..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برج بگومپت، این دکّان ایر ۵۸۲ هست.
‫بنزین کم داریم، درخواست مجوز فرود.
‫برگرد دکّان ایر ۵۸۲.
‫تکرار می‌کنم، برگرد دکّان ایر ۵۸۲.
‫نمی‌تونیم دور بزنیم.
‫بنزینمون تمومه، لعنت بهش!
‫برگرد دکّان ایر ۵۸۲.
‫یه چیزی غلطه.
‫بنزینم تمومه! ‫چرا اجازه فرود بهم نمیدی؟
‫برج بگومپت، ‫دلیل رد شدن درخواست رو بگین!
‫مجوز فرود نداری، ‫دکّان ایر ۵۸۲.
‫چرا اجازه فرود بهمون نمیدن؟
‫چی! چی! ‫چی، میشنوی؟
‫ویر، چی شده؟ ‫چرا اجازه فرود بهم نمیدن؟
‫چقدر بنزین مونده؟
‫شش دقیقه. ‫می‌تونم یه فرود دیگه انجام بدم.
‫هواپیما رو به پایگاه نیروی هوایی
‫حکیم‌پت، N1733 E07831 هدایت کن.
‫حالا به فرکانس شرکت برو، ‫برو، برو، برو!
‫چی؟ دیوونه‌ای؟
‫فقط فرود بیا، عوضی! ‫بقیشو من درست میکنم.
‫چشم!
‫هی، وایسا!
‫چی، صدام رو می‌شنوی؟
‫چی! جواب بده چی!
‫رو مسیر هستی؟ ‫صدام رو می‌شنوی؟
‫باند هوایی حکیم‌پت ۱-۵، در دیدرس.
‫برج حکیم‌پت، این دکّان ایر ۵۸۲ هست... ‫ما رو می‌شنوی؟
‫این کاپیتان چایتانیا راو هست، ‫دوره ۸۷، نیروی هوایی سابق.
‫لطفا تایید کن.
‫دکّان ایر ۵۸۲، ‫این برج حکیم‌پت هست.
‫این یه منطقه ممنوعه هست.
‫اجازه فرود اینجا رو نداری، ‫فورا دور بزن.
‫این یه دستوره!
‫به صف، رژه با قدم‌های بسته!
‫ویر!
‫- چی، صدام رو می‌شنوی؟ ‫- وایسا!
‫چی!
‫چی، جواب بده، چی!
‫چی، صدام رو می‌شنوی؟
‫چی!
‫چی، صدام رو می‌شنوی؟
‫سرفیرا
‫هی!
‫بعد از رفتن به معبد ‫گوشت خوردن!
‫بابا، چطور می‌فهمی ‫که خدا رو ناراحت می‌کنه؟
‫بذار هرچی می‌خواد بخوره.
‫اگه اونجا شروع کنه به پرخوری، ‫باز هم ردش می‌کنن!
‫خوب، ضررشون میشه!
‫برادرت خرابش کرده!
‫معلومه که ردش می‌کنن.
‫پسره قبلاً ردش کرده...
‫با این حال بازم داره ‫می‌ره تا اونو ببینه!
‫دقیقا به همین خاطر می‌خوام ببینمش.
‫چی؟
‫گفته که نمی‌خواد یه دخترو مثل گاو ‫انتخاب کنه!
‫به همین خاطر می‌خوام برم ببینمش.
‫معلومه که اینو میگه!
‫نمی‌گه که بیکار و ورشکستس، مگه نه؟
‫نگاه کن، من یه تحقیق در موردش کردم.
‫خیلی از تو بزرگتره.
‫علاوه بر این، اونو از نیروی هوایی اخراج ‫کردن.
‫کاملا بیکاره.
‫بابا، من دارم ازدواج می‌کنم یا تو؟
‫- آروم باش! ‫- خدایا!
‫خیلی سخته که پدر یه دختر مدرن ‫باشی!
‫خوب بود که این دخترا رو مدرسه ‫نمی‌فرستادیم!
‫حقته
‫من مُردم!
‫دختر عزیزم.
‫بهش کمک کن بلند بشه.
‫مواظب باش.
‫بیا بشین.
‫- دستت رو ازم بردار! ‫- داشتم کمک می‌کردم، حیوون ناشکر!
‫این واگن آروم رو تبدیل به یه بازار ماهی ‫کردی!
‫هی آقا، غر نزن!
‫در جرانده‌شفار پیاده میشیم.
‫بعد می‌تونی پاهاتو دراز کنی و بخوابی!
‫جرانده‌شفار؟
‫تو قطار اشتباهی رو سوار شدی! ‫این قطار مستقیم به ساتهارا می‌ره.
‫یه ساله...
‫حالا این قطار هر روز یه ایستگاهی تو جارندشوار داره.
‫این پسره از روستای ما -
‫با آرامش کامل نشسته بود ‫روی ریل های قطار
‫تا اینکه مسئولان راه آهن ‫خواسته ی ما رو قبول کردن!
‫خیلی زود، قطار فقط مال تو میشه.
‫ما با هواپیما پرواز می کنیم!
‫و کی قراره تو رو پرواز بده؟
‫پسره ما، ویر!
‫- بریم. ‫- ایستگاه ما رسید.
‫با سر بالا
‫مثل اقیانوس جاری شو
‫نذار چیزای کوچیک اذیتت کنن
‫باید این روحیه رو حفظ کنی
‫من اعصاب فولاد دارم ‫هیچکی تو حوالی من نیست
‫قهرمان داستان من
‫خودم هستم، فقط خودم
‫این دنیا یه توهمه
‫یه قایق تو امواج خروشان
‫زیاد فکر نکن
‫تا فرصت داری برقص
‫این دنیا یه توهمه
‫یه قایق تو امواج خروشان
‫زیاد فکر نکن
‫تا فرصت داری برقص
‫هر چی اون پیرمرد عاقل گفت
‫درسته، پسر من
‫چرا داد و بیداد می کنی
‫آروم باش ‫یه چرت بزن
‫نذار خوش گذرونی تموم بشه
‫یه روز همه ی ما مثل دود میشیم
‫همه چیز توهم و دود و آینه است، ‫چشم هامون از توهم غبار گرفته
‫این دنیا یه توهمه
‫یه قایق تو امواج خروشان
‫همه ی نگرانی هاتو بذار کنار
‫تا فرصت داری برقص
‫اون مردی که با کرتای مشکی داره میرقصه، ‫ویره.
‫- تو مراسم خاکسپاری میرقصه؟ ‫- دوست ویر بود...
‫با دوست هایی مثل این، ‫کی به دشمن نیاز داره؟
‫چه آدم عجیب غریبی!
‫واقعا میخوای با این پسره ازدواج کنی؟
‫راجو بهمون گفته بود ‫که نمی خواد یه مراسم خاکسپاری غمگین داشته باشه.
‫می خواست یه خداحافظی شاد داشته باشه.
‫داری چی کار می کنی؟
‫خانواده ی دختر اومدن که با تو آشنا بشن!
‫بیا برقص!
‫بدنت رو تکون بده!
‫بیا بریم!
‫صبر کن، وایسا!
‫وایسا، وایسا!
‫اون زیر سایه ی یه کوه زندگی میکنه.
‫این زمین تشنه س...
‫بله، خیلی بزرگه... ‫و دختر شما صاحبش میشه!
‫میگه تشنه س، ‫شما میگید بزرگه...
‫به کی گوش بدیم؟
‫داداش!
‫شاید زمین ما بیابونی باشه، ‫اما قلبمون بیابون نیست.
‫آه! شنیدی؟
‫لطفاً بیاید.
‫بیا پایین.
‫بریم.
‫حالا بیا این کاخ رو ببینیم.
‫اینا چیه؟
‫- قشنگه نه؟ ‫- آره، خیلی قشنگه.
‫این یه غذای محلی خاص ماست.
‫هیچ مغازه ای اطراف نیست که ‫کیک، نان کره ای... بگیرم؟
‫انتظار داری اینجا کیک گیرت بیاد؟
‫نمی دونم حتی دستشویی هم دارن یا نه!
‫نداریم.
‫دختر شما باید بره ‫تو زمین ها.
‫هر زمینی که دوروبر می بینی، ‫همین و بس.
‫هیچ ارزشی نداره. صفر!
‫دولت زمین های حاصلخیز ما رو تصاحب کرد ‫تا سد بسازه،
‫و این زمین بیابونی رو بهمون داد ‫در عوض.
‫اما ویر ما این زمین رو هم سبز میکنه!
‫من تا گردن قرض دارم.
‫هر پولی که میاد، ‫می ره تو قرض ها.
‫پس هیچ چیزی نداری؟
‫یه ایده دارم.
‫ایده ی تجاری.
‫حالا چی، رانی؟ نه کیک...
‫فکر و خیال که شکم سیر نمیکنه!
‫باورم نمیشه این همه راه رو اومدیم ‫که این ولخرج رو ببینیم. بریم!
‫صبر کن.
‫ایده‌ی کاریت چیه؟
‫میخوام مردم رو به پرواز دربیارم.
‫با گاری؟
‫با هواپیما.
‫بلیط هواپیما ارزون. ‫هواپیمایی کم‌هزینه...
‫تا حالا بیست و چهار تا بانک ‫ردم کردن.
‫فقط داره تواضع می‌کنه، ‫کسب و کارش به زودی می‌گیره.
