..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ببین، پسرم.
‫خانه‌های کابرینی-گرین شیکاگو در اصل ‫برای تامین مسکن عمومی کارگران در طول
‫جنگ جهانی دوم ساخته شدند. تا اوایل ‫دهه ۱۹۶۰، بیشتر ساکنان آن آمریکایی‌های
‫سیاه‌پوست بودند. در پرجمعیت‌ترین حالت، ‫۱۵،۰۰۰ نفر در کابرینی-گرین زندگی می‌کردند
‫که آن را به یکی از بزرگترین مجتمع‌های ‫مسکن عمومی در کشور تبدیل می‌کرد.
‫پاییز 1992 ‫کابرینی-گرین | شیـــکاگو
‫اریک، اصلاً هُلش میدی؟
‫دارم همین کارو می‌کنم دیگه!
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫لعنتی!
‫هی، اسلاگ، اسلاگ!
‫هی، اسلاگ!
‫اسلاگ، بیا یه کمکی ‫به ما بده، باشه؟
‫چرا بهم نگفتین؟
‫طبقه دهمه. تو بودی، ‫تا ابد طول می‌کشید.
‫- تازه آسانسورم خرابه. ‫- همیشه خرابه.
‫راست میگی. منم همینو می‌گم.
‫این تشک خیلی سنگینه.
‫هنوزم نمی‌خوای بهمون کمک کنی؟
‫نه، نه، من خوبم.
‫- مامان می‌دونه داری می‌پری؟ ‫- نه، مگه اینکه تو بهش بگی.
‫- اگه بهش بگم چی؟ ‫- وای، دی، برو اونور.
‫- بذار بپرم. ‫- چرا؟
‫که زخمی بشی و بری ‫پیش مامان گریه کنی؟
‫خیلی بدجنسی!
‫ببین، الانم داری ‫گریه می‌کنی، نه؟
‫اینطوری نیست!
‫لازم نیست اینجوری ‫با خواهرت رفتار کنی.
‫همه که نمی‌تونن بپرن.
‫مثل من.
‫تو کابرینی-گرین،
‫فقط یه قانون تو زمین بازی هست.
‫مهم نیست چند سالته...
‫چقدر پول داری...
‫چقدر بزرگ یا قد بلندی...
‫یا کوتاهی.
‫تنها چیزی که مهمه...
‫اینه که بتونی بپری.
‫ما بزرگ شدیم
‫داشتم پرواز می‌کردم، مرد.
‫نزدیک‌ترین جایی ‫بود که به خدا رسیدم.
‫کاش بهم می‌گفتی ‫چجوری اینکارو می‌کنی.
‫یه رازه.
‫اگه بهت بگم، دیگه بهترین نیستم.
‫پس نگو.
‫- واسه شام اوکی هستی، داداش؟ ‫- آره.
‫باشه. می‌بینمت.
‫اوناهاش. چرا انقدر قیافت داغونه؟
‫اگه بابا ببینتت حسابی شاکی میشه.
‫- خب که چی؟ ‫- پسر، تو دردسر افتادی!
‫- صداتو می‌شنوم، مالک! ‫- منم صدای تورو می‌شنوم، امبر.
‫اریک، حموم لازمیا!
‫تو که مامانم نیستی!
‫خوبه که نیستم. وگرنه ‫حسابی کتکت می‌زدم.
‫پس تو...
‫- چی درست می‌کنی؟ ‫- به تو چه.
‫باشه.
‫چقدر می‌گیری، مادربزرگ؟
‫دو دلار.
‫اینجوری که پولدار نمیشی.
‫هوم. فکر می‌کنی دارم ‫سعی می‌کنم پولدار شم؟
‫چرا این قوطی‌ها هیچوقت ‫توش بیسکوییت نیست؟
‫هی، گفتم ۲ دلار.
‫مالک.
‫درباره پریدن چی بهت گفته بودم؟
‫کی بهت گفت؟
‫♪ لا، لا-لا، لا-لا ♪
‫خبرچین.
‫لازم نبود چیزی بهم بگه،
‫من خودم می‌دونم. من مامانتم.
‫باید می‌دیدی منو.
‫یه رکورد جهانی شکستم. ‫داشتم پرواز می‌کردم!
‫اوه، پس الان داری پز میدی، آره؟
‫تو گفتی می‌تونم بپرم ‫تا وقتی که گیر نیفتم.
‫الان فکر می‌کنی ‫خیلی بامزه‌ای، نه؟
‫مامان، مایکروویو به ‫مایکروویو دیگه چی گفت؟
‫بگو ببینم.
‫من گرممه یا اینجا گرمه؟
‫مامان.
‫این خیلی خوب بود، مالک!
‫تشویقش نکن!
‫وای، لعنتی!
‫هی، مرد کوچولو، اون تو چه خبره؟
‫هوم. اوم-اوم-اوم. ‫ببین، تو شلوغی.
‫هر کاری که دلت ‫می‌خواد انجام میدی،
‫بدون اینکه ببینی ‫کی چی میگه.
‫درست مثل بابات.
‫- هی، مامان؟ ‫- هوم؟
‫خرس‌ها چجوری خنک می‌مونن؟
‫می‌دونم که بالاخره میگی. بگو.
‫کولر خرسی. ‫(بِرکاندیشنر به جای ایرکاندیشنر)
‫باید رو نحوه گفتنت کار کنی.
‫دیانا، عزیزم، اگه مواظب ‫نباشی می‌افتی توش.
‫دختر کوچولو، چرا تو خونه ‫من داد و بیداد راه انداختی؟
‫- یه عنکبوت اینجاست، مامان! ‫- ولش کن.
‫اگه موقع خواب بیاد رو صورتم چی؟
‫- نمیاد. ‫- روت تخم می‌ذاره.
‫وقتی بیدار میشی، بچه عنکبوتا
‫- از گوشات میان بیرون. ‫- وای خدا! مامان!
‫میشه دست از اذیت ‫کردن خواهرت برداری؟
‫چرا طوری رفتار می‌کنه ‫انگار تا حالا ندیده؟ بزرگ شو!
‫اونی که باید بزرگ ‫شه تویی، مرد کوچولو.
‫وای خدا، وای خدا.
‫- مالک! میشه باهاش بازی نکنی؟ ‫- از خونه‌م بندازش بیرون!
‫- از خونه‌م ببرش بیرون! ‫- باشه! باشه! دارم انجامش میدم. اه!
‫بیا دیگه، قانونش رو که ‫می‌دونی. دستش رو بگیر.
‫دست خواهرت رو بگیر. بیا دیگه.
‫سرهاتون رو خم کنید لطفاً. ممنون.
‫پدر آسمانی، برای ‫این روز ازت ممنونیم.
‫ازت می‌خوایم که این ‫غذا رو برکت بدی،
‫بذار برای بدن‌هامون مغذی باشه.
‫خدایا، ممنون برای همه ‫چیزهایی که بهمون دادی
‫و اینکه هر روز ‫به دادن ادامه میدی.
‫و، اوم، پدرم رو برکت بده،
‫که امروز هفتاد سالش می‌شد.
‫برکتش بده.
‫اوهوم.
‫- آمین. ‫- آمین، آمین.
‫خنده‌داره نه
‫که داریم تولد بابابزرگ ‫رو جشن می‌گیریم
‫با اینکه حتی زنده نیست؟
‫هنوزم روز تولدشه.
