..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سطح اکسیژن، ۲۰ درصد.
‫دو دقیقه دیگه میریم داخل.
‫مفهومه؟
‫بابا، تو گاراژی یا نه؟
‫« بروکلین، نیویورک - سال ۲۰۳۹ »
‫بابا؟
‫اینقدر حرف می‌زنی پسر.
‫اومدم یه سری به کتاب فروشی بزنم
‫یه چندتا خرید دارم.
‫بابا، خیلی این پرسه‌زدن‌هات رو مخه.
‫خب، عوضش وقتی که
‫پیر و خرفت شدم، ‫دیگه عادت داری.
‫خب همین الانش هم هستی.
‫چی گفتی پسر؟ ‫فکر کنم درست نشنیدم.
‫چی‌کار داری می‌کنی؟
‫دارم یه چیزی واسه زورا می‌گیرم
‫زودی میام.
‫« سطح اکسیژن روی زمین: غیرقابل سکونت »
‫« حیات گیاهی: وجود ندارد »
‫سطح اکسیژن در حالت خطرناک.
‫- داریوس! داریوس! ‫- اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید.
‫داریوس، کمک!
‫بابا.
‫سطح اکسیژن در حالت خطرناک.
‫- کمک! کمک! ‫- اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید.
‫کمک!
‫سطح اکسیژن در حالت خطرناک.
‫اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید.
‫اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫- دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید. ‫- بابا!
‫سطح اکسیژن در حالت خطرناک.
‫اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید.
‫سطح اکسیژن در حالت خطرناک.
‫اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید.
‫سطح اکسیژن در حالت خطرناک. ‫اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید.
‫سطح اکسیژن در حالت خطرناک. ‫اکسیژن درحال تخلیه شدن.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز را متصل کنید.
‫بابا! ‫به هوش بیا! به هوش بیا!
‫لطفاً تنهام نذار. ‫بابا!
‫بابا من کنارتم.
‫لطفاً به هوش بیا.
‫« کشاورز بروکلینی شهر را به چالش می‌کشد ‫و قانون رو تغییر می‌دهد »
‫« نیویورک - جمعه، ۲۲ ژوئیه ۲۰۳۳ » ‫« ۱۳.۵ دلار »
‫« تولید اکسیژن با بازدهی ۱۰۰ درصد »
‫زورا؟
‫کارت حواس‌پرت‌کن و غیربهداشتیه.
‫محفظه هوا باز شد.
‫باباته.
‫سلام.
‫بابابزرگ کجاس؟
‫بابا؟
‫محفظه هوا بسته شد.
‫می‌دونم می‌خواست باهام حرف بزنه،
‫و فقط...
‫فردا خاکش می‌کنم.
‫من هم میام کمکت.
‫نه، می‌برمش پیش مادرم.
‫قبرستونی که مامانت توشه، ‫۸ کیلومتر تا اینجا فاصله داره داریوس.
‫جاش اونجاس.
‫خطرناکه.
‫کار درست همینه.
‫- بیا اینجا. ‫- چیه؟
‫سه سال شده که اینجاییم.
‫آخرین باری که کسی رو دیدی کِی بود؟
‫من می‌تونم باهات بیام بابا.
‫- چی؟ ‫- نه.
‫نه زورا، ‫جایی نمیری.
‫نه! ‫به هیچ‌وجه!
‫هفت ساعت طول می‌کشه. ‫نمی‌ذارم جایی بری!
‫میرم اتاقم.
‫واقعاً لازمه فردا بری؟
‫تو تموم قلب منی.
‫خودت می‌دونی.
‫آره.
‫آره، ‫تو هم همه چیزمی.
‫می‌دونی دیگه؟
‫اینجا لازمت داریم.
‫- باشه؟ ‫- همینجام.
‫تا همیشه.
‫یه روز کامل بیرون بودن ‫بهش می‌خوره خیلی خطرناک باشه.
‫هروقت بتونم برمی‌گردم.
‫دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫« اطلاعات تامین اکسیژن »
‫« هشدار: سیستم از کار افتاد »
‫هی بابا.
‫بابا؟
‫بابابزرگ واسه چی رفت اونجا؟
‫نمی‌دونم زورا.
‫اما باید یه چندتا لطف در حقم بکنی.
‫اول این که آمار ژنراتور رو باید بگیری.
‫دوم این که حواست به مامانت باشه.
‫و سوم...
‫سعی کنین تا وقتی که نیستم ‫همدیگه رو نکشین.
‫خیلی‌خب، ‫اولی رو باشه.
‫دومی هم باشه.
‫سومی...
‫شاید؟
‫بیخیال بابا. ‫اخلاقش رو که می‌شناسی.
‫اخلاق تو رو هم می‌شناسم.
‫به مامانت هم همین چیزا رو گفتم.
‫باید هوای همدیگه رو داشته باشین.
‫اون عاشقته.
‫من هم شما رو بیشتر از هرچیزی دوست دارم.
‫می‌خواستم یه چیزی بهت بدم.
‫تا آخر هفته باید گزارش کاملش رو بهم بدی.
‫از پسش برمیام.
‫دوستت دارم مرد سیاه‌پوست.
‫من هم دوستت دارم زن سیاه‌پوست.
‫بیا بغلم ببینم.
‫محفظه هوا بسته شد.
‫درحال کاهش فشار در محفظه هوا.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز قابل‌حمل نیازمند است.
‫اگه می‌دونستم این آخرین باریه که
‫می‌تونم بابام رو ببینم،
‫شاید بیشتر زور می‌زدم ‫تا باهاش برم.
‫وقتی که دنیا عوض شد ‫و اوضاع داغون شد
‫دوازده سالم بود.
‫به یه نقطه‌ی عطف رسیدیم.
‫خیلی زود اون اتفاقات افتاد.
‫فقط طی چند ماه، ‫درخت‌ها و حیات گیاهی از بین رفت.
‫سطح اکسیژن از ۲۷ رسید به ۵.
‫دیگه نمیشد بدون دستگاه تنفسی رفت بیرون.
‫مردم یه مدتی دور هم جمع شدن.
‫اما شانس با ما یار بود،
‫بابای من مهندس ‫و یه آدم کله‌شق بود.
‫چندین سال مردم بهش می‌گفتن روانی.
‫اما راستش رو بخواین ‫بد هم نمی‌گفتن.
‫پیشبینی یه دنیای بدون اکسیژن
‫و ساختن یه پناهگاه برای بقا توی بروکلین،
‫واقعاً هم کار یه آدم دیوونه‌اس.
‫خیلی حیف شد که دیوونه نبود.
‫برای همین وقتی اوضاع قاراشمیش شد،
‫ما به لحاظ جسمی آماده بودیم.
‫اما به لحاظ عاطفی و روانی...
‫نه خیلی.
‫« نفس بکش »
‫« پنج ماه بعد »
‫« نمی‌تونیم نفس بکشیم »
‫نه.
‫اصلاً.
‫حالا شد.
‫آره بابا.
‫داشتم صدات می‌زدم.
‫اومدی اینجا کمکم کنی،
‫نه این که بیای خرید لباس!
‫خب شاید آنتن پریده،
‫- اما بهت گفتم که... ‫- نمی‌خوام چیزی بشنوم!
‫بریم.
‫تندتر راه برو! ‫خیلی آروم راه میری.
‫هنوز سیستم احیای پساب رو چک نکردیم،
‫کاری که تو باید می‌کردی.
‫برو تو ببینم.
‫تکون بخور.
‫هریت، ‫من رو ببر اقیانوس.
‫در حال بردنت به اقیانوس.
‫داریوس هیوستون؟
‫بیرونی بابا؟
‫از آخرین باری که حرف زدیم ‫چندوقتی می‌گذره.
‫طبق دستوراتت،
‫من و مامان هنوز همدیگه رو نکشتیم.
‫دختر خوبی بودم...
‫البته بیشتر اوقات.
‫دیگه چیا بود؟
‫آها، بالاخره کتابی که ‫بهم دادی رو تموم کردم.
‫کتاب قدرتمندی بود.
‫راستش رو بخوای،
‫یکم طول کشید تا تمومش کنم.
