شدند.
فرانک و یان فونتین، یان کوتویک و یاپ
بسترز از اردوگاه های کار اجباری برنگشتند.
کشیشان کاتولیک مجاز به انجام مراسم مقدس
برای اعضای حزب نازی هلند، NSB نبودند.
در ژوئیه 1942 در تمام کلیساهای
کاتولیک و معترض ترین کلیساهای هلند
نامه ای با صدای بلند در محکومیت
کار اجباری و تبعید یهودیان خوانده شد.
نازی ها با دستگیری و تبعید بیش از 200 یهودی
که به مذهب کاتولیک گرویده بودند، تلافی کردند.
ناقوس کلیسا در سال 1942 برداشته شد.
قبل از حمله آلمان، مقامات هلندی همه
ناقوس های کلیسا را ​​در هلند ثبت کردند
با توجه به ذوب آنها در صورت لزوم در صورت جنگ.
تا حدودی به لطف این ثبت بود که آلمانی
ها فقط در شش ماه توانستند آن را حذف کنند
تقریباً 7000 ناقوس از 9000 ناقوس این کشور از برج های کلیسا می باشد.
دو سوم آن ناقوس ها ذوب شد و به سلاح تبدیل شد.
ضرب المثلی وجود داشت که "وقتی ناقوس ها رفتند، جنگ تمام شد"، به این معنی
که اگر آلمانی ها مجبور بودند ناقوس های کلیسا را ​​برای فلز آب کنند،
شانس آنها برای پیروزی در جنگ نمی تواند خوب باشد.
اگرلولد.
در شب چهارم مه 1945، یک گشت پلیس نظم آلمان،
پرستار آنیک ون هاردولد را به ضرب گلوله کشت.
ون هاردولد، 21 ساله، پیام آور مقاومت بود.
او در حال دوچرخه‌سواری به سمت شمال آمستردام بود تا پیامی
درباره تسلیم قریب‌الوقوع آلمانی‌ها به او منتقل کند.
ون هاردولد یونیفرم صلیب سرخ پوشیده بود
تا بتواند در زمان منع آمد و شد بیرون باشد.
روی یونیفرمش پرچم هلند انداخته بود.
56 Stadhouderskade
مقر گروه مقاومت 2000 در سال
1945، در خانه خانواده ورورد
پس از اینکه پسر این زوج لئو با مدارک هویتی
جعلی دستگیر شد، سرویس امنیتی آلمان، SD،
در 9 مارس 1945 به ساختمان حمله کرد.
وروردز به سرعت راب واکر، پسر جوان یهودی را
که با آنها مخفی شده بود، نزد همسایگان خود بردند.
هر یک از اعضای گروه 2000 شماره کد مخصوص به
خود را داشتند که در یک رجیستر ثبت شده بود.
"کلید" ثبت در زیر ورودی دفتر پنهان شده بود.
لازم بود این کلید به دست
SD نیفتد، بنابراین در 10 مارس
چند نفر از اعضای گروه به زور وارد ساختمان شدند.
در درگیری مسلحانه متعاقب آن، اس اس هاوپتشارفورر
ارنست ونر، بازپرس جنایی با SD کشته شد.
SD با اعدام 30 زندانی از زندان وترینگ چان
در ارست واترپلو تلافی کرد.
آنها شامل لئو و هنک وروورد بودند.
آلمانی ها عابران و افرادی را که در اطراف پارک زندگی می کردند جمع آوری کردند ‫«ســــريـــــال بـــــاران»
و آنها را مجبور به تماشای اعدام ها کرد.
هر کسی که چشمان خود را برگرداند،
"به سمت راست پرتاب می شد،
یا با قنداق تفنگ کار کرده اند».
اجساد بر روی کوهی از زباله که در هفته های گذشته در
مقابل یک پناهگاه حمله هوایی جمع شده بود، افتادند.
چون جمع آوری نمی شد
چند روز بعد افراد ناشناس پرچم
هلند را بر فراز این مکان کشیدند.
یاکوبا ون تونگرن، رهبر گروه 2000،
اعدام ها را از مخفیگاه خود تماشا کرد.
در یک پست کمک های اولیه در زیر پل نزدیک.
"من طوری گریه می کنم که تا به حال گریه نکرده ام"
او در خاطراتش نوشت
پس از آن، او از طریق ساختمان همسایه
وارد مقر شد و کلید ثبت کد را برداشت.
5 اسپینوزاسترات. طبقه همکف
خانه محقق سرشناس سرطان ناتانیل واترمن.
بیمارستان آنتونی ون لیوونهوک مجبور شد او را در سال 1941 اخراج کند.
در سپتامبر 1943،
واترمن بخشی از آخرین تبعید گسترده یهودیان بود
به وستربورک
با این حال، در ماه نوامبر، آلمانی ها او را به آمستردام
فرستادند تا آزمایشگاهی در خانه اش راه اندازی کند
تا تحقیقات خود را در مورد اثرات سرطان زایی رنگ ها دنبال کند.
او موش های آزمایشگاهی خود را در محوطه مخصوصی در باغ نگهداری می کرد.
همسر واترمن، مین واترمن-ریپ
مجبور شد به عنوان گروگان در اردوگاه ترانزیت بماند.
هم او و هم شوهرش از جنگ جان سالم به در بردند.
دو نفر از فرزندانشان به قتل رسیدند
الیزابت فیشر-واترمن در سپتامبر 1942 در آشویتس،
دولف واترمن در نوامبر 1942 در ماوتهاوزن.
پسر آنها لئون واترمن، معمار، جان سالم به در برد.
او در سال 1962 اولین یادبود هولوکاست را
در هالندشه شووبرگ یا تئاتر هلندی طراحی کرد.
مرکز اصلی اخراج در آمستردام
نیومارکت
این میدان به مرکزی برای فعالیت های بازار سیاه تبدیل شد.
در آگوست 1942 مردی در اینجا
به دلیل فروش کوپن جیره دستگیر شد.
برای خرید مواد غذایی مانند
نان و شیر ضروری است.
یک افسر پلیس او را یان کاتون، سارق بدنامی که از
اردوگاه کار اجباری آمرسفورت فرار کرده بود، شناخت.
پس از یک محاکمه نمایشی، یک دادگاه آلمانی
کاتون و دو همدستش را به اعدام محکوم کرد
برای سرقت از دفتر جیره بندی
آنها در سپتامبر 1942 اعدام شدند.
در طول دوره اشغال، چهار کودک در
نیومارکت به ضرب گلوله کشته شدند.
آنی مایجر چهار ساله در جریان یک حمله به ضرب گلوله کشته شد
توسط پلیس نظم آلمان در سپتامبر 1944.
باری بارس و اسرائیل دیگن نوجوانان در مارس 1945، زمانی که آلمانی
ها شروع به شلیک گلوله های دمدمی به بازار سیاه کردند، جان باختند.
در 12 آوریل 1945،
الکس اورز 16 ساله در حال قدم زدن در سراسر نیومارکت در راه خانه خود بود.
ساعت دو دقیقه به هشت شب گذشته بود، دو دقیقه از منع رفت و آمد گذشته بود.
پلیس نظم آلمان شروع به تیراندازی کرد.
گلوله ای به دست الکس اصابت کرد و او به
پناهگاه حمله هوایی در وسط میدان راه یافت.
وقتی از آن طرف بیرون آمد، پلیس نظم دوباره به سمت او شلیک کرد.
الکس در گاری آمبولانس در راه بیمارستان جان باخت.
اروپاپلین، سابقا وسترشلدپلین
در 11 نوامبر 1940، یک
هواپیمای کوچک نیروی هوایی ایتالیا
که بخشی از یک حمله هوایی بر فراز انگلستان
بود، با مشکل موتور در این میدان فرود آمد.
از ژوئیه 1942، این میدان
به عنوان محل تجمع استفاده شد
در جریان دستگیری یهودیان
مردم با تراموا از اینجا به ایستگاه مرکزی آمستردام منتقل
شدند، از آنجا قطار به کمپ ترانزیت وستربرک حرکت کرد.
جوانان 16 ساله و بالاتر مجبور بودند راه بروند.
- 8 - تا 10 هارلمروگ.
کارخانه گاز وستر
این کارخانه گاز یکی از سه مکانی بود که آمستردامی ها
مجبور بودند دوچرخه های خود را در جولای 1942 تحویل دهند.
قبل از جنگ حدود 300000 دوچرخه در آمستردام وجود داشت.
بعد از آن 160000 نفر بودند.
در زمستان گرسنگی مردم سعی
کردند زغال سنگ را از کارخانه بدزدند.
پلیس به سمت سارقان شلیک می کرد که گاهی عواقب مرگباری به همراه داشت.
♪ اکنون دیگر از فاشیسم خبری نیست ♪
♪ اکنون دیگر فاشیسم نیست، اکنون دیگر فاشیسم نیست ♪
ایستگاه بعدی، آمستردام مویدرپورت.
اوسترسپورپلین.
ایستگاه قطار مویدرپورت
از اکتبر 1942، حداقل 11000
نفر از این ایستگاه اخراج شدند.
بیشتر به اردوگاه حمل و نقل وستربورک
در شمال شرقی هلند
و از آنجا به مراکز کشتار آشویتس
و سوبیبور در لهستان اشغالی.
کارمندان شورای یهودیان برای ثبت نام
"مرحوم" در سالن ایستگاه مستقر شدند.
که ملزم شدند کلید خانه هایشان را تحویل دهند.
خانه های آنها تا زمانی که اثاثیه و
سایر وسایل به ثبت برسد پلمپ می شود.
برده شده و اغلب به آلمان منتقل می شود.
ویباسترات
به وسپرتشترات تغییر نام داد
در سال 1942 آلمانی ها نام 18 خیابان را که به
نام یهودیان نامگذاری شده بودند تغییر دادند.
آنها همچنین نام خیابانی را که به نام یک سوسیالیست، رئیس
بخش آمستردام طبقه ویبو نامگذاری شده بود، تغییر دادند.
او یکی از اعضای برجسته حزب کارگر هلند بود.
36 و 38 مزرعه کرکلان
اداره ثبت احوال.
اشغالگران آلمانی مقرر کردند که همه شهروندان باید
همیشه کارت شناسایی خود را همراه داشته باشند.
کارت های شهروندان یهودی با حرف سیاه بزرگ J مشخص شده بود.
این کارت جدید ساخت هلند، با یک عکس و دو اثر انگشت،
جعل آن بسیار سخت بود و همیشه می شد آن
را با سوابق موجود در رجیستری مقایسه کرد.
در سال 1942، PBC، گروهی از هنرمندان
که در زمینه اسناد جعلی تخصص داشتند،
شروع به برنامه ریزی برای حمله به اداره ثبت نام کرد.
در 27 اسفند 1332، رزمندگان
مقاومت در لباس افسران شهربانی
وارد دفتر شد و هشت نگهبان
گردان پلیس آمستردام را "خنثی" کرد.
آنها به آنها یک داروی آرام بخش تزریق کردند
و آنها را در باغ وحش باغ وحش آرتیس گذاشتند.
مهاجمان کارت های بایگانی را با بنزن
آغشته کردند و هزینه های TNT تعیین کردند.
ساعت 11 شب صدای انفجارهای شدید شنیده شد و آتش سوزی رخ داد.
روزنامه زیرزمینی پارلمنت
نوشت: "آمستردام از آتش سوزی لذت برد".
این حمله به یکی از شناخته شده ترین اقدامات مقاومت تبدیل شد
و روحیه را تقویت کرد.
"یک خبر کوچک خوب"
آن فرانک در دفتر خاطرات خود در ضمیمه مخفی نوشت.
آتش سوزی با این حال همه کارت ها را از بین
نبرد، و همچنین اقدامات بیش از حد آتش نشانی.
در نهایت، تنها 15 درصد از رکوردها برای همیشه از بین رفتند.
علاوه بر این، آلمانی ها مجموعه های جداگانه ای از رکوردها را در جاهای دیگر نگه داشتند.
ویلی لاگز، رئیس سرویس امنیتی
آلمان، 10000 گیلدر جایزه تعیین کرد.
برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری مهاجمان شود.
24 وندالسترات، طبقه همکف
در یک پیام تلکس به رهبر اس اس
هاینریش هیملر در تاریخ دوم آوریل 1943،
هانس آلبین راوتر، رهبر اس اس و پلیس در هلند، اظهار داشت:
«در طول شب، چندین بازداشت
در آمستردام و اوترخت انجام شد.
در نتیجه یقیناً سه نفر از عاملان
آتش سوزی خرابکارانه حمله می کنند
در اداره ثبت احوال آمستردام در بازداشت هستند."
یکی از دستگیر شدگان سشورد
باکر، طراح مد و خیاط بود
او ماکت لباس پلیس هلندی را که مهاجمان
می پوشیدند، اینجا در استودیوی خود ساخت.
او و 11 نفر دیگر که در این حمله شرکت داشتند
در اول ژوئیه 1943 در تپه های شنی اعدام شدند.
و در یک گور دسته جمعی انداخته شد.
باکر به درخواست خودش پیراهن صورتی برای اعدامش پوشید.
هنگامی که قبر پس از جنگ کشف شد،
پیراهن صورتی به شناسایی گروه کمک کرد.
225 خیابان کلیسا، طبقه همکف
خانه هنری ون آدلزبرگن، مرد یهودی در یک ازدواج "مختلط".
زمانی که در اردوگاه وستربورک نگهداری می شد،
مجبور شد بین تبعید یا عقیم شدن یکی را انتخاب کند.
او عقیم سازی را انتخاب کرد و به آمستردام بازگشت.
در مارس 1943، ون آدلزبرگن از همسرش
طلاق گرفت و به جای دیگری نقل مکان کرد.
در سال 1944، او به مقر پلیس آلمان احضار شد.
در آنجا او به طور تصادفی با ساکن آپارتمان
بالای سرش در کرکسترات برخورد کرد.
برانکا سیمونز، یک خبرچین یهودی
که برای نجات خود به مردم خیانت کرد.
سیمونز گزارش داد که از آنجایی که همسایه سابقش
طلاق گرفته بود، دیگر از اخراج معاف نبود.
ون آدلسبرگن بلافاصله دستگیر شد.
او در مارس 1945 در اردوگاه کار
اجباری وایهینگن در آلمان درگذشت.
پس از جنگ، سیمونز به اعدام
محکوم شد اما در سال 1959 آزاد شد.
