..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تو رو خدا درو باز کنین!
‫راهزنا بهم حمله کردن.
‫- ترک‌ها؟
‫- آره، خب...
‫ترک و مولداوی و یونانی...
‫به من چه ربطی داره؟
‫تو رو خدا بذارین بیام تو.
‫این وحشیا همراهامو کشتن،
‫وسایل و اسبامو دزدیدن.
‫زخمی شدم. هیچی برام نمونده.
‫- آقا برو رد کارت.
‫ما این درو به روی هیشکی باز نمی‌کنیم.
‫یه جا واسه شب پیدا کن.
‫فردا صبح زود راه غربی رو بگیر و برو.
‫بدون توقف برو.
‫می‌رسی به خونه پیرمرد گورچا.
‫اون بهت غذا میده،
‫یه اسبم واسه سفرت جور می‌کنه.
‫- گفتین گورچا؟
‫باشه!
‫- هر چی شد تو راه وانستا.
‫این جنگل پر از خطرای دیگه‌س.
‫خدانگهدار آقا.
‫- تو رو خدا بهم آسیب نزنین.
‫خانم، من...
‫مارکی ژاک آنتوان ساتورنن دورفه هستم،
‫فرستاده پادشاه فرانسه.
‫آه...
‫ببخشید. آقا، من...
‫اِ...
‫من یه مسافر گمشده‌م. ‫دنبال...
‫خونه پیرمرد گورچا می‌گردم.
‫بهم گفتن اون می‌تونه کمکم کنه.
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫کار ترک‌هاست؟
‫چه بلایی سر اهالی اومده؟
‫- بشینین.
‫می‌خواد پیرمردو ببینه.
‫- خیلی ممنون، من...
‫دارم از گشنگی می‌میرم.
‫خانم... اجازه بدین خودمو معرفی کنم.
‫من مارکی ژاک آنتوان ساتورنن دورفه هستم،
‫فرستاده دیپلماتیک...
‫(پادشاه فرانسه.)
‫- آهای!
‫آنیا!
‫- بابا! ‫- ولاد!
‫بابات برگشته.
‫خدا رو شکر.
‫یگور.
‫- دلم براتون تنگ شده بود.
‫این چه لباسیه باز پوشیدی؟
‫بابا بیدار شده؟
‫آه
‫این کیه؟
‫- اِ...
‫آقا، من مارکی ژاک آنتوان ساتورنن دورفه هستم،
‫فرستاده دیپلماتیک پادشاه فرانسه.
‫یه اتفاق بد باعث شد
‫همراهان و وسایلمو از دست بدم.
‫بهم گفتن یه نفر به اسم گورچا بهم یه اسب میده
‫تا بتونم به سفرم ادامه بدم.
‫البته وقتی به مقصد برسم، مطمئن میشم که...
‫خوب جبران بشه.
‫- شما الان خونه پیرمرد گورچا هستین.
‫ما بچه‌هاش هستیم.
‫من یگور هستم، پسر بزرگش.
‫اینم زنم، آنیا.
‫پسرمون، ولاد.
‫برادرم،
‫پیوتر.
‫و خواهرم، زدنکا.
‫ما عادت نداریم مهمون داشته باشیم، آقا.
‫اونم کسی مثل شما.
‫ولی به هر حال خوش اومدین.
‫هر کاری از دستمون بربیاد براتون انجام میدیم.
‫- یگور، ما دیگه اسب نداریم.
‫- آنیا.
‫- همه چیزمونو ازمون گرفتن.
‫- می‌دونم از کجا گیر بیارم.
‫فردا میرم یکی براتون پیدا می‌کنم.
‫-ممنونم آقا.
‫خیلی لطف کردین.
‫-حتماً متوجه شدین:
‫روستای ما رو ترک‌ها غارت کردن.
‫یه کم بیشتر از یه ماه پیش.
‫تا جایی که تونستم از خانواده و خونه‌م دفاع کردم.
‫صدای به هم خوردن بطری
‫بعد از اون،
‫به چند تا از بازمانده‌های منطقه ملحق شدم
‫که تصمیم گرفته بودن دست به اسلحه ببرن.
‫دنبالشون رفتیم،
‫براشون کمین گذاشتیم
‫و انتقام گرفتیم.
‫حدود ده نفرشون رو سر بریدیم.
‫متأسفانه رئیسشون،
‫اون پست فطرت علی بیک،
‫از دستمون در رفت.
‫-جالبه. راستش...
‫من هم از یه خانواده‌ای هستم که ‫به خاطر جنگیدنشون معروف بودن.
‫نه علیه ترک‌ها،
‫بلکه علیه اربابای بوژو
‫تو...