‫چون می‌دونستم آخرین چیزیه که بهم دادی،
‫آخرین کادویی
‫که بهم می‌دادی.
‫نمی‌خواستم اون کادو تموم بشه.
‫و این که به طرز عجیبی ‫ناتمومش می‌ذاشتم
‫باعث شده بود که ‫انگار اینجا کنارمون باشی.
‫البته اگه حرفم با عقل جور در بیاد.
‫حالا که بحث ما شد...
‫رابطه‌ی بین من و مامان...
‫واقعاً داور خوبی بودی بابا.
‫تو که نیستی، تو بعضی از دعواهامون ‫کار واقعاً به جاهای باریک می‌کشه.
‫اما می‌دونم که اون هم داره سختی می‌کشه...
‫با این که دوست نداره ‫درموردش حرف بزنه.
‫خلاصه که...
‫فعلاً که همه‌چیز بر وفق مراده.
‫هنوز اینجاییم، ‫هنوز نفس می‌کشیم.
‫بابا؟
‫الو؟
‫بابا؟
‫زورا، ‫وقت تمرینه.
‫بازیافت‌کننده‌ی‌ آبی هوا.
‫سطح اکسیژن درحال افت. ‫سطح هیدروژن درحال افزایش به مقدار خطرناک.
‫شروع کن.
‫سطح هیدروژن، وخیم.
‫- خطر بالقوه‌ی انفجار. ‫- قدم اول چیه؟
‫چک کردم که روشن باشه.
‫اما قدم اول این نیست.
‫سطح هیدروژن، وخیم.
‫خطر بالقوه‌ی انفجار.
‫پیوستگی.
‫بعضی‌وقتا راه‌حل اونیه که خیلی تابلوئه.
‫سطح هیدروژن، وخیم.
‫همم.
‫بهتره زود تمومش کنیم.
‫آب‌درمانی لازم داری.
‫نه، ندارم.
‫- چرا، داری... ‫- مامان، نه، ندارم.
‫ناخن‌هاش رو نگاه.
‫گفتم که تو دختر مامانتی.
‫چقدر وز شده موهات.
‫البته نرمن.
‫کارت واقعاً خوبه مامان.
‫مگه نگفتی کارم خوبه؟
‫موهای تو حساسن.
‫- روغن‌ها رو بده عزیزم، این موهای پیشونیت... ‫- نه مامان.
‫- بس کن دختر. ‫- این کار رو نکن.
‫- وایسا. ‫- چیه؟
‫خودت هم موی پیشونی داری.
‫گوش کن ببینم.
‫من هیچ موی پیشونی‌ای ندارم.
‫ممنون که به آهنگ‌هام گوش میدی.
‫آخه می‌دونم سلیقه‌ـت نیستن.
‫مامان؟
‫فردا می‌خوام برم دنبال بابا.
‫وای عزیزم...
‫ما که دیگه حرفش رو زده بودیم.
‫می‌دونی که من دنبالش گشتم.
‫هیچوقت هم پیداش نکردی.
‫نمی‌دونم... ‫اما ممکنه که هنوز اون بیرون باشه.
‫خیلی‌خب، ‫نباید حواس‌مون پرت بشه.
‫عزیزم، می‌دونی که تو باغچه ‫پیشرفت‌های خوبی داشتیم.
‫هرروز دونه می‌کاریم.
‫هرروز بهشون سر می‌زنیم.
‫یکی از همین روزا ‫یه چیزی ازشون در میاد.
‫مامان، ما سه ساله که ‫هیچ موجود زنده‌ای ندیدیم.
‫همش این دونه‌ها رو می‌کاری ‫و هیچی در نمیاد.
‫این خاک مُرده.
‫مامان، ‫چندساله که یه ریز
‫- داری این کار رو می‌کنی و... ‫- آره، می‌خوام ادامه بدم
‫و تو هم باید ادامه بدی.
‫اگه به دنیا فرصت بدیم ‫می‌تونیم درمانش کنیم عزیزم.
‫- فقط باید به کارمون ادامه بدیم. ‫- مامان،‌من تلاشم رو می‌کنم.
‫اما تو واسه هرچیزی بهم گیر میدی.
‫زورا...
‫مامان، کل عمرم همینطوری بودی.
‫قبول کن.
‫بسه دیگه.
‫نباید هی دعوا کنیم.
‫چرا همش اینقدر کله‌شقی؟
‫به‌نظرت به کی رفتم؟
‫زورا...
‫چرا بهم اعتماد نداری؟
‫به‌خاطر حرف دیشبم معذرت می‌خوام.
‫عزیزم، ‫من می‌دونم چه توانایی‌هایی داری.
‫برای همین اگه بهت گیر میدم،
‫به‌خاطر اینه که می‌دونم ‫ دنیا به چی احتیاج داره.
‫می‌شنوی چی میگم؟
‫می‌دونم دنیا به چی احتیاج داره،
‫و می‌دونم دنیا محتاج تو میشه.
‫همه حرفات رو می‌فهمم مامان.
‫اما اگه می‌خوای بهت نشون بدم ‫که چه کارهایی می‌تونم بکنم...
‫پس بالاخره یه جایی ‫باید بهم فرصت بدی.
‫با همدیگه درستش می‌کنیم.
‫بگو.
‫با همدیگه درستش می‌کنیم.
‫خوبه.
‫اما میشه این کار رو ‫با کمک کردن به من
‫موقع گرفتن نمونه‌آزمایش از خاک ‫ برای باغ شروع کنیم؟
‫همم...
‫بریم تو.
‫خب دیگه. ‫بیا عزیزم.
‫خیلی‌خب.
‫خب دیگه، باید بجنبیم. ‫عجله کن.
‫بجنب. ‫بدو. بدو.
‫گندش بزنن.
‫سلام؟!
‫وای خدا.
‫کسی اینجا نیست؟
‫اطراف خونه رو نگاه کن.
‫خواهش می‌کنم!
‫پشت‌بوم هم یه نگاه بنداز.
‫شاید واسه کمک اومدن.
‫ببین.
‫هروقت فرصت کردیم ‫می‌دویم.
‫آماده باش.
‫تامین اکسیژن: ۵۰ درصد.
‫سلام؟
‫کسی اونجاس؟
‫سلام؟
‫چی؟
‫اونجا!
‫نمی‌شنوم...
‫هی، هی، هی!
‫آروم باشین! ‫آروم باشین!
‫وایسا!
‫هی، هی، هی! ‫آروم باشین!
‫نه! ‫نه،‌ نه، نه!
‫خواهش می‌کنم!
‫درحال کاهش فشار در محفظه هوا.
‫هی! ‫هی!
‫صدامون رو می‌شنوین؟
‫خواهش می‌کنم! ‫معذرت می‌خوام. معذرت می‌خوام.
‫نمی‌خوایم بهتون آسیب بزنیم.
‫صدامون رو می‌شنوین؟ ‫ازتون کمک می‌خوایم.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫ما نیومدیم... ‫که بهتون آسیب بزنیم.
‫نه، پرسیدم تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫- بهش بگو. ‫- اسم من تس‌ـه.
‫دوستم که همه‌چی رو گُنده کرده ‫ اسمش لوکاس‌ـه. خب؟
‫ما از...
‫ما تو یه پناهگاه ‫به همراه ۲۵ نفر دیگه زندگی می‌کنیم
‫که حدود ۶۰ کیلومتری جنوب اینجاس، ‫فیلادلفیا.
‫سیستم تسویه‌ی هوامون داغون شده.
‫نمی‌تونیم... ‫درستش کنیم.
‫سعی‌مون رو کردیم ‫اما نشد.
‫با اکسیژن‌های ذخیره‌مون نفس می‌کشیم.
‫فقط یه هفته اکسیژن واسه‌مون مونده.
‫سه روزه که داریم سفر می‌کنیم.
‫تا به اینجا برسیم.
‫شوهرت رو می‌شناسم، ‫داریوس هیوستون.
‫شوهرم رو از کجا می‌شناسی؟
‫من یه....
‫من یه استاد فیزیک ‫تو دانشگاه تمپل بودم.
‫حتی واسه چندتا از پروژه‌هاش هم ‫با من مشورت کرده.