تخریب شده.
26 خیابان وگا، طبقه همکف.
دینا گوبیتس-واگنار و چهار فرزندش
پس از فرار آنها از مرکز اخراج تئاتر
هلند، در اینجا در خانه خود مخفی شده بودند.
پس از جنگ، کارلا کاپلان-گوبیتز، دختر دینا به یاد آورد:
«مردم مقاومت انواع و اقسام مخفیگاه‌ها را در
خانه ما ایجاد کرده بودند و خیلی خوب کار می‌کردند
که افراد بیشتری به آنجا می آمدند تا پنهان شوند.
برخی از آنها قبلاً در لوله فاضلاب پنهان شده بودند.
زندگی در مخفی شدن را افتضاح دیدم.
همه ترسیده بودند و من نتوانستم بازی کنم.
تو اجازه نداشتی پرده ها را باز کنی.
ما باید واقعاً ساکت می‌بودیم، زیرا به نظر
می‌رسید کسی در خانه زندگی نمی‌کرد.»
کاپلان-گوبیتس و خواهرش ادعا کردند
که یک نگهبان آلمانی به نام آلفونز زندلر به
آنها کمک کرده بود از مرکز تبعید فرار کنند.
اما زمانی که آنها و چند نفر دیگر زوندلر را
برای جایزه یاد وشم در سال 1993 معرفی کردند.
که باعث می شود او در اسرائیل به
عنوان «عادل در میان ملل» تجلیل شود.
طوفانی از اعتراض را برانگیخت.
مخالفان گفتند که این عضو اس اس فقط در ازای
الکل یا رابطه جنسی به دیگران کمک می کند.
معلوم شد که زوندلر و دو نگهبان
دیگر در سال 1943 دستگیر شده بودند
برای داشتن رابطه جنسی با زنان یهودی،
و توسط دادگاه آلمان به ده سال زندان محکوم شد.
در مصاحبه ای در سال 2012، کارگر مقاومت، هری کوهن،
یک پیک برای شورای یهودیان، در مورد زوندلر گفت:
"بله، او مردم را نجات داد، اما زمانی
که برای تجلیل از جایزه یاد وشم آماده شد،
اعتراض کردم.
این یک قدم خیلی دور بود.
بیا بیرون،
منظورم این است که او در اس اس بود و باید تصمیمات مرگ و زندگی را می گرفت!»
201 و 203 ون اوستادسترات
مدرسه هرمان الته
در سپتامبر 1941 آلمانی ها فرمان دادند
بچه های یهودی مجبور بودند به مدارس جداگانه بروند.
مدیریت شهری آمستردام با
ایجاد بیش از 40 مدرسه جدید،
بیشتر در ساختمان های مدارس
موجود، برای حدود 7500 دانش آموز.
مدارس یهودی که پیش از جنگ وجود
داشت نیز بخشی از این سیستم شدند.
پس از شروع تبعید، کلاس ها هر روز کمتر می شد.
در سپتامبر 1943، تمام مدارس یهودی تعطیل شد.
44 آلبرشت دوررسترات، طبقه اول.
در سال 1943، سونیا ون هسترن به اتاقی که از آن
به عنوان "اتاق مجلل" یاد می کند نقل مکان کرد.
در آپارتمانی که قبلاً توسط یک خانواده یهودی اشغال شده بود.
او در اداره ثبت محتویات خانوار،
بخشی که محتویات را ثبت می کرد، کار می کرد
از خانه های یهودیان تبعید شده
پس از جنگ، ون هسترن ادعا کرد که برای ادامه زندگی
در آنجا، باید به کارکنان پلیس امنیت آلمان بپیوندد.
در آنجا او به دام انداختن کارگران مقاومت کمک کرد.
در آوریل 1944 او با هنک دینسکه، رهبر
گروه مقاومت LO تماس تلفنی برقرار کرد.
تظاهر به دختر یک رهبر کمونیست.
او گفت که از پدرش برای او پیامی دارد.
Dienske موافقت کرد که او را ملاقات کند و بلافاصله دستگیر شد.
خدمات در سال 1945 در بیندورف، اردوگاه فرعی
اردوگاه کار اجباری نویگام در آلمان درگذشت.
پس از جنگ، ون هسترن به 12 سال زندان محکوم شد.
154 بتهوون، طبقه سوم.
خانه پزشک یوهان استراک.
او یکی از اعضای حزب نازی هلند، NSB، و از اس اس و
یکی از افراد مورد اعتماد رئیس SD ویلی لاگز بود.
در سال 1942 او رئیس بخش
بهداشت عمومی آمستردام شد.
استراک به عنوان یک پزشک، زنانی را که می خواستند
با اعضای اس اس ازدواج کنند، ارزیابی کرد.
برای تعیین اینکه آیا آنها از "نژاد ژرمنی خالص" بودند یا خیر.
در سال 1942 این وظیفه او بود که تعیین کند آیا بچه
های تازه متولد شده ممکن است یهودی باشند یا خیر.
او تصمیم گرفت نوزادی به نام «رمی ون دوین‌ویک» را انتخاب کند
که نامش را از آدرسی که در آن پیدا کرده بود، نامگذاری کرد.
یهودی بود، اگرچه ختنه نشده بود.
اما استراک گفت که این پسر "گوش های یهودی" داشت.
رمی در سال 1943 در سوبیبور به قتل رسید.
نام واقعی او، کوئن گزانگ، تنها در سال 2002 کشف شد.
پس از جنگ، استراک به شش سال زندان محکوم شد.
شاهدان در ردیف اول
- 3 - آمستل، طبقه همکف.
کتابفروشی متعلق به لویی لام، یکی از
بزرگترین کتابفروشی های عتیقه یهودی در اروپا.
- آیا من برونا دوس سانتوس ویرا دارم؟ - آره.
- و ماگتلد السمیک یاکوبز؟ - آره.
خب لطفا بلند شو
دست راست خود را به یکدیگر بدهید.
به چشمان یکدیگر نگاه کنید.
و به سوالاتی که قرار است از شما بپرسم گوش دهید.
تو برونا...
وقتی تبعیدها شروع شد،
همسایه طبقه بالا لم، کارگر مقاومت کاس
اورتویس، آدرس امنی برای او پیدا کرد.
اما لام که در سال 1933 از آلمان فرار کرده بود، این پیشنهاد را رد کرد.
لم و دخترش روث در نوامبر
1943 در آشویتس به قتل رسیدند.
سپس من به عنوان یک دفتر ثبت اسناد آمستردام اعلام می کنم
که بدین وسیله به شراکت ثبت شده ملحق شده اید.
این کتابفروشی توسط گروه ضربت رایشلایتر روزنبرگ، یک سازمان
نازی که اموال فرهنگی یهودیان را غارت می کرد، «پاکسازی» شد.
پس از جنگ، لیدیا اورتویس-کرینن به یاد آورد:
"وقتی آنها را بردند، ناگهان نردبان
هایی به جلوی ساختمان تکیه داده بودند.
و یک چاله چوبی بلند از پنجره، روی
اسکله، به یک بارج مسطح می‌رفت.»
آنها روزها را صرف استفاده از ناودان کردند تا
همه آن کتاب‌های ارزشمند را روی بارج بیاندازند.»
تخریب شده.
ون وسترات.
در سپتامبر 1942، یک افسر پلیس
روزنامه نگار فیلیپ مکانیکوس را دستگیر کرد
برای نپوشیدن نشان ستاره زرد
دو نفر از اعضای حزب نازی هلند او را شناختند و
در تراموا یا ایستگاه تراموا به او اشاره کردند.
مکانیکوس به اردوگاه کار اجباری
آمرسفورت و از آنجا به وستربورک فرستاده شد.
مکانیکوس دفتر خاطراتی داشت که به صورت قاچاقی از اردوگاه حمل و
نقل خارج شده بود و پس از جنگ با عنوان "در انتظار مرگ" منتشر شد.
او از کمپ نوشت: «احساس می‌کنم دارم از یک کشتی غرق شده گزارش زنده می‌کنم».
در اکتبر 1944، مکانیکوس در آشویتس به ضرب گلوله کشته شد.
149 ون وسترات.
کوکو، یکی از دو بستنی فروشی که توسط پناهندگان یهودی آلمانی اداره می شود
ارنست کان و آلفرد کوهن.
پنجره های سالن دیگر آنها در
ریجنسترات در فوریه 1941 شکسته شد.
بنابراین مالکان گروهی از مشتریان عادی
را برای محافظت از مغازه ها گرد هم آوردند.
چند روز بعد، گروهی از نازی های هلندی از سالن
رد شدند و در حالی که می رفتند آواز می خواندند.
بنابراین صاحبان مغازه را بستند.
یک نفر شروع به کوبیدن به در کرد و مدافعان
سالن به سمت آنها گاز آمونیاک پاشیدند
با استفاده از استوانه ای که در مغازه نگهداری می شود تا بستنی خنک شود.
اما به جای پیراهن های مشکی مورد
انتظار، آنها افسران پلیس نظم آلمان بودند.
برای نازی‌ها، این رویداد یکی از زمینه‌های
اولین گردهمایی در محله قدیمی یهودیان بود.
در 22 و 23 بهمن ماه.
ارنست کان توسط دادگاه نازی به اعدام محکوم شد.
در 3 مارس 1941 او اولین
مبارز مقاومت در هلند شد
برای مردن در مقابل جوخه تیراندازی
آلفرد کوهن در سال 1945 احتمالاً
در راهپیمایی مرگ از آشویتس درگذشت.
9 دی میراندالان، سابقا برگمستر ون لیوونوگ
استخر پارک آمستل
از 21 می 1941، آلمانی ها یهودیان
را از استخرهای شهری منع کردند.
تنها استخری که اجازه داشتند در آن شنا کنند
همین استخر بود، روزهای دوشنبه، چهارشنبه و جمعه.
کمتر از یک ماه بعد، آنها نیز از این آخرین استخر محروم شدند.
همه استخرها در پاییز 1944 به
دلیل کمبود گاز و برق تعطیل شدند.
در زمستان گرسنگی، مردم درختان و بوته‌های
اطراف استخرهای روباز را قطع می‌کردند
برای هیزم
تخته غواصی چوبی نیز خرد شد.
در دهه 1930، این استخر به
استخر د میراندا معروف شد.
پس از محرک آن، رئیس
سوسیالیست مونه دو میراندا.
او در ژوئیه 1942 دستگیر و به
اردوگاه کار اجباری آمرسفورت منتقل شد.
جایی که او مورد آزار جسمی شدید سایر اسیران
هلندی قرار گرفت که ده روز بعد درگذشت.
در سال 1946 این استخر به طور رسمی نامگذاری شد
استخر دی میراندا.
چند سال بعد این خیابان نیز به نام او نامگذاری شد.
تخریب شده.
بنن بانتامرستراات که از دهه
1920 با نام تونگ یان کای شناخته می شود.
یا "خیابان چینی ها".
صدها ملوان چینی که به دلیل جنگ نتوانستند آمستردام
را ترک کنند، توانستند زندگی خود را از دست بدهند.
با راه اندازی مشاغل کوچک
مردان بیکار مجبور بودند برای آلمانی ها کار کنند.
چهل عروسی چینی هلندی
در طول جنگ در آمستردام برگزار شد.
در سال 1943، طوفان، مجله ای برای اس اس هلندی، نوشت:
"چطور می شود که زنان هلندی از شرم سر خود را آویزان
نمی کنند و خود را به آغوش یک شرقی می اندازند.
که علاوه بر این، کمی بیش از یک گدا است.»
قدیمی ترین رستوران چینی آمستردام،
کنگ هینگ در شماره 11، در طول زمستان گرسنگی بسته شد.
پس از تسلیم ژاپن، چینی ها در آمستردام
جشن پیروزی بزرگی برگزار کردند
در نیومارکت و میدان دام.
26 خیابان مولنبک، طبقه دوم.
خانه فیلیپ ون در کار، سوفیا ون در کار پولاک
و فرزندانشان سیگ و مری.
سوفیا پولاک موفق به دریافت به اصطلاح "تمبر کالمیر" شد.
که نشان می داد او فقط «تا حدی» یهودی بود.
او و خواهرش این موقعیت را بر
اساس پدر بیولوژیکی خود به دست آوردند
سامسون پولاک نبود، بلکه
آلبرتوس دمنی درگذشته بود.
یک مرد غیر یهودی که مادرش با او رابطه داشته است.
پسر دمنی قبول کرد که این دروغ را بگوید.
برای دریافت تمبر، سوفیا و خواهرش استلا باید
تحت "روش تایید نژادی فیزیکی" قرار می گرفتند.
در زنترالستل آمستردام،
اداره مرکزی مهاجرت یهودیان.
به دو خواهر میانسال دستور داده شد که دامن خود را بلند کنند
برای فردیناند از قارچ ها، رئیس زنترالستل
با دامن های برافراشته، مجبور بودند با پاهای جوراب دار بالا و پایین راه بروند
به طوری که اس اس-هاپتسترمفوهر بتواند تعیین کند
آیا آنها "پاهای یهودی" داشتند.
خانواده ون در کار - پولاک مدارک شناسایی جعلی تولید کردند.
و همیشه افرادی را با خود پنهان می کردند و اتاق ها را شلوغ می کردند.
من حداقل سه سال را با پدر و مادرم در یک تخت مشترک گذراندم.
مریم بعد از جنگ گفت.
زمانی که "مهمان خانه" چند روزی آنجا بودند،
سوفیا و مری آنها را به خارج از شهر
می بردند تا در حومه شهر پنهان شوند.
در چهار موردی که مقامات به خانه یورش بردند،
مهمانان در پشت بام، پشت دودکش پنهان شدند.
29 خیابان نیرز، طبقه اول.
خانه سیمون د لا بلا، سناتور یهودی حزب سوسیالیست.
هنگامی که در ژوئیه 1940 دستگیر
شد، سعی کرد با مصرف سم خود را بکشد.
اما او موفق نشد.
او در سال 1942 در اردوگاه کار
اجباری داخائو در آلمان درگذشت.
کارلا، دختر دلا بلا با انتشار اوراق
غیرقانونی و حمل اسلحه به مقاومت پیوست.
بعداً گفت:
«قبل از جنگ پدر و مادرم بر من اقتدار
داشتند و اجازه انجام هیچ کاری را نداشتم.
اکنون متوجه شدم که به بزرگسالی کامل پرتاب شده ام.