‫به ما گفتن افسر نیروی هوایيه، ‫برای همین اومدیم اینجا.
‫رانی کلی خواستگار داره-
‫تا حالا بیست تا پسر ردم کردن.
‫- باز که شروع کرد. ‫- هی!
‫بلدم غذا بپزم، بدوزم، بخونم...
‫ولی هیچکدوم این کارا رو نمی‌کنم.
‫میخوام نونوایی خودم رو داشته باشم.
‫سبک شدی حالا که ‫حرف دلتو زدی؟
‫بیا، حالا بریم غذا بخوریم.
‫- هی ماندار! ‫- چی شده؟
‫پس دوستت میخواد با ‫هواپیماهای ارزون مردم رو پرواز بده؟ واقعا؟
‫بلیط ارزون، نه هواپیمای ارزون!
‫تو هم می‌تونی سوار هواپیما بشی!
‫و چطوری می‌خوای ‫هزینه‌ی این شرکت هواپیمایی رو بدی؟
‫بس کن! بذار بابات ‫حرف بزنه.
‫زندگی من وسطِ، نه اون!
‫مشکلت چیه؟ ‫همینطور ادامه میدی...
‫- میشه بذاری ما حرف بزنیم؟ ‫- دختر باهوشیه!
‫بذار حرف بزنن.
‫بیست تا پسر ردت کردن، درسته؟
‫بیست و چهار تا بانک ردت کردن. ‫بیا اول در مورد اون حرف بزنیم.
‫بیشتر آدما نمی‌تونن ایده‌های جسورانه رو تحمل کنن.
‫بیشتر پسرا هم نمی‌تونن ‫زنای جسور رو تحمل کنن.
‫چطور یه شرکت هواپیمایی ‫رو تو یه، دو، سه تا... راه بندازیم.
‫فقط سه تا قدم؟
‫خیلی راحت به نظر میرسه.
‫چرا هنوز انجامش ندادی؟
‫راه انداختن نونوایی که ‫خیلی ساده‌تره. تو چرا انجامش ندادی؟
‫منتظر گواهی ‫"عدم منع" هستم.
‫واقعا؟
‫برای همینه دیگه.
‫من می‌دونم بانک چیه. ‫اون زیرش چی نوشته؟
‫- ونچر... ‫- سرمایه‌گذار خطرپذیر.
‫بانکا فقط در ازای وثیقه ‫وام میدن.
‫سرمایه‌گذارای خطرپذیر رو ‫ایده‌هایی که توشون پتانسیل ببینن سرمایه‌گذاری می‌کنن.
‫خود ایده وثیقه‌ست.
‫منم باید یه سرمایه‌گذار خطرپذیر پیدا کنم.
‫این عکسا کیه که ‫همه جا هست؟
‫اونم از همون "ونچر" هاست؟
‫نه.
‫پرش گاسوامی.
‫یه مرد از یه روستای کوچکه... ‫که بزرگترین شرکت هواپیمایی هند رو ساخت.
‫قهرمان منه.
‫به رویاهای بزرگش چسبید، ‫و باهاشون پرواز کرد.
‫مردم فقیر که به زور ‫خرج خودشون رو درمیارن
‫واقعا لازم دارن با هواپیما پرواز کنن؟
‫یه قرن پیش، مردم فقیر ‫به برق احتیاج نداشتن...
‫و پنجاه سال پیش، ‫به ماشین هم احتیاج نداشتیم!
‫چرا همیشه پولدارا باید ‫تصمیم بگیرن مردم فقیر به چی احتیاج دارن؟
‫نمیتونیم خودمون تصمیم بگیریم؟
‫نمیخوایم پیشرفت کنیم؟
‫نمی‌فهمی بابا. ‫این تجارته!
‫من که موافقم.
‫برای چی؟
‫برای ازدواج.
‫- بابا ویر! ‫- چه سریع!
‫ما تازه دو ساعته همدیگه رو دیدیم.
‫دیوونه شدی؟
‫گاهی وقتا، آدم یهو می‌فهمه.
‫چه ده دقیقه باشه ‫چه ده سال،
‫تصمیمم عوض نمیشه.
‫پس چرا وقت تلف کنیم؟
‫اینه دیگه ویر خودمون!
‫من میخوام وقت تلف کنم.
‫اگه میخوام زندگیمو ‫رو یه ایده سرمایه‌گذاری کنم...
‫باید فکر کنم.
‫- تا صبح تصمیم می‌گیرم. ‫- باز که شروع کرد!
‫هی ماندار... ‫رانی ما رو باش!
‫میشه یه کم ترشی بدی؟
‫بریم.
‫حالا برو!
‫مادرت میگفت تو یه خونه ی قشنگ ‫تو روستا داری...
‫با یه حموم و برق و همه چی ‫داخلش!
‫پس چرا دروغ گفتی؟
‫اون خونه ی من نیست!
‫بابام ساختش.
‫اون بود که برق رو هم به ‫روستای ما آورد.
‫برای همه نامه نوشت- ‫از کدخدای روستا تا نخست وزیر!
‫با همین کار بود که بالاخره ‫روستای ما برق دار شد.
‫ولی من یه جور دیگه کارها رو انجام میدم.
‫مرگ بر حکومت!
‫مرگ بر ظلم!
‫مرگ بر حکومت!
‫مرگ بر ظلم!
‫مرگ بر حکومت!
‫مرگ بر ظلم!
‫- ویر، مندار یه سنگ خورد! ‫- ویر!
‫- نگران نباش مندار! ‫- هیچی نمیبینم!
‫هیچی نمیبینم!
‫بلندش کن.
‫هیچی نمیبینم! ویر!
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫به نظرت چی؟
‫پسرت دوباره شروع کرد به آشوب!
‫نه آشوب. اعتراض!
‫این اغتشاشه! ‫اعتراض یعنی کاری که گاندی کرد!
‫پس کاری که بهادر سنگه کرد ‫اعتراض نبود؟
‫سر مندار خیلی بد جراحت برداشته. ‫چشمش تقریبا کور شده!
‫من دور تا دور روستا رو ‫با شعار عدم خشونت میگردم...
‫و پسرم داره سنگ پرت میکنه!
‫بابا، این تو نبودی که گفتی
‫که روستای ما تا وقتی ‫راه‌آهن نداشته باشه پیشرفت نمیکنه؟
‫بگو ببینم؟
‫هی!
‫اصلا تو مغزت چیزی هست؟
‫ما به تو درس ندادیم؟
‫اگه میخوای راه‌آهن بخوای، ‫درست انجامش بده، یه نامه بنویس -
‫دستت از بس نامه ‫نوشتی تا حالا پینه بسته!
‫آروم باش، حالا!
‫وقتی گرسنه میشی ‫حالت خراب میشه.
‫نامه‌ی پدرت ‫برق رو برامون آورد.
‫یا اینکه هنوز ‫شمع استفاده میکردیم - -
‫آره، بیست سال ‫بعد از اینکه نوشت!
‫بیست سال... ‫چه دستاورد بزرگی!
‫نامه نوشتن ‫انسان رو انقلابی نمیکنه!
‫ویر! کافیه!
‫- کاوری، بذار حرف بزنه! ‫- بله مامان، بذار من حرف بزنم.
‫ما باید صد کیلومتر راه ‫رو میرفتیم تا زخم مندار رو پانسمان کنیم!
‫هیچ بیمارستان، هیچ راه‌آهن...
‫برو، نامه بنویس...
‫و غرق شو تو ‫استخر خودخواهیت!
‫اگه میخوای حق خودت رو بگیری، ‫باید صدات رو بلند کنی.
‫باید آماده باشی ‫که جونتو به خطر بندازی!
‫بین عدم خشونت و ‫ترس تفاوت وجود داره.
‫و تو، بابا - یه ترسو هستی!
‫یه ترسوی شکست خورده ‫و خسته!
‫و تا آخر عمرت ‫همینطور میمونی!
‫عالی!
‫چهره ی ‫"عدم خشونت" تو هم بالاخره رفت!
‫ببخشید، پسرم.
‫حتی بعد از اینکه ‫من مردم...
‫چشمت رو به ‫چهره ی ترسوی من ننداز.
‫ویر، ویر...
‫ویر!
‫تو واقعا ‫بد اخلاقی!
‫بعدش چی شد؟
‫بعدش چی؟
‫من امتحان رو ‫دادم،
‫قبول شدم تو ‫کمیسیون خدمات کوتاه مدت...
‫و بعدش ‫نیروی هوایی.
‫این دفعه ‫سه جعبه غذا آوردم...
‫دو تا برای ویر، و ‫یکی هم برای پستچی...
‫خاله!
‫و یه یادداشت ‫هم وصل کردم:
‫"اگه خواستی یه جعبه رو ‫بردار، بقیه رو برای پسرم بذار!"
‫دفعه ی قبل، همه ی جعبه ها ‫خالی تحویل داده شده بودن!
‫خاله، یه نامه از طرف ‫ویر هست.
‫عمو... نامه‌ی ویره.
‫بده به من!
‫خودم می‌خونمش.
‫تا کلاس پنجم درس خوندم، ‫به کمک کسی احتیاج ندارم!
‫بذار بنویسه!
‫تمام روز مشغول نوشتن یادداشته، ‫پسرمو نفرین می‌کنه...
‫یه روز دستم بهشون برسه، ‫همه‌شونو آتیش می‌زنم!
‫"مامان، خوبی؟"
‫"اینجا خیلی خوبم. ‫نگران من نباش!"
