‫ در آوریل 1970 پیر گلدمن به ‫چهار حمله مسلحانه متهم شد...
‫که یکی از آن‌ها منجر به مرگ دو داروساز شد.
‫در دسامبر 1974 دادگاه وی را...
‫به حبس ابد محکوم کرد...
‫ولی وی ادعای بی‌گناهی ‫ در پرونده داروخانه را کرد.
‫در اکتبر 1975 کتابش در قالب یک درخواست ‫که در زندان نوشته شده بود منتشر شد...
‫«خاطرات مبهم یک یهودی زاده فرانسه»
‫نوامبر 1975، دادگاه تجدیدنظر ‫حکم اولیه را لغو کرده...
‫و پرونده را به دادگاه جنایی آمیان ‫انتقال داد.
‫پاریس، نوزدهم آوریل 1976...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫آقای شوراکی اومدن.
‫ممنون.
‫سلام آقای کیجمان.
‫ممنون که انقدر زود تشریف آوردید.
‫یه چیزی هست که ممکنه نگرانتون کنه.
‫جناب کیجمان...
‫بدین ترتیب دفاعیه من به ‫وسیله آقایان بارتولی و شوراکی...
‫و بدون شما انجام خواهد شد.
‫مطمئنم شما نیز برای تبرئه من ‫نهایت تلاش خود را می‌کردید...
‫اما همچنین معتقدم...
‫شما از ضرر و سرگردانی من خرسند هستید.
‫از آن لذت می‌برید.
‫با وجود عدم تمایل ‫شما در صحبت با موکل خود...
‫این تصمیم که در موردش بسیار تامل کردم...
‫و تاثیرش در هفته نهایی دادگاه زیاد است...
‫به من اجازه می‌دهد که با توجه به نگرش شما، ‫آزادانه از خودم دفاع کنم.
‫با تشکر بابت زحمات شما، پیر گلدمن.
‫خبر داشتی؟
‫آره، چند روز پیش برام نامه نوشت.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫نامه‌اش جدی به نظر نمی‌رسید.
‫اینجا داریش؟
‫توی دفترمه.
‫می‌شه یه نفر بیارش؟
‫نه، الان کسی اونجا نیست.
‫مهمه. می‌خوام بخونمش.
‫زنگ بزن.
‫چون اصرار داری...
‫چند بخشش رو می‌خونم که لحنش رو متوجه بشی.
‫فرانسیس...
‫دوست دارم خصومتی که در رابطه با ‫کیجمان پیش آمده رو توضیح بدم...
‫اگر کسی با من اعلام دوستی بکند ‫و من نیز با او دوست شوم...
‫این دلالت بر یک رابطه واقعی دارد.
‫اما الان می‌بینم که کیج در باتلاق کثیف ‫زندگی اجتماعی مانده.
‫ولی از آن جا که می‌تواند به خوبی از من ‫ دفاع کند این اهمیت چندانی ندارد...
‫ولی قسم می‌خورم که نمی‌تونم تحملش کنم.
‫- ادامه بدم؟ ‫- آره، ادامه بده.
‫اولا:
‫بخاطر اون اشتباهات فاحش چاپ اول کتابم...
‫همچنان در برداشت‌های بعد نیز وجود دارد.
‫باید راهی پیدا می‌کرد که ‫سود من تضمین شده باشه.
‫تمام راه حل‌هاش مزخرف بود.
‫دوما: بهش گفتم که کاری کنه ‫ که در مطبوعات کار کنم.
‫نه تنها که انجامش نداد، ‫بلکه به شوخی جواب داد:
‫همیشه می‌تونی به عنوان ‫ یه دونده استخدام بشی.
‫سوما: نگفته که کریستین ‫در دادگاه شرکت می‌کند یا نه.
‫او نباید شهادت دهد ‫ و بازیچه قوانین بیمار شود.
‫چهارما: در مورد یک نمایش با سینیورت ‫و مونتاند حرف می‌زنه...
‫یا دیدن دپاردیو و آدجانی در آمستردام. ‫ گور پدرش.
‫باقیش هم لازم نیست.
‫هیچ چیز رو جا ننداز. بخون لطفا.
‫حوصله تحمل مسخره بودن و بی‌فایده بودن ‫و خرده‌نگری یهودیش رو ندارم.
‫به هر دری زد...
‫حتی از رجیس دبرای دوستم استفاده کرد ‫ که این پرونده رو به دست بیاره...
‫در همین حین هم تظاهر می‌کرد که با اکراه ‫ قبول کرده و این حالم رو بد می‌کنه.
‫بدگمانی زندان شاید تشدیدش کرده باشه، ‫ولی حقیقت ناراحت‌کننده اینه که...
‫کیجمان وقتی به وسیله من فرصت داره...
‫که به صورت قانونی جلب توجه کنه، ‫صادقانه بازی می‌کنه.
‫چه صحنه خوبی!
‫متنفرم که من رو تصاحب کنه. ‫من رو ضعیف می‌کنه...
‫و این قبل دادگاهم خوب نیست.
‫ارتباط باهاش غیرممکنه.
‫می‌خوام اخراجش کنم...
‫ولی نمی‌خوام بدون نظر تو تصمیمی بگیرم.
‫زود جوابم رو بده، دوستت، پیر.
‫چه جوابی دادی؟
‫که این اشتباه بزرگیه.
‫خب گوش نکرد که.
‫کرد، الان دیدمش. امروز نامه می‌نویسه...
‫و می‌گه که نامه قبلی رو نادیده بگیری.
‫یهودی بیهوده!
‫به چه جرئتی؟ خیال کرده من کی هستم؟
‫من سخت تلاش کردم که به اینجا رسیدم.
‫من گذشته سختی داشتم.
‫مادر بی‌‌سوادم من و خواهرهام ‫ رو تنهایی بزرگ کرد.
‫یهودی بیهوده خودشه و کتابش ‫و رفیق‌های کمونیستش.
‫نادیده بگیر. با وجود دادگاهش عصبانیه.
‫آسونه دیگه. کی عصبانی نیست؟
‫واسه من چیز بزرگیه. ‫من دادگاه‌های کمی داشتم.
‫هفته‌ها بی‌وقفه روی این پرونده کار کردم.
‫این فکر که ممکنه اعدام بشه ‫ باعث شد شب‌ها خوابم نبره.
‫و حالا بهم توهین می‌کنه؟
‫راستش دوست دارم استعفا بدم.
‫نه، ولش نکن. حالا از سر دلسوزی.
‫چرا که نه؟ چرا باید ادامه بدم؟
‫بدون تو از پسش بر نمیاد.
‫می‌دونم چقدر به این پرونده اهمیت می‌دی.
‫چرا باید از کسی که میل به پیروزی نداره ‫دفاع کنم؟ طرف افکار خودکشی داره.
‫برای اون این اتهام یه نفرینه...
‫که به سرنوشت مردمش مربوطه.
‫خودش رو یک شهید می‌بینه.
‫این بهانه‌ایه که به اتهامات پاسخ نده.
‫نه، می‌خواد بابت همش پاسخ بده. ‫بند به بند.
‫معتقده که خودش بهتر از هرکسی ‫می‌تونه از خودش دفاع کنه.
‫همون‌طور که توی دادگاه اول دیدیم.
‫سعی کن بفهمی. ‫اون حس می‌کنه قربانی بی‌عدالتی شده.
‫تو از خودت نمی‌پرسی که بی‌گناهه یا نه؟
‫من بهش فکر نمی‌کنم.
‫من می‌خوام به یه دوست کمک کنم. ‫برادری که به مشکل خورده...
‫- برادر؟ ‫- آره، برادر.
‫یه برادر یهودی.
‫بزغاله را از صحرا نجات بده.
‫واقعا کجا آشنا شدید؟ ‫توی کلاس تلمود؟
‫نه، توی کاراته.
‫تو که از خانواده خوبی هستی. ‫چطور با آدمی مثل اون آشنا شدی؟
‫خب؟ نقشه‌ات چیه؟
‫ازش دفاع می‌کنم. نه بخاطر دلایل خودش.
‫بهم کمک کن که کنترلش کنم.
‫برای موفقیت باید با آرامش کار کنیم.
‫[پرونده گلدمن]
‫[آمیان، بیست و ششم آوریل 1976]
‫خانم سینیورت!
‫آقای دبرای لطفا.
‫اینجا...
‫آقای گلدمن، خانم گلدمن...
‫به سمت راست.
‫خانم، به سمت راست نگاه کنید.
‫جناب...
‫به من نگاه کنید، دوباره به من نگاه کنید.
‫آقای گارو!
‫روی نیمکت شاکیان بنشینید.
‫ممنونم.
‫گلدمن بی‌گناهه!
‫عکاس‌ها دادگاه رو ترک کنند.
‫همه قیام کنید!
‫دادگاه و هیئت منصفه.
‫لطفا قیام کنید و نام و نام خانوادگی...
‫به همراه تاریخ تولد و زادگاه ‫ و نشانی رو تایید کنید.
‫گلدمن، پیر برنارد...
‫زاده 22 ژوئن 1944 در لیون...
‫بدون حرفه و مسکنی ثابت، ‫محبوس در زندان فرنس.
‫می‌توانید بنشینید.
‫به سراغ کیفرخواست می‌رویم.
‫پیر گلدمن، اتهامات علیه شما ‫ بدین شرح می‌باشد:
‫در چهارم دسامبر سال 1969 حوالی ‫ساعت هشت شب...
‫سرقت مسلحانه‌ای به ارزش ‫دو هزار و پانصد فرانک...
‫از آقا و خانم فارماچی در ‫ فروشگاه سخت‌افزارشان...
‫پلاک بیست و پنج خیابان دلابوته‌آکایلس ‫ در منطقه سیزده پاریس.
‫در نوزدهم دسامبر 1969 در ساعت ‫ هشت و ده دقیقه شب...
‫سرقت مسلحانه از داروخانه ‫منطقه یازده پاریس...
‫و قتل عمد سیمون دولونه...
‫و جینین آوبرت، دو داروساز...
‫و اقدام به قتل ریموند تروکارد ‫ و جرارد کینت...
‫که هر دو در اثر شلیک گلوله زخمی شدند.
‫در بیستم دسامبر 1969، حدود ‫ساعت هفت و نیم شب...
‫حمله مسلحانه به وی‌او‌جی ‫در منطقه هشت پاریس...
‫توسط سه مرد که دو نفر آن سیاهپوست بودند...
‫به ارزش 22675 فرانک.
‫در شانزدهم ژانویه سال 1970 در ساعت ‫ هفت و چهل و پنج دقیقه شب...
‫پاساژ رامی در منطقه هجده پاریس...
‫سرقت از تامین اجتماعی...
‫به مبلغ مجموعا 7800 فرانک...
‫که مجددا با همراهی یک فرد سیاهپوست بود.
‫اضافه می‌کنیم که پیر گلدمن ‫تمامی اتهامات برعلیه وی...
‫به جز حمله به داروخانه را قبول دارد...
‫و برای آن ادعای غیبت حین وقوع نیز دارد.
‫وی ادعا می‌کند که در نوزدهم دسامبر ‫از ساعت هفت تا نه شب...
‫پیش دوستی به نام جوئل لاتریک بوده...
‫که ساکن پلاک 47 روی د تورن ‫در منطقه چهارم پاریس است.
‫و نیز متذکر می‌شویم که تنها جرم قبلی وی...
‫اجتناب از خدمت سربازی بود...
‫و مدافعین شاهد عینی ندارند.
‫آقایون...
‫توضیحی دارید؟
‫تصمیم با موکلمونه جناب قاضی.
‫آقای گلدمن...
‫توضیحی دارید؟
‫برای دفاع نیاز به شاهدی ندارم...
‫زیرا که در پرونده داروخانه ‫ کاملا بی‌گناه هستم.
‫بنابراین من با بی‌گناهی کامل ‫ مقابل شما ایستادم...
‫بدون اصطلاحاتی که معمولا ‫در دادگاه استفاده می‌شه...
‫که جنبه باشکوهی و زیبایی دارن ‫و حالم رو به هم می‌زنن.
‫سکوت لطفا!
‫باید اضافی کنم که در مورد ‫ شخصیت اخلاقی من...
‫مشخصه که از نظر قانون و جامعه...
‫بعد سه سرقت مسلحانه من اخلاقیاتی ندارم.
‫از این رو مزخرفه که...
‫کسی که حتی با افتخار و ‫ پر زرق و برق هم هست...
‫بیاد و در این دادگاه بگه ‫ که من آدم بااخلاقی هستم.
‫من بی‌گناهم چون که بی‌گناه هستم...
‫نه چون که بقیه در مورد شخصیت ‫و رفتارم شهادت می‌دن.
‫خوب می‌دونیم که بسیاری از قاتل‌ها...
‫افراد بسیار مهربانی بودند...
‫که اخلاقیاتی خوب و طبیعی صلح‌دوست داشتند.
‫خلاصه، مایلم که این پرونده ‫فقط با شواهد بررسی شود...
‫و نهایت تلاشم رو می‌کنم که این دادگاه...
‫از شر هرگونه تصنع که موضوع ‫ را مبهم کند در امان باشد.
‫ممنونم!
‫آقای گلدمن، با بازگویی ‫زندگی‌تون ادامه می‌دیم.
‫زندگیم؟
‫توضیح کامل؟
‫- بله. ‫- ممکنه کمی طول بکشه.
‫ما وقت زیاد داریم.
‫شما 22 ژوئن 1944 در لیون در خانواده‌ای ‫ اسرائیلی لهستانی الاصل...
‫از جبهه مقاومت کمونیسیتی به دنیا اومدید.
‫در سال 1945 به جرم جاسوسی برای شوروی...
‫مادرتون تبعید شد...
‫و به لهستان برگشت.
‫پدرتون شما رو به مدت ‫ یک سال به عمه‌تون سپرد...
‫تا این‌که با خانم آمبران، روث ازدواج کرد.
‫پدر و نامادریتون تا سال 1949 ‫شما رو ندیدن...
‫و شما هم تا سال 1959 در اولین ‫سفرتون به لهستان...
‫مادر خودتون رو ندیدید.
‫اطرافیان شما می‌گن کودکی سختی داشتید.
‫می‌شه در این مورد توضیحی بدید؟
‫مایل نیستم در مورد چنین موضوع ‫شخصی‌ای در جمع حرف بزنم.
‫پس به نحوی دیگر می‌شه گفت...
‫مادر شما فقط در زندگیش به ‫ آرمان‌هاش اهمیت می‌داد؟
‫نه، تا امروز که اینطور نبوده.
‫تحصیلات ابتداییتون بدون مشکل پیش رفته.
‫بعد وارد یک مدرسه شبانه‌روزی شدید...
‫که در موردش در کتابتون به ‫صورت آینده‌نگرانه گفتید...
‫که گرمای سرطانی و مردانه‌اش را دوست داشتید.
‫توی دبیرستان اوضاع آشفته‌تر بود.
‫در سال ماقبل‌آخرتون شما یک شورش دانشجویی ‫ رو رهبری کردید.
‫بله، ده سال زود بود!
‫شما در دانشگاه سوربن در رشته ‫علوم اجتماعی تحصیل کردید.
‫و در سال 1962 عضو اتحادیه کمونیستی ‫دانشجوها شدید...
‫و حتی رئیس حراست اون شدید.
‫اون زمان همه شما رو خیلی فعال ‫و تهاجمی توصیف می‌کردند.
‫در همون حین حملات افسردگی داشتید...
‫و چندین بار در بیمارستان روانی بستری شدید.
‫نامه‌هایی از روانپزشک‌ها...
‫همراه با سوابق الکتروشوک درمانی شما موجوده.
‫می‌شه از این دوران افسردگی بگید؟
‫خواسته شما رو انجام نمی‌دم. ‫مایلم با حقایق و شواهد پیش برم.
‫بسیارخب. پس برگردیم سراغ شواهد.
‫شما متعاقبا از وظایف نظامیتون سر باز زدید.
‫- سرباز فراری بودید. ‫- بله.
‫دقیقا چی شد؟
‫قرار بود به سربازخانه نانسی برم...