دیگر حد و مرزی وجود نداشت. شما می توانستید کاری را که می خواهید انجام دهید.
در مقایسه با قبل از جنگ، آشوب بود.
همه با بقیه زندگی می کردند
و تو با همه می خوابیدی.
اگر یک بطری نوشیدنی داشتید، وقت مهمانی بود.
دیوانه خانه بود.
همچنین این راه ما برای پاسخ به تنش کار مقاومت بود.»
والنتینکید، گورستان یهودیان زیبورگ.
این گورستان در سال 1914 پر شد و پس از آن
فقط به صورت پراکنده مورد استفاده قرار گرفت.
حدود 100000 نفر در اینجا دفن شده اند.
در سال 1942، ارتش آلمان بخشی از گورستان
را به عنوان محل تمرین تغییر کاربری داد.
دفن های غیرقانونی در گورستان های
یهودی در دیمن و اودرکرک در نزدیکی انجام شد.
اما ثابت نشده است که چنین دفن هایی در اینجا صورت گرفته است.
پس از جنگ، داستانی منتشر شد که در زمستان گرسنگی،
یک مرد آلمانی اجازه داد یک گاو در اینجا چرا کند.
بر اساس این داستان، مردم
محله آن را دزدیدند و ذبح کردند.
در سال 1956، مقامات محلی بخشی از گورستان
را برای ساخت یک جاده در اختیار گرفتند.
با نظارت خاخام، قبرهای این قسمت نبش قبر
شد و بقایای آن به قبرستان دیمن منتقل شد.
به همراه آنچه چند سنگ قبر باقی مانده بود.
58 نیووی کیزرگرشت،
مقر شورای یهود، سازمانی که نازی ها
در سال 1941 بر یهودیان تحمیل کردند.
تا سیاست های خود را اعمال کنند.
شورا تا به امروز بحث برانگیز است.
آیا سازمان همکاری می کرد یا فقط
سعی می کرد از بدترین ها جلوگیری کند؟
ورودی عمومی در سطح زیرزمین بود و
صف‌ها گاهی تا خیابان وسپر کشیده می‌شد.
همه می خواستند برای شورای یهودیان کار کنند زیرا در ابتدا،
پرسنل شورا و خانواده
هایشان از اخراج معاف شدند.
این سازمان بخش های متعددی را در سراسر شهر ایجاد
کرد، از مجوزهای سفر گرفته تا توزیع سبزیجات.
شورا در تصمیمات خود به نفع نخبگان تمایل داشت.
رئیس دیوید کوهن در خاطرات خود از این سیاست دفاع کرد:
«البته باید برای هر زندگی به یک اندازه ارزش قائل
شد، اما زندگی که برای دیگران نیز ارزش داشته باشد
باید در زمان جنگ بیشتر از زندگی شخصی
که فقط برای خودش مهم است محافظت شود.»
برخی گزارش‌ها در مورد آنچه در اردوگاه‌ها در لهستان اشغالی
اتفاق می‌افتاد به شورای یهودیان رسید، اما باور نکردند.
در سال 1947، دادگاه ویژه دادگستری
دیوید کوهن و آبراهام اشر را محکوم کرد.
دو رئیس در بازداشت موقت.
یک ماه بعد آزاد شدند.
در همان سال، یک دادگاه جامعه
یهودی متوجه شد که کوهن و آشر
"در دنیایی شکست خورده بود که خودش مقصر بود".
خواهش میکنم.
15 والریوسپلین.
لیسیوم آمستردام
در سال 1940 معلمان یهودی و
همه کارمندان دولتی اخراج شدند.
در یکی از اولین اقدامات برای منزوی ساختن یهودیان.
در سال 1941 مراسم تودیع
رسمی در سالن اجتماعات برگزار شد
برای 72 دانش آموز یهودی.
مدیر مدرسه، پیت گانینگ، قبلاً آنها را به
مدت یک هفته به سرزمین ابری برده بود.
جایگاه مدرسه در کشور
تیراندازی در سال 1942 شلیک شد و به
جرم "جودنباگنستیگونگ" بازداشت شد.
احسان به یهودیان
پس از آزادی دوباره به کار خود بازگردانده شد.
سازمان‌های مختلف آلمانی، از جمله پلیس نظم
و نیروی هوایی، این مدرسه را مسترد کردند.
سربازان به کلاس های درس فرستاده شدند، در حالی
که افسران در محل اقامت مدیر زندگی می کردند.
آلمانی‌ها خوک‌ها را در زیرزمین پرورش
دادند و یک لانه سگ در زمین ساختند.
نرده های سیم خاردار از ساختمان محافظت می کرد.
دروس برای دانش آموزان در جاهای دیگر ادامه یافت.
چند تن از معلمان و دانش آموزان
مدرسه در مقاومت شرکت داشتند.
در دسامبر 1942، دو دانش آموز از
مدرسه به کمپ وستربورک سفر کردند
با یک میکروسکوپ برای معلم زیست شناسی خود،
جاکوب هیمنز، زیرا او آن را بسیار تنگ کرده بود.
آنها همچنین گواهی غسل تعمید جعلی را
به مادر یکی از همکلاسی های خود دادند.
به امید اینکه بتواند «آریایی شود».
توجه کنید.
بله ادامه بده
- پیروز بمان - آره
گوشه آپولولان و بتهوونسترات.
از سپتامبر 1944، آتش بس ناگفته
ای بین پلیس امنیت آلمان وجود داشت
و مقاومت مسلح هلند:
اگر حملات خشونت آمیز علیه نیروهای اشغالگر وجود
نداشت، آنها هیچ گونه اعدامی انجام نمی دادند.
شبه نظامیان مقاومت KP قصد
کشتن هربرت اولشلاگل را نداشتند:
آنها قصد ربودن او را داشتند.
این کارآگاه بدنام SD به زبان هلندی صحبت می
کرد و شبکه ای از خبرچین ها را کنترل می کرد.
خیبر پختونخوا از او می خواست که خبرچینان خود را افشا کند و سپس او را آزاد کند.
آنها به مدت چهار هفته بر کارآگاه سایه
انداختند و نقشه ای برای دستگیری او ریختند.
اما در 23 اکتبر 1944 او در
زمان مورد انتظار ظاهر نشد.
KP او را در یک کافه در مرکز شهر پیدا کرد.
آنها او را به سمت منطقه جنوبی بردند، اما سپس هدف
آنها متوجه شد که او تحت تعقیب قرار گرفته است.
بنابراین، در گوشه آپولون و
بتهوونسترات، به او هجوم آوردند.
در مبارزه بعدی در تاریکی، بطری
کلروفرم KP قصد استفاده از آن را داشت
برای آرام کردن کارآگاه روی زمین افتاد و شکست.
یکی از مهاجمان به سر اولشلاگل شلیک کرد.
جسد او همان جایی که دراز کشیده بود، در
مقابل دخانیات شماره 6 بتهوونسترات باقی ماند.
انتقام برای کشتن یک آلمانی
همیشه بیشتر از کشتن یک هلندی بود.
بنابراین اوایل صبح روز بعد، SD 29 اسیر را
از زندان وترینگ چان به آپولولائان برد.
همه آنها در لیست "نامزدهای مرگ" نبودند.
یکی دزد بود
SD به ساکنان محلی دستور داد که از خانه های خود بیرون بیایند و
مراقب باشند و زندانیان را در ردیف ده نفری به ضرب گلوله کشتند.
در مقابل پناهگاه حملات هوایی در باغ عمومی.
آلمانی ها همچنین دو خانه شهری را در گوشه گوشه آتش زدند
که یکی از آنها متعلق به زوج یهودی مینا و لوئیس استیب بود.
که در سال 1942 جان خود را از دست داده بودند.
بدون اطلاع SD، ویلا اکنون توسط
یک همکار هلندی اشغال شده بود.
او تلاش کرد تا بابت ضررش جبران
کند، اما رهبر SD ویلی لاگز گفت:
آنچه را که ما ویران می کنیم، شهر آمستردام باید هزینه آن را بپردازد.
روز دوشنبه 7 می 1945،
مردم آمستردام برای جشن آزادسازی
هلند به میدان دام هجوم آوردند.
اما در آمستردام ارتش آلمان هنوز حضور داشت و هنوز خلع سلاح نشده بود.
بعد از ظهر آن روز، یک واحد
شناسایی ارتش بریتانیا به میدان دام رسید.
جایی که رهگذران بر روی خودروهای خود سوار شدند.
به گفته برخی شاهدان عینی، هنگامی که واحد بریتانیایی را ترک کرد،
گاری به میدان آمد که حامل زنانی بود که عاشقان آلمانی بودند.
پس از جنگ، کارل مارکونی به یاد آورد:
«زنان را تراشیده و قیراندند.
این کار به شیوه ای نه چندان ملایم
انجام شد، خون روی صورتشان جاری بود.
در حالی که آلمانی‌ها نگاه می‌کردند،
زنان فریاد می‌کشیدند و کمک می‌خواستند.»
معلوم نیست علت دقیق چه بوده است، اما
نیروهای نیروی دریایی آلمان در خیابان پالی
که همه چیز را از پنجره ها دیده بود و پشت بام شروع به تیراندازی
به سمت جمعیت کرد، درگیری با مقاومت هلندی به دنبال داشت.
تماشاگران به هر کجا که می توانستند پناه می
بردند، حتی پشت تیر چراغ ها و پشت ارگ خیابان.
بیش از 30 نفر کشته شدند.
میدان دم.
در ژوئن 1945، یک مهمانی سه روزه ترتیب داده شد
توسط "کمیته جشن آزادی
پایتخت از ظلم آلمان".
در آخرین روز، ملکه ویلهلمینا
در بالکن کاخ سلطنتی ظاهر شد.
و به رژه نیروهای متفقین و
نیروهای مسلح داخلی نگاه کرد،
به دنبال آن دسته ای از شناورها.
روی یکی از شناورها، اندونزیایی ها با لباس سنتی ایستاده
بودند و تابلوی "اندونزی مظلوم" را بالا گرفته بودند.
در طول جنگ، اندونزیایی‌هایی که در هلند
تحصیل می‌کردند، با شعار، به مقاومت پیوستند:
ابتدا هلند و سپس اندونزی را آزاد کنید.
به اصطلاح "هند هلندی" در سال 1942 توسط ژاپن اشغال شده بود.
اما آزادی درخواست شده توسط اندونزی
پرهیمپونان آزادی از استعمار هلندی نیز بود.
۴۱ رینگ وگ، سابقا بخش
روستایی، روستای استولن
در 15 جولای 1943، اعضای گروه مقاومت CS6
ساپه کویپر و یوهان کالشوون
پلیس هندریک بلونک و همسرش یوهانا بلونک-مارتنز را تیراندازی کرد.
در خانه آنها
هر دو از این حمله جان سالم به در بردند.
بلونک یک کارآگاه بدنام در اداره
پلیس آمستردام برای امور یهودیان بود.
او مدعی شد که دست کم 100 یهودی را که مخفی شده بودند دستگیر کرده است.
بلونک پس از جنگ به هشت سال زندان محکوم شد.
او در سال 1949 آزاد شد.
کالشوون و کویپر در اکتبر 1943 دستگیر و اعدام شدند.
تخریب شده.
7 گابریل متسوسترات.
در سال 1944 این مدرسه مسیحی
دخترانه به عنوان یک مرکز آموزشی ادعا شد
برای رانندگان NSKK،
سپاه موتور سوسیالیست ملی،
یک سازمان شبه نظامی که از ارتش آلمان حمایت
می کرد و مقامات آلمانی را منتقل می کرد.
حدود 10000 مرد هلندی اغلب پس از اینکه برای خدمت
نامناسب تشخیص داده شدند، به خدمت سربازی رفتند
در وافن یا آرمد اس اس
پولدرویگ.
پایگاه پلیس نظامی هلند که
توسط آلمانی ها تصرف شد.
این به عنوان یک نقطه مونتاژ در طول جمع آوری انبوه استفاده می شد.
در شب دوم اکتبر 1942، اشغالگران
مردان یهودی را در اینجا بازداشت کردند.
از کمپ های کاری در آمستردام و اطراف آن.
روز بعد این مردان و خانواده
هایشان که از خانه هایشان برده شدند،
به اردوگاه حمل و نقل وستربورک فرستاده شدند.
همه یهودیان ساکن آمستردام که دارای
"اسپره" نبودند، معافیت از اخراج،
به آنها دستور داده شد که در روز پنجشنبه 20 مه 1943
در اینجا گزارش دهند و کلید خانه خود را تحویل دهند.
از آن روز به بعد هیچ یهودی
اجازه اقامت در آمستردام را نداشت.
مگر اینکه آنها اجازه صریح از زنترالستل،
اداره مرکزی مهاجرت یهودیان داشته باشند.
آن روز فقط هزار نفر آمدند.
فردیناند از فونتن، رئیس دفتر مرکزی،
با دستور شورای یهودیان پاسخ داد.
انتخاب 7000 نفر از رده های خود که
معادل نیمی از کارکنان شورا می باشد.
آنها باید در 25 مه اینجا گزارش می دادند.
این بار حدود 1600 نفر حاضر شدند.
مقامات آلمانی انتظار چنین چیزی را داشتند و از قبل
برنامه‌هایی را برای جمع‌آوری دسته جمعی انجام داده بودند
در محله قدیمی یهودیان
ساعت دو بامداد روز بعد
شروع به جمع آوری مردم کردند.
آنها آنها را در کنیسه جمع کردند و از تراموا
برای انتقال حدود 3000 نفر استفاده کردند
به این پایگاه یا مستقیماً به
ایستگاه مویدپورت نزدیک،
جایی که قطارها منتظر بودند تا آنها را به وستربورک ببرد.
برخی از مردم با کمک کارکنان
شورای یهودیان موفق به فرار شدند.
سام دی هوند وانمود کرد که باید گروهی
از مردم را به مرکز اخراج تئاتر هلند ببرد.
وقتی به آنجا رسیدند به آنها گفت که فرار کنند.
پس از آزادسازی، این ساختمان به کمپ شرق
تبدیل شد، اردوگاه توقیف "بزهکاران سیاسی".
در می 1946،
ویتز زوتگیس، یکی از اعضای بدنام لندواخت،
یک نیروی پلیس متشکل از نازی های هلندی،
توانست از سوراخی که در کف
اتاقش ایجاد کرده بود فرار کند.