‫باید بهش احترام بذاریم.
‫ولی اون دیگه پیرتر نمیشه.
‫پنج سال گذشته، دلورس.
‫الان فقط داری گیجشون می‌کنی.
‫گیجشون نمی‌کنم، مامان.
‫پس چطوری باید بفهمن ‫بابابزرگشون کی بوده؟
‫خب، کی برای دسر هیجان‌زده‌ست؟
‫- من، من، من! ‫- آره؟ باشه.
‫همه چی تو بشقابت رو بخور،
‫بعد شام دسر می‌گیری.
‫دیدی، مامان؟ داریم جشن می‌گیریم. ‫یه کم حال و هوات رو عوض کن.
‫چطوره یه دسر برای ‫زنده‌ها درست کنی؟
‫چهار روزه پشت سر هم ‫داریم این رو می‌خوریم.
‫کم‌کم دارم تبدیل به سبزی میشم.
‫چرا خودت غذا درست نمی‌کنی؟
‫من خیلی کوچیکم که ‫از گاز استفاده کنم.
‫نه، نیستی.
‫هیچ‌وقت خیلی کوچیک نیستی. ‫درسته؟ من هم‌سن اون آشپزی می‌کردم.
‫اوهوم
‫ذهنت رو روش بذاری، ‫می‌تونی انجامش بدی.
‫من ذهنم رو روی مک‌دونالد گذاشتم،
‫نمی‌بینم تو بشقابم باشه.
‫خیله خب.
‫همه چشم‌هاتون رو ببندید.
‫بیاید دیگه.
‫حالا، تصور کنید...
‫صدای جلز و ولز ‫ماهیتابه رو می‌شنوید.
‫و می‌تونید بوی بیکن ‫ضخیم رو حس کنید،
‫بهترین نوعش از قصابی.
‫و یه سری سیب‌زمینی ‫و مرغ سرخ‌شده هست
‫که تو روغن اون بیکن پخته شده.
‫و کنارش،
‫یه لیوان بزرگ آب پرتقاله.
‫سرده، با پالپ‌هایی ‫که روش شناورن،
‫همون‌جوری که دوست دارید.
‫و همینطور که آب دهنتون ‫راه افتاده، نگاه می‌کنید پایین.
‫چشم‌هاتون رو باز کنید.
‫ممم!
‫فردا میرم خرید.
‫آب میوه‌م رو یادت نره.
‫همه خوششون اومد به جز تو.
‫می‌تونم کمک کنم؟
‫دست‌هات تمیزه؟
‫این چطوره؟
‫می‌تونی با شمردن ‫این بهم کمک کنی.
‫ده، بیست، سی، چهل، ‫پنجاه، شصت، شصت و پنج.
‫باشه.
‫حالا، می‌دونی این ‫برای چیه، درسته؟
‫پس 65 دلار برای برقه،
‫30 دلار برای گازه،
‫20 دلار برای آبه
‫و 250 دلار برای اجاره.
‫حالا، همه‌ش روی هم، چقدر میشه؟
‫نه، نمی‌خوام از ‫انگشت‌هات استفاده کنی.
‫بیا، تمرکز کن.
‫355 دلار؟
‫یکشنبه‌ست. برای چی ‫داری امتحانش می‌کنی؟
‫بذار زندگیش رو بکنه.
‫خب، من امروز رفتم پرش.
‫از همه بلندتر ‫پریدم، حتی از مالک.
‫جدی؟
‫چطوری اینا رو درست کردی؟
‫وقتی من و گوردون ‫تازه اومده بودیم اینجا،
‫همه چیزی که می‌خواستیم ‫یه کم رنگ تو خونه بود.
‫ویکتوریا پارچه‌ها رو بهمون داد.
‫و من با اون چرخ خیاطی
‫که از می‌سی‌سی‌پی با ‫خودم آورده بودم دوختمشون.
‫کجای می‌سی‌سی‌پی؟
‫توپلو.
‫پدربزرگت، والدینش، والدین من،
‫همه فامیل‌هامون اونجا به ‫دنیا اومدن و بزرگ شدن.
‫ولی تو لهجه نداری، مامان‌بزرگ.
‫خب، الان تقریباً از بین رفته.
‫با گذر زمان از دستش میدی.
‫دلت برای اونجا تنگ میشه؟
‫خب، هر از گاهی، ‫تو خواب میاد سراغم.
‫بعضی وقت‌ها، حتی می‌تونم...
‫می‌تونم صدای مامانم رو ‫بشنوم که برای شام صدام می‌کنه.
‫دلم برای مامانم تنگ شده.
‫دلم برای مردم تنگ شده.
‫ولی دلم واسه اونجا تنگ نشده؛ ‫نه.
‫هر موقع در مورد اونجا حرف میزنی...
‫حرفات شبیه شعره.
‫همه چیش یه حال و هوای شعرگونه داره.
‫می‌تونه طبیعت باشه، ‫می‌تونه حرف زدن باشه.
‫می‌تونه یه پرنده باشه.
‫میشه دست از ور ‫رفتن باهاش برداری؟
‫قراره اینو بندازیش دور؟
‫تو چی فکر می‌کنی، مالک؟
‫این ژاکت به تن مامانت زار نمی‌زنه؟
‫- نه. ‫- اون نگهش می‌داره
‫تا وقتی که فقط تیکه پاره بشه.
‫ببین. خودت می‌بینی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بغلت کردم.
‫مثل وقتایی که تو ‫منو بغل می‌کردی.
‫دوستت دارم، مامان.
‫به پسری که نمی‌تونه ‫بپره چی میگن؟
‫- چی؟ ‫- اریک.
‫به یه حلزون روی کشتی چی میگن؟
‫- چی؟ ‫- ملوان حلزونی. (Snail -> Snailor)
‫به سه تا درخت چی میگن؟
‫- چی؟ ‫- یه سه‌گانه. (Trees -> Trio)
‫- چطوری یه دستمال کاغذی رو می‌رقصونی؟ ‫- چطوری؟
‫یه کم آهنگ بوگی توش میذاری. ‫(نوع موسیقی در سبک راک برای رقص)
‫مایکل جردن بدون ‫اسکاتی پیپن کی می‌شد؟
‫نمی‌دونم. بازم ‫بهترین بازیکن می‌شد.
‫خنگی مگه؟
‫آیزایا توماس بهترین ‫بازیکن غرب آمریکاست.
‫هرکی سر راهش ‫وایسه رو نابود می‌کنه.
‫اگه اسکاتی نبود، مایکل جردن ‫فقط یه بازیکن معمولی بود
‫که نمی‌تونست از ‫سد آیزایا رد بشه.
‫پس ام.جی ‫به اسکاتی نیاز داره.
‫خب، در واقع، اونا یه ‫جورایی به هم نیاز دارن...
‫شماها اشتباه می‌کنید.
‫اونا بدون هوراس گرنت هیچی نمی‌شدن.
‫- برو بابا. ‫- شماها منتظر من نموندین.
‫دیر می‌رسیدیم.
‫چند بار باید بهت بگیم؟
‫- آره حتماً. من که هیچوقت دیر نمی‌کنم. ‫- من که هیچوقت دیر نمی‌کنم.
‫خفه شو بابا!
‫هی! بازم منو جا گذاشتین!