‫شرمنده اما فکر کنم تموم کسایی که
‫داریوس باهاشون کار کرده رو بشناسم.
‫خب این دفعه اصلاً اینطور نیست چون...
‫چون من رو نمی‌شناسی.
‫اما من می‌دونم رو داشته کار می‌کرده.
‫و به‌نظر می‌رسه که موفق هم شده
‫چون شما... ‫هنوز دارین نفس می‌کشین.
‫دارم درمورد ژنراتور اکسیژن حرف می‌زنم.
‫ببین، من فقط اومدم اینجا ‫تا با داریوس حرف بزنم.
‫باید بفهمم که چطوری میشه ‫یه نمونه‌ی دیگه ازش ساخت.
‫داریوس اینجا نیست.
‫چندماه پیش رفت ‫و دیگه هم برنگشت.
‫از اون موقع دیگه خبری ازش نشده.
‫باشه، باشه. ‫مایا...
‫اسمت مایا بود دیگه؟
‫اون هم دخترته؟
‫اسمش چی بود؟ ‫زورا؟
‫ببین... ‫خیلی واسه داریوس ناراحت شدم.
‫اما با این حال باید یه نمونه‌ی دیگه ‫ از اون دستگاه بسازم.
‫و... واسه‌ی این کار ‫باید راه‌مون بدی بیایم داخل.
‫خواهش می‌کنم. ما اکسیژن کافی ‫واسه برگشتن به خونه نداریم.
‫اگه هم برنگردیم،
‫۲۵ نفر می‌میرن.
‫نه‌تاشون بچه‌‌ان.
‫همم. ‫خب من از کجا بدونم؟
‫ببخشید اما اینجا
‫کشش آدم‌های دیگه‌ای رو نداره.
‫اگه افراد دیگه‌ای وارد بشن ‫ممکنه سیستمش خراب شه.
‫واسه همین باید برین یه جا دیگه.
‫زودی کارم رو تموم می‌کنم.
‫زودی تموم می‌کنم. ‫قسم می‌خورم. قول میدم.
‫یعنی می‌خوای باور کنم
‫که اگه نتونستی نمونه‌‌ـش رو بسازی، ‫راهت رو می‌کشی و میری؟
‫از کجا معلوم که نمی‌خوای جامون رو بگیری؟
‫چون بهت قول میدم.
‫شاید دارن راست میگن.
‫بی‌صداش کن.
‫زورا...
‫من اصلاً این آدم‌ها رو نمی‌شناسم.
‫اسمم رو بلده.
‫- اسم تو رو هم بلده. ‫- خب که چی؟
‫خب ما رو می‌شناسه.
‫اگه راستش رو بگه
‫و بتونه نمونه‌ی اختراع بابا رو بسازه،
‫به چیز بزرگی می‌رسیم مامان.
‫سلام؟
‫اگه ما بابا رو نمی‌شناختیم
‫و اون هم میومد و مثل اینا ‫در اینجا رو می‌زد،
‫آدم‌هایی می‌شدیم که گذاشتن ‫به همین راحتی بمیره.
‫داری شوخی می‌کنی زورا.
‫اگه بابا رو می‌شناخته، ‫شاید اونقدری بلد باشه
‫که بتونه کمکم کنه، دستگاه‌های بهبودیافته‌ای ‫که نشونت دادم رو بسازم.
‫خیلی‌خب.
‫دیگه فکرام رو کردم.
‫بیشتر فکر کن.
‫اسم‌هاتون رو بگین.
‫اسم و فامیلی.
‫- لوکاس تومک. ‫- تس گرینر.
‫یکی یکی.
‫از اول. ‫اسمت چیه؟
‫تس گرینر.
‫لو-کاس.
‫- تو-مک. ‫- باشه بچه پررو.
‫پس اسمت تس گرینره.
‫تاحالا نشنیدم که شوهرم ‫اسمت رو بیاره.
‫میگم که، ‫ما همکار بودیم.
‫پس تو چی‌کاره‌ای لوکاس تومک؟
‫واسه محافظت از من اومده.
‫پناهگاهی که ازش اومدین چیه؟
‫یه...
‫یه پناهگاه اتمی توی فیلی‌ـه.
‫چندنفرمون که از اونجا خبر داشتیم، ‫تبدیل به خونه‌مون کردیمش.
‫آها. ‫خیلی‌خب.
‫اسمت تس بود؟
‫لوکاس رو ببند.
‫باشه. باشه. ‫واقعاً این کارها لازمه؟
‫با این زبون‌درازی‌هاش آره.
‫خواهش می‌کنم. ‫آخه تفنگ رو سمتم نشونه گرفتی
‫و خیلی بد میشه که ‫اشتباهی دستت بره رو ماشه.
‫اون‌وقت اون چی بود که ‫ تو سمتم نشونه گرفته بودی؟
‫حالا هم از سر جات بلند شو ‫و اون رو ببند.
‫قبول نمی‌کنم‌ها!
‫چرا، می‌کنی!
‫ببندش.
‫ای خدا، ‫لوکاس.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫- این دیگه چیه؟ ‫- چیه؟
‫خرابش کردم.
‫- چی؟ چی رو خراب کردی؟ ‫- پاره‌ شد.
‫- خرابش کردم. ‫- چی رو خراب کردی؟
‫پاره شد!
‫- آخه تاحالا کسی رو نبستم. ‫ باشه، بیا.
‫یکی دیگه بهت میدم.
‫اگه این رو هم خراب ‌کنی، ‫دعوتنامه‌ات منقضی میشه.
‫- خب چرا همین کار رو نمی‌کنی؟ ‫- درست ببندش! خفه شو!
‫- اینقدر حرف نزن! ‫- باشه.
‫هی! ‫لعنتی! لعنتی!
‫داره خیلی سفتش می‌کنه. ‫خیلی سفتش کرد.
‫بذار ببینم. ‫بذار ببینم.
‫- نشونش بده. ‫- همینجاس دیگه.
‫بخوابین رو زمین.
‫- چی؟ ‫- بخوابین رو زمین.
‫جفت‌تون بخوابین رو زمین! ‫بجنبین!
‫بخوابین!
‫رو شکم‌هاتون.
‫بخوابین رو شکم‌هاتون.
‫آره.
‫تموم شد؟ ‫تموم شد؟
‫تس، ‫این رفیقت چشه؟
‫بهتره دهنش رو ببندی.
‫متوجهم مایا.
‫- تس. ‫- واقعاً دارم پشیمون میشم.
‫تس، ‫فکر کنم تو رو هم باید ببندم.
‫بیا اینجا. ‫دستات رو بیار پشتت.
‫اذیتش نکن.
‫خفه‌شو لوکاس.
‫موقع بستنش مواظب باش.
‫مگه نگفتم خفه‌خون بگیری؟
‫بستم.
‫بلند شو.
‫نه. ‫فقط اون.
‫تو بتمرگ!
‫- چی؟ ‫- فقط اون.
‫تو بشین.
‫بلند شو.
‫وایسا.
‫مایا، فقط چندساعت اکسیژن واسه‌ـش مونده.
‫اگه کارت رو داخل تموم کردی، ‫اون هم تکلیفش معلوم میشه.
‫باشه. هیچ مشکلی پیش نمیاد. ‫قول میدم.
‫همینجا وایمیسم.
‫وایسین!
‫زورا!
‫نه!
‫بلند شو. ‫برگرد.
‫شلیک نکن.
‫مایکا! ‫هرکاری که گفتن بکن.
‫هشدار. ‫ورود متجاوز.
‫آلودگی خارجی شناسایی شد. ‫پروتکل پاک‌سازی توصیه می‌شود.
‫برو تو! ‫بجنب!
‫- هشدار. ورود متجاوز. ‫ - بخواب رو زمین.
‫- آلودگی خارجی شناسایی شد. ‫- یالا.
‫- پروتکل پاک‌سازی توصیه می‌شود. ‫- بجنب!
‫خیلی کندی.
‫ماسکت رو در بیار. درش بیار.
‫آلودگی خارجی شناسایی شد.
‫درش بیار!
‫بجنب زورا.
‫از جات تکون نخور!
‫مراقب باش.
‫پروتکل پاک‌سازی توصیه می‌شود.