‫"تو امتحان قبول شدم..."
‫"چایتانیا اول شد، ‫من دوم شدم..."
‫"و سام چهارم شد!"
‫"من الان افسر خلبان ‫ویر جاگانات ماتره هستم!"
‫مامان...
‫یه افسر ارشد اینجاست ‫به نام ندوماران...
‫منو یاد یه معلم بداخلاق ‫قدیمی میندازه!
‫جناب!
‫زنده باد هند ‫ جناب!
‫ویر!
‫- بله، چی؟ ‫- ویر!
‫داداش!
‫50 دور دور محوطه‌ی رژه!
‫50 کیلو وزن مرده!
‫دوستاتونم با خودتون ببرید!
‫100 دور، 80 کیلو در ‫یک ساعت و نیم.
‫حرکت کن!
‫ویر!
‫مندر، چطوری مرد؟
‫عالی‌ام! تو چطوری؟
‫من فوق‌العاده‌ام!
‫مامان کجاست؟ ‫این دور و برا نیست؟
‫همین‌جاست، پشت سرمه!
‫زود باش صداش کن! ‫فقط دو دقیقه وقت دارم!
‫خاله، زود باش!
‫- خاله، زود باش! ‫- صبر کن! نمیتونه تند راه بره.
‫ویر، با خاله صحبت کن.
‫- بگیر. ‫- سلام ویر؟
‫بابات هم اینجاست.
‫اول با اون صحبت کن!
‫سلام!
‫بابا! چطوری بابا!
‫- سلام! ‫- چطوری بابا!
‫بابا! سلام!
‫صداتو میشنوم بابا! ‫دارم میشنومت، حرف بزن!
‫فکر کنم قطع کرد...
‫نه بابا... من همینجام!
‫بابا؟ دارم صداتو میشنوم بابا!
‫چرا باید بخواد با یه آدم بزدل و بی مصرف مثل من حرف بزنه؟
‫لطفا اینطوری نگو بابا!
‫اینطوری نیست!
‫بیخیال. بریم.
‫سلام!
‫سلام! سلام ویر!
‫ویر!
‫بابا!
‫باهام حرف نمیزنه.
‫مواظب باش عمو.
‫فقط یه زنگ دیگه!
‫افسر ماتره!
‫جناب، فقط یه زنگ.
‫یه زنگ جناب... ‫خیلی مهمه!
‫- جناب، فقط یه زنگ. ‫- میتونه زنگ منو استفاده کنه جناب.
‫نه.
‫قوانین برای همه یکسانه.
‫هر کس سه دقیقه فرصت داره.
‫ماه دیگه زنگ بزن. حالا برو!
‫فقط یه زنگ جناب. یه زنگ...
‫جناب!
‫چرا ندوماران ‫دنبال جونت بود؟
‫تو رو از نیروی هوایی ‫انداخت بیرون؟
‫نه، این کارو نکرد.
‫استعفا دادم.
‫که خط هوایی خودمو راه بندازم.
‫بهت گفتم باید با آخرین قطار ‫میرفتیم!
‫این دختر یه کله‌شقِ به تمام عیاره!
‫به حرف هیچ‌کس گوش نمیده!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫بیا بریم دیگه!
‫بلند شو. زود باش!
‫- اینطوری نیست! ‫- چه‌طوری نیست؟
‫اینجا چیکار می‌کردی؟
‫پسرم اینجوری نیست.
‫بیا، بریم داخل.
‫هی!
‫بیا دیگه!
‫یه دقیقه دیگه اینجا نمیمونی!
‫هی!
‫داشتی باهاش لاس میزدی، درسته؟
‫اگه همه موافق باشن، ‫تاریخ عروسی رو مشخص می‌کنم.
‫یه چادر قشنگ وسط سالن عروسی ‫می‌ذاریم.
‫- نه. ‫- چی؟
‫باشه، می‌تونیم ‫مراسم رو بیرون برگزار کنیم!
‫من نمی‌خوام باهاش ازدواج کنم.
‫پسره گفته بله. ‫حالا چرا اینقدر ادا اطوار درمیاری؟
‫وقتی بیست تا پسر منو رد کردن، ‫ازت پرسیدم چرا؟
‫میشه بپرسم چرا؟
‫چون تو قبلاً ازدواج کردی.
‫می‌دونستی؟
‫من هم همینطور.
‫شرکت هواپیمایی‌ت رو راه بنداز.
‫من هم روی قنادی‌م کار می‌کنم.
‫وقتی کارمون راه افتاد، ‫تصمیم می‌گیریم.
‫تا اون موقع...
‫باهام تماس نگیر.
‫راستی، موهات خیلی بهت میاد.
‫رانی!
‫هی! تو چه جور صیغه کن هستی؟
‫فقط غذا برات مهمه!
‫کسی غیر از این دختر مغرور ‫پیدا نکردی؟
‫با این اوضاع، تو هیچ وقت ازدواج نمی‌کنی!
‫حتما!
‫اگه تو این سن، ‫بتونه دخترایی مثل منو پیدا کنه...
‫من هنوز کلی وقت دارم!
‫پس بالاخره یه هم‌بازی پیدا کردی!
‫حالت چطوره؟ ‫حقت بود!
‫دیگه ازت خسته شدم!
‫- خیلی لجبازه! ‫- هیچ وقت شوهر پیدا نمی‌کنه.
‫برو، بِرسونشون به ایستگاه.
‫نه به خدا! بذار پیاده برن.
‫میتونه با یه آدم ضعیف ازدواج کنه...
‫که توش بندازه تو چایی داغ!
‫برو، بِرسونشون.
‫باشه، بنزین تو ماشینه. ‫هر جور دوست داری هدرش بده!
‫هی، بریم قنادی.
‫ما اصلاً نمی‌خوایم ‫با تو فامیل بشیم.
‫می‌خوام تو بغلم بگیرمت
‫هر چی تو دلم هست رو بگم
‫می‌خوام تو چشمت غرق بشم
‫همه غر زدنت رو تحمل کنم
‫قلبم دیگه مال خودم نیست
‫تو دزدیدیش
‫با یه چشمک
‫همه آرزوهات ‫من براورده می‌کنم
‫ماه و ستاره‌ها رو ‫همه رو برات میارم
‫همه آرزوهات ‫من براورده می‌کنم
‫- حداقل یه نگاه به پیشنهاد من بندازین، آقا! ‫- ما یه بانک کوچیک میکرو وام هستیم، ویر!
‫- نمی‌تونیم اینقدر وام بدیم! ‫- خواهش می‌کنم، آقا!
‫من همیشه می‌دونستم تو همون یه نفر هستی
‫قبل از این، هیچ وقت ‫قلبم به کسی نمی‌رفت
‫چرا اینقدر طولش میدی، ‫بیا مال من شو
‫تو رو گم کردم، و چطوری
‫عقلم، دلم و روحم، ‫حالا همه مال توئه
‫خودمو تو رو گم کردم
‫همه آرزوهات ‫من براورده می‌کنم
‫- من ویر مهات هستم... ‫- آقا، من کلی از اینا دارم.
‫برای تولد یا سالگردتون،
‫قنادی رانی، یه انتخاب عالی!
‫شنیدی خاله؟
‫ویر این روزا فقط کیک دوست داره!
‫وزیر الان مشغوله، ‫اما باهاش صحبت می‌کنم.
‫- آقا-- ‫- الان نمیتونم ببینمت. دیرم شده!
‫می‌خوام با پرش گوسوامی صحبت کنم.
‫آقا، نمی‌تونین بدون وقت قبلی ‫باهاش صحبت کنید.
‫و نمی‌تونین برام یه وقت ‫تا ده ماه دیگه پیدا کنید، درسته؟
‫ده ماهه که دارم اینو می‌شنوم!
‫- این کارت منه. ‫- آقا، من صد تا از اینا دارم.
‫هزار تا چاپ کردم.
‫باشه، بذار امتحان کنم.
‫نه، منطقت اشتباهه.
‫متد کلاس مشتق شده رو ‫غیرفعال کن.
‫باشه.
‫فکر کنم تونستیم!
‫آره! داره اجرا میشه! ‫کد منبع آماده!
‫آقا باید استاد آی آی تی می‌شدید!
‫- عاااالی! ‫- عاااالی؟
‫خونه پدرزنش داره زندگی میکنه
‫شغل خوبش رو تو نیروی هوایی رو ول کرده، ‫نشسته تو خونه و تدریس می‌کنه!
‫عاااالی
‫اشکالی نداره.
‫حالا یه...
‫هی، آقای بیل گیتس... ‫ریچارد برانسون اومده دنبالت!
‫هی ویر!
‫تو هیچ وقت سرمایه‌گذار پیدا نمیکنی!
‫چی شده، عمو؟
‫این پسرها رو با ‫قول شراکت سر کار می‌ذاری...
‫هم زندگی خودت رو نابود می‌کنی ‫هم زندگی اونا رو!
‫صدات رو نمی شنوم، عمو!
‫حرف مفت نزن!
‫از طرف من بنویس...
‫خطوط هوایی تو هیچ وقت راه نمی‌افته!
‫صدام رو می شنوی؟
‫صدات رو نمی شنوم. ‫فردا با هم حرف می‌زنیم!
‫اینو بگیر.
‫- ممنونم، خانم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ممنون.
‫خانم، بلیط شما رو بگیر.