‫ولی به جاش به دیدن مادرم در لهستان رفتم.
‫این دفعه از تعطیلات تابستانیتون ‫ هم بیشتر اونجا بودید.
‫بله، نبودنم رو جبران کردم.
‫می‌خواستم کشور والدینم رو بشناسم.
‫تاریخش رو. جنگ رو...
‫هولوکاست رو... ‫مادرم راهنماییم کرد.
‫معمولا به گورستان گتو می‌رفتم.
‫به آشتویتز سر می‌زدم. ‫جایی که اولین بار سیزده سالگیم رفتم.
‫گفتید که بالاخره تونستید ‫ با مادرتون آشنا بشید.
‫بله، دقیقا.
‫برای بحث‌های واقعی به اندازه کافی ‫ بزرگ شده بودم...
‫و دیدم که چطور با وجود فقر ‫و استالینیسم و گولاگ...
‫به خودش وفادار موند و همچنان ‫ یک فعال و انقلابی باقی‌ماند.
‫در مورد مقاومت ازش پرسیدم. ‫از سال‌های جنگیدنش همراه پدرم.
‫داستانشون برام وحشتناک بود.
‫می‌خواستم مثل اون‌ها باشم...
‫اون فضای شورش و غرور و افتخار رو بشناسم.
‫می‌خواستم که من هم یه یهودی جنجگو باشم.
‫- یه یهودی جنگجو؟ ‫- بله.
‫که یهودی بودنم رو انگ ندونم.
‫برای همین می‌خواستید ‫ عضو نیروهای چریکی بشید؟
‫کاملا.
‫مادرتون شما رو به انقلابی‌های کوبا ‫ معرفی کرد.
‫بله، ولی در ابتدا موافق نبود.
‫می‌گفت این کار دیوانگیه.
‫ولی با این حال معرفی کرد.
‫انقدر اصرار کردم که تسلیم شد...
‫و یه جلسه آشنایی برگزار کرد.
‫رفتم هاوانا که باهاشون آشنا بشم...
‫و برگشتم و آماده تماس برای رفتن بودم.
‫در پاریس در وقایع ماه مه 1968 ‫هم نقش داشتید.
‫بله، اما از دور.
‫از دید من یک تصرف خیالی بود.
‫تقلیدی از چریک‌های شهری...
‫که شورشی‌ها شب می‌رن خونه ‫پیش مامان و باباشون.
‫من فقط می‌خواستم برگردم آمریکای لاتین.
‫و به همین ترتیب در ژوئن 1968...
‫به ونزوئلا رفتید که عضو گروه مسلح ‫ شش مبارز بشید.
‫چطور پیش رفت؟
‫بهترین دوره زندگیم بود.
‫آموزش نظامی، رفاقت، ‫زندگی مخفیانه...
‫همون چیزی بود که رویاش رو داشتم.
‫چطور زندگی می‌کردید؟
‫با کدوم درآمد؟
‫به سختی می‌خوابیدیم. کشاورزها بهمون ‫غذا می‌دادن و دارایی کمی داشتیم.
‫رهبر گروهتون شخصی به نام ‫آسوالدو بارتو بود...
‫یک فرانسه‌ستیز باهوش فارغ‌التحصیل ‫جامعه‌شناسی که همچنین...
‫گذشته مبهمی داشت...
‫با عادت به مبارزه مسلحانه ‫و استفاده از سلاح.
‫در کتابتون این فرد برای ‫شما تحسین‌برانگیز بود. چرا؟
‫او بزرگ‌ترین نویسنده آمریکای لاتین بود، ‫با وجود این‌که هرگز چیزی ننوشته بود.
‫شما ناگهان در سپتامبر 1969 همراه وی ‫به پاریس برگشتید...
‫همراه با دو نفر دیگه از گروهتون.
‫- چرا ناگهان برگشتید؟ ‫- برنامه‌های دیگری داشتیم.
‫شایعه‌ای می‌گوید شما و گروهتون...
‫در سرقت از بزرگ‌ترین بانک ونزوئلا ‫ نقش داشتید...
‫و همه تحت تعقیب پلیس بودید.
‫می‌شه بازگشت فوریتون به ‫فرانسه رو توضیح بدید؟
‫همان‌طور که خودتون گفتید یک شایعه بود.
‫درسته، خیلی جذابه. ‫ولی متاسفانه حقیقت نداره.
‫باید از خودمون بپرسیم...
‫شما آرمان‌هاتون رو در ونزوئلا رها نکردید...
‫که رو به خلاف بیارید؟
‫نه، قطعا نه.
‫با این‌حال بعد برگشتتون ‫به پاریس کاری نکردید.
‫نه تحصیل کردید و نه کار.
‫ولی دنبال انقلاب بودم.
‫سلاح خریداری کردم و حتی دستورالعملی ‫ برای چریک‌های محلی نوشتم.
‫همرزمان قدیمی اتحادیه‌ام ‫ بهم می‌گفتن که روانی شدم
‫همرزمان قدیمیتون، ‫همون‌طور که صداشون کردید...
‫شما رو به عنوان بی‌اراده و سودجو ‫ و فراری توصیف کردن.
‫درسته. ولی فکر نمی‌کنم که ‫این جرم محسوب بشه.
‫حقیقت اینه که شما کاملا بیکار شده بودید.
‫هیچ کاری نکردید، کل روز خوابیدید...
‫شب‌ها به...
‫کلوپ‌های کارائیبی می‌رفتید...
‫و شدیدا مشروب می‌خوردید.
‫ درسته. اون زمان خیلی بد بودم.
‫ردش نمی‌کنم. ولی متوجه نمی‌شم ‫ که این حقایق غیرقابل انکار...
‫چه ربطی به اتهام قتلی ‫که بر من وارد شده داره.
‫ارتباطش شرایط فعلی شماست.
‫گوش کنید...
‫درسته که من اون‌طور بودم...
‫ولی من هرگز به دو زن غیرمسلح شلیک نمی‌کنم!
‫بعدا در این مورد ازتون می‌پرسیم.
‫همون دوستان می‌گویند که شما ‫ سلیقه گران‌قیمتی نیز داشتید.
‫هر طور شما بگید.
‫تمام پولتون رو خرج میکردید.
‫- همه می‌گن خیلی ولخرج بودید. ‫- بله.
‫پول کلی نوشیدنی دادم.
‫کلی هم خرج فاحشه‌ها کردم.
‫کلی پیراهن خریدم. من عرق می‌کنم ‫و خوشم نمیاد لباس بشورم.
‫همین سبک زندگی من رو به دزدی کشوند.
‫راه دیگری برای امرار معاش نداشتید؟
‫- احتمالا داشتم. ‫- ولی سختیش بیشتر بود؟
‫دزدی هم آسون نیست جناب قاضی. ‫خطراتی داره.
‫- مثلا؟ ‫- مثلا حکم اعدام.
‫می‌دونید که مجازات سرقت مسلحانه اعدامه؟
‫کاملا.
‫- نترسیدید؟ ‫- از زندان ترسناک‌تر نیست.
‫از زندان می‌ترسید؟
‫خیلی می‌ترسم. بله.
‫این‌که یه زندگی جنایتکارانه ‫رو انتخاب کنی...
‫با ترس از زندان در تناقض نیست؟
‫چرا. احتمالا هست.
‫پس برامون توضیح بدید.
‫من بدبخت بودم.
‫احساس می‌کردم در یک خلا سیاسی هستم.
‫و به پول احتیاج داشتم. همین.
‫نمی‌خوام به این موضوع بپردازم.
‫- چرا؟ ‫- چون بهش افتخار نمی‌کنم.
‫جناب گلدمن...
‫می‌شه شما رو تبه‌کار خطاب کرد؟
‫بله.
‫- و قاتل چطور؟ ‫- نه، قطعا نه.
‫اگه دزدی از داروخانه کار من بود...
‫عمرا اگر به دو زن غیرمسلح که ‫ باهام کاری نداشتن شلیک می‌کردم.
‫این برخلاف اصول اخلاقی منه.
‫گلدمن بی‌گناهه!
‫ممنون!
‫لطفا سکوت رو رعایت کنید!
‫ممنون!
‫مرور زندگی شما تموم شد.
‫می‌تونید بنشینید.
‫از کتاب پیر گلدمن نقل‌قول می‌کنم.
‫«از داشتن روابط خوب با روانپزشکانی که ‫ دادگاه تعیین کرده بود شگفت‌زده شدم...
‫به ویژه یکی از آن دکترها، خانم بواتل...
‫صحبت کردن باهاش برام خیلی مفید بود.
‫حین صحبت باهاش متوجه می‌شدم ‫ که جرائمم نوعی هذیان بود...
‫که با جنون تفاوت چندانی نداشت.
‫به کشفی پیش‌پا افتاده اما بزرگ رسیدم:
‫که داشتم به طرز غیرقابل بخششی ‫ خودم رو مجازات می‌کردم.
‫درون من دادگاهی برگزار شده بود، ‫با قوانینی بی‌رحمانه...
‫که در روابط رویاها و آرمان‌هایم ‫به من ضربه می‌زد.
‫قانون نمی‌توانست مرا مجازات کند، زیرا که ‫ در جرائمم خودم، خودم را مجازات کرده بودم.
‫اون جرائم فقط سرقت مسلحانه پول نبودند.
‫بلکه خودم را مجازات کردم که ‫ مثل پدرم یک چریک نبودم...
‫که مقابل جوخه آتش قرار نگرفتم...
‫که با ال‌چه مبارزه نکردم.
‫که نازی‌ها رو شکار و نابود نکردم.»
‫خانم، تایید می‌کنید که پیر گلدمن ‫ این حرف‌ها رو به شما زده؟
‫دقیقا به این شکل نه، ولی بله.
‫این قضاوت از خودش به نظر شما به چه شکله؟
‫به نظرم شبیه حرف‌های خودشه.
‫ممکنه که اعتراف به گناه باشند؟
‫خیر، صرفا اشاره به پیچیدگی شخصیتیش داره.
‫او درباره اتفاقاتی که براش رخ می‌ده ‫بسیار تفکر می‌کنه.
‫وقتی اولین بار با پیر گلدمن ‫ در زندان ملاقات کردید...
‫اولین برداشتتون از اون چی بود؟
‫در حالتی از انزوای عمیق بود. ‫نمی‌تونست با دیگران ارتباط برقرار کنه.
‫افکارش نامنسجم بود و نمی‌تونست ‫ خودش رو کنترل کنه...
‫اضطرابش انقدر زیاد بود که نمی‌تونستم ‫ باهاش ارتباط برقرار کنم.
‫در اولین گزارش حرفه‌ایتون اون‌روز...
‫نزدیک بود اون رو مبتلا ‫به اسکیزوفرنیا اعلام کنید.
‫درسته.
‫چرا نکردید؟
‫چون مطمئن نبودم.
‫ولی در گزارش‌های اولیه ‫اون رو خطرناک خواندید.
‫بله.
‫چرا؟
‫احساس می‌کردم این آسیب‌پذیری روانی...
‫ممکنه در شرایط خاص اون رو خطرناک کنه.
‫به مرور زمان نظرم عوض شد...
‫و نتایج اولیه‌ام دیگه ارزشی ندارند.
‫می‌شه گفت که اون در زندان به کمال رسید؟
‫بله.
‫می‌شه گفت که حتی در زندان خوشحاله؟
‫به‌هرحال، چهارچوب زندان بهش اطمینان می‌ده.
‫و شما چطور آقای گلدمن، ‫نظر شما چیه؟
‫می‌تونم بگم که به نحوی از زندان خوشم میاد.
‫ولی قبل‌تر دقیقا برعکسش رو گفتی.
‫قبل این‌که به اونجا برم بله، ‫ولی حالا که اونجام...
‫تقریبا می‌شه گفت از ترک کردنش می‌‌ترسم.
‫آیا شخصیت گلدمن با اتهاماتی ‫ که بهش محکوم شده جور در میاد؟
‫نمی‌‌تونم این سوال رو مستقیم جواب بدم...
‫ولی می‌تونم بگم که در بسیاری ‫ از مکالماتم باهاش...
‫تمایلی به پرخاشی که در ‫ حمله به داروخانه بود...
‫مشاهده نکردم.
‫و حملاتی که خودش قبول کرده چطور؟
‫اون‌ها متفاوت هستند.
‫جدا؟ چطور؟
‫در تجربیاتم با زندانی‌ها دیدم که...
‫این عمل غالبا بخاطر گذشته خشن خانوادگی...
‫و بی‌ثباتی ذهنی ذاتی انجام می‌شه...
‫که در مورد آقای گلدمن اینطور نیست.
‫ممنونم.
‫- جناب قاضی؟ ‫- بفرمایید آقای گارو.
‫خانم...
‫قبل از اولین دادگاه...
‫برای نشان دادن احترامش به شما...
‫آقای گلدمن گل‌هایی که از زندان چیده ‫ بود رو به شما تقدیم نکرد؟
‫کرد. ولی ارتباط موضوع رو درک نمی‌کنم.
‫من خوب درک می‌کنم.
‫ممکنه که گلدمن شما رو مجذوب خودش کرده ‫باشه تا عینیت خودتون رو از دست بدید.
‫سکوت!
‫آقای گارو، لطفا...
‫جناب قاضی، امکانش هست ‫ یک نامه از دکتر اوری...
‫از درمانگاه لا بورد...
‫جایی که پیر گلدمن در هجده سالگی به مدت ‫چندین ماه اونجا بستری بود رو بخونم؟
‫لطفا بخونید.
‫«به هنگام رسیدن، پیر گلدمن...
‫علائمی از وضعیت تجزیه‌ای و اضطرابی...
‫در قالب حملات خشن ناگهانی...
‫و افکار خودکشی نشان داد.
‫این اپیزودهای روانی...
‫در سنین زودرس با دوره‌های افسردگی...
‫به دلیل پارانویای نهفته...
‫و شخصیتی ضعیف شروع شده بود.
‫باید خیلی وقت پیش درمان می‌شد...
‫اما مداخله سخت بود، زیرا که وی محتاط بود ‫ و احساس خطر می‌کرد.»
‫خانم، برخلاف شما، دکتر اوری احتمال ‫ روان‌پریشی رو کذب نمی‌خوانه.
‫من هم اون نامه رو خوندم.
‫دکتر اوری از اپیزودهای ‫روان‌پریشی حرف می‌زنه...
‫نه روان‌پریشی کامل، ‫و در این زمینه کاملا با وی موافقم.
‫یعنی از لحاظ شما نمی‌شه پیر گلدمن ‫ رو بی‌مسئولیت تلقی کرد؟
‫اصلا نمی‌شه.
‫ممنونم خانم.
‫خانم، لطفا نام و نام خانوادگی...
‫تاریخ و محل تولد و نشانیتون رو تایید کنید.
‫خانم سوکاب، کریستیان.
‫سی ساله، متولد گوادالوپ...
‫در حال حاضر بی‌کار...
‫و مقیم پلاک 66 خیابان داگر در پاریس.
‫رابطه شما با متهم به این معناست ‫ که تحت سوگندی نیستید.
‫بله.
‫می‌شه بگید اولین بار چطور ‫با پیر گلدمن آشنا شدید؟
‫اوایل سال 69 در یک مهمانی کارائیب بود.
‫یک دوست ما رو به هم معرفی کرد.
‫- جوئل لاتریک؟ ‫- بله.
‫- شاهد آقای گلدمن؟ ‫- بله.
‫اولین آشناییتون چطور پیش رفت؟
‫کمی رقصیدیم و بعد...
‫مهمونی رو ترک کردیم و ‫قدمی طولانی در پاریس زدیم...
‫و چندین هفته با هم بودیم.
‫و سپس؟
‫و یک شب غیبش زد.
‫من برگشتم گوادالوپ.
‫جایی که ازدواج کردید؟
‫بله.
‫اما وقتی که شنیدید گلدمن دستگیر شده...
‫دوباره باهاش ارتباط برقرار کردید.
‫چطور باهاش ارتباط برقرار کردید؟
‫برای هم نامه نوشتیم...