‫خیلی‌خب.
‫- خیلی‌خب. ‫- حواست بهش هست؟
‫باشه.
‫تس، این دیگه چی بود؟
‫مایا. مایا. ‫واقعاً شرمندم.
‫اون... ‫مایکاس.
‫اون... ‫مراقب‌مون بود.
‫مراقب؟
‫خب من هم نمی‌دونستم ‫میشه بهتون اعتماد کرد یا نه.
‫باید یه نفر پشت‌مون می‌موند ‫تا مواظب‌مون باشه.
‫دیدم دارین می‌بندین‌شون.
‫فکر کردم گروگان‌گیریه.
‫- گروگان‌گیری؟ ‫- چمیدونم.
‫زر می‌زنی.
‫خیلی‌خب.
‫همه آروم باشن.
‫سوءتفاهم پیش اومده.
‫از در خونه‌ـم دور شو ‫وگرنه یه گلوله حرومش می‌کنم.
‫باشه، شلیک کن.
‫پناهگاه‌مون دیگه اکسیژن نداره ‫برای همین درهرصورت می‌میریم.
‫یادت نیست چی گفتم؟
‫اونجا بچه هست. ‫جون آدم‌ها به ما بستگی داره.
‫داری، داری چرت میگی.
‫تک تک حرف‌هایی که زدی ‫مزخرف و دروغ بوده.
‫باشه مایا.
‫ببخشید اما باید اون دستگاه رو ببینم
‫و هرکاری هم که لازم باشه می‌کنم.
‫هیچکدوم از حرفای دیگه‌ای که ‫ بزنی رو باور نمی‌کنم،
‫هیچ‌کدوم‌شون رو.
‫تموم حرفات مزخرفن ‫و نمیشه بهت اعتماد کرد.
‫انتخابش با خودته
‫که بلایی سر بقیه بیاد یا نه.
‫به دخترت فکر کن ‫و کار درست رو بکن.
‫اگه فکر کردی می‌تونی ‫ پات رو بذاری تو خونه‌ـم
‫باید بگم که کور خوندی.
‫هرکاری دوست داری بکن تس.
‫بکن!
‫گفتم فایده‌ نداره.
‫باباهه هم اینجا نیست. ‫فعلاً بازم کن.
‫خیلی‌خب، ‫نقشه تو که به درد نخورد.
‫میشه حالا با روش من انجامش بدیم؟
‫دریل رو بیار.
‫هرجوری که شده ‫باید به اون ژنراتور اکسیژن برسیم.
‫ممنون.
‫تقصیر خودته.
‫معذرت می‌خوام. ‫معذرت می‌خوام.
‫فقط با تو نبودم.
‫از اولش هم نباید می‌ذاشتم که ‫ راضیم کنی برم بیرون.
‫حالا شد تقصیر من؟
‫تقصیر خودم هم هست ‫ که به حرفت گوش کردم.
‫همینه؟
‫عین دوستت مهندس نیستی؟
‫کلیدسازم.
‫هیچوقت نمی‌تونستی وارد اینجا بشی.
‫حالا چه مهندس باشی ‫و چه کلیدساز.
‫اینجا یه دژ محکمه. ‫هیشکی نمی‌تونه واردش بشه.
‫معلوم میشه...
‫چرا داشتی می‌دویدی سمت‌مون؟
‫گفتم که. ‫دیدم به دوستم دستبند زدین
‫بعدش هم اینطوری شد ‫و ترسیدم.
‫- ببخشید. ‫- به حرفاش گوش نکن.
‫با دخترم حرف نزن.
‫- خودش پرسید... ‫- خفه‌شو!
‫با من هم حرف نزن.
‫وقتی عصبی میشم حرف می‌زنم.
‫هنوز هم حرفاش رو باور می‌کنی؟
‫دلم بهم میگه.
‫می‌دونم تو هم باور می‌کنی. ‫چون پانسمانش کردی.
‫بهشون یه فرصت دادیم.
‫اونا هم از دستش دادن.
‫- حداقل گوش کن به حرفام. ‫- گوش که دادم.
‫خطر. ‫هشدار امنیتی.
‫- سیستم از کار افتاد. ‫- یعنی چی...
‫خطر. ‫هشدار امنیتی.
‫سیستم از کار افتاد.
‫راه‌مون رو بستن. ‫گندش بزنن!
‫می‌شنوی؟
‫چی رو؟
‫گوش کن.
‫این دیگه چیه؟
‫نزدیکیم!
‫هشدار امنیتی. ‫سیستم از کار افتاد.
‫مگه بابا نگفت یه روز طول می‌کشه ‫ تا بتونن بیان تو؟
‫آره اما بستگی داره.
‫سیستم از کار افتاد.
‫با چی دارن دریل می‌کنن؟
‫نگران نباش. هیچ شانسی ندارن. ‫یادت رفته.
‫عین کره داره آب میشه.
‫مامان.
‫چیه؟ ‫چیه؟
‫خطر. ‫هشدار امنیتی.
‫وای خدا.
‫می‌خوان از صفحه زرهی رد بشن.
‫دریله با باتری باید کار کنه دیگه؟
‫یه چراغ‌قوه و چندتا سیم مسی بیار.
‫سیستم از کار افتاد.
‫چراغ‌قوه و چی؟
‫سیم مسی!
‫دارین وقت تلف می‌کنین. ‫دارین وقت تلف می‌کنین.
‫- خب بذارین بیان تو! ‫- خفه‌شو!
‫اگه ما زنده نمونیم، ‫تو هم نمی‌مونی.
‫چراغ‌قوه رو آوردم.
‫سیم‌ها رو هم همینطور!
‫بوم! بوم! بوم!
‫خطر!
‫پیچ‌گوشتی.
‫زده به سرتون. ‫بذارین بیان تو.
‫اونا که بالاخره میان تو.
‫بذارین بیان تو لطفاً.
‫دارین وقت تلف می‌کنین.
‫اگه همینطوری به حرف زدنت ادامه بدی
‫سیاه و کبودت می‌کنم! ‫خفه‌شو!
‫- بیا بریم. ‫- باشه. باشه.
‫بیا. ‫بدو دیگه.
‫خب دیگه. ‫بجنب.
‫زورا بجنب. ‫وقت نداریم.
‫داریم موفق میشیم!
‫بجنب زورا. ‫یا حالا یا هیچوقت.
‫چرا چراغ‌ها خاموش روشن میشن؟
‫خدایا، ‫چیشد پس؟
‫نمی‌دونم تس. ‫نمی‌دونم.
‫گندش بزنن!
‫موفق شدیم. ‫موفق شدیم.
‫- موفق شدیم! ‫- عوضی!
‫دیگه هیچی نداریم.
‫باشه. ‫خیلی‌خب.
‫تو همینجا بمون. ‫حواست به در باشه.
‫سلام آشغال.
‫چطوری این کار رو کردی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫با پالس الکترومغناطیسی، مامان.
‫حالا چی میگی کلیدساز؟ ‫هان؟
‫دارین اشتباه می‌کنین. ‫من دشمن‌تون نیستم.
‫چرت میگی.
‫نه.
‫- من فقط می‌خواستم... ‫- خطر.
‫سطح کربن‌دی‌اکسید درحال افزایش.
‫- اکسیژن درحال تخلیه شدن. ‫- مامان.
‫لعنتی.
‫- نگاه کن. ‫- چیه؟ وای خدا.
‫سطح کربن‌دی‌اکسید درحال افزایش.
‫انگار داره کربن‌دی‌اکسید می‌سازه.
‫خطر. ‫سطح کربن‌دی‌اکسید...
‫نمی‌تونیم به موقع جلوش رو بگیریم.
‫چقدر دیگه خطرناک میشه؟
‫خطر!
‫پنج دقیقه. ‫بجنب. ماسکت رو بزن.
‫عجله کن!
‫بجنب.
‫وای خدا.
‫- بزن، بدو. ‫- پس ماسک من چی؟
‫خفه شو! ‫بذار رو صورتت عزیزم.
‫- من هم باید بتونم نفس بکشم. ‫- خفه‌شو!
‫- باید جلوش رو بگیریم. ‫- آره اما رو پشت‌بومه.