در آگوست همان سال، ده نفر از اعضای NSB با استفاده از انبردست
سرقت شده برای خم کردن میله های پنجره اردوگاه فرار کردند.
تخریب شده.
میبینم خیلی سرت شلوغه
321 کایزرگراخت.
"خانه قرمز" توسط هنرمند هان وان
مگرن در سال 1943 خریداری شد.
او نسخه های خود را از نقاشی های استادان قدیمی فروخت
به موزه های هلند و مشتریان بلندپایه نازی
مانند رایش مارشال هرمان گورینگ.
استودیوی او بیشتر در امتداد کانال قرار داشت و
هنرمند مهمانی های وحشیانه را در آنجا برگزار می کرد.
اندکی پس از آزادی،
ون میگرن به دلیل همکاری دستگیر شد.
برای متقاعد کردن دادگاه که او همکاری نکرده است،
این هنرمند فاش کرد که نقاشی هایش جعلی بوده اند.
او برای اثبات این موضوع در جریان
محاکمه خود اثری جدید به سبک ورمیر کشید.
این هنرمند به یک سال زندان محکوم شد، اما
قبل از شروع دوران محکومیت خود درگذشت.
120 وستراسترات، طبقه همکف.
فروشگاه ماهی که توسط ایزاک گریتسه اداره می شود.
از ژوئن 1942 فقط یهودیان می توانستند از اینجا خرید کنند.
یک سال بعد، گریتسه به وستربورک تبعید شد.
او در اوت 1943 در آشویتس به قتل رسید.
پس از تبعید وی، مقامات محلی برای محافظت از
آن در برابر غارتگران، اموال را آجرکاری کردند.
بعد از جنگ شهرداری برای
این کار فاکتور ارائه کرد
به تنها پسر بازمانده آیزاک، موریتس،
که مجبور شد 1100 گیلدر بپردازد.
در سال 1943، شهر 70000 گیلدر را برای جلوگیری
از برداشتن الوار توسط مردم کنار گذاشت.
از ساختمان های خالی از سکنه
اینها شامل ساختن دیوارها در اطراف
خانه ها بود، اما یک گزارش رسمی اشاره کرد
که این در واقع نتیجه معکوس داشت،
زیرا هنگامی که غارتگران پشت دیوارها بودند، می
توانستند بدون مزاحمت به کار خود ادامه دهند.
ویلیگن وودز، سابقا ای جی - وودز
در 2 ژوئیه 1942،
آبراهام پرینس، فیزیوتراپیست، در این پارک
دوچرخه سواری کرد که مانند همه پارک ها،
ورود یهودیان از سپتامبر 1941 ممنوع شد.
گردان پلیس آمستردام در حال تمرین تمرینی
در پارک بود و یک افسر او را دستگیر کرد.
پرینس ادعا کرد که فراموش کرده است که اجازه حضور در پارک را ندارد.
او به وستربورک تبعید شد.
در راه آشویتس، یادداشتی را از قطار پرتاب کرد
که به همسر غیر یهودی او رسید.
گفت: بهتر است بگذار خواهر خودش را غرق کند.
پرینس در سپتامبر 1942 در آشویتس به قتل رسید.
در فوریه 1945 پلیس نظم به دنبال
مردانی برای کار اجباری در آلمان بود.
در طول جمع بندی،
ویلم شرودر به داخل پارک گریخت و مورد اصابت گلوله قرار گرفت.
شرودر در عرض چند دقیقه درگذشت.
بسیاری از درختان پارک در زمستان گرسنگی قطع شدند.
92 جیکوب ابرآروان، بیمارستان مرکزی یهودیان.
در شب 28 سپتامبر 1943،
بیمارستان از وجود بیماران پاکسازی شد.
سپس آلمانی ها دستور دادند که از آن برای عقیم
سازی زنان یهودی در ازدواج های مختلط استفاده شود.
برخی از کارکنان بیمارستان که
قبلاً به وستربورک اخراج شده بودند
برای انجام این کار بازگردانده شدند.
این عمل ها توسط یک جراح نازی هلندی هدایت شد.
بعدها در جنگ،
سازمان رفاه نازی، NVD،
از این ساختمان به عنوان کلینیک زایمان برای زنانی که
توسط سربازان آلمانی باردار شده بودند استفاده می کرد.
پس از جنگ، دوباره به عنوان یک بیمارستان یهودی
افتتاح شد و بازماندگان اردوگاه کار اجباری را پذیرفت.
تخریب شده.
1 آداما ون شلتمپلین.
در ژوئن 1942، این مدرسه خالی به "زنترالستل
برای مهاجرت یهودیان" تبدیل شد.
دفتر مرکزی مهاجرت یهودیان، دفتر
آلمانی که اخراج ها را سازماندهی کرد.
یهودیان فقط از در پشتی می توانستند وارد آن شوند.
4000 نفر اول برای گزارش فراخوانده شدند
برای به اصطلاح خدمات کارگری در آلمان،
عمدتاً یهودیانی که در 5 ژوئیه 1942 از آلمان فرار کرده بودند.
زمانی که افراد کمتر و کمتری به چنین تماس هایی برای گزارش
دادن پاسخ دادند، آلمانی ها رویکرد جدیدی را معرفی کردند.
در شب، افسران عادی پلیس آمستردام اکنون
مردم را مستقیماً از خانه هایشان می بردند.
بدون هشدار قبلی
برای این کار، با نظارت پلیس نظم آلمان، از
مردان گردان پلیس جدید آمستردام نیز استفاده شد.
این واحد به ویژه به دلیل خشونت و فساد خود شناخته شد.
حدود 18000 یهودی از زنترالستل تبعید شدند، جایی که
آنها را در سالن بدنسازی یا در حیاط نگهداری می کردند.
هاینز ویلک، روزنامه نگار، که برای شورای
یهودیان کار کرده بود، اندکی پس از جنگ نوشت
در مورد جو شوم و شبیه اس اس در ساختمان:
"چند بار توده ای از مردم ترسیده و
ساکت در طول شب در حیاط ایستاده بودند،
آنقدر محکم بسته شده بود که هیچ کس نمی توانست حرکت کند."
وقتی تئاتر هلندی به مرکز اصلی اخراج تبدیل
شد، زنترالستل هسته بوروکراسی باقی ماند.
هولوکاست در آمستردام
سرقت اموال یهودیان نیز از
زنترالستل سازماندهی شده بود.
در نوامبر 1944، ساختمان در
طی یک حمله هوایی متفقین ویران شد
در مقر سرویس امنیتی آلمان روبروی خیابان.
موسلد.
زمین باشگاه فوتبال ولوکوپتر که شهرت خود
را به عنوان یک "باشگاه مقاومت" مدیون است.
به دوو و گربن واگنار
دووه ریاست باشگاه را بر عهده داشت،
گربن یک شخصیت مهم در مقاومت کمونیستی بود.
در ژوئیه 1943، زمین در طی یک
بمباران متفقین مورد اصابت قرار گرفت.
یک ماه بعد، ولوکوپتر یک بازی
را در برابر یک باشگاه از لاهه انجام داد
پوشیدن پیراهن های نارنجی به
جای کیت سبز و سفید معمول خود.
مقامات بلافاصله پس از بازی دوو واگنار را دستگیر
کردند و او را به مدت سه روز بازداشت کردند.
این باشگاه در سال 1944 قهرمان کشور شد.
176 پ. هوفسترات، طبقه همکف.
پروفسور سوسیالیست جرم شناسی ویلم بونگر
و همسرش ماریا بونگر ون هترن
در 15 مه 1940 در اینجا تلاش کردند جان خود را بگیرند.
وی در یادداشتی نوشت: من دیگر آینده ای برای خود نمی بینم و در برابر اراذل
و اوباشی که اکنون قرار است تحت کنترل باشند، سر تعظیم فرود نخواهم آورد.
ماریا بونگر ون هترن جان سالم به در برد.
تخریب شده.
۱۰۸ گریت واندر وینستراات، قبلا اسم یکی از این افراد بود
طبقه دوم.
خانه کلینگشتاین ها، یک خانواده یهودی
که در دهه 30 از آلمان فرار کرده بودند.
در 15 می 1940، شش نفر از اعضای خانواده
بر اثر خفگی گاز به زندگی خود پایان دادند.
کارولین فالک خدمتکار خانه آنها نیز مرگ را انتخاب کرد.
۱۲۸ ویلموتس، طبقه همکف.
استودیو لارت
مرکز فروش ترفندهای احضار متعلق
به شعبده باز مجارستانی کورنل هاور.
هاور یک کاتولیک غسل تعمید یافته در یک "ازدواج
مختلط" بود که او را از تبعید محافظت کرد.
در ماه مه 1943، دو سرباز
آلمانی در خانه زنگ زدند.
پس از آن هاوئر از تپانچه برای کشتن خود استفاده کرد.
قبلاً سربازان آلمانی بودند، اما آنها
برای خرید شعبده بازی آمده بودند.
حالا افسران آمدند چون هاور که ناشنوا بود با صدای
بلند به رادیو انگلیسی گوش می داد که ممنوع بود.
مردها از بیرون شنیده بودند.
۶ دیورلوستات، طبقه همکف.
خانه خانواده یهودی ولفسبرگن.
الی، ویلی، پسرشان فرد، که 17
سال داشت، و مادربزرگش ریکا
در 14 می 1940 با خفگی
گاز به زندگی خود پایان دادند.
در یک یادداشت خودکشی خطاب به همسایگان خود،
الی ولفسبرگن نوشت:
«قبل از حرکت، آخرین سلام را به شما می‌فرستم.
غیرممکن است که ما به عنوان طرد شده زندگی کنیم.
فرد با ما موافق است
وگرنه این کار را نمی کردیم.
هر یک از شما که مایل به انجام این کار است، می
تواند یک یادگاری از کشو یا هر جای دیگری بگیرد،
نقره باشد یا هر چیز دیگری.
هرچی دوست داری بردار."
۱۰۴ ارست هلمرستراات، بیمارستان ویلهلمینا
در سال 1942، آلمانی ها نام را به بیمارستان غربی تغییر دادند.
درست پس از تسلیم هلند، افراد زیادی در پی
تلاش های ناموفق خودکشی به اینجا آورده شدند.
156 خودکشی در سال 1940 در آمستردام
ثبت شد که بیشتر آنها در جنوب شهر بودند.
128 مورد از این موارد مربوط به یهودیان بود.
اغلب، تمام خانواده ها از جمله کودکان می مردند.
علت مرگ معمولاً خفگی گاز بود، گاهی
اوقات از مسکن یا سم استفاده می شد.
چند نفر خود را در رودخانه آمستل غرق کردند.
آلمانی ها یک بیمارستان نظامی نیروی هوایی با حدود
800 تخت و پرسنل آلمانی خود را در اینجا نصب کردند.
یک بیمارستان کمکی در جای دیگری
در شهر برای آمستردامرز افتتاح شد.
تقریباً انجام شده است.
رزمندگان مقاومت اسیر که مجروح
شده بودند نیز در این بیمارستان مداوا شدند.
مقاومت توانست برخی از آنها را آزاد کند.
در نوامبر 1944 پرسنل
آلمانی کافی باقی نمانده بود
برای معالجه سربازان مجروح،
پرستاران هلندی به این وظیفه گماشته شدند.
پرستارانی که از انجام این کار خودداری می کردند، تعلیق یا اخراج شدند.
سربازان اجازه بازگشت به واحدهای خود را نداشتند،
اما در دفاع از آمستردام مستقر خواهند شد.
213 نیوهورنگرشت،
فروشگاه قاب بندی بنجامین دو وریس
او در سال 1943 در سوبیبور به قتل رسید.
این خانه به پناهگاهی موقت برای افرادی تبدیل
شد که از مرکز اخراج تئاتر هلند فرار کردند
اما جایی برای پنهان شدن نداشت
پس از جنگ، داماد دی وری، ژاک ون د کار،
یک پیک دوچرخه برای شورای یهودیان گفت:
«در طول روز، فراری ها یا با میل خودشان می رفتند یا ما با
دوستانشان تماس می گرفتیم که برای جمع آوری آنها آمده بودند.
قاعدتاً آزادگان چمدان نداشتند و
لباسهایشان بدبو و مچاله شده بود.
باید تمیز می شد."
تخریب شده.
65 سینگل طبقه همکف.
خانه ویلم آروندئوس، هنرمند
و نویسنده برانداریسلتر،
یکی از اولین نشریات غیرقانونی
آروندئوس رهبر گروه مقاومت PBC شد
که با جعل اسناد هویت شروع به کار کرد.
او همچنین در حمله به سازمان ثبت احوال شرکت داشت.
مقامات او را یک ماه پس از حمله و
در اول ژوئیه 1943 دستگیر کردند
او به همراه 11 نفر دیگر در تپه های شنی اعدام شد.
روز قبل از اعدام
آروندئوس از وکیل خود، کارگر مقاومت لاو مازیرل
خواست تا پس از جنگ به مردم اطلاع دهد که
همجنسگراها کمتر از افراد دیگر شجاع نیستند.
31 رولوف هارتسترات، طبقه سوم.
خانه پرستار آنتجه روس
در سال 1942، برناردین بلومگارتن-هرتوگ
شروع به پنهان شدن در اینجا کرد
پس از جنگ، پسرش سالوادور آنچه را که از
پنجره دید در 14 ژوئیه همان سال تعریف کرد.
طی یک دستگیری توسط پلیس نظم آلمان:
«آنچه که بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد، غرور
و عزت بود که مردم ما با آن به سرنوشت خود رفتند.
با پشت صاف و به قولی
نفی حضور محافظان یونیفرم پوش.
همه چیز برای روس خیلی زیاد شد.
او فریاد زد "قاتل، قاتل" و ما
مجبور شدیم او را از پنجره دور کنیم
زیرا نگهبانان موضعی تهدیدآمیز اتخاذ کردند.»
آلمانی ها این "رازیا" را انجام دادند
زیرا تعداد کمی از یهودیان برای کار
اجباری در آلمان گزارش داده بودند.
800 نفر دستگیر و تهدید به
اعزام به ماوتهاوزن در اتریش شدند.
اردوگاه کار اجباری که از قبل شناخته شده بود و می ترسید.
در پایان، افراد کافی برای پر کردن
اولین قطار به وستربورک ظاهر شدند.
و بیشتر گروگان ها آزاد شدند.
روس در حمله به سازمان ثبت احوال دست داشت.
او دستگیر و به یک سال کار در اردوگاه
کار اجباری راونسبروک محکوم شد.
پس از بازگشت، مقاومت خود را از سر گرفت.
برناردین بلومگارتن هرتوگ در جای دیگری دستگیر شد.
در ماه مه 1943 او در سوبیبور به قتل رسید.
ویکتوریپلین 45 و 47.
خانه 12 طبقه معروف به "آسمان خراش".
مستاجران در 24 آپارتمان شامل...
پلاک 45 طبقه هشتم
خانه استفان شلزینگر، طراح
گرافیک، و همسرش آنا کردیک، مترجم.
هر دوی آنها در سال 1944 در آشویتس به قتل رسیدند.
از اوایل سال 1943 به بعد،
پناهنده وینی ایرن هلمن-ردلیچ
در این آپارتمان مخفی شد
هلمن در سال 1944 دوباره نقل مکان کرد،
اما برای برداشتن چیزی به آپارتمان بازگشت
و دستگیر شد
هلمان نیز در آشویتس به قتل رسید.
پلاک 45 طبقه چهارم.
خانه آنتونی دانکر، نویسنده ای که همه
نویسندگان و هنرمندان دیگر را ترغیب کرد
مقاومت در برابر پیوستن به اتاق فرهنگ که توسط نازی ها اداره می شود.
فقط اعضای این سازمان می توانستند
آثار خود را اجرا، نمایش و یا منتشر کنند.
دانکر در مانیفست خود نوشت که
هنر نباید تابع اصول سیاسی باشد.
پس از انتشار آن در فوریه 1943،
دانکر از سمت استاد ادبیات
دانشگاه آمستردام اخراج شد
و در اردوگاه گروگانگیری زندانی شد.
او به اشتباه آزاد شد.
نویسنده و کارگر مقاومت سورینامی در اینجا پنهان شده بود
آلبرت هلمن
او یک ضد فاشیست معروف بود.
درست قبل از جنگ این کتاب را منتشر کرده بود
"رنج میلیون ها: تراژدی پناهندگان یهودی".
پلاک 47 طبقه پنجم.
جولیا کالپ خواننده معروف و خواهرش پیانیست بتسی ریجکنز - کالپ
در سال 1942 مخفی شد.
مداخله ای از ویلم منگلبرگ،
رهبر ارکستر کنسرتگبو،
و ویلهلم فورتوانگلر، رهبر ارکستر فیلارمونیک برلین، به
این معنی بود که می‌توانستند به «آسمان‌خراش» بازگردند.
تحت نام کاباره فلور، آنها گاه به گاه کنسرت هایی را در
بعدازظهرهای یکشنبه در پناهگاه دوچرخه برگزار می کردند.
پلاک 47 طبقه هفتم.
خانه دندانپزشک دیوی شاپ، دبورا شاپ اوسدریور،
و فرزندانشان فرانتس و ژوزفینا.
آنها در آشویتس به قتل رسیدند،
اردوگاه های کار اجباری سوبیبور و اوبرلانگن
پلاک 45 طبقه دهم.
خانه گربن سوندرمن، یک خلبان.
در جریان تهاجم آلمان در ماه مه 1940،
او سه هواپیمای آلمانی را سرنگون کرد.
ساندرمن دست راست پیت سیکس بود.
رهبر گروه مقاومت OD.
در سال 1944 در آپارتمانی خالی در
این ساختمان یک فرستنده رادیویی نصب کرد
برای ارسال پیام به لندن
در طول انتقال، یک اپراتور رادیویی بریتانیایی در
هواپیمای شناسایی نیروی هوایی سلطنتی حضور داشت
دور آمستردام
روزی که کشور آزاد شد،
ساندرمن با یک هواپیمای ورزشی کوچک
بر فراز آمستردام یک دور جشن پرواز کرد.
609 و 611 کیزرگرشت
خانه مجموعه هنری فودور.
قبل از تهاجم آلمان، آثار هنری
در موزه‌های دیگر نگهداری می‌شد.
این ساختمان به دفتر مرکزی
سرویس دفاع هوایی آمستردام تبدیل شد.
برای کمک به غیرنظامیان پس از بمباران ایجاد شده است.
در هر ربع شهر، سرویس پناهگاه‌هایی
ساخت و یک دفتر کوچک نصب کرد.
جایی که می توان کمک های اولیه کرد
داوطلبان هر شب دور خود می رفتند.
کارگران مقاومت اغلب این کار را انجام می‌دادند، زیرا به این معنی بود که
در زمان منع آمد و شد می‌توانستند به طور قانونی در خارج از خانه باشند.
در مقر، دوره های اجباری در زمینه حفاظت از خود برگزار شد،
و سازمان برای اطفای حریق سطل
های شن در سراسر شهر قرار داد.
آنها در روزنامه ها اعلام کردند:
"شهروندان باید اطمینان حاصل کنند که شن و ماسه برای اهداف
دیگر استفاده نمی شود یا توسط کودکان در حال بازی پخش نمی شود."
در طول جنگ، آژیرهای حمله
هوایی هر سال صد بار به صدا درآمد.
اما آمستردام اغلب بمباران نمی شد.
بزرگترین حمله هوایی در جولای 1943 انجام شد.
بمب های متفقین برای کارخانه هواپیماسازی فوکر که آلمان ها
آن را تصرف کرده بودند در شمال شهر در نظر گرفته شده بود.
اما به دلیل دید کم و احتمالا
بی تجربگی خدمه آمریکایی،
همه بمب ها روی یک منطقه
مسکونی نزدیک کارخانه افتادند.
حدود 200 نفر جان باختند.
یک کلیسا، یک ایستگاه پلیس
و چند صد خانه ویران شد.
شهرداری بی خانمان ها را در
خانه هایی که خالی بود جابجا کرد
پس از تبعید ساکنان یهودی خود.
یک هفته بعد هواپیماهای RAF
موفق به اصابت به هدف شدند
و بیشتر کارخانه فوکر را ویران کرد.
پس از جنگ، این ساختمان دارای اداره تخلیه
بود که وظیفه یافتن خانه ها را بر عهده داشت
برای افرادی که در مخفیگاه زندگی می کردند
14 کلاین-گارتمن پلانتسوئن.
بازداشتگاه I که بیشتر به عنوان
زندان وترینگشانز شناخته می شود.
در بخش آلمانی زندان، زندانیان
سیاسی و اعضای مقاومت بازداشت شدند.
«پادگان یهودیان»، پناهگاهی بدون هیچ گونه
امکانات بهداشتی، در حیاط زندان ایستاده بود.
یک سلول می تواند تا 16 زندانی را در خود جای دهد.
زندانیان یهودی مجبور می شدند ساعت
ها در حیاط قدم بزنند و شعار می دادند
"من یهودی هستم. مرا تا سر حد مرگ کتک بزنید. تقصیر خودم است."
کارآگاه پلیس آلمان، کورت دورینگ،
زن باردار را به طرز وحشیانه ای لگد زد
که او دچار سقط جنین شده است.
رزمندگان مقاومت در «سلول‌های گرسنگی» نگهداری شدند
برای اعتراف کردن
پس از جنگ، آنتون بیکمن نوشت:
دائماً بوی غذا از یک رنده در سلولم
بلند می شد. این مرا دیوانه کرد.»
زندانیان از طریق نامه هایی که به صورت غیرقانونی در رخت
شویی خارج می شد با دنیای بیرون ارتباط برقرار می کردند.
که خانواده هایشان باید در خانه تمیز می کردند.
زندانیانی که به عنوان "تودشکانی"
یا "نامزدهای مرگ" تعیین می شوند.
می تواند در تلافی حملات
مقاومت به آلمانی ها اعدام شود.
اگر این اتفاق می افتاد، همسران مردان اعدام شده می
توانستند روز بعد حلقه ازدواج خود را اینجا جمع کنند.
مقاومت دو بار تلاش کرد تا رفقای خود را از زندان آزاد کند.
اولی، در شب اول می 1944،
به رهبری گریت ون در وین،
هنگامی که او مجبور شد به یک سگ نگهبان غیرمنتظره
شلیک کند شکست خورد و صدا نگهبانان را آگاه کرد.
در حمله دوم در ماه ژوئیه، یک نگهبان هلندی
قرار بود به گروهی به رهبری یوهانس پست کمک کند.
اما او این نقشه را به مافوق خود
اطلاع داد و گروه در کمین قرار گرفتند.
در طول جنگ حدود 25000
نفر در این زندان زندانی بودند
بسیاری از آنها، از جمله آن فرانک و خانواده
اش، تنها برای چند روز در اینجا نگهداری شدند.
در سپتامبر 1944 شایعه شد که متفقین
در آستانه آزادسازی آمستردام هستند.
این امر باعث ایجاد وحشت در میان اشغالگران شد.
مدیر زندان اکثر اسناد را سوزانده
بود و پرتره هیتلر را از بین برده بود.
در سپتامبر و نوامبر 1944، بسیاری از
زندانیان به اتهامات جزئی از کار اخراج شدند.
یک روز پس از آزادی، همه اسرا آزاد شدند.
نیروهای مسلح داخلی هلند بلافاصله
اسیران جدیدی را به زندان آوردند.
مانند جابجایی آبراهام پولس که گروهش وسایل
خانه های یهودیان تبعید شده را گرفته بود.
به اصطلاح "موفن هورن" یا "فاحشه های کرات"،
زنانی که مظنون به داشتن رابطه جنسی با مردان آلمانی
بودند، سرهای خود را جلوی درهای زندان تراشیدند.
تا حدی تخریب شده
یوناس دانیل مایجرپلین.
این میدان بین کنیسه های سفاردی و اشکنازی به
نام اولین وکیل یهودی در هلند نامگذاری شد.
مقامات آلمانی نام را به
"هوتمارکت" یا بازار چوب تغییر دادند.
اولین بازداشت دسته جمعی یهودیان
در آمستردام در این منطقه انجام شد.
قلب محله قدیمی یهودیان،
در 22 و 23 فوریه 1941.
پلیس نظم آلمان بیش از 400 مرد
یهودی را در خیابان ها دستگیر کرد.
آنها را مجبور کردند که قوز کرده روی
زمین بنشینند و آنها را کتک زدند و لگد زدند.
این افراد بعداً به اردوگاه‌های کار
اجباری بوخنوالد و ماوتهاوزن منتقل شدند.
جایی که اکثر آنها به زودی از بین می روند.
این اولین "رازیا" یکی از دلایل اعتصاب فوریه بود.
حزب کمونیست زیرزمینی اعتراض
علیه رفتار آلمان با یهودیان را آغاز کرد.
در 25 فوریه اکثر رانندگان تراموا و بسیاری از کارگران
در خدمات عمومی، کارخانه ها از حرکت امتناع کردند
و مغازه ها به تظاهرات پیوستند.
روز بعد تقریباً 300000 نفر اعتصاب کردند.
این اعتراض گسترده، اشغالگران را غافلگیر کرد.
روز دوم اعتصاب توسط پلیس
نظم آلمان به شدت سرکوب شد.
که به سمت مردم جمع شده در خیابان ها تیراندازی کردند.
نه نفر جان باختند.
آلمانی ها بعداً چهار نفر از مهاجمان را
اعدام کردند و بسیاری را زندانی کردند.
آنها شهردار و رئیس پلیس را برکنار کردند
و هواداران نازی را جایگزین آنها کردند.
اوسترپارک.
در مارس 1944، آلمانی ها پارک را بستند و شروع به
استفاده از آن برای ناوگان وسایل نقلیه خود کردند.
در 4 می 1945، پلیس نظم آلمان
شروع به تیراندازی از پارک کرد
در افرادی که بلوک های چوبی را از بین ریل های تراموا
می دزدند تا در اجاق های خود در خانه استفاده کنند.
یوهان ون اس که در حال دوچرخه سواری بود به شدت زخمی شد.
296 آمستلدیک و دکتر سی دبلیو ایتمان پد،
نهالستان روزنورد.
در سال 1944 آلمانی
ها شروع به اعدام کردند
در این طرح
به عنوان یک قاعده، آلمانی ها مردم را
در محل حمله مقاومت اعدام می کردند.
اما در اواخر جنگ کمبود سوخت و
خودرو گاهی این امر را غیرممکن می کرد.
تقریباً 140 مرد در روزنورد اعدام شدند.
هویت صد مرد مشخص است.
بیشتر آنها زندانیانی از زندان وترینگ چان بودند.
بزرگترین گروه، 53 مرد، در 8 مارس 1945 در اینجا به عنوان
تلافی حمله به رهبر اس اس هانس راوتر هدف گلوله قرار گرفتند.
اعدام ها عموماً در صبح زود و با انتخاب
اعضای جوخه تیراندازی شب قبل انجام می شد.
امتناع به معنای به خطر انداختن اعدام خود بود.
افسر پلیس نظم آلمان، یوپ هنبهل، در
سه نوبت از شرکت در آن خودداری کرد.
در خاطراتش، این "آلمانی خوب"،
همانطور که از او توصیف شد،
به یاد آورد که
"من گاهی اوقات سؤال می کنم که چه کار می کنم:
با امتناع هیچ جانی را نجات نمی‌دهم، اما
در معرض خطر تیراندازی قرار می‌گیرم،
محروم کردن مقاومت از تماس با آنها."
فرانس هندریککس، مدیر پارک تنیس مجاور
نمای آمستل،
شاهد چندین اعدام بود.
پس از جنگ نوشت:
"از مخفیگاه من نزدیک،
می توانستم چهره های تیره و خاکستری را مشاهده کنم.
می‌توانستم موهای درهم‌رفته روی سرهای برهنه‌شان را ببینم و چشم‌های
وحشت‌زده‌شان را که با ترسی خیره‌کننده به دوردست‌ها خیره شده‌اند.»
تخریب شده.
5 بریسپلین. بورس اوراق بهادار.
لیرو بانک، یک بانک متعلق به یهودیان، توسط اشغالگران تصرف
شد و به عنوان یک "بانک غارتگر" مورد استفاده قرار گرفت.
یهودیان مجبور بودند تمام پول و سایر اشیاء با ارزش خود
مانند سهام، هنر و جواهرات را به این بانک تحویل دهند.
پس از آن آلمانی ها هزینه اخراج آنها را تامین کردند.
این بانک سهام یهودیان را در بازار سهام معامله کرد.
رئیس انجمن کارگزاری بورس با این موضوع موافقت کرد.
اوراق بهادار متعلق به یهودیان ارائه شد
با قیمت های کاهش یافته در "روزهای تخفیف" ویژه.
تجارت در بازار سهام تقریباً
در سپتامبر 1944 متوقف شد.
دلالان تا زمان آزادی دومینو بازی می کردند.
99 گریت ون در خیابان وین، سابقا خیابان اوتراپه
در سال 1941 این مدرسه دخترانه به دفتر مرکزی
"سیچرهیتسپولیزی" و "سیچرهیتس دینست" در آمستردام تبدیل شد.
پلیس و سرویس امنیتی آلمان
این یکی از ترسناک ترین ساختمان های آمستردام بود.
SiPO و SD بر ردیابی همه
دشمنان سوسیالیسم ملی تمرکز کردند.
از جمله کمونیست ها،
فراماسون ها و شاهدان یهوه.
همه آنها در این ساختمان مورد بازجویی قرار گرفتند.
سلول ها در زیرزمین بودند.
یک اسیر سابق پس از جنگ نوشت:
«ابتدا او را برای چند روز در یک سلول کم سقف قرار دهید
نیمه پر از آب
جایی که نشستن، دراز کشیدن یا تکیه دادن، در
تاریکی تاریک، بدون غذا و نوشیدنی غیرممکن است.
سپس در غیرمنتظره ترین لحظه او
را از این فاضلاب کثیف روباز ببر،
با یک زنجیر دراز به سرش
ضربه بدی بزن و در صورت لزوم
یک لگد خوب به شکمش بزن
آن وقت واقعاً این "سگ کثیف" صحبت خواهد کرد."
در 26 نوامبر 1944 مدرسه
توسط نیروی هوایی بریتانیا بمباران شد
به درخواست مقاومت هلندی.
RAF با بمباران یک هدف در
یک منطقه مسکونی مخالفت کرد.
اما آن را با اصرار شاهزاده برنهارد، فرمانده
عالی نیروهای مسلح داخلی هلند انجام داد.
بیش از 50 نفر از جمله چندین
نفر در مخفیگاه کشته شدند.
و چهار پلیس آلمانی.
چهل ساختمان ویران شد.
به گفته یک شاهد عینی، شهروندان آمستردام
با این وجود از این منظره خوشحال شدند.
این خیابان اندکی پس از آزادسازی
به نام هنرمند اعدام شده نامگذاری شد
گریت ون در وین، یکی از
شناخته شده ترین اعضای مقاومت.
1 خیابان پالی
کلوپ دی گروت، یک باشگاه آقایان.
قبل از جنگ، اعضای یهودی را رد می کرد.
نیروی دریایی آلمان این ساختمان را مصادره
کرد و در سال 1943 به یکی از سنگرها تبدیل شد
در دفاع آلمان از آمستردام.
از همین ساختمان بود که در 7 می 1945،
سربازان آلمانی شروع به تیراندازی به سوی جمعیتی
کردند که برای جشن آزادی خود در میدان جمع شده بودند.
72 میدنوگ
املاک فرانکندیل، نهالستان گیاهان شهری.
تئاتر روباز باغ توسط جوقستورم استفاده شده است.
شاخه جوانان NSB، برای
رویدادهایی مانند جشن انقلاب تابستانی.
تخریب شده.
هارلمرگ در نزدیکی خیابان کورونل
پس از حمله مقاومت به راه
آهن در نزدیکی اسلوتردیک،
در 15 دسامبر 1944، اشغالگران
با اعدام سه مقاومت تلافی کردند:
پیتر الیاس، افسر پلیس،
ماتییس ورکوییل، رهبر یک گروه
مقاومت بی اس و پسرش هنک ورکوییل.
اجساد آنها به مدت دو روز روی زمین
رها شد تا همه آمستردامرها را بترسانند.
SD دستورات زیر را به پلیس محلی داد:
«این سه جسد که در اینجا خوابیده اند متعلق به
تروریست هایی است که ما آنها را به ضرب گلوله کشتیم.
وظیفه شما این است که مطمئن شوید هیچ کس
به آنها نزدیک نمی شود یا آنها را نمی برد.
فقط کارکنان خدمات تشییع جنازه
بلیکمولن مجاز به برداشتن اجساد هستند."
نیکلاس مقدس!
876 پرینسن گرخت، طبقه همکف.
خانه تام کرهمن و یارا کرهمن-واینشتوک.
مخفیگاه دیو رمینز و نل هیسینک که برای
گروه های مقاومت CS6 و PBC کار می کردند.
در مارس 1943، این خانه پایگاه
حمله به سازمان ثبت احوال بود.
هیسینک و رمینز پس از خیانت
در تابستان 1943 دستگیر شدند.
رمینز در اول اکتبر 1943 در تپه های شنی اعدام شد.
هیسینک در نوامبر 1943 در زاکسنهاوزن اعدام شد.
SD تام کرهمن را پس از اینکه یک
تپانچه در دفترش پیدا کردند، دستگیر کردند.
رمینز پس از حمله به رجیستری آن را به او داده بود.
کرهمان نیز اعدام شد.
آلمانی ها یارا کورمان را نیز
دستگیر کردند اما او دوباره آزاد شد.
یارا چند هفته بعد خودکشی کرد.
او اولین فرزندشان را باردار بود.
در سال 1940 آلمانی ها دستور دادند که تمام
چراغ های خیابان و ساختمان ها خاموش شود.
تا استفاده هواپیماهای متفقین از
نور شهر برای ناوبری دشوار شود.
مغازه ها کاغذ و پرده مخصوص می فروختند
تا مطمئن شوند نوری به بیرون نمی تابد.
پلیس جریمه های سنگینی را اعمال کرد.
در تاریکی بعدی، بسیاری از
مردم گم شدند یا در آب افتادند،
بیشترین در سال 1940، زمانی که 55 نفر در اثر غرق شدن جان خود را از دست دادند.
کتاب‌های مربوط به نجوم در طول جنگ در کتابخانه‌های امانت‌دهنده محبوب بودند.
خاموشی به این معنی بود که ستارگان در شب به وضوح قابل مشاهده بودند.
لیندگراخت.
در 4 فوریه 1945، یک جوخه گشت پلیس هلند شروع به تیراندازی
به گروهی از مردانی کرد که در حال اره کردن درختان بودند.
آنها به چوب برای پخت و پز و گرم کردن نیاز داشتند.
در گزارش پلیس آمده است
که یوهانس آیکلبوم، کارمند انبار،
از ناحیه سر و سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و جان باخت.
جرونستیگ
جسد یک زن ناشناس در 18
دسامبر 1944 در اینجا پیدا شد.
در گزارش پلیس آمده است:
«احتمالاً یهودی، 60 تا 65 ساله،
گونه‌های پهن، موهای خاکستری.
خیس بودن خیابان ها و خشک بودن کف دمپایی او
نشان می دهد که جسد در اینجا گذاشته شده است.»
زن جودیت دو هوند-والویش بود.
او در گوشه ای مخفی زندگی می کرد.
او بر اثر مسمومیت خونی بر اثر جراحت به سر جان باخت.
پسرانش جسد او را بدون شناسنامه در کوچه گذاشتند.
- 7 - بلودسترات، طبقه همکف.
اتاق فاحشه خانه کاترینا ون هیردن، کارگر جنسی.
در 10 ژوئیه 1942،
لندرت ون وست، تعمیرکار دوچرخه یهودی 19 ساله
به این دلیل دستگیر شد که در اینجا به دو گیلدر به
خاطر «رابطه بدنی با یک زن آریایی» پول داده بود.
ازدواج و روابط جنسی بین یهودیان و غیر یهودیان
در مارس 1942 توسط قانون محافظت از خون،
یکی از قوانین نورنبرگ، در هلند ممنوع شد.
در ماه مه 1943، ون وست در سوبیبور به قتل رسید.
218 و 220 کیزرگرشت
کلیسا و صومعه رستگاران.
پایگاه برای اداره دنیا، یک واحد تحقیقاتی
که توسط رهبر مقاومت راه اندازی شده است
والروون ون هال که توسط افسر پلیس
اس. ون در ویند اداره می شود،
که به زیر زمین رفته بود
کار او ارزیابی قابلیت
اعتماد اعضای مقاومت بود.
از سپتامبر 1944، آنها مدیریت صندوق
حمایت ملی را در اینجا پنهان کردند.
موسسه زیرزمینی به رهبری بانکدار ون هال
که برای مقاومت سازماندهی و توزیع می کرد.
پارک سرفاتی.
این پارک به نام ساموئل سرفاتی،
پزشک یهودی و شهرساز نامگذاری شد.
در سال 1942 به نام یک فیلسوف
یهودستیز به بولندپارک تغییر نام داد.
مجسمه سرفاتی برداشته شد.
هنرمندان الس برگ مامی شوارتز
هر دو یک استودیو مشرف به پارک داشتند.
برخی از آخرین نقاشی هایی که در سال
1942 ساخته اند، مناظر پارک در برف بود.
برگ و شوارتز در نوامبر 1942 در خانه خود دستگیر
شدند و یک هفته بعد در آشویتس به قتل رسیدند.
پارک محل تجمع در یکی از
آخرین گردهمایی های بزرگ بود.
صبح زود 20 ژوئن 1943، اتومبیل های
بلندگو در جنوب و شرق آمستردام حرکت کردند.
دستور داد یهودیان خانه های خود را ترک کنند.
در آن روز بیش از 5000 نفر اسیر شدند.
344 خیابان کینکر، طبقه دوم.
خانه یان بوگارد، نگهبان
زندان وترینگ چان،
و مادرش یوهانا بوگارد ون کلینگرن.
یان بوگارد قول داد به گروه مقاومت
KP به رهبری یوهانس پست کمک کند
برای حمله به زندان در روز جمعه 14 جولای 1944.
برای اطمینان از انطباق او، برنامه این بود که
مادر بوگارد توسط پست به یک خانه امن آورده شود
صبح جمعه
اگر پسرش به آنها خیانت می کرد، قرار بود او را بکشند.
اما خانم بوگارد گفت که او فقط روز بعد حاضر است برود.
با وجود این، حمله پیش رفت.
و بوگارد واقعاً به آنها خیانت کرد.
صبح روز بعد، یوهانس پست،
که هنوز از خیانت خبر نداشت،
در خیابان کینکر منتظر ماشین بود تا
مادر بوگارد را جمع کند که او دستگیر شد.
پست روز بعد همراه با دیگر اعضای
گروهش در تپه های شنی اعدام شد.
برادر یوهانس پست، مارینوس، آپارتمان
بوگارد را پس از دستگیری تحت نظر داشت.
اما پلیس امنیتی آلمان قبلاً آدرسی امن
برای بوگارد در اوترخت پیدا کرده بود.
پس از جنگ، بوگارد به اعدام محکوم شد.
او در سال 1947 اعدام شد.
78 خیابان اسپارندامر
باشگاه انجمن کاتولیک رومی.
این ساختمان در تابستان 1945 دارای یک درمانگاه قحطی بود.
در زمستان گرسنگی اغلب اجساد
شناور در آب در این محله پیدا می شد.
همه این افراد غرق نشده بودند.
مردم گاهی اجساد اعضای فوت شده
یا چون امکان حمل و نقل
به قبرستان وجود نداشت،
یا اینکه بتوانید به مطالبه کوپن
جیره برای شخص متوفی ادامه دهید.
تخریب شده.
44 خیابان آگاممنونا
مهد کودک دی بلوو ریگر
پس از آزادسازی، اینجا پایگاه پلیس کمکی بود، گروهی از
داوطلبان که به نگهبانی از بازداشت شدگان کمک می کردند.
ساختمان ها و حمل و نقل مواد غذایی
آنها همچنین با سربازان کانادایی که در مرخصی
از آلمان به آمستردام آمده بودند، برخورد کردند.
کانادایی ها اجازه نداشتند با
جمعیت آلمان درآمیخته شوند.
مرکز مرخصی در استادیوم المپیک قرار داشت.
یک داوطلب در گزارش خود نوشت:
«محله اطراف استادیوم محل صحنه‌های
نفرت‌انگیز مربوط به سربازان است.
سربازان هیچ ابایی ندارند که
دختران 18 یا 19 ساله را با خود ببرند
برای تمام شب و نگه داشتن آنها با آنها.
دختران اغلب در حالت مستی یافت می شوند.
در یکی از این موارد، حتی پلیس
نظامی کانادا نیز مجبور به مداخله شد.
و خودروهای پارک شده در اینجا را تحت بررسی قرار دهیم.
نتایج شگفت انگیز بود.
از هر ماشین دو تا چهار دختر ظاهر می شدند."
188 هوگته کادیک.
در سال 1941 دومین آشپزخانه مرکزی
شهرداری در این نیروگاه افتتاح شد.
در اکتبر 1944 گاز
برای خانوارها قطع شد.
و ناگهان 440000 آمستردامر از آشپزخانه ها استفاده
کردند که تعداد آنها به بیش از 15 نفر رسید.
برای توزیع غذا از مدارس و دیگر
ساختمان های عمومی استفاده شد.
منو در اکتبر 1944:
کلم دوشنبه با سیب زمینی، فرنی سه شنبه،
هویج چهارشنبه با سیب زمینی، چغندر پنجشنبه با سیب زمینی،
کلم جمعه با سیب زمینی،
سوپ نخود شنبه، فرنی یکشنبه.
زمانی که در سال 1945 سیب زمینی نمانده بود، در
آشپزخانه ها چغندر قند و پیاز گل لاله سرو می شد.
تا حدی تخریب شده است.
552 هرنگراخت.
گوستاو چوپ، مجری اخراجی رادیویی یهودی،
شروع به تولید و فروش بازی های تخته ای کرد.
مغازه، واریته، پوششی
برای فعالیت های مقاومت شد.
کوپ مورد خیانت قرار گرفت و در سال 1944 در داخائو کشته شد.
عمل!
38 خیابان کمپر، طبقه سوم.
در اواخر سال 1943، نوزادی به نام
چارلز ویسکوپ در اینجا پنهان شده بود.
مادرش بلافاصله پس از تولد او، او را
تحت مراقبت آدری بیژمور قرار داده بود.
آنها توسط رزا بوسناخ، یک زن یهودی که
یک خبرچین برای SD شده بود، خیانت کردند.
در 6 دسامبر 1943 ستون هنیکه
حمله ای به این آدرس انجام داد.
بیجمور نوزاد را به اداره پلیس امور یهودیان آورد.
از آنجا، چارلز را به زندان وترینگ چان بردند.
جایی که جانی موفی-بول، یک پرستار
که چند روز قبل دستگیر شده بود،
مجبور شد در سلولش از او مراقبت کند.
در 24 دسامبر، نوزاد چارلز به وستربورک منتقل شد.
او در ژانویه 1944 در آشویتس درگذشت.
مادرش ورونیکا ویسکوپ-د براو
قبلاً در نوامبر 1943 در آنجا کشته شده بود.
پدرش سم ویسکوپ در فوریه
1944 در همان اردوگاه به قتل رسید.
پس از جنگ، بوسناخ به دو سال زندان محکوم شد.
تخریب شده.
کروگرپلین در وسط ترانسوالبورت، محله ای
با جمعیت زیادی یهودی قبل از جنگ قرار داشت.
در سال 1942، این منطقه به «منطقه یهودی II» تبدیل شد،
آخرین جایی که یهودیان اجازه زندگی در هلند را داشتند.
میدان در حین گردهمایی ها محل تجمع بود.
پس از جنگ، گریتجه پاپگایج وان در میر به یاد آورد:
«روزی رسید که نوبت ما شد.
مادرم با برادر کوچکم منتظر بود.
او به شدت باردار بود.
ما قبلاً در کامیون ها نشسته بودیم که دیدیم
افسران آلمانی در حال بحث کردن درباره چیزی هستند.
آنها می ترسیدند که مادرم در کامیون
زایمان کند و باعث دردسر شود.
سپس هر سه ما را بیرون انداختند.»
28 کروگرپلین، طبقه همکف.
در شب 31 ژانویه
1945، گروهی 50 نفره
به زور درب نانوایی را باز کرد.
گزارش پلیس این را ثبت کرده است
«تقریباً 300 نان و یک کیسه آرد برداشته شد».
31 پلانتاژ میدنلان مهدکودک.
یک مرکز مراقبت روزانه، از سپتامبر 1941
فقط برای کودکان یهودی و کارکنان یهودی.
در اکتبر 1942 کودکان زیر دوازده
سال که والدینشان در شلوغی زندانی بودند
مرکز اخراج تئاتر هلند در سراسر جاده در اینجا نگهداری می شد.
مدیر مهد کودک، هنریت پیمنتل، و کارکنانش با
کارمندان شورای یهودیان در تئاتر هلند کار می کردند.
و چندین گروه مقاومت برای نجات حدود 600
نفر از این کودکان پس از اجازه والدین کودکان
و آنها مخفیانه از سوابق حذف شدند.
برخی از کودکان را در سبدهای شستن یا
کوله پشتی از مهد کودک قاچاق می کردند.
دیگران در حالی که او سوار تراموا می شد یا در حال
استراحت در هوای تازه بود، در آغوش یک مراقب فرار کردند.
برخی دیگر از میان باغ ها در ساختمان مجاور،
دانشکده تربیت معلم اصلاح شده ناپدید شدند.
پیدا کردن خانه برای نوزادان راحت تر بود.
کودکان بلوند که به عنوان «جایگزین چای» شناخته می
شوند، به استان شمالی هلند فریزلند فرستاده شدند.
کودکان مو تیره یا "جایگزین قهوه"،
به سمت جنوب، به استان لیمبورگ رفت.
تمام 70 کودکی که در 23 جولای
1943 حضور داشتند، تبعید شدند.
همراه با اکثر کارکنان باقی مانده و مدیر.
مهدکودک در سپتامبر 1943 برای همیشه تعطیل شد.
تخریب شده.
24 پلانتاژ میدنلان
هلندش شوبورگ یا تئاتر هلندی.
این تئاتر در اکتبر 1941 به تئاتر یهودی تغییر نام داد و
فقط برای اجراکنندگان یهودی و تماشاگران یهودی باز بود.
به عنوان مثال، ارکستر سمفونیک
یهودی تازه تاسیس اینجا نواخته است.
بسیاری از اعضای آن عضو ارکستر سالن کنسرت
بودند اما به دلیل یهودی بودن اخراج شدند.
آنها فقط می توانستند موسیقی آهنگسازان یهودی را اجرا کنند.
در ژوئیه 1942 تئاتر به یک مرکز تبعید تبدیل شد.
به مزرعه نقطه انتقال میدنلان یا مزرعه
انتقال میدنلان امکانات تغییر نام داد.
اولین کارکنان این مرکز، بازیگران تئاتر بودند.
مردم از چند ساعت تا چند
هفته در تئاتر بازداشت می شدند.
میانگین اقامت پنج روز بود.
معمولاً هر لحظه سی تا چهارصد نفر در اینجا نگهداری می شدند.
اما این رقم گاهی به 1400 می رسید.
وقتی غروب فرا رسید، صندلی ها روی دیوارها چیده شده
بودند و تشک های نی از بال ها بیرون آورده بودند.
و روی زمین چیده شد.
زمانی که آنها را تبعید می کردند، زندانیان یا
پیاده می رفتند یا با تراموا یا کامیون می بردند
به یکی از ایستگاه های قطار آمستردام.
نگهبان ها اتاق های مخصوص به خود را در طبقه بالا داشتند.
مدیر یهودی مرکز، والتر ساسکیند،
مکرراً به نگهبانان الکل می‌فرستاد.
برای مست کردن آنها و
ترتیب ملاقات با کارگران جنسی
تا آنها را در اتاق هایشان مشغول نگه دارند.
صدها نفر موفق به فرار از تئاتر شدند که
بیشتر آنها با کمک کارکنان شورای یهودیان.
بسیاری از فراریان دوباره دستگیر شدند.
یک شکارچی یهودی هلندی به ازای هر شخصی که وارد
می کرد، هفت گیلدر و 50 سنت دریافت می کرد.
ویم هنیکه و گروهش بیش از 8000 نفر را
قبل از اینکه مقاومت او را بکشد اسیر کردند.
چند نفر در تئاتر خود را
کشتند، مثلاً با پریدن از بالکن.
در آوریل 1943، گروه مقاومت
CS6 سعی کرد تئاتر را به آتش بکشد.
اما شعله به سرعت خاموش شد.
مرکز اخراج 16 ماه فعال بود.
حدود 50000 یهودی از اینجا تبعید شدند که معمولاً
ابتدا به اردوگاه عبوری وستربورک می‌رفتند.
و از آنجا به اردوگاه های کار اجباری
و مراکز کشتار در اروپای اشغالی،
عمدتا آشویتس و سوبیبور.
آخرین باری که افراد از این مرکز
اخراج شدند نوامبر 1943 بود.
پس از جنگ، مالک جدید می خواست تئاتر را دوباره
باز کند، اما برخی خشم عمومی مانع از این شد.
در سال 1962 یک بنای یادبود در ساختمان ویران
شده نصب شد که از سال 1993 شامل یک دیوار است.
با تمام نام خانوادگی یهودیان تبعید شده.
پارک ووندل.
بسیاری از خانه های شهری مجلل اطراف پارک به
عنوان محل اقامت افسران آلمانی عمل می کردند.
آلاچیق پارک را هم مصادره کردند.
در سال 1943 سربازان آلمانی اسباب بازی هایی را که در
اوقات فراغت خود می ساختند در آنجا به نمایش گذاشتند.
حزب نازی هلند، NSB، جشن های
نیمه زمستان را در پارک برگزار کرد.
تا میراث آلمانی خود را تقویت کنند.
در ژوئیه 1943 هفته نامه یهودی
در بخش "شما باید بدانید" اعلام کرد که
معابر در پارک ووندل آمستردام به عنوان
بخشی از پارک در نظر گرفته می شوند.
بنابراین این جاده ها برای یهودیان ممنوع است.»
این پارک در نوامبر 1944 بسته شد، زیرا
"درختان در همه جا اره و قطع می شدند".
حتی حراج هایی برگزار شد که در
آن امکان سفارش درختان وجود داشت.
پس از بسته شدن، یک کمپ آلمانی و پارک
خودرو در انتهای جنوبی پارک ایجاد شد.
با نرده ها و سیم خاردار محصور شده است.
تعطیلی پارک به نفع جمعیت پرندگان بود.
چهار گونه جدید از جمله اوریول و فاخته وارد شدند.
186 ویلماسپارکوگ
در سال 1941 مردانی که می خواستند به اس اس هلند
بپیوندند در اینجا مورد ارزیابی فیزیکی قرار گرفتند.
در مجموع حدود 25000 مرد هلندی برای جنگ
در اس اس مسلح در جبهه شرقی داوطلب شدند.
در سال 1942 این ساختمان به مقر
منطقه ای طوفان جوانی تبدیل شد
سازمان جوانان نازی
پسران 16 تا 18 ساله می توانند در اینجا برای "کمپ
های ورزشی دفاعی آلمانی" در آلمان ثبت نام کنند.
در یک تبلیغ وعده داده شده بود: "سخت و محکم برمی گردی!"
در سال 1943 این مرکز تنها برای اعضای دختر تبدیل شد.
پسرها به ساختمان بزرگتری در کیزرگرشت،
مقر پیشاهنگان پسر که اکنون ممنوع است، رفتند.
بندر مینروا
در اوایل صبح روز 6 مه 1941، چهار مرد
میکی بیلرتس ون بلوکلند، افسر
ارتش که به مقاومت پیوسته بود،
گوورت استین، یک خلبان،
وایبرت لیندمن، مکانیک هواپیما
و سازنده هواپیما ویم بومسما،
یک هواپیمای دریایی آلمانی را از اینجا دزدید و به انگلستان برد.
خلبان قبلاً هرگز با هواپیمای دریایی پرواز نکرده بود.
بیلارتس ون بلاکلند هواپیمای فوکر T-VIII را کشف کرد
در حین سفر با دوچرخه
مردان برای رسیدن به هواپیما در
تاریکی از یک تشک بادی استفاده کردند.
این هواپیما با صلیب شکسته نقش بسته بود و زمانی که
آنها به انگلستان رسیدند مورد اصابت گلوله قرار گرفتند.
مسافران با تکان دادن پرچم هلند پاسخ دادند.
استین هواپیما را در ساحل در Broadstairs فرود آورد،
در جنوب شرقی انگلستان
استین در انگلستان به عنوان خلبان نیروی هوایی سلطنتی آموزش دید.
در سال 1942 در فرانسه سرنگون شد.
جسدش هیچ وقت پیدا نشد.
بلوکلند فرمانده تیپ پرنس ایرین، یک واحد نظامی
هلندی که عمدتاً از داوطلبان تشکیل شده بود، شد.
که در آزادی اروپا شرکت کرد.
500 مرد از سورینام که در آن زمان
مستعمره هلند بود، برای بریگاد داوطلب شدند.
اما رد شدند.
پیت گربراندی، نخست وزیر دولت هلند در تبعید،
گفت که او "ان-ورد" در تیپ نمی خواهد.
آنها ممکن است به داوطلبان آفریقای جنوبی توهین کنند.
دولت هلند در لندن پول جمع آوری
شده توسط مردم سورینام را پذیرفت
برای خرید هواپیمای اسپیت فایر
همبروگ.
در سپتامبر 1944، ارتش
آلمان مواد منفجره را قرار داد
در ستون پشتیبانی اصلی پل راه
آهن بر روی کانال دریای شمال.
دولت هلند در لندن از مقاومت آمستردام
خواست تا این کار را خراب کنند.
در شب 27 سپتامبر دو
عضو باشگاه شنای نپتون
خود را با وازلین و رنگ تیره آغشته
کردند و به سمت ستون شنا کردند،
و اجازه دهید 400 جعبه مملو از
مواد منفجره در ته کانال فرو برود.
وقتی ورماخت متوجه شد، چهار
سرباز آلمانی از پل محافظت می کردند
به دلیل ترک وظیفه اعدام شدند.
آلمانی ها دوباره روی پل مواد منفجره گذاشتند.
جنگنده مقاومت لیس شوتن
آب را از پل به یکی از مجراها پاشید.
امیدواریم که اگر پل منفجر
شود، این باعث اتصال کوتاه شود.
او از یک نگهبان آلمانی کمک گرفت.
تخریب شده.
راه بندر غربی، سابقاً 201 هموگ
کارخانه فورد برای ارتش آلمان کامیون هایی با
مسیرهای کاترپیلار و سایر وسایل نقلیه تولید می کرد.
در سال 1944، تقریباً تمام
ماشین آلات به آلمان فرستاده شد.
همانطور که در مورد تجهیزات اکثر
کارخانه ها در آمستردام اتفاق افتاد.
پس از آزادسازی، مدیران کارخانه
به دلیل همکاری دستگیر شدند.
اما به زودی پس از آن آزاد شدند،
مانند اکثر همکاران اقتصادی در مقیاس بزرگ.
از 8 می 1945 ارتش کانادا اسیران
جنگی آلمانی را در اینجا بازداشت کرد.
با اجازه کانادایی ها
یک دادگاه نظامی آلمان تفنگداران دریایی برونو دورفر را محاکمه کرد
و راینر بک اینجا.
آنها فراری بودند که پس از آزادسازی
به واحد خود گزارش داده بودند.
بک و دورفر به اعدام محکوم شدند و در 13
مه یک جوخه شلیک آلمانی آنها را اعدام کردند.
راینر بک به نیروی دریایی پیوسته بود زیرا تا حدی
یهودی بود و فکر می کرد در ارتش امن تر خواهد بود.
او در سال 1997 توانبخشی شد.
تخریب شده.
115 تا 125 آمستل.
تئاتر کاره
در نوامبر 1940 ترامواها از
ساعت 7:30 بعد از ظهر متوقف شدند.
کارگردان تئاتر مدعی شد: بدون تراموا نمی توانم زنده بمانم.
متین ها اغلب به فروش می رسیدند،
اما اجراهای شبانه تقریباً خالی بودند،
بنابراین نمایش های دیرهنگام در زمان قبلی اجرا می شدند.
کاره همچنان به طور استثنایی مشغول بود.
مردم هوس سرگرمی داشتند.
در سال 1942، کمدین لو
بندی، یکی از ستاره های تئاتر،
پس از تقلید از پیاده روی دستگیر شد
سیس اینکوارت، کمیسر رایش، که لنگی داشت.
باندی دیگر اجازه اجرا نداشت.
در سال 1943 پلیس آلمان چندین بار در طول برگزاری
مراسم سیرک استراسبورگر به تئاتر حمله کرد.
جستجو برای مردانی که از کار اجباری در آلمان فرار می کردند.
هنگامی که حمله ای رخ می داد، کارکنان
بازدیدکنندگان مرد را به غرفه ها می بردند.
جایی که سریع لباس سیرک را پوشیدند.
مالکان یهودی سیرک استراسبورگر در
سال 1935 از آلمان فرار کرده بودند.
در سال 1939 آنها مالکیت را منتقل کردند
به امپرساریو غیر یهودی خود.
تئاتر کاره مجبور شد در پاییز 1944 تعطیل شود.
اولین نمایش بزرگ بعد از جنگ نامگذاری شد
"چراغ ها دوباره روشن شدند".
104 تا 114 نیووی کیزرگرشت
بیمارستان هلندی-یهودی.
این بزرگترین بیمارستان یهودی در
آمستردام بود که تقریباً 300 تخت داشت.
در سالهای 1942 و 43،
پزشکان یهودی سعی کردند با انجام عملیات های
ساختگی از مردم در برابر تبعید محافظت کنند.
قرار دادن پاهای شکسته در گچ و تجویز
داروهایی که باعث ایجاد تب می شوند.
تعدادی از این "بیماران" جان باختند.
بیمارستان در اوت 1943 تعطیل شد.
تخریب شده.
88 خیابان ویجزل
هاکو، فروشگاه کرست هندریک کوت.
ویترین مغازه ها با پرتره های هیتلر تزئین شده بود.
کوت یکی از اعضای پیراهن سیاه NSB بود
و در پی درگیری در محله یهودیان کشته شد.
در فوریه 1941
طبق مطبوعات نازی یهودیان او را گاز گرفته بودند.
NSB تشییع جنازه بزرگی برای کوت برگزار کرد.
موکب از مغازه کرست فروشی او گذشت.
تخریب شده.
ریویرنبورت
در سال 1942، ریویرنبورت در جنوب آمستردام به
عنوان یکی از سه منطقه یهودی نشین شهر انتخاب شد.
این محله قبل از جنگ دارای جمعیت زیادی یهودی بود.
در دهه 30، بسیاری از پناهندگان
آلمانی در اینجا ساکن شدند.
اکنون "محله سوم یهودیان شامل سه
آرایشگاه، نه قصاب و پنج کافه" بود.
به عنوان "محل یهودیان" تعیین شده است،
جایی که فقط یهودیان می توانستند خرید کنند.
پس از معرفی نشان ستاره زرد در می 1942، برخی از
مردم این منطقه را "کهکشان راه شیری" نامیدند.
در اکتبر همان سال، مقامات آلمانی تمام
ساکنان یهودی باقی مانده را مجبور کردند
از محله یهودیان III به محله یهودیان دوم،
ترانسوالبورت در شرق شهر نقل مکان کرد.
34B رگولیرزگرشت
خانه برادری یونیکا
در سال 1943 دانش آموزان مجبور به
امضای اعلامیه وفاداری به اشغالگران شدند.
آنهایی که امتناع می کردند باید برای کار اجباری در آلمان گزارش می دادند.
بسیاری از دانش آموزان مخفی شدند.
بعد از اینکه اکثر دانش آموزان خانه را ترک
کردند، کارگر مقاومت ایوو شوفر پناهگاهی ایجاد کرد
برای 12 پناهنده یهودی در طبقات
بالا که یک ورودی جداگانه داشت.
آنها شامل گیدئون کان و جودیکا کان-کالکر بودند.
همسر آرنولد کان که در سال
1941 در بوخنوالد کشته شده بود.
کان ها با خانواده شوفر همسایه بودند.
ایوو شوفر زنگ هشدار نصب کرد و
مخفیگاه های مخفی در خانه ساخت.
ساکنان از کرونومتر برای تمرین رسیدن به
مخفیگاه خود در عرض دو دقیقه استفاده می کردند.
آنها هرگز پیدا نشدند.
در سال 1945 یک سنگ شیروانی
به نمای ساختمان اضافه شد
نشان دهنده سنت جورج و
اژدها، همراه با شعار لاتین
"غرق میشم تا ظهور کنم"
زیر آب می روم تا دوباره بلند شوم.
لیدسپلین
پزشک فریتس دکینگ در سال 1942 در لیدسپلین راه
می رفت که شاهد یک رویداد تغییر دهنده زندگی بود.
او در خاطراتش می نویسد: «در مقابلم دیدم.
یک زندانی توسط یک پلیس آلمانی به زمین
هل داده شد و سپس با لگد به صورت او زد.
نه فقط یک بار، بلکه مدام با چکمه
های نظامی آلمانی پوسیده اش.
و من فقط آنجا ایستاده بودم و کاری نکردم.
من به سادگی آنجا ایستادم، یخ زده.
آن روز را در سرگردانی در آمستردام گذراندم و فکر کردم
"تو مثل یک آدم بدجنس ایستاده ای،
و نمی توانی اینطور ادامه بدهی."
بنابراین، از آن زمان به بعد درگیر انواع فعالیت های کوچک شدم،
ضد آلمانی ها یعنی.
هیچ چیز قهرمانانه یا بزرگ یا هیچ چیز.
اما همانطور که می توانید تصور کنید، در نهایت با من در بازداشت به پایان رسید.
این در سال 1943 بود و من تا سال 1945 در زندان بودم».
ویروس کرونا.
241 لیجنباآنزگرشت
کالینته، یک "کلوپ رقص عجیب و غریب".
NSB بلک شرتز در سال 1941 به باشگاه حمله
کرد، زمانی که از قبل ممنوعیت رقص وجود داشت.
اما مقامات چشم خود را می بستند.
در سال 1942، اشغالگران آلمانی
هر گونه موسیقی که دارای به اصطلاح "عناصر نگروید" باشد را ممنوع کرد.
موسیقی آمریکای لاتین هنوز مجاز بود.
90 خیابان روبنس
خانه اس اس هاپتسترمفوهر فردیناند
اوس در فانتن، رهبر زنترالستل،
اداره مرکزی مهاجرت یهودیان
اوس در فانتن در سال 1950 به اعدام محکوم شد،
اما ملکه جولیانا حکم او را به حبس ابد تبدیل کرد.
اوس در فانتن یکی از گروه جنایتکاران جنگی آلمانی
بود که در زندانی در شهر بردا نگهداری می شد.
آنها به نام "بردا چهار"، سپس "بردا سه"
و در نهایت "بردا دو" شناخته می شدند.
بقیه ویلی لاگز، رئیس امنیت آلمان بودند که
در سال 1966 آزاد شد و در سال 1971 درگذشت.
معاون فرمانده اردوگاه کار اجباری آمرسفورت
جوزف کوتالا که در سال
1979 در زندان درگذشت،
و فرانتس فیشر که یهودیان را در لاهه تبعید کرده بود.
فیشر و اوس در فانتن هر دو اندکی پس از آزادی در سال 1989 درگذشتند.
بحث‌های عمومی شدید پیرامون انتشارات آنها بود.
ایستگاه مرکزی.
در اوایل صبح 15 جولای 1942، دو
قطار اول از ایستگاه مرکزی حرکت کردند.
به اردوگاه ترانزیت وستربورک.
ماه بعد، روزنامه کمونیستی غیرقانونی
حقیقت فراخوانی صادر کرد:
"رانندگان قطار، در نظر بگیرید که هر قطاری که
با بردگان حمل می شود، به سمت کشتارگاه می رود!"
راه آهن هلند حدود 140 به اصطلاح "قطار یهودی" را رانندگی کرد.
از آمستردام تا وستربورک.
تخمین زده می شود که یک چهارم یهودیان
آمستردام از طریق این ایستگاه اخراج شده اند.
به درخواست دولت هلند در
تبعید، رانندگان قطار و سایر پرسنل
در سپتامبر 1944 برای کمک به
تهاجم متفقین دست به اعتصاب زد.
اولین قطارها با بازماندگان اردوگاه اندکی
پس از آزادسازی به ایستگاه خالی رسیدند.
ریتا بواس از راونسبروک از طریق سوئد بازگشت.
بعداً به یاد آورد:
«شب، در تاریکی به ایستگاه
مرکزی رسیدم و خودم را معرفی کردم.
شنیدم که مردم می گویند ما باید خوشحال
باشیم که اینجا در آمستردام نبوده ایم.
گفتند خیلی گرسنه بوده اند.
انگار تازه از سنت موریتز وارد شده بودیم.»
از 107000 یهودی که از هلند اخراج
شده بودند تنها حدود 5000 نفر بازگشتند.
75 درصد یهودیان زنده نماندند.
این بالاترین درصد اروپای غربی اشغال شده است.
آمستردام بیش از 60000 نفر از 80000 ساکن یهودی خود را از دست داد.
خدمات قطار منظم در 21 ژوئن
1945 به روتردام از سر گرفته شد.
میدان دم.
در ژوئن 1940،
فرمانده ارتش آلمان شهر
یک دکه موسیقی در مقابل کاخ سلطنتی برای اجرای
کنسرت توسط سپاه موسیقی پلیس نظم برپا کرده بود.
این جایگاه تا پایان جنگ در محل باقی ماند و برای
اجراهای نازی های آلمانی و هلندی مورد استفاده قرار گرفت.
مطبوعات نازی در سال 1941 نوشتند:
"جوانان آمستردام به ویژه توسط راهپیمایی‌های
تند و آهنگ‌های رزمی مجذوب شدند."
بررسی صدا، بررسی صدا، یک...
1 میدان دم.
فروشگاه بزرگ بیجنکورف.
در ژوئن 1940 اعضای حزب
ملی سوسیالیست کارگران هلند
هشت تا از شیشه های بزرگ ویترین مغازه را شکست.
بسیاری از کارکنان بیجنکورف یهودی بودند، بنابراین
سربازان آلمانی اجازه بازدید از مغازه را نداشتند.
از طرف دیگر ناهارخوری در
طبقه آخر برای یهودیان ممنوع بود.
مالکان یهودی توانستند کشور را ترک کنند.
در فوریه 1941 آلمانی ها همکاران
هلندی را به عنوان سرپرست منصوب کردند.
آنها تمام کارکنان یهودی را اخراج کردند.
هنگامی که نشان های ستاره
زرد در بهار 1942 معرفی شدند،
گروه مقاومت اسپارک 300000 ستاره کاغذی تولید کرد
با شعار "یهودیان و غیریهودیان متحد در نبرد" چاپ شده است.
برخی از ستارگان از پشت بام بیجنکورف
پرتاب شدند و به خیابان های پایین بال زدند.
میدان دام 9، سپس 187 تا
205 خیابان وارموس
در اوت 1940 فرمانده شهر یک
باشگاه ارتش آلمان را راه اندازی کرد
در خانه پولمانز، بخشی
از هتل کراسناپلسکی.
در بیشتر روزها پذیرای حدود 1300 مهمان بود.
میزهای بیلیارد و تنیس روی میز بود.
نقشه های بزرگ روی دیوار پیشرفت
جنگ را در خط مقدم نشان می داد.
هر ماه 500 تا 750 نفر از نیروهای
ارتش آلمان در هتل اقامت داشتند.
همانطور که در هتل های مجلل دیگری
مانند آمستل و اروپا انجام دادند.
در کریسمس و دیگر تعطیلات، سازمان خیریه نازی
کمک های زمستانی وعده های غذایی را برای کودکان فراهم می کند.
هر جمعه یک نمایش ویژه فیلم برای
نیروی هوایی آلمان برگزار می شد.
در سال 1943، افسران پلیس آمستردام مجبور شدند
برای تماشای فیلم های تبلیغاتی به اینجا بیایند
در مورد پلیس آلمان در
هلند و در جبهه شرقی.
هر کسی که در سالن سر و صدا می کند
می تواند انتظار کاهش حقوقش را داشته باشد.
ما چی میخوایم؟ - عدالت اقلیمی!
- کی اونو می خوایم؟ - الان!
- ما چی میخوایم؟ - عدالت اقلیمی!
- کی اونو می خوایم؟ - الان!
دقیقا! بیا بریم!
میدان دام محل تجمع بسیاری از
پلیس آلمان یا حزب نازی هلند بود.
اگر در جای دیگری برگزار می شد،
گاهی اوقات بلندگوهایی روی آن نصب می شد
و میدان های دیگر شهر.
در ژوئن 1941، سخنان سیس اینکوارتز کمیسر رایش
بر فراز میدان دام به صدا درآمد:
برای اینکه تاریخ 2000 ساله اروپا معنا پیدا کند،
آلمان باید پیروز شود و نه تنها شوروی را شکست دهد،
بلکه شرکای خالصانه آنها در انگلیس را نیز شکست دهد
و بالاتر از همه ذهن یهود."
در فوریه 1945 توزیع غذا
به پایین ترین حد خود رسید.
آشپزخانه مرکزی فقط می تواند یک وعده
غذایی با چند صد کالری در روز فراهم کند.
و در بازار غیرقانونی، قیمت مواد غذایی از سقف گذشته بود.
قیمت یک قرص نان 200 برابر سال قبل است.
حزب کمونیست غیرقانونی زنان را به اعتراض تحریک می کرد.
روزنامه آنها نوشت: «زنان برای فرزندان ما بجنگید.
تقاضای غذای بیشتر
غر نزن و گله نکن، بلکه اقدام کن!»
در 21 فوریه گروهی متشکل از 200 زن به سمت شهرداری
راهپیمایی کردند و خواستار ملاقات با شهردار شدند.
یکی از زنان بعد از جنگ گفت:
با این تظاهرات می خواستیم روشن کنیم که شهردار باید
اطمینان دهد که فرزندان ما از گرسنگی نخواهند مرد."
شهردار از دو آشپزخانه مرکزی
بازدید کرد و کیفیت بد غذا را تأیید کرد
و قول بهبود داده است. فایده ای نداشت.
یک هفته بعد، زنان دوباره راهپیمایی
کردند، این بار با فرزندانشان،
اما شهردار از آنها استقبال نکرد.
آلمانی ها به پلیس هلند دستور
دادند که به زنان و کودکان شلیک کند.
با بیان اینکه اجتماعات بزرگ ممنوع است.
پلیس این بار دستورات را اجرا نکرد.
آشپزخانه مرکزی در پایان آوریل به طور کامل تعطیل شد.
قبل از آزادی، حدود 4000 نفر در
آمستردام از گرسنگی و سرما مرده بودن
بیشتر آنها پیرمرد و بچه های خردسال بودن
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.