‫تو قرن سیزدهم.
‫-من میرم به پدرم سلامی بکنم و ‫ببینم می‌تونه شما رو بپذیره یا نه.
‫پدر؟
‫اتاقش خالیه. کجا رفته؟
‫جواب بدین. کجاست؟
‫-رفته.
‫-یعنی چی رفته؟
‫-رفته بجنگه.
‫-بجنگه؟
‫-تفنگ قدیمیش رو برداشت و رفت.
‫نمی‌خواست یه روزی بهش بگن ترسو.
‫-ولی این دیوونگیه.
‫چطور گذاشتین این کارو بکنه؟
‫با این سن و سالش؟ با این وضعیتش؟
‫کجا رفته؟
‫کدوم طرفی رفته؟
‫چی گفت؟
‫-"فرزندانم،
‫"من میروم.
‫"شش روز منتظرم باشید.
‫"اگه بعد از این شش روز بازنگشتم،
‫"برای روح من دعا کنین
‫"چون این به این معناست ‫که در جنگ کشته شدم.
‫"اما اگر یک وقت،
‫"که خدای ناکرده،
‫"بعد از این شش روز برگشتم،
‫"به شما دستور میدهم ‫فراموش کنید که پدرتان بودم
‫"و نگذارید وارد شوم،
‫"هر چه که بگویم یا هر کار که بکنم،
‫"چون آن موقع،
‫"دیگر فقط یک ووردالاک نفرین شده‌ام."
‫-این چه داستانیه؟
‫آخه همه‌تون عقلتون رو از دست دادین؟
‫کی رفت؟
‫-امشب دقیقاً شش روز میشه.
‫ساعت شیش.
‫-پس آماده باشیم که ازش استقبال کنیم.
‫آنیا، شام رو آماده کن. از هیچی کم نذار.
‫اسدنکا، برو براش توت سیاه بچین.
‫و تو، برو لباست رو عوض کن.
‫زود باشین!
‫-خب، خیلی ممنون بابت سوپ. واقعاً...
‫خیلی خوشمزه بود.
‫بازم براتون بریزم؟
‫-هان؟ نه، نه...
‫نه، مرسی.
‫ببخشید. می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
‫یه کلمه‌ای شنیدم
‫که نمی‌دونم معنیش چیه.
‫ووردالاک... ووردالاک چیه؟
‫-نمی‌دونم.
‫-آها؟
‫این اسدنکا خیلی سرد و بی‌روحه.
‫و همین هم باعث بدبختیش شد.
‫-چطور مگه؟
‫-دختر بیچاره...
‫این‌جوری دل بستن ‫به اولین ولگردی که از راه می‌رسه.
‫این‌جا همه چی زود پخش میشه.
‫خلاصه، به همین خاطره که ‫هیچکس حاضر نشد باهاش ازدواج کنه.
‫(افسوس!)
‫(مجبوره همین‌جا بمونه.)
‫پیش ما.
‫برای همیشه.
‫که البته ما هم ناراحت نمی‌شیم،
‫ته دلمون.
‫ولی همش تو رؤیاهاش غرقه،
‫زیر لب دعا می‌خونه
‫و کارهای...
‫عجیب می‌کنه.
‫فکر کنم دیوونه شده.
‫-خب،
‫خیلی ممنون بابت آب گوشت.
‫چه منظره قشنگی!
‫می‌خوای کمکت کنم ‫توی چیدن میوه‌ها؟
‫-تمشک دوست داری؟
‫-آره، من...
‫نفس نفس زدن
‫من عاشقشونم.
‫-من ازشون متنفرم.
‫-تو باید...
‫خیلی نگران پدرت باشی؟
‫-نه.
‫-آها؟
‫بگو ببینم، یه...
‫یه وردلاک چیه؟
‫-چه فایده داره؟ ‫شما باور نمی‌کنید.
‫-بگو حالا.
‫من دوست دارم چیزای جدید یاد بگیرم.
‫-بعضی چیزا هست که ‫بهتره درموردشون حرف نزنیم.
‫-اگه تو میگی.
‫اسدنکا!
‫اسدنکای زیبا!
‫چشمات دوتا مشعلن که روشن می‌کن...
‫اوه! ببین.
‫یه سیب.
‫-مواظب باش قضاوتمون نکنی، غریبه.
‫اینجوری ما هم ‫قضاوتت نمی‌کنیم.
‫بگیر.
‫-چرا اینجوری عذابم میدی، ‫دختر دهاتی کوچولو؟
‫چرا انقدر بی‌رحمی؟
‫بیا دیگه. ‫هیچکی نمی‌بینه ما رو.
‫َ-صبر کن.