‫اون یکی هم احتمالاً جلوی در منتظره.
‫در بازکن گاراژ رو می‌خوایم.
‫بجنب.
‫با هم باید پیداش کنیم.
‫خیلی وقت نداریم زورا. ‫پیداش کن.
‫باید زودی پیداش کنیم.
‫- پیداش کردم. ‫- چی؟ پیداش کردی؟
‫دست بجنبون. ‫باید بریم.
‫- باتری توشه. برو. ‫- باز میشه؟
‫سیستم پاک‌سازی دچار نقص فنی شده.
‫دستگاه اکسیژن‌ساز از کار افتاد.
‫خطر خفگی.
‫لطفاً دستگاه اکسیژن‌سازِ ‫ قابل حمل را به صورت بزنید.
‫ماسکت پیشته؟
‫- آره. ‫- ماسکت پیشته.
‫- آره. ‫- خوبه.
‫لطفاً.
‫مراقبش باش، ‫هراتفاقی که بیفته،
‫اون در رو باز نمی‌کنی، ‫خب؟
‫سیستم پاک‌سازی دچار نقص فنی شده.
‫- لطفاً کمک کن ماسکم رو بزنم. ‫- نه.
‫خطر خفگی.
‫لطفاً دستگاه اکسیژن‌سازِ ‫ قابل حمل را به صورت بزنید.
‫پیداش کردم.
‫تس.
‫تس، یکی تو فروشگاه ماشینه.
‫- بیا اینجا. ‫- چی؟
‫- کجایی؟ ‫- بدو.
‫انگار گوشت بدهکار نیست.
‫قرار بود جلوی اون در کوفتی وایسی.
‫اینجا، ‫اینجا.
‫بجنب. ‫بدو، بدو.
‫لوکاس، ‫تا نیومدم از جات تکون نخور.
‫لطفاً.
‫من بچه دارم.
‫جدی؟ ‫اسمش چیه؟
‫کلیر.
‫شیش سالشه.
‫هلو دوست داره.
‫کمپوت هلو.
‫ببخشید، ‫نمی‌تونم.
‫خواهش می‌کنم، ‫نه، نه.
‫لطفاً تنهام نذار.
‫تنهام نذار.
‫نه، لطفاً.
‫التماست رو می‌کنم. ‫لطفاً.
‫فکر کردم گفتی در گاراژ بازه.
‫آره خب، ‫باز بود.
‫وقتی گفتی سر جام وایسم دوباره بستنش،
‫بعد این که از پشت‌بوم اومدی پایین.
‫خدا لعنتت کنه لوکاس.
‫راه هواشون رو بستم. ‫مجبورن بیان بیرون.
‫بجنب. ‫باید بریم!
‫حالت خوبه؟ ‫تقصیر من بود.
‫بگو که حالت خوبه لطفاً.
‫خفه‌شو.
‫« اشباع جو »
‫می‌تونی...
‫مایکا؟
‫می‌خوام بهت اعتماد کنم
‫برای همین یه قرار باهات می‌ذارم.
‫یه سوال ازت می‌کنم،
‫و به ازای جواب‌های راستی که بهم بگی،
‫یه ثانیه وقت واسه نفس کشیدن میدم.
‫شما بابام رو کشتین
‫و از اونجا بود که اینجا رو پیدا کردین؟
‫نه، ما بابات رو نکشتیم. ‫ما نکشتیم.
‫و نه، ‫اینطوری اینجا رو پیدا نکردیم.
‫پس اومدی بیرون مایا. ‫حالا نمی‌خوای حرف بزنی؟
‫یه چیزی بگو!
‫- اون خانمه چی؟ ‫- تس.
‫واقعاً با بابام کار می‌کرده؟
‫آره.
‫آدم‌های بدی نیستیم.
‫مامانت اشتباه می‌کنه. ‫تو درست میگی.
‫به حرف دلت گوش کن.
‫ببین، ‫اگه بذاری بیان تو،
‫و تس یه نگاه به ژنراتور اکسیژن‌تون بندازه، ‫از اینجا میریم.
‫شاید حتی بتونه طرح پدرت رو هم بهتر کنه.
‫نه، نه، نه، یه چیز دیگه. ‫یه چیز دیگه.
‫اگه بذاری تس بمیره....
‫هیچوقت نمی‌فهمیم.
‫کربن دی‌اکسید درحال بازگشت به سطح نرمال.
‫« تولید اکسیژن با بازدهی ۱۰۰ درصد »
‫من پوششت میشم.
‫تا تو بتونی به سمت چپ فروشگاه برسی، خب؟
‫می‌تونم حواسش رو پرت کنم.
‫باشه.
‫با اومدنش به اینجا
‫یه چیزی بهمون داده ‫که می‌تونیم ازش استفاده کنیم.
‫کدوم دختریه که
‫در رو به روی مامانش باز نکنه؟
‫بلیط ورودمونه.
‫به دختره میگه در رو باز نکنه.
‫آره می‌دونم، ‫اما باید بهمون اعتماد کنه.
‫راه‌مون میده داخل.
‫پایه‌ـم.
‫خیلی‌خب.
‫برو!
‫آره.
‫وای خدا.
‫لعنتی.
‫خب مایا. ‫دیگه بسه.
‫وقت واسه این کارا نداریم.
‫دارم میام بیرون.
‫نگاه، ‫این هم از تفنگم.
‫اگه می‌خوای شلیک کن.
‫من همینجام مایا.
‫لعنتی، ‫پام رو شیکوندی!
‫بلند شو!
‫بس کن! ‫آروم باش! آروم باش!
‫کاریت ندارم.
‫بس کن.
‫وای! ‫گوشم!
‫وای!
‫ببخشید.
‫کاریت ندارم.
‫چطوری با این کار می‌کنی؟ ‫تس؟
‫- صدات رو نمی‌شنوه اسکل. ‫- تس!
‫تس؟
‫- تس، صدام میاد؟ ‫- مایکا!
‫- زورا؟ ‫- مامان؟
‫- زورا! ‫- مامان، من حالم خوبه.
‫من رو بسته،‌خب؟ ‫نذار بیان تو.
‫- حال تو خوبه؟ ‫- خودم رو آزاد کردم.
‫آزاد شدی.
‫چه‌ خبره مایکا؟
‫زورا، خوبی عزیزم؟
‫حرف نزن! ‫نمی‌تونم فکر کنم.
‫هیچی بهش نمیگم.
‫اون تو چه خبره؟
‫مایکا!
‫- مایکا، در رو باز کن! ‫- زورا!
‫در رو باز کن.
‫چیزی نیست زورا.
‫چه خبره؟
‫مایکا؟
‫کلیدساز؟
‫مایکا!
‫مایکا، پشتتم.
‫- زورا... ‫- در رو باز کن.
‫- زورا. ‫- خیلی حالم خوب نیست.
‫اوه.
‫زورا! ‫زورا!
‫مایکا، چیشد؟
‫مایکا، به هوش بیا.
‫مسخره‌بازی نکن. ‫خنده‌دار نیست.
‫به هوش بیا!
‫در رو باز کن.
‫مُرده. ‫نمی‌تونه در رو باز کنه.
‫مایکا!
‫مرده.
‫در رو باز کن.
‫نمی‌تونم بازش کنم.
‫هی زورا، ‫اسم خیلی قشنگی داری.
‫اسم من لوکاسه.
‫پنج ثانیه وقت داری تا در رو باز کنی
‫وگرنه مامانت رو می‌کشم.
‫- بدو عزیزم. ‫- یک...
‫چیزی نیست.
‫...دو...
‫سه...
‫- چهار... ‫- وای زورا!
‫پنج.
‫اون مرده.
‫با میکروفونش دارم حرف می‌زنم، خب؟ ‫با میکروفون اونم.
‫چرت میگی.
‫چی؟
‫زورا رو بسته؟
‫با زوراس.
‫مایکا مرده.
‫من رو بسته. ‫نمی‌تونم تکون بخورم.
‫قسم می‌خورم. ‫حرفم رو باور کن.
‫- لطفاً کاری با مامانم نداشته باشین. ‫- حال زورا خوبه؟
‫دخترت رو بسته
‫حالا هم اگه می‌خوای نجاتش بدی ‫بهتره رمز رو بهمون بدی.
‫رمز کوفتی رو بگو!
‫کار نمی‌کنه.
‫- واسه چی؟ ‫- گفتم که کار نمی‌کنه!
‫واسه چی؟
‫چیشده؟
‫کارت عبور می‌خواد.
‫کارت عبور کجاس؟
‫کارت عبور داخله.
‫- داخله؟ ‫- واسه چی؟
‫تا امثال تو رو از اینجا دور نگه داریم!
‫برای همین!
‫نمیشه...
‫این تفنگ کوفتی رو از صورتم دور کن.
‫- بهتره فکر کنی. بهتره فکر کنی. ‫- باشه. باشه.
‫خب... ‫حالا باید چی‌کار کرد؟
‫بچه‌ـت اون تو می‌میره.
‫اونجا می‌میره.
‫شاید...
‫- شاید چی؟ ‫- شاید...
‫شاید چی؟
‫لطفاً تفنگ رو ببر اون‌ور...
‫یه راه دیگه هم هست، ‫من فقط...
‫اکسیژن کافی نداریم تا بهش برسیم.
‫به چی برسیم؟ ‫به چی برسیم؟
‫یه کارت عبور دیگه هست.
‫- کجا؟ ‫- اینجا نیست...
‫از اینجا دوره.
‫نفس کشیدنت با من.
‫تو ما رو برسون اونجا.
‫لوکاس، ‫یکی از ذخیره‌ها رو بده بهم.
‫- همینجاس. ‫- اینه؟
‫- خودشه. ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫همین ماشینه.
‫آخرین باری که شارژش کردی کِی بده؟
‫حداقل ماهی یک بار چکش می‌کنم.
‫چکش کن.
‫- چی؟ ‫- برو چکش کن.
‫ایول. برو که رفتیم. ‫بریم سفر جاده‌ای.
‫خیلی‌خب، ‫تو همینجا بمون.
‫- چی؟ ‫- اگه بچه‌هه آزاد بشه،
‫یکی باید اینجا باشه.
‫هی، گوش کن ببین چی میگم مایا.
‫اگه بخوای شیرین‌کاری‌ای بکنی ‫بدجور تقصاصش رو پس میدی.
‫گوشت با منه؟
‫سفر به سلامت.
‫اول باید یه چیزی دخترم بگم.
‫زورا، می‌شنوی؟
‫مامانت باهات کار داره.
‫بهش بگو حالم خوبه.
‫می‌خواد بدونی که حالش خوبه.
‫بهش بگو همه‌چی رو درست می‌کنم.
‫و این که همه‌چیز رو درست می‌کنه.
‫و بهش بگو که برمی‌گردم.
‫میخواد بدونی که برمی‌گرده.
‫بهش بگو که دوستش دارم.
‫و این که... ‫و این که دوستت داره.
‫بذار با مامانم حرف بزنم لطفاً.
‫کجا داریم میریم؟
‫آخرین جایی که کسی دلش می‌خواد بره.
‫داریم میریم شوهرم رو ببینیم.
‫پات واسه رانندگی مشکلی نداره؟
‫تو مسابقات دو و میدانی برنده نمیشم
‫اما زنده می‌مونم، ‫البته نه به لطف شما.
‫چقدر هم درد می‌کنه.
‫داریوس هنوز زنده‌‌ـس؟
‫می‌خوایم ببینیم چی ازش مونده.
‫نمی‌خواد اینقدر پنهون‌کاری کنه.
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫پنج ماه پیش، ‫پدر داریوس مُرد.
‫روز بعدش، ‫داریوس رفت که خاکش کنه.
‫داریوس هیچوقت برنگشت.
‫همون شب یه نوشته پیدا کردم.
‫داریوس فهمیده بود ‫که تو محاسباتش
‫برای پاک‌سازی کربن‌دی‌اکسید ‫یه اشتباه کرده.
‫با این که پدرش هم مرده بود ‫اما به سیستم فشار زیادی میومد
‫و بالاخره یه روزی از کار می‌افتاد.
‫فقط بحث زمان بود.
‫یعنی این ژنراتور فقط واسه دونفر کفاف میده؟
‫اگه به‌جای سه‌نفر ‫دو نفر باشن
‫زمان‌مون بیشتر میشه.
‫زمان بیشتر برای این که زورا ‫بتونه یه کاری بکنه.
‫هرساعت،
‫هرروز و هرهفته‌ای که اونجا بوده
‫یه ساعت و یه روز و یه هفته کمتر ‫وقت برای خونوادش باقی می‌مونده.
‫هوش فنی زورا به باباش رفته.
‫امیدوار بود که با وقت کافی ‫دخترش بتونه اشتباهاتش رو تصحیح کنه.
‫برای همین وقتی تو رسیدی اونجا
‫شاید بتونی کاری ‫که .اون نتونسته رو بکنی
‫آره.
‫شاید.
‫اون‌وقت این‌ها رو به دخترت نگفتی؟
‫نه.
‫فکر می‌کردم وقت‌ بیشتری داشته باشیم.
‫همون موقع که داشتم می‌فهمیدم ‫داریوس مجبور شده چی‌کار کنه،
‫تسلیم شده بود.
‫اصلاً نمی‌تونستم به زورا اجازه بدم ‫که به تسلیم شدن حتی فکر کنه.
‫نمی‌تونستم.
‫هریت...
‫جان کولترین بذار.
‫آهنگ «کارهای موردعلاقه‌ـم».
‫درحال پخش آهنگ «کارهای موردعلاقه‌ـم»
‫از جان کولترین.
‫این آهنگه رو کی خونده؟
‫کولترین.
‫اینجا کجاس؟
‫پارک پراسپکت.
‫آخرین آرامگاه داریوس هیوستون.
‫کلی خاطره خوب اینجا داشتیم.
‫اوه، فکر کنم پام داره بدتر میشه.
‫کمک نمی‌خوای؟
‫از تو؟
‫یه کاریش می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، ‫باید دنبال چی بگردیم؟
‫باید بجنبیم.
‫مایا، ‫وقت‌مون داره تموم میشه.
‫شوهرمه.
‫داریوس.
‫مایا، کارت عبور.
‫پیداش کردی؟
‫پیداش کردم.
‫خدایا.
‫گندش بزنن.
‫تف بهش!
‫تموم شده.
‫می‌تونیم پیاده برگردیم.
‫باید کارت عبور رو بهم بدی.
‫مایا.
‫خیلی‌خب.
‫قبل این که کار مسخره‌ای بکنی ‫بهش فکر کن.
‫به زور می تونی تکون بخوری.
‫من همینطوریش هم به زور زنده موندم.
‫اگه جفت‌مون شلیک کنیم ‫دیگه فرصت‌مون تموم میشه.
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫تو دختر داری؟
‫دختر داری؟
‫آره، داشتم.
‫مراقبش می‌مونم.
‫قول میدم.
‫رمز در ۱۸۶۷ هست.
‫سعی می‌کنم برگردم دنبالت.
‫ممنون بابت این حرفت.
‫لطفاً نذار بلایی سر دخترم بیاد.
‫ماشین خراب شد.
‫رمزش هست ۱-۸-۶-۷.
‫باید برگردم دنبالش.
‫بیا. ‫بیا.
‫محفظه هوا باز شد.
‫مامان کوش؟
‫جواب من رو بده، ‫مامانم کوش؟
‫وای خدا. ‫مامانت.
‫خدایا. ‫ماشین خراب شد...
‫اوضاع پای مامانت هم اصلاً خوب نیست.
‫اما حالش خوبه. ‫حالش خوبه.
‫کارت عبور بابامه؟
‫- کارت عبور بابام رو از کجا پیدا کردی؟ ‫- چیزی نیست،‌ چیزی نیست.
‫خواهش می‌کنم. ‫الان بهت میگم.
‫اوم...
‫ای کاش...
‫مجبور نبودم این رو بهت بگم.
‫ولی...
‫بابات می‌دونسته که اینجا...
‫نمی‌تونسته تا همیشه کفاف همه‌تون روبده
‫برای همین از اینجا رفته.
‫رفته چون می‌خواسته تو و مامانت...
‫یکم بیشتر عمر کنین.
‫- صبر کن... ‫- تس.
‫و مامانت...
‫تس؟
‫- چیه؟ ‫- این رو نگاه. این رو نگاه.
‫نه، حرفت رو باور نمی‌کنم، خب؟
‫تو مامان و بابام رو کشتی.
‫نه، نکشتم.
‫مامانت می‌تونه هنوز زنده باشه
‫من هم میرم دنبالش. ‫فقط باید مخزنم رو پر کنم.
‫- بذار... مخزنم رو پر کنم. ‫- هی.
‫- میرم دنبالش. ‫- هی، هیچ‌جا نمیری.
‫چرا، باید برم دنبالش.
‫واسه چی؟
‫چون... ‫چون بهش قول دادم.
‫به ما هم قول دادی.
‫نه، به حرفش گوش نکن.
‫- باید کاری رو بکنیم که واسه‌ـش اومدیم اینجا. ‫- به حرفش گوش نکن.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- ببخشید.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- لطفاً من رو ببخش.
‫- باید دست بجنبونم. ‫- باشه.
‫اسمت تس بود دیگه؟
‫اسمت همین بود؟
‫تس.
‫خواهش می‌کنم. ‫باید بازم کنی.
‫خب؟ ‫می‌تونم کمکت کنم.
‫مامانم رو می‌خوام.
‫تنها کسیه که واسم مونده.
‫خدا لعنتش کنه!
‫خیلی‌خب، ‫باید برم دنبال مامانش.
‫- دارم وقت تلفن می‌‌کنم. ‫- کارت رو بکن.
‫- نه... ‫- چرا...
‫پیچ‌گوشتی رو بردار. ‫مشکل چیه؟
‫کارت رو بکن دیگه.
‫به مامانش قول دادم. ‫وقت نداره.
‫- باشه. ‫- هی، هی.
‫- تا پنج می‌شمارم، خب؟ ‫- باشه، باشه.
‫تو رو نمی‌تونم بکشم ‫اما دلیل برگشتنت رو چرا.
‫- یک، دو، سه، چهار، پنج ‫- تفنگ رو بذار زمین.
‫تفنگ کوفتی رو بذار زمین.
‫ای خدا!
‫انجامش میدم.
‫- آروم باش. ‫- من آرومم. چیزیم نیست.
‫- خیلی‌خب. ‫- نگاه کن.
‫آرومم. ‫عین کولترین.
‫ببخشید.
‫خیلی‌خب، ‫آفرین.
‫وای.
‫وای خوب دیگه؟
‫هان؟
‫اوم...
‫- چیه؟ ‫- آخه...
‫آره، بررسیش کن.
‫- عجله نکن. ‫- نمی‌دونم...
‫- نمی‌دونم. ‫- چرا می‌دونی.
‫بررسیش کن.
‫یکم از چیزی که فکر می‌کردم ‫پیچیده‌تره.
‫تو می‌تونی. ‫فقط درش بیار.
‫کارت رو بکن دیگه. ‫وقت هم که داری.
‫نمی‌دونم...
‫آره. ‫من همینجا می‌مونم.
‫نمی‌دونم می‌تونم این کار رو بکنم یا نه.
‫چرا، می‌تونی.
‫تو باهوشی. ‫وقت هم که داریم.
‫اوم...
‫می‌تونی... ‫نمونه‌‌ـش رو بسازی.
‫- آره؟ ‫- من...
‫فکر نکنم بتونم.
‫واسه چی؟
‫دوباره داری به مامانه فکر می‌کنی؟
‫هان؟
‫سه روز راه اومدیم.
‫سه روز بهت غذا و آب و هوا دادیم.
‫حالا که آوردیمت اینجا ‫نمی‌خوای اینجا باشی.
‫نمی‌تونم نمونه‌ـش رو بسازم.
‫- نمی‌تونی؟ ‫- نه.
‫چندهفته طول می‌کشه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫- چندهفته وقت نداریم. ‫- نه.
‫نداریم؟
‫فکر کن.
‫- ای خدا... ‫- باباهه...
‫حتماً باید بهت گفته باشه ‫که چطوری کار می‌کرده.
‫فقط جداش کن دیگه. ‫کارت رو بکن
‫باباهه رو نمی‌شناسم.
‫- چرا، می‌شناسی. ‫- نه، نمی‌شناسم.
‫دروغ گفتم. ‫دروغ گفتم.
‫- چرت میگی. ‫- تاحالا باهاش حرف نزدم.
‫پس از کجا اینجا رو بلد بودی؟
‫- رادیو داشتم. ‫- رادیو؟
‫هرشب به رادیوم گوش می‌کردم،
‫و حرفاش رو باباش رو می‌شنیدم، خب؟
‫به تموم اطلاعاتی که فکر می‌کردم ‫ به درد می‌خوره رسیدم
‫چون واقعاً فکر می‌کردم که ‫می‌تونم نمونه‌ـش رو بسازم.
‫اینطوری فکر می‌کردم. ‫به خدا راست میگم.
‫اما حالا که اینجام ‫نمی‌دونم.
‫اگه هم نمی‌تونستی به قولت عمل کنی
‫به هرحال اینجا جات امن بود دیگه، نه؟
‫پس هرکاری کردی تا فقط به اینجا برسی.
‫حتی اگه می‌تونستم درستش هم بکنم،
‫این وسیله قفط واسه دو نفر کفاف میده.
‫نه!
‫خدایا.
‫چی‌کار کردی؟
‫وای خدا!
‫نه! ‫چی‌کار کردی؟
‫خدایا.
‫اتاقت قشنگه.
‫نمی‌تونم بذارم بری...
‫چون یکم ناراحتی
‫و ممکنه کارای اشتباهی بکنی.
‫از اینجا می‌برمش.
‫اون رو هم همینطور.
‫چی‌کار می‌‌خوای بکنی؟
‫اونجایی که ازش اومدم ‫یه سیستم خراب داشتیم.
‫تس گفت تنها کسیه که ‫می‌تونست درستش کنه.
‫الان هم که فکر نکنم کاری بتونه بکنه، خب؟
‫اما سیستم تو که کار می‌کنه...
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫ببین، ‫درست کردن ژنراتور اکسیژن
‫دو نفر لازم داره.
‫نمی‌دونم تنهایی از پسش بر میام یا نه.
‫مامانم رو هم لازم دارم.
‫- مامانت مُرده. ‫- نه.
‫نه. ‫نه.
‫تس گفت شاید هنوز زنده باشه.
‫هیس.
‫می‌خوای حرف اون رو باور کنی...
‫یا حرف من رو؟
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب.
‫فقط بهم فرصت بده ‫تا بهت نشون بدم
‫که می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫بهت اعتماد دارم. ‫بهت اعتماد دارم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی هم بهت اعتماد دارم.
‫آره، برای همین باید بهم .طرز کار با اینجا رو یاد بدی
‫باشه. ‫فقط لطفاً...
‫برای همین نمی‌تونم بذارم بری.
‫لطفاً بذار برم.
‫- هی، هی، هی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫آفرین.
‫هی.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫من کنارتم.
‫راستش فکر کنم می‌تونیم دوستای خوبی باشیم.
‫آره.
‫اکسیژن اتمسفر در وضع بحرانی.
‫نفس کشیدن امن نیست.
‫اکسیژن اتمسفر...
‫بجنب عزیزم، ‫شارژ شو.
‫بجنب، فقط یکم لازم دارم. ‫بدو، خواهش می‌کنم.
‫بجنب.
‫بجنب!
‫آره، بجنب!
‫بجنب!
‫محفظه هوا باز شد.
‫بهتر شد، نه؟
‫محفظه هوا بسته شد.
‫عه، سوپ. ‫شما...
‫در باز کن دارین؟
‫اون خونه‌هه که گفتی ازش اومدین کجاس؟
‫گفتم که، فیلی. ‫تو متروی خیابون اصلی
‫یه ۱۶۰ کیلومتری با اینجا فاصله داره.
‫اونجا دوست هم دارین؟ ‫آدم‌هایی که دوست‌شون داشته باشی؟
‫اوهوم. ‫آره.
‫در باز کن؟
‫تو چته آخه؟
‫می‌خوای بذاری ‫ اون همه آدمی که اونجان بمیرن،
‫آدم‌هایی که می‌شناسی بمیرن.
‫نکنه دیوونه‌ای؟
‫نه، مشکلی با این قضیه ندارم.
‫این چیه؟
‫بعضی‌وقتا اینطوری میشه.
‫کابل‌های خورشیدی باز میشن
‫ما هم میریم و درستش می‌کنیم.
‫درستش کن.
‫هی. ‫چی‌کار می‌کنی؟
‫اینطوری حواسم بهت هست.
‫نه دقیقه و ۲۹ ثانیه وقت داری.
‫اسکل.
‫محفظه هوا باز شد.
‫محفظه هوا بسته شد.
‫زمان داره می‌گذره. ‫راه بیفت.
‫تیک تاک، ‫تیک تاک.
‫جریان برق متصل شد. ‫سطح اکسیژن در حالت نرمال.
‫زورا.
‫مامان.
‫زورا.
‫- زورا، حالت خوبه؟ ‫- حال تو خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫فکر می‌‌کردم از پیشم رفتی.
‫هیچوقت تنهات نمی‌ذارم.
‫چیشده عزیزم؟
‫تس یه چیزایی درمورد بابا بهم گفت.
‫ببخشید.
‫باید بهت می‌گفتم.
‫فقط...
‫می‌خواستم بهت بگم
‫اما نمی‌خواستم فشار زیادی بهت بیارم عزیزم.
‫بار زیادی به دوشت می‌افتاد. ‫اشتباه کردم عزیزم، ببخشید.
‫خونه‌مون رو پس می‌گیریم، ‫خب؟
‫مامان، ‫این سفیدپوستا روانی‌ان.
‫تس دروغ گفته بود ‫و لوکاس هم کُشتش.
‫بهمون دروغ گفته بود.
‫به اون هم دروغ گفته بود. ‫اصلاً بابا رو نمی‌شناخته.
‫پس چطوری از بابا ‫و ژنراتور خبر داشته؟
‫من با بیسیم حرف می‌زدم و...
‫می‌خواستم با بابا حرف بزنم،
‫بعضی‌وقتا هم زیادی حرف می‌زدم...
‫زورا.
‫باید با یکی حرف می‌زدم.
‫می‌دونم گند زدم.
‫معذرت هم می‌خوام.
‫تقصیر تو نیست. ‫تقصیر منه که بهت گوش نکردم.
‫با همدیگه درستش می‌کنیم، خب؟
‫تو چشمام نگاه کن. ‫بگو.
‫- با همدیگه درستش می‌کنیم. ‫- با همدیگه درستش می‌کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫وقت زیادی نداریم.
‫از پسش برمیای.
‫بهت ایمان دارم، خب؟
‫خیلی‌خب.
‫دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫در رو باز کن. ‫زیر یه دقیقه واسم وقت مونده.
‫در رو باز کن.
‫در کوفتی رو باز کن.
‫هی، در رو باز کن.
‫نمی‌خوای راهم بدی، هان؟
‫بذار بیام تو.
‫تو رو خدا!
‫به حرفت گوش می‌کنم، خب؟
‫قول میدم، ‫تو فقط این در کوفتی رو باز کن.
‫عوضی!
‫خیلی‌خب، ‫خیلی‌خب.
‫یه فکری دارم.
‫ماسکت رو در بیار. ‫من مال خودم رو میدم بهت.
‫خیلی‌خب.
‫می‌تونی تا اون موقع نفست رو نگه داری؟
‫خطر. ‫سیستم از کار افتاد.
‫خطر. ‫سیستم از کار...
‫مامان، ‫بهش شلیک کن!
‫شلیک کن، ‫شلیک کن!
‫تفنگ خالیه. ‫خالیه.
‫- هشدار. ورود متجاوز. ‫- باز کن.
‫برو کنار!
‫- نه! ‫- هشدار. ورود متجاوز.
‫مامان!
‫هشدار. ‫ورود متجاوز.
‫تانک‌های اکسیژن رو بیار.
‫- بیارشون! ‫- پروتکل پاک‌سازی توصیه می‌شود.
‫هشدار. ‫ ورود متجاوز.
‫آلودگی خارجی شناسایی شد.
‫پروتکل پاک‌سازی توصیه می‌شود.
‫- هی، بچه‌ها. ‫- زورا! زورا!
‫همش تقصیر خودتونه.
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب.
‫- بهم هوا بده. ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫فقط بهم هوا بدین!
‫فقط بهم هوا بدین.
‫هی.
‫ما هیدروژن رو از احیای پساب ‫به اکسیژن‌ساز می‌فرستیم.
‫سطح هیدروژن پره.
‫تاحالا حادثه هیندنبورگ ‫ به گوشت نخورده عوضی؟
‫اگه تیر بزنی، ‫همه با هم می‌میریم.
‫یه جرقه کل اینجا رو می‌بره هوا.
‫خطر. ‫وضعیت قرمز.
‫- سطح اکسیژن درحال افزایش. ‫- بجنبین.
‫- بجنبین وگرنه... ‫- مسمومیت با اکسیژن حتمی است.
‫بجنب. ‫اکسیژن رو کم کن.
‫- بدو مامان. ‫- خطر. وضعیت قرمز.
‫سطح اکسیژن درحال افزایش.
‫- اکسینژن رو کم کن. ‫- مسمومیت با اکسیژن حتمی است.
‫خطر. وضعیت قرمز.
‫سطح اکسیژن درحال افزایش.
‫مسمومیت با اکسیژن حتمی است.
‫خطر. وضعیت قرمز.
‫سطح اکسیژن درحال افزایش.
‫مسمومیت با اکسیژن حتمی است.
‫خطر. وضعیت قرمز. ‫سطح اکسیژن درحال افزایش.
‫مسمومیت با اکسیژن حتمی است.
‫خطر. وضعیت قرمز. ‫سطح اکسیژن درحال افزایش.
‫مسمومیت با اکسیژن حتمی است.
‫لطفاً دستگاه اکسیژن‌سازِ ‫ قابل حمل را به صورت بزنید.
‫گرفتمت. ‫گرفتمت.
‫لطفاً دستگاه اکسیژن‌سازِ ‫ قابل حمل را به صورت بزنید.
‫لطفاً...
‫کمک!
‫یکی کمک کنه!
‫خواهش می‌کنم!
‫کمک!
‫- یکی لطفاً کمک کنه! ‫- کمک!
‫کمک!
‫- یکی لطفاً کمک کنه! ‫- کمک!
‫کمک!
‫ببخشید.
‫من رو ببخش.
‫دوستت دارم زورا.
‫زورا. ‫زورا.
‫وایسا. ‫نه.
‫کمک!
‫نه.
‫کمک. ‫کمک.
‫سلام.
‫حال‌تون چطوره؟
‫خوبم.
‫دخترتون همه‌چی رو واسه‌مون تعریف کرد.
‫بشینین لطفاً.
‫چیزی نیست.
‫جاتون امنه.
‫زورا تونست ژنراتور اکسیژن رو
‫با بهبود دادن طرح شوهرتون تعمیر کنه.
‫میگه امیدواره که بتونه ‫از تکنیک‌های باغبانی شما
‫که ما هم داشتیم روش کار می‌کردیم
‫استفاده کنه.
‫من شونزده سالمه ‫و برای دومین بار زندگیم تغییر کرده.
‫من و پدرمادرم فکر می‌کردیم ‫تنها کسایی هستیم که زنده موندن.
‫خوشبختانه اشتباه می‌کردیم.
‫اگه کسی اون بیرون باشه،
‫می‌تونیم چیزهایی که بلدیم رو ‫ بهشون یاد بدیم.
‫با تخصص مامانم ‫و دوستای جدیدی که اینجا داریم،
‫فکر می‌کنیم که می‌تونیم ‫به اوضاع سر و سامون بدیم.
‫مالکوم ایکس گفته ‫ «تحصیلات کلید آینده‌ـس،
‫چون فردا متعلق به کساییه که ‫برای امروزشون برنامه‌ریزی کرده باشن.
‫فردا متعلق به ماست.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.