‫و واقعا متاسفم، اما ما فقط ‫به هر مسافر یه چمدون دستی اجازه می‌دیم.
‫- بقیه چمدون‌ها رو تحویل بدید. ‫- تحویل بدیم؟
‫ترشی و تنقلات توشونه. ‫همه خراب میشه!
‫خانم، یه صف طولانی هست، ‫مردم منتظرن.
‫اینا برا خواهرمه، ‫حامله‌ست.
‫- ببخشید، آقا... ‫- ببخشید! دارید گوش می‌کنید؟
‫میدونید هوس‌های بارداری ‫چطوریه؟
‫میشه لطفا به ‫پیشخوان شماره 4 بیاید؟
‫شما تا به حال حامله بودید؟
‫سلام، ببخشید!
‫مدیرتون خانم هست؟ ‫باهاش تماس بگیرید، می‌فهمه.
‫- باهاش تماس بگیرید. ‫- خانم!
‫من می‌برم. ‫من چمدون ندارم.
‫- واقعا؟ ‫- بله، نگران نباش.
‫باشه، خیلی ممنونم.
‫این که یه آقاست!
‫حالا زود بلیطشو بزنید.
‫اینا جعبه‌های منه.
‫آقا، بلیطتون رو بگیر.
‫- ممنون، پرواز خوبی داشته باشید! ‫- ممنون.
‫- خیلی ممنونم! ‫- مشکلی نیست.
‫ترشی و تنقلاتمو ‫با خودت نمی‌بری، درسته؟
‫بعد از اینکه مزه شون رو چشیدم ‫تصمیم می‌گیرم!
‫- تو بمبئی زندگی می‌کنی؟ ‫- آره.
‫پس واسه چی داری میری دهلی؟
‫- اونجا کار دارم. ‫- می‌بینم. چه کاری؟
‫خبرنگار هستی؟
‫- از کجا فهمیدی؟ ‫- از سیل سوالاتت!
‫چیترا موساله، ‫رادیو سراسری هند، تهیه کننده ارشد!
‫من ویر جاگانات ماتر هستم.
‫- پس شما ماهاراشترایی هستید! ‫- بله، خانم.
‫- پس واسه چی داری میری دهلی؟ ‫- اونجا جلسه دارم.
‫با کی؟
‫ببخشید؟
‫شب بخیر، آقا.
‫برادرم بهاوارلال بیرون منتظره.
‫- فقط صدا کنیدش بیاد تو. ‫- باشه، آقا.
‫حالت خوبه؟ ‫پرواز رو کنسل کنم؟
‫ولش کن. فقط یه حمله اضطراب بود.
‫داروت رو خوردی؟
‫یه چیزی بهم بگو... ‫کارکنان هم از این سرویس بهداشتی استفاده می‌کنن؟
‫اون آقا الان اینجا کارش رو انجام داده...
‫می‌زارم تمیز کنن.
‫میزارم اخراجش کنن.
‫پرِش گوسوامی! ‫دارید شوخی می‌کنید؟
‫می‌خوام بهش ‫یه شراکت تجاری پیشنهاد بدم.
‫حتی نگاهتون هم نمی‌کنه.
‫حتی نمیتونید نزدیکش بشید
‫شرط ببندیم
‫مطمئنا.
‫مسافران کلاس تجاری که از بمبئی ‫به دهلی با پرواز...
‫هی، کجا داری میری؟
‫اعلامیه واسه کلاس تجارتی بود.
‫آروم باش، هنوز وقت داریم ما ‫مسافران "کلاس ارزون قیمت" سوار بشیم.
‫نگاه کن
‫بلیط کلاس بیزینس؟
‫تو ۲۰ هزار روپیه خرج کردی...
‫بعد چرا تو صف اقتصادی وایسادی؟
‫عجیب!
‫من حسابی حساب بانکی رو خالی کردم ‫برای این یه ساعت جلسه!
‫با قطار برمی‌گردم، ‫تو کوپه عمومی!
‫باشه، من رفتم.
‫آقای مهاتره!
‫تنقلاتم...
‫با خودم برمیدارم.
‫ممنون.
‫شبتون بخیر آقا. ‫به هواپیما خوش اومدید.
‫سلام.
‫معامله توربوپراپ انجام شده، آقا.
‫ببخشید.
‫آقای گوسوامی.
‫به زودی میبینمت.
‫تبریک میگم بابت ‫"جایزه تاجر سال"، آقا.
‫یه لحظه افتخار آمیز ‫برای خانواده جاز.
‫سلام آقا.
‫ببخشید مزاحمتون میشم، اما هیچ راه دیگه ای ‫برای ملاقات شما نداشتم.
‫مستقیم میرم سر اصل مطلب، آقا.
‫من میخوام یه خط هوایی جدید راه بندازم...
‫و شما الهام بخش من هستید، آقا.
‫- ویر جگنات مهاتره. ‫- ببخشید.
‫آقا، این ردیف کامل ‫برای رئیس ما رزرو شده.
‫- میخوای یه خط هوایی راه بندازی؟ ‫- بله آقا.
‫یه خط هوایی برای مردم عادی.
‫مردم عادی سعی میکنند برای زندگی تلاش کنند ‫یا در آسمان پرواز کنند؟
‫هر دو.
‫- آقا، من - ‫- مثل یه طرح خیریه میمونه.
‫آقا، من میخوام با شما شریک بشم ‫و یه خط هوایی با قیمت پایین راه بندازم.
‫اولین خط هوایی با قیمت پایین در هند، آقا.
‫هر آدم دومی روی زمین فکر میکنه ‫که یه ایده نوآورانه ی بزرگ بعدی رو داره.
‫اما همه ی ایده های نوآورانه عملی نیستن.
‫آقا، میدونم وقت شما خیلی با ارزشه. ‫وقتتون رو هدر نمیدم.
‫پس شما میگین که یه ایده دارید ‫برای سودآور کردن حمل و نقل هوایی با قیمت پایین
‫که ما بهش فکر نکردیم؟
‫با احترام کامل، بله آقا.
‫آقا، مشتریان در حال حاضر بلیط ها رو ‫فقط از طریق آژانس های مسافرتی میخرن...
‫که 14% کمیسیون سنگین میگیرن.
‫مثل دلالان بین ‫کشاورزان و مصرف کننده ها.
‫اگر ما دلالان رو حذف کنیم، ‫این کار ...
‫بعد مسافران چطور بلیط رزرو میکنن؟
‫در اینترنت، آقا. رزرو آنلاین.
‫پس کشاورزان الان دسترسی به اینترنت دارن!
‫آقا، مردم میتونن به اینترنت ‫در اداره پست محلی خودشون دسترسی داشته باشن.
‫تقریبا 500 اداره پست ‫فقط در ماهاراشترا هست،
‫همه با اتصال به اینترنت.
‫پمپ بنزین های ریلایانس ‫نیز به اینترنت دسترسی دارند.
‫1475 تا از اونها ‫در سراسر هند وجود داره، با اینترنت.
‫مردم میتونن بلیطشون رو اونجا رزرو کنن.
‫در چند سال آینده، همه چیز از ‫رزرو تا بانکداری به صورت آنلاین انجام میشه.
‫اینترنت در دسترس ‫همه خواهد بود.
‫و در مورد نرم افزار ‫مورد نیاز برای رزرو بلیط چطور؟
‫اینترورلد.
‫شرکتی که نرم افزار ‫برای همه خطوط هوایی بین المللی ایجاد میکنه...
‫باهاشون صحبت کردم.
‫آقا، اگر دوست دارید،
‫یه صنعتگر ساده میتونه ‫با یه تاجر پوشاک پرواز کنه.
‫- اگر بخوام این کار رو انجام بدم... ‫- بله.
‫اما من این رو نمیخوام.
‫مسافران من برای پذیرایی 5 ستاره پول پرداخت میکنن.
‫اونها نمیخوان با ‫کارگران، باربران و ماهیگیران
‫بعد از پرداخت این همه پول پرواز کنن!
‫بعضی از پرنده ها نمیتونن پرواز کنن، ‫حتی با بال.
‫و بعضی از انسان ها میتونن راه برن، ‫حتی بدون ستون فقرات.
‫ببخشید...
‫من یه خط هوایی برای اداره کردن دارم، ‫دوست من.
‫اونو ببر کلاس اقتصادی.
‫آقا، میشه لطفاً با من بیای؟
‫چرا باید به کلاس اقتصادی برم؟
‫من به رئیس شما ‫برای کلاس بیزینس پول پرداخت کردم.
‫بلیط رو دارم.
‫- آقا، لطفاً - ‫- دستات رو ازم دور کن!
‫دستات رو ازم دور کن، ‫وگرنه دندونات رو میشکنم!
‫هی، یه آب نارگیل برام بیار.
‫خانم ها و آقایان، این دوباره کاپیتان شارما ‫از کابین خلبان است.
‫متاسفانه به دلیل یه مشکل فنی، ‫باید به بمبئی برگردیم.
‫برای ناراحتی ایجاد شده عذرخواهی می‌کنیم.
‫از اینجا به بعد خدمه ما راهنماییتون می کنن. ‫ممنون.
‫بلیط شاید مال تو باشه، ‫ولی هواپیما مال منه!
‫این طرف.
‫من راه رو بلدم!
‫- تنقلات شما. ‫- خیلی ممنون.
‫آقای مهاتره...
‫مواظب خودت باش!
‫بیا، منو دم در پیاده کن.
