..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[مت‌لایف]
‫[خدمات اورژانس] ‫[بیمارستان لانگون دانشگاه نیویورک]
‫ممنون که با ما همراه بودین.
‫پال، این در رو باز کن.
‫می‌دونم اون تو چیکار می‌کنی!
‫پال!
‫چرا این‌جوری می‌کنی؟
‫پال، بیا بیرون و باهام صحبت کن.
‫خیلی حرومزاده ای!
‫خب، من زیاد سر شراب و اینا سر در نمیارم
‫ولی فروشنده می‌گفت خیلی خوبه.
‫ازش پرسیدی؟
‫- آره. نمی‌دونستم چی بخرم.
به سلامتی
‫به افتخار خودمون.
‫وای، پیشنهاد فروشنده حرف نداشت.
‫واقعا؟
‫خوشمزه است؟ من که خوشم میاد.
‫خیلی دوستت دارم.
‫خیلی بهم احساس امنیت می‌دی.
‫هیچ‌وقت کاری نمی‌کنم ‫که اذیت بشی.
‫می‌دونم.
‫گمون کنم دنی هم داره باهات رفیق می‌شه.
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫ولی حالا که با هم زندگی می‌کنیم، ‫بهتر هم می‌شه.
‫من هم موافقم.
‫پال؟
‫پال!
‫[خیابان برادوی] ‫[خیابان ۳۶ غربی]
‫سلام کوک، یه دقیقه وقت داری؟
‫خیلی‌خب عزیزان، یه اعلامیه کوچولو دارم.
‫واسه تیم فوتبال دختر فرانک...
‫بلیت می‌فروشیم و ۵۰% احتمال داره ‫جایزه ببرین.
‫اسم تیمشون «لیدل کیکرز»ه.
‫ما طرفدار «لیدل کیکرز»یم، ‫آخه همه رو می‌برن.
‫خلاصه، می‌تونین این‌دفعه ‫با نیت خیر شرط‌بندی کنین.
‫- خب؟ ‫- مرسی.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، باید به کار بهشتیمون برسیم.
‫ترجیح می‌دم قبل اعزامتون،
‫جدیدترین عضو کلانتریمون رو معرفی کنم.
‫ایشون کارآگاه آنجلا داتون هستن.
‫باهاش آشنا بشین، یه سلامی بکنین ‫و عین خانواده‌تون بهش خوش‌آمد بگین،
‫یعنی جلوی روش بهش توهین می‌کنیم...
‫و پشت‌سرش از خانواده واقعیش ‫بد می‌گیم.
‫آنجلا از آتلانتا اومده...
‫و اشتباهی تو برانکس پیاده شد،
‫مخم سوت می‌کشه که به قتل نرسوندنت،
‫قراره تا مدت زیادی پیشمون بمونه.
‫بهترین شخصی هم ‫که می‌تونه بهش اطلاعات بده...
‫کارآگاه دئو روسوی عزیز خودمونه.
‫روسو، ایشون همکار جدیدته.
‫خیلی‌خب، مواظب خودتون باشین.
‫والـ... والدن! ستوان؟
‫ستوان، می‌شه...
‫می‌شه دو کلام صحبت کنیم؟
‫زود تمومش کن. ‫عقب نمون.
‫صورتت چی شده؟ ‫اصلاح بلد نیستی؟
‫آره، مشکل پوستی پیدا کردم.
‫می‌خواستم واسه مرخصی پزشکی ثبتش کنم.
‫بابت حساسیتت به تیغ اصلاح ‫مرخصی پزشکی بگیری؟
‫ای بابا.
‫روسو، حوصله این حرف‌ها رو ندارم.
‫بی‌شوخی، من رو این‌جوری ‫تو منگنه می‌ذاری؟
‫جریان چیه؟ می‌خوای تلافی کنی؟
‫مگه تو یه زندگی دیگه ‫بلایی سر خودت...
‫یا عزیزانت آوردم؟
‫آخه تا جایی که می‌دونم،
‫من و نیمه گمشده‌ات ‫کاملا با هم توافق داریم.
‫به نظر جفتمون غیر قابل تحملی.
‫ببین، وقتی پرونده‌های سبک دستت بود،
‫با تنها کار کردنت مشکلی نداشتم،
‫ولی الان که پرونده قتل دستته، ‫می‌خوام همکار داشته باشی.
‫پس دوباره پرونده سبک بهم بده.
‫دئو، پنج سال شده.
‫خودم می‌دونم چقدر شده.
‫احتمالا بتونم دقیقه‌اش رو هم بگم.
‫ببین، وضع من خوبه.
‫تنها بیدار می‌شم. ‫تنها کار می‌کنم.
‫تنها غذا می‌خورم. ‫عین مکالی کالکینم.
‫تنها می‌رم خونه، تنها می‌خوابم.
‫مجبور نیستم به فکر ‫یه انسان دیگه باشم.
‫خیلی غم‌انگیز و زیباست.
‫همکار نمی‌خوام.
‫خب، الان همکار داری. ‫اسمش آنجلاست.
‫برو بیرون و کلانتری رو نشونش بده.
‫- داره سلفی می‌گیره. ‫- بی‌خیال بابا...
‫خب سلفی بگیره.
‫ببین، اون به یکی عین تو نیاز داره،
‫تو هم به یکی عین اون نیاز داری.
‫من به کسی نیاز دارم؟
‫صد سال سیاه هم به کسی نیاز ندارم.
‫می‌خواد چیکار کنه؟ ‫بهم فرهنگ عامه یاد بده؟
‫این‌قدر تیره و تاری...
‫که کل زندگیت سیاهه.
‫بی‌خیال، اصلا روابط اجتماعی نداری.
‫باید با آدم‌ها ارتباط برقرار کنی.
‫اگه تو زندگی شخصیت با کسی ارتباط نداری، ‫الان باید ازم ممنون باشی.
‫حالا می‌تونی سر کار ارتباط برقرار کنی.
‫اینجا کلانتریه یا بنگاه همسریابی؟
‫آخه به نظرم فرقی ندارن.
‫ببین، چطوره جعبه مدارک رو برداری،
‫بری اون‌ور پل و به دادستانی تحویلش بدی؟
‫- همین... ‫- آره، چیه؟
‫همینه؟ گرفتیمش؟
‫داریم پیشرفت می‌کنیم. ‫خب، حداقل این یکی خبر خوشیه.
‫آره، شاید اگه همکارت رو ببری اون‌ور پل،
‫یه کم مناظر شهر رو ببینین...
‫و مثلا تو «لوئیجی» یه بیگل خوشمزه بخورین،
‫اخبار خوش بیشتری هم برام بیاری.
‫با همکارت صمیمی شو.
‫هورا.
‫چیه؟
‫چون اون عکس مسخره‌ات رو ‫تو کلانتری گذاشتم...
‫و یه کاری کردم همه ‫تا یه ماه «والدن کجاست؟»...
‫بازی کنن این‌جوری می‌کنی؟
‫خیلی بامزه‌ای، ولی نه‌خیر.
‫واسه اینه که ازت متنفرم.
‫گورت رو از دفترم گم کن بیرون.
‫سلامم رو به باب برسون.
‫سلام هیچ‌کس رو به باب نمی‌رسونم!
‫ببین، این‌ها نمی‌فهمن ‫من آدرسشون رو بلدم.
‫کسی تنقلات نداره؟
‫اولین روز کاریمه...
‫و خیلی مشتاقم با همکار جدیدم ‫سوار ماشین بشم.
‫ظاهرا آدم بدی نیست.
‫باتجربه است، احتمالا یه‌کم بی‌اعصاب باشه،
‫ولی به هر حال...
‫چیکار می‌شه کرد؟
‫گمون کنم با هم همکاریم؟
‫آره. آنجلا هستم.
‫دئو هستم. بریم.
‫خیلی‌خب.
‫این هم از ارابه‌تون.
‫خب، کجا می‌ریم؟
‫باید بریم منهتن و این جعبه رو ‫به دادستانی تحویل بدیم.
‫رانندگی بلدی؟
‫معلومه.
‫خوب گرفتی.
‫مرسی.
‫همکاریمون رو عالی شروع کردیم همکار.
‫آدرس رو بلدی؟
‫نه. نه، بلد نیستم.
‫از اینجا خارج شو و برو سمت چپ.
‫من رو هم به کشتن نده.
‫به کشتنت نمی‌دم. ‫حداقل امروز نمی‌دم.
‫وای، خیلی هیجان‌زده‌ام!
‫خیلی‌خب، می‌پیچم سمت چپ.
‫خیلی‌خب، خیلی عجیبه.
‫قراره کلا ساکت باشیم؟
‫آخه خیال می‌کردم قراره الان...
‫با هم آشنا بشیم.
‫با هم رفیق صمیمی بشیم.
‫نه، الان قراره این جعبه مدارک رو...
‫با ماشین به دادستانی تحویل بدیم.
‫خب، چرا من پشت فرمونم؟
‫به‌خاطر تساوی حقوق.
‫خودت چی خیال می‌کنی؟ ‫که به شهر عادت کنی.
‫خیلی‌خب. راستی، اولین صبحانه رو ‫مهمون منی همکار.
‫عجب، مایه‌داری، ها؟
‫از فالوئرهای «کلیک‌کلاک»ـت پول درمیاری؟
‫خیلی‌خب، اسمش رو اشتباه گفتی.
‫خب حالا.
‫خیلی ممنونم، ولی من ۱,۲۹۷ فالوئر دارم.