‫اول می‌خوام ‫یه چیزی نشونت بدم.
‫اینجا جاییه که دوست دارم ‫یواشکی آب تنی کنم.
‫دنبالم بیا.
‫َ-هی!
‫وایسا منم بیام!
‫-کجایی؟ ‫-صدامو دنبال کن!
‫-کمک!
‫-تصور کن، ‫اگه یکی بیفته.
‫تصور کن جمجمه‌ش ‫به صخره‌های پایین بخوره.
‫صدای شکستن استخون‌ها رو می‌شنوی؟
‫ترسناکه، نه؟
‫می‌خواستم بازومو بهت بدم،
‫ولی امروز به اندازه کافی ‫گرفتیش.
‫-واقعاً چیزی از دخترای لوس دربار کم نداری.
‫-دربار فرانسه؟ ‫-آره.
‫دربار...
‫چرا؟
‫برات جالبه؟
‫-بگو دیگه.
‫َ-چه فایده داره خانوم؟
‫بعضی موضوعات هست که نباید درموردشون حرف زد.
‫دلم برای دربار تنگ شده.
‫و چیزی که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده، غذای فرانسویه.
‫شام‌ها...
‫و مخصوصاً، صحبت با زن‌های خوشگل.
‫چون اینجا خیلی زیاد نیستن.
‫-منم با شما موافقم.
‫راستی،
‫دستپخت آنیا رو چشیدی؟
‫-دلم برای جشن‌ها هم تنگ شده.
‫مهمونی‌های رقص...
‫و رقصیدن.
‫-داری چیکار می‌کنی؟ ‫-سارابند.
‫یا منوئه.
‫خنده
‫-مسخره‌ست. بس کن.
‫-عمراً.
‫خیلی خوبه. ‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫-هرگز.
‫این چیه؟ ‫-یه نقشه اروپا.
‫نگاه کن.
‫-همه جاده‌ها رو می‌شه دید؟ ‫-جاده‌ها و...
‫کوه‌ها، رودخونه‌ها...
‫می‌بینی؟ فرانسه اینجاست.
‫ما، ما اینجاییم...
‫اوم...
‫اون طرفا.
‫-دوست داشتم از اینجا برم.
‫حتی هر جایی.
‫فقط غم و خشونت ‫توی سرزمین ما رشد می‌کنه.
‫-چرا می‌مونی؟
‫-کجا برم؟
‫همه خاطراتم اینجاست.
‫این صخره تنها دوست منه.
‫و روزی که بدبختیم کامل بشه
‫خودمو از لبه‌هاش پرت می‌کنم پایین.
‫من زندگی رو دوست دارم.
‫ولی این چیزی نیست که ‫بیشتر از همه دوست دارم.
‫-آخه چی داری میگی؟
‫اسمش یوان بود.
‫اهل اینجا نبود ‫و نه آینده‌ای داشت،
‫نه پولی که بهم بده.
‫ولی من دوستش داشتم.
‫می‌خواستیم از همه این چیزا فرار کنیم.
‫افسوس که یکی فهمید.
‫قرار گذاشته بودیم ‫نصف شب روی صخره همدیگه رو ببینیم.
‫خیلی منتظر موندم.
‫خیلی.
‫ولی صدای شلیک رو شنیدم.
‫و برگشتم رفتم خوابیدم.
‫همین‌جا دفنش کردم.
‫اینجا جاییه که ‫رویاهام الان آرامش دارن.
‫ولی رویاهام هنوز باهام حرف می‌زنن.
‫همه چیز با کسایی که ‫می‌تونن بشنون حرف می‌زنه.
‫حتی مرده‌ها.
‫دستت رو بده به من.
‫-دستم رو؟
‫بیا.
‫-چه وحشتناک...
‫-به هر حال، ‫من به سرنوشت اعتقادی ندارم.
‫-معلومه، چون سرنوشتی نداری.
‫-سدنکا؟
‫-ساعت.
‫ساعت شش شده.
‫برنگشته.
‫پدرمون دیگه نیست.
‫-چیزی ثابت نمی‌کنه که مرده باشه.
‫-خودش گفت. ‫-خفه شو، احمق.
‫من بهت اجازه حرف زدن ندادم. ‫-اینجوری باهاش حرف نزن.
‫-همه‌تون خفه شید!
‫من بزرگترم ‫و شما باید از من اطاعت کنید.
‫خدای من، پدر!
‫پدر!
‫نفس می‌کشه!
‫-صبر کنید.
‫از کی اینجاست؟
‫-مطمئنم چند روزه ‫که اینجاست.
‫پدر خودمون!
‫-این کارو نکن، یگور.
‫-باید خجالت بکشید!