‫آقای مهاتره!
‫من پراکاش بابو هستم.
‫سرمایه گذار خطرپذیر، فن فلو ونچرز.
‫می دونم.
‫خیلی دور و بر دفتر شما چرخیدم.
‫نمیشه حتی پنج دقیقه از وقتتونو ‫هم بگیرم.
‫خب، با این کار احمقانه ای که ‫کردی یه ساعت وقت اضافه پیدا کردم.
‫حوصله حرف زدن داری؟
‫آقا، دوسای شما.
‫ممنون.
‫ویر، اگه میخوای ‫پول از من بگیری،
‫حداقل ناهارم رو تو اون ‫هتل پنج ستاره ی کناری بخر!
‫متاسفم که به خاطر من ‫تو پرواز نتونستی غذا بخوری...
‫ولی لطفا، اصرار دارم... ‫فقط یه بار این غذا رو امتحان کن آقا.
‫- واقعا عالیه. ‫- عالیه؟
‫داداش! ‫آقا میگه غذا عالیه.
‫آدم ها از راه دور ‫چنای میان تا اینجا غذا بخورن.
‫راز مواد مخفی رو بهش بگو؟
‫راز خاصی نداره.
‫همه مواد اولیه رو از ‫فروشگاه چن تامانی می گیریم که نزدیکه.
‫و حدس بزن چی؟
‫اون هتل پنج ستاره ی اونطرف ‫مواد غذایی شو هم از اونجا میخره!
‫و ویر برادِر، به کسی نگو...
‫اما آشپز اونجا هر شب ‫برای شام به اینجا میاد!
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫گوش کن!
‫تا حالا تو اون ‫هتل پنج ستاره ی کناری دوسا خوردی؟
‫فکر میکنی بتونم دوسای ‫دویست روپیه ای رو هضم کنم؟
‫و چرا باید این کارو کنم، وقتی می تونم ‫همین چیز رو اینجا با شانزده تا بخرم...
‫با چاتنی نامحدود!
‫چاتنی اضافه بیارین لطفا!
‫من یه قرار دیگه دارم ویر... ‫پس دوسات رو نوش جان کن...
‫یه هتل پنج ستاره ‫به این دوسا اسم "پنکیک عدس با سوپ عدس" ‫میذاره
‫و دویست تا ازت می گیره.
‫اینجا، با هزینه ی کمتر، برد برد ‫هم برای مشتری و هم برای فروشنده ست.
‫همون مواد اولیه، همون کیفیت، ‫همون تمیزی...
‫پس چرا اینقدر قیمت فرق داره؟
‫چون هزینه ی اضافی کمتری دارن.
‫خطوط هوایی من هم ‫هزینه ی اضافی کمی خواهد داشت آقا.
‫روزنامه، غذا، آب - ‫ده درصد هزینه ی بلیط...
‫هیچ کدومشو ارائه نمی دم.
‫و از مسافرها هم ‫برای این چیزها پول نمی گیرم.
‫هند با سرعت زیادی داره پیش میره آقا.
‫آدم ها فقط میخوان از ‫یه شهر به شهر دیگه برن برای کار.
‫اونها تو پرواز ‫یه ساعته به غذا نیاز ندارن.
‫وزن پرواز رو کم می کنیم.
‫غذا یا نیروی اضافه ای وجود نخواهد داشت.
‫خطوط هوایی بزرگ ‫روزانه دو تا پرواز دارن، ‫ما شش تا انجام می دیم!
‫اما چطور؟ قانون وجود داره ویر!
‫طبق قانون،
‫خلبان ها ‫نمی تونن بیشتر از هشت ساعت تو یه روز ‫پرواز کنن.
‫یه روز بیست و چهار ساعت داره.
‫بررسی ایمنی، تمیز کردن، سوختگیری ‫برای شش پرواز، شش بار در روز.
‫این شش ساعت وقت میگیره. ‫چیزی میمونه؟
‫ما هنوز هیجده ساعت ‫وقت پرواز داریم.
‫اگه هر پرواز دو ساعت طول بکشه، ‫می تونیم شش تا پرواز رو تو دوازده ساعت انجام بدیم.
‫هنوز شش ساعت ‫وقت پرواز باقی می مونه.
‫خلبان هامون به سه شیفت پرواز می کنن.
‫هر پرواز ما ‫نه دو تا، بلکه شش تا خلبان داره.
‫آقا، آدم ها خسته می شن. ‫هواپیما نه.
‫اما... این هیچ وقت امتحان نشده.
‫درسته.
‫چیکار کنم اگه بگم نه؟
‫تو فقط بیست و یکمین ‫سرمایه گذاری هستی که من رو یه احمق ‫دیوونه صدا می زنه و منو می رونه.
‫من بیست و دومین نفرو پیدا می کنم ‫تا بهش پیشنهاد بدم.
‫آقا، دور و برتو نگاه کن.
‫یه صندلی خالی نیست، ‫یه گارسون هم بیکار نیست.
‫هواپیما ما یه ‫رستوران پرنده ی اودوپی ‫خواهد بود.
‫الو؟
‫بله.
‫آقا، فاکتور.
‫ویر!
‫من چهار ماه میرم مسافرت.
‫وقتی برگشتم، ‫اینو به هیئت مدیره فاندفلو ارائه بده.
‫و اگه بعد از شنیدن ایده خل و چلت ‫بهم خندیدن...
‫یه دوزای دیگه بهم بدهکاری!
‫حتما آقا! با کمال میل!
‫ممنون آقا!
‫هی! چی شده؟
‫هنوز دارم غذا می‌خورم.
‫همیشه عجله داری...
‫باید چند روزی برم روستا.
‫برای چی؟
‫ویر! برو دنبالش!
‫بگیرش. بریم.
‫کاوری، ما تمام عمرمونو ‫روی گاری‌های قراضه گذروندیم...
‫بذار این بچه‌ها پرواز کنن!
‫چرا یهو بعد از سه سال ‫گیر دادی به اون عفریته؟
‫کی می‌دونه اصلا ‫هنوز اینجا زندگی می‌کنه یا نه!
‫هی، وایسا! ‫اون عموش نیست؟
‫خدای من!
‫هنوزم موتورسواری می‌کنی! ‫هواپیمات کو؟
‫پس نونوایی‌تون باز شده!
‫یه تیکه کیک به‌عنوان ‫نمونه به ما تعارف نمی‌زنی؟
‫هرچی می‌خواین بخرین! ‫اینجا مجانی چیزی نمی‌دن!
‫بذار کیک بخورن عمو.
‫بهشون بیسکوییت هم بده.
‫با چایی داغ بخورن دیگه.
‫بفرمایید.
‫ازدواج کردی؟
‫آره، یه بچه هم دارم. ببین.
‫هی، یه لبخند بزن.
‫تو چی؟
‫- اومدیم یه دختر ببینیم. ‫- با لوله؟
‫برای همین وایسادیم کیک بخریم.
‫- مگه میشه دست خالی رفت؟ ‫- لوله‌کشه؟
‫خدای من!
‫سه ساله، هنوزم ‫دنبال دختربازی هستی؟
‫هواپیمایی‌ت چی شد؟
‫یه سرمایه‌گذار خطرپذیر پیدا کردم.
‫وقتی جلسه‌مون برگزار بشه، ‫راه می‌افته.
‫یعنی هنوز مرحله اولی!
‫می‌دونی چیه؟ ‫هواپیما رو بیخیال شو.
‫یه ریکشا بگیر! ‫سه مرحله رو یهو برو!
‫هی مندار، بریم!
‫تو راه نونوایی‌های دیگه هم پیدا می‌کنیم.
‫- ول کن دیگه، همه‌ش رو خودت می‌خوری! ‫- نه!
‫تو این منطقه نونوایی دیگه نیست!
‫عجیب نیست! ‫محل افتضاحیه برای نونوایی!
‫اگه روبروی یه مدرسه ‫یا دانشگاه باز می‌کردی،
‫صف می‌بست! ‫می‌فهمی؟
‫آره، هرچی! راه بیفت!
‫- هی، عمو! ‫- برو کنار!
‫راه بیفت دیگه، خرفت!
‫- یه ریکشا بگیر! ‫- مثل همیشه پرروئه...
‫دروغگو هم هست!
‫نه شوهری داره نه بچه‌ای!
‫از کجا می‌دونی؟
‫عموش لو داد!
‫کی می‌خواد باهاش ازدواج کنه آخه؟
‫بریم.
‫راه بیفت داداش!
‫چه تولدتون باشه ‫چه سالگردتون...
‫برای هر مناسبتی، ‫قنادی رانی هست!
‫کیک شیری برای عشقتون، ‫و کیک میوه‌ای برای مامانتون!
‫شیرینی بخور، شیرین حرف بزن!
‫دو تا کیک به قیمت یکی!
‫کیک شیری برای عشقتون، ‫کیک میوه‌ای برای مامانتون!
‫هی خوشگله!
‫چرا دروغ گفتی که ‫شوهر کردی و بچه داری؟
‫شیرینی بخور، شیرین حرف بزن!
‫یکی بخر، یکی دیگه مجانی ببر!
‫گوش کن خوشگله!
‫ببین...
‫تو یه آدم عجیب و غریبی هستی، منم همینطور.
‫هیچ‌کس با آدم‌های عجیب و غریبی ‫مثل ما ازدواج نمی‌کنه.