‫می‌شه ازش پول درآورد؟
‫در این حد بگم که جای پیشرفت داره؛
‫ولی خودم واقعا از اون چالش‌ها ‫خوشم میاد، متوجهی؟
‫از چالش‌های لب‌خوانی خوشم میاد...
‫- و مثلا... ‫- ببین، نظرت چیه...
‫فعلا این حرف‌ها رو کنار بذاریم...
‫و وقتی یه قهوه گرفتم، ‫ادامه بدیم؟
‫نظرت چیه؟
‫خیلی‌خب. شاوآسانا.
‫سلامت باشی.
‫نه، نه، نه، نه. ‫تو یوگا به معنای استراحته.
‫یعنی...
‫خیلی‌خب، یه سر می‌ریم «لوئیجی» ‫قهوه بگیریم،
‫تو هم هرچی خواستی بگیر،
‫مسلما مهمون خودتیم مایه‌دار.
‫«لوئیجی»؟
‫بیگلش تو شهر نظیر نداره.
‫خب، اِم، من...
‫نباید گلوتن بخورم.
‫خب، گوجه‌فرنگی بخور.
‫نه، مشکلی نیست. ‫یه کامبوچا می‌گیرم.
‫چی؟
‫خب، نوشیدنی خیلی مفیدیه...
‫که باکتری زنده و پروبیوتیک داره.
‫پول می‌دی که باکتری بخوری؟
‫آخه لوله گوارش آدم...
‫پر از باکتریه، ‫ولی باکتری مفیده.
‫- به درد... ‫- نمی‌خوام بیشتر بدونم.
‫ببخشید سوال کردم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، شنیدم معمولا تنهایی کار می‌کنی.
‫اگه روند کارت رو به هم زدم، ‫عذر می‌خوام.
‫نه، نه، نه، جدی می‌گم.
‫مثلا خودم یوگا تمرین می‌کنم،
‫ولی ترجیح می‌دم ‫فقط تنها تمرین کنم،
‫آخه انرژی بقیه...
‫حالم رو خراب می‌کنه.
‫مردم این شهر خیلی عاشق بوقن، مگه نه؟
‫دئو، ها؟
‫اسمت رو از روی آهنگ «قایق موزی» گذاشتن؟
‫اصلا بحثش رو پیش نکش.
‫یعنی چی؟
‫یعنی ملکوتی.
‫نه بابا!
‫- آره. ‫- نه بابا!
‫آره، خودم می‌دونم.
‫نه،نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نفهمیدی، نفهمیدی. نه.
‫آنجلا یعنی فرشته.
‫ملکوتی‌ها و فرشتگان ‫در خدمتن مردمن و ازشون محافظت می‌کنن.
‫واقعا خیلی بامزه است.
‫حرف نداره!
‫آره، خب، من که اصلا ملکوتی نیستم.
‫خب، من قطعا فرشته‌ام.
‫خیلی‌خب، این پل ویلیامزبورگه.
‫اون پله کدومه؟
‫پل کویینزبورو.
‫کویینز. پس یعنی یه کویینز ختم می‌شه؟
‫نظر خودت چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫خب، کویینز از مناطق نیویورکه.
‫اون هم پل کویینزبوروئه.
‫پل کویینزبورو بین کویینز و منهتنه.
‫چه خفن.
‫بذار ببینم... کویینز.
‫آره.
‫بعدش... منهتن هم منطقه است؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب. برانکس چی؟
‫منطقه است.
‫اِم... هارلم.
‫- منطقه نیست. ‫- منطقه نیست.
‫فهمیدم. گمون کنم همین‌ها رو بلد بودم.
‫استتن آیلند.
‫آفرین.
‫- وای خدایا. ‫- زود یاد می‌گیری.
‫اینجا رو باش. نیویورکی شدم.
‫آفرین غریب خانم.
‫انگار واقعا نیویورکی‌ام.
‫- هیچ‌جا این‌جوری صحبت نکن. ‫- چه‌جوری؟ تلفظ «نیویورک» رو می‌گی؟
‫مردم ناراحت می‌شن؟
‫خیلی ازم خوشت میاد.
‫بالاخره ازم خوشت میاد.
‫شاید امروز خوشت نیاد.
‫خب، از کنار تایمز اسکوئر رد می‌شیم؟
‫نه، اونجا خراب‌شده است.
‫عه! خیال می‌کردم پاک‌سازیش کردن...
‫و الان خیلی قشنگ و خارق‌العاده است.
‫آره، قشنگه و پر از گردشگره،
‫واسه همین خراب‌شده است.
‫قبل از پاک‌سازی بهتر بود.
‫عجب.
‫خیلی‌خب، دستیار دادستان ناحیه‌ای ‫جلوی در منتظرمونه.
‫خیلی‌خب، رسیدیم.
‫همین جلو سمت راسته.
‫کافیه جای پارک پیدا کنی.
‫اوناهاش.
‫درک!
‫خیلی ممنون پسر.
‫مرسی که اومدی بیرون.
‫- خوشحال شدم. ‫- من هم خوشحال شدم.
‫- خوشحالم گیرش انداختیم. ‫- من هم خوشحالم.
‫با این می‌تونیم محکومش کنیم.
‫محکومش کن.
‫بریم.
‫ردیفی؟ خیلی‌خب.
‫می‌ریم اون‌ور، بیا.
‫بیا پسر.
‫بیا.
‫خیلی دوستت دارم رفیق.
‫زود برمی‌گردم!
‫[سوپرمارکت دری میل]
‫سلام، ممنون.
‫سلام بیل. چطوری؟
‫- خوبم ویلی. تو چطوری؟ ‫- خوبم، خوبم. چه خبر؟
‫سرم تو کار خودمه.
‫خوبه، خوبه. خیلی خوبه پسر.
‫تو هم مواظب خودت باش. ‫خیارشورمون تخفیف خورده.
‫خیارشور. حلاله؟
‫- همیشه حلال میاریم پسر. ‫- آها، خیلی‌خب.
‫آخه برچسبشون رو نمی‌خونم.
‫ردیفه.
‫[آووکادو] ‫[یک دلار]
‫[شرکت برادران ویکتوری] ‫[خدمات سرمایشی و گرمایشی]
‫سلام. چقدر طولش دادی.
‫باید یه چیز باکتری‌دار ‫برات پیدا می‌کردم.
‫آها، خیلی‌خب. ممنون.
‫عه، خوشمزه است.
‫وای!
‫نمی‌دونی چی از دستت رفته.
‫چی؟
‫آها. باشه، متأسفانه من ‫به گلوتن حساسیت دارم.
‫برام مهم نیست.
‫وای.
‫هوم، خیلی خوشمزه است.
‫«آنجلا، راستش،»
‫«انگار آدم خیلی باحالی هستی.»
‫عمرا اگه از این حرف‌ها بزنم.
‫خیلی لطف داری. ممنون.
‫خب، راستش، من متولد ‫جورجیا، مریتام.
‫برج میزانم، واسه همین ‫با همه کنار میام...
‫و می‌دونم چی تو سرته.
‫داریم بیگلم رو کوفتم می‌کنی.
‫برون‌گراها به درد کارآگاهی نمی‌خورن،
‫ولی گول خوردی عزیز دلم، ‫آخه من استثنائم.
‫بابام تو نیروی هوایی بود.
‫می‌خواستم راهش رو ادامه بدم،
‫آخه واقعا قهرمان زندگیمه، ‫ولی نمی‌خواستم برم جنگ.
‫واسه همین پلیس شدم...
‫و تقریبا یه سال و نیم پیش ‫ترفیع گرفتم و کارآگاه شدم.
‫مبارکه.
‫ممنون.
‫راستش، گمون کنم ‫واقعا جدی تبریک گفتی.
‫ده سال شوهر داشتم، بچه ندارم...
‫و می‌خوام کاملا باهات روراست باشم.
‫- خواهش می‌کنم بس کن. ‫- همه‌چی رو بهت می‌گم.
‫ترجیح می‌دم نگی.
‫بهم نگفته بود بچه‌دار نمی‌شه.
‫به هر حال تعریف می‌کنی.
‫اوایل شیوع کووید ‫خیلی خوب نبودیم،
‫بعدش که همه‌جا باز شد،
‫عاشق منشیش شد.
‫- عجب. ‫- واسه همین از اون...
‫پدرسوخته حرومزاده طلاق گرفتم.
‫من که ناراحت نیستم، خودش ضرر کرد، ‫آخه حرف ندارم.
‫خیلی خوشگلم، ‫سالم و سرحالم...
‫و اصلا اهل مسخره‌بازی‌های ‫بچگونه نیستم.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا.
‫واسه همین ۱۳۰۰ کیلومتر ‫به شهری نقل‌مکان کردی...
‫که ظاهرا مردمش از پلیس‌ها متنفرن؟
‫راستش، اون شهر تو گذشته‌امه.
‫خانواده‌ام اونجا نیستن.
‫برادرم هم الان ساکن همین‌جاست.
‫این شهر...
‫این شهر آینده‌امه.
‫خب...
‫آینده‌ات خیلی بوگندوئه.
‫خیلی‌خب کارآگاه، از خودت بگو.
‫زندگی این گرگ تنهای مرموز...
‫در چه حاله؟
‫خیلی‌خب. ‫از آدم‌ها خوشم نمیاد.
‫یعنی نباید به خودم بگیرم؟
‫نگاهی به اطرافت بنداز ‫باربی آدامس‌خور.
‫جامعه مرده. ‫خبرنگاری مرده.