‫می‌خوای خانم ویلیس رو ‫تحت تأثیر قرار بدی یا چی؟
‫من؟ تو همیشه اینجوری میگی،
‫خانم ویلیس، من واسه ‫تکالیفم کمک می‌خوام.
‫بعد کلاس میری پیشش.
‫لعنتی، پسر. یکم خونسرد باش.
‫خانم ویلیس پولداره. از ‫ماشین خوشگلش معلومه.
‫اریک، یه تویوتا کرولا داره.
‫- همینو گفتم دیگه. ‫- پولدار باشه یا نه، در دسترسه.
‫باید واسه اون لحظه‌ام آماده باشم.
‫هیچ لحظه‌ای در کار نیست.
‫تازه، اون با هیچکس از ‫این دور و بر نمی‌پره، عمراً.
‫تنها وقتی که باهات حرف می‌زنه
‫وقتیه که تکالیفتو ‫انجام نداده باشی
‫و می‌خواد به مامانت زنگ بزنه.
‫- جاستین. ‫- حاضر.
‫خانم - تایرون.
‫حاضر!
‫می‌دونم این صدای ‫تایرون نیست، ساموئل.
‫دست از مسخره بازی بردار.
‫ساموئل.
‫مامانم اسم منو ‫از یه پیامبر گرفته.
‫اسمت از یه پیامبره ‫ولی هنوزم بی پولی.
‫اوه، خوب جوابتو داد. آره.
‫- جورجیا؟ ‫- حاضر.
‫- بث؟ ‫- حاضر.
‫اوه. سر من واقعاً اینقدر بزرگه؟
‫یعنی، از حد معمول بزرگتره.
‫لطفاً برای سوگند وفاداری بایستید.
‫من سوگند وفاداری ‫یاد می‌کنم به پرچم
‫ایالات متحده آمریکا.
‫و به جمهوری که نماینده آن است،
‫یک ملت زیر نظر خدا،
‫تجزیه‌ناپذیر، با آزادی ‫و عدالت برای همه.
‫...برای همه.
‫باید آروم باشین، باشه؟
‫من بردم.
‫- سه تا از پنج تا. ‫- باشه.
‫اونجا رو نگاه کن.
‫سقفه دیگه. خب که چی؟
‫- ترک‌ها رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫اگه خیلی دقیق نگاه کنی، ‫تبدیل به ستاره میشن.
‫امتحان کن.
‫باید درست و حسابی سعی کنی.
‫دارم سعی می‌کنم.
‫الان می‌بینیشون؟
‫آره.
‫سلام!
‫هی!
‫اسم من مالکه!
‫و اسم من اریکه! و یادت نره!
‫- اسم من مالکه! ‫- و اسم من اریکه!
‫سلام!
‫ما رو دست کم نگیرین!
‫ما رو فراموش ‫نکنین! من وجود دارم!
‫من وجود دارم!
‫هی! اوه! هی! اوه!
‫- سلام عزیزم. ‫- سلام مامان.
‫سلام مامان.
‫سلام عزیزم.
‫- غذا خوردن؟ ‫- معلومه که خوردن.
‫- من دو تا شام خوردم. ‫- آره؟
‫دختر بزرگ من.
‫خیلی به خودت می‌بالی.
‫مامان، چرا اینقدر ‫خسته به نظر میای؟
‫چون مامانت بیرون داشت ‫واسه این خانواده کار می‌کرد،
‫واسه همینه.
‫باهام حرف بزن.
‫می‌دونی چیه مامان؟
‫الان می‌دونم همه ‫چقدر درآمد دارن.
‫فیش حقوقی همه رو می‌بینم.
‫دقیقاً می‌دونم ارزش بقیه چقدره.
‫وقتی نمی‌دونستم ‫خیلی راحت‌تر بود.
‫خب، دارن مثل سگ ازت کار می‌کشن.
‫واسه چی؟
‫قراره بهت اضافه حقوق بدن؟
‫چرا این حرفو می‌زنی؟
‫می‌دونی که الان ‫نمی‌تونم درخواست کنم.
‫چرا نه؟ بهش نیاز ‫داریم. باید بخوای.
‫و چی؟ خطر اخراج ‫شدن رو به جون بخرم؟
‫یه صف طولانی از آدما
‫پشت در منتظرن تا شغل منو بگیرن.
‫همشون هم مدرک ‫الکی پلکی دانشگاه دارن.
‫این واقعیته،
‫یا اینو بهت میگن ‫تا سر جات بمونی؟
‫همین آب باریکه رو...
‫میخوام نگهش دارم؛ باشه؟
‫با همین به سختی از ‫پس مخارج بر میام.
‫یه جوری میگی انگار
‫من نمی‌فهمم داری از چی می‌گذری.
‫ببخشید. منظوری نداشتم مامان.
‫می‌خواین امتحانش ‫کنین؟ هی، امتحان کنین.
‫همه طرفدارشن، بفرما.
‫نه، من نمی‌خوام.
‫این یارو حتی شمردن هم بلد نیست.
‫پسر، تو فقط حسودیت میشه.
‫من که ساعت نمی‌خریدم ‫و تو مدرسه نشون نمی‌دادم.
‫نمی‌خوام ازم دزدی بشه.
‫تو که اصلاً پول نداری ساعت بخری.
‫- اصلاً پول خودش نیست. ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫- پول، پوله. ‫- مواد فروختن که شغل واقعی نیست.
‫سر کوچه وایمیسته، مراقب داداششه.
‫یه روز بالاخره کشته میشه.
‫باشه. لازم نیست بحث کنیم.
‫نگاه کن، پلیسا اینجان.
‫چرا پلیسا اینجان؟ چی شده؟
‫- یکی تیر خورده. ‫- کشته شده؟
‫- نمی‌دونم. ‫- یکی کشته شده.
‫مرد، آروم باش. هی. هی، مرد.
‫مامان، اینا چیه؟
‫گفتن باید اینجا بمونیم تا ‫یه کارت شناسایی بگیریم.
‫یه چیزی درباره امنیت.
‫امنیت کی؟ امنیت ما؟
‫ما اینجا زندگی می‌کنیم...
‫فکر می‌کنی براشون مهمه؟
‫تو خونه خودمون باهامون ‫مثل سوسک رفتار می‌کنن.
‫ببخشید. آقای پلیس.
‫اگه اینجا زندگی می‌کنیم، واقعاً به ‫کارت شناسایی نیاز نداریم، درسته؟
‫همه برای ورود به کارت ‫شناسایی نیاز دارن، خانوم.
‫بچه‌های من چی؟
‫- اینجا زندگی می‌کنن؟ ‫- بله.
‫اونا هم مثل بقیه به ‫کارت شناسایی نیاز دارن.
‫هیچکس نمی‌تونه بره داخل ‫یا بیاد بیرون. قانون جدیده.
‫منظورت از قانون چیه؟ اینا بچه‌ن.
‫برای کنترل اونا ‫به چی نیاز دارین؟
‫اگه سوالی دارین، با ‫نماینده CHA تماس بگیرین.
‫ما داریم کارمون رو انجام میدیم.
‫شیطونه میگه جلوشونو بگیرم؛ ‫با ما مثل مجرما رفتار می‌کنین.
‫این کاریه که می‌کنن. ‫ذره ذره خُردت می‌کنن.
‫کی بود؟
‫شنیدم یه بچه بود.