‫چرا ما با هم ازدواج نمی‌کنیم؟ ‫نظرت چیه؟
‫کیک بخور، شادی کن! ‫بیا، بدو بریم قنادی رانی!
‫هی، خوشگله!
‫چرا سه سال طول کشید ‫تا این آدم عجیب و غریب رو یادت بیاد؟
‫زمینم تو روستا خشک و بی‌آب و علف بود.
‫حالا داره سبز میشه.
‫و هواپیمای من هم باید ‫به زودی پرواز کنه!
‫خب بگو بله دیگه!
‫و اگه هواپیمای تو خراب شد چی؟
‫اگه هواپیمای تو خراب شد چی؟
‫خب هنوز قنادی رانی رو داریم دیگه! ‫خوب داره کار میکنه، نه؟
‫آره...
‫کیک شیر برای دخترت، ‫و کیک میوه برای مامانت!
‫هی، عسلک! یه چیزی بگو؟
‫سه تا شرط دارم.
‫ای خدا، رانی! ‫تا اینجا راه اومده...
‫شرط اول - نمی خوام ‫سر پول با هم دعوا کنیم.
‫"پول تو، پول من"... ‫هر چی داریم، مال خودمون میشه.
‫باشه.
‫شرط دوم - کار من ‫از کار تو کمتر نیست.
‫اگه سرم شلوغه، شلوغه دیگه.
‫باشه.
‫و شرط سوم...
‫اگه با یه نفر خانواده تشکیل بدم، ‫اون مهم ترین نفر برام میشه.
‫اگه خانواده مون رو به خطر بندازی،
‫سم موش تو غذات می ریزم.
‫باشه.
‫برو. فکرش رو بکن.
‫من تصمیم خودم رو گرفتم.
‫- بعدا طلاق نمی دم! ‫- من هم درخواست طلاق نمی دم!
‫- باشه. ‫- باشه!
‫بله، مهاترا!
‫سه سال پیش پیشنهاد من رو ‫رد کردی...
‫چی شد که الان ‫اینقدر زود قبول کردی؟
‫بعضی وقت ها آدم می دونه...
‫که چه ده دقیقه باشه ‫چه ده سال،
‫تصمیمش عوض نمیشه.
‫پس چرا وقت تلف کنیم؟
‫حرف خودمو به خودم می زنی، هوشمند!
‫بیاین، همه بیاین به قنادی رانی!
‫یه آدم عجیب غریب بخرین، یه دونه هم رایگان ببرین!
‫خیلی عجیب غریبی، واقعا
‫ذهنت پیچیده و عجیب غریبه
‫من یه شیرینی باهوشم، شیرین و ترش
‫ملکه ی کلکته، قلب ها رو تسخیر می کنم
‫دیوانه وار شیفته ی توام، قسم می خورم
‫یه کالسکه بگیر و منو ببر
‫ای خدا!
‫وای، چه پسر شیطونی هستی
‫ذوق و شوق شیطنت آمیزت، ‫پسر، دیوونم می کنه
‫وای، چه پسر شیطونی هستی
‫ذوق و شوق شیطنت آمیزت، ‫پسر، دیوونم می کنه
‫خیلی عجیب غریبه
‫عجیب ترینشون
‫من مثل آتیشم تو یه جنگل
‫من مثل رعد و برقی ام تو یه طوفان
‫من مثل آتیشم تو یه جنگل، ‫بیا منو خاموش کن
‫من مثل رعد و برقی ام تو یه طوفان، ‫بیا باهام غرش کن
‫چرا از دور زل می زنی؟
‫مثل عطر یه دستمال، ‫تو فکرم می گردم
‫من پشت درهای قفلی ام، ‫بیا منو باز کن
‫ای خدا!
‫پسر، چه پسر شیطونی هستی
‫یه قنادی جدید تو بمبئی ‫باز می کنی، نه؟
‫وای، چه پسر شیطونی هستی
‫ذوق و شوق شیطنت آمیزت، ‫پسر، دیوونم می کنه
‫تو هواپیما نه روزنامه نه غذا.
‫هر چی هواپیما سنگین تر باشه، ‫مصرف سوختش بیشتر میشه.
‫با رنگ نزدن هواپیماهاشون،
‫خطوط هوایی آمریکا ‫وزن خودشون رو 225 کیلو کم کردن.
‫225 کیلو یعنی اینکه، هواپیما می تونه ‫چهار مسافر بیشتر ببره.
‫پس سنگین ها رو دوست نداری...
‫نه. من سبک ها و پرشور ها رو دوست دارم.
‫چرا کنار ساحل می ایستی، ‫فکر می کنی؟
‫چشام به تو اشاره می کنن، ‫بیا بهشون شیرجه بزن
‫لطفا بیا تو.
‫خودتو تو خونه ی خودت حساب کن.
‫من مال توام، کل و کلا
‫بیا منو بدزد
‫تورو خدا، ماهیگیر
‫منو تو آغوشت بگیر
‫ای خدا!
‫وای، چه پسر شیطونی هستی
‫ذوق و شوق شیطنت آمیزت، ‫پسر، دیوونم می کنه
‫وای، چه پسر شیطونی هستی
‫ذوق و شوق شیطنت آمیزت، ‫پسر، دیوونم می کنه
‫خیلی عجیب و غریبی، ‫واقعاً
‫ذهنت پیچیده و عجیب و غریبه است
‫خیلی عجیب و غریبی، ‫واقعاً
‫ذهنت پیچیده و عجیب و غریبه است
‫مثل صابون یا روغن،
‫مشتریان میتونن به تنهایی ‫بلیط هواپیما بخرن.
‫ممنون.
‫اشکال نداره،
‫ولی چطور قراره سودآور بشه؟
‫هواپیمایی هندوستان که دولتیه ‫همیشه ضرره.
‫- تقریباً ده میلیارد تومن می ارزه، درسته؟ ‫- آره.
‫و تو میخوای بلیط ها رو ‫با نصف قیمت رقبا بفروشی؟
‫ولی آقا، ‫اگه ساختار قیمت گذاری ما رو ببینید،
‫رقابت من هواپیمایی هندوستان نیست، ‫بلکه راه آهن هند...
‫و اون سود داره!
‫هزینه یه هواپیمای بوئینگ 1.36 میلیارد تومنه.
‫- حتی اگه دست دوم بخریش... ‫- 900 میلیون؟
‫900 میلیون.
‫و تو میخوای با 100 میلیون تومن ‫یه هواپیمایی راه بندازی؟
‫کی گفته باید هواپیما بخریم؟
‫ما باید اجاره کنیم. ‫هواپیما کرایه می‌کنیم.
‫واقعاً؟ کدوم شرکت با این قیمت ‫هواپیما اجاره میده؟
‫- امریکن ایرلاینز! ‫- امریکن ایرلاینز؟
‫بعد از حمله به برج های دوقلو،
‫کسب و کار هواپیمایی اونها ‫ضرر زیادی کرده.
‫دارن هواپیماهاشون رو ‫با نصف قیمت می فروشن.
‫ما می تونیم از این فرصت استفاده کنیم ‫و هواپیماهاشون رو اجاره کنیم!
‫و اگه درآمدمون ‫کمتر از حد انتظار باشه چطور؟
‫شرکت رو باید تعطیل کنیم!
‫اگه همه پروازهامون ‫حتی شصت درصد پر بشه،
‫می تونیم ظرف شش ماه ‫سرمایه گذاریمون رو در بیاریم.
‫محاسبات طرح ‫جلوی شماست.
‫لطفا نگاهی بندازید.
‫اما اگه حتی ‫به شصت درصد اشغال نرسیم چطور؟
‫آقا، قیمت بلیط ‫از بمبئی تا دهلی چقدره؟
‫- دوازده هزار تومن. ‫- دوازده هزار تومن.
‫میانگین اشغال شصت درصد درسته؟
‫اگه هواپیمایی های دیگه میتونن ‫بلیط رو دوازده هزار تومن بفروشند
‫و شصت درصد اشغال داشته باشند،
‫با فروش بلیط شش هزار تومنی، ‫می تونیم بهتر از شصت درصد عمل کنیم!
‫یه چیز مهم رو فراموش کردی.
‫کسایی که با قطار سفر می کنن ‫عادت به خرید بلیط هواپیما ندارن.
‫- یه سد ذهنیه. ‫- کاملاً.
‫ولی آقا، بیشتر سفر کردن مردم ‫یعنی کسب و کار بیشتر،
‫که یعنی نیاز به نیروی کار بیشتر،
‫که یعنی مسافر بیشتر.
‫شاید مجبور بشیم ‫پروازهای روزانه رو از پنج تا پنجاه تا افزایش بدیم!
‫وقتی عادت بشه، ‫مسافر معمولی قطار
‫بیشتر از مسافر پروازی سفر می کنه.
‫آخه کی دوست نداره پرواز کنه؟
‫باشه. بهتون خبر میدیم.
‫ممنون آقا.
‫آقا...
‫ویر...
‫واقعاً متاسفم، ولی...
‫نیازی نیست دیگه ‫برای من دوسا بخری!
‫تبریک میگم.
‫هیئت مدیره به اتفاق آرا موافقت کرد.
‫ممنون آقا. ممنونم.
‫اما یه مشکل وجود داره...
‫این یه شرکت سهامی عام هست، ‫پول سهامداران توش هست...
‫سه تا شش ماه طول می‌کشه ‫تا پول آزاد بشه.