‫خودشیفتگی مردم ‫رکورد تاریخی زده.
‫خودت اخبار رو ببین، ‫البته اگه اخبار محسوب بشه.
‫هرچی باب میل مردم باشه رو...
‫طبق سلیقه مردم بهشون می‌گن.
‫کافی در تأیید سوگیریشون باشه...
‫و عین یه مشت گوسفند مطیع ‫کارشون رو می‌کنن.
‫دیگه کسی تفکر مستقل نداره.
‫سیاستمدارها و رسانه‌ها ‫دارن تمام تلاششون رو می‌کنن...
‫که مردم رو چند دسته کنن.
‫ظاهرسازی و خودکامگی ‫همه‌جا شایع شده.
‫خلاصه، یاد گرفتم انتظاراتم رو ‫از بشر بالا نبرم.
‫آدم‌ها کلا ناامیدکننده‌ان.
‫شاید.
‫ولی یه سری آدم خیلی خوب هم داریم.
‫زندگی یه ورزش گروهیه.
‫همه‌مون داریم کنار هم زندگی می‌کنیم.
‫بالاخره باید یاد بگیری...
‫به یکی اعتماد کنی اسکار.
‫اسکار؟
‫اسم شخصیت فیلم «لجوج»ـه.
‫خونه‌ات همون‌جا نیست؟
‫- خیلی بامزه بود. ‫- چه سطل زباله قشنگی داره.
‫آره.
‫هفتاد و سه.
‫از مرکز به جوخه دوازده.
‫به خدا همیشه وسط غذا بی‌سیم می‌زنن.
‫امان از دستش.
‫از جوخه دوازده به مرکز.
‫درخواست گزارش داریم.
‫احتمالا تو تقاطع خیابون چهارم و سیراکوس ‫یکی چاقو خورده.
‫باید سریع گزارش بدین.
‫- آها. خودم پشت فرمون می‌شینم. ‫- معلومه که می‌شینی.
‫از جوخه دوازده به مرکز. ‫رسیدگی می‌کنیم.
‫دریافت شد جوخه دوازده.
‫کل آشغال‌هات رو هم ‫واسه من رو صندلی...
‫- ول کردی؟ ‫- ای بابا، سوار شو دیگه.
‫- خیلی ملاحظه‌ای. ‫- خفه شو دیگه.
‫باید به این ماشین برسیم.
‫سلام بچه‌ها، الان داریم ‫به صحنه چاقوکشی می‌ریم...
‫و ایشون عین دیوانه‌ها رانندگی می‌کنه.
‫واقعا شوخیت گرفته؟
‫ولی یه کم خوشم میاد.
‫از من فیلم نگیر.
‫چرا؟ از دوربین خجالت می‌کشی؟
‫- الان سر کاریم. ‫- می‌دونم.
‫داری واسه «کلیک‌کلاک» فیلم می‌گیری.
‫اسمش رو اشتباه می‌گی.
‫ای بابا، حتما شوخیتون گرفته.
‫نیویورک همینه دیگه.
‫آره، واقعا.
‫البته یاد ساعت شلوغی آتلانتا می‌افتم.
‫آتلانتا؟
‫- آره. ‫- واقعا می‌خوای...
‫نیویورک رو با آتلانتا مقایسه کنی؟
‫می‌گم ترافیک اونجا هم ‫خیلی داغونه دیگه.
‫اونجا همه‌چی داغونه.
‫چی؟ مشکلت با آتلانتا چیه؟
‫آتلانتا افتضاحه.
‫آقا؟ آقا؟
‫چی شده؟
‫حالتون خوبه؟
‫کمک لازم داره. کمک لازم داره.
‫نمی‌دونم چی شده.
‫آقا، حالتون خوبه؟ ‫نفستون بالا میاد؟
‫- کمک لازم داره. ‫- حالتون خوبه؟
‫من می‌رم...
‫خیلی‌خب آقا، الان براتون کمک میارم.
‫به ۹۱۱ زنگ می‌زنم.
‫سلام، آره، الان سر تقاطع ‫خیابون ۹۴ و دنمورم.
‫باید زود آمبولانس بفرستین.
‫یه پیرمردی رو زمین بیهوش شده.
‫هیچ‌کس به حرف من گوش نمی‌ده!
‫ببین، وای پسر. ‫خیلی‌خب، ببین.
‫ما نمی‌خوایم مجبور بشیم...
‫- جلو نیاین پدرسگ‌ها! ‫- مجبورمون نکن دست به خشونت بزنیم.
‫سلاحت رو بذار کنار!
‫زود باش بخواب رو زمین!
‫بخواب رو زمین.
‫آروم باش.
‫- بخواب رو زمین. ‫- بخواب رو زمین!
‫آشغال عوضی!
‫نمی‌خوایم بلایی سرت بیاریم داداش.
‫جلو نیا.
‫یه مورد ۱۰-۸۴ داریم.
‫برو عقب، برو عقب، برو عقب.
‫- بریم. بریم. ‫- بخواب رو زمین!
‫خیلی‌خب، ردیفه. ‫جلو نیا، جلو نیا.
‫پسر، ما نمی‌خوایم بهت شلیک کنیم، خب؟
‫امروز یه خنگ خدا رو کشتم!
‫مجبورم نکن بهت شلیک کنم.
‫دیگه کارم تمومه. جلو نیاین!
‫روحتون هم خبر نداره ‫چه کارهایی از دستم برمیاد.
‫خفه شین!
‫- سلام. ‫- سلام. چطوری؟
‫ظاهرا دستتون خیلی بنده.
‫هوم.
‫می‌شه یه لطفی در حقم بکنی؟
‫اگه می‌خوای، راحت باش.
‫جوخه دوازده پشت سرتونه.
‫- چه خبره؟ ‫- یا خدا.
‫من هم نمی‌دونم.
‫این پدرسوخته هی داره...
‫آره، این‌جوری می‌کنه.
‫- هی این‌جوری می‌کنه. ‫- ساطور دستشه؟
‫می‌شه من امتحان کنم؟
‫راحت باش بابا.
‫آخ!
‫من کارآگاه دئو روسو هستم.
‫تفنگم رو می‌ذارم سر جاش، خب؟
‫فقط می‌خوام صحبت کنم.
‫اسمت چیه؟
‫گور بابات و مامانت و خواهرت!
‫- امیدوارم اسمت این نباشه. ‫- گم شو!
‫ببین، گوش کن پسر.
‫ظاهرا امروز خیلی بهت سخت گذشته رفیق.
‫ببین، فقط خودم و خودتیم.
‫تو که واقعا نمی‌خوای ‫بلایی سر خودت بیاری، مگه نه؟
‫تو از هیچی خبر نداری! ‫نمی‌دونی چی می‌خوام.
‫تو من رو نمی‌شناسی!
‫می‌دونم آدم سرسختی هستی...
‫و اگه بخوای کسی رو اذیت کنی،
‫واقعا اذیتش می‌کنی، خب؟
‫آره، شاید واقعا اذیت کنم! ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫خب؟ حالا گوش کن، ببین چی می‌گم.
‫ما نمی‌خوایم بلایی سرت بیاریم ‫و نمی‌خوایم خودت...
‫بیش از این بلایی سر خودت بیاری.
‫نه زنی هست که داد و فریاد کنه، ‫نه تفنگ دارم، پس مشکلی نیست.
‫هیچ‌کس به حرفم گوش نمی‌ده!
‫خب، اگه اون ساطور رو کنار بذاری،
‫دوتایی با هم گپ می‌زنیم.
‫گور بابات آشغال عوضی.
‫خیال نکن کاری نمی‌کنم.
‫من فقط می‌خوام ببرمت بیمارستان...
‫که بهت رسیدگی کنن.
‫ظاهرا خیلی درد داری.
‫خب؟ دستت که پیتزا نیست.
‫می‌تونیم تا شب اینجا بمونیم؛
‫ولی گمون کنم خودت کلی کار داری.
‫من هم کار دارم.
‫امروز همین‌جوریش خیلی بد بود پسر.
‫آره، خب، تو از هیچی خبر نداری.
‫راستش، من هم از این تجربه‌ها داشتم.
‫برو بابا!
‫خیلی‌خب.
‫به من دستور نده.
‫شوکر رو از کجا آوردی؟
‫خیلی به خودت افتخار می‌کنی، ها؟
‫آره، افتخار می‌کنم.
‫مشکلت چیه؟
‫مشکلم تویی. ‫گفتم جلو نیا.
‫الکی گفتی.
‫خیلی هم حساب‌شده گفتم.
‫چرت نگو. یه دلیل بیار.
‫می‌خوای تنها دلیل مهمش رو بگم؟
‫چون من همکارتم ‫و ازت خواستم جلو نیای؛
‫ولی نشون دادی هر وقت ‫پای خودت وسط باشه،
‫فقط با غرورت فکر می‌کنی.
‫چرت نگو بابا.
‫ازم نخواستی، بهم گفتی،
‫عین مافوقم بهم دستور دادی.
‫باز شروع شد.
‫خیال کردی نمی‌دونم دردت چیه؟
‫از وقتی فهمیدی همکارت زنه،
‫دماغت بدجوری سوخته.
‫تو از هیچی خبر نداری.
‫آها، بگو اشتباه می‌کنم.
‫بگو رفتارت دلیل کلیشه‌ای مسخره نداره.
‫ولی جهت اطلاعت بگم،
‫من با کلیشه مشکلی ندارم.
‫اکثرشون حقیقت دارن ‫و خیلی‌هاشون بامزه‌ان،
‫اگه نظر من رو بخوای، ‫حقیقت و طنزی...