‫پدر، زخمی شدید؟
‫بشینید. به هوا نیاز داره.
‫پدر، صدامو می‌شنوید؟
‫آه... این سگ.
‫این سگ!
‫یکی ساکتش کنه.
‫-نه...
‫-پیوتر، اطاعت کن.
‫(-آخه چرا؟)
‫-باید یه چیزی بخورید، پدر.
‫-من می‌رم دفنش کنم.
‫خیلی مریض شدید، پدر.
‫ولی چه دیوونگی‌ای بود
‫که تنهایی رفتید ‫با ترک‌ها بجنگید،
‫تو این سن و سال.
‫در حالی که من ‫قبلاً تو جنگ بودم.
‫علی‌بیک...
‫-اینو بالای در ‫آویزون می‌کنید.
‫اینجوری، همه می‌فهمن ‫که دیگه نیست.
‫و اینکه به دست گورچا ‫کشته شده.
‫-چطور ممکنه؟
‫-به من می‌خندی، پسر کوچولو؟
‫-آره، پدربزرگ. تو بامزه‌ای.
‫-بوو!
‫آه...
‫چقدر این بچه رو دوست دارم.
‫آیا گنجی هست
‫خالص‌تر از این تو دنیا
‫از این نگاه معصوم؟
‫-خب دیگه، دیروقته. ‫-نه!
‫-ولاد، بیا بخواب.
‫-نه... ‫-آره!
‫-آه! پدر، باید بهتون بگم...
‫یه مهمون سر سفره‌مون داریم.
‫یه غریبه‌ست.
‫یه ارباب پولدار که تو زمینامون گم شده.
‫اسب نداره و فردا میرم...
‫-امیدوارم جناب عالی ساده ‫بودن خونه‌م رو ببخشین.
‫ما آدمای ساده‌ای هستیم.
‫و اگه رفتارمون ‫به نظرش خشن میاد،
‫بذار با خودش بگه
‫که ما عادت نداریم سر سفره‌مون
‫درباریای پودر مالیده رو مهمون کنیم.
‫-چیا؟
‫-اوه! ولی من خیلی خسته‌م.
‫جناب عالی من رو ببخشن.
‫فردا حرف می‌زنیم.
‫منو ببرین به اتاقم.
‫و اونجا منو بخوابونین.
‫-سگا فکر نمی‌کنن.
‫مغزشون، که از مغز آدم کوچیکتره، بهشون اجازه نمیده که...
‫قضاوت کنن،
‫یا حدس و گمان بزنن.
‫با این حال، ‫وقتی یه سگ دوستت داره،
‫با یه عشق بی قید و شرطه.
‫و این، هر کی که باشی،
‫هر جوری که به نظر برسی، ‫تو چشم اونایی که فکر می‌کنن،
‫حدس و گمان می‌زنن،
‫به خودشون اجازه میدن ‫قضاوت کنن.
‫بگیر.
‫گمش کرده بودی.
‫-ممنون، آقا.
‫بیا.
‫اتاقت رو نشونت میدم.
‫اینجاست.
‫امیدوارم مناسبت باشه.
‫-آره، این...
‫عالیه.
‫خیلی ممنون.
‫-شب بخیر، آقا.
‫-شب بخیر، پیوتر.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫-دارم می‌رقصم. چطور مگه؟
‫-هان؟
‫-پاشو.
‫یگور می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫-سلام.
‫-آه، آقا!
‫بیا. ‫-یگور!
‫پسرت، نمی‌دونم چشه. ‫-الان نه، آنیا.
‫نمی‌فهمم.
‫تمام شب بالای سرش موندم.
‫فکر کنم یه ساعتی چرت زدم.
‫یا نهایتش دو ساعت.
‫نمی‌دونید چقدر خجالت می‌کشم.
‫اگه بلایی سرش بیاد، من...
‫باید برم دنبالش بگردم.
‫- بذارید باهاتون بیام.
‫- نه، خودم تنها میرم.
‫البته، مجبورید برای اسبتون صبر کنید.
‫- می‌فهمم.
‫نزدیک نشو
‫- یگور، خواهش می‌کنم. به حرفم گوش کن.
‫تب داره.
‫غذا نمی‌خوره.
‫- آنیا، آروم باش. بذار رد شم.
‫- به خاطر پدرت ‫حاضری پسرت رو ول کنی؟
‫چه جور مردی هستی تو؟
‫- آنیا!
‫فقط یه تب سادست. ‫بذارش تو تخت.
‫تا شب برمی‌گردم.
‫نگران نباش.
‫- ممنون آقا.
‫می‌ترسم دیوونه بشم.