‫آقا، گرفتن مجوز از سازمان هواپیمایی کشوری ‫همونقدر زمان می‌بره.
‫این واقعاً موضوع نگران کننده منه، ویر.
‫در این بین، اگه ‫قیمت امریکن ایرلاینز بالا بره،
‫یا اگه کسی همین فکر رو به سرش بزنه؟
‫یه چیزی بهت میگم... ‫سه تا هواپیما رزرو کن.
‫تا وقتی مجوز رو گرفتی،
‫رنگ آمیزی و استیکر زدن ‫هواپیماها رو تو مالزی انجام بده.
‫ولی برای رزرو هواپیماها،
‫باید به امریکن ایرلاینز ‫4.7 میلیون تومن پیش پرداخت کنیم...
‫می تونی این پول رو ‫خودت جور کنی؟
‫می تونم وام بگیرم ‫با سند زمین مادرم.
‫مطمئنی؟
‫مادرم هیچ وقت به من نه نمیگه.
‫خیلی خوب.
‫برو، یه اسم برای هواپیمایی فکر کن!
‫ممنون آقا.
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتم. ‫خواهش می‌کنم، بیا آقا.
‫لطفاً تشریف بیارید آقا.
‫تو ازم خواستی ساعت 8:30 بیام، ‫من از ساعت 7 اینجام.
‫همه رفتن تو، ‫نوبت من کی میشه؟
‫اینجا دفتر سازمان هواپیمایی کشوری هست، ‫نه دکه چای محلی.
‫بشین.
‫بشین!
‫خوبید آقا؟ ‫منتظر شما بودم...
‫یک ساعت استراحت ناهار. ‫همه غذا بخورید و برگردید!
‫برو جلو!
‫سلام! کاپیتان ویر جاگانات ماته، آقا.
‫پراکاش بابو ازم خواست با شما ملاقات کنم!
‫سلام، بله آقای ماته!
‫- من پیشنهاد شما رو دیدم. جالبه. ‫- ممنون.
‫ولی میشه فردا انجامش بدیم؟ ‫امروز باید زودتر برم.
‫مطمئناً آقا. ‫همه چیز خوبه، ممنون.
‫سلام آقا!
‫با وزیر جدید هواپیمایی وقت ملاقات تعیین کردید؟
‫- سلام آقا. ‫- آها! آقای ویر، درسته؟
‫راستش من یه جلسه فوری با وزیر جدید هواپیمایی دارم.
‫فردا حتماً! ‫تمامش می‌کنیم.
‫آقا، جلسه امروز برگزار میشه، درسته؟
‫آخ نه!
‫آقای دِشْمُخ الان مرخصی‌ست. ‫هفته بعد برگرد.
‫چرا دیروز بهم نگفتید؟
‫سه ماه طول کشید تا فقط بهم وقت ملاقات بدید!
‫شما دستیارشید، ‫برنامه‌ش رو نمی‌دونید؟
‫فقط دارم بهتون می‌گم ‫چیزی رو که ازم خواستن بهتون بگم آقا.
‫حتی آقای راتان اینجا اومد، ‫منتظر موند و رفت.
‫خط هوایی‌ش هیچ وقت راه نیفتاد.
‫فکر می‌کنید کی هستید؟
‫من هر روز دارم پولم رو حروم می‌کنم آقا...
‫لطفا سعی کنید درک کنید!
‫ماهی کوچیک نمی‌تونه جلوی کوسه‌ها شنا کنه.
‫برو خونه.
‫و دیگه برنگرد.
‫ویر، ما سه ماهه که سود رو پرداخت نکردیم...
‫هر روز داره میاد خونه.
‫چیکار کنم؟
‫پرداخت هزینه‌های انبار در مالزی ‫فقط 300 هزار برامون مونده!
‫مطمئنی ‫مجوز رو می‌گیریم ویر؟
‫اینجا رادیو ملی هند است.
‫امشب، ‫جشنواره علوم برای دختران
‫که توسط سازمان بین‌المللی ‫بهزیستی کودک دختر برگزار شده
‫با حضور ‫رئیس‌جمهور عبدالکلام
‫که با شرکت‌کنندگان گفتگو خواهد کرد.
‫این برنامه به طور زنده ‫از رادیو ملی هند پخش خواهد شد
‫امشب ساعت 5 بعد از ظهر. ‫و حالا وقتشه...
‫یه شرط جدی نبود!
‫هر چقدر بیشتر استرس می‌گیری، ‫بدتر میشه. ‫آروم باش!
‫یعنی چی آروم باش!
‫فقط خبرنگارا ‫مجاز به ورود به اینجا هستند.
‫اگه گیر بیفتیم، ‫مستقیم می‌ریم زندان!
‫- کارت شناسایی خانم. ‫- بله، اینجاست.
‫هیچ اتفاقی نمی‌افته. ‫وقتی برنامه تموم شد،
‫فقط سعی می‌کنم ‫دو دقیقه باهاش حرف بزنم.
‫- ای خدا! ‫- چی ای خدا؟
‫اگه خط هوایی من راه بیفته، ‫برای کل عمرتون بلیط رایگان می‌گیرید.
‫برای کل خانواده‌تون! ‫ولی فقط پرواز داخلی.
‫من بلیط رایگان نمی‌خوام.
‫اگه ارزون باشه، ‫خودم می‌گیرم!
‫من اولین مصاحبه شما رو می‌خوام. ‫انحصاری!
‫و "اگه" خط هوایی شما راه بیفته یعنی چی؟
‫من فقط یه گوسفند ‫در یه گله 900 میلیونی هستم...
‫اما شما یه ببر هستید! ‫برای همین دارم برای شما ریسک زندان می‌کنم.
‫پس هیچ "اگه" و "اما"یی وجود نداره، ‫باید انجامش بدید آقا!
‫بفرمایید خانم.
‫آقا، کیف.
‫صبر کن.
‫دست‌هاتو بالا ببر.
‫میتونی بری.
‫تو جیبت چیه؟
‫باشه، میتونی بری.
‫ممنون.
‫صبر کن.
‫برو جلو.
‫صبح بخیر آقا.
‫از یه روستا اومدید، ‫و الان رئیس‌جمهور هند هستید.
‫چه توصیه‌ای به ما می‌کنید ‫برای اینکه به یه چیزی برسیم؟
‫راستش خیلی ساده‌ست.
‫فقط به چهار چیز نیاز دارید.
‫فقط چهار چیز.
‫اول از همه - هدف!
‫روی هدفت تمرکز کن، ‫نذار هیچ چیزی حواستو پرت کنه.
‫دوم - دانش.
‫هر چقدر می تونی دانش جمع کن.
‫سوم - تلاش.
‫چهارم - پشتکار. عزم.
‫اگه این چهار چیز رو داشته باشی،
‫هر شهروندی تو این کشور ‫میتونه هر چی میخواد رو به دست بیاره.
‫نه آقا! یه چیز پنجمم هست!
‫ببخشید!
‫الان سوال پرسیدن از رسانه ها ‫مجاز نیست.
‫از کدوم نشریه هستی؟
‫فرصت! فرصت آقا.
‫شهروندای کشورمون ‫نیاز به فرصت دارن.
‫فقط اون چهار چیز کافی نیست!
‫مردم عادی نیاز به ‫فرصت برای رویاپردازی دارن.
‫مهم نیست این بچه ها چقدر تلاش کنن،
‫بدون فرصت، ‫به جایی نمی رسن!
‫من فقط یه فرصت میخوام آقا!
‫میخوام اولین خط هوایی کم هزینه این کشور رو ‫راه اندازی کنم.
‫میخوام هر آدم عادی ای ‫بتونه آسمان رو لمس کنه!
‫حداقل بتونه پدرش رو که داره میمیره، ‫آخرین بار ببینه!
‫آقا، لطفا حرفم رو گوش کن!
‫آقا، لطفا بذار حرفم رو بزنم!
‫بذار باهاش حرف بزنم، لطفا!
‫- سلام آقا. ‫- سلام آقا.
‫آقا، اسم من ویر ماته است.
‫من از یه روستا نزدیک جاراندشوار هستم.
‫بابام اونجا معلم بود.
‫- ویر. ‫- چی شده، مامان؟
‫بابات خیلی مریضه.
‫دکترها ناامید شدن!
‫مامان، لطفا گریه نکن.
‫فقط منتظره توئه...
‫میخواد قبل از مرگ ‫پسرشو ببینه.
‫قسم به خدا. برو به بابام بگو، ‫صبح اونجام.
‫همه چی درست میشه. ‫به من اعتماد کن.
‫زود بیا پسر!
‫بهش بگو، ویر میاد.
‫- لطفا بهش بگو. ‫- زود بیا پسر!
‫نگران نباش داداش. ‫همه چی درست میشه.
‫ویر!
‫ویر! اینو بگیر.
‫میتونی آخرین پرواز رو بگیری!
‫- وقتی برگشتم-- ‫- خفه شو!
‫این فقط شش هزار روپیه آقا، ‫بلیط 11200 - کلاس تجاریه.
‫من کلاس تجاری نمیخوام، ‫اقتصادی میخوام.
‫متاسفم آقا. ‫صندلی های اقتصادی پر شده.
‫- ببخشید، من دیرم! ‫- باشه یه لحظه.
‫خانم، بابام خیلی مریضه. ‫باید صبح به هر قیمتی برسم.