‫- چند سالش بود؟ ‫- نمی‌دونم.
‫هی. بچه‌ها، بیاین. دور نشین.
‫تقریباً نوبت ماست.
‫یه پسر بچه بود.
‫کجا اتفاق افتاد؟
‫درست بیرون مدرسه، با مامانش.
‫این محله دیگه مثل قبل نیست.
‫وسط روز روشن.
‫- دلورس. ‫- باورنکردنیه.
‫این خیلی زیاده.
‫اریک می‌تونه خودش برداره عزیزم.
‫ولی نگاش کن.
‫به اندازه کافی نمی‌خوره. لاغره.
‫- هی، مامان؟ ‫- هوم؟
‫چرا کارت شناسایی گرفتیم؟
‫اوم...
‫تا کسایی که اینجا زندگی ‫نمی‌کنن نتونن بیان داخل.
‫کل محله داره می‌ره تحت قرنطینه
‫به خاطر این تیراندازی‌هایی ‫که داره اتفاق می‌افته.
‫پس مگه اینکه داری ‫میری یا میای از مدرسه،
‫توی خونه بازی می‌کنی، باشه؟
‫توی خونه چیکار کنیم؟
‫خب، دیگه پریدن و ‫جست و خیز رو لولو برد،
‫این صد در صده.
‫تو و من می‌تونیم ورق بازی کنیم.
‫ایده خیلی خوبیه، اریک.
‫می‌تونی شب بمونی. ‫به بابات زنگ می‌زنم.
‫ولی شیر آب دیوونش می‌کنه.
‫نمی‌تونم برم خونه اون بمونم؟
‫تو که همین الانشم اینجایی.
‫تازه، اون شیر آب هم درست میشه.
‫آه، همش همینو میگی.
‫منم همش ازشون می‌خوام.
‫سه ماه پیش شکایت ‫کردم. دیگه چیکار کنم؟
‫اگه کل آپارتمان رو آب بگیره چی؟
‫- آب بگیره؟ ‫- من که شنا بلد نیستم.
‫خب، پس من یه قایق می‌سازم.
‫مثل، اوم، کشتی نوح؟
‫نه، به اون بزرگی نه.
‫و مطمئناً جایی واسه ‫هیچ حیوونی توش نیست.
‫ولی هر کی اینجا ‫باشه و بخواد سوار شه،
‫می‌تونه سوار شه.
‫چوبشو از کجا میاری؟
‫واسه ساختن قایق؟
‫حرفت درسته، مامان.
‫تو کابرینی-گرین به اندازه ‫کافی درخت واسه این کار نیست.
‫امشب همینجا می‌مونی. حرف آخرمه.
‫اونا چی؟
‫می‌فهمم وقتی یه جا ‫از رونق افتاده، دلورس.
‫می‌تونیم بریم یه جای دیگه.
‫به این سادگیا نیست. ‫خودت می‌دونی.
‫لطفاً برای ادای ‫سوگند وفاداری بایستید.
‫من سوگند وفاداری ‫یاد می‌کنم به پرچم
‫ایالات متحده آمریکا.
‫و به جمهوری که نماینده آن است،
‫یک ملت زیر نظر خدا،
‫تجزیه‌ناپذیر، با آزادی ‫و عدالت برای همه.
‫لطفاً همچنان بایستید
‫تا یک دقیقه سکوت به احترام ‫دنترل دیویس رعایت کنیم.
‫دنترل دیویس هفت سالش بود.
‫اون تو 500، وست ‫اوک زندگی می‌کرد.
‫اون و مادرش یه روز ‫داشتن می‌رفتن مدرسه،
‫که صدای شلیک گلوله شنیدن.
‫گلوله به کنار سر دنترل خورد.
‫بردنش بیمارستان.
‫قبل از اینکه برسن ‫اونجا مرده بود.
‫ممنون.
‫دانشمندا معتقدن ‫درختای سرخ اولین بار
‫تو دوره ژوراسیک حدود ‫160 میلیون سال پیش پیدا شدن.
‫بقایایی که ‫باستان‌شناسا پیدا کردن
‫نشون میده همچین ‫جنگلایی با درختای غول‌پیکر
‫عمدتاً تو نیمکره ‫شمالی پخش شده بودن.
‫جنگلایی که هنوز باقی موندن،
‫مثل اونایی که تو پارک ‫ملی ردوود پیدا میشن،
‫یه پیوند مهم بین ‫گذشته و حال هستن.
‫این درختای باریک ‫مدام با هم رقابت می‌کنن،
‫با هر سلول از بدن ‫عظیمشون به سمت خورشید
‫دراز می‌کشن.
‫همونطور که واسه ‫انرژی خورشید می‌جنگن،
‫درختا بلندتر و بلندتر میشن.
‫سکویاهای غول‌پیکر می‌تونن تا...
‫بله؟
‫میشه برم دستشویی؟
‫می‌تونی بری.
‫... 1.6 میلیون پوند رشد کنن.
‫شاخه‌های بالاییشون ‫یه تاج تشکیل میدن
‫که یه گنبد سایه درست می‌کنه،
‫که بین تنه‌های غول‌پیکر...
‫چی شد اسلاگ؟
‫خانم ویلیس گفت می‌تونه ‫تا وقتی برگردیم نگه داره.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫بریم!
‫آره! رسیدیم! رسیدیم!
‫رسیدیم، رسیدیم، رسیدیم!
‫- اوه، اینو نگاه کن. ‫- خیلی باحاله.
‫- ازش خوشت میاد؟ ‫- نه.
‫چون اگه خوشت میاد، باید بهش بگی.
‫صدات خیلی تابلوئه.
‫من ازش خوشم نمیاد. من عاشقشم.
‫- پس اینو بهش بگو. ‫- اون خیلی واسم پولداره.
‫- فقط نگاش کن. ‫- این که خوبه.
‫بابام بهم گفته وقتی یه زن بتونه ‫واست شام بخره، یه امتیازه.
‫نه داداش، فقط قسمت نبود.
‫تو از شکستن کله خودت نمی‌ترسی،
‫ولی از یه خانم مهربون می‌ترسی؟
‫- حق با توئه. دارم میرم. ‫- آفرین.
‫ببخشید خانم.
‫فقط می‌خواستم بگم دوستتون دارم.
‫فکر نمی‌کنم هیچوقت تو کل زندگیم
‫کسی رو پیدا کنم که مثل ‫شما دوستش داشته باشم.
‫هی، بچه. چرا مدرسه نیستی؟
‫روز مارتین لوتر کینگه. ‫سرت به کار خودت باشه.
‫لعنتی!
‫خب، کجان؟
‫اینجا میگه تو یه ایستگاه قطارن.
‫باشه، پس چرا این یارو داره ‫کمکشون می‌کنه چمدوناشونو ببرن؟
‫خودشون می‌تونن چمدوناشونو ببرن.
‫خب، واسه این کار ‫بهش پول میدن دیگه.
‫خب که چی؟ مگه ‫خودشون دو تا دست ندارن؟
‫دارن میرن شیکاگو، ‫ولی از کجا میان؟
‫می‌سی‌سی‌پی. درست ‫مثل مادربزرگ من.
‫شاید منم از همونجا اومدم.
‫مطمئن نیستی؟
‫نه.
‫همه مثل دونه‌های قاصدکن.