‫- چی شده؟
‫- دیشب یه خواب وحشتناک دیدم.
‫یه صدایی می‌شنیدم.
‫مثل یه صدای پچ پچ،
‫اون پایین،
‫تو اتاق ولاد.
‫بلند شدم.
‫منتظر بودم چشمام ‫به تاریکی عادت کنه.
‫ولی فایده نداشت.
‫می‌خواستم ولاد رو صدا کنم.
‫ولی جرئت نمی‌کردم.
‫انگار وحشت داشتم ‫که یکی صدام رو بشنوه.
‫و یهو،
‫از خیلی دور،
‫یه صدایی.
‫یه صدای زشت
‫و چندش‌آور.
‫مثل یه جویدن یه چیز خیس.
‫دستام به یه چیزی خورد.
‫تخت کوچولوش بود.
‫ولی ولاد توش نبود.
‫گشتم، ولی فقط تونستم
‫یه ملافه خیس
‫و کثیف پیدا کنم.
‫و بعد هوا پر شد ‫از یه بوی گند...
‫غیرقابل تحمل. ببخشید...
‫- این بچه چشه؟ ‫- هیچی.
‫عجیبه. منم یه خواب آشفته دیدم.
‫- بیا.
‫- یعنی می‌میره؟
‫- اگه کاری نکنیم، احتمالش زیاده.
‫- چی می‌گید؟
‫- به شاخه‌های زالزالک نیاز داریم.
‫گل سیر و چوب صنوبر.
‫- صنوبر؟
‫می‌دونم کجا می‌روئه.
‫- آخه داریم کجا می‌ریم؟
‫- اون شاخه، سمت چپتون.
‫به دردمون می‌خوره.
‫پیوتر،
‫شاخه‌های فرعی رو بکن و ‫تا جایی که می‌تونی نوکش رو تیز کن.
‫- ولی داریم چیکار می‌کنیم؟
‫- یه میخ چوبی.
‫- میخ چوبی؟
‫باشه!
‫- چیزایی که مال قبرن ‫باید تو قبر بمونن.
‫پدرمون دیگه پدرمون نیست.
‫یه لاشه کثیفه که برگشته پیش ما
‫فقط واسه اینکه خونمون رو بمکه.
‫- یه وردلاک به هر کسی حمله نمی‌کنه، آقا.
‫مخصوصاً از خون نزدیکاش ‫لذت می‌بره
‫و کسایی که ‫بیشتر از همه دوستشون داره.
‫اونا هم وقتی می‌میرن، ‫دوباره برمی‌گردن.
‫خانواده‌ها، روستاهای کامل ‫از بین رفتن.
‫تو این منطقه، ‫حتی عشق هم یه نفرینه.
‫آه
‫بعضیا می‌گن ‫واسه پاک کردن آب دهنشون،
‫کفنی رو که باهاش دفن شدن رو می‌جون.
‫- عین خوک می‌جون، ‫در حالی که زل زدن به ما.
‫- جدی می‌گید؟
‫- اینا زالوهای مکار و شروری هستن
‫که هیچی نمی‌تونه بکشتشون.
‫واسه اینکه جلوشون رو بگیریم،
‫باید خونه‌شون رو بسوزونیم،
‫یه مرد خدا روشون آب مقدس بپاشه،
‫یا اینکه از حرکت بندازیمشون.
‫- وقتی مرده‌ها ‫سعی می‌کنن بلند شن،
‫تنها راه نجاتمون
‫اینه که میخکوبشون کنیم به زمین.
‫بریم، وقتشه.
‫- صبر کنین.
‫نمی‌خوای پدرتو بکشی، هان؟
‫- یه نفس تازه کنین، آقا.
‫- خیلی تند راه میرین.
‫از دوستای دربارم تو پیاده‌روی خیلی جلوترین.
‫چون هرچی راجع به من فکر کنین،
‫من دوستای زن هم دارم ‫که خیلی باهاشون صمیمی‌ام
‫و خیلی بهشون احترام میذارم.
‫- به سلامتی.
‫- خیلی جالبه.
‫کم راه میرن و از یه مبل به یه مبل دیگه میرن.
‫- به سلامتیشون.
‫- واسه مسیرای طولانی،
‫از تخت روان استفاده می‌کنن. فکرشو بکن!
‫- چقدر جذاب! واقعاً!
‫الان وقت حرف زدن از دربار نیستا.
‫همه‌تون تو فرانسه این‌قدر ‫به موقع حرف می‌زنین؟
‫بیا.
‫- آهای!
‫نمی‌فهمم، من...
‫همه جا رو گشتم. ‫هیچ اثری ازش نیست.