‫و برای دیدنش به زندان اومدم.
‫چی براش نوشتید؟
‫- باید جواب بدم؟ ‫- نه، مجبور نیستید!
‫آقای گلدمن در کتابش رابطه ‫شما رو اینطور بیان می‌کنه.
‫«عشق این زن که از لحظه کلیدی‌ای ‫در گذشته من می‌آمد...
‫من بر من چیره شد.
‫باهاش جنگیدم که نابودش کنم. ‫ که از بین ببرمش.
‫که جسم و روحم رو ازش پاک کنم، ولی نتونستم.
‫در 21 دسامبر 1969 بهش گفتم که...
‫که یک روز موفق می‌شم و چشمانش رو می‌بینم.
‫موفق شدم و چشمانش را دیدم، ‫فراموششان نکرده بودم.
‫برایش نوشتم که عاشقش هستم، می‌خواهم ‫با او ازدواج کنم و همراهش زندگی کنم.
‫بهش گفتم که با هم بچه‌دار خواهیم شد.
‫از نظرم یهودی‌های تیره با ‫خون نگرو نبودن...
‫بلکه نگرو با خون یهودی بودن...
‫خانم، به نظر شما علاقه آقای گلدمن به ‫ فرهنگ کارائیب از کجا نشات می‌گرفت؟
‫براش توضیحی دنارم.
‫خودت توضیحی داری گلدمن؟
‫خودم هم یک نگرو هستم.
‫البته.
‫یهودی‌ها و سیاهپوستان یکی هستن.
‫- جناب قاضی؟ ‫- جناب بازپرس؟
‫مادام، در اولین شهادتتون به پلیس...
‫گفتید که متهم به مقالات روزنامه...
‫که در مورد پرونده داروخانه ‫بودند خیلی علاقه داشت.
‫یادم نیست چنین چیزی گفته باشم.
‫ولی گفتید، توی شهادتتون هست.
‫می‌تونید تاییدش کنید؟
‫لطفا جواب بدید خانم.
‫همانطور که گفتم یادم نیست ‫ چنین چیزی گفته باشم.
‫آقای گلدمن، شما در روزهای بعد از سرقت...
‫تمام مقالات روزنامه در مورد ‫ پرونده داروخانه رو خوندید؟
‫بله خوندم.
‫چرا انقدر به این پرونده علاقه داشتید؟
‫شاید چون مایل بودم که متهم بشم.
‫آرزوتون به حقیقت پیوسته.
‫خواهش می‌کنم جناب گلدمن...
‫صادقانه پاسخ بدید.
‫لطفا با صراحت پاسخ بدید.
‫این دو فقره قتل برام جالب بود.
‫دلیلش رو نمی‌دونم...
‫ولی یه جوری به این قتل جذب شده بودم.
‫برای همین مرتکبشون شدید؟
‫اصلا!
‫آقای گارو، لطفا صبر کنید نوبتتون بشه ‫و بعد حرف بزنید.
‫از شما نقل قول می‌کنم خانم...
‫شما حین آشنایی با آقای گلدمن...
‫ایشون رو «نامتعادلی که...
‫زیاد مشروب می‌خوره و آرزوی مرگی با اسلحه‌ ‫ در دست حین مبارزه با پلیس‌هایی...
‫نمایندگان بورژوایان هستند رو داره.»
‫الان هم چنین عقیده‌ای دارید؟
‫اصلا نه.
‫چرا؟ چون الان همکارش هستید؟
‫- نه، اینطور نیست. ‫- پس چرا چنین حرفی زدید.
‫پلیس مجبورم کرد که بگم.
‫خانم، این ادعا که پلیس مجبورتون ‫ کرده اتهام بزرگیه.
‫- رسواییه! ‫- حقیقته!
‫فقط اون نیست که چنین حرف‌هایی زده.
‫در همون زمان، تمام دوستان ‫گلدمن در کارائیب...
‫اون رو خشن و متهاجم و خطرناک...
‫و بی‌اعتبار توصیف کردند.
‫از آقای کاپریس، برادر زن ‫ آقای لاتریک نقل قول می‌کنم...
‫«فرصت شنیدن...
‫عقاید سیاسیش نصیب من شد...
‫و از حرف‌هاش مشخص بود که...
‫که اگر زندگی انسان‌ها ‫مانعی برای اهدافش بود...
‫اهمیتی نمی‌داد و افراطی بود.»
‫اگر همه کسانی که از اون‌ها نقل قول می‌کنید ‫ در مورد من به پلیس چنین توضیحاتی دادند...
‫دلیلش همچنان همونه!
‫همه سیاه هستند و به همین دلیل کافیه که...
‫توسط پلیس مجبور شده باشن.
‫لطفا سکوت کنید!
‫یعنی می‌گید که پلیس فرانسه نژادپرسته؟
‫تایید و تاکید می‌کنم که اینطوره.
‫خجالت‌آوره!
‫لطفا سکوت رو رعایت کنید!
‫جناب قاضی...
‫منظور موکل من این بود که برخی افسران ‫ پلیس رفتار نژادپرستانه دارن...
‫نه کل نیروهای پلیس.
‫نه، منظور من کل نیروی پلیس بود.
‫لطفا سکوت کنید.
‫سکوت رو رعایت کنید!
‫بشینید!
‫ممنونم خانم. می‌تونید بشینید.
‫آلتر مویسه گلدمن...
‫زاده سی‌ام نوامبر 1909 در لهستان...
‫مقیم پلاک 46 پیر والت در مونتروژ، ‫مغازه‌دار.
‫شما پدر متهم هستید، ‫زاده یک خانواده فقیر...
‫و در سال 1927 به فرانسه مهاجرت کردید...
‫تا از جنایات تبعیض‌های ضدیهودی فرار کنید.
‫شما حین جنگ قهرمان نیروهای مقاومت بودید.
‫ممنونم جناب قاضی.
‫بیایید در مورد کودکیتون در ‫ لهستان حرف بزنیم جناب.
‫به نظرتون من انقدر جالب هستم؟
‫موضوع اصلی اینجا پسرمه.
‫بسیارخب.
‫پس بیایید از کودکی پسرتون حرف بزنیم.
‫شرایط من مادرش در لیون...
‫سخت و حتی وحشتناک بود.
‫با هم اصلا کنار نمی‌اومدیم.
‫خیلی بحث می‌کردیم.
‫در چه مورد بحث می‌کردید؟
‫اکثرا در مورد سیاست.
‫ولی درواقع در مورد همه‌چیز بحث می‌کردیم.
‫در مورد یانکا سوچاچوسکا، ‫ مادر تنی متهم حرف می‌زنید؟
‫شما هم در لیون در همون گروه بودید؟
‫بله، اون منشی گروه مقاومت...
‫در ناحیه لیون بود.
‫شما عاشق شدید و با وجود جنگ ‫تصمیم گرفتید که بچه‌دار بشید.
‫اون بیشتر از من خواهانش بود.
‫از دیدش مقابله با مرگ بود.
‫فرزندی که جنگ رو ادامه بده.
‫و صدای مظلومین باشه.
‫می‌شه بیشتر در مورد مادرش بگید؟
‫یانکا هم مثل من لهستانیه...
‫ولی از خانواده‌ای بسیار مذهبی‌تر.
‫پدرش تمام روز تورات رو مطالعه می‌کرد ‫ و یه‌جورهایی متعصب بود.
‫او در سنین پایین با پدرش مخالفت کرد...
‫و فعال کمونیستی شد...
‫حتی با وجود این‌که پدرش ‫پیش‌بینی کرده بود...
‫کمونیسم آخرش بدبختیه.
‫همون‌طور که کمونیست‌ها دستگیر می‌شدن، ‫اون هم توسط پلیس دستگیر شد.
‫مادرش توی زندان رفت ملاقاتش و بهش گفت:
‫«به زودی عید پسح میاد ‫و مایلیم که مصا رو قبول کنی.»
‫یانکا بدون جواب دادن ایستاد...
‫و مادرش رو توی اتاق ملاقات...
‫ترک کرد.
‫و وقتی که رسید خونه...
‫پدرش از خونه بیرونش کرد.
‫فرداش از لهستان به فرانسه رفت.
‫از کتاب پسرتون نقل‌قول می‌کنم...
‫«بعد از جنگ پدرم ترکش کرد، ‫ یا هم اون پدرم رو ترک کرد. جدا شدن.
‫من پیش مادرم موندم که ‫در سفارت لهستان کار می‌کرد.
‫در سال 47 به دلایل مختلف...
‫یادمه که مجبور شد فرانسه رو ترک کنه.
‫ما هم قرار بود بریم، ‫ ولی وقتی که مادرم نبود...
‫پدرم همراه همرزمان مقاومت ‫ قدیمیش اومد و من رو دزدید.
‫مادرم نتونست جلوش رو بگیره...
‫و اثبات کنه که من پسرش هستم...
‫چون که حین جنگ برای من ‫اسم مستعار گذاشته بود.
‫بدون من به لهستان رفت.
‫شاید پدرم من رو نگه داشت ‫ چون من رو دوست داشت،
‫ولی می‌دونم که نمی‌خواست جایی زندگی کنم...
‫که میلیون‌ها یهودی کشته شدند...
‫یه سرزمین ضدیهودی، ضدیهودی و استالینیستی.
‫طبق گفته خودش یک سرزمین نفرین شده.
‫این تمام چیزی بود که می‌دانم.
‫پدرم هیچ‌وقت احساساتش را بروز نمی‌دهد.
‫حرف پسرتون حقیقت داره آقای گلدمن؟
‫اعتراف می‌کنم که ممکنه چنین حرفی ‫در مورد لهستانی‌ها زده باشم...
‫ولی من همیشه صلاح پسرم رو می‌خواستم.
‫همیشه مطمئن شدم که کمبودی نداشته باشه.
‫و وقتی که دوباره با روث ازدواج کردم...
‫فورا بردیمش خونه خودمون.
‫همسرم مثل پسر خودش قبولش کرد...
‫و بزرگش کرد.
‫هیچ‌وقت مشکلی درست نکرد؟
‫مشکلات بعدا در نوجوانیش پدیدار شد.
‫چندین دبیرستان بخاطر سرکش بودن اخراجش کردن.
‫چندین بار توی خونه هم بحث کردیم...
‫ولی قسم می‌خورم...
‫که هرکش روی کسی دست بلند نکرد...
‫نه روی برادرهاش و نه روی خواهرش...
‫و حتی به نامادریش هم کاری نداشت.
‫امکان نداره که پسرم یک زن رو کشته باشه.
‫اگه چنین کاری کرده باشه ‫ ما دیگه نسبتی نداریم...
‫و برای دیدنش به زندان نمی‌رفتم.
‫ولی همچنان دو سال صبر کردید ‫که به ملاقاتش برید.
‫چرا؟
‫می‌خواستید که مطمئن بشید که بی‌گناهه؟
‫چطور مطمئن شدید؟
‫برام نامه‌ای نوشت...
‫که در اون به سر یک همرزم...
‫که در سال 44 سرش از تنش توسط ‫نیروهای پلیس ویشی جدا شده بود قسم خورد.
‫- و شما حرفش رو باور کردید؟ ‫- بله.
‫تا قبل نوشتن اون نامه شما فکر می‌کردید ‫که ممکنه چنین کاری کرده باشه؟
‫نه، چون می‌دونستم که ‫ حتی در بدترین لحظاتش...
‫برای زندگی بقیه ارزش قائله.
‫کافیه دیگه!
‫نظر پدرم چه اهمیتی داره؟
‫چه فرقی می‌کنه که توانایی ‫انجامش رو داشته باشم یا نه؟
‫حقیقت اینه که من گناهکار نیستم، خب؟
‫ساکت باش گلدمن.
‫بذارید ادامه بدیم.
‫در مورد باقی جرائم...
‫امکان داره اون‌ها رو انجام داده باشه؟
‫اون‌ها هم نه.
‫- ولی اعتراف کرده. ‫- می‌دونم.
‫چطور ممکنه؟
‫شاید نوعی خودکشی باشه.
‫به عنوان مثال شونزده سالگیش ‫ توی مدرسه شبانه‌روزی...
‫بعد بحث با همکلاسیش...
‫خودش رو از پنجره پرت کرد ‫ روی یک سایبان شیشه‌ای.
‫سرش آسیب جدی دید.
‫شاید همش تقصیر من باشه.
‫ببخشید که درکت نکردم.
‫می‌دونی، قبل خوندن کتابت...
‫تو رو نمی‌شناختم.
‫سوالی ندارید؟
‫من یک سوال دارم جناب قاضی.
‫چرا مادر متهم احضار نشده؟
‫نتونست برای ترک لهستان ویزا بگیره.
‫با وجود امکان حکم اعدام پسرش؟
‫از نظر قانونی مادرش نیست. ‫پس درخواستش رد شد.
‫از دید من این ترفندی از جانب متهمه...
‫که گذشته بحث‌برانگیز مادرش...
‫یعنی اتهام به جاسوسی، حبس در لهستان...
‫شورش و ترک خانواده‌اش ‫و باقی موارد رو بپوشونه.
‫اون هم برای حمایت از غرور بزرگ پدرش...
‫مقاومت و میهن‌پرستی... ‫چه تصور قشنگی!
‫تو خیال کردی کی هستی؟
‫به چه حقی در مورد والدین من حرف می‌زنی؟ ‫خودت چی هستی؟
‫چه تجربیاتی داری؟ هیچی!
‫والدین من قهرمانان شجاع و مثال‌زدنی هستن.
‫از مصیبت‌هایی دشوار جان سالم بدر بردن.
‫من جای این‌که قدرشون رو بدونم خودم رو ‫غرق مهمانی و مشروب و خلاف کردم.
‫باید ازشون عذرخواهی کنم.
‫ممنونم جناب. می‌تونید برید.
‫ممنونم.
‫پانزده دقیقه استراحت می‌کنیم.
‫نمی‌خواستم کریستین شهادت بده.
‫چرا گذاشتی شهادت بده؟
‫احضارش کردن. چه کاری از دستم برمی‌اومد؟
‫پدرم هم مجبور شد بی‌گناهیم رو توجیه‌ کنه.
‫چه آبروریزی‌ای!
‫هیچ‌وقت نمی‌بخشمت!
‫چرا خانوادم رو کشیدی وسط؟
‫بخاطر خودت دیگه! متهم تویی.
‫حالا هم بشین.
‫شاهدین بعدی پیچیده‌تر هستن.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫بیا یکی یکی اعتبارشون رو از بین ببریم.
‫قبلا توی کتابم این کار رو کردم.
‫توی سلول تنها بودی!
‫راحت بود.
‫الان شخصا جلوت هستن. ‫می‌تونن باهات مخالفت کنن.
‫فقط ازت می‌خوام که صرفا سخت‌ترش نکنی.
‫خشم و شوخ‌طبعیت رو کنترل کن.
‫انقدر در مورد توطئه‌ پلیس‌ها حرف نزن.
‫ممکنه جلوی هیئت منصفه ‫پایان بدی داشته باشه.
‫و لطفا جلوی تحریک‌های گارو مقاومت کن.
‫اون زیرک و حیله‌گره.
‫همون‌طور که دیدیم هرکاری ‫ می‌کنه که از کوره در بری.
‫اگه موفق بشه برنده می‌شه.
‫متوجه‌ای؟
‫جناب ژوبار، در زمان رخ‌داد این ‫ جنایت شما رئیس‌پلیس بودید...
‫و به گزارشات محرمانه دسترسی داشتید.
‫می‌شه بگید اون شهادت رو چطور ضبط کردید؟
‫در مارس 1970 بعد حدود ‫سه ماه گذشتن از جنایات...
‫یکی از خبرچین‌هامون اومد و بهمون گفت...
‫شخص «گلد» نامی حملات رو ترتیب دیده. ‫از جمله حمله به داروخانه.
‫در همان روز در نزدیکی اودئون ‫با گلدمن مشروب خورده...
‫و گلدمن بهش گفته که به یه فروشگاه لبنیاتی ‫ در سنت‌پال حمله می‌کنه.
‫حتی اسلحه‌هاش رو هم بهش نشون داده. ‫یک هرستال و یک پی38.
‫خبرچین شما از کجا متقاعد شده...
‫که پیر گلدمن قاتل پرونده داروخانه بوده؟
‫خود گلدمن بعدش بهش گفته.
‫دروغه. من اصلا دیگه ندیدمش.
‫پس چرا متهمت کرده؟
‫صرفا یه احمقه که خواسته سروصدایی بکنه.
‫- چرا بس نمی‌کنه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫مغز کوته‌فکرش داستانی بافته ‫ که برای من فاجعه‌باره.
‫داستان؟
‫علاقه شدیدی به مقالات خبرنگاری ‫در مورد جرائم داشت.
‫شنیده که قاتل مثل من از یه اسلحه هرستال ‫ و کیف مشابه استفاده کرده.
‫همه چیز مطابقت داشته و خودش ‫ رو متقاعد کرده که کار من بوده.
‫طرف احمقه.
‫مگه دوستت نبوده؟
‫این کلمه رو باید با لحن تمسخر بیان کرد.
‫بخاطر این‌که دوستتونه اسمش رو نمی‌گید؟
‫نه.
‫چون وقتی بچه بودم بابام ‫ بهم یاد داده که خبرچینی نکنم.
‫تنها حرف پدرم که قبول دارم همینه.
‫با این‌حال تمام دوست‌هات...
‫که ممکن بود شاهد غیبتت ‫حین جرم باشن رو نام بردی.
‫این فرق داره؟
‫کاملا. این اتهام نیست.
‫متوجه نمی‌شم که چرا...
‫بعد این همه مدت همچنان ‫از این فرد دفاع می‌کنی.
‫اگه اسمش رو بیاری می‌تونیم ‫ احضارش کنیم که شهادت بده...
‫و بابت دروغ‌هاش تقاص پس بده.
‫همون‌طور که گفتم من خبرچینی نمی‌کنم.
‫بسه دیگه گلدمن. بگو کیه. ‫بحث آینده‌ات وسطه.
‫نه، نمی‌تونم.
‫اجازه صحبت دارم جناب قاضی؟
‫جناب گلدمن...
‫خودتون رو بذارید جای ما. ‫بهمون کمک کنید.
‫ما درک نمی‌کنیم.
‫ساده‌ست.
‫دادگاه بخاطر شهادت مزخرفش به من گیر داده.
‫عامل همه مشکلات من اونه.
‫ساده‌تر نیست که احضارش کنیم که شهادت بده؟
‫بدون شک چرا، ولی همان‌طور ‫که گفتم خبرچینی نمی‌کنم.
‫موضوع اخلاقیات شخصیه.
‫من رو به دلیل جرم‌هایی که بهش ‫اعتراف کردم بازداشت شدم...
‫ولی حین این آشفتگی ذره‌ای ‫از شرافت درونم باقی‌مونده....
‫که قسم بخورم که خبرچینی کسی رو نکنم.
‫مگر این‌که دلیلش خیلی شرافت ‫ کمتری به همراه داشته باشه.
‫منظورتون چیه؟
‫ممکنه تصور کنیم که گلدمن نمی‌خواد ‫ اون شخص شهادت بده...
‫چون که شهادتش اون رو محکوم می‌کنه.
‫شهادتش من رو محکوم نمی‌کنه!
‫ثابت می‌کنه که من بی‌گناهم.
‫اون شخص در مورد همه‌چیز اشتباه کرده...
‫اسلحه‌ها، لباس‌ها، کیسه، مغازه و گروه سرقت.
‫مزخرفه!
‫جناب قاضی، می‌شه به حقایق برگردیم؟
‫- ادامه بدید. ‫- ممنونم.
‫آقای ژوبار، وقتی که اون شخص گلدمن ‫رو پیش شما محکوم کرد...
‫از پناهگاهی صحبت کرد که ‫ پلیس توش سلاح پیدا کرده...
‫ولی سلاح‌ها متعلق به ‫پرونده داروخانه نبودند. درسته؟
‫بله، ولی با سلاح‌های به کار رفته ‫ در پرونده داروخانه همخوانی داشتند.
‫ولی اعتراف می‌کنید که طبق گفته موکل من...
‫اون شخص سلاح‌ها رو به ‫ اشتباه شناسایی کرده بود.
‫بله.
‫در اون صورت ممکنه گلدمن رو هم ‫ به اشتباه شناسایی کرده باشه.
‫گلدمن ممکنه با سلاح دیگه‌ای ‫سر صحنه جرم بوده باشه...
‫ولی مدرکی وجود نداره که این رو اثبات بکنه.
‫بله.
‫پس می‌گید مدرکی وجود نداره که اثبات بکنه ‫ گلدمن سر صحنه جرم بوده؟
‫بله درسته.
‫بیایید جدی باشیم جناب قاضی!
‫اون شخص و اشتباهش مهم نیستن...
‫اطلاعاتش پلیس رو به سمت ‫شاهدینی هدایت کردن...
‫که همشون گلدمن رو شناسایی کرده بودن.
‫ممنونم رئیس پلیس.
‫وقتی من وارد داروخانه شدم...
‫شگفت‌زده شدم که دیدم ‫سیستم امنیتی روشن شد.
‫با وجود هشدار به سمت پیشخوان رفتم...
‫و دو پا رو جلوی در اتاق پشتی دیدم.
‫که متعلق به خانم دلونی، ‫رئیس همسرم بودند.
‫به پشت دراز کشیده بود...
‫دکمه‌های کتش کامل بسته بود...
‫و شال‌گردنش دور گردنش بود.
‫و بی‌جان افتاده بود.
‫رفتم پشت پیشخوان...
‫و صحنه وحشتناکی دیدم.
‫زنم جلوم روی زمین دراز کشیده بود.
‫دستکش‌های چرمی به دست داشت.
‫همراه با کت سفید و سیاه راه‌راهی ‫ که برای تولدش خریده بودم.
‫فکر کردم که خفه شدن.
‫بوی عجیبی می‌اومد.
‫ولی به محض رسیدن به اتاق پشتی...
‫دیدم که سر خانم دلونی در ‫ خون کف اتاق غرق شده.
‫و بعد فهمیدم بو از کجاست.
‫کنارش یک مرد روی زمین دراز کشیده بود.
‫از صورتش شدیدا خونریزی داشت، ‫ولی نفس می‌کشید.
‫و صدای زنگ شدید ادامه داشت...
‫دویدم بیرون، درخواست کمک کردم...
‫دکتر خبر کردم...
‫ولی می‌دونستم که برای کمک به ‫جینین و رئیسش دیر شده.
‫هر روز عصر از سرکار می‌رفتم دیدن همسرم...
‫که با هم بریم پیش فلورنس کوچولومون...
‫که اون زمان 28 ماهش بود.
‫گلدمن قاتل!
‫«وقتی من وارد شدم دو داروساز ‫توی اتاق پشتی بودن.
‫هر دو کت به تن داشتن ‫و آماده رفتن بودن.
‫همچنین آقایی رو جلوی خانم‌هایی ‫ که ترسیده بودن دیدم.
‫اسلحه به دست سمت من اومد.
‫اسلحه رو سمت من گرفت و گفت:
‫تو هم برو اونجا.
‫وقتی که حواسش به زن‌ها بود ‫ کیف‌پولم رو طرف دیوار انداختم.
‫توش حدود پانصد فرانک پول بود.
‫بعد با اسلحه مجبورمون کرد ‫ که به اتاق پشتی بریم.
‫رو کرد به سمت من و گفت که ‫«هر چی داری رد کن بیاد.»
‫بهش گفتم که پولی ندارم...
‫فقط یه سکه پنج فرانکی...
‫برای دارو، چون آخر ماهه.
‫و بعد گفتم...
‫«خیلی عوضی هستی و گیر می‌افتی!»
‫وقتی دست بردم توی جیبم ‫که سکه رو در بیارم...
‫اون مرد بهم شلیک کرد و من ‫افتادم توی کمدی که کنارم بود.
‫بعد صدای جیغ زن‌ها رو شنیدم که گفتن...
‫«نه! نه! نه!»
‫دوباره بهم شلیک کرد و از هوش رفتم.
‫قاتل حدودا سی ساله بود، ‫قد بلندتر از من، با چهره کشیده...
‫لاغر با پوستی تیره مدیترانه‌ای، ‫اسپانیایی یا پرتغالی...
‫یه کلاه صاف چرمی...
‫و یه کت بارانی خاکستری تیره داشت.
‫خوب فرانسوی حرف می‌زد.
‫کاملا مطمئنم که توی دفتر پلیس...
‫خود گلدمن بود.
‫صداش رو هم شناختم.
‫اصلا هیچ شکی ندارم.»
‫این بیانیه ریموند تروکارد، ‫عضو گروه مقاومت...
‫و بازمانده قتل‌های داروخانه بود...
‫که در یک تصادف رانندگی کشته شد.
‫خانم کارل، شما با شوهرتون ‫از جلوی داروخانه رد شدید...
‫و نذاشتید که دخالت کنه...
‫و در کافه‌ای در نزدیکی ‫زنگ خطر رو به صدا در آوردید.
‫قبل فرار...
‫تونستید مهاجم رو در داروخانه ببینید؟
‫- بله، از پشت. ‫- بلندتر!
‫لطفا بلندتر حرف بزنید.
‫بله، از پشت دیدم.
‫مردی که دیدید رو چطور توصیف می‌کنید؟
‫یه شبح تیره، با اسلحه کمری در دست راستش.
‫همه این‌ها رو از پشت دیدید؟
‫نه، کامل به پشت نبود. ‫تقریبا نیم‌رخ بود.
‫گلدمن، وایستا. ‫مایل به خانم ایست کن.
‫به کدام سمت جناب قاضی؟
‫به کدام سمت خانم؟
‫سمت راست.
‫به سمت دیوار.
‫این همون فردیه که نوزدهم ‫دسامبر 1969 در داروخانه دیدید؟
‫عجله نکنید. موضوع مهمیه.
‫الان واقعا مطمئن نیستم.
‫شاید صورتش استخوانی‌تر بود...
‫ولی وقتی وارد دادگاه شدم و دیدمش...
‫همون احساس درون داروخانه بهم دست داد.
‫- یعنی چی که «دست داد»؟ ‫- همون احساس بود.
‫یعنی چی؟ یعنی می‌شه بر اساس ‫یه احساس یه نفر رو دادگاهی کرد؟
‫این دیگه چه حرفیه؟
‫جناب کیجمان. شاهد رو تحریک نکنید. ‫ساده‌ست.
‫ببخشید.
‫گفتید همون احساس بهتون دست داد. ‫منظورتون چیه؟
‫خب منظورم اینه که...
‫وقتی وارد شدم و دیدمش...
‫مثل همون روز ترسیدم.
‫- چهره‌اش شما رو می‌ترسونه؟ ‫- بله.
‫این مرد یادآور همون مرد داروخانه‌ست؟
‫شاهد رو به سمت خاصی هدایت نکنید.
‫بی‌طرفانه سوال بپرسید جناب کیجمان.
‫بسیارخب.
‫گفتید که ازش ترسیدید. ‫منظورتون از این حرف چیه؟
‫خب وقتی که قبل‌تر دیدمش...
‫همین حس رو داشت.
‫یه حس غریزی.
‫ولی چهره‌اش یادآور مهاجم نیست؟
‫چرا هست.
‫حالا شد.
‫این خانم الان احساس شش سال ‫پیشش رو توصیف کرد...
‫و اضافه کرد که یادآور فردیه که دیده.
‫نگفت که خودشه...
‫بلکه گفت یادآور اونه.
‫یعنی آقای گلدمن با ‫تصوراتش از یه قاتل جور در میاد.
‫تخیلش از حافظه‌اش قوی‌تره.
‫همه اینجا می‌دونن که...
‫قاتل یک سوئدی قدبلند ‫ و مو روشن نیست و این پرونده...
‫تنها برعهده شاهدین می‌باشد.
‫باید مردی که یادآور قاتله رو محکوم کنیم؟
‫نه، عدالت این نیست.
‫باید خودش رو پیدا کنیم.
‫این شیوه غیرقابل تحمله.
‫آقای کیجمان به زور از شاهد جواب می‌گیره ‫ تا صحبت‌های از پیش تمرین شده خودش رو بزنه.
‫تمرین‌شده و بی‌تناسب.
‫اگه گلدمن یادآور قاتله ‫ چرا باید دنبال یکی دیگه بگردیم؟
‫- تموم شد؟ ‫- تقریبا.
‫فرانسیس، عکس لطفا.
‫ممنونم.
‫هیئت منصفه توی این عکس ‫پیر گلدمن رو تشخیص می‌ده؟
‫- بله. ‫- بله خودشه.
‫خودشه.
‫خیر. متاسفانه خودش نیست. ‫صرفا بازیگریه که بهش شباهت داره.
‫ممکنه در زمینه شاهد هم همین باشه.
‫ داشتم با پسرعموم مشروب می‌خوردم...
‫که یه زوج دویدن داخل و گفتن ‫«توی داروخانه تیراندازی شده.»
‫سراسیمه رفتم اونجا.
‫حین دویدن یکی دو تای دیگه صدای شلیک شنیدم.
‫پشت پیشخوان داروخانه ‫ مردی رو دیدم که فریاد زد...
‫«تکون نخور وگرنه می‌میری.»
‫شلیک کرد ولی اسلحه‌اش گیر کرد.
‫رفت اون سمت پیشخوان...
‫سعی کردم بگیرمش ولی کت بارانیش ‫ از توی دستم سُر خورد.
‫دنبالش دویدم...
‫گرفتمش و انداختمش روی زمین.
‫ولی وقتی که گیرش انداختم...
‫حرومزاده یه اسلحه دیگه ‫ درآورد و بهم شلیک کرد.
‫من افتادم روی زمین.
‫می‌شنیدم که رهگذرها ‫اومدن بهم کمک کنن...
‫بعد از هوش رفتم.
‫جناب کینت، شما افسر پلیسی بودید که ‫ اون روز مشغول انجام وظیفه نبودید...
‫و واکنش مناسبی نشون دادید.
‫دادگاه بابت شجاعتتون از شما قدردانی می‌کنه.
‫ممنونم جناب قاضی.
‫وظیفه بنده بود.
‫آقا، می‌تونید تایید کنید که...
‫مردی که اونجا نشسته همون مردیه که...
‫در تاریخ نوزدهم دسامبر 1969 در بلوار ‫ریچارد لنوآر به شما شلیک کرده؟
‫بله، خودشه.
‫- مطمئنید؟ ‫- کاملا.
‫آقا...
‫مایلم اشاره کنم که...
‫آقای کینت چندین بار حرف خودش رو نقض کرده.
‫بار اول گفت که اون شخص دورگه بود.
‫دوباره به پلیس گفت ‫که اهل مدیترانه بود...
‫که یک ژاکت و یک کت بارانی ‫قهوه‌ای یا آبی تیره داشته...
‫و در آخر هم گفته گبردین بوده.
‫اول سی و پنج ساله بوده، ‫بعد سی ساله، و آخر هم بیست و پنج ساله.
‫می‌گه که وارد داروخانه شده...
‫ولی شاهدین می‌گن که اصلا وارد نشده.
‫علاوه‌ براین شاهدین زیادی می‌گن ‫که قاتل کلاه به سر داشته.
‫از لحاظ آماری بخوایم حساب کنیم...
‫منطقیه که اکثریت درست بگن ‫و آقای کینت اشتباه کنه.
‫اما همچنان آقای کینت یک «شاهد کلیدی» هستند.
‫حرفش چه ارزشی داره؟ ‫آقای کینت، کسی قصد نداره...
‫قهرمانی و خلوص شما رو زیر سوال ببره...
‫ولی گزارش شما متناقض‌تر از اونیه که ثابت ‫ کنه آقای گلدمن اونیه که بهتون شلیک کرده.
‫وکیل من از صداقت ‫ افسر کینت صحبت می‌کنه...
‫ولی من حرف ایشون رو دروغ ‫و جانبدارانه می‌دونم.
‫منظورتون چیه؟
‫در این مورد وکیلم با من موافق نیست...
‫ولی توطئه پلیس برعلیه من...
‫افسر کینت رو مجاب به این کار کرد.
‫وقتی که دستگیر شدم...
‫قربانی ایده‌آل شدم و مجاب شد ‫که من رو شناسایی کنه.
‫مزخرفه.
‫من جلوی در آزمون شناسایی ‫فورا شناساییش کردم.
‫حتی صداش رو.
‫چند روز قبلش هم از روی عکس ‫ تشخیصش داده بودم.
‫حتی درنگ هم نکردم.
‫هرچند به پلیس ذکر کردم...
‫که مهاجم من کمی مسن‌تر بود.
‫ عکس ثابت کرد از قبل برنامه‌ریزی شده بود.
‫پلیس یک عکس قدیمی انتخاب کرده...
‫که من توش شناسایی نشم.
‫اما همچنان افسر کینت بعد این‌که در تاریکی ‫ من رو به مدت چند ثانیه دیده...
‫من رو از اون عکس شناسایی کرده.
‫آقای کینت، بعد اون حادثه...
‫در ساعت هشت و پانزده دقیقه شب، ‫به یک نفر که اونجا بوده گفتید:
‫«حرومزاده به شکمم شلیک کرد. بدبخت شدم.
‫طرف دورگه بود.»
‫حقیقت داره؟
‫شاید. خیلی سریع رخ داد. مطمئن نیستم.
‫منظورتون از دورگه چیه؟
‫یه نفر با پوست تیره یا برنزه.
‫الان از دید شما آقای گلدمن چه شکلیه؟
‫از قبل پوستش روشن‌تره.
‫لغت‌نامه کلمه «دورگه» رو به عنوان...
‫کسی که از یک سیاهپوست ‫و یک زن سفید زاده شده توصیف کرده.
‫از کلمه «مولو» اسپانیایی، ‫به معنی قاطر.
‫این هم با مدرک خدمت شما.
‫یادم نیست که از کلمه ‫ «دورگه» استفاده کرده باشم.
‫هرچند...
‫یادمه که توی بیمارستان به پلیس چی گفتم.
‫گفتم که ظاهری مدیترانه‌ای داشت...
‫خوب فرانسوی حرف می‌زد و عرب نبود.
‫این متهم و هزاران مرد دیگر ‫در پاریس رو توصیف می‌کنه.
‫- جناب قاضی... ‫- سکوت!
‫شوخی بسه!
‫ما نیومدیم اینجا که معنی کلمات رو بسنجیم.
‫دو زن جانشون رو از دست دادن...
‫و نزدیک بود که این مرد هم کشته بشه.
‫قضیه جدیه.
‫من با این مخالفتی ندارم...
‫ولی سوگیری‌ها می‌تونه شهادت‌ رو تغییر بده.
‫نظر آقای گلدمن اینه که ‫پلیس‌ها نژادپرست هستند.
‫خودش توی کتابش نوشته ‫و من ازش نقل‌قول می‌کنم...
‫«اون آقای کینت خنده ‫نژادپرستانه پلیس‌ها رو داره.»
‫حتی از لفظ «طبیعتا» استفاده کرده! ‫ظالمانه‌ست!
‫کاملا ظالمانه‌ست!
‫کاملا حقیقت داره!
‫سکوت!
‫بشینید!
‫آقای کینت...
‫اعتراف می‌کنید که از لفظ ‫«دورگه» استفاده کردید؟
‫گوش کنید...
‫یادم نیست، ولی می‌دونم که چی دیدم.
‫من این مرد رو توی نور داروخانه دیدم...
‫و بعد در بلوار صورتش مقابلم قرار گرفت.
‫جناب قاضی...
‫چهره مردی که بهتون شلیک می‌کنه...
‫به سادگی فراموش نمی‌شه.
‫خانم لکوک. اون روز شما ‫آرایشگاه رو ترک کردید...
‫همراه با دوستتون در پلاک 27 ‫بلوار ریچارد لنوآر بودید.
‫هنگامی که به سمت باستیل می‌رفتید ‫دو مرد رو حین درگیری دیدید.
‫یکیشون افتاد و دیگری فرار کرد ‫ و شما رو هل داد.
‫- درسته؟ ‫- بله، دقیقا.
‫ولی تا 23 روز بعد نرفتید پیش پلیس.
‫چه دلیلی داشت؟
‫مستقیما رفتم خونه. احساساتی شده بودم.
‫احساساتی؟
‫بله.
‫چرا؟ چون دو مرد رو حین درگیری دیدید؟
‫بله.
‫و به فکرتون خطور نکرد که ‫ فرداش به پلیس مراجعه کنید؟
‫نه، از نظر من فقط یک درگیری ساده بود.
‫پس چرا بعد 23 روز به پلیس مراجعه کردید؟
‫شنیدم که حین اون قضیه چندین نفر کشته شدن.
‫جدا؟ چطور شنیدید؟
‫الان یادم نیست.
‫سعی کنید یادتون بیاد. مهمه.
‫شاید از دوست آرایشگرم شنیدم. ‫ ولی الان یادم نیست.
‫خانم، می‌تونید بگید که فردی ‫که اون شب شما رو هل داد...
‫همونیه که در جایگاه سمت چپ شما نشسته یا نه؟
‫- بله خودشه. ‫- عجله نکنید.
‫بهش نگاه کنید. جوابتون مهمه.
‫لزومی نداره که خوب نگاه کنم. ‫مطمئنم که همونه.
‫چطور ممکنه مطمئن باشید ‫درحالی که به پلیس گفتید...
‫افسر کینت رو با یونیفرم دیدید ‫ و صدای شلیکی نشنیدید؟
‫جوابتون چیه خانم؟
‫متوجه منظور ایشون نمی‌شم.
‫ساده‌ست. در شهادتتون در ‫یازدهم ژانویه سال 1970...
‫شما گفتید که شاهد درگیری یک شهروند ‫با یک افسر پلیس بودید.
‫- یک افسر پلیس با یونیفرم؟ ‫- بله، دقیقا.
‫با این‌حال افسر کینت حین انجام وظیفه نبود ‫و لباس ساده به تن داشت.
‫خب من یک پلیس با یونیفرم دیدم.
‫همچنین گفتید که صدای شلیک نشنیدید. ‫تایید می‌کنید؟
‫بله.
‫چطور تونستید درگیری رو ببینید...
‫اما صدای شلیک رو نشنوید، ‫درحالی که همزمان رخ دادند؟
‫نمی‌دونم، ولی همون‌طور ‫که گفتم اون مرد هلم داد.
‫خب مردی که شما رو هل داد ‫ رو چطوری توصیف می‌کنید؟
‫عجیب بود. به نظر دیوانه می‌اومد.
‫دیوانه؟ منظورتون چیه؟
‫یعنی یه مرد دیوانه بود.
‫و بعد شما به این مرد دیوانه گفتید...
‫«یه وقت معذرت‌خواهی نکنی عرب عوضی!»
‫بله، همین رو گفتم.
‫چرا گفتید؟
‫فکر کردم که عرب بود.
‫ولی موافقید که مرد درون جایگاه عرب نیست؟
‫شبیه عرب‌هاست.
‫شبیه عرب‌هاست؟ منظورتون چیه؟
‫منظورم اینه که...
‫بینی بزرگ و پوستی تیره مثل عرب‌ها داره.
‫چی گفتی گلدمن؟
‫گفتم که مثل عرب‌ها ختنه شدم.
‫خانم، مردی که هلتون داد از کجا اومده بود؟
‫از سمت بلوار.
‫- کجا رفت؟ ‫- به سمت مترو.
‫توی پیاده‌رو برخورد داشتید یا خیابون؟
‫همون‌طور که گفتم در پیاده‌رو.
‫مشغول دویدن بود؟
‫نه، تلو تلو می‌خورد.
‫احیانا خودتون اون شب تلو تلو نمی‌خوردید؟
‫نه، من در حالت عادی بودم.
‫این اصطلاح به این معنیه که ‫حرف‌هاتون گاهی‌اوقات مزخرفه.
‫حقیقت نداره!
‫جناب قاضی، لطفا جناب کیجمان ‫رو به ادب دعوت کنید.
‫اجازه نداره که شاهدین رو تحقیر کنه ‫تا به جوابی که می‌خواد برسه.
‫اعتراض وارده. ادامه بدید جناب کیجمان. ‫اما شیوه برخوردتون رو درست کنید.
‫خانم، گفتید بعد برخورد اون ‫مرد به کدوم سمت دوید؟
‫همون‌طور که گفتم به سمت مترو.
‫- کدوم ایستگاه؟ ‫- باستیل.
‫- مطمئنید؟ ‫- کاملا.
‫می‌شه اشاره کنم که بقیه ‫شاهدین بیان کردند...
‫که اون مرد به سمت ایستگاه بروژت-سابین رفته؟
‫این خانم یه افسر پلیس با یونیفرم دیده...
‫یه درگیری بدون شلیک دیده...
‫و مردی که به سمت ایستگاه اشتباهی رفته.
‫حیرت‌انگیزه.
‫دوباره می‌پرسم خانم...
‫مطمئنید که دیدید اون مرد به ‫سمت ایستگاه باستیل رفت؟
‫کاملا.
‫همچنان همون‌طور که گفتم اشتباهه.
‫پس وقتی که می‌گید اون فرد پیر گلدمن بوده، ‫انتظار دارید چه برداشتی بکنیم؟
‫قضیه فرق می‌کنه. به این شکل نیست.
‫جالبه. پس دو نوع قطعیت داریم...
‫یکیش به شواهد و حقایق می‌رسه...
‫و دیگری به اشتباه و گمراهی؟
‫شما تجربه‌گرایی هستید که ‫ براش فقط ذهنیت مهمه؟
‫طرح کلی‌ای که دیدید، اعتقادتون...
‫از دنیای عینی برای شما قطعی‌تره.
‫می‌شه یه نفر داوطلب بشه...
‫و این درس فلسفه رقت‌انگیز رو تموم کنه؟
‫- بذار حرفم رو تموم کنم. ‫- نه، نمی‌ذارم!
‫نمی‌ذارم تموم کنی. ‫تو سر صحنه جرم نبودی...
‫و بدون شک نظرت از این خانم که...
‫شوکه و گیج شده بوده...
‫و مسیر فراری و باقی ماجرا رو...
‫اشتباه دیده مهم‌تر نیست.
‫کسی ادعا نداره که شاهدین خطاناپذیرن.
‫سوالی ندارم. ممنونم.
‫آقای پلوویناژ، شما یک پزشک ‫ بازنشسته هستید...
‫و در طبقه چهارم پلاک ششم بلوار ‫ریچارد لنوآر زندگی می‌کنید...
‫یعنی همون ساختمان داروخانه.
‫می‌شه بگید که اون شب از پنجره ‫چی دیدید و چی شنیدید؟
‫اول صدای شلیک شنیدم...
‫و از اونجایی که تجربه شلیک داشتم...
‫متوجه شدم که سلاحی با کالیبر بزرگیه.
‫رفتم جلوی پنجره و دیدم که ‫ مردی از داروخانه به بیرون دوید...
‫و مرد دیگری تعقیبش کرد.
‫مرد دوم بهش رسید...
‫انداختش روی زمین و گلوله دوم شلیک شد.
‫تعقیب‌کننده افتاد و قاتل ‫به داخل مترو فرار کرد.
‫چه زمانی بود؟
‫دقیقا قبل هشت، ‫قرار بود غذا بخورم.
‫می‌تونید مردی که دیدید رو توصیف کنید؟
‫قدبلند و ورزشکار...
‫با موی سیاه و پوست تیره... ‫با چشم‌های عمیق.
‫توی یه شب مه‌آلود با ‫ فاصله بیشتر از چهل متر؟
‫من فاصله پنجره شما ‫با پیاده‌رو رو بررسی کردم.
‫چشم‌هاتون مثل عقابه.
‫ممنونم. من متخصص میکروسکوپی هستم.
‫این شغل دید قدرتمندی نیاز داره.
‫اجازه بدید که به دقت چشم شما شک کنم.
‫بیانیه شما خیلی متفاوته...
‫مردی که توصیف می‌کنید مثل ‫ موم دکارت تغییر شکل می‌ده.
‫ولی از نظر شما پیر گلدمنه.
‫یادتونه که در اداره پلیس ‫حین امضای شهادتتون...
‫شهادت رو تحت عنوان وکیل ‫ ژیزل هلیمی امضاء کردید.
‫درحالی که قاضی یا وکیلی حضور نداشت.
‫درحالی که پیر گلدمن تا الان طبق ‫ دانسته‌های من وکیل‌ مدافعان زیادی داشته...
‫در حالی که ژیزل هلیمی از اون‌ها نبوده.
‫و لطفا پز شجاعتتون رو ندید...
‫چون جای این‌که به پلیس زنگ بزنید ‫ یا به فرد زخمی کمک کنید...
‫رفتید که با همسایه‌ها گپ بزنید.
‫این مزخرفات کافیه!
‫موضوع صحبت ما که نظر ‫و اخلاقیات شاهدین نیست.
‫این‌ها تاکتیک‌های تفرقه‌انگیزیه.
‫آقای گلدمن توی کتابش اون‌ها رو شرح داده...
‫همون‌طور که ایشون گفته: ما باید سابقه...
‫و اعتقادات سیاسی ‫ آقای پلوویناژ رو بررسی کنیم!
‫بله. من پای حرفم هستم.
‫باید سابقه و اعتقادات تمامی شاهدین...
‫مثل سابقه و اعتقادات سیاسی من بررسی بشه.
‫- موضوع این نیست. ‫- ضدیهودیت رو در نظر بگیرید.
‫ممکنه نیست یه شاهد ضدیهود باشه؟
‫- مهمه؟ ‫- بله!
‫مهمه.
‫به مهمی جزئیات زندگینامه من.
‫پلیس هم همین‌طور. دیدگاه سیاسی اون‌ها چیه؟
‫همون بازپرس گوسار که اونجاست، ‫حین بازجویی...
‫- پیر! ‫- صبر کن.
‫بهم گفت که با اسرائیلی‌ها مشکلی نداره...
‫و حتی چند اسرائیلی خوب می‌شناسه.
‫شاید حتی چندتاشون رو حین ‫جنگ نجات داده باشه.
‫نمی‌شه چنین مزخرفاتی رو در ‫فضای مقدس این دادگاه بیان کرد.
‫شرم‌آوره.
‫این کار توهین به جستجوی حقیقت و قانونه.
‫این منم که اینجا داره بهش توهین می‌شه.
‫این شاهدین همشون نژادپرستن، ‫تک تکشون!
‫- بس کن. ‫- نه، دارم به نتیجه می‌رسم.
‫جناب قاضی، ما محدود شدیم که...
‫دیدگاه مردم بی‌گناه و صادقی که...
‫برخی توسط این واقعه ‫ آسیب دیدند رو قضاوت کنیم.
‫حتی اگر ثابت بشه که ‫شاهدی نژادپرست یا ضدیهوده...
‫همچنان نظرش معتبره و آقای گلدمن یک قاتله!
‫نژادپرست کوفتی! ‫تو یه نژادپرست و فاشیست کثافتی!
‫نژادپرستی!
‫بوی گند نژادپرستیت ‫رو تشخیص می‌دم!
‫همون‌طور که تو بوی نژادهای ‫دیگه رو تشخیص می‌دی!
‫گور پدرت!
‫گلدمن! خفه شو، تو حق و حقوقی نداری.
‫من بی‌گناهم جناب قاضی، ‫پس همه حق و حقوق ممکن رو دارم!
‫جناب قاضی، لطفا مطمئن بشید که ‫این توهین‌ها توی سوابق ضبط بشه.
‫گلدمن، از آقای گارو عذرخواهی کن!
‫عمرا!
‫مرتیکه فاشیست و نژادپرسته ‫و از پلیس نژادپرست دفاع می‌کنه!
‫قاتل!
‫جرئت داری بیا جلوی روم بگو گوسار!
‫ولم کن پلیس آشغال!
‫من بی‌گناهم!
‫جلسه رسیدگی به تعویق افتاد.
‫پلیس فاشیست! عدالت همدستانه!
‫ولم کنید! نژادپرست‌های کثافت!
‫ولم کنید!
‫من بی‌گناهم!
‫پلیس فاشیست! عدالت همدستانه!
‫سکوت!
‫گلدمن بی‌گناهه!
‫عجب فاجعه‌ای. همه تلاشمون رو به باد دادی.
‫صاف افتادی توی تله گارو.
‫باید این غرور احمقانه رو بذاری کنار.
‫داری خودت رو به فنا می‌دی.
‫هر شاهدی که شناساییت کنه پای جانت وسطه.
‫این حکم با سرنوشتم مطابقت داره.
‫جانم؟
‫من در 22 ژوئن سال 44 زاده شدم و مُردم.
‫این جملات باکلاس رو بذار ‫واسه دوست‌های کمونیستت!
‫- حقیقته! ‫- خفه‌شو!
‫فقط من می‌تونم نجاتت بدم، پس خفه شو!
‫- بهت نیاز ندارم. ‫- چی؟
‫من بی‌گناهم. حتی تو هم نمی‌تونی ‫این حقیقت رو عوض کنی.
‫بحث هستی‌شناسیه.
‫یعنی طوری بی‌گناهی که از هر نوع ‫ قضاوتی مصون هستی؟
‫باید توی پرونده‌ات ثابت بشه که بی‌گناهی.
‫باهام همکاری کن وگرنه از ‫پرونده‌ات استعفاء می‌دم!
‫رئیس پلیس لکرک، در تاریخ هشتم و نهم آوریل ‫سال 1970 که گلدمن بازداشت شد...
‫شما سرکار بودید.
‫مایلیم در مورد بازجوییش با شما صحبت کنیم.
‫هشتم آوریل که به اونجا رسید ‫در چه شرایطی بود؟
‫در آرامش.
‫با دو دکمه‌ی پیراهنم که پاره شده بود.
‫منظورتون چیه؟
‫پلیس‌ها کارشون رو از داخل ماشین شروع کردن.
‫بی‌وقفه بهم فحش می‌دادن و کتکم می‌زدن.
‫- حقیقت داره؟ ‫- چنین چیزی نشنیدم.
‫آقای گلدمن بهش اشاره‌ای نکرده.
‫برای شخصی با این تهاجم و دقت عجیبه.
‫حقیقته.
‫رئیس پلیس، در هشتم آوریل ‫شما بازجوییتون رو شروع کردید.
‫چطور پیش رفت؟
‫با سوالات عمومی شروع کردیم...
‫اطرافیانش، جاهایی که می‌رفت. ‫ همون چیزهای همیشگی.
‫ولی قبل این‌که به موضوع داروخانه برسیم...
‫ارتباطش با اون پرونده رو رد کرد.
‫- داشتم احتیاط می‌کردم. ‫- احتیاط؟
‫- آره. ‫- می‌شه توضیح بدید؟
‫قبل از بازجویی شنیدم که یک پلیس گفت:
‫«قاتل داروخانه رو گرفتیم.»
‫بعدش هم یه پلیس اومد داخل و گفت:
‫«داروسازها رو تو کشتی؟ ‫فکر نمی‌کردم این شکلی باشی.»
‫وحشت کرده بودم.
‫و وقتی ازم پرسیدن زیاد می‌رم باستیل؟ ‫وصله‌ای که می‌خواستن بهم بچسبونن رو پس زدم.
‫خفه‌اش کن!
‫بعدش چی شد؟
‫ساعت‌ها چهار سرقت مسلحانه رو رد می‌کرد...
‫ولی ساعت یک صبح به سه‌ تاشون اعتراف کرد...
‫در حالی که قبول نمی‌کرد ‫قتل‌های داروخانه کار اون بوده.
‫یه لحظه سرش رو بین ‫دست‌هاش فرو برد و پرسید...
‫«ممکنه آدم حین جنون دست به عمل ‫اشتباهی زده باشه و یادش نباشه؟»
‫گفتم شاید بالاخره داره نرم می‌شه.
‫- چنین حرفی زدی گلدمن؟ ‫- ممکنه.
‫ممکنه؟ مهمه. زدی یا نه؟
‫آره. روز بعدش. خیلی بعدتر. ‫بعد این‌که درگیری‌ها شروع شد.
‫چرا چنین حرفی زدی؟
‫وقتی به مرکز پلیس رسیدم...
‫مطمئن بودم که بی‌گناهیم واضحه.
‫ولی در کمال تعجب تمام شاهدین من رو شناختن.
‫برام منطقی نبود جناب قاضی.
‫گیج بودم و ازم سوال پرسیده می‌شد...
‫ولی کاملا مزخرف بود.
‫یعنی با اون کلمات به ‫رئیس پلیس لکرک نگفتید که...
‫از مسئولیتتون کاسته شده؟
‫متوجه نیستید...
‫من که گفتم بی‌گناهم!
‫به عنوان یک مرد بی‌گناه، شک ندارید ‫ که ممکنه گناهکار باشید؟
‫به خدا می‌زنم پاره‌اش می‌کنم!
‫آروم باش.
‫آقای لکرک. شما تایید می‌کنید که ‫گلدمن این کلمات رو بهتون گفت؟
‫بله. کاملا.
‫پس چرا توی گزارشات چیزی نیست؟
‫حین استراحت گفت.
‫- یعنی باید بین شما حرف یکی رو باور کنیم؟ ‫- بله.
‫بعدش چی شد؟
‫هیچی. ساعت دو شب بود. خسته بودیم.
‫گذاشتیمش توی سلول.
‫فردا صبح شناسایی شاهدین شروع شد.
‫چرا انقدر زود؟
‫یه سری از قبل توسط عکس‌ها ‫ شناساییش کرده بودن.
‫باید زود مقابل هم قرارشون می‌دادیم.
‫می‌شه بگید این مرحله شناسایی چطور پیش رفت؟
‫مثل همیشه. با افسرهایی همسن وی.
‫مجبورشون کردیم ساعت و کراوات ‫و زیروآلاتشون رو در بیارن...
‫و کت بارانی بپوشن تا ساده به نظر بیان.
‫جناب قاضی، بدون بی‌احترامی به جناب لکرک...
‫یا حرفه‌ای بودن ایشون...
‫من اصلاح نشده و ژولیده بین ‫چند نفر آدم تمیز و آراسته بودم.
‫- دروغه. ‫- حقیقته!
‫بهم یه تیغ الکتریکی قدیمی ‫تک‌سر داده بودن...
‫ریش من انقدر ضخیمه که مدل‌های ‫پنج‌تیغ هم کوتاهش نمی‌کنه.
‫من بازپرس گوسار هستم...
‫من سرپرست گلدمن بودم.
‫تیغ سالم بود.
‫بهش گفتم که جواب نمی‌ده. ‫ولی گفت که سعیم رو بکنم.
‫گفتم نمی‌شه و گفت که مهم نیست.
‫اون موقع بود که فهمیدم پلیس‌ها نقشه دارن.
‫من چنین حرفی نزدم، ‫ اون هم صورتش رو اصلاح کرد.
‫همین الان یه تیغ الکتریکی ‫ بیارید تا نشون بدم.
‫جلوی خودم صورتش رو اصلاح کرد!
‫بازپرس گوسار، لطفا بنشینید.
‫فرصت اصلاح کردن رو داشتی...
‫ولی نتونستی و بی‌خیالش شدی.
‫متوجه نمی‌شم.
‫عجیبه. مخصوصا با وجود شرایط.
‫چرا درخواست نکردی که خودت رو تمیز کنی ‫و لباس عوض کنی و اصلاح کنی؟
‫وقتی رسیدم فکر نمی‌کردم که ‫ کسی من رو شناسایی کنه.
‫ولی وقتی که تشخیص دادن...
‫چرا اعتراض نکردی؟
‫چون ویران شده بودم.
‫فاجعه بود.
‫حس می‌کردم عقلم رو از دست دادم. ‫هیچ چیز رو درک نمی‌کردم.
‫ترجیح می‌دادم همونی باشم که اون‌ها می‌گن. ‫یه مجرم.
‫آقای لکرک، گلدمن اصلاح کرده بود؟
‫- بله. ‫- دروغ محضه.
‫اگه به عکس‌های شناسایی ‫دسترسی داشته باشیم...
‫این موضوع بی‌ربطه.
‫آقای لکرک، می‌شه به ما ‫ یادآوری کنید که چرا...
‫توی پرونده‌ها موجود نیستند؟
‫چون یه مشکل فنی داشتیم.
‫چه مشکلی دقیقا؟
‫وقتی خواستیم دوربین رو بررسی کنیم ‫ دیدیم که توش فیلمی موجود نیست.
‫اگه دوربین کار نکرده پس تعجبی نداره ‫ که تیغ هم کار نکرده باشه.
‫- رئیس پلیس... ‫- سکوت!
‫شما اعتراف کردید که دو دکمه ‫ از کت گلدمن کنده شده بود...
‫لباس‌هاش شلخته بودن و ‫ فقط چند ساعت خوابیده بود؟
‫و ته ریش ضخیمی هم داشتم.
‫یادم نیست.
‫ولی آقای گلدمن تمام گزارش‌ها رو خوندن.
‫اگر به اشتباهی پی می‌برد ‫حتما بهش اشاره می‌کرد.
‫ولی در این مورد حرفی نزده...
‫با این وجود که می‌دونست ‫ پنج شاهد شناساییش کردن.
‫مگر این‌که می‌دونسته اشتباهات پلیس...
‫بعدا به کمکش میان.
‫خیر جناب گارو، همه به حیله‌گری ‫و فریبندگی شما نیستن.
‫به نظر من که موکل شما هست.
‫رئیس پلیس...
‫چرا بعدا عکسی گرفته نشد؟
‫دیگه دیر شده بود.
‫بگو مطمئن بودی پرونده تموم شده دیگه.
‫خانم، همه این کارها انجام شد که ‫ انگشت اشاره بره سمت من.
‫هرچی باشه وقتی من رو بردن ‫ بیرون کینت هم اونجا بود.
‫- دروغه! ‫- حقیقته.
‫- دروغه! ‫- اونجا بود.
‫بهم نگاه کرد و به همکارهاش گفت:
‫«همین حرامزاده بدترکیب به شکمم شلیک کرد!»
‫من اصلا اونجا ندیدمش.
‫بین دوست‌های سیاهم شناختنش راحت بود.
‫بهش خیره شدم...
‫بهم فحش داد و به همکارهاش گفت که «از حالا ‫ همیشه همراهش اسلحه حمل می‌کنه.»
‫دروغ می‌گه! من فقط از پشت ‫ شیشه دو جداره دیدمش.
‫قسم می‌خورم که حقیقت همینه. ‫سر هر چیزی که برام عزیزه قسم می‌خورم.
‫ممنونم، بشینید لطفا.
‫جناب قاضی، خوشایند نیست که ‫در چنین پرونده‌ای به آدم حمله بشه.
‫توی بیست و پنج سالی که من ‫سرکار بودم هیچ دادگاهی...
‫پروسه شناسایی ما رو زیر سوال نبرده.
‫من کاملا تضمین می‌کنم که ‫ همه‌چیز طبق قانون پیش رفته.
‫من هم تضمین می‌کنم که اصلاح نکرده بودم ‫و کینت اون بیرون بود.
‫حرف من این نیست که رئیس پلیس لکرک ‫که یه حرفه‌ای واقعیه...
‫با دانش قبلی برعلیه من توطئه کرده.
‫ولی متقاعد شده که من گناهکار هستم...
‫و با این دانش که مجرمین ممکنه ‫ از عدالت فرار کنن...
‫ارائه من رو صحنه‌سازی کرده ‫که نتیجه عوض نشه.
‫و من قاطعانه تضمین می‌کنم...
‫که این دو مرد یک‌دیگر رو ندیدند.
‫آقای گلدمن از پلیس تنفر داره.
‫از نادانی و بی‌کفایتی و ابتذالشون می‌نویسه.
‫یه کلمه‌اش هم حقیقت نداره!
‫گلدمن ذاتا دروغگو زاده شده!
‫من اون روز مستقیما رفتم ‫ دفتر رئیس پلیس لکرک.
‫بگید که من در دفتر شما بودم رئیس.
‫دفتری که...
‫کنار دفتر شناسایی قرار داره؟
‫تایید می‌کنید که دفترتون در ‫ مجاورت دفتر شناسایی قرار داره؟
‫امکانش هست که از یه ‫شیشه دو جداره اون طرف رو دید؟
‫و آقای کینت می‌گن که...
‫اون توی دفتر منتظر بوده که ‫ همکارهاش آماده بشن...
‫و منتظر رسیدن گلدمن با دستبند بوده.
‫آقای کینت می‌تونستن از شیشه دو جداره ‫اون سمت رو ببینند. درسته.
‫بله، می‌تونستند.
‫آقای کینت، شما اون روز مستقیما ‫به دفتر رئیس پلیس رفتید؟
‫نه، مستقیما نرفتم.
‫پس کجا بودید آقای کینت؟
‫طبق گفته گلدمن در راهرو بودید؟
‫نه، توی راهرو نبودم.
‫ما گیج شدیم رئیس پلیس.
‫چندین راهرو وجود داره؟
‫نه، فقط یکی.
‫پس ممکنه که گلدمن آقای کینت رو دیده باشه.
‫دروغ گفتن زشته کینت!
‫گلدمن بی‌گناهه!
‫سکوت!
‫بشینید!
‫برای بار آخر می‌پرسم جناب کینت، ‫قبل شناسایی کجا بودید؟
‫گفتم که. پیش من توی راهرو بود.
‫آقای کینت چیزهای بدیهی رو انکار می‌کنه.
‫مزخرفه. هیئت منصفه حرفش رو قطع می‌کنه...
‫مدافع آزادانه دور می‌زنه...
‫باید یادآوری کنم که هر وکیل باید ‫به نوبت خودش حرف بزنه...
‫و هیئت منصفه باید قبل سوال پرسیدن ‫ از قاضی اجازه بخواد.
‫خیر. ماده 310 در مورد قدرت قاضی می‌گه ‫ که تمامی هیئت منصفه...
‫حق دارند هر سوالی که نظر شخصی ‫ رو بیان نمی‌کنه بپرسند.
‫در اون صورت از هیئت منصفه می‌خوام ‫ که اول به من اطلاع بدند.
‫و به مدافع هم می‌گم که قبل حرف زدن ‫منتظر باشن که صحبت بازپرس تموم بشه.
‫ممنونم جناب قاضی.
‫آقای کیجمان...
‫به نظرم کارمون در مورد پروسه ‫شناسایی تموم شده.
‫نه، اصلا تموم نشده.
‫ببخشید. ضابط دادگاه...
‫بیایید داخل آقایون.
‫بیایید.
‫این‌ها افسرانی هستند که برای شناسایی...
‫کنار پیر گلدمن صف کشیدند.
‫و این...
‫یک نمونه عکس بزرگ‌شده...
‫از عکس آقای پیر گلدمنه...
‫که حین بازجویی در یازدهم آوریل 1970...
‫یعنی فردای شناسایی گرفته شده.
‫شاید عکس‌ها به نمایش گذاشته نشده ‫چون پلیس چیزی برای مخفی کردن داشته.
‫آقای اوسوالدو بارتو شما در جوانی...
‫در ونزوئلا جلوی رژیم خیمنز مبارزه کردید...
‫و در کشور خودتون حبس کشیدید...
‫همراه با چندین ماه زندگی در خفا...
‫قبل این‌که در اواخر دهه پنجاه ‫ به پاریس فرار کنید...
‫جایی که درس خواندید ‫و دکترای جامعه‌شناسی گرفتید.
‫اما حتی اگر شما یک روشنفکر هم حساب بشید...
‫زندگیتون رو صرف مبارزه مسلحانه کردید.
‫در سال 1964 در الجزیره به بن بله پیوستید...
‫و بعد به چکسلواکی رفتید تا...
‫در جنبش دانش‌آموزی ‫بهار پراگ نقش داشته باشید.
‫و بعد به کوبا رفتید که به دوستتون ‫ رجیس دبرای بپیوندید...
‫که حین تحصیل باهاش آشنا شدید.
‫همچنین چند سال بعدش در کوبا بودش که...
‫با پیر گلدمن آشنا شدید.
‫چطور متقاعدش کردید که ‫به نیروهای چریکی بپیونده؟
‫من متقاعدش نکردم. خودش اصرار کرد.
‫اتفاقا به نظر من...
‫یه فرانسوی بین ما جا نداشت.
‫واقعا؟ چرا؟
‫بخاطر اتفاقی که در بولیوی برای رجیس رخ داد.
‫زندان، شکنجه...
‫سعی کردم منصرفش کنم، ولی فایده‌ای نداشت.
‫چطور سعی کردید که منصرفش کنید؟
‫ازش پرسیدم که حاضره...
‫زیر شکنجه...
‫یا گلوله دشمنی که هدف مشترکی ‫نداره بمیره یا نه.
‫گفت نه تنها که آمادگیش رو داره...
‫بلکه تنها خواسته‌اش همینه.
‫در سپتامبر 1969 شما ناگهان ونزوئلا ‫ رو همراه گلدمن ترک کردید...
‫تا برگردید و در پاریس زندگی کنید.
‫چرا انقدر با عجله کشورتون رو ترک کردید؟
‫همه‌چیز تموم شده بود.
‫تانک‌ها به قیام پراگ پایان دادن...
‫ال‌چه مُرده بود. کوبا آروم شده بود.
‫انقلاب تموم شده بود.
‫به محض رسیدن به پاریس، ‫ شما مبلغ زیادی از پول...
‫از سرقت از بانکی در ونزوئلا ‫ به همراه داشتید؟
‫هیچی نداشتم.
‫چطور از پس مخارجتون بر می‌اومدید؟
‫به سختی.
‫ولی اوایل در استودیوی ‫ پیر گلدمن اقامت داشتید.
‫بله درسته ولی...
‫ارتباطش رو درک نمی‌کنم جناب قاضی؟
‫ارتباطش دقیقا طبیعت رابطه‌ی شما...
‫با پیر گلدمن در اون زمانه.
‫ما دوست بودیم. همین.
‫فقط دوست؟
‫- فعالیت مشترکی نداشتید؟ ‫- نه.
‫هیچی.
‫جوئل لاتریک، شاهد اصلی پیر گلدمن...
‫در 24 دسامبر سال 1969...
‫یعنی پنج روز بعد از سرقت به پلیس گفت که...
‫شما ازش پرسیدید که گلدمن عامل ‫کشتارهای داروخانه بوده یا نه.
‫درسته؟
‫بله.
‫چرا شما نگران بودید؟ ‫در صورتی که کسی بهش مشکوک نبوده.
‫توی روزنامه در مورد حوادث داروخونه خوندم...
‫و شنیده بودم که اون زمان ‫گلدمن مشکل مالی داشت.
‫و این‌که هر از گاهی دست به سرقت می‌زد.
‫صرفا به ذهنم خطور کرد. همین.
‫من نظر دیگری دارم.
‫شما یک شبه‌نظامی اهل آمریکای جنوبی هستید که ‫ به فعالیت‌های مجرمانه و مخفیانه عادت داره.
‫و اصلا مشتاق نیستید که ‫توجه پلیس رو جلب کنه.
‫اگه گلدمن مسئول کشتارهای داروخونه بود...
‫شما باید تمامی ارتباطتون ‫ رو باهاش قطع می‌کردید.
‫جناب قاضی...
‫من هیچ‌وقت دوستی رو ترک نکردم...
‫فرقی نمی‌کنه چیکار کرده باشه.
‫ولی تا امروز اصلا به دیدنش نیومده بودید.
‫دوباره می‌پرسم. اگر فکر می‌کنید ‫کار اون نبوده...
‫چرا چنین سوالی از جوئل لاتریک پرسیدید؟
‫دوباره آقای بارتو...
‫همان‌طور که گفتم، ‫چرا در 24 دسامبر سال 1969...
‫پرسیدید که قاتل داروخانه گلدمن ‫ بوده یا نه...
‫اون هم وقتی که خبرچین ناشناس ‫ هنوز حرفی نزده بود...
‫و پلیس هم شکی نداشت؟
‫صرفا می‌خواستم مطمئن بشم.
‫آقای لاتریک بهتون اطمینان داد؟
‫بله.
‫آقا، لطفا نام و نام خانوادگی...
‫تاریخ و محل تولد و شغل ‫و نشانیتون رو تایید کنید.
‫لاتریک، جوئل...
‫زاده 18 اوه 1944 در پوئنت-ا-پیتر...
‫ساکت تروا ریویر، گوادالوپ، ‫معلم جایگزین هستم.
‫آقای لاتریک. قبل شهادت باید ‫ از شما بخوایم که سوگند بخورید.
‫قسم می‌خورید که بدون نفرت ‫و ترس حرف بزنید...
‫و حقیقت رو کامل بیان کنید ‫ و جز حقیقت چیزی نگید؟
‫بله جناب قاضی. قسم می‌خورم.
‫گلدمن همیشه گفته که نوزدهم دسامبر...
‫بعد از لغو شدن برنامه سرقتش از لبنیاتی...
‫به منزل شما در پلاک 47 ‫خیابان د ترون رفته...
‫و درست بعد ساعت هشت ‫یعنی ساعت دقیق سرقت، اونجا رو ترک کرده.
‫همچنین بیان کرده که...
‫خواهرتون آنیک، که همراه با دوست‌پسرش ‫ آلین کاپریس اونجا بوده...
‫در رو براش باز کرده.
‫شهادت شما خیلی مهمه اما ‫همچنان در شهادت اولیه‌تون...
‫هر سه تاتون در مورد ساعت و تاریخ ‫ حضور گلدمن...
‫حرف هم دیگر رو نقض می‌کنید.
‫درسته. ولی الان مطمئن هستم.
‫بذارید حرفم تموم بشه، ‫ بعد از شما سوال می‌پرسیم.
‫در شهادت اولیه‌تون که در تاریخ نهم آوریل ‫1970 به پلیس ارائه دادید...
‫گفتید که گلدمن شبی در ماه دسامبر اومد...
‫ولی تاریخ و زمانش رو یادتون نبود.
‫چند روز بعدش تاریخش رو ذکر کردید...
‫ولی همچنان ساعتش رو نگفتید.
‫بعد حین اولین جلسه دادگاه زمانش رو گفتید...
‫بدون تاریخش.
‫و رسما خلاصه کردید.
‫آقای لاتریک...
‫در تاریخ 19 دسامبر 1969 آقای گلدمن ‫ در منزل شما بود؟
‫بله. اون شب خونه ما بود.
‫می‌تونید زمانش رو بهمون بگید؟
‫ساعت هفت و نیم اومد و هشت و نیم رفت.
‫آقای لاتریک. شما سوگند خوردید ‫ و شهادتتون عواقب داره.
‫از تاریخ و زمانش مطمئن هستید؟
‫مطمئن هستم.
‫تبریک می‌گم. شما فردی هستید ‫ که به مرور زمان...
‫حافظه‌اش تقویت می‌شه.
‫قوانین طبیعت رو نقض می‌کنید. ‫یه خوکچه هندی خوب واسه آزمایشات علمی!
‫اعضای هیئت منصفه...
‫در دادگاه اول...
‫آقای لاتریک گفتن که نوزدهم دسامبر یعنی روز ‫ قتل‌ها آقای گلدمن به منزل ایشان رفته.
‫هر چند در مورد زمانش خیلی مطمئن نبود.
‫اولش گفت که ساعت هفت اومد...
‫و احتمالا قبل یا بعد ساعت هشت رفته...
‫پنج دقیقه قبل از دو فقره قتل.
‫پیر گلدمن همیشه گفته که اون ‫ روز دندان‌درد شدیدی داشته...
‫و دیروزش برای مسکن به بیمارستان رفته.
‫اثرش رفته بود...
‫و دردش بدتر شده بود...
‫انقدر که روانیش کرده.
‫رفته پیش لوتریک که ازش ‫آسپرین بگیره ولی اون نداشته.
‫از اونجایی که منزل لاتریک ‫ به داروخانه نزدیک بوده...
‫اگه گلدمن حتی پنج دقیقه...
‫قبل سرقت هم اونجا رو ترک کرده باشه...
‫دقیقا به اندازه وقت داشته که به اونجا برسه.
‫و نیاز فوری به آسپرین داشته...
‫که این ما رو به صحنه جرم می‌رسونه.
‫نظرتون چیه آقای لاتریک؟
‫آقای قاضی، الان مطمئن هستم که پیر گلدمن...
‫تا ساعت هشت و نیم در منزل من بود.
‫حرفم رو به عنوان یک افسر در نظر بگیرید.
‫افسر؟ واقعا؟
‫بله، من افسر ذخیره ارتش فرانسه هستم.
‫اگه خودتون می‌گید همین‌طوره.
‫حالا می‌تونم برم؟
‫سوالی نیست؟
‫بله جناب قاضی.
‫جناب، طبق اولین شهادت شما...
‫شما چند روز بعد به اوسوالدو بارتو گفتید...
‫که گلدمن حین ارتکاب قتل‌ها ‫ در منزل شما بود.
‫شما از اون دفاع نمی‌کردید، ‫چون پلیس بهش مظنون نبود.
‫داشتید به یک دوست اطمینان خاطر می‌دادید.
‫بله.
‫- بدون درنگ گفتید؟ ‫- بله جناب.
‫چرا؟
‫گلدمن بهتون گفته بود که بگید؟
‫نه، نگفته بود.
‫- پس خود‌به‌خود این تصمیم رو گرفتید؟ ‫- بله.
‫سوال من ساده‌ست آقا.
‫بعد از اطمینان خاطر خود‌به‌خودی ‫که به این دوست دادید...
‫چرا در جواب پلیس انقدر واضح ‫ و محکم پاسخ ندادید؟
‫در عوض گفتید که گلدمن اونجا نبوده و...
‫با گفتن این‌که اون «خشن و خطرناکه» ‫ محکومش کردید.
‫لطفا جواب بدید آقای لاتریک.
‫درست بعد از بازداشت پیر پلیس پیداش شد...
‫آپارتمانم رو زیر و رو کردن ‫و من رو به زور بردن.
‫توی مسیر سرم فریاد زدن. ‫بهم فهموندن که پیر...
‫به قتل‌های داروخانه متهم شده.
‫به یک همراه دورگه اشاره کردن.
‫من از زندان رفتم ترسیدم و ‫هرچیزی که به ذهنم اومد رو گفتم.
‫اولین واکنشم این بود که خودم رو نجات بدم.
‫از این تصمیمم شرمنده‌ام.
‫شدیدا شرمنده‌ام.
‫پیر، لطفا من رو ببخش رفیق.
‫ممنونم آقای لاتریک. کافیه.
‫بعد از یک وقفه کوتاه به سراغ ‫ درخواست تجدید نظر می‌رویم.
‫برای ترک محله یهودی‌نشین...
‫و فرار از تاریک‌گرایی...
‫فقط صهیونیسم و کمونیسم وجود داشت.
‫این یه جنبه اساسی یهودیه...
‫جنبه دینی نیست...
‫ولی پیوندی با جهان‌گرایی داره...
‫با تاریخ‌گرایی.
‫که تاریخ نمادین انقلابیون یهودی...
‫فدراسیون عمومی کارگران یهودی، ‫چریک‌های فرانسوی مهاجر کارگر و منشویک‌ها...
‫شوخی داخلی‌ای در موردش داشتن.
‫«چرا اعضای کمیته جی‌سی‌آر ‫ییدیش صحبت نمی‌کنن؟»
‫جوابش هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
‫«که رشید هم بتونه شرکت کنه.»
‫آدم نمی‌تونه بدون درک تاثیرات گذشته‌ی ‫پیر گلدمن بر شخصیتش و مسیرش...
‫شخصیت اون رو به خوبی بشناسه.
‫خب؟
‫نظر شما چیه؟
‫درخواست تجدید نظر نمی‌دی فرانسیس. ‫سه تا درخواست زیادی.
‫- موافقی امیل؟ ‫- البته.
‫در واقع به نظرم بهتره من آخر بگم.
‫چی؟ عمرا.
‫بخاطر ارتباط بین شما.
‫منظورت چیه؟
‫چطور بگم.
‫بهتره که وکیل اسرائیلی آخر حرف نزنه.
‫نه، من درخواستم رو بر اساس شک گذاشتم.
‫باید اون آخر باشه.
‫نگران نباش، یهودیتم رو نشون نمی‌دم.
‫باشه، اصرار نمی‌کنم.
‫به نظرم حیفه که یهودیتت رو نشون ندی.
‫چرا؟
‫تو و پیر لهستانی‌های یهودی زاده ‫ فرانسه هستید...
‫که همراه والدینی فقیر در ‫جنگ زندگی می‌کردین.
‫گذشته مشترکی دارید. چرا مخفیش کنید؟
‫اینجا به موضوع مرتبط نیست.
‫ولی برای تو هست.
‫دادگاه و هیئت منصفه باید احساسش رو درک کن.
‫با این راحت نیستم. با حقایق پیش می‌ریم.
‫خب به نظرم اشتباه می‌کنی.
‫می‌گن این دادگاه قرنه، ‫ولی قرن هنوز تمام نشده.
‫نهاد هیئت منصفه مورد انتقاد قرار گرفته...
‫اتهام به هیئت منصفه سرشناس که شما باشید.
‫یه سری می‌گن که متهم باید ‫توسط امثال خودش قضاوت بشه.
‫این تصور عجیبی از عدالته...
‫که نتایجش از موسسه آشنای ما هم بدتره...
‫که حداقل مبهم نیست.
‫من به نام فرانسه سخن می‌گویم...
‫فرانسه‌ی حقیقی...
‫فرانسه‌ی کارگران و مردم صادقش...
‫کشوری که به نامش عدالت اجرا می‌شود.
‫بیرون می‌گن که این دادگاه دستکاری شده. ‫که از پاریس دستور رسیده...
‫که برای روشنفکران دلسوزی کنیم...
‫حتی اگر به معنای کوچک ‫شمردن قانون و پلیس بود.
‫پیر گلدمن...
‫اعمال ناشایست شما آنچنان ‫ واضحه که بی‌گناهیتون غیرممکنه.
‫شما خودتون رو یک چریک محلی ‫می‌‌بینید که بین جمعیت می‌چرخه...
‫ولی متاسفانه الان انقلاب ‫یک کالای مصرفی خشکه.
‫شما اینجا خودت رو به عنوان یه شورشی فروختی، ‫که آمادگی هر نوع سختی‌ای رو داره.
‫ولی عضوی از سیستم مصرف‌گرایی‌ای شدی...
‫که زمانی می‌خواستی نابودش کنی.
‫شما یک فرد قابل توجه...
‫یک فرد قابل توجه میان افراد ‫قابل توجه هستی که کتابی نوشته...
‫که خوب فروش می‌ره.
‫تبدیل به...
‫عزیز نخبه‌های پاریس شدی که برای ‫ اعمال ناشایستت غش و ضعف می‌کنن.
‫می‌گن که به عنوان یک یهودی ‫ و کمونیست محکوم شدی.
‫جرئت دارن که بگن به عنوان یک ‫ یهودی و کمونیست تبرئه شدی؟
‫اتهامی دروغین...
‫با عدالت در محاکمه.
‫ما یک مرد رو قضاوت می‌کنیم، نه یک سازمان.
‫گول نخورید اعضای هیئت منصفه.
‫پیر گلدمن در دادگاه اولش ‫تنها به یک دلیل...
‫متهم به حبس ابد شد...
‫به دلیل مجرم بودنش!
‫دادستان کورکورانه این پیگرد قانونی ‫ رو دنبال نمی‌کنه.
‫من با حقایق پیش می‌رم ‫و وقایعی رو مرور می‌کنم...
‫که مجموعا متهم رو گناهکار اعلام کرد.
‫چندین شاهد قاتل رو دیدن:
‫افسر کینت که باهاش درگیر شد...
‫و از نزدیک به شکمش شلیک شد...
‫آقای تروکار...
‫که الان فوت کردن...
‫بخاطر تعارف کردن سکه پنج فرانکی ‫از نزدیک به صورتش شلیک شد.
‫این دو قطعی هستند.
‫چرا باید شهادت این‌ها اشتباه باشه...
‫در صورتی که آقای گلدمن اعتراف کردند ‫ که باقی شهادت‌ها درست بوده؟
‫متهم از رئیس پلیس لکرک پرسیده...
‫«امکانش هست انسان حین جنون...
‫دست به جرمی بزنه که فراموشش کرده باشه؟»
‫برای من...
‫این به این معنی نیست ‫که متهم فراموشش کرده...
‫بلکه به این معنیه که این عمل ‫با شخصیت واقعیش تداخل داره...
‫و مسئولیتش رو قبول نمی‌کنه.
‫پیر گلدمن یه قاتل نیست...
‫همه در این مورد موافقیم...
‫ولی همچنان...
‫دست به قتل زده.
‫پیر گلدمن...
‫جرائم شما هیچ ربطی به دیدگاه‌های سیاسی شما ‫و آمریکای جنوبی نداره...
‫بلکه جایگزین ضعیفی برای یک طغیان‌گره ‫ که کار و پول نداشته.
‫به نظرم دید شما در ابتدا بدین شکل بوده...
‫احتمالا همراه با احساس دردناکی از خودکشی...
‫که دیدید مردی که می‌خواستید باشید...
‫در سایه جرائم معمولی ناپدید شد.
‫گفتم که اعمال سیاسی سابق شما مرتبط نیست...
‫ولی درست نیست.
‫حمله شما شکست خورد.
‫خیال می‌کردی که چون دیروقته ‫در داروخانه تنها خواهی بود.
‫انتظار آقای تروکارد رو نداشتی...
‫آقای تروکارد بیچاره و عمل غم‌انگیزش، ‫سکه پنج فرانکی که بهت تعارف کرد.
‫و درست در همون لحظه...
‫گذشته‌ی چریکیت ابتکار عمل رو به دست گرفت.
‫به موقعیت‌های سخت عادت داشتی ‫ و گوش به زنگ بودی.
‫آقای تروکارد غافلگیرت کرد و تو هم مثل ‫یک مبارز اقدام به شلیک کردی.
‫خیال کردی مُرده و قضیه به کل عوض شد.
‫شواهد باید نابود می‌شدن.
‫وقتی که کینت وارد شد...
‫سعی کردی شلیک کنی ‫و گلوله‌هات تموم شده بود.
‫فرار کردی، اون بهت رسید و زمینت زد.
‫اسلحه دوم رو درآوردی و بهش شلیک کردی.
‫درسته آقای گلدمن...
‫ناخودآگاهانه به آقای تروکارد شلیک کردی، ‫ولی بعد...
‫تمامی شاهدین رو کشتی که ‫رد شلیک اولت رو از بین ببری.
‫این از بد هم بدتره.
‫حتی یک تبه‌کار هم انقدر ‫خونسردانه رفتار نمی‌کنه.
‫همه این‌ها نتیجه هوش خونسردانه شماست...
‫هوشی سرد و خونین.
‫نوعی هوش که اگر در شرایط دیگری ‫ باهاش روبرو می‌شدم...
‫در کمال میل ازش تعریف و تمجید می‌کردم.
‫در این دادگاه طولانی...
‫من رو تحت تاثیر قرار داد و ‫ حتی برام الهام‌بخش بود.
‫ولی نباید اینجا احساسی رفتار کنیم.
‫هوش با تعهدات همراهه.
‫شما قاتل نیستی، ولی دست به قتل زدی.
‫و این شما رو تبدیل به یک قاتل می‌کنه. ‫این قابل بخشش نیست.
‫با توجه به شدت جرم...
‫درخواست مجازاتی رو دارم که عدالت ‫رو اجراء بکنه و بدین ترتیب...
‫درخواست چیزی کمتر از حبس ابد رو ندارم.
‫دادستان به شاهدین اعتماد می‌کنه.
‫امیدوارم که موفق باشند.
‫اما باید خدمتتون عارض بشم...
‫شاهدین شکننده‌ترین چیز دنیا هستند.
‫یک خردسال، یک نوزاد.
‫برخی شاهدین خوب می‌بینن، برخی بد.
‫برخی شنوایی خوبی دارن، برخی ناشنوا هستند.
‫برخی حواس‌پرتی دارن یا اهمیت نمی‌دن.
‫هر چند...
‫همیشه نیت خیری دارند...
‫درحالی که متهم همیشه دروغگو فرض می‌شه.
‫ما رو قسم شهادت می‌دن.
‫چه خوب!
‫برای روندن یه ماشین باید ‫گواهینامه رانندگی داشته باشی...
‫ولی توی دادگاه هرکسی می‌تونه شهادت بده. ‫بدون هیچ مشکلی.
‫به نظر شما این طبیعیه؟
‫پیر گلدمن...
‫گفتی که پدرت تو رو بخشیده...
‫دوستانت هم همین‌طور.
‫یه نفر هست که این سوال رو ازش نپرسیدی...
‫و اون من هستم.
‫منی که الان دارم باهات حرف می‌زنم.
‫از نظر من هم تو از قاتل این پرونده نیستی.
‫در چهل سال تجربه کاریم...
‫تابحال انقدر از بی‌گناهی موکلم مطمئن نبودم.
‫اگر الان اشتباه می‌کنم...
‫در مورد همه‌چیز در زندگیم اشتباه کردم.
‫شغلم، دوستانم، عزیزانم...
‫روث و آلتر گلدمن... ‫من امروز به شما فکر می‌کنم.
‫قلبم برای دردی که با دیدن ‫این صحنه تجربه می‌کنید...
‫تیر می‌کشد.
‫تو، روث، به عنوان پسرت بزرگش کردی...
‫هر شب در خانه کوچکت منتظر بودی که برگرده...
‫سر میز براش جایی آماده کردی...
‫همراه با برادر و خواهرهای ناتنیش که...
‫این برادر بزرگ زیرک ‫و افسانه‌ای رو دوست داشتند.
‫خانواده‌ای واقعا مثال زدنی...
‫نمونه‌ای از یک ائتلاف. مثل مال من...
‫خانواده‌ای که با غم و اضطراب این باور که...
‫ممکنه پسر و برادرشان تا ‫ ابد در زندان باشه زندگی کرده.
‫ستوان آلتر گلدمن...
‫امروز، فرانسه...
‫کشوری که شما انتخابش کردید...
‫پسرتون رو بهتون پس می‌ده.
‫ما به شما مدیونیم...
‫من به شما مدیون هستم ستوان آلتر گلدمن.
‫من که هیچ‌وقت سلاحی در دست نگرفتم...
‫در حالی که شما برای ما می‌جنگیدید.
‫بله...
‫من اینجام که از همه یهودی‌ها دفاع کنم...
‫همه نیمه یهودیان یا کسانی ‫ که اصلیت یهودی دارند...
‫همه کولی‌ها و ایتالیایی‌ها.
‫ستوان آلتر گلدمن...
‫به شما قول می‌دم که پسرتون...
‫به عنوان یک بی‌گناه از ‫این دادگاه آزاد می‌شه.
‫از تاریخ 19 دسامبر 1969 هیچ ‫تصویب مجددی انجام نشده.
‫هیچ مدرک مادی‌ای طی مدت چهار سال...
‫به دست نیامده.
‫هیچ مدرک پزشکی‌قانونی‌ای پیدا نشده که...
‫ثابت کنه قاتل این پرونده پیر گلدمن بوده.
‫تحقیقات پلیس منجر به 48 ساعت بازداشت شده.
‫اتهامات براساس...
‫دروغ یک خبرچین...
‫بازجویی پلیس....
‫و شناسایی اشتباه شاهدین بوده.
‫من مثل موکلم...
‫از توطئه پلیس سخن نمی‌گم، ‫ولی اعلام می‌کنم...
‫که اشتباه پلیس و دادگاه‌ها...
‫دروغ را پرورش داد و شک ایجاد کرد.
‫ما صداقت شاهدین رو زیر سوال نمی‌بریم...
‫بلکه...
‫دیدیم که خودشون حرف ‫ خودشون رو نقض می‌کنند.
‫چطور چنین چیزی ممکنه؟
‫کاملا ساده‌ست.
‫خود فرآیند شهادت دادن وحشتناکه.
‫از شما خواسته می‌شه.
‫فکر می‌کنی که دیدی و ‫دوست داری که دیده باشی...
‫ولی درواقع چیزی ندیدی.
‫دادستان در مورد جوئل لاتریک ‫ هدف ساده‌ای داشت.
‫«مردی که حافظه‌اش به مرور ‫ زمان قوی‌تر می‌شود.»
‫ولی اگر این بهانه غیبت ‫حین جرم ساختگی باشد...
‫چرا باید موکلم ناحیه سن پاول رو انتخاب کنه؟
‫چرا قبل این‌که چیزی ازش پرسیده بشه...
‫باید جایی انقدر نزدیک ‫به داروخانه رو انتخاب کنه؟
‫نمی‌شه بر اساس چنین شواهد حدسی‌ای...
‫شخصی رو به حبس ابد محکوم کرد.
‫بدون شواهد کافی دادستان ‫مجبور شد به فرضیات روی بیاره.
‫شما می‌گید که هیچ ارزش علمی‌ای...
‫برای بهانه غیبت حین وقوع ‫جرم پیر گلدمن قائل نیستید.
‫خیلی‌خب! چطور جرئت می‌کنید...
‫وقتی که به عنوان دادستان ‫ وظیفه‌ شما اثبات گناهه...
‫چنین شواهد مبهمی رو علمی بشناسید؟
‫مگه اصل برائت وجود نداره؟
‫باید با وجود شک و تردید ‫ اشخاص رو محکوم کنیم؟
‫مراجع قانونی باید به اصول خودشون ‫ پایبند باشن. از جمله اصل ساده‌ی...
‫فرض بر برائت.
‫مثل هرکسی که اینجاست...
‫واسه من هم سوال بود که...
‫چرا این دادگاه برای ما جالبه، ‫چرا نمی‌تونیم بهش توجه نکنیم.
‫بخاطر شخصیت خاص متهمه؟
‫قطعا دیدن اون به عنوان قهرمان ‫‌ داستان‌های داستایفسکی وسوسه‌انگیزه.
‫جنایت و مکافات. ‫ابله.
‫جن‌زدگان...
‫هر کدوم که دوست دارید رو انتخاب کنید.
‫ولی متاسفانه...
‫پیر گلدمن ثمره یک ‫ داستان تراژدی واقعیه...
‫اول از همه.
‫تراژدی یهودیان اروپای شرقی.
‫اعضای هیئت منصفه...
‫پیر گلدمن ویژه نیست، ‫ولی به طرز ویژه‌ای در عذابه.
‫هر دوی ما متعلق به یک دسته از جامعه هستیم، ‫متعلق به دسته یهودیان لهستانی...
‫که در جامعه فرانسه هستند...
‫و اما همچنان اصل خود...
‫اضطراب و زخم‌هایشان را حفظ کردند.
‫از شما می‌خوام که در صورت امکان تاثیر ‫شخصیتش رو نادیده بگیرید...
‫و اون رو بر اساس ظاهرش قضاوت نکنید.
‫و صادقانه می‌گم...
‫زخم دوران کودکی ما ‫ هرگز التیام پیدا نمی‌کنه.
‫امروز از شما خواهش می‌کنم...
‫که به این کابوس خاتمه بدید.
‫ممنونم آقای کیجمان.
‫درخواست تجدیدنظر پایان یافت.
‫قبل از کناره‌گیری دادگاه برای تصمیم‌گیری...
‫شما حرفی ندارید آقای گلدمن؟
‫امیدوارم که شیطانی ‫و ماکیاولیستی جلوه نکرده باشم.
‫یا ماهر در گمراهی و مخفی کردن ‫به نظر نرسیده باشم.
‫یا از اشتباه قضایی به دلیل نژاد پرستی...
‫با لحن بدی استفاده نکرده باشم.
‫به بیان ساده...
‫نمی‌خوام کسی بگه که رفتارم ‫مثل یهودی‌ای بود که...
‫حرفش اینه که غیریهودی‌ها فکر می‌کنن ‫ما یهودی‌ها قاتلیم...
‫و همشون یهودستیز هستن.
‫چهارم ماه مه 1976، ساعت ده شب...
‫قیام کنید.
‫در جواب مسئله مجرمیت گلدمن ‫در هشتم دسامبر 1969...
‫به جرم سرقت 2500 فرانک...
‫از آقای سرژ فارماچی...
‫و همسرشان ژاکلین شامین...
‫دادگاه با هشت رای موافق اعلام مجرمیت کرد.
‫در جواب این مسئله که سرقت ذکر شده...
‫آیا به صورت مسلحانه توسط ‫سارق انجام شده یا خیر...
‫دادگاه با هشت رای موافق اعلام ‫«موافقت با حمل اسلحه» کرد.
‫در جواب این مسئله که آیا پیر گلدمن...
‫در بیستم دسامبر 1969...
‫دست به سرقت 22675 فرانک...
‫از کمپانی وی‌او‌جی زده یا خیر...
‫دادگاه با هشت رای موافق اعلام مجرمیت کرد.
‫در جواب این مسئله که آیا پیر گلدمن، ‫در 16 ژانویه 1970...
‫اقدام به سرقت 7897.35 فرانک...
‫از دفتر سازمان تامین اجتماعی ‫پاریس کرده یا خیر...
‫دادگاه با هشت رای موافق اعلام مجرمیت کرد.
‫در جواب این مسئله که آیا پیر گلدمن...
‫در تاریخ 19 دسامبر 1969...
‫مرتکب قتل سیمون دولونه...
‫داروساز پلاک شش بلوار ‫ریچارد لنوآر شده یا خیر...
‫دادگاه با هشت رای مخالف...
‫اعلام بی‌گناهی کرد.
‫در جواب این مسئله که آیا پیر گلدمن، ‫در تاریخ 19 دسامبر 1969...
‫مرتکب قتل جینین دورکو، ‫با اسم رسمی اوبرت...
‫دستیار داروساز پلاک شش بلوار ‫ریچارد لنوآر شده یا خیر...
‫دادگاه با هشت رای مخالف اعلام بی‌گناهی کرد.
‫در جواب این مسئله که آیا پیر گلدمن...
‫بین سال‌های 1969 تا 1970...
‫یک قبضه سلاح کمری اتوماتیک...
‫هرستال بدون مجوز،
‫یک اسلحه کمری اتوماتیک والتر...
‫و دو خشاب برایشان...
‫به همراه مهمات داشته یا خیر...
‫دادگاه به صورت ناشناس اعلام مجرمیت کرد.
‫در جواب این مسئله که آیا پیر گلدمن...
‫در بین سال‌های 1969 تا 1970...
‫عمدا با استفاده از اسناد...
‫صادره از مقامات دولتی...
‫توانسته یک گذرنامه...
‫و کارت شناسایی ونزوئلایی...
‫جعل و طراحی و تغییر داده باشد یا خیر...
‫دادگاه به صورت ناشناس اعلام مجرمیت کرد.
‫با توجه به بیانیات قبلی...
‫دادگاه و هیئت منصفه...
‫پس از مذاکرات مشترکشان...
‫به صورت ناشناس تصمیم گرفتند...
‫که پیر گلدمن را...
‫به مدت 12 سال به حبس محکوم کنند.
‫گلدمن بی‌گناهه!
‫بعد از گذراندن شش سال ‫در زندان، در پنجم اکتبر 1976...
‫پیر گلدمن مورد عفو قرار گرفت و آزاد شد.
‫سه سال بعد تحت شرایطی که همچنان ‫نامشخص می‌باشد وی ترور شد.
‫مجلس خاکسپاری وی در تاریخ 27 ‫ سپتامبر سال 1979....
‫با بیش از ده هزار شرکت‌کننده شکل گرفت.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.