‫از یه جا به یه جای ‫دیگه پرت میشن،
‫بعد اونا هر جایی که ‫میفتن همونجا کاشته میشن.
‫یا مثل اون درختای کالیفرنیا هستن.
‫درختای سرخ؟
‫اونا میلیون ها ساله که تو همون جا موندن.
‫همه سوار شید! ‫
‫اوه!
‫چرا آدمای پولدار انقدر عصبانی هستن؟
‫ببین چجوری دارن دعوا میکنن.
‫مگه نمیدونی من کی ام؟
‫مگه نمی‌دونی من تو خیابون ‫لیک شور زندگی می‌کنم؟
‫تو به آرایش خیلی ‫بیشتری نیاز داری
‫تا شخصیت زشتت رو بپوشونی.
‫- از سر راهم برو کنار! ‫- بعداً می‌بینمت بوگندو.
‫واقعاً تو این دنیا یه ‫مشت آدم دیوونه هست.
‫آره، راست میگی.
‫دیوید، ببخشید،
‫ولی الان نمی‌تونم برگردم دفتر.
‫نه، هنوز نتونستم پسرم ‫رو پیدا کنم. باشه...
‫نمی‌دونم.
‫ولی واقعاً باید قطع کنم
‫-شاید یکی بخواد زنگ بزنه. ‫-مامان. چی شده؟
‫اوکی، اینجاست.
‫وای خدا رو شکر. آخ عزیز دلم.
‫-حالت خوبه؟ آره؟ ‫-آره. آره.
‫آره؟ باشه. کسی اذیتت نکرد؟
‫-نه. ‫-باشه.
‫-کجا بودی؟ ‫-موزه هنر.
‫-چی؟ ‫-موزه هنر.
‫باشه، ولی تو موزه ‫هنر چیکار می‌کردی؟
‫داشتن یه مستند خسته‌کننده ‫طبیعت نشونمون می‌دادن.
‫مجبور شدیم از اونجا بزنیم بیرون.
‫داشتی با کی حرف می‌زدی؟
‫اون دوست کوچولوت، ‫اریک، قراره تنبیه بشه.
‫دیگه نمی‌تونه بیاد پیشت، یه ‫مدت این دور و برا پیداش نمیشه.
‫ولی ایده پیچوندن ‫مدرسه مال من بود.
‫آه، مطمئنم همینطوره، مالک.
‫آره، مطمئنم همینطوره. من ‫اینجا داشتم از نگرانی می‌مُردم!
‫بچه جون، باید حسابی کتکت بزنم.
‫هیچ اتفاقی نیفتاد که...
‫ولی ممکن بود یه چیزی بشه!
‫اینو تو نمی‌فهمی!
‫لعنتی. دنترل کشته شد!
‫مالک، این واست هیچی معنی نداره؟
‫من که مثل دنترل تیر نمی‌خورم.
‫تو از کجا می‌دونی!
‫هیچی تو دنیا بدتر از این نیست
‫که واسه اون پسر ‫کوچولو اتفاق افتاد.
‫و این می‌تونست سر تو بیاد.
‫حالا من چجوری باید مراقبت باشم
‫وقتی نمی‌دونم کجایی ‫یا داری چیکار می‌کنی؟
‫هان؟
‫می‌خوای اون بیرون ‫تو خیابونا بمیری؟
‫نه.
‫من نمی‌تونم ازت محافظت کنم.
‫و این اذیتم می‌کنه.
‫ولی تو اصلاً برات مهم نیست.
‫و برات مهم نیست که چه تأثیری ‫رو بقیه تو این خونه می‌ذاره.
‫تکالیفت رو تموم کن،
‫و در ضمن، یه ماه حق ‫نداری تلویزیون ببینی.
‫ولی من که می‌تونم نگاه کنم، نه؟
‫مهم نیست کی داره نگاه می‌کنه.
‫دیگه نمی‌تونی از ‫این خونه بری بیرون
‫بدون اینکه بهم بگی با کی ‫می‌خوای باشی و کجا می‌خوای بری.
‫ببین، می‌دونم تو ‫مادرش نیستی، باشه؟
‫ولی قرار بود مراقب برادرت باشی.
‫خوشحال شدی؟
‫نمی‌خوای ببینیش؟
‫-چرا نه؟ ‫-نمی‌خوام.
‫خیلی از شما از ‫همه جای محله اومدین
‫تا زندگی دنترل دیویس ‫رو جشن بگیرین،
‫یه پسر عزیز.
‫خیلی از شما با این تاریکی ‫دست و پنجه نرم می‌کنین
‫که انگار همه ما رو در بر گرفته.
‫وقتی به داستان دنترل ‫کوچولو فکر می‌کنم،
‫یه پسر عزیز این ‫جامعه، یه بچه عزیز خدا،
‫ذهنم میره سمت ‫داستان یه بچه دیگه،
‫بچه‌ای که تو ‫بیت‌لحم به دنیا اومد،
‫بچه‌ای که تو محله‌های ‫فقیرنشین شرق ناصره بزرگ شد،
‫بچه‌ای که مادری بزرگش ‫کرد که عاشقش بود،
‫مادری که باید خیلی تلاش ‫می‌کرد با این حقیقت کنار بیاد
‫که نمی‌تونه پسرش رو نجات بده
‫از اون سرنوشت بزرگی ‫که در انتظارش بود.
‫می‌بینین، راه خدا
‫ما رو از میون آتش رنج
‫و آزار درستکارا ‫و بی‌گناها می‌بره.
‫راه رسیدن به اورشلیم ‫جدید ما رو از مسیری می‌بره
‫که نجات‌دهنده ما صلیب چوبی ‫قدیمیش رو روش می‌کشید.
‫ما رو به تپه‌ای می‌بره ‫که اسمش گلگتاست.
‫و اتفاقی که تو «گلگتا» افتاد ‫(تپه ای که رومی‌ها، مسیح را به صلیب کشیدند)
‫پایان داستان نبود،
‫بلکه فقط شروعش بود.
‫آمین.
‫چرا نگاهش نکردی؟
‫چون نمی‌خوام یه ‫پسر مرده رو ببینم.
‫خیلی‌ها اومدن دیدنش.
‫حداقل الان جاش بهتره.
‫نمی‌دونم. فکر کنم فقط رفته.
‫نه روحی نه هیچی.
‫وایسا ببینم، تو به زندگی ‫بعد از مرگ اعتقاد نداری؟
‫-هیشکی نمی‌دونه. ‫-عیسی چی؟
‫فکر کنم زندگی کرده،
‫ولی نمی‌دونم اگه یه روز برگرده.
‫از کجا می‌دونیم؟
‫اگه زندگی بعد از مرگ وجود ‫نداره، پس این همه حرف واسه چیه؟
‫چه فرقی می‌کنه؟ مردم ‫اینجا همش دارن می‌میرن.
‫آره، ولی اون کوچیک ‫بود، خیلی کوچیک.
‫دنترل قراره کجا بره؟
‫اگه فقط...
‫هیچ جا نره چی؟
‫اگه همه چی تموم شده باشه چی؟
‫اون مرگ تبدیل به یه نماد شد
‫از خشونت رو به افزایشی
‫که به نظر میاد شهر ‫نمی‌تونه کنترلش کنه.
‫شهردار شیکاگو، ریچارد دیلی.