‫که در طول تاریخ از دست دادیم،
‫واقعا به درد دنیا می‌خوره.
‫کسی نظر تو رو نپرسید!
‫به طور کلی،
‫به نظرم مرد تو یه سری کارها ‫از زن ماهرتره...
‫و به طور کلی،
‫به نظرم زن تو یه سری کارهای دیگه ‫از مرد ماهرتره،
‫هیچ‌کدومشون هم به وضعیت الانمون ‫ربطی ندارن.
‫خلاصه، هر روایت نوین، ‫زن‌ستیزانه، اخلاق‌مدارانه...
‫و مزخرفات قربانی‌محوری...
‫که تو ذهنت ردیف کردی، ‫از ریشه اشتباهه...
‫و اصلا بامزه نیست کارآگاه داتون.
‫چرا یه جای دیگه دعوا نمی‌کنین؟!
‫- خفه خون مرگ بگیر! ‫- خفه خون مرگ بگیر!
‫بلند شو.
‫برین کنار.
‫مواظب باشین.
‫[آمبولانس]
‫تکون بخور دیگه. ‫راه برو.
‫سلام گروهبان. ممنون.
‫مرسی کارآگاه. احسنت.
‫ممنون. خیلی متشکرم.
‫جلو نیاین.
‫ببین، ما مشکلی نداریم؟
‫معلومه کارت درسته،
‫وگرنه الان اینجا نبودی.
‫حتی احتمالا کارت از من هم درست‌تره.
‫من فوقش یه کارآگاه متوسط باشم...
‫و فقط می‌خوام روزم رو شب کنم.
‫خلاصه، گمون نکنم ‫اگه کارت خارق‌العاده نبود،
‫والدن می‌گفت بیای اینجا...
‫و همکار من بشی.
‫پس چته؟
‫اولین شیفتته.
‫حالا که نمی‌خوام ‫اولین روز کاریت...
‫بلایی سرت بیاد، آدم بدی‌ام؟
‫مسئولیت من با تو نیست.
‫کی گفته نیستی؟
‫حوالی ۸ صبح امروز، چه خوشمون بیاد چه نیاد،
‫مسئولیت تو رو به من ‫و مسئولیت من رو به تو سپردن.
‫نه.
‫تو بیمارستان می‌بینمت. ‫سوییچ تو ماشینه.
‫من با آمبولانس میام.
‫وایستا.
‫اگه زن نبودم، بهم می‌گفتی جلو نیام؟
‫احتمالا نمی‌گفتم.
‫حالا من ازت می‌پرسم.
‫واقعا کار خیلی بدی کردم؟
‫نه.
‫سلام، من سوار می‌شم.
‫ردیفه.
‫دنبال آمبولانس بیا. آره.
‫نفس بکش رفیق. ‫پنج دقیقه دیگه می‌رسیم.
‫ببین، راحت باش رفیق.
‫آوری حواسش بهت هست، خب؟
‫دارم سعیم رو می‌کنم.
‫خوشم اومد.
‫می‌تونم ازش بازجویی کنم؟ ‫نظرت چیه؟
‫بدنش خیلی آلوده است.
‫یه کم طول می‌کشه تا بتونه ‫اطلاعات مفیدی بهتون بده.
‫امتحانش ضرر نداره.
‫آماده‌ای اسم واقعیت رو بهم بگی رفیق؟
‫نظرت چیه؟
‫وای، تیر.
‫«تیر»؟
‫به نظرت «تیغ» بیشتر بهت نمیاد؟
‫چی مصرف کردی؟
‫همه‌چی.
‫[آمبولانس]
‫خیلی‌خب ویلی، لطفا یه نفس عمیق بکش.
‫خوبه. خیلی‌خب، باز هم نفس بکش.
‫خیلی خوبه. داریم می‌رسیم.
‫نگران نباش رفیق.
‫نظرت چیه؟ ‫به نظرت اشتباه نکردی...
‫که خودت رو ساطوری کردی؟
‫خیلی‌خب، می‌خوام فکرهات رو بکنی.
‫وقتی رسیدیم بیمارستان،
‫می‌تونی با من یا دادستان صحبت کنی.
‫بهت قول می‌دم من خیلی مهربون‌ترم، خب؟
‫کمک کنین.
‫نفس بکش آقا. ‫دارم کمکت می‌کنم.
‫داره کمکت می‌کنه. ‫داره داروی خوبی بهت می‌ده.
‫[آمبولانس آتش‌نشانی نیویورک]
‫ای خدا.
‫آروم، آروم، آروم.
‫رسیدیم.
‫یه متهم دارم که خودش رو ‫با ساطور مجروح کرده.
‫اسمش تیره. ‫هنوز اسم واقعیش رو نمی‌دونم.
‫آها، آره، تو سامانه ثبت شده.
‫اولین شوکم تو نیویورک بود.
‫برین کنار!
‫سگم.
‫خواهش می‌کنم، دم فروشگاه بستمش.
‫سلام.
‫تو خیابون دنموره.
‫ببین پدر جان، خیلی خوشحال می‌شم ‫کمکت کنم؛
‫ولی الان دستم بنده.
‫خواهش می‌کنم. تمام دار و ندارمه.
‫باید کمکم کنین. ‫خواهش می‌کنم نجاتش بدین.
‫تک و تنهاست.
‫- اسمت چیه؟ ‫- ویلی.
‫بهش رسیدگی می‌کنیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫سگش رو ندیدی؟
‫نچ. سگی ندیدم.
‫وای خدایا، می‌شه این‌قدر غر نزنی؟
‫ببین، اسم سگت چیه؟
‫تانگو. تانگو.
‫- ممنون. ‫- تانگو
‫آنجلا، سوییچ دستته؟
‫چطور مگه؟ چیکار می‌کنی؟
‫می‌رم سگش رو نجات بدم.
‫خیلی‌خب، جناب دکتر دولیتل، ‫شاید فراموش کرده باشی،
‫ولی هنوز طرف رو بازداشت نکردیم.
‫مگه فرشته نبودی؟ ‫پس روحیه قهرمانیت کجا رفته؟
‫خیلی‌خب، من هم عین بقیه ‫سگ‌ها رو دوست دارم،
‫ولی قهرمانی سگ‌ها ‫کار سازمان حمایت از حیواناته.
‫خودت چی؟ ‫تو که از آدم‌ها خوشت نمی‌اومد!
‫سگ که آدم نیست. ‫وفاداره.
‫تازه، مگه همه کنار هم زندگی نمی‌کردیم؟
‫نکنه داشتی الکی برام ‫سخنرانی می‌کردی؟
‫ببین، شرط می‌بندم ‫اگه فیلم نجات سگ رو...
‫تو «کلیک‌کلاک»ـت منتشر کنی، ‫فالوئرهات دو برابر می‌شن.
‫باز هم اسمش رو اشتباه گفتی.
‫هنوز هم برام مهم نیست. ‫لطفا طرف رو بازداشت کن.
‫کلید دستبندش رو بگیر.
‫اگه پشت ماشین خراب‌کاری کنه،
‫خودت تمیزش می‌کنی.
‫چه بامزه، من هم به والدن ‫راجع به تو همین رو گفتم.
‫خیلی طنازی.
‫ملکوتی‌ها و فرشته‌ها ‫به فکر مردمن، مگه نه؟
‫تو اصلا ملکوتی نیستی.
‫تو هم اصلا فرشته نیستی.
‫مخالفم.
‫- سلام لوگان. ‫- سلام.
‫- بیا یه گپی بزنیم. ‫- باشه.
‫بفرمایین تو.
‫چه خونه قشنگی داری.
‫آره. از طرف والنتی حرومی اومدین؟
‫ها؟
‫بگیر بشین. ‫بگیر بشین.
‫باشه.
‫آره، راحت باش.
‫مرسی.
‫جک.
‫یه کم می‌شینیم ‫که راحت باشیم.
‫بابا، چه وضعشه؟
‫بگیر بشین پدرسوخته. ‫زود باش.
‫بشین.
‫- پسرمه‌ها. ‫- بشین.
‫بگیر بشین.
‫با پسرم کاری نداشته باش.
‫زود باش، بگیر بشین. ‫چیزیش نیست، چیزیش نیست.
‫- واقعا؟ ‫- آره، چیزیش نیست.
‫مگه نه؟ بلند شو.
‫بابا دردسر بزرگی درست کرده.
‫رفیق، چیزیت نمی‌شه.
‫چیزیش نیست.
‫خب، ببین، نمی‌خوام وقت تلف کنم.
‫نمی‌خوام این خراب‌شده رو بگردم. ‫کجاست؟
‫چی کجاست؟
‫دستت رو بگیر پشتت.
‫کجاست؟
‫اینجا نیست، اِم...
‫پس کجاست؟
‫چطوره بذاری با رئیست ‫صحبت کنم جک؟
‫اگه رئیس می‌خواست باهات صحبت کنه، ‫الان خودش اینجا بود.
‫- ردیفه. ‫- اینجا نیست.
‫- کجاست؟ ‫- نیست.
‫تو خونه خودم پسرم رو کتک می‌زنین؟
‫خیلی‌خب، لوگان. لوگان.
‫لوگان، الان می‌گم چیکار می‌کنیم.
‫من ازت سوال می‌پرسم،
‫تو هم سرت رو به نشانه ‫مثبت و منفی تکون می‌دی، خب؟
‫خب، ردیفی؟
‫می‌گی اینجا نیست.
‫جای دیگه‌ای گذاشتیش؟
‫نه.
‫لوگان، به کس دیگه‌ای فروختیش؟
‫چون بیشتر پول می‌داد؟
‫آره.
‫لوگان.
‫خب رفیق. بلند شو.
‫آروم باش.
‫آخه واقعا نمی‌دونم...
‫خیال می‌کردی قراره چی بشه.
‫فکر می‌کردی تهش چی می‌شه؟
‫به خیالت مثلا رئیس...
‫چه تصوری از واکنشش داشتی؟
‫چه تصوری از واکنش رئیس...
‫عه، عه، عه.
‫آروم.
‫داریم عین آدم حرف می‌زنیم.
‫پس بیخود سختش نکن، خب؟
‫هر کی خربزه می‌خوره،
‫باید پای لرزش هم بشینه.
‫مگه نه؟
‫خب، بیا با هم منطقی باشیم.
‫فکر می‌کردی واکنشش چیه؟ ‫میاد بهت می‌گه مبارک باشه؟
‫«لوگان، تو یه پا قهرمانی. ‫سرمایه‌دار معرکه‌ای هستی.»
‫«سر از زیر و بم بازار در میاری.»
‫«دمت گرم. سود خوبی رسوندی.»
‫خاک تو سرت.
‫چقدر عجیبه. این وامونده رو بردار.
‫هیس. چیزی نیست.
‫پول‌لازم بودم.
‫کلی بدهی داشتم.
‫- همین؟ ‫- جک، تو که من رو می‌شناسی.
‫خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم.
‫من که شما رو دور نمی‌زنم.
‫داداش، شما تو اولویت کاریم هستین.
‫رفیق قدیمی‌ایم. ‫فکر نکن نمک‌نشناسم.
‫پوله رو براتون برمی‌گردونم.
‫فقط بذار من و بچه‌هام سالم بریم،
‫قول می‌دم برم پول رو پس بگیرم.
‫خب، اجازه بده.
‫هیچ محصولی ندارم، ‫هیچ پولی دستم نیست،
‫ولی باید با حرف خالی ‫جنابعالی دلم رو خوش کنم؟
‫داداش، دارم قول می‌دم. ‫تو که می‌دونی کارم درسته.
‫دوباره دهنش رو ببند.
‫به جون خودت قسم.
‫مثل سری پیش نمی‌شه. ‫دیگه دستم رو شستم که...
‫خدا لعنتتون کنه، آخه...
‫هیس، هیس.
‫دست‌های من بسته است. ‫عین خودت.
‫قشنگ بود. واقعا خنده‌دار بود.
‫خودم می‌دونم. ‫راست می‌گم دیگه.
‫دست‌هاش بسته است.
‫دست‌های من هم بسته است.
‫ای داد بیداد. احمق تخم سگ.
‫خودت روند کارمون رو می‌دونی. ‫یه نفر باید تقاص پس بده.
‫من که این مقررات رو ننوشتم،
‫ولی روند کارمون همینه. ‫از این جهت به جنابعالی خوش نمی‌گذره.
‫ولی بذار خبر خوب رو بهت بدم.
‫بهت چند تا گزینه می‌دم...
‫چون به قول خودت، ‫خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم.
‫خب، گزینه اول اینه که بمیری.
‫پسرت زنده‌ات بمونه و بره ‫هر روز برای خودش جق بزنه
‫اسکیت‌سواری کنه، ‫هر غلطی دلش می‌خواد بکنه.
‫مو از سرش هم کم نشه.
‫یا مثل خودت آدم بدبختی بشه. ‫شاید هم نشه. احتمالا نشه.
‫من که بعید می‌بینم.
‫گزینه دوم اینه که پسرت ‫جای تو بدهیت رو پرداخت کنه.
‫- نه، نه! ‫- نه، گوش کن.
‫حالا گوش کن.
‫- بزن من رو بکش. ‫- درک می‌کنم.
‫هیس، هیس، هیس... ‫حالا گوش کن.
‫از این جهت ببینش. ‫گوش کن دیگه.
‫تو می‌ری روان‌درمانی، ‫گریه و زاری می‌کنی،
‫بعد زندگی آشغالت مثل قبل می‌شه.
‫هر غلطی می‌خوای با زندگیت بکن. ‫حسابمون صاف می‌شه.
‫- نه، نه. ‫- آخه گوش کن.
‫می‌بریم یه گوشه دخلش رو میاریم ‫که وقتی می‌میره...
‫تو مجبور نباشی به اون...
‫یا اون مجبور نباشه ‫تو چشم‌هات نگاه کنه، باشه؟
‫دارم در حقت لطف می‌کنم، خب؟
‫پس آروم باش. ‫الان هم ازت می‌خوام عین مرد...
‫عین یه مرد مصمم انتخابت رو بکنی...
‫و خوب بهش فکر کنی، باشه؟
‫ببین، بهت قول می‌دم ‫اگه پسره رو انتخاب کنی،
‫به سریع‌ترین حالت ممکن تمومش می‌کنم. ‫به خدا قسم.
‫باشه؟ حالا تو فکرهات رو بکن.
‫حسابی روش فکر کن. ‫من هم تقریبا بهت...
‫- تو رو خدا نکن. ‫- سی ثانیه وقت می‌دم.
‫هیس.
‫فقط لب تر کن، سریع تموم می‌شه. خب؟
‫لوگان، لوگان.
‫لوگان.
‫- چیه؟ ‫- من رو ببین.
‫لوگان.
‫واقعا دلت می‌خواد پسرت ‫تو این دنیای لجن بزرگ بشه؟
‫پونزده ثانیه.
‫ازم می‌خوای پاره تنم رو بکشم!
‫- هیس. ‫- هفت ثانیه،
‫شیش،
‫می‌خوای پسر خودم رو...
‫- پنج. ‫- هیس.
‫- چهار. ‫- هیس.
‫سه.
‫باشه.
‫این چه...
‫مرگ پاره تنت رو انتخاب کردی؟
‫بلندش کن بریم.
‫گمونم تو تانگو باشی.
‫دستم رو که گاز نمی‌گیری، نه؟
‫خب، می‌خوام رو نون گندم‌کامل باشه،
‫ولی می‌خوام فقط ‫برش‌هاش رو تست کنی.
‫چه بچه‌ای.
‫خوش‌تیپی‌ها. چقدر خیس شدی.
‫بذار برم برات آب بیارم. ‫الان برمی‌گردم.
‫پنیر مونستر هم بزن.
‫رو اون طرفش که تست نشده، ‫سس مایونز بزن.
‫می‌خوام به خورد نون بره.
‫سلام داداش، سگم بیرون تشنه است.
‫احیانا شما اینجا یه کاسه ‫یا لیوان آب ندارین که بهش بدم؟
‫- نه. ‫- هیچی ندارین؟
‫مورد دیگه‌ای نبود؟
‫می‌تونی روش بیکن هم بزنی.
‫- بیکن هم بزنم؟ ‫- آره. کاهو و گوجه خوبه؟
‫کاهو و گوجه که بهترین ترکیبه.
‫- دمت گرم. لطف کردی. ‫- بفرما.
‫یه ساندویچ اسفناج و...
‫مایونز و پنیر گودای دودی بزن.
‫آب می‌خوری؟ تشنه‌ات نیست؟
‫واحدهای مرکزی در مجاورت...
‫دنمور و کرنراستون به گوش باشید.
‫واحد مرکزی دوازده هستم،
‫باورت نمی‌شه ولی نزدیک اون منطقه‌ام.
‫در عرض سه دقیقه ‫می‌تونم خودم رو برسونم.
‫پس امروز روز شانسته.
‫گزارش تیراندازی تو خیابون ۴۲۰ ‫کرنراستون شرقی داده شده.
‫واحد ۳۱۲.
‫دریافت شد مرکز، ‫موقعیت دقیق رو برام بفرست.
‫نیروی اضافه پشتیبانی اعزام کنید.
‫دریافت شد واحد دوازده.
‫خب، نظرت چیه رفیق؟
‫بریم ماجراجویی کنیم؟ بلند شو.
‫سوار می‌شی؟ آفرین پسر.
‫تانگو، من الان برمی‌گردم.
‫آفرین پسر خوب.
‫آهای!
‫سریع خودم رو رسوندم.
‫این چه آب و هواییه؟
‫درست می‌شه.
‫پردازش سیستم رو انجام دادی؟
‫آره، ترتیبش رو دادن.
‫یه پدر و پسر رو کشته.
‫به نظر میاد دو فقره قتل باشه، ‫ولی هنوز مشخص نیست.
‫به بابای این که سر زدم.
‫احتمالا چند هفته‌ای طول بکشه، ‫ولی حالش خوب می‌شه.
‫وای.
‫مگه نه رفیق؟ نه؟
‫- سلام. ‫- بله؟
‫ده دقیقه دیگه بیا محل همیشگی ‫که ناهار بخوریم.
‫چرا؟
‫چون می‌خوام حال زوج ‫ماه‌عسلی رو بپرسم...
‫و ضمنا چون دستور دادم.
‫پدرسوخته تلفن رو قطع کرد؟
‫[کلانتری ۷۴ شهر نیویورک]
‫حقشه تو غذاش سم بریزم.
‫رئیس گفته باهاش ناهار بخوریم. ‫بیا بریم.
‫باشه.
‫در رو باز کن. پال؟ پال؟
‫در رو باز کن.
‫می‌گم در رو باز کن! پال؟
‫داریم عین خانواده‌های واقعی می‌شیم، نه؟
‫آره، واقعا حس جدیدیه.
‫جدی؟
‫آخه وقتی بابای پسرم تنهامون گذاشت و رفت، ‫سن و سالی نداشت.
‫هیچ‌کس مثل تو... ‫براش پدری نکرده بود.
‫ولی معذب نشی‌ها.
‫باشه. نمی‌شم.
‫پال، می‌دونم اونجا ‫داری چه غلطی می‌کنی!
‫پال، در وامونده رو باز کن!
‫دنی، قربونت برم، ‫کیفت رو بردار بریم مدرسه.
‫آپارتمان جدید اجاره کردم.
‫تا آخر این ماه می‌ریم.
‫چرا؟
‫می‌پرسی چرا؟!
‫شوخیت گرفته؟ واقعا می‌پرسی چرا؟
‫خودت علتش رو می‌دونی. ‫دوباره مصرفت شروع شده؟
‫خوبه، خوشحالم که حتی ‫دیگه نمی‌خوای انکار کنی.
‫شاید حالا قانع بشی که ترک کنی.
‫من حالم خوبه سندی. ‫هیچ مشکلی ندارم.
‫به من دروغ نگو. ‫اصلا فکرش هم نکن.
‫من دوستت دارم.
‫سندی، بی‌خیال این قضیه شو.
‫من این قضیه رو شروع نکردم. ‫جنابعالی کردی.
‫همون اول بهت گفته بودم...
‫که دیگه تا آخر عمرم نمی‌خوام خودم و...
‫پسرم رو تو این شرایط بذارم.
‫تو هم بهم قول داده بودی که اصلا...
‫لازم نیست دلواپس این موضوع باشم.
‫- من که... ‫- حتی نمی‌دونم...
‫چرا دارم باهات حرف می‌زنم.
‫بحثی نداریم.
‫پول پیش خونه رو دادم. ‫می‌ریم اونجا زندگی کنیم.
‫نه.
‫چی گفتی؟
‫هیچ‌جا نمی‌رین. ‫من می‌گم اینجا بمونین.
‫خوبش هم می‌رم.
‫دارم می‌گم پول پیش خونه رو دادم.
‫- با پسرم می‌رم. ‫- هیچ‌کس...
‫از پیش من جم نمی‌خوره!
‫آره، والدن از اینجا خوشش میاد.
‫اصلا نمی‌دونم چرا اینجا...
‫از کافه‌های بنجل خوشش میاد.
‫قشنگ بود.
‫- چیه؟ ‫- شنیدم‌ها.
‫جای دیگه دعوتش نمی‌کنی، نه؟
‫- عمدا این کار رو می‌کنم. ‫- آها.
‫اوهوم.
‫سلام، حالتون چطوره؟
‫خوبیم. شما چطورین؟
‫منو رو براتون بذارم؟
‫سفارشت رو بده.
‫یه چیزبرگر فیلادلفیایی بی‌زحمت.
‫چشم.
‫- همون همیشگی. ‫- همیشگی؟ شما؟
‫بی‌زحمت یه برگر و سالاد معمولی بزنین.
‫اگه می‌شه بدون گلوتن باشه.
‫به روی چشم. الان برمی‌گردم.
‫مرسی. اینطوری نگاهم نکن.
‫چرا به این دقت نمی‌کنی ‫که آب بدون گلوتن بخوری؟
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- باید بهش می‌گفتی.
‫امروز واقعا تحمل ‫تو و شوخی‌هات رو ندارم.
‫ای داد بیداد.
‫امیدوارم راحت با هم کنار بیاین.
‫آره بابا.
‫عین رفیق‌های صمیمی... ‫با همدیگه کنار میایم.
‫امروز که خیلی دارم کیف می‌کنم.
‫می‌دونی بخش بامزه‌اش چیه؟
‫حالا که دو نفر بر علیهش شدیم...
‫خودش رو به مظلوم‌نمایی می‌زنه.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- طفلکی بیچاره.
‫هر روز دلم به حالش می‌سوزه.
‫امروز که اولین روزه، ‫باید با قدرت شروع کرد.
‫قبول دارم. خیلی ممنونم ‫که بهمون تنوع دادی رئیس.
‫- واقعا لطف کردی. ‫- نگو بابا.
‫هزینه همکاریه دیگه.
‫- به‌به، آوردن. ‫- آره، منطقیه.
‫- ممنون. ‫- نوش جان.
‫الان برمی‌گردم.
‫خب، با دادستان صحبت کردم.
‫مطمئنه که دادستانی طرف ماست.
‫یه لحظه.
‫می‌شه یکی دیگه از همین‌ها ‫برام آماده کنید که ببرم؟
‫- حتما. ‫- به حساب ایشون باشه.
‫آره. مرسی.
‫چی می‌گفتی؟
‫با دفتر دادستانی حرف زدم.
‫فقط خواستم مطمئن بشم ‫که انگیزه رو درست پیدا کردین.
‫کسی که دو تا محکومیت حمل مواد ‫به قصد توزیع داشته؟
‫آره، کاملا مطمئنم.
‫اوهوم. پرونده فنتانیل بود.
‫نمی‌دونم بین مبارزه با مواد مخدر...
‫یا خود مواد مخدر، ‫کدومشون بیشتر تلفات جانی دارن.
‫ببخشید، راستش انتظار نداشتم که امروز...
‫با همدیگه جوش بخورید.
‫نه بابا، تا هفته بعد ‫که حسابی با هم جور شدیم.
‫عجب.
‫اصلا شک ندارم زود کنار میایم.
‫- عجب همکاری...
‫- برات پیدا کردم. ‫- واقعا ذوق دارم.
‫این هم برگر دوم شما.
‫ممنون. لطف کردین. ‫می‌شه جعبه هم بیارین؟
‫- چشم. ‫- ممنون.
‫- گمونم خیلی گرسنه است. ‫- بابت ناهار ممنونم.
‫تو یازده سالی که با هم کار کردیم،
‫کلا چند بار؟ دو بار مهمونم کردی؟
‫- ممنون. ‫- ناشکر نباش دیگه.
‫کلی جلسه شام بوده...
‫که من توش همه رو مهمون کردم.
‫ناهار، شام یا نوشیدنی ‫مهمونتون کردم. خیلی‌خب.
‫مال من هم می‌خوای بذاری؟
‫- لطف می‌کنی. ‫- عه.
‫همین رو برمی‌دارم.
‫دستت درد نکنه.
‫- خب، خوشحالم که... ‫- چقدر دست و دل بازی.
‫لطف داری.
‫خوشحالم دارم به حساب خودم ‫بهتون کمک می‌کنم و...
‫در ازاش شما دارین با هم کنار میاین.
‫یه مرغ طلب منه‌ها.
‫گمونم دیگه باید بریم.
‫آره، تازه می‌دونی چیه؟
‫دستت درد نکنه ناهار گرفتی.
‫به نظرم... ازت خوشش میاد.
‫مطمئنم کسایی که ازشون ‫خوشش نمیاد رو ببینم، وحشت می‌کنم.
‫حالا پیش‌داوری نکن. ‫به دل آدم می‌شینه.
‫آره، مثل سرطانی که به جون آدم میفته.
‫بعدا می‌بینمت.
‫پدرسوخته از کجا...
‫سگ آورده؟
‫چند لحظه قلاده‌اش رو محکم نگیر،
‫می‌خوایم یه چیزی امتحان کنم.
‫- باشه. ‫- بشین.
‫چرخ می‌زنی؟
‫وای خدا.
‫پدرسوخته چقدر مودبه.
‫همه‌جات پنیری شد.
‫بشین. آروم باش.
‫فکر کنم سر تکون داد.
‫بشین. بشین.
‫چه پسر خوبیه.
‫آروم باش. آفرین.
‫چقدر باهوشی. ‫از همکار من باهوش‌تری.
‫از این حرفت خوشم نیومدها.
‫- آها. ‫- ولی حداقل...
‫من رو همکار خطاب کردی.
‫- از دهنم پرید. ‫- جدی؟
‫- لغزش فرویدی بود. ‫- که اینطور.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫آره، چه پسر خوشگلی هستی.
‫انگار عاشقش شدی.
‫چقدر باهوشه.
‫بیا رفیق.
‫می‌دونم رفیق.
‫می‌خواین سگتون رو بذارین؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫خب، باید یه فرم سلامت پر کنین.
‫رضایت واگذاری، ‫ثبت واکسیناسیون...
‫محدودیت‌های غذایی و...
‫سرپرستش تو بیمارستانه.
‫شاید سه هفته دیگه مرخص بشه.
‫اسمش سگش تانگوئه. ‫فقط همین اطلاعات رو ازش دارم.
‫این تانگوی شما که رفت.
‫- شما دندون رو جیگر بذارین. ‫- اوهوم.
‫پس اصلا واسه چی اومدین؟
‫خیلی‌خب رفیق.
‫کروئلا قول می‌ده ‫دیگه اون کارش رو تکرار نکنه.
‫مگه نه دویل خانم؟
‫عجب. می‌دونی چیه؟
‫اگه من بتونم به سگ‌ها ‫یه فرصت دوباره بدم،
‫تو هم می‌تونی ‫به آدم‌ها فرصت دوباره بدی.
‫به نظرم مبادله خوبی نیست.
‫وای خدا، چقدر کله‌شقی.
‫فقط قبول کن دیگه.
‫اگه قبول کنم خفه می‌شی؟
‫نه. معلومه که خفه نمی‌شم.
‫ولی بحث رو عوض می‌کنم،
‫یا می‌تونم همچنان ‫سوالات خصوصی ازت بپرسم...
‫که خیلی اذیتت می‌کنه.
‫باشه!
‫بعد از من تکرار کن:
‫«به انسان‌ها فرصت دوباره می‌دم.»
‫مسخره. چرت و پرت.
‫- تکرار کن. ‫- چرت و پرت.
‫«به انسان‌ها فرصت دوباره می‌دم.»
‫راحت شدی؟
‫دیدی؟ داری مهربون می‌شی.
‫واسه همین از این کارها خوشم نمیاد.
‫دیدی چه حس خوبی داره؟ ‫می‌تونی به انسان‌ها...
‫- فرصت دوباره بدی... ‫- مسخره است.
‫و دیگه از رویارویی باهاشون نترسی.
‫ببخشین‌ها، کی گفته من از آدم‌ها می‌ترسم؟
‫این دوری از روی ترسه.
‫زبون سرخی داری‌ها.
‫سر سبزم هم بر باد نرفته.
‫قشنگ بود.
‫- لطف داری. ‫- حال کردم.
‫- تونستم بخندونمت. ‫- اصلا انتظارش رو نداشتم.
‫- عجب. ‫- به قیافه‌ات نمیاد سرزبون داشته باشی.
‫قبول دارم.
‫ای داد بیداد.
‫تا حالا همکاری نداشتم ‫که عقل داشته باشه.
‫وای!
‫- خدا شاهده. ‫- از کجا معلوم؟
‫به خدا قسم.
‫از کجا معلوم عقل نداشته باشن؟
‫شاید داشتن و تو ندیدی.
‫از کجا می‌شد فهمید؟
‫از اینکه زامبی‌ها می‌خورنش یا نه.
‫نچ. نمی‌دونم.
‫- من هم نمی‌دونم. ‫- روشش همینه؟
‫- نه. ‫- نه بابا.
‫وقتی می‌شه فهمید ‫یکی مغز داره یا نداره...
‫که یه‌دونه پس‌گردنی بهش بزنی ‫ببینی صدا دبه می‌ده یا نه.
‫مگه نه؟
‫عه؟ من فکر می‌کردم باید ‫سر طرف رو تو دیوار خرد کنی،
‫توش عین گردو دنبال مغز بگردی.
‫پس چرا می‌گی باید بندازیش جلو...
‫چه بدونم؟ ‫یهو به ذهنم رسید.
‫دیدی چه خوش می‌گذره؟
‫یخت داره آب می‌شه.
‫- دیدی کاری نداره؟ ‫- خوبه حالا.
‫پس ازم بدت نمیاد.
‫حالا پررو نشو.
‫تو که نظرم رو می‌دونی.
‫خیلی چاق شدم.
‫اینطوری هم دوستم داری؟
‫معلومه.
‫حالا... شاید داشته باشم.
‫خفه شو!
‫دوستت دارم عزیز دلم.
‫من هم دوستت دارم.
‫یه لحظه سریع برم و برگردم، خب؟
‫برنمی‌گردم زندان. بهت قول می‌دم.
‫قول دادم قربونت برم.
‫چطور می‌خوای چنین قولی بدی؟
‫برنمی‌گردم زندان، فقط...
‫مگه تو قانون می‌ذاری؟
‫گه بگیرن قانون رو، خب؟
‫مگه قانون چه گلی به سر ما زده؟
‫- هیچی. ‫- خب دیگه.
‫حرفم همینه.
‫اگه قانون هیچ کاری واسه آدم نمی‌کنه، ‫باید کثافت گرفتش.
‫مایکل کرافورد به ۳۴۰.
‫مایکل کرافورد به بخش ۳۴۰.
‫معذرت می‌خوام.
‫تیم آی‌سی‌یو لطفا به بخش هفده.
‫مایکل کرافورد به ۳۴۰.
‫ویلی، من رو یادته؟
‫سلام.
‫این رفیقمون رو چطور؟
‫سلام قربونت برم. سلام.
‫وای... دستت درد نکنه.
‫- ممنونم. ‫- شماره‌ام رو داشته باش.
‫تا وقتی حالت بهتر بشه ‫خودم هواش رو دارم.
‫بیا بریم.
‫اینطوری مجبوری بهتر بشی.
‫مواظب خودت باش.
‫ممنون.
‫خب آقای ویلی، وقتشه که...
‫این چه کاریه؟
‫حیوانات اجازه ورود ‫به بیمارستان رو ندارن.
‫حله. ما هم داشتیم می‌رفتیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- مواظبت کن.
‫- برو پسر جان. برو تانگو. ‫- بیا رفیق.
‫آره.
‫باز هم ازت ممنونم.
‫ای وای...
‫من زندان‌برو نیستم.
‫شماره پلاک نیویورک: ‫جی‌ای‌سی۸۵۲۲.
‫چیزی نشد، چیزی نشد، چیزی نشد.
‫چیزی نشد. ردیفش می‌کنم، خب؟ ‫باشه؟
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫مرکز، واحد دوازده یه ماشین رو...
‫تو خیابون دوازده ‫و بیست و نه غربی نگه داشته.
‫دارن میان.
‫آروم باش، آروم. خونسرد. هیچی نشده.
‫چطوری؟
‫خوبم سرکار، شما چطوری؟
‫بی‌زحمت گواهینامه و کارت ماشین رو بده.
‫می‌دونی چرا گفتم بزنی کنار؟
‫نه، چرا؟
‫تابلو توقف بود، ندیدیش؟
‫جدی؟ ردش کردم؟
‫مثل اینکه ندیدم.
‫مبارک باشه. ‫چند وقت دیگه بچه‌تون به دنیا میاد؟
‫زود.
‫شما دو تا رو دیده بودم.
‫جدی؟
‫خطرناکه اینطوری رانندگی کنی‌ها.
‫محض کنجکاوی می‌پرسم، ‫چی تنم بود؟
‫زرنگی، نه؟
‫نه.
‫نه بابا.
‫چی شد؟ گواهینامه داری؟
‫داداش، اینجا همه‌چی بهم ریخته است.
‫تفنگ!
‫آهای، بس کنین!
‫نه، ولش کنین!
‫دست‌هات رو ببینم! ‫دست‌هات رو بالا بگیر.
‫بزن به چاک مرتیکه.
‫آروم از ماشین پیاده شو. بیا.
‫برگرد و دستت رو روی سقف ماشین بذار.
‫بلند شو کثافت.
‫یه کیلو تارت زاناکس تو صندوقش بود.
‫شک ندارم دادستان خیلی کیف می‌کنه.
‫ببین فرانک، ‫سگم تو ماشینه.
‫می‌شه زودتر...
‫برو دئو جان. خودمون حلش می‌کنیم.
‫مرسی که کارم رو تموم می‌کنی فرانک.
‫- قابلی نداره. ‫- دمت گرم.
‫آهای! تو پشت فرمون بشین.
‫وایستا.
‫مرسی.
‫آخی.
‫ممنونم. یکی الان بوسیدم.
‫می‌تونم شما رو اول برسونم...
‫که بقیه نفهمن...
‫سرپرست‌های جدید سگه‌ایم.
‫یه مدته کنارمونه دیگه.
‫من که می‌گیم بریم پارک ‫باهاش قدم بزنیم.
‫موافقم.
‫عجب روزی بود.
‫واقعا عجب روزی بود.
‫وایستا، وایستا... بیا ببینم.
‫بیا اینجا.
‫آفرین، برو.
‫به نظرت باید بگیریمش؟
‫به نظرم خودت باید بگیریش.
‫- آره. ‫- بله.
‫من باختم آبجی.
‫تویی پال؟
‫معذرت می‌خوام.
‫واقعا معذرت می‌خوام.
‫آروم باش، چی شده؟
‫گفت می‌خواست ترکم کنه.
‫این حرف‌ها رو تو توی سرش انداختی، مگه نه؟
‫دست از سرم بردار. ‫تو که بابای واقعیم نیستی!
‫همین امروز می‌ریم.
‫پس امروز می‌رین. ‫خیال کردی اینطوریه، نه؟
‫منم که لباس نو تنت می‌کنم، ‫منم که شکمت رو سیر می‌کنم.
‫بعد تو اینطوری جواب ‫لطف‌هام رو می‌دی کثافت؟!
‫ها؟ می‌خوای ولم کنی؟!
‫هیچ‌کس، هیچ‌کس، ‫هیچ‌کس من رو ول نمی‌کنه.
‫شنفتی چی شد؟ ‫می‌خوای من رو ول کنی؟!
‫نه! هیچ‌کس از پیشم نمی‌ره! ‫کثافت بی‌همه‌چیز!
‫هیچ‌کس، هیچ‌کس از پیشم نمی‌ره!
‫پال، می‌شه بگی چی شده؟
‫پال؟
‫گندت بزنن.
‫داداشم بود.
‫باشه، سوار شو. ‫من می‌رونم.
‫کجا بریم؟
‫دارم سعی می‌کنم پیداش کنم.
‫فکر کنم تو کوئینز بود.
‫چه غلطی کردی؟!
‫گفتم چه غلطی کردی؟
‫می‌شه بدونم جریان چیه؟
‫مشکل داداشمه.
‫ظاهرا زنش می‌خواد ولش کنه.
‫ببین، حالش خوب نیست.
‫بعد از دو اعزامی که به عراق داشت،
‫خیلی دچار حملات ‫ترومای پس از سانحه می‌شه.
‫خیلی وقت هم بود مواد نمی‌زد. ‫حداقل من اینطور فکر می‌کردم.
‫تقریبا مطمئنم دوباره داره می‌کشه،
‫وقتی هم مواد مصرف می‌کنه، ‫خیلی رفتارش بد می‌شه.
‫پال؟
‫دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫خیلی‌خب، تقریبا رسیدیم.
‫برو راست. ‫اینجا رو برو راست.
‫اینجا می‌گه تقریبا ۲۴۰ متر ‫به طرف راست باید بریم.
‫آره، همین مجتمع می‌شه. ‫واحد ۴۰۴.
‫در بازه.
‫بذار من اول برم.
‫پالی؟
‫وای...
‫پالی؟
‫رئیس، ما که اشتباهی نکردیم.
‫کار درستی هم نکردین.
‫انتظار داشتی چیکار کنیم؟
‫جکی، جکی، جکی... ‫قوانین چی بود جکی؟
‫پای زن و بچه، مخصوصا بچه‌ها رو ‫به قضیه باز نمی‌کنیم!
‫من تو رو فرستادم لوگان رو بترسونی...
‫و متقاعدش کنی ‫که جنس‌ها رو بهمون بده.
‫نگفتم که بری بکشیش!
‫اگه مرده باشه من از کی ‫طلبم رو زنده کنم؟!
‫جنس‌ها رو فروخته بود.
‫فروخته بودشون. ‫کلی پول به جیب زده بود.
‫انتظار داشتی چیکار کنم؟ ‫بذارم ازمون دزدی کنه؟
‫تو اون شرایط فقط کافی بود ‫یکی دو تا انگشت وامونده‌اش رو بشکنی.
‫یا اصلا انگشت پاش رو قطع می‌کردی.
‫ولی افراطی‌بازی درآوردی. ‫زدی پسر یارو رو کشتی؟!
‫جنس‌ها پریده بود.
‫چه خاکی می‌خواستیم ‫به سرمون بریزیم؟
‫بزرگترین مشکلمون اینه ‫که شما دو تا گنده‌بک...
‫تو دوربین‌های امنیتی دیده شدین.
‫یعنی فیلمتون دست شرکت امنیتیه،
‫که یعنی دست پلیس هم میفته.
‫من هم شک ندارم ‫که جفتتون قرار نیست...
‫واسه کشتن اون بچه، ‫حکم حبس ابد بگیرین.
‫که یعنی وقتی بازداشت بشین،
‫قراره مثل بلبل براشون اعتراف کنین.
‫نه، نه رئیس. ‫عمرا اگه کسی رو لو بدیم.
‫معلومه که نمی‌ذارم لو بدین.
‫این کثافت‌کاری رو جمع کنین، خب؟
‫دیدن خون...
‫یه‌خرده اشتهام رو باز می‌کنه.
‫کارتون رو خوب انجام بدین،
‫شاید بعدش رفتیم ‫دو تا استیک هم خوردیم، خب؟
‫حرفش رو درست شنیدم؟
‫گفت زود این کثافت‌کاری رو جمع کنین.
‫وقتی خون می‌بینه گرسنه‌اش می‌شه.
‫بعد گفت می‌خواد ‫ما رو استیک مهمون کنه.
‫خدا لعنتت کنه پال.
‫نمی‌خوای به کسی زنگ بزنم؟
‫چرا مردها همیشه خیال می‌کنن ‫باید همه‌چی رو درست کنن؟
‫تو ذاتمونه.
‫مامان و بابات در قید حیاتن؟
‫هوم، کار خدا رو ببین. ‫جفتمون یتیمیم.
‫چطوری مردن؟
‫باشه، حداقل می‌تونی باهام صحبت کنی.
‫می‌تونی در مورد هر چیزی...
‫باهام صحبت کنی که احساس ‫کثافت این لحظه رو یادم بره.
‫نظرت چیه؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫اصلا بیا یه بازی کنیم.
‫من زیاد اهل بازی نیستم.
‫کی ازت نظر خواست؟
‫من ازت سوال می‌پرسم،
‫تو هم صادقانه بهشون جواب می‌دی.
‫چون اگه جواب ندی، ‫باید مجازات بشی، خب؟
‫بابام وقتی نوزده سالم بود مرد.
‫چطوری؟
‫چاقو خورد. ‫زندانی بود، خب؟
‫مجرم بود.
‫هوم. تو هم راه مخالفش رو رفتی. ایول.
‫مادرت چی؟
‫زن خوبی بود. ‫سه سال پیش فوت کرد.
‫- چطوری؟ ‫- عمرش رو کرد.
‫هوم.
‫ته همه‌چی مرگه.
‫بابای من طی یه عملیات ‫تو افغانستان مرد.
‫مامانم هم از غم شوهرش ‫خودش رو به کشتن داد.
‫پال هم یه‌خرده... ‫سلامت روانش رو از دست داد.
‫وقتی زوار زندگی آدم انگار...
‫داره از دستش در می‌ره...
‫حس می‌کنه تنها کاری که باید بکنه...
‫اینه که نذاره بیشتر از این منحرف بشه.
‫چی شد طلاق گرفتی؟
‫به نظرم امشب اینجا بمون.
‫جواب سوالم رو بده.
‫آدم بی‌شعوری بودم.
‫چرا؟
‫راستش زنم نسبت بهم بی‌وفا بود.
‫منظورت همونه که فکر می‌کنم؟ ‫تو چطوری فهمیدی؟
‫فهمیدم. حالا چرا بی‌وفا شده بود؟
‫چون پیش من خوشبخت نبود.
‫چرت و پرت نگو. ‫علتش چی بود؟
‫- نسبت به هم سرد شدیم. ‫- چرا؟
‫چون من کنارش نبودم.
‫چرا؟
‫خودم رو غرق کارم می‌کردم، ‫یا فرار می‌کردم،
‫هر اسمی می‌خوای روش بذار.
‫هیچ‌وقت کنارش نبودم، ولی هم برمی‌گشتم خونه ‫مست بودم.
‫بفرما.
‫چرا؟
‫دختر داشتیم.
‫اسمش ایوا بود.
‫ایوا ماری. قرار بود فقط ‫یه ماه زنده بمونه.
‫تا هجده ماهگی زنده موند.
‫بیماری قلبی مادرزادی داشت.
‫گمونم بعد اون اتفاق...
‫برامون سخت بود تو این هیاهو ‫بتونیم ذره‌ای رنگ آرامش رو ببینیم.
‫تسلیت می‌گم.
‫من هم همینطور.
‫عجب روزی بود.
‫واقعا عجب روزی بود.
‫تو برو تو اتاق بخواب. ‫من رو مبل می‌خوابم.
‫لازم نیست خودت رو اذیت کنی.
‫خوب هم لازمه.
‫مرسی همکار.
‫برات غذا میارم که گشنه نخوابی.
‫[سه هفته بعد]
‫این کیه؟ این کیه؟!
‫- این کیه؟ ‫- سلام تانگو!
‫تانگو، پسر قشنگم! بیا بغلم!
‫سلام!
‫نمی‌دونم چطوری لطفت رو جبران کنم.
‫نه، نه، اذیتم نکن بابا.
‫بی‌خیال. لازم نیست. ‫کسی انتظار نداره جبران کنی.
‫اومدم این رو بهت پس بدم.
‫این ضمانت خوشبختی ۳۴ کیلویی رو پس می‌دم.
‫باشه. ممنونم.
‫فقط، عه... ‫یه درخواست ازت داشتم.
‫می‌ذاری هرازگاهی ‫ببرمش باهاش قدم بزنم؟
‫چند هفته اخیر واقعا... ‫خیلی بهم کمک کرد.
‫هر موقع خواستی بیا.
‫ببین، اون موقع که همونطوری ‫رو به موت افتاده بودم،
‫تنها چیزی که بهش فکر می‌کردم،
‫این بود که حالا کی می‌خواد ‫از تانگو مراقبت کنه.
‫واسه همین گفتم باید زنده بمونم.
‫اصلا نمی‌تونستم بی‌خیال بمیرم.
‫ولی وقتی تو آوردیش بیمارستان، ‫فهمیدم که هواش رو داری.
‫هر آدمی باید واسه یه کسی ‫یا یه چیزی...
‫به جز خودش زندگی کنه.
‫ازت ممنونم.
‫اومدن دنبالم.
‫خیلی‌خب، ‫فعلا که خداحافظی نداریم.
‫فقط یه «زودی می‌بینمت» کافیه، نه؟
‫لطف کردی. دستت درد نکنه.
‫تانگو، خداحافظی کن.
‫خداحافظی کن. ‫بیا این‌طرفی بریم.
‫بیا، بیا.
‫چرا داری فیلم می‌گیری؟
‫بی‌خیال، این صحنه واسه کی جذابه؟
‫مگه تو نگفتی سگ‌ها و پلیس‌ها...
‫باعث می‌شن دنبال‌کننده‌های آدم بیشتر بشن؟
‫حتی پلیس‌های چهل ساله ‫و پیری مثل جنابعالی.
‫اون قاتل مزدوره رو یادته ‫که چند هفته پیش...
‫یه پدر و پسر رو کشته بود؟
‫آره.
‫جنازه‌اش رو پیدا کردن. ‫تیکه‌تیکه شده بود و...
‫تو سطل زباله افتاده بود.
‫عجب.
‫خلاصه مقصدمون اونجاست.
‫وایستا.
‫اول بریم قهوه و بیگل بگیریم.
‫حله همکار.
‫مرسی که نگه داشتی.
‫امروز تولدشه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.