‫میشه یه کاری برام انجام بدی؟
‫متاسفم آقا، اینجا نمی تونی چونه بزنی. ‫ما تخفیف نمیدیم.
‫لطفا پولت رو بگیر ‫و کنار برو.
‫- ببخشید. ‫- آره آره...
‫چقدر - چقدر وقت ‫دارم برای خرید بلیط؟
‫پنج دقیقه. آقا لطفا، ‫آدما تو صف منتظرن!
‫پرواز بعدی کی هست؟
‫بعد از دو روز. آقا سعی کن ‫بفهمی، لطفا کنار برو...
‫آدما منتظرن، ‫چرا نمی فهمی آقا؟
‫لطفا آقا.
‫آقا میشه پنج هزار و دویست روپیه ‫به من قرض بدی؟
‫برمی گردونم. ‫بابام خیلی حالش بده.
‫فقط کلاس تجاری موجوده. ‫یه کم پول دارم...
‫وقتی پرواز میکنی، باید ‫پول بیاری، باشه؟
‫آقا میشه کمکم کنی؟
‫فقط 5200 روپیه میخوام.
‫باید برم، ‫بابام خیلی مریضه، لطفا!
‫متاسفم آقا.
‫- دیوونه شده یا چی؟ ‫- نمیدونم...
‫ببخشید.
‫فوری، ‫بابام داره میمیره.
‫میشه کسی 5200 روپیه ‫به من قرض بده؟
‫لطفا، فقط 5200 روپیه.
‫بابا، میشه به اون آقا کمک کنی؟
‫- کمیکتو بخون! ‫- آقا لطفا کمکم کن.
‫فقط 5200 میخوام.
‫آدرس رو مینویسم ‫و بهت میدم.
‫برمی گردونم. ‫لطفا، التماست میکنم آقا!
‫- نه. ‫- لطفا!
‫خانم... خانم میشه کمکم کنی؟
‫من یه افسر واقعی نیروی هوام. ‫لطفا خانوم؟
‫اسم من مهاتراست، ورودی سال 87...
‫لطفا کمکم کن. ‫فقط دو دقیقه دیگه وقت دارم!
‫پرواز میره.
‫لطفا. فقط 5200 روپیه میخوام.
‫کسی! لطفا یه نفر... ‫آدرس خونمون رو میدم.
‫اینجا رو ببین. این بابامه. ‫خیلی مریضه.
‫خانه مهاترا، ‫پست جاراندیشوار...
‫کد پستی - 415011...
‫اینجا. قول میدم. ‫پول رو پس میدم.
‫- فقط 5200 روپیه! ‫- حراست! این چه وضعشه؟
‫آدم داره تو فرودگاه گدایی میکنه!
‫نه، من کمک نمیخوام. ‫من قرض میخوام.
‫فقط 5200 روپیه. ‫لطفا سعی کن بفهمی!
‫لطفا از اینجا برو. ‫حراست، بردش!
‫- لطفا، لطفا! ‫- زود باش ببرش.
‫پرواز میره. ‫بابام خیلی حالش بده!
‫لطفا، بخاطر مادرم! ‫مادرم پیر شده، کسی رو نداره!
‫خیلی مهمه، لطفا... ‫یه نفر به من کمک کنه!
‫آقا! آقا لطفا سعی کن بفهمی!
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫انگار یه چیزیش شده. ‫باید چک کنم.
‫تو یه ترسویی!
‫یه ترسوی شکست خورده و خسته!
‫و تا آخر عمرت هم همینطوری میمونی!
‫مرگ بر حکومت!
‫ویر!
‫هیچی نمیبینم!
‫ویر!
‫مامان...
‫مامان، من اینجام...
‫از من ناراحت نباش...
‫بهت گفتم، نه؟
‫که بابات نمیتونه راحت بمیره ‫بدون اینکه تو رو ببینه؟
‫زندگیش وقتی که به در خیره شده بود، ‫از دستش رفت!
‫من چیکار میتونستم بکنم؟
‫جسدش شروع به گندیدن کرده بود... ‫باید اون رو آتش میزدیم!
‫با اینکه پسر داشت، ‫یه نفر دیگه مراسم ختمش رو انجام داد!
‫مثل یه جسد مجهول الهویه!
‫"ویر، ویر، ویر..." ‫با گفتن اسم تو مرد!
‫اما ویر فقط به فکر غرورش بود!
‫نه! نه ما...
‫حالا چرا اینجایی؟
‫شرمت نمیشه؟
‫نگاه کن، ببین بابات به تو چه فکری میکنه!
‫بخون!
‫یه نگاهی بنداز!
‫"ویر امروز از خونه رفت."
‫"مطمئنم که موفق میشه!"
‫"اون یه جنگجوه، برخلاف من."
‫"ویر درست میگه. ‫من واقعا ترسوام."
‫اون یکی رو بخون!
‫"اگه ویر میگه که اهالی روستا رو ‫با هواپیما پرواز میده،"
‫"مطمئنم که این کارو میکنه!"
‫"اون یه آدم حرفش یه کلمه ست!"
‫بابات همیشه میگفت،
‫وقت با ارزش ترین چیز دنیاست.
‫کسی که به وقت اهمیت نمیده، ‫ممكنه به روابطش هم اهمیت نده!
‫بابا...
‫مامان...
‫مامان، پول کافی نداشتم...
‫خیلی سعی کردم که زودتر بیام، ‫اما نشد، مامان...
‫لطفا منو ببخش...
‫از بابا ناراحت نبودم...
‫فقط پول نداشتم، ما!
‫ببخشید!
‫بابا...
‫بابا، لطفا منو ببخش!
‫اون چیزی نیست که فکر میکنی، بابا... ‫من هنوز پسر توام...
‫لطفا منو ببخش، بابا!
‫از سه سال پیش، ‫تمام مدتی که خواب بودم و بیدار...
‫این بود که هر شهروندی ‫از این کشور بتونه پرواز کنه.
‫آیا ما به شما مجوز ندادیم؟
‫مستقیم به سراغ رئیس جمهور رفتید!
‫آقا، ملاقات با رئیس جمهور ‫آسون تر از ملاقات با شما بود!
‫به هر حال...
‫- آقای والیا! ‫- سلام، تریودی!
‫شرکت هواپیمایی شما، سهره قرمز، ‫در حال گسترش خطوط پروازیه...
‫با این وضع آشفته ی هواپیمایی هند،
‫فکر می کنی این ‫تصمیم عاقلانه ایه؟
‫وزیر هواپیمایی، ناکول پارخ، ‫رسما اعلام کرده
‫که دولت تحت هیچ شرایطی ‫از شما حمایت مالی نمی کنه.
‫اگه یه دختر رو ببرم بیرون،
‫فقط برا شام نمی برمش، ‫درسته؟
‫دسر هم می خوریم!
‫خطر، هیجان داره، رفیق!
‫من هیچوقت به حمایت مالی نیاز ندارم.
‫خب، واسه چی کارخونه ی آبجوسازی راه انداختیم؟
‫این "نمایش هوایی" ‫چی داره که انقدر سر و صدا داره؟
‫مثل همون نمایشگاه روستاست دیگه!
‫فقط اسباب بازی هاش یه کم بزرگترن!
‫- مال ما هم مثل همونیه؟ ‫- نه، مثل اون یکی.
‫- می تونیم از نزدیک ببینیمش؟ ‫- نه!
‫فقط آدمای مهم می تونن برن، ‫اونایی که هواپیما دارن.
‫هواپیماهای ما هنوز تو مالزی هستن.
‫چایتانیا میاره شون.
‫وقتی رسیدن، ‫می تونی هر جاش رو که دوست داری نگاه کنی!
‫سلام، پرهش!
‫هواپیمایی جزیره قراره ‫پروازهاش رو بیشتر کنه؟
‫میدونی، من ریسک نمی کنم... ‫دارم توربوپراپ می خرم.
‫برای ناوگان باربری.
‫اون مرده، همونیه که میگی.
‫حس تجارت ‫پراکاش بابو کجا رفته؟
‫شریک شدن با یه دیوونه...
‫استاد و شاگرد - ‫می خوان تاریخ رو عوض کنن!
‫اه، این همون چموشه؟
‫همونی که میخواد ‫آسمون رو تبدیل به یه بازار کنار خیابون کنه؟
‫زمین می خوره.
‫ولیا، یه زنبور عسل ‫بالهای کوچیکی داره و بدنش بزرگه.
‫طبق قوانین آیرودینامیک، ‫نباید بتونه پرواز کنه.
‫اما پرواز می کنه. چرا؟
‫چون به زنبور نگفتن که نمی تونه.
‫اما این حشره باید بهش گفته بشه.
‫چایتانیا. "زنگ بزن!"
‫ویر، هواپیمایی آمریکا ‫قراردادمون رو لغو کرده!
‫پسرهای سازمان هواپیمایی ‫کشوری هند دارن نقشه های هواپیما رو می خوان!
‫- نقشه ها، چرا؟ ‫- نمی دونم ویر.
‫تا حالا از هیچ شرکتی ‫نقشه نخواسته بودن.
‫چرا این کار رو با ما می کنن؟
‫گفتن برو از سازمان هواپیمایی ‫کشوری هند بپرس چرا این کار رو می کنن!
‫هواپیمایی آمریکا ‫هواپیماها رو پس می گیره!
‫و یه جریمه ی 5 میلیون دلاری ‫برای مسدود کردن هواپیماهاش برامون گذاشته!
‫چرