..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آقا... صدامو می‌شنوین؟
‫استاد.
‫استاد...
‫استاد!
‫آهان. کجا بودم؟
‫داشتین می‌گفتین که روسو ‫صد در صد خودآموخته بود.
‫بعدش گفتین که یه روز داشت قدم می‌زد،
‫که یه آگهی مسابقه ادبی دید.
‫آره، درسته.
‫خب...
‫پس...
‫روسو روزنامه رو می‌خره ‫که خودشو از آفتاب بپوشونه،
‫بعد میره زیر یه درخت می‌شینه، ورق می‌زنه،
‫و اون آگهی مسابقه ادبی رو می‌بینه.
‫آکادمی دیژون داشت مقاله ‫می‌خواست که به این سوال جواب بده:
‫آیا پیشرفت علم و هنر باعث شده
‫که عادت‌های مردم بهتر بشه یا بدتر؟
‫مقاله‌ای که روسو فرستاد حسابی قوی بود.
‫گفته بود: علم و هنر باعث ‫شده طبیعت انسان خراب‌تر بشه.
‫حرفش اون موقع حسابی سر و صدا به پا کرد،
‫که روسو هم این جوری جوابشونو داد.
‫خوب گوش کنین. گفت که
‫نابرابری اول از همه فقر ‫میاره، اینو که همه می‌دونیم.
‫ولی حتماً باعث می‌شه ثروت هم جمع بشه.
‫این ثروت شرط لازم ‫فراغت و تجمله،
‫که اینا هم شرط لازم پیشرفت علم و هنره.
‫حالا اینجاست که تناقض بزرگ پیش میاد، ‫چون این پیشرفتی که میگن
‫رو فقر اکثریت مردم ساخته شده.
‫آخرش هم میگه که نابرابری ‫ریشه همه بدبختیاست.
‫روسو که یه آدم معمولی ‫بود، یه شبه معروف می‌شه.
‫همه تو پاریس می‌خوان بدونن ‫این دهاتی کیه. بله، خوان؟
‫منظور روسو اینه که هیچ پیشرفتی وجود نداره؟
‫نه. در واقع میگه گول پیشرفت رو نخوریم،
‫که مهم نیست دانشمند باشیم، یا ‫با فرهنگ. می‌تونیم ساده باشیم،
‫حتی روستایی، مهم اینه که آدم خوبی باشیم.
‫بیا تو.
‫ممنون استاد.
‫سلام رفقا. ‫الان وقت‌های حساسیه.
‫تصمیمات اخیر نشون میده ‫که این دولت کلاهبرداره،
‫نه فقط برای جامعه، ‫بلکه مخصوصاً برای کارگرا.
‫همش دود و آینه‌ست ‫و باز هم،
‫بانکدارای رباخوار و سرمایه ‫خارجی دارن کشورو می‌چرخونن.
‫لنین سال 1902 پرسید چه باید کرد؟
‫جواب هنوزم همونه. ‫باید اعتراض کنیم.
‫ما لایق زندگی بهتری هستیم.
‫شورای دانشجویی از همه دانشجوها ‫می‌خواد که بلند شن و اعتراض کنن.
‫دیوونگیه که چهار ساعت ‫به حرف یه استاد گوش بدیم،
‫در حالی که همه‌مون داریم فکر ‫می‌کنیم چجوری پول در بیاریم.
‫باید بودجه بورسیه‌ها رو برگردونیم.
‫راستش، ما به حرف نیاز نداریم. ‫وقت عمله.
‫ممنون استاد.
‫ممنون.
‫-استاد. ‫-بله، سوزانا.
‫از این به بعد کلاس‌ها چی می‌شه؟
‫همونطور که قبلاً گفتم، ‫خبر کاسلی غافلگیرمون کرد.
‫خب، از نظر آموزشی، اوضاع بهم ریخته‌ست.
‫ولی نگران نباشین. ‫برنامه کاسلی همونطور می‌مونه.
‫راستی، امروز تو کتابخونه ‫ملی یه مراسم یادبود هست.
‫هر کی می‌خواد بیاد، خوب می‌شه.
‫باشه، پس سه‌شنبه می‌بینمتون.
‫-خداحافظ. ‫-بای، سه‌شنبه می‌بینمت.
‫-ممنون استاد. ‫-خداحافظ.
‫همیشه در نبرد
‫کتابخانه ملی
‫اومدم برای مراسم یادبود ادواردو کاسلی.
‫فقط کارت شناساییتون لطفاً. ممنون.
‫طبقه پنجم.
‫مارسلو...
‫مارسلو پنا؟
‫رافائل سوخارچوک.
‫مارسه...
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫هنوز باورم نمی‌شه.
‫شنیدم رفته بود دویدن. درسته؟
‫چه مرگ احمقانه‌ای.
‫من که خیلی ناراحتم.
‫نمی‌تونم تصور کنم تو چه حالی هستی.
‫-هنوز دارم هضمش می‌کنم. ‫-می‌دونم.
‫خیلی جوون بود، نه؟
‫الان فرانکفورتی؟
‫آره، هنوز آلمانم.
‫یه جورایی از این طرفا رد می‌شدم. ‫الان اونجا تعطیلاته.
‫دانشگاه سن آندرس ازم خواهش کرد ‫یه کارگاه برگزار کنم
‫درباره معضلات اخلاقی ‫هوش مصنوعی،
‫که یکی از موضوعاتیه ‫که اخیراً روش کار می‌کنم.
‫-جالبه. ‫-خیلی. خیلی جالبه.
‫ عشق ورزیدم.
‫عشق دیدم.
‫خورشید صورتمو نوازش کرد.
‫زندگی، تو به من بدهکار نیستی!
‫زندگی، ما با هم در صلحیم!
‫ممنون، آقای رئیس.
‫اولین برداشتی که از ادواردو ‫کاسلی به عنوان استاد داشتم
‫خیلی بد بود.
‫داشتم دیر می‌رسیدم به کلاس فلسفه سیاسی،
‫واسه همین نفس‌نفس زنون ‫از پله‌ها دویدم تو کلاس.
‫یه یارویی رو دیدم که یه گوی ‫قرعه‌کشی داشت، از اون گردا.
‫داشت می‌چرخوندش...
‫- می‌دونی استاد پنا اینجاست؟ ‫- همونه که اونجاست.
‫ادواردو عاشق این بود که قبل شروع سال ‫تحصیلی محتوای درس رو قرعه‌کشی کنه.
‫مارسه، گوشیته.
‫ولی همون روز،
‫بعد کلاس اول درباره ‫لویاتان (کتاب توماس هابز)،
‫فهمیدم که می‌خوام کنار این شخصیت درس بدم.
‫واسه سال‌های زیادی،
‫بهترین وقت هفته‌م صبح شنبه بود.
‫جلسه هیئت علمی خونه ادواردو داشتیم.
‫می‌رفتم اونجا و کروسان‌ها رو می‌دیدم،
‫که با دقت انتخاب شده بودن،
‫بوی قهوه...
‫حالا کی می‌خواد ما رو ‫قانع کنه که یه امیدی هست،
‫حالا که ادواردو دیگه پیشمون نیست؟
‫ادواردو کاسلی مثل یه ستاره ثابت بود.
‫تو زمان‌های قدیم، واسه دریانوردی...
‫...از ستاره‌ها به عنوان ‫راهنما استفاده می‌کردن.
‫خب، ادواردو هم همین بود.
‫یه مرجع اساسی واسه اینکه ‫بفهمیم تو این دنیا کجا وایسادیم.
‫هیچی مناسب‌تر و درخورتر از این نبود ‫که تو این مناسبت غمگین از کانت یاد کنیم
‫تو این موقعیت ناراحت کننده.
‫چه رویی داره اینجوری حرف ‫می‌زنه. اصلاً ادواردو رو نمی‌شناخت.
‫کانت میگه: خوشبختی، گلوکزلیگکایت،
‫یه ایده‌آل عقلانی نیست، ‫بلکه یه ایده‌آل خیالیه.
‫شنیدم برگشته چون با ورا موتا قرار می‌ذاره.
‫- کی؟ ‫- ورا موتا.
‫نمی‌دونم کیه.
‫بابا مارسلو! می‌شناسیش دیگه. ‫یه بازیگر خیلی معروفه!
‫نه، اصلاً نمی‌شناسم.
‫...من استادش نبودم، ولی شاگردش بودم.
‫باید اعتراف کنم تنها نمره‌ی ‫ردی که تو دوران دانشگاه گرفتم،
‫از ادواردو کاسلی بود. ‫فقط تصور کن چقدر ناامید شدم.
‫ادواردو، می‌دونم که این کارو کردی
‫فقط واسه اینکه شخصیت پرشور منو تعدیل کنی، ‫و امروز می‌تونم اینو ببینم.
‫و ممنونم ازت.
‫حالا می‌خوام میکروفون رو بدم به دوریس،
‫همراه همیشگی ادواردو.
‫دوریس، می‌خوام بگم که پوان خونه توئه،
‫و ما خانواده‌ت هستیم.
‫نمی‌ری بالا؟ ‫باید یه چیزی بگی، مارسلو.
‫من ادواردو رو...
‫سال ۱۹۷۸، تو مکزیک ملاقات کردم.
‫هر کدوممون به تنهایی ‫اونجا گیر افتاده بودیم.
‫تو یکی از اون جلسه‌های ‫تبعیدی‌ها همدیگه رو دیدیم.
‫خوش‌تیپ بود، خوشگل بود،
‫قد بلند، بامزه. خیلی بامزه.
‫و سیگار دلیکادوس می‌کشید، ‫یه مارک سیگار مکزیکی.
‫اون موقع مردم خیلی سیگار می‌کشیدن.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم عاشق یه فیلسوف بشم.
‫ولی ادواردو یه چیزی داشت.
‫فکر کنم عاشق این دورهمی ‫می‌شد، تو این مکان. همین‌جا.
‫راستش نه. از بین همه، ‫ادواردو کاسلی نمی‌خواست بمیره.
‫مارسلو، خسته شدم از بس ‫بهت زنگ زدم. کجا بودی؟
‫تو گفتی شنبه برمی‌گردن.
‫ولی زودتر برگشتن. اصلاً گروه رو چک می‌کنی؟
‫حق با توئه، اشتباه کردم. ‫الان میام.
‫نه، لازم نیست. بابام مانولو رو برد، ‫امشب اونجا می‌خوابه.
‫هی، الان تو مراسم یادبود ادواردو هستم. ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫حرف زدی؟ ‫باید یه چیزی بگی.
‫آره. حق با توئه، ولی... اوه!
‫الو؟
‫الو؟ الو؟
‫- مارسه، همه چی خوبه؟ ‫- نه...
‫- بیا اینجا. ‫- گوشیم رو انداختم. ببین...
‫- بذار ببینم. ‫- خراب شد.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- کار نمی‌کنه، ببین.
‫- من چک می‌کنم. ‫- سلام پدرو.
‫این افتاده.
‫چقدر خودشیفته‌س، این سوخارچوک.
‫- باورت میشه به آلمانی حرف زد؟ ‫- عجب آدم مزخرفیه.
‫شنیدی؟ ‫میگن با ورا موتا قرار می‌ذاره.
‫کتابش رو خونده و بهش پیام داده.
‫خوش‌تیپه، نه؟ بانمکه.
‫- ببین الان کار می‌کنه. ‫- بذار ببینم.
‫کجاست...؟
‫- دنبال چی می‌گردی؟ ‫- پوشک بچه‌م.
‫خیلی داره می‌رینه...
‫انقدر آبکی و بدبو. یه کم نگرانم.
‫مارسلو، نه! معذرت می‌خوام!
‫- بده؟ ‫- آره. ببخشید، صبر کن.
‫- دستمال مرطوب داری؟ ‫- صبر کن. آره، دارم.
‫نه، تموم شد. دو دقیقه مواظب پدرو باش ‫می‌دوم داروخونه.
‫نه! نرو. بیا اینجا.
‫- مطمئنی؟ همین نزدیکیه. ‫- نه، اشکال نداره. خودم یه دستشویی پیدا می‌کنم.
‫- ببخشید. ‫- خیلی بده وضعش؟
‫آره. فقط کتو همینجوری بگیر بالا.
‫چیکار کردی با خودت؟
‫مارسه، مارسه.
‫داری میری خونه دوریس؟
‫آره، راضیش کردم که همه ‫بریم اونجا یه چیزی بخوریم.
‫بچه‌ها هم استقبال کردن از این ایده.
‫واسه دوریس خوبه، نه؟
‫میای با من بریم؟ بزن بریم.
‫باشه، میام. ولی یه کم دیرتر. ‫اول باید یه کاری انجام بدم.
‫نه بابا، ول کن. بیا با هم بریم، ‫یه کم حرف بزنیم. بیا مارسه.
‫بیا بریم چند تا بطری شراب بخریم. بدو بریم.
‫استادای دیگه هم دارن میان. ‫رفتن ساندویچ میگا و امپانادا بگیرن،
‫از معدود چیزای خوبی که تو این ‫مملکت میشه ازش لذت برد، مگه نه؟
‫مشکل لگن داری؟
‫من هنوز استاد مهمان دانشگاه نیو اسکول هستم.
‫پنج ساله که پشت سر هم دعوتم می‌کنن.
‫راستش کی بدش میاد سالی یه بار بره نیویورک؟
‫تازه دارم یه پیشنهاد دیگه ‫رو هم بررسی می‌کنم...
‫که برم تو آزمایشگاه تفکر معاصر
‫دانشگاه فون هومبولت برلین کار کنم.
‫اینو می‌گیری؟
‫حتماً خیلی هیجان‌زده‌ای.
‫آره، ولی نمی‌خوام زیر ‫کلی مدرک فسیل بشم مارسه.
‫من آدم عملم، ‫می‌خوام برگردم...
‫- اروپا. ‫- نه مارسه، نه.
‫اینجا. بوئنوس آیرس.
‫عاشق شدم.
‫عجب انتخاب خوبی کردی.
‫بی شک با یه آدم خوش سلیقه طرفیم.
‫جمعش میشه 93000 پزو.
‫بذار 90000 تومن حساب کنیم ‫با یه تخفیف دوستانه.
‫فکر کنم با کارت پرداخت میکنی، نه؟
‫حتی فکرشم نکن مارسلو. خواهش می‌کنم.
‫ممنون آقا.
‫شاید باورت نشه مارسه، ولی ‫بعد از 20 سال زندگی تو آلمان،
‫دلت واسه این جور شلوغی‌ها لک می‌زنه.
‫- آره حتماً. ‫- یه چیزی تو این بی‌نظمی هست...
‫که باعث میشه ایده‌های جدید ‫و نوآوری به وجود بیاد.
‫ولی اونجا، برعکس...
‫ارتباطات یه جورایی...
‫سرد و بی‌روحه...
‫و این اتفاقا نمی‌افته.
‫بعضی وقتا، حس می‌کنم...
‫چی؟
‫بو نمیاد؟
‫نه.
‫انگار بوی گه میاد، نه؟
‫نه، من چیزی حس نمی‌کنم.
‫- بذار کفشاتو ببینم. ‫- نه، خوبم.
‫رافا، چطوری؟ اوضاع چطوره؟ ‫خیلی وقته ندیدمت.
‫آخرین بار تو مونترال بود، یادته؟
‫- کیا دیگه اینجان؟ ‫- سلام مارسه.
‫- مای هم اومده، برگشته... ‫- مای؟
‫آره...
‫یه لحظه.
‫اومدم.
‫سوکول.
‫مارسلو.
‫چه فاجعه‌ای.
‫باید برم دستشویی.
‫حالتون خوبه آقا؟
‫شلوارم لک شده بود، ‫یه شلوار از ادواردو برداشتم.
‫من کل خانواده رو می‌شناسم. لیدیا رو ‫هم می‌شناسم، سال‌ها اینجا کار می‌کرد.
‫- تو جدیدی؟ ندیده بودمت. ‫- فکر می‌کنی من کی‌ام؟
‫نمی‌دونم...
‫تو کشور من بهت می‌گن رومی سونکو.
‫به زبان کچوآ (زبان بومیان آند).
‫اسم من ایزابل چوکه‌هوانکاست، ‫دکترای فلسفه دارم،
‫استاد تمام ‫دانشگاه مردمی ال آلتو هستم،
‫و موسس کارگاه تخیل. ‫شما پروفسور پنا هستین، درسته؟
‫بله.
‫دنبالتون می‌گشتم، استاد.
‫ببخشید.
‫- یه پیشنهاد براتون دارم. ‫- برای من؟
‫بله، ادواردو تو دهه 80 استاد من بود، ‫تو دانشکده پوآن.
‫سال پیش تو یه کنفرانس درباره ماریاتگی ‫تو دانشگاه ملی خودمختار مکزیک دیدمش.
‫من تازه شروع کرده بودم
‫به برگزاری یه سمپوزیوم تو کشورم. ‫رفتم جلو و ازش دعوت کردم.
‫- از کی؟ ‫- از ادواردو.
‫اسم سمپوزیوم آینده آمریکای ‫لاتین هست. فقط آکادمیک نیست،
‫هنرمندها و رهبران اجتماعی هم میان.
‫یه ترکیب متنوع، استاد.
‫- درسته. اسمش آینده...؟ ‫- آینده آمریکای لاتین.
‫میرم سر اصل مطلب، ‫می‌بینم حالتون یه کم خوب نیست.
‫می‌خواستم ببینم شما حاضرین ‫جای ادواردو رو بگیرین و بیاین بولیوی.
‫می‌دونم شما سال‌هاست ‫دست راست ادواردو بودین.
‫خیلی برامون مهمه ‫اگه بتونین جاشو پر کنین.
‫مطمئن نیستم بتونم سفر کنم، چون...
‫باید تقویم دانشگاه رو چک ‫کنم. کی هست این برنامه؟
‫بهار.
‫اینو به بورگمن گفتم. حسابی ‫عصبانی شد، می‌خواست منو بخوره.
‫- کی؟ ‫- آلبرت بورگمن، نشنیدی اسمشو؟
‫- نمی‌شناسمش. ‫- شاگرد آخر هایدگره،
‫تو دانشگاه مونتانا درس میده.
‫- آره، درموردش خوندم. ‫- دیدیش؟
‫من و آلبرت با هم ‫تو یه پروژه تحقیقاتی کار می‌کنیم.
‫آره. بی‌نهایت، مجازی...
‫باید واسه ساندویچا پول بذاریم کنار.
‫من که پولم ته کشیده. پول پرستار بچه رو دادم ‫ولی خودم هنوز حقوق نگرفتم.
‫باید پول غذای بیرون رو بدیم. ‫تو حقوق گرفتی؟
‫- نه هنوز. ‫- تو چی؟
‫- نه. ‫- منم نه.
‫- چقدر شد؟ ‫- 3000 پزو.
‫- مرسی. ‫- بیا، انعامم توشه.
‫می‌خوام به سلامتی ادواردو یه نوش جان بگیم.
‫- به سلامتی ادواردو! ‫- به سلامتی ادواردو!
‫- به سلامتی ادواردو. ‫- نوش!
‫به سلامتی دوریس!
‫دوریس.
‫مارسلو.
‫فکر کردم حرف می‌زنی، یه چیزی می‌گی.
‫نتونستم.
‫نشد.
‫شاید ندونی، ‫ولی مارسلو خیلی خجالتی بود. خیلی خیلی.
‫خب...
‫ادواردو بهم گفت: یه دانشجوی جدید اومده، ‫خیلی باهوشه، کتابخون حسابی،
‫یه کمم کله‌شقه.
‫مارسلو بود.
‫نگاش کردم و فکر کردم: ‫ این یارو چشه؟
‫انگار یادم رفته بود ‫دلتنگی بوئنوس آیرس چجوریه.
‫زیاد می‌اومدی خونه‌مون، نه؟
‫اون آپارتمان کوچیکه ‫تو خیابون تالکاهوانو.
‫تازه برگشته بودیم، ‫هنوز این خونه رو نخریده بودیم.
‫و اون ساعت‌ها و ساعت‌ها و ساعت‌ها ‫تو اتاق کار با ادواردو می‌موند.
‫ساکت، فقط نشسته.
‫من رد می‌شدم و فکر می‌کردم: ‫ خوابن؟ چه خبره اون تو؟
‫ولی نه، داشتن فکر می‌کردن، ‫می‌خوندن، فلسفه‌بافی می‌کردن.
‫مارسلو همیشه گشنه بود.
‫هر چی بهش تعارف می‌کردم می‌خورد.
‫مرغ کبابی، تیرامیسو، املت،
‫کروسان، ساندویچ. ‫با کمال میل می‌خورد. درست میگم؟
‫- یا دروغ میگم؟ ‫- نه.
‫یه چیزی ازت بخوام؟
‫چی؟
‫میشه مه رودخونه رو بخونی؟ ‫ادواردو عاشقش بود.
‫نه. اینجا، الان؟
‫مارسلو، بخون دیگه. صدات خیلی خوبه.
‫خواهش می‌کنم.
‫برو، برو، برو. ببخشید.
‫- باشه. ‫- ببین. اینجاست.
‫خب، همینجوری.
‫بزن بریم.
‫- میشه بزرگترش کنی؟ ‫- اینجوری بهتره.
‫- نه، یکم بالاتر. ‫- بخون دیگه مارسلو.
‫زود باش!
‫بخون دیگه!
‫ادامه بده.
‫ لحظه‌ای که مردم ‫به طور قانونی به عنوان حاکم جمع می‌شوند،
‫صلاحیت دولت کاملاً از بین می‌رود،
‫قدرت اجرایی معلق می‌شود، ‫و شخص پست‌ترین شهروند
‫به اندازه شخص اولین مقام حکومتی ‫مقدس و مصون است...
‫این مهمه.
‫ ...شخص پست‌ترین...
‫- سلام! ‫- سلام بابا.
‫چطور بود؟
‫- خوب بود، یه چیز بامزه اتفاق افتاد. ‫- چی؟
‫- ماشین ماریو رو دوباره یدک کشی بردن. ‫- این که خیلی گرونه.
‫سی هزار پزو خرجش شد.
‫باز گذاشتیش سر کوچه ماریو؟
‫باید یه جایی بذارمش دیگه.
‫هزینه یدک کشی ‫خیلی بیشتر از تورم رفته بالا.
‫- واقعاً؟ دلار چنده الان؟ ‫- کدوم نوعش؟
‫صبر کن. کل ماجرا رو تعریف کن. ‫حسابی خندیدیم.
‫این بچه دیشب ‫رفته بود پیتزا پالاس شام بخوره،
‫سه تا برش پیتزا و دو تا نوشابه زده تو رگ.
‫ویکی گفته بود انقدر گلوتن نخوره، ماریو.
‫مارسلو،
‫این که گلوتن رو شیطانی جلوه میدن افتضاحه.
‫می‌دونی بدون گلوتن ‫بشر چقدر دووم میاره؟
‫- نه. ‫- دو روز.
‫- بابا، می‌خوای غش بازی دربیارم؟ ‫- چی؟
‫داشتیم تو پیتزا فروشی منتظر بودیم، ‫ماریو بهم گفت غش بازی دربیارم.
‫بهش میگن صرع،
‫یه بیماری جدیه، اصلاً خنده‌دار نیست.
‫- می‌خوای ببینی یا نه؟ ‫- باشه، ولی زود تمومش کن.
‫خیلی زیاده‌روی کردی، ‫شبیه مومیایی شدی.
‫- تو که گفتی خوب بود. ‫- بیا، غذاتو تموم کن. مامانته.
‫یکم ملایم‌تر.
‫فقط حرکات ریز.
‫کی میای؟
‫عزیزم، الان نمیام خونه. دارم میرم گارین.
‫یه گزارشگر تلویزیونی قراره ‫باهامون درباره تعاونی‌ها مصاحبه کنه.
‫باشه، بعداً می‌بینمت.
‫آره، ولی امروز روز پرکاری هم هست.
‫امروز جلسه کمیته فرهنگی ‫درباره جشنواره هست، مهمه...
‫اگه امروز نبینمت، فردا می‌بینمت؟
‫نه، بعدازظهر خونه‌ام.
‫ولی خونه‌مون رو برای جلسه پیشنهاد دادم.
‫چاره‌ای نداشتم. حدود دو ساعت طول می‌کشه.
‫سلام!
‫- میشه امضا کنید استاد؟ ‫- بعداً میام.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫من مثل یه جوجه‌تیغی‌ام. ‫سردمه، یخ زدم.
‫دارم یخ می‌زنم. باد میاد. ‫یخبندونه، مه و طوفان.
‫یه جوجه‌تیغی دیگه هم کنارمه، ‫اونم داره یخ می‌زنه.
‫چشم تو چشم میشیم و یهو میل شدیدی ‫پیدا می‌کنیم که همدیگه رو گرم کنیم.
‫پس میایم نزدیک هم. ‫ولی وقتی این کارو می‌کنیم،
‫ما جوجه‌تیغی‌ها همدیگه رو زخمی می‌کنیم،
‫و به همین خاطر معمولاً ‫از هم فاصله می‌گیریم.
‫با این حال، فاصله گرفتن ‫یعنی دوباره سرمای غیرقابل تحمل.
‫پس، با یه دوراهی روبرو هستیم...
‫زخمی کردن همدیگه یا مردن.
‫می‌خوایم شروع کنیم به حرکت کردن،
‫تا به فاصله درست برسیم
‫که نه خیلی به هم آسیب بزنیم ‫و نه از سرما بمیریم.
‫صبر کن.
‫دولت رو به عنوان اون فاصله در نظر بگیر.
‫متأسفم، نمی‌تونی از این ‫دستشویی استفاده کنی.
‫ببخشید، این دستشویی غیردوگانه‌ست.
‫تو غیردوگانه هستی؟
‫نه، نمی‌دونم. ببخشید.
‫برگشتیم به برنامه «چون ‫اینطوریه» با آماندا لونگو.
‫میریم به گارین، جایی که به نظر میرسه ‫یه کارخونه تحت مالکیت کارگرا وجود داره.
‫روبرتینو، صدام رو داری؟ ‫لطفاً برامون توضیح بده.
‫سلام آماندا. درسته. ‫من اینجا با ویکی هستم،
‫اون وکیل کارگراست و ‫نماینده قانونی مدی‌گراف.
‫ویکی، ممنون که با ما صحبت می‌کنی.
‫میشه صداشو بلندتر کنی؟
‫سلام آماندا. خوبی؟
‫ویکی، بریم سر اصل مطلب.
‫تیم من یه کم درباره‌ت تحقیق کرد.
‫یه مصاحبه از سال پیشت هست که توش اشاره کردی
‫یکی از راه حل‌های اصلی ‫برای مشکلات کشورمون
‫این بود که همه مردها رو ‫از مناصب قدرت حذف کنیم.
‫ویکی، این هدف نهایی توئه؟
‫ترجیح میدم به بینندگان بگم ‫که این کارخونه،
‫که متعلق به کارگرانشه، ‫خواستار مصادره نهایی‌ه.
‫من تصمیم می‌گیرم ‫چی برای برنامه‌م جالبه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫ما از سخنرانی‌های نفرت‌انگیز خوشمون نمیاد.
‫این یه سخنرانی نفرت‌انگیزه. ‫صحبت کردن باهات خیلی سخته.
‫من هر روز بیدار میشم و سعی می‌کنم ‫آینده بهتری برای جامعه بسازم.
‫من در تعجبم که انگیزه تو چیه. ‫چی تو رو به حرکت وامیداره؟
‫بی‌احترامی نکن، ‫چون این خواهرانگی نیست.
‫منظورم اینه که، این کارخونه ‫یه نمونه واضح از مبارزه،
‫کار سخت، سازماندهی و خلاقیته.
‫و ما زن‌ها می‌تونیم رهبران ‫تولید جمعی باشیم.
‫اگه می‌تونیم یه کارخونه رو اداره کنیم، ‫می‌تونیم یه کشور رو هم اداره کنیم. ممنون.
‫الان دارم کار می‌کنم.
‫اگه تب داره، بهش ایبوپروفن بده. ‫اگه پایین نیومد، یه کم بیشتر بده.
‫داشتم با مسئول آموزش صحبت می‌کردم،
‫درباره قدم‌های بعدی ‫برای کلاس‌های کاسلی.
‫برای این ماه، ‫من مسئول خواهم بود، و...
‫ببخشید، فکر کردم، ‫چون الان داریم روسو رو کار می‌کنیم،
‫منطقی‌تره که من فعلاً مسئول باشم.
‫نمی‌دونم.
‫- اگه تو می‌خوای... ‫- باشه، بیا نوبتی پیش بریم.
‫امروز یازمین میره، دفعه بعد ‫مارسلو، و همینطور ادامه میدیم. ممنون.
‫پس وقتی ترم تموم شد چی میشه؟
‫اول چیزای مهم‌تر. باید چهار ساعت کلاس ‫برای 300 دانشجو رو پوشش بدیم.
‫و ادواردو هم رفته. امتحانات نزدیکه، ‫پایان سال تحصیلی...
‫- فراخوان استخدام میدن؟ ‫- می‌خواستم به اون هم اشاره کنم.
‫رئیس دانشکده بهم زنگ زد. ‫یه ایمیل از رافائل سوخارچوک داشته،
‫درباره تاریخ‌های امتحان.
‫این هفته دارن تاریخ‌ها ‫و شرایط رو اعلام می‌کنن.
‫عجب پررویی داره این یارو!
‫ما هنوز داریم سعی می‌کنیم بفهمیم ‫چطوری این ترم رو پوشش بدیم،
‫- و اون داره خودشو می‌ندازه وسط؟ ‫- خوب می‌شناسیش؟
‫قدیما همکلاسی بودیم. ‫الان حال و هوای فرانکفورتی گرفته.
‫تو یه گروه تحقیقاتی بین‌رشته‌ای ‫با آلبرت بورگمن و مالداسنا کار می‌کنه.
‫- آلبرت برگمن؟ ‫- بورگمن، مارسلو، با او.
‫یکی از شاگردهای متأخر هایدگره ‫که تو دانشگاه مونتانا درس میده.
‫مگه اینا مهمه؟ اگه رافائل ‫می‌خواد تو دانشکده باشه،
‫باید همون روندی رو که ‫سال‌هاست داریم طی کنه،
‫- حالا برگمن هرچی می‌گه. ‫- بورگمن.
‫این یه میراث دانشگاهیه، ‫نمی‌تونیم بذاریم از هم بپاشه.
‫تازه این یارو بیست ساله ‫پاشو تو این دانشگاه نذاشته.
‫به یه جور دیگه کار کردن و ‫امکانات متفاوت عادت کرده.
‫- حقوق‌های بالاتر که دیگه بماند. ‫- حقوقتو گرفتی؟
‫- نه. ‫- هنوز نه.
‫منم با مارسلو موافقم،
‫این سوخارچوک داره سوءاستفاده می‌کنه.
‫راستش، وقتی یه همکار ‫تجربه‌های خارج از کشورشو میاره،
‫دانشگاه غنی‌تر میشه، دانشکده اعتبار ‫پیدا می‌کنه، دانشجوها هم سود می‌برن.
‫راسته که با ورا موتا قرار می‌ذاره؟
‫- نمی‌بینم چه ربطی داره. ‫- با مارسلو موافقم.
‫رافائل از اون آدماییه که ‫حس تعلق رو به خطر میندازه.
‫- هیچوقت به پوآن تعلق خاطر پیدا نمی‌کنه. ‫- ببخشید وسط حرفتون می‌پرم، ولی...
‫من متوجه یه کمبود شدید تفکر انتقادی ‫نسبت به برنامه درسی‌مون شدم.
‫ما هنوز داریم نظریه دولت، قرارداد ‫اجتماعی و لویاتان درس می‌دیم. خیلی خوبه.
‫ولی اوضاع عوض شده، ‫اون بیرون یه دنیای دیگه‌ست
‫که دیگه با برچسب‌های ‫قرن هفدهم جور در نمیاد.
‫وقتشه در روی ایده‌های جدید باز کنیم،
‫و یه آدمی مثل سوخارچوک می‌تونه دقیقاً ‫همون هوای تازه‌ای باشه که لازم داریم...
‫چه شرم‌آوره که صبر کردی ‫ادواردو بمیره تا حرفتو بزنی.
‫منظورم اینه که...
‫بیاین گیر تضادهای الکی نیفتیم.
‫دانشکده به یه استاد ارشد نیاز داره.
‫من سابقه کافی برای این کار رو ندارم.
‫علاقه‌ای هم ندارم که دوباره درخواست بدم.
‫تو چی مارسلو؟
‫- چی؟ ‫- تو نکته‌ای نداری؟
‫مطمئن نیستم، فکر کنم. باید بررسی کنم.
‫باید درخواست بدی، ‫نمی‌تونیم همینجوری ولش کنیم.
‫تازه، می‌دونی که ادواردو هم ‫می‌خواست تو این کارو بکنی.
‫با تو موافقم مارسلو. پشتتم.
‫- الو. ‫- استاد پنا؟
‫- بله. شما؟ ‫- ایزابل چوکه‌هوآنکا، از بولیوی.
‫حالتون چطوره استاد؟
‫ببخشید مزاحم شدم، ‫فقط می‌خواستم یادآوری کنم
‫که خیلی برامون مهمه
‫اگه بتونید به سمپوزیوم ما تشریف بیارید.
‫بله، ولی الان اصلاً وقت مناسبی نیست.
‫داریم دانشکده رو بازسازی ‫می‌کنیم، اوضاع خیلی بهم ریخته‌س.
‫بیشتر از ۴۰۰ تا دانشجو داریم، ‫امتحانا نزدیکه، وقت خوبی نیست.
‫می‌تونم یه سوالی بپرسم...؟ هزینه ‫سفر یا چیزی، جبران مالی. هیچی؟
‫این یه رویداد مردمیه، ‫بودجه‌ای برای این چیزا نداریم.
‫چاق گنده، حواستو جمع کن! د یالا!
‫چاق گنده؟
‫چته تو؟ یکم حساسی، احمق؟
‫- سلام. ‫- عصر بخیر.
‫- با نگهبان هماهنگ کردی؟ ‫- اون منو راه داد. منو می‌شناسه، لوئیسا.
‫باید خودتو معرفی کنی، ‫مثل بقیه، مارسلو.
‫من مثل بقیه نیستم، ‫پنج ساله اینجا درس می‌دم.
‫تازه، کلاسم ساعت ۴ه. ‫الان ساعت ۴ه.
‫خانم کمردرد داشت، ‫مجبور شدم ماساژور رو صدا کنم.
‫نمی‌تونم منتظر بمونم. اگه به ماساژ نیاز ‫داره می‌تونه ماساژ بگیره. بهم زنگ بزن...
‫بیا تو مارسلو. بذار ازش بپرسم.
‫این استاد فلسفه‌س.
‫مرسی آدری. تو فرشته‌ای.
‫- خیلی حالشو بهتر کردی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خداحافظ. ‫- به امید دیدار.
‫وقتی آماده شد، ‫میام دنبالت.
‫پس از خودش یه سوال می‌پرسه.
‫درسته.
‫چرا چیزی هست ‫به جای اینکه هیچی نباشه؟
‫هایدگر میگه انسان‌ها تنها موجوداتی ‫هستن که می‌تونن این سوال رو بپرسن.
‫- موجود یعنی چی مارسلو؟ ‫- موجود یعنی یه چیز.
‫اگه بشه تعریفش کرد، ‫موجوده، آملیا.
‫- مثلاً من یه موجودم؟ ‫- سوال عالی‌ای پرسیدی.
‫جسارت هایدگر در اینه که بهمون ‫میگه با اینکه انسان‌ها موجود هستن،
‫وجود انسان به یه نظم دیگه تعلق داره.
‫- چه جور نظمی؟ ‫- اینجاست که قضیه پیچیده میشه، پس...
‫هایدگر یه حقه‌ی استادانه زد. ‫زبان رو تحریف کرد.
‫منظورم اینه که یه کلمه براش اختراع کرد.
‫کلمه‌اش داسان‌هِ
‫معنیش چیه؟
‫میشه گفت یعنی هستی در آنجا.
‫هستی در آنجا، کجا؟
‫هستی در آنجا در جهان، آملیا.
‫من کاملاً گیج شدم، مارسلو.
‫فقط کافیه بفهمی که ‫هستی یه عمله، یه حرکته.
‫و این حرکت
‫تنها چیزیه که می‌تونه ما رو از ‫خطر وحشتناک سقوط نجات بده.
‫مثل دوستم چوچی؟
‫اون تو خیابون افتاد، لگنش شکست و ‫الان باید با عصا راه بره. منظورت اینه؟
‫نه، من درباره یه جور ‫دیگه از افتادن حرف می‌زنم.
‫ببینم، تو هر از گاهی احساس اضطراب می‌کنی؟
‫آره، حتماً می‌کنم.
‫چی باعث میشه این حس رو داشته باشی؟
‫خیلی چیزا تو زندگی، مارسلو.
‫پس تو واقعاً وجود داری، ‫آملیا. تو از سقوط در امانی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره، اون موجوداتی که مدام دارن سقوط می‌کنن،
‫و کاملاً وجود ندارن،
‫در واقع دارن فرار می‌کنن، ‫جلو می‌دون و سعی می‌کنن
‫از هر الگوی موجودی تقلید کنن، ‫از خودشون سؤال نمی‌پرسن،
‫و از نظر هایدگر، این وجود داشتن نیست.
‫پس چیه؟
‫این کارکرده، آملیا.
‫اینیه که بیشتر مردم انجام میدن، ‫کارکرد داشتن وجود داشتن نیست.
‫تو وقتی وجود داری که تمایل به ورود به خلاء داشته باشی،
‫وقتی جرأت کنی ناشناخته‌ها رو تجربه کنی، ‫همه چیزایی که باعث سرگیجه میشن.
‫وجود تو اونجاست، آملیا.
‫- ببخشید خانم. ‫- بله، لوییسا.
‫- ممنون، لوییسا. ‫- راحتین؟
‫آره عزیزم. مرسی.
‫اگه کاری داشتین من تو آشپزخونه‌ام.
‫باشه.
‫آملیا، بیا یه پرش کوچیک تو زمان بکنیم،
‫بریم سراغ اگزیستانسیالیسم فرانسوی.
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫به کتاب «بیگانه» کامو اشاره می‌کنیم.
‫مرسو داره لب ساحل الجزیره ‫قدم می‌زنه،
‫و به دریای مدیترانه نگاه می‌کنه.
‫تو افکارش غرق شده،
‫و یهو، یه الجزایری، یه مرد ‫عرب، از کنارش رد میشه.
‫یه چیزی داره اذیتش می‌کنه، ‫نور خورشیده.
‫نور خورشیده که به صورتش می‌تابه...
‫وقتی داره به دریای مدیترانه خیره میشه.
‫لوییسا!
‫خوابش برده، من دارم میرم.
‫ولی هنوز 15 دقیقه از کلاس مونده.
‫تموم شد، خوابیده.
‫می‌دونم ساعتی بهت پول میده.
‫آره، ولی خوابش برده. من دارم میرم.
‫نه، نه!
‫- ادامه بده، مارسلو. دارم گوش میدم. ‫- باشه.
‫داشتی درباره...
‫هیچی، ایده بودن حرف می‌زدی.
‫بیا یه موضوع دیگه رو بررسی ‫کنیم. درباره مطلق صحبت کنیم.
‫یادته وقتی درباره لایه‌های ‫مختلف واقعیت بحث کردیم؟
‫- مانولو کجاست؟ ‫- خونه کاتا.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫خب، کلاس چطور پیش رفت؟
‫- من مسئول نبودم، یاسمین بود. ‫- آها.
‫خوبه که یکم تمرین کنه، و همینطور...
‫- مارسلیتو، ویکی رو تو تلویزیون دیدی؟ ‫- آره.
‫عالی بود. عاشق این بودم که ‫چطور دهن اون عوضی رو بستی.
‫- نه. خیلی خجالت‌آوره. ‫- نه، خیلی خوب بودی.
‫- من از بودن تو رسانه‌ها خوشم نمیاد. ‫- ولی تو استعدادشو داری.
‫جعبه‌های آبی انباری منو ندیدی؟
‫- باید یه سری مدارک پیدا کنم... ‫- من ندیدم.
‫مهمه، واسه وام‌هاست.
‫ویکی، باید بریم. ‫دخترا می‌خوان زود تموم کنن.
‫مهمه، واسه وام‌هاست.
‫- ولی من ندیدمشون. ‫- لازمشون دارم، یه اتفاقی افتاده.
‫من ندیدمشون، نمی‌دونم.
‫تو اتاق خواب چندتا بچه هست. ‫یکی از دخترا به کمک نیاز داشت، پس...
‫داریم توپ بازی می‌کنیم، آقای خر.
‫آقای خر.
‫یه سیاره داره میفته.
‫اگه اجازه بدین، می‌خوام رد شم.
‫می‌تونین اینجا بازی کنین، ‫منم این فضای کوچیک رو روی تختم می‌گیرم.
‫مواظب تلویزیون باشین، با توپ مراقب باشین.
‫- بابا. ‫- چیه؟
‫استعدادهای تو چیه؟
‫سؤال خوبیه.
‫میشه بپرسم واسه چیه؟
‫ازمون خواستن سه تا از استعدادهای ‫اعضای خانواده‌مون رو بنویسیم.
‫- واسه جشنواره خانواده. ‫- خوبه.
‫بهترین استعداد انتخاب میشه.
‫کلی برنامه هست، کنسرت، کارگاه، غذا،
‫فکر کنم فروش کتاب هم داره.
‫- از مامانت پرسیدی؟ ‫- آره، هفت تا چیز نوشتم.
‫بشین صبحونه بخور.
‫- باشه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بذار ببینم:
‫می‌تونم وارونه فلسفه‌بافی ‫کنم، می‌تونم تانگو بخونم.
‫- می‌تونم پانتومیم اجرا کنم. ‫- پانتومیم؟
‫- آره. ‫- اینو نمی‌نویسم.
‫یه پاکت پول گذاشتم تو کیفت. ‫بده به مامان کامیلو واسه تی‌شرت.
‫باشه.
‫پِکه، لطفاً بهش بگو منتظرم بمونه. ‫موضوع حساسیه، باید دربارش حرف بزنیم.
‫این گوشی جدیده؟
‫آره، اون قبلیه درست کار نمی‌کرد، ‫باتریش دو ساعت بیشتر دووم نمی‌آورد.
‫می‌تونستی باتریشو عوض کنی، ‫لازم نبود گرون‌ترین گوشی رو بخری.
‫- بعضی گوشی‌های ارزون هم خیلی خوبن. ‫- مارسلو، این ابزار کارمه.
‫تو دخالت نکن.
‫خونه رو مرتب نگه دار. ‫دانیلا امروز می‌خواد نشونش بده.
‫- خداحافظ عزیزم. ‫- خداحافظ.
‫- تو پروژه‌ها موفق باشی. ‫- چی؟
‫مگه امروز شروع فلسفه تو پروژه‌ها نیست؟
‫امروزه؟ ‫کاملاً یادم رفته بود.
‫باشه.
‫- تو به یه دفترچه برنامه‌ریزی نیاز داری. ‫- بخور، زود باش.
‫مدت زیادیه این کارو می‌کنی؟
‫فلسفه رو میگی؟
‫- میشه گفت یه عمره. ‫- چه خوب.
‫یه توقف کوتاه می‌کنیم، ‫تا نگهبان ژاندارمری رو سوار کنیم.
‫چی چی؟
‫به همه استادای این برنامه یه نگهبان میدن،
‫مثل یه محافظ. فقط یه تشریفاته.
‫سلام، عصر بخیر.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- می‌بینمت، موفق باشی.
‫سلام.
‫- استاد. ‫- حالتون چطوره؟
‫خوبم، شما چطورین؟
‫فلاویا! قضیه پرداخت چی شد؟ ‫فاکتور رو بفرستم براتون؟
‫آها، بعد از 60 روز کاری، ‫پول به حسابتون واریز میشه. بریم.
‫گروه خوبیه. ‫منتظرتون هستن.
‫دو ساعت اینجا می‌شینی؟
‫بله، استاد. ‫نگران نباشین، عادت دارم.
‫- بیا تو. ‫- کجا؟
‫- کلاس. ‫- لازم نیست.
‫چرا، لازمه. بیا تو.
‫بیا بریم.
‫فیلسوف‌ها، ‫عاشق دانشن.
‫چیکار می‌کنن؟
‫سؤال می‌پرسن،
‫مدام سؤال می‌پرسن.
‫مثل بچه‌ها؟
‫- چطور مگه؟ اسمت چیه؟ ‫- ترزا.
‫ترزا، چطور مگه؟
‫خیلی کنجکاون. ‫سؤال می‌پرسن و عمیق‌تر می‌رن.
‫چرا این، چرا اون. ول‌کن نیستن.
‫این نشون میده چرا داشتن مدرک ‫باعث نمیشه کسی فیلسوف بشه.
‫مثلاً منو ببین، من لیسانس فلسفه دارم، ‫ولی فقط یه معلم فلسفه‌ام.
‫این اتفاق میفته ‫چون فلسفه یه روش زندگیه،
‫درباره پرسیدن سؤال از خودته.
‫نه فقط سؤالای مسخره یا ساده. ‫نه، نه.
‫سؤالای ناراحت‌کننده، ‫از اونایی که مجبورت می‌کنه فکر کنی.
‫یه مثال می‌زنم.
‫همین الان تو این کلاس، بین ما،
‫یه نفر اسلحه داره.
‫اِواریستو، میشه خودتو معرفی کنی؟
‫- سلام، چطورین؟ ‫- سلام.
‫من اینجا پیش استاد می‌مونم. ‫این یه برنامه‌ست بین ژاندارمری
‫و شهرداری، ‫برای تأمین امنیت کلاس.
‫چرا یه استاد فلسفه
‫باید یه محافظ همراهش باشه؟
‫این به شخص شما ربطی نداره، ‫اِواریستو.
‫ممکنه ما از شما به عنوان یه آدم خوشمون ‫بیاد، برامون مهم باشین. قضیه این نیست.
‫ما داریم درباره اِواریستو ‫به عنوان یه کارمند دولت حرف می‌زنیم.
‫چون الان شما نماینده ‫دولت هستین.
‫یه متفکر انگلیسی قرن هفدهمی هست ‫به اسم تامس هابز.
‫یه کتابی نوشته به اسم «لویاتان». ‫هابز...
‫میگه که
‫شرایط طبیعی بشر ‫یه حالت جنگ همه علیه همه‌ست،
‫و هیچ امیدی برای ‫ساختن چیزی برای فردا نیست.
‫ زندگی تنها،
‫فقیرانه، زمخت و کوتاهه.
‫پس...
‫بدون حضور اِواریستو اینجا، ‫قانون جنگل حاکم می‌شد،
‫با حضور اِواریستو، ما سرکوب شدیم.
‫پس چیکار کنیم؟
‫فلسفه سیاسی ‫فلسفه کلاسیک
‫ورا روی فرش قرمز ‫متوقف‌ نشدنی
‫ورا و رافائل چطوری با هم آشنا شدن ‫و سلیقه‌های مشترکشون چیه
‫ببخشید، ولی نمی‌فهمم این غیبت‌ها
‫چه ربطی به مشکلاتی که داریم داره
‫نگران نباشید
‫استاد، نگران نباشید ‫بشینید. چیزی نیست
‫نترسید بچه‌ها. همه چی خوبه
‫نترسید، آروم باشید ‫اوضاع خوبه
‫دارن میرن
‫راحت باشید. لذت ببرید
‫سلام، عصر بخیر ‫حالتون چطوره؟
‫تا جایی که می‌دونم ‫استاد یاسمین لوتزکی درباره
‫سخنرانی دوم روسو صحبت کرد، درسته؟
‫بذارید دانشجوهای بیشتری بیان ‫نمی‌دونم چرا امروز اینقدر کمیم
‫- ببخشید استاد ‫- بله آنیبال
‫من تو یه دبیرستان تو مرکز شهر معلمم
‫همیشه کتاب‌های اهدایی می‌گیریم ‫این کتاب رو گرفتم
‫و داشتم می‌خوندمش
‫آره، ماریاتگی یه متفکر پروییه
‫که قرارداد اجتماعی رو خیلی خوب فهمیده
‫ولی ما مستقیم میریم سراغ روسو ‫این دوره کوتاهه
‫پس نمی‌تونیم همه چیزایی که ‫از ایده‌های روسو میاد رو بگیریم
‫ببخشید استاد ‫من تو کلاس ویژه بودم
‫کلاس ویژه؟
‫کلاس استاد رافائل سوخارچوک ‫تو سالن سخنرانی
‫خب...
‫...طبیعت یه دنیای کسل‌کننده و وحشتناک ساخته
‫این دنیا، دنیایی که توش زندگی می‌کنیم
‫دنیایی که داره از بین میره، همونطور که شاهد ‫نابودی زیبایی‌ها هستیم
‫چیزای عادی، و حیاتی
‫کی فکرشو می‌کرد که ارتباط بین آدما
‫از یه احساس منفی مثل ترس شکل بگیره؟
‫ممنون
‫این اسپینوزاست
‫یه یهودی که از دین طرد شد ‫و یه زندگی سرگردون داشت
‫تو قرن هفدهم، که تنها داراییش یه تخت بود
‫برخلاف هابز، اسپینوزا فکر نمی‌کرد ‫فقط ترس می‌تونه جامعه بسازه
‫برعکس، اسپینوزا معتقد بود ‫آدما این قدرت رو دارن
‫که با هم ارتباط برقرار کنن ‫و دور احساسات شادی‌آورشون جمع بشن
‫اون موقع، اسپینوزا شکست خورد، ‫هابز پیروز شد، و ما الان اینجاییم
‫حالا بیاید یه لحظه تصور کنیم...
‫به یه جامعه‌ای فکر کنیم ‫که بر اساس ترس نباشه
‫ما بخشی از یه جمعیت بزرگیم، که توش ‫درد یه نفر، درد همه است
‫جایی که شادی اولین حقه
‫من پیامبر نیستم، ولی بذارید بهتون هشدار بدم ‫خیابون‌ها به زودی راه رو بهمون نشون میدن
‫تنها انتخاب ما اینه که از نو بسازیم
‫یک بار برای همیشه ‫اون پیمان قدیمی و کهنه ترس رو
‫خیلی ممنون
‫عاشقش شدم
‫رافائل!
‫رافائل
‫چه خبر مارسلو؟ ‫حالت چطوره؟
‫اون پشت دیدمت ‫اومدی منو ببینی، چه خوب
‫نه. راستش، برام مهم نیست که ایده‌هات چیه
‫اومدم بگم چقدر مسخره‌ست که کلاس ویژه‌ت رو
‫دقیقاً همزمان با کلاس ما گذاشتی. همین
‫من برنامه‌ریزیش نکردم، مارسلو
‫- اصلاً خبر نداشتم ‫- می‌بینم داری چیکار می‌کنی
‫- ببخشید؟ ‫- استاد
‫فکر می‌کنی برنامه کاسلی ‫قدیمی و از مد افتاده‌ست
‫پس میای اینجا که ما بومی‌ها رو ‫با حقه‌بازی‌هات خیره کنی، آره؟
‫مارسلو، اصلاً برام مهم نیست این کلاس چیه
‫من خیلی دیرم شده واسه دو تا مقاله ‫برای یه مجموعه استنفورد
‫رئیس دانشکده التماسم کرد
‫تو حقه‌بازی کردی که سالن سخنرانی رو بگیری
‫و دقیقاً گذاشتیش همزمان با ‫کلاس ما. فکر کردی کی هستی؟
‫واقعاً، فکر کردی کدوم خری هستی؟
‫- آروم باش ‫- من آرومم
‫اینجا قرون وسطی نیست ‫پوان (دانشکده فلسفه) یه ملک اربابی نیست
‫تو رئیس قبیله نیستی
‫- یه کم نخبه‌گرا شدی ‫- چی؟
‫- هیچی ‫- همینجوری بهم میگی نخبه‌گرا
‫سلام، سلام
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم، تو چطوری؟
‫ورا، مارسلو
‫خوشبختم، چه خبر؟
‫کلاس چطور بود عزیزم؟ ‫خوب بود؟
‫خیلی خوب بود، چه جمعیت گرمی
‫عالیه. می‌خواستم اونجا باشم ‫ولی گیر فیلمبرداری بودم
‫ورا نقش اصلی یه فیلم خیلی مهم رو داره
‫هم‌بازی با ویگو مورتنسن
‫- آره، عکس‌هاشو دیدم ‫- کدوم عکس‌ها؟
‫فیلمه. دیدمش
‫واقعاً؟ چه مهربون. کدومش؟
‫وای خدا، چه افتخاریه ‫که شما رو تو پوان داریم
‫- میشه یه عکس بگیریم؟ بیا ‫- آره، حتماً
‫اینجوری؟ بیا عزیزم
‫همه با هم
‫اسمش کارلوسه ‫تو یه اپلیکیشن باهاش آشنا شدم
‫اون که جوون‌تر نمیشه، تو بانک ‫مرکزی کار می‌کنه. خیلی هم خوش‌تیپه.
‫- اینجا خونشه. ‫- تا حالا رفتی اونجا؟
‫نه بابا، زن داره. ‫یه قایق موتوری داره، بهت نشون میدم.
‫هر سه‌شنبه میریم ‫تا ته رودخونه پلاتا.
‫- چه دیر کردی مارسلو. ‫- سلام.
‫حالا که مارسلو اومده، ‫بذار خلاصه براتون بگم بچه‌ها.
‫دو تا اتاق خواب. یه کوچیکه ‫واسه بچه، اون یکی هم واسه شما.
‫نمی‌تونیم زیاد چونه بزنیم.
‫پس شما اونجا ساکت باشین، حرف نزنین.
‫اگه خوشتون نیومد، علاقه ندارین، ‫هر چیزی شد با من حرف بزنین.
‫فهمیدین؟
‫مواظب باشین نیفتین.
‫قبلاً اینجا چی بوده؟
‫مال پدربزرگم بود، ‫بعدش شد مهدکودک،
‫یه مدت کوتاه هم غیرقانونی اشغالش کرده بودن، ‫ولی دوباره پسش گرفتم.
‫خب، اون یکی اتاق خواب...
‫وای چه اتاق باحالیه.
‫انرژی خوبی داره.
‫این بهترین چیزیه که تونستم ‫با بودجه‌تون پیدا کنم.
‫یا می‌تونیم جاهای دیگه رو هم ببینیم.
‫این زمین سرمایه‌گذاری خوبیه.
‫الان بخرین، دو سال دیگه بفروشین
‫واسه ساخت و ساز، ‫می‌تونه تا شیش هفت طبقه بره بالا.
‫اینا شبیه مدرکن،
‫شاید روشون نوشته باشه گواهی ، سمینار ...
‫- فکر کنم یه چیزی پیدا کردم. ‫- چی نوشته روش؟
‫SADAF، انجمن آرژانتینی ‫تحلیل فلسفی.
‫نه بابا، این فلسفه تحلیلیه.
‫بهت که گفتم، این به درد ‫امتحان نمی‌خوره.
‫فلسفه سیاسی لازمه. ‫هابز، لاک، کی دیگه؟
‫- روسو. ‫- آفرین، تو اون جعبه رو نگاه کن.
‫اگه می‌خواستی امتحان بدی باید ‫اینا رو بهتر مرتب می‌کردی.
‫نمی‌دونستم.
‫گاهی وقتا تا یکی دیگه یه چیزی رو نخواد ‫خودت نمی‌فهمی چقدر می‌خوایش.
‫آدم که نباید یه چیزی رو بخواد ‫فقط چون یکی دیگه می‌خوادش.
‫الان دیگه باید آرزوهای خودت رو ‫داشته باشی، نه؟
‫نمی‌دونم. چرا کمک نمی‌کنی مدارک ‫رو پیدا کنیم؟ اینجوری فایده نداره.
‫دارم می‌گردم.
‫تو رو واسه نمایش استعدادیابی انتخاب کردن.
‫- جدی، منو؟ ‫- آره، می‌خوان تانگو بخونی.
‫یه بابای دیگه هم داره لوکرو (نوعی ‫خورش آرژانتینی) درست می‌کنه.
‫عالیه. حتماً میام.
‫چه خوب که کلاس هفتمی‌ها ‫دارن بلیط بخت‌آزمایی می‌فروشن.
‫- جدی؟ ‫- آره، واسه اردوی فارغ‌التحصیلی.
‫- جایزش چیه؟ ‫- یه عالمه وسیله خونه.
‫توستر، مایکروویو، از این چیزا.
‫خیلی باحال میشه.
‫وایسا، وایسا.
‫نباید بذاری اول اون بیاد سمتت.
‫نذار اون حمله کنه، ‫باید از خودت دفاع کنی،
‫و اول حمله کنی، ‫تو باید اولین حرکت رو بزنی، فهمیدی؟
‫بیا دوباره امتحان کنیم، ببینم چی بلدی.
‫- سلام. ‫- سلام، مارسلو.
‫ببخشید مزاحم شدم. ‫الان می‌تونی حرف بزنی؟
‫آره. می‌شنوم، آملیا.
‫یه مشکلی پیش اومده، ‫شاید بتونی کمکم کنی.
‫این شنبه هشتاد و پنج سالم میشه.
‫واقعاً؟ چه خوب.
‫قراره یه مهمونی بزرگ باشه. ‫دوستام از همه جا میان، کل خانوادم.
‫یه شعبده‌باز گرفته بودم، از بهتریناش.
‫ولی الان شنیدم ‫که دستگیرش کردن.
‫نمی‌دونم تو چه کاری بوده.
‫پس الان شعبده‌باز نداری.
‫واسه همین تو اومدی تو ذهنم، مارسلو.
‫فکر کردم شاید بتونی یه نمایش ‫فلسفی اجرا کنی. نظرت چیه؟
‫ایده خیلی خوبیه، ‫دوستای من عاشقش میشن.
‫من نمایش فلسفی اجرا نمی‌کنم.
‫با دلار بهت پول میدم، مارسلو.
‫نمی‌تونم، الان خیلی سرم شلوغه.
‫زیاد طول نمی‌کشه، ‫و، مارسلو،
‫می‌دونی، شاید این آخرین تولدم باشه.
‫مجلات
‫نمی‌فهمم چرا انقدر از امتحان دادن ‫واسه این موقعیت می‌ترسی.
‫آخرش که چی؟ قانونه دیگه، نه؟
‫می‌ترسم چون بیکار میشم.
‫اگه رافائل قبول بشه، ‫اولین کاری که می‌کنه اینه که منو اخراج کنه.
‫نمی‌بینی؟
‫این تنها چیزیه که دارم.
‫سمینار - کار مزدی از نظر مارکس
‫من ملکه هیچی نیستم.
‫کسی واسه سلفی گرفتن نمیاد سراغم.
‫تنها جایی که یه کسی ‫هستم پوئانه (نام دانشکده).
‫دوریس، می‌خواستم بدونی که ‫من دارم واسه سمت رئیس درخواست میدم.
‫آره، استادای دیگه بهم گفتن.
‫جدی؟
‫کی دیدیشون؟
‫اونا اینجا بودن. اومده ‫بودن چندتا کتاب ببرن.
‫رافائل هم اینجا بود.
‫آه...
‫- اونم کتاب برد؟ ‫- آره، چندتایی می‌خواست.
‫نمی‌دونم، فقط بهش دادم. ‫مخصوصاً چندتا به زبان آلمانی.
‫تازه منو هم دعوت کرد شام برم ‫خونه دوست دخترش، ورا موتا.
‫خیلی مهربون بودن، خوش گذشت.
‫اختاپوس درست کرده بود، پیانو هم زد.
‫اونجا بود که بچه‌ها بهم گفتن.
‫خب، چی گفتن؟
‫همون چیزی که همه تو دانشکده می‌دونن.
‫اون داره نخا رو می‌کشه،
‫و انگار تونسته خیلی زود ‫فراخوان امتحان رو باز کنه،
‫و بئاتریز، رئیس دانشکده‌مون، هم طرف اونه.
‫فکر کنم تو جایگاه استاد ارشد رو بگیری،
‫ولی راحت نیست.
‫آره، می‌دونم.
‫می‌خواستم خودم بهت بگم، و...
‫این کارو عمدتاً به خاطر ادواردو می‌کنم.
‫سال‌هاست که برنامه درسیشو تدریس می‌کنم،
‫پس من بهترین گزینه‌ام ‫برای اطمینان از تداومش.
‫تداوم...
‫چند وقته که کاسلی زیر بال و پرت رو گرفته؟
‫خیلی وقته.
‫تا حالا فکر کردی یه کار دیگه بکنی؟
‫نمی‌دونم، فقط میگم.
‫صدای خودت رو پیدا کنی، ‫شخصی‌تر، بیشتر شبیه خودت.
‫انگار شماها مجبورین به دانشکده بچسبین،
‫انگار هیچی دیگه‌ای تو دنیا نیست.
‫مثل یه فرقه می‌مونه.
‫شاید من کاملاً اشتباه می‌کنم،
‫و تو با برنامه ادواردو موافقی.
‫من شخصاً نمی‌خوام
‫زندگیم رو تبدیل به یه آرامگاه ‫زنده برای ادواردو کاسلی کنم.
‫من دارم پیش می‌رم،
‫کار خودم رو می‌کنم.
‫می‌رم دوستام رو ببینم، می‌رم...
‫زندگی کنم.
‫ آمریکای ما
‫این تنها اتاقیه که هنوز ‫جرأت نکردم واردش بشم.
‫ببخشید، همینطوری اومدم تو. عذر می‌خوام.
‫داشت آماده می‌شد
‫برای یه سمینار تو ‫بولیوی. قرار بود با هم بریم.
‫شنیدی درموردش؟
‫آره، با استادی که داره ‫برگزارش می‌کنه حرف زدم.
‫چرا بهش میگن تفکر آمریکای ‫لاتین، به جای فلسفه آمریکای لاتین؟
‫نمی‌فهمم.
‫هیچوقت چیزی مثل تفکر اروپایی نشنیدم.
‫چون سنتی وجود نداره، ولی این موضوع بحثه.
‫این آخرین نوشته ادواردوئه.
‫بیا.
‫بگیرش.
‫ممنون.
‫امروز می‌خوام درباره مرگ حرف بزنم.
‫شاید بگین: چه ناجور، بیا ‫درباره یه چیز دیگه حرف بزنیم.
‫ولی، بذارین بهتون بگم، ‫یه روز همه‌مون می‌میریم.
‫پس، چرا درموردش سؤال نپرسیم؟
‫خب، بذارین بپرسم:
‫مردن یعنی چی؟
‫من میگم یه استراحت ابدیه.
‫دقیقاً نمی‌دونیم چون هنوز نمردیم.
‫ویوی درست میگه، مثل حرف اپیکوره.
‫نمی‌تونم درباره مرگ حرف ‫بزنم چون زنده‌ام، و وقتی بمیرم،
‫مرده‌ام و نمی‌تونم حرف بزنم.
‫من یه خواب تکراری ‫می‌بینم که توش پرواز می‌کنم،
‫پس حدس می‌زنم تو زندگی ‫قبلیم پرنده بودم، نمی‌دونم.
‫همش خواب می‌بینم دارم پرواز می‌کنم.
‫یه متفکر قدیمی بود به اسم هراکلیتوس.
‫اون می‌گفت زمان مشخصی برای مرگ نیست،
‫بلکه از روزی که به دنیا ‫میایم شروع به مردن می‌کنیم.
‫انگار زندگی یه پیشرفته،
‫یه جور حرکت مداوم، ثابت و دائمی،
‫که هیچوقت متوقف نمیشه، همش در جریانه،
‫پس هیچی ثابت نیست.
‫یه متفکر دیگه، پارمنیدس،
‫یه دیدگاه کاملاً مخالف هراکلیتوس داشت.
‫اون می‌گفت اونچه واقعاً ‫وجود داره تغییرناپذیره،
‫هیچوقت حرکت نمی‌کنه.
‫همیشه همونطور می‌مونه.
‫افلاطون به این دو منبع ‫برگشت، هراکلیتوس و پارمنیدس.
‫گفت: اونچه هراکلیتوس ‫گفت درسته، حق با اونه.
‫همه چیز جریان داره، حرکت ‫می‌کنه، بدن‌ها فاسد میشن.
‫اگه 30 سال پیش منو می‌دیدین، می‌گفتین:
‫ اون مارسلوئه، دانشجوی فلسفه مو بلند.
‫الان منو می‌بینین و میگین: اون ‫مارسلوئه، استاد فلسفه کچل.
‫کدوم از این مارسلوها مارسلو واقعیه؟
‫با این وجود، کاری که افلاطون می‌کنه ‫اینه که پارمنیدس رو می‌گیره و میگه،
‫دقت کنین، یه چیزی تو این واقعیت هست
‫که واقعاً تغییر نمی‌کنه، عوض ‫نمیشه، همونطور می‌مونه،
‫یه چیزی تو نظم الهی.
‫اون چیز، برای افلاطون، روح بود.
‫افلاطون خیلی تحت تأثیر این موضوعات ‫بود، چون خودش شاهد مرگ استادش سقراط بود.
‫اون مستقیم دید که چطوری سقراط از دنیا رفت.
‫یه قسمت خیلی قشنگی هست،
‫که افلاطون اتفاقاً داره تعریف می‌کنه
‫ماجرای مرگ سقراط رو.
‫میگه، بعد از اینکه حکم مرگش صادر شد:
‫ زندانبان بهش شوکران داد.
‫یعنی همون زهر.
‫ سقراط کم کم داشت سرد و سخت می‌شد.
‫وقتی زهر به قلبش می‌رسید،
‫سقراط دیگه تموم می‌کرد.
‫پس، آخرین حرفاشو زد:
‫ما یه خروس به آسکلپیوس ‫(خدای پزشکی یونان باستان) بدهکاریم،
‫حتماً این نذر رو ادا کنین، یادتون نره.'
‫شاگردش جواب داد 'حتماً انجام میشه.'
‫'کار دیگه‌ای هست؟'
‫و این سؤال بی‌جواب موند.
‫- اون پای گوشت چه خوشمزه به نظر میاد. ‫- آره، غذای مورد علاقه خانومه.
‫واسه اون درستش کردم، دست نزنیا.
‫- عصر بخیر. ‫- سلام.
‫حالتون چطوره؟ من چوچی هستم.
‫- سلام. ‫- چطوری لوئیسا؟
‫من دوست آملیا هستم، ‫خوشبختم. سرت شلوغه؟
‫- منم دوستشم. ‫- از دوران دبیرستان با هم رفیقیم.
‫- لوئیسای عزیزم. ‫- خانوم.
‫ما گشنمونه. ‫ما اولین نفراییم که رسیدیم.
‫خانوما چقدر خوشگل شدن!
‫- چه ناز! ‫- سلام.
‫- تو شعبده‌بازی؟ ‫- نه.
‫- میخوای واسمون یه شعبده‌بازی کنی؟ ‫- من شعبده‌باز نیستم.
‫من شعبده‌باز نیستم. ‫من یه نمایش دیگه اجرا می‌کنم.
‫- چه جور نمایشی؟ ‫- بچه‌ها...
‫میشه لطفاً برین تو سالن؟ ‫الان میام پیشتون.
‫- باشه. ‫- من سرم شلوغه، برین تو سالن.
‫الان میام پیشتون.
‫یه کار با معنی و قشنگ انجام بده. ‫که یه خاطره خوب بسازه.
‫- استاد فلسفه، مارسلو. ‫- بله.
‫- سیلویتا، دختر بزرگه. چطوری؟ ‫- خوشبختم.
‫خیلی خوبه که اینجا پیش ما هستین. ‫چه افتخاری، چه شخصیت برجسته‌ای.
‫خیلی درباره‌تون شنیدم.
‫از وقتی مامانم شروع کرده به شرکت تو ‫کلاسای شما، انگار خیلی باهوش‌تر شده.
‫بهم میگه انگار یه سفره به ‫اعماق وجود. یا یه همچین چیزی.
‫ممنون.
‫میدونی چیه؟ ‫یه خواهش کوچیک ازت دارم.
‫مامانم صبح زنگ زد بهم، ‫خیلی پریشون بود، گریه می‌کرد.
‫می‌خواست مهمونی رو کنسل کنه.
‫از دکترش زنگ زده بودن ‫که باید عمل لگن انجام بده.
‫- وای چه بد. ‫- موضوع حساسیه.
‫علاوه بر این، یه سری قرص خواب‌آور ‫خورده و یه کم هم مشروب.
‫اوضاع خیلی بهم ریخته‌س، حالش خیلی ناجوره.
‫حسابی بداخلاق شده، ‫تحمل یه نمایش فلسفی رو نداره.
‫- نداره؟ ‫- مهمونا هم حوصله‌شون سر میره.
‫- پس من برم؟ ‫- نه، اصلاً. شما که الان اینجایی.
‫شاید بتونی مامانم رو بخندونی.
‫- بخندونم؟ ‫- آره.
‫- چند تا جوک فلسفی. ‫- جوک؟
‫یا شاید آهنگای فلسفی؟
‫- بذار ببینم، می‌تونم یه تانگو بخونم. ‫- نه، تانگو نه.
‫عمراً، خیلی غم‌انگیزه.
‫یه چیز شاد که سرحالش بیاره.
‫یه چیز ساده.
‫ولی لطفاً بامزه باشه.
‫الان برمی‌گردم. فقط یه لحظه.
‫خوش اومدین. بفرمایین تو.
‫خیلی ممنون، لوئیسای عزیز.
‫حال شما چطوره، آقای رودولفو؟
‫- خوشحالم می‌بینمتون. ‫- ممنون.
‫بیاین تو، نمایش الان شروع میشه.
‫اِ، رودیه!
‫- سلام، سلام. ‫- حالت چطوره؟
‫سلام رودولفو. خوبی؟
‫- تولدت مبارک. ‫- مرسی.
‫- سلام عزیزم. چطوری؟ ‫- سلام رودو.
‫- ممنون. ‫- ممنون، لوئیسا.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوب نیستم.
‫حالم خوب نیست.
‫ناراحتم.
‫- روزی که بمیرم... ‫- این حرفو نزن!
‫- ساکت! ‫- از این حرفا نزن!
‫همه‌تون میپرین میرین دفترخونه، ‫لباسای شیکتون رو می‌پوشین...
‫- الان مهمونیه، تولدته. ‫- آره عزیزم، ولی...
‫- میرین آگهی ترحیم میدین... ‫- آره مامان...
‫الان جشن تولدته، ‫چرا یه کم فضا رو عوض نمی‌کنیم؟
‫خوش می‌گذرونیم، یه نوشیدنی می‌زنیم. ‫ببین چقدر خوشگل شدی؟ محشره.
‫می‌دونم همه‌تون از این پیرزن چی می‌خواین.
‫این حرفو نزن، خواهش می‌کنم!
‫ببین کی اینجاست.
‫نگاه کن چه لباسی براش ‫آماده کردم. معرفیش کن، مامان.
‫این استاد فلسفه‌مه.
‫لوئیزا، موزیک رو خاموش ‫کن، داریم بازی می‌کنیم.
‫اونایی که عقب نشستن، لطفاً بیاین جلو.
‫بیاین اینجا، خواهش می‌کنم.
‫مارسلو! بیا دیگه، بذار ببینیم چی داری.
‫خب، بسه.
‫هفت تا کلمه.
‫- این پانتومیمه. ‫- هفت تا کلمه.
‫یه مجسمه!
‫یونانیه.
‫- سه تای آخر چیه؟ ‫- شکوفایی.
‫- آتش‌بازی. ‫- یا خدا.
‫مارسلو، این اون چیزی نبود که می‌خواستم!
‫اون کار هایدگر رو انجام بده!
‫- هایدگر دیگه کیه؟ ‫- این می‌دونه.
‫حرف زدن.
‫- می‌دونم، اون یه سینه‌ی باد کرده‌س. ‫- با ولع خوردن.
‫- بیا دیگه، بازی کن. ‫- رودی، تو هم بازی کن.
‫مارسلو، من فلسفه می‌خواستم.
‫بهش بگو این چیزی نیست که توافق کرده بودیم.
‫واقعاً ازت ممنونم، ‫ولی این جواب نمیده مارسلو.
‫رومیزی رو همونجا بذار.
‫- این چیزاییه که یاد می‌گیرین؟ ‫- اصلاً.
‫سلامتی. به افتخار آملیا.
‫آملیا، آملیا، آملیا!
‫ببخشید، یه فکر دیگه می‌کنیم.
‫بیاین کارناوال برزیلی راه بندازیم، ‫یه خط کوچیک کنگا.
‫لوئیزا، صدای موزیک رو بلند کن و ‫کیک رو بیار. مردم گرسنه‌شونه. زود باش.
‫تولدت مبارک.
‫کجایی؟ ‫من و مانولو منتظرتیم.
‫یه کم بی‌قراره. به همه‌ی کلاس گفته ‫که باباش قراره تانگو بخونه.
‫نزدیکی؟
‫فکر می‌کردم هفته‌ی بعده، اشتباه کردم.
‫اشکالی نداره. نمایش استعدادیابی خیلی ‫خسته‌کننده بود، همه‌شون افتضاح بودن.
‫- خیلی دلم می‌خواست آواز بخونم. ‫- اشکالی نداره، یه فاجعه بود.
‫ببین، این هفته به مدرسه زنگ می‌زنم، ‫و یه تاریخ برای بازدیدم تعیین می‌کنیم.
‫نگران نباش، مشکلی نیست.
‫حقیقت رو بهش بگو، ‫همونی که به من گفتی.
‫اسمت رو اعلام کرده بودن، ‫منتظرت بود.
‫اشکالی نداره.
‫بیا ورق بازی کنیم.
‫بیا دیگه.
‫تو تخته‌ای.
‫- من تخته‌ام؟ ‫- آره، تویی.
‫بُر بزن.
‫ببخشید.
‫مشکلی نیست.
‫اشکالی نداره.
‫نوبت توئه.
‫رافائل داره سخنرانی می‌کنه، ‫بعدش نوبت بابات میشه.
‫بابام اعتبارنامه‌هاش رو پیدا کرده.
‫اون مهمه، ‫ولی هر کی بهتر سخنرانی کنه شغل رو می‌گیره.
‫ما اینجاییم که ازش حمایت کنیم.
‫نگاش کن، چقدر استرس داره.
‫مارسلو.
‫برو حالشو ببر.
‫ببینیم چی میشه.
‫استاد پنا،
‫سوخارچوک داره تموم می‌کنه.
‫شما پنج دقیقه دیگه نوبتتونه.
‫نمی‌خوای واسه جمع‌بندیش بمونی؟
‫نه، به اندازه کافی شنیدم.
‫مارسلو، رقیب سرسختی داری.
‫آره، می‌دونم.
‫تو ارائه‌ت دقیق باش.
‫ولی مهم‌تر از همه، رو میراث کاسلی تأکید کن،
‫که تو از همه بهتر می‌شناسیش.
‫به همه اون سال‌های تلاش سخت اشاره کن
‫که صرف حفظ سطح بالای این دانشگاه شده.
‫سعی کن به قلب هیئت داوران نفوذ کنی.
‫منظورمو می‌فهمی، نه؟
‫موفق باشی.
‫استاد پنا.
‫ناپدیدشدگان، حاضر
‫دانشجویان علیه کاهش بودجه
‫همیشه در نبرد
‫این عکسو از پسری که باهاش آشنا شدم گرفتم،
‫همونی که تو اپلیکیشن دیدم ‫و تو بانک مرکزی کار می‌کنه.
‫اون ماشین‌های زرهی چیه؟
‫هر شب، چهارتا از اینا از ‫زیرزمین بانک مرکزی میرن بیرون.
‫هواپیماهای باری تو فرودگاه منتظرن. ‫داره اتفاق می‌افته، دارن میرن خارج.
‫- کیا دارن میرن خارج؟ ‫- دلارها.
‫تا جمعه، یه دلار هم تو ‫کشور نمی‌مونه. اوضاع خرابه.
‫باید بفروشی.
‫هر پیشنهادی که واسه ‫آپارتمان بهمون دادن قبول کن،
‫هر چیزی بهتر از هیچیه. می‌دونم چی میگم.
‫این خیلی جدیه.
‫اگه راست باشه، باید شروع کنم به زنگ زدن.
‫مارسلو، تلفن داره زنگ می‌زنه!
‫شماها اگه یه ریسک نکنین ‫هیچوقت از جاتون تکون نمی‌خورین.
‫همینجا تو این آپارتمان کوچیک می‌میرین.
‫- رافائل. ‫- جواب نمیدم.
‫جواب بده، همکارته. انقدر بچه نباش!
‫- جواب نمیدم. ‫- همونی که کار رو گرفت؟
‫سلام رافائل. ‫ویکی هستم، حالت چطوره؟
‫مارسلو خونه نیست. مثل ‫قدیما پیغامتو بهش می‌رسونم.
‫صدات خیلی قشنگه.
‫عزیزی تو. ‫خیلی وقته کسی اینو بهم نگفته.
‫خوشتیپه. ‫با ورا موتا قرار می‌ذاره، تو تلویزیون دیدم.
‫باشه، خداحافظ.
‫- خب؟ ‫- خب چی؟
‫چی می‌خواست؟
‫فردا صبح تو کافه سقراط منتظرته.
‫- عمراً برم. ‫- باید بری.
‫- مجبوری. ‫- میری.
‫میری و بهش تبریک میگی واسه نتیجه امتحان.
‫و به حرفاش گوش میدی.
‫و کارت منو بهش میدی: ‫دانیلا فورمن، املاک و مستغلات.
‫...قیمت دلار داره بی‌وقفه بالا میره.
‫مارسه، این فقط شانس بود.
‫مدارک طبقه دومه، می‌تونی بری بخونیشون.
‫برای هر دوتون خیلی تعریفی بود.
‫بهت زنگ زدم چون می‌خوام استاد همکارم بشی.
‫صبر کن، ازت نمی‌خوام ‫با برنامه من سازگار بشی.
‫بهت اختیار تام میدم که ‫محتوای خودتو سازماندهی کنی،
‫تا برنامه کاسلی ادامه پیدا کنه.
‫- ممنونم، ولی... ‫- می‌دونم می‌خوای چی بگی، مارسه.
‫منم امتحان‌هایی رو باختم، ‫آخر دنیا که نیست، می‌دونی؟
‫میگم
‫عنوان رو با هم شریک بشیم: سوخارچوک-پنا.
‫و برنامه درجه یک میشه، ‫همه در موردش حرف می‌زنن.
‫مارسه، بهت نیاز دارم.
‫داشتم لیست دانشجوها و برنامه ‫درسی رو مرور می‌کردم...
‫خیلی بزرگتر از اون چیزیه که فکر می‌کردم، ‫نمی‌دونم کاسلی چطوری مدیریتش می‌کرد،
‫با اینکه فقط چند تا استاد داشت، ‫و این همه کار.
‫تازه، یه وقتی تو ماه آینده، ‫باید برگردم فرانکفورت
‫واسه یه سمینار.
‫می‌دونی که، به یورو پول میدن.
‫فکر می‌کنم می‌تونیم تیم خوبی بشیم.
‫بذار روش فکر کنم.
‫اینجا دانشگاه دولتیه، ‫هر کسی می‌تونه بیاد تو.
‫چه خبر شده؟
‫انگار دانشگاه ورشکست ‫شده و نمی‌ذارن بریم تو.
‫- یعنی چی ورشکست شده؟ ‫- نمی‌دونم. تعطیل شدیم.
‫حق داریم توضیح بخوایم.
‫از اتحادیه بهم زنگ زدن، ‫گفتن ساختمون بسته می‌مونه.
‫این یه فاجعه کامله.
‫ظاهراً تا آخر سال بودجه‌ای نیست،
‫و تعطیل می‌مونه.
‫این مسخره‌ست. باید ترم رو تموم ‫کنیم، رئیس دانشگاه باید بیاد، و...
‫- میگن استعفا داده. ‫- استعفا داده؟
‫- تأیید شده؟ ‫- نه، فقط شایعه‌ست.
‫استاد، یه چیزی بگید، ‫همه می‌خوان بدونن.
‫ولی نمی‌دونم چی بگم.
‫استعفاها پشت سر همه، ‫و نمی‌دونم کجا تموم میشه.
‫فقط دانشگاه بوینس آیرس نیست، ‫از همه استان‌ها دارن پیام می‌فرستن.
‫انگار دارن همه دانشگاه‌های ‫ملی رو تعطیل می‌کنن.
‫دیوونگیه محضه.
‫گوش کنید، من الان تو دفتر ‫ریاست بودم. یه فاجعه‌ست.
‫برق و گاز همه دانشکده‌ها رو قطع کردن.
‫رادیو میگه نرخ ارز تغییر کرده. ‫قراره یه کنفرانس خبری بذارن.
‫دفتر ریاست الان توییت کرده
‫که وزارت آموزش گفته بودجه‌ای نیست.
‫ در حال حاضر، دانشگاه ‫بوینس آیرس ورشکسته اعلام شده،
‫و تا اطلاع ثانوی پرداخت حقوق‌ها ‫و تامین منابع رو متوقف می‌کنه.
‫تا اطلاع ثانوی؟ من باید ‫به پرستار بچه پول بدم.
‫هم‌کلاسی‌ها، بیاین یه کاری ‫بکنیم. خیابون‌ها رو ببندیم!
‫- بریم دفتر ریاست. ‫- چه فایده‌ای داره؟ استعفا داده که.
‫چرا صندلی‌ها رو نیاریم ‫بیرون و خیابون رو نبندیم؟
‫موافقم. خیابون رو ببندیم، ‫صندلی‌ها رو بیاریم بیرون،
‫و یه کلاس آزاد بذاریم.
‫- با مارسلو موافقم. ‫- منم همینطور.
‫- منم موافقم. ‫- رافائل، نظر تو چیه؟
‫من میگم یکم صبر کنیم ‫ببینیم اوضاع چقدر جدیه.
‫در ضمن، نباید برای بستن خیابون مجوز بگیریم؟
‫می‌خوان به ما بقبولونن که ‫این دانشگاه یه خیال واهیه،
‫ولی شما، ما، همه‌مون یه دژ محکمیم!
‫عصر همگی بخیر.
‫متاسفم که خبرای بدی براتون دارم.
‫امروز صبح، ما که مسئولین این دانشگاهیم،
‫با این وضعیت فاجعه‌بار غافلگیر شدیم.
‫دانشگاه بوینس آیرس بی‌سرپرست و ورشکسته شده.
‫یه تصمیم سیاسی نسبتاً قطعی گرفته شده
‫که دیگه بودجه‌ای به ما اختصاص نده.
‫این یعنی، همین الان،
‫دانشکده فلسفه و ادبیات دیگه وجود نداره.
‫نه!
‫باید خودمون رو برای ‫یه نبرد طولانی آماده کنیم.
‫ولی این اولین بار نیست، ‫و آخرین بارم نخواهد بود،
‫که با تن و بدنمون از عقایدمون دفاع می‌کنیم.
‫مقاومت کنیم!
‫رافائل، تو استاد ارشدی، باید صحبت کنی.
‫برو.
‫برای کسایی که منو نمی‌شناسن، ‫من رافائل سوخارچوک هستم.
‫امروز قرار بود اولین کلاسم رو
‫به عنوان استاد ارشد فلسفه سیاسی برگزار کنم.
‫با اینکه دانشگاه تعطیله،
‫ما بازم کلاس رو برگزار می‌کنیم.
‫بیاین سعی کنیم فکر کردن ‫رو یه نوع مقاومت ببینیم.
‫پس، بیاین کلاس رو با یه سوال شروع کنیم.
‫سوال اینه:
‫مردم چیه؟
‫لطفاً یک دقیقه سکوت کنید...
‫...و سعی کنید به یه جواب فکر کنید...
‫...برای این سوال.
‫مردم چیه؟
‫صبح بخیر.
‫شما اینجا مسئولید؟
‫من پروفسور مارسلو پنا هستم.
‫استاد، من ازتون می‌خوام لطفاً تجمعتون رو
‫به پیاده‌رو منتقل کنید تا ‫ترافیک خیابون راه بیفته.
‫ببخشید. باید درک کنید که این یه وضعیت جدیه.
‫حقوق‌هامون رو قطع کردن، و ‫هیچ توضیح درستی هم ندادن.
‫متوجه‌ام، ولی من از شما می‌خوام ‫این تجمع رو به پیاده‌رو منتقل کنید،
‫تا بتونم ترافیک خیابون رو ‫به حالت عادی برگردونم.
‫باشه. بذارید به گروه اطلاع بدم.
‫امکانش هست؟ عالیه.
‫هم‌کلاسی‌ها،
‫پلیس به ما اطلاع داده ‫که باید خیابون رو باز کنیم.
‫نه!
‫مأمورین پلیس هم مثل ما کارمند دولت هستن،
‫پس حتماً می‌دونن که ما باید ‫با هم همبستگی داشته باشیم.
‫پس من از پلیس‌ها می‌خوام اجازه ‫بدن ما با رأی‌گیری تصمیم بگیریم
‫که خیابون رو باز می‌کنیم یا نه.
‫من به هیچ وجه قدرت این رو ندارم ‫که تصمیم بگیرم و خیابون رو باز کنم.
‫لطفاً، بیاین با آرامش رأی‌گیری کنیم،
‫تا رئیس پلیس ببینه که این یه تصمیم جمعیه،
‫نه فقط تصمیم یه مشت استاد.
‫پس، بذارید ازتون بپرسم:
‫اونایی که موافق باز کردن خیابون هستن
‫و انتقال کلاس به پیاده‌رو، ‫دستشون رو بلند کنن.
‫نه!
‫اونایی که موافق برگزاری ‫کلاس عمومی تو خیابون هستن،
‫تا وقتی که یه جواب رسمی ‫بگیریم، دستشون رو بلند کنن.
‫من با حسن نیت اومدم اینجا، ‫ولی شما منطقی رفتار نمی‌کنید.
‫این یه تصمیم جمعیه، جناب سرگرد.
‫شما می‌دونستید نتیجه رأی‌گیری ‫چی میشه. من ازتون خواهش می‌کنم...
‫ما در آستانه بیکار شدنیم.
‫شما کارمند دولتید؟ به نظر نمیاد...
‫مارسه، حالت خوبه؟
‫آقا... مطمئنین که...؟
‫نگران نباش، مسیر هموار و راحتیه.
‫شما پروفسور مارسلو پنا هستین؟
‫بله، خودمم.
‫بفرمایید داخل، منتظرتون هستن.
‫کتابخونه
‫بیا استاد.
‫- خوش اومدین. ‫- ممنون.
‫خب استاد، وقتشه خودتون رو معرفی کنین.
‫ولی یادتون باشه، ما از رزومه‌های ‫خسته‌کننده خوشمون نمیاد.
‫شاید بتونین یه داستان شخصی تعریف ‫کنین، چیزی که ما رو بیشتر با شما آشنا کنه.
‫مثلاً یه خاطره از پوآن یا کاسلی ‫(دو تا از استادان معروف فلسفه در آرژانتین)
‫ لنگرگاه کدری که کشتی‌ها پهلو می‌گیرن
‫ اونایی که تا ابد اونجا می‌مونن
‫ تو شب دردناک، سایه‌ها خزیدن
‫ بعد از اینکه قلبشونو از ‫دست دادن، آواره‌های دنیا
‫ پل‌ها و ریسمان‌هایی که ‫باد توشون زوزه می‌کشه
‫ کشتی‌های زغالی که هرگز راهی دریا نمیشن
‫ گورستان وحشی کشتی‌های در حال مرگ
‫ که هنوز رویای رفتن به دریا رو دارن
‫ مه خلیج که به خاطراتم گره خورده
‫ هنوز منتظرتم
‫ مه خلیج
‫ از اون عشق منو دور می‌کنی
‫ اون هیچوقت برنگشت
‫ برای همیشه رفت
‫ دیگه هیچوقت با صداش اسممو صدا نزد
‫ خداحافظی کرد و صداش همون بود
‫ تو کافه ساکت، ملوان، ‫رویای کشتی قدیمیتو ببین
‫ دلتنگیتو تو کافه کثیف سر بکش
‫ رو بندر بارون میاد، همزمان آهنگ من
‫ آروم رو غمت بارون می‌باره
‫ لنگرهایی که دیگه ‫هیچوقت بالا کشیده نمیشن
‫ لبه‌های قایق‌ها که دیگه ‫طنابی برای باز کردن ندارن
‫ کاروان غمگینی بدون سرنوشت و امید
‫ مثل یه کشتی تو بطری تو یه مغازه
‫ مه خلیج که به خاطراتم گره خورده
‫ هنوز منتظرتم
‫ مه خلیج
‫ از اون عشق منو دور می‌کنی
‫ اون هیچوقت برنگشت
‫ برای همیشه رفت
‫ دیگه هیچوقت با صداش اسممو صدا نزد
‫ خداحافظی کرد و صداش...
‫ همون بود
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.