‫چیزی که می‌بینیم، ‫متأسفانه، خشونته،
‫بی‌توجهی کامل به جون آدما ‫توسط باندها و قاچاقچی‌های مواد.
‫ما اینجا یه جنگ داریم، ‫و باید باهاشون مقابله کنیم
‫همونطور که اونا با آدمای ‫بی‌گناه برخورد می‌کنن.
‫دیلی و رئیس اداره مسکن شیکاگو،
‫وینس لین، قسم خوردن
‫که کابرینی-گرین رو از دست ‫تیراندازا، تک‌تیراندازا و باندها پس بگیرن.
‫مالک! پاشو عزیزم. پاشو، پاشو.
‫۳۰ ثانیه وقت دارین ‫این در رو باز کنین.
‫کیه؟ دارم میام.
‫باز کنین. پلیسه.
‫آقای پلیس، مشکل چیه؟
‫به CHA اجازه داده شده ‫آپارتمان شما رو بازرسی کنه.
‫باشه. بازرسی برای چی؟
‫- مواظب باشین. ‫- برین کنار.
‫-خانم، برین کنار. ‫-باشه آقا.
‫- چه خبره؟ ‫- خب.
‫آقا، شما حکم دارین؟
‫داریم دنبال مواد مخدر ‫تو این خونه می‌گردیم.
‫ما هیچ... ما هیچ ‫موادی اینجا نداریم.
‫فقط من و مامانم و بچه‌هام ‫هستیم. هیچ موادی اینجا نیست.
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫پس چیزی برای قایم کردن ندارین.
‫دولورس؟
‫خب، ما هیچ موادی نداریم.
‫دارین بچه‌هام رو می‌ترسونین.
‫وای خدایا، رحم کن. دارن ‫خونه رو بهم می‌ریزن. دولورس.
‫ساعت ۲ نصفه شبه. ‫دارین بچه‌ها رو می‌ترسونین.
‫آروم باشین. همه جا ‫رو دارن می‌گردن.
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫چرا دارن این کارو می‌کنن؟
‫اینا وسایل اونه، باشه؟
‫مواد رو که تو یه تیکه ‫پارچه چُسکی قایم نمی‌کنه.
‫شما هیچی پیدا نمی‌کنین.
‫نمی‌دونم چرا دارین ‫اونجا رو می‌گردین.
‫مامان، من حلش ‫می‌کنم. من حلش می‌کنم.
‫ببینین، اشتباهی اومدین.
‫هیچی پیدا نمی‌کنین. ‫واقعاً این کار لازمه؟
‫-دستت رو از روش بردار. ‫-باشه.
‫آقا، اشتباهی اومدین. شما...
‫نه تو اتاق بچه‌م... ‫دختر کوچولوم...
‫میشه تنهامون بذارین؟ لعنتی!
‫مامان.
‫بیاین عزیزام. بیاین.
‫چرا دارن این کارو می‌کنن، مامان؟
‫اینا مهره‌های دیاناست. ‫چرا باید... چرا باید...
‫هی، وسایل منو بذارین ‫درست همونجایی که بود.
‫اریک. اونجایی؟
‫رفیق، تشکم رو انداختن.
‫خیلی بده داداش. مال ‫ما رو هم همینطور.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫حالشونو بگیرم.
‫نه، این کارو نمی‌کنی.
‫هی!
‫بیا دیگه داداش. هی!
‫هی!
‫من وجود دارم!
‫-ما وجود داریم! ‫-ما وجود داریم!
‫ما وجود داریم!
‫ما آماده‌ایم.
‫ام، دیوید درباره موقعیت ‫شغلی حسابدار ارشد گفت،
‫و من خیلی دوست دارم ‫برای این موقعیت نامزد بشم.
‫ببینین، من دارم...
‫شیفت‌های بیشتری رو نسبت به ‫هر کس دیگه‌ای تو این بخش می‌گیرم.
‫پس می‌دونین که من ‫واقعاً به این کار متعهدم.
‫من فقط یه فرصت ‫می‌خوام که پیشرفت کنم.
‫من واقعاً فکر می‌کنم این ‫حرکت درستی برای شماست.
‫-جدی؟ اینطور فکر می‌کنین؟ ‫-قطعاً.
‫فقط یه سؤال ازتون دارم.
‫شما هر روز با اتوبوس ‫میاین سر کار. درسته؟
‫آره، همینطوره.
‫می‌تونین یه ماشین بگیرین؟
‫ام... نه. چرا؟
‫خب، شغلی که دنبالش ‫هستین در واقع اینجا نیست
‫تو دفاتر شیکاگوی ‫ما. تو پئوریاست.
‫اوه. متوجه شدم.
‫متأسفم. اون این رو به من نگفت.
‫نمی‌خوام وقتتون رو تلف کنم.
‫واقعاً فکر می‌کنم ‫باید روش فکر کنین.
‫شما عالی هستین براش،
‫و یه افزایش حقوق ‫قابل توجه هم داره.
‫سه ساعت راهه.
‫یه تغییر بزرگ میشه.
‫آره، میشه.
‫لازم نیست همین ‫الآن جوابم رو بدین.
‫با خانواده‌تون مشورت کنین.
‫تا کی باید بهتون خبر بدم؟
‫هفته آینده.
‫- این قدر زود؟ ‫- می‌دونم.
‫واقعاً امیدوارم همه چیز ‫درست پیش بره، دولورس.
‫بهم خبر بدین.
‫ممنون.
‫شوخی می‌کنی، مگه نه؟
‫نمی‌دونم چی می‌خوای بگم.
‫خب، باید نقل مکان کنیم، می‌دونی.
‫باید یه ماشین بگیریم.
‫یه ماشین می‌گیریم.
‫باشه، پس قراره این ‫بچه‌ها رو جا به جا کنیم.
‫یعنی مدرسه‌های جدید. ‫باید دوستای جدید پیدا کنن.
‫عزیزم، اونا قوی‌تر از اونی ‫هستن که فکرشو می‌کنی.
‫تو خودتو وفق دادی ‫وقتی من و بابات
‫از توپلو اومدیم بالا.
‫ولی مامان، اونا ‫اینجا ریشه دووندن.
‫فقط چون من یه جای جدید بکارمشون،
‫معنیش این نیست که شکوفا میشن.
‫ولی این قضیه درباره بچه‌ها نیست.
‫درباره خودته، عزیزم.
‫از چی می‌ترسی.
‫نگه داشته بودی واسه روز مبادا.
‫آره.
‫واسه همین لحظه.
‫به حرفم گوش کن، دختر کوچولوی من.
‫اگه تو رشد نکنی،
‫این بچه‌ها هم رشد نمی‌کنن.
‫وقتشه.
‫داشتم دنبالت می‌گشتم.
‫من همیشه اینجام.
‫می‌تونی ببینیش؟
‫نه.
‫گاهی اوقات کار نمی‌کند.
‫شاید باید خواب باشم یا رؤیا ‫ببینم یا یه چیزی مثل اینا.
‫رؤیا می‌بینی؟
‫گاهی اوقات.
‫تا به حالا رؤیایی داشتی ‫که اینقدر واقعی به نظر برسه
‫که فکر کنی بیداری؟
‫داشتی؟
‫آره. یه بار بود
‫که پدرم یه بوقلمون ‫بزرگ تو فر می‌پخت.