‫چراغ‌ها رو روشن می‌ذاریم
‫و در ورودی رو باز می‌ذاریم،
‫اگه امشب برگشت.
‫در مورد اسبتون...
‫- الان اولویت نیست. ‫نگران نباشین.
‫برین کنار.
‫چه بلایی سر پسرم آوردی؟
‫- یگور! ‫- جواب بده، بدبخت.
‫- ولش کن.
‫می‌دونی چه اتفاقی داره می‌افته. ‫پیرمرده بهمون هشدار داده بود.
‫اونایی که نمی‌خوان چشماشونو باز کنن
‫باید جواب بدبختی‌هایی که پیش میاد رو بدن.
‫و اون کت رو دربیار. ‫مال تو نیست.
‫- دارن با این چرت و پرتای خاله زنک
‫عقلشونو از دست میدن.
‫وقتی فکر می‌کنم که برادرم ‫هم باورش شده.
‫خب، تعجبی نداره.
‫می‌دونین بچگی با چی بازی می‌کرد؟
‫با روبان.
‫حتماً فکر می‌کنین ما خشنیم، من و پدرم.
‫ولی بدونین اگه این خانواده هنوز زنده‌س،
‫به خاطر ماست.
‫و مطمئناً نه به خاطر طلسم‌ها و آوازهاشون.
‫شما که آدم تحصیل‌کرده‌ای هستین،
‫که باور نمی‌کنین
‫این ووردالاک‌ها وجود دارن؟
‫- نمی‌دونم.
‫- نه دیگه...
‫معلومه که نه.
‫چرا نه خون‌آشام‌ها تا آخرش بریم؟
‫(- آره.)
‫ولاد...
‫بیا نزدیک.
‫- کوچولو!
‫کوچولو!
‫برگرد. کجا میری؟
‫ولاد! ولاد...
‫بیدار شو.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫کجایی؟
‫خودتو نشون بده، آقا!
‫آقا، اگه اینقدر مدیون مهمون‌نوازیتون نبودم،
‫کم‌کم داشتم شک می‌کردم
‫به نیت‌هاتون نسبت به این بچه.
‫- جدی؟
‫- آره...
‫اجازه نمیدم بهش نزدیک شین.
‫بهتون هشدار میدم، مسلحم. ‫اونم چه جوری!
‫این شمشیر افسانه‌ای ‫همراه جد من بوده
‫تو جنگ‌های ایتالیا.
‫و از استفاده ازش ابایی ندارم.
‫- عجب!
‫پس،
‫عالیجناب واسه محافظت از خانواده‌م ‫پیش ما مونده؟
‫عالیجناب خیلی لطف داره.
‫ولی نکنه دامن دخترم
‫شما رو نگه داشته؟
‫شما اولین نفر نیستین، می‌دونین؟
‫- شما...
‫شما اشتباه می‌کنین آقا.
‫نیت من کاملاً پاک و صادقانه‌ست.
‫درسته که من نسبت به اسدنکا ‫یه محبت عمیقی دارم.
‫ولی این محبت اصلاً گناه نیست.
‫- می‌دونم.
‫عالیجناب فوق‌العاده‌ست.
‫قلبش پاکه.
‫خونش اصیله.
‫و اگه اصرار داشته باشه
‫که پیش ما بمونه،
‫من چاره‌ای ندارم جز اینکه ‫قبولش کنم به عنوان یکی از خودمون.
‫احتمالاً در نهایت...
‫- یگور! یگور!
‫پسرتون! پدرتون...
‫- افعی تو لونه‌شه
‫و گرگ امشب خوابیده
‫همه جا آرومه، عزیزم
‫مبادا صدایی در بیاری
‫- افعی تو لونه‌شه
‫و گرگ امشب خوابیده
‫همه جا آرومه، عزیزم
‫مبادا صدایی در بیاری
‫افعی تو لونه‌شه
‫و گرگ امشب خوابیده
‫همه جا آرومه، عزیزم
‫مبادا صدایی در بیاری
‫افعی تو لونه‌شه
‫و گرگ امشب خوابیده
‫همه جا آرومه، عزیزم
‫مبادا صدایی در بیاری
‫- این نتیجه‌ی
‫بی‌توجهی ماست.
‫- پدر؟ خدا رو شکر، ‫شما برگشتین!
‫- با این بچه چیکار کردیم؟
‫با خورشید روزهای پیری‌مون ‫چیکار کردیم؟
‫اون بهترین ما بود.
‫افسوس،
‫اشک‌های ما برش نمی‌گردونه.
‫قوی باش، پسرم.
‫عالیجناب.
‫- به موقع اومدین، آقا.
‫از اونجایی که شما ‫رئیس این خانواده هستین،
‫وظیفه شماست که قبرش رو تبرک کنین.
‫- می‌شنوین؟
‫همین الان این قبر رو تبرک کنین. ‫بهتون دستور می‌دم.
‫- به من دستور می‌دی؟
‫- پیوتر، چطور جرأت می‌کنی؟
‫- یه پسر که به پدرش دستور می‌ده،
‫تا حالا همچین چیزی دیده شده؟
‫- دعا رو بخونین.
‫- اگه قبول نکنم چی؟
‫- شما دیگه پدر ما نیستین.
‫- بس کن، پیوتر!
‫- من دیگه پدرتون نیستم؟
‫پس من کی هستم؟
‫- حالا پیوتر، انجامش بده. ‫- خب، آره!
‫منتظر چی هستی؟
‫انجامش بده!
‫می‌دونستم.
‫دختر کوچولو!
‫چه ننگی...
‫به من حمله کردن.
‫منی که فقط براتون ‫عشق و محبت دارم.
‫حتی برای تو، دخترم.
‫تو...
‫که با اون ولگرد ‫ما رو اینطور بی‌آبرو کردی.
‫خوبه که تفنگ قدیمی من ‫مراقب این خانواده‌ست.
‫ولی بذاریم یگور
‫به وظیفه پدریش برسه.
‫بریم داخل.
‫هیچی برای یه پدر شیرین‌تر ‫از آرامش خونه نیست.
‫آه لذت‌بخش
‫(-اونجا بشین و سعی کن جلب توجه نکنی.)
‫-آخ! حتماً جناب عالی خیلی ‫دلتنگ خونه و کاشونشون هستن.
‫چطور می‌تونیم ‫غمشون رو کم کنیم؟
‫فهمیدم! بیاین برقصیم.
‫با دخترم برقص دیگه.
‫معلومه که دلت می‌خواد.
‫بهت میگم برقص!
‫بفرما.
‫(-میخ کجاست؟)
‫(-پیوتر داردش.)
‫(میرم بیارمش.)
‫-ساق پاهای جناب عالی ‫حتماً خیلی دلبری می‌کنن
‫واسه دخترای جوون ‫دربار فرانسه.
‫آه
‫خوب می‌فهمم چرا.
‫پسرم، بالاخره اومدی.
‫مواظب باش سرما نخوری.
‫بگیر.
‫بیا.
‫با من بیا.
‫نگاه کن.
‫ببین چقدر خوش‌تیپ شدی.
‫تو مثل منی، یگور. ‫تو یه برنده‌ای.
‫تو یه مرد شدی.
‫-فرار کنید.
‫نجات پیدا کنید.
‫-من باهات سختگیر بودم.
‫ولی پشیمون نیستم، چون...
‫-برو عقب، جنازه!
‫حتی وقتی مردی هم ‫اومدی ما رو عذاب بدی!
‫کارت تمومه، هیولا.
‫یگور،
‫سدنکا، بگیریدش.
‫-اگه یه پدر همه چیز ‫واسه بچه‌هاش نباشه،
‫هیچی نیست.
‫با سگش خاکش کنید.
‫آه
‫(-سدنکا!)
‫(به من گوش کن.)
‫(سدنکا! معذرت می‌خوام.)
‫به من نگاه کن، سدنکا. ‫باید همین الان بریم.
‫-همین الان دستتو از رو خواهرم بردار.
‫قبل از اومدن تو ‫همه چی اینجا خوب بود.
‫این تو بودی، غریبه، که ‫بدبختی رو واسه خانواده ما آوردی.
‫من یه مرد باشرفم.
‫حرفم یکیه.
‫فردا صبح ‫اسبت رو بهت میدم.
‫میری و ‫دیگه هیچوقت برنمی‌گردی.
‫اگه یه وقت دوباره ببینمت، ‫آقا،
‫یه لحظه هم معطل نمی‌کنم ‫که بکشمت.
‫-مامان!
‫مامان!
‫-آنیا!
‫فرار کن، آنیا!
‫این پسرت نیست.
‫-ولاد، پسر کوچولوی من!
‫-آنیا!
‫به من گوش کن. برگرد خونه.
‫یگور!
‫-فایده نداره.
‫صدات رو نمی‌شنوه.
‫مست کرده.
‫-این پسرت نیست، آنیا.
‫تو خاکش کردی، دیوونه.
‫-فکر می‌کنی یادم رفته؟
‫-پس فرار کن.
‫فرار کن.
‫تو هم مثل من می‌دونی ‫چی شده.
‫-فکر می‌کنی مرگ
‫و همه شیاطین جهنم
‫حتی برای یه لحظه می‌تونن...
‫به یه مادر هشدار بدن ‫که بره بچه‌ش رو
‫که ازش گرفتن ببوسه؟
‫وحشی!
‫همه‌تون
‫وحشی هستین!
‫-مامان، سردمه.
‫-عزیزم...
‫(-یه پرنده.)
‫یه پرنده.
‫می‌شنوینش؟
‫گوش کنین.
‫داره اومدن منو می‌خونه.
‫-چی می‌گین؟
‫-پیوتر؟
‫داداش عزیزم!
‫این پرنده رو ‫تو برام فرستادی.
‫فقط تو منو بین ‫زنده‌ها نگه داشته بودی.
‫ولی تو به مقصد رسیدی.
‫و منم دارم میام پیشت.
‫من زالزالک رو بافتم.
‫دایره بالاخره کامل شد.
‫آه...
‫پرنده قشنگ.
‫برو به صخره‌م بگو ‫آغوش مهمون‌نوازش رو باز کنه.
‫تو بخار مریم گلی ‫و بخور،
‫از لبه‌هاش می‌پرم پایین.
‫برو،
‫پرنده کوچولو.
‫زود پرواز کن.
‫سفر من تموم شده.
‫بدبختیم کامل شده.
‫-این کارو نکنین، ‫به خاطر خدا. نه!
‫زدنکا، برگردین.
‫خواهش می‌کنم آزادم کنین.
‫-که برادرم بکشتتون؟ ‫چه فکر خوبی...
‫همینجا منتظر اسبتون باشین آقا، ‫و برین.
‫برای همه ‫بهتره.
‫-نه... هیچ کاری نکنین، ‫با هم می‌ریم.
‫می‌برمتون دربار.
‫باغ‌ها رو نشونتون می‌دم.
‫رقص‌ها رو.
‫خوشحال می‌شین.
‫قسم می‌خورم.
‫-دربار...
‫آه...
‫چقدر دوست داشتم...
‫افسوس!
‫-خداحافظ، زدنکا.
‫-خداحافظ و ممنون برای همه چیز.
‫خدا رو شکر...
‫پس!
‫بیا، باید بریم.
‫(دارین چیکار می‌کنین؟ ‫به خودتون بیاین.)
‫(زدنکا، الان وقتش نیست.)
‫-هوم... سرورم سلیقه...
‫عالی داره.
‫چرا؟
‫-زدنکا!
‫زدنکا، کجایی؟
‫-آه، آقا! بالاخره اومدین...
‫باید ازتون عذرخواهی کنم.
‫اجازه دادم احساساتم
‫منو از کوره در ببره.
‫و خیلی پشیمونم.
‫برگردین، دوست من!
‫برگردین!
‫-زدنکا!
‫-صبر کن...
‫از من ناراحت نشو، غریبه زیبا.
‫از من متنفر نشو
‫که نتونستم آزاد باشم.
‫سرنوشت ظالم...
‫اگه فقط زودتر ‫با تو آشنا شده بودم،
‫زندگیم چقدر ‫می‌تونست متفاوت باشه.
‫دوستت دارم.
‫نفرین بر تو باد.
‫نپر، زدنکا.
‫-وقت زیادی ندارم.
‫و شما آزادین.
‫اگه ذره‌ای دوستی ‫برام قائلین،
‫به حرفام گوش بده.
‫قبل از اینکه این دنیا رو ترک کنی ‫باید بشناسیش.
‫دنیا بزرگ و شگفت‌انگیزه.
‫مثلاً برو به دربار فرانسه.
‫آره. چرا که نه؟
‫برو نشون بده...
‫به اون آدما که زیبایی چیه،
‫نجابت چیه.
‫هر جور دوست داری زندگی کن.
‫ببخشید.
‫عذر می‌خوام.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برگرفته از دفتر خاطرات دوک‌نشین ‫گرامنت ورسای، ۷ ژوئن ۱۷...
‫(...) حوالی ساعت چهار صبح، خدمتکارم با عجیب‌ترین ‫موجودی که تا به حال دیده‌ بودم وارد اتاق شد: زنی
‫غریبه، گم‌شده و به سفیدی شمع، که انگار از من کمک ‫می‌خواست. بدون تردید او را پذیرفتم. خدایا! چه اندوهی
‫در آن نگاه و با این حال چه لطف و زیبایی در رفتارهایش! ‫این دختر بی‌چاره را تنها چند ساعت است می‌شناسم،
‫اما همین حالا عمیق‌ترین احساسات را نسبت به او ‫دارم. فکر می‌کنم او هم به من علاقه‌مند شده است...
" بر اساس کتاب " خانواده ووردالاک نوشته: آلکسی تالستوی