‫و شکمشو پر کرده بود و سس ‫درست کرده بود، همه چی داشت.
‫منو آمبر داشتیم خونه ‫رو مرتب می‌کردیم.
‫بعد صدای زنگ در اومد.
‫رفتم در رو باز کنم.
‫وقتی در رو باز کردم...
‫مامانم بود.
‫مامانتو دیدی؟
‫می‌دونستم که اونه.
‫همین که می‌دونستم اونه ‫فهمیدم که واقعی نیست.
‫داشته ازت مراقبت میکرده.
‫-اگه اینطوره، براش متاسفم. ‫-چرا؟
‫چیز دیدنی اینجا نیست.
‫اریک، تا حالا فکر کردی
‫بیرون از اینجا چه شکلیه؟
‫چرا؟ اینجا جاییه که ما ازش اومدیم.
‫ما اینجا به دنیا اومدیم. ‫اینجا زندگی می‌کنیم و اینجا می‌میریم.
‫ولی تو هیچ‌وقت ‫جای دیگه‌ای نبودی.
‫همیشه می‌تونی خیال‌پردازی کنی، ‫به جاهای دیگه فکر کنی.
‫خب، پس تو ‫چه خیالی تو سرت داری؟
‫مثلاً، دوست داری کجا باشی؟
‫همیشه یه خونه‌ست.
‫با دو طبقه.
‫و توی طبقه اول، ‫یه اتاق نشیمن بزرگ هست
‫با کلی مبل و یه تلویزیون.
‫یه آشپزخونه نو.
‫همه اتاق خودشونو دارن،
‫پس من و دی دیگه مجبور ‫نیستیم با هم شریک شیم.
‫و مامان،
‫یه باغچه خودش داره ‫که بتونه گوجه بکاره.
‫خونه اونقدر بزرگه ‫که توش گم میشیم.
‫خب، حالا.
‫اول از همه، طبقه‌ها؟
‫بیخیال. ما ۱۶ تا داریم.
‫و گوجه فرنگی ها؟
‫پسر، تو که حتی آشپزی نمی‌کنی.
‫فقط یه خیاله، اریک. ‫واقعی نیست.
‫پسر، من تو رو نمی‌فهمم.
‫-کجا داری میری؟ ‫-دارم میرم خونه.
‫-سلام. ‫-سلام.
‫مادربزرگ، چرا اومدی اینجا؟
‫اینهمه جا واسه رفتن.
‫می‌دونی، پدربزرگت، گوردون،
‫اوه، اون مرد عاشق آفتاب بود.
‫عاشق جنوب بود.
‫توپلو.
‫یه مغازه کفش‌فروشی داشت.
‫و وقتی اون سوخت، ‫فهمیدیم باید بریم.
‫فهمیدیم وقتشه.
‫پس سریع سوار قطار شدیم
‫و اومدیم شیکاگو.
‫و وقتی اول اومدیم اینجا،
‫خانواده‌ها با بچه‌هاشون ‫بیرون بودن،
‫و اینجا رو مثل یه ‫ایوون بزرگ می‌دونستن.
‫همه اسم همدیگه رو می‌دونستن.
‫همه مثل خانواده بودن.
‫می‌دونی، ما همیشه می‌خواستیم
‫برای مامانت اوضاع بهتر باشه.
‫واسه همین اومدیم اینجا.
‫انگار همیشه داریم از ‫یه چیزی فرار می‌کنیم.
‫همه سوار شن!
‫هی.
‫چهار.
‫-داری چیکار می‌کنی؟ ‫-اوم...
‫فقط کاغذ چرک‌نویسم رو انداختم.
‫پس چرا روی میز اریکه؟
‫نمی‌دونم.
‫پاشید، هر دوتون. ‫بذارید امتحانتون رو ببینم.
‫مجبورم به بابات زنگ بزنم.
‫می‌تونی برگردی سر کلاس.
‫چرا منو تو دردسر انداختی؟
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫انگار نه انگار که چیزی شده.
‫- اریک. ‫- مالک جانسون.
‫چرا قبول نمی‌کنی ‫کارت اشتباه بود؟
‫دیگه تکرارش نمی‌کنم.
‫پسرم، می‌دونی باید چی بشنوم.
‫و تا وقتی نگی، نمی‌تونی ‫برگردی سر این میز.
‫می‌دونی، معجزه‌ست که ‫تو درس‌های بیشتری رد نشدی.
‫ولی اگه مجبوری ‫تقلب کنی تا جلو بیفتی،
‫حقته که تاوانش رو بدی.
‫ولی اون داره خیلی تلاش می‌کنه ‫تا تو رو تحت تاثیر قرار بده.
‫همه چیزی که می‌خواد ‫اینه که تو بهش افتخار کنی.
‫امبر، لطفاً بذار خودم حلش کنم.
‫هی. یه تشک تو طبقه ‫پنجم پیدا کردیم. میای کمک؟
‫بابام الان میاد خونه.
‫بیا دیگه داداش، خیلی ‫باحاله. از دستش نده.
‫بهت که گفتم. نمی‌تونم.
‫باشه. بعداً می‌بینیمت.
‫نصف کلاس ما حتی ‫فارغ‌التحصیل نمی‌شن.
‫باورت می‌شه؟
‫وای.
‫تو اولین نفر تو ‫این خانواده می‌شی
‫که از دانشگاه ‫فارغ‌التحصیل می‌شه.
‫هی. تو دومیش می‌شی.
‫فشار نیار.
‫ام، ببینید، می‌دونم همه ‫سرشون شلوغه، ولی خب،
‫مطمئن شیم که وقت می‌ذاریم به ‫خانم جانسون کمک کنیم اسباب‌کشی کنه.
‫دارن می‌رن؟
‫خانم جانسون داره می‌ره؟
‫چی؟
‫با همه این اتفاقاتی که افتاده،
‫دارن از اینجا می‌رن.
‫مالک بهت نگفت؟
‫نه.
‫پسرم.
‫چطوری داداش؟ گشنه‌ت نیست؟
‫نه، نمی‌خوام چیزی بخورم.
‫-باشه. ‫-پس داری اینجا رو ترک می کنی؟
‫این چیزیه که بابام بهم ‫گفته، گفته که داری میری.
‫اون فقط داره دنبال ‫یه جا می گرده.
‫اما قبل از اینکه این اتفاق بیفته، ‫داشتی در موردش رویا می دیدی.
‫چون بهش گفتی، چون می خوای بری.
‫-من هیچی نگفتم. ‫-می خوای بری؟
‫-اریک. ‫-تنهام بذار.
‫تو هم خوابت نمی بره؟
‫صدای شیر آب مدام بیدارم میکنه.
‫منم همینطور.
‫چی شده؟ باهام حرف بزن.
‫چطور می شه خداحافظی کرد از یکی؟
‫فکر نکنم اصلا بشه خداحافظی کرد.
‫یعنی...
‫هر جا که می ری، همیشه ‫اون شخص تو قلبت هست.
‫دنیای بیرون خیلی بزرگه.
‫کارهای زیادی می خوام انجام بدم.
‫این رویا رو دارم
‫همیشه این رویا رو دارم ‫که قطار منو از اینجا می بره.
‫-آره؟ ‫-آره.
‫قطار تو رو کجا می بره؟
‫فکر کنم منو می بره ‫به می سی سی پی.
‫پیش قوم و خانواده‌ام.
‫اما دیگه اونا اونجا نیستن عزیزم.
‫-نه؟ ‫-آره دیگه.
‫ما اهل شیکاگو ‫هستیم. کابرینی-گرین.
‫هر چند می تونیم با قطار ‫بریم یه جای دیگه، یه جای جدید.
‫کل چیزی که می خوام یه خونه‌ست.
‫دو طبقه.
‫و بیرون، یه باغچه.
‫باغچه ی بزرگ.
‫که بتونی توش گوجه بکاری.
‫اهوم
‫یه باغچه. و چند تا گوجه.
‫اِمممم
‫دیگه چی؟
‫یه خونه
‫خونه ای که انقدر بزرگه
‫که دیگه لازم نباشه من و ‫دی توی یه اتاق بخوابیم.
‫آره
‫دیگه داره برام خیلی کوچیک می شه
‫ازتون می خوام بنویسید ‫درمورد جایی که از اونجا اومدید.
‫یه پاراگراف، پنج جمله. ‫اگر می خواید بیشتر بنویسید.
‫و چون فقط یه کامپیوتر هست،
‫این هفته همه باید ‫نوبتی ازش استفاده کنید.
‫وقتی تو شیکاگو برف می باره،
‫عین یه پتوئه.
‫تمام شهر خواب می ره.
‫آروم و ساکته.
‫صدا از جنبنده‌ای در نمیاد.
‫اونقدر منتظر می‌مونم تا برف آب بشه،
‫که پیر میشم.
‫بالاخره خورشید میاد بیرون.
‫و انگار دریاچه آتیش گرفته.
‫من و اریک،
‫از وقتی به دنیا اومدیم ‫همه کارا رو با هم کردیم.
‫اینه چیزی که می‌دونم.
‫با هم دیدیمش.
‫زندگیش کردیم.
‫با هم بزرگ شدیم.
‫یه مکان همون مردمانش هستن.
‫اینجا جاییه که ما ازش اومدیم.
‫این مال منه.
‫-چیکار داری می‌کنی؟ ‫- وقتی تو شیکاگو برف میاد
‫انگار کل شهر به خواب میره.
‫بسه، اون مال منه.
‫خورشید که در میاد، ‫انگار دریاچه آتیش گرفته.
‫چرا اینقدر عجیب رفتار می‌کنی؟
‫-داداش، بسه. ‫- من و...
‫چیکار داری می‌کنی؟ بدش به من.
‫چرا اینو نوشتی؟
‫چون حقیقته.
‫درش بیار.
‫نه. چرا باید این کارو بکنم؟
‫تو فقط عصبانی هستی ‫چون من دارم میرم.
‫چون من دارم میرم و تو نمیای.
‫- وای خدای من! ‫- وای خدای من، مالک!
‫حالت خوبه؟
‫می‌تونم ببینمش؟
‫الان داره استراحت می‌کنه عزیزم.
‫شاید بهتره فردا بیای.
‫می‌تونیم با هم دعا کنیم؟
‫بیا.
‫پدر آسمانی، مراقب ما باش، فرزندانت.
‫ممنون برای همه کارایی که می‌کنی،
‫و هر روز انجام میدی، خدایا.
‫و به ما اجازه بده هر عهدی ‫که شکستیم رو جبران کنیم.
‫ازت می‌خوایم که همچنان با ما راه بیای،
‫همچنان تو قلبامون باشی، خدای عزیز.
‫پدر آسمانی،
‫دعا می‌کنم که مالک خونه‌ش رو بگیره.
‫یه خونه دو طبقه.
‫یه خونه اونقدر بزرگ که توش گم بشه.
‫یه جایی خیلی دور از اینجا.
‫جایی که کلی درخت داره.
‫جایی که می‌تونه بپره.
‫جایی که دوستای جدید پیدا کنه.
‫جایی که می‌تونه خوشحال باشه.
‫به نام عیسی دعا می‌کنیم.
‫آمین.
‫آره، یه کم از روزنامه رو نگه داشتیم؟
‫و اون آلبوم‌های عکس نباید
‫تو جعبه با بقیه باشن؟
‫میشه علامت بزنیشون؟
‫اینا علامت نخوردن. ‫باید جعبه‌ها رو علامت بزنیم.
‫مگه قبلاً بهت پول ‫فارغ‌التحصیلی ندادم؟
‫اون هزینه فارغ‌التحصیلی بود. ‫هزینه کلاه و لباس جداست.
‫فقط 20 دلار بدهکاریم.
‫بیا، اینم پولش.
‫پول کمیه در برابر اینکه شماها
‫تابستون بیاین جشن فارغ‌التحصیلیم.
‫من باید برم.
‫خب، بهت افتخار می‌کنم.
‫می‌دونی، دلورس بهم زنگ زد و گفت
‫پنج‌شنبه دارن میرن.
‫با مالک حرف زدی؟
‫فکر نکنم الان بخواد منو ببینه.
‫چی داری میگی؟ اون دوستته.
‫نمی‌خوای قبل از اینکه ‫بره باهاش حرف بزنی؟
‫ببین، واقعاً مهم نیست ‫کی شروعش کرد،
‫یا کی درست میگه یا غلط.
‫ولی اون از دست من عصبانیه.
‫باشه. شاید از دستت عصبانیه.
‫یا شاید منتظره تو ازش ‫معذرت‌خواهی کنی.
‫ولی من می‌ترسم باهاش حرف بزنم.
‫ببین، پسرم.
‫ما وقت زیادی رو زمین نداریم.
‫مثلاً، هیچ تضمینی برای فردا نیست.
‫هیچوقت تو عمرم...
‫فکر نمی‌کردم مامانت دیگه نباشه.
‫یا اینکه نتونم بلند شم و ‫باهاش حرف بزنم، بغلش کنم.
‫اون زمان رو نادیده گرفتم، ‫و الان دیگه از دست رفته.
‫و وقتی اون زمان از دست بره،
‫دیگه هیچ راهی نیست ‫که برش گردونی.
‫منظورمو میفهمی، مگه نه؟
‫ببین.
‫من بهت اعتماد دارم که ‫تصمیم درستو میگیری.
‫تو دیگه بچه نیستی. ‫الان بزرگ شدی.
‫و خوب و بد رو میشناسی.
‫از پسش برمیای، باشه؟
‫باید با خودمون ببریمشون؟
‫نه، بذار بمونن.
‫فکر خوبیه.
‫صبح بخیر عزیزم. یه کم ‫استیک سالزبری درست کردم.
‫بفرما بابا.
‫هی.
‫داری میری؟
‫آره.
‫دلم برات تنگ میشه.
‫منم دلم برات تنگ میشه.
‫هی، اوم، فقط میخواستم قبل ‫از رفتن یه چیزی بهت بدم.
‫چیه؟
‫راز پریدن.
‫خب بگو دیگه.
‫از پرواز کردن نترس.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫در سال 1999، طرح ‫شهردار شیکاگو ریچارد ام. دیلی
‫برای دگرگونی و بازسازی ‫مسکن عمومی شهر منجر به
‫تخریب 17,000 واحد ‫مسکونی شد. آخرین ساختمان‌های
‫بلندمرتبه کابرینی-گرین ‫در سال 2011 تخریب شد.
‫یک مکان، همان مردمانش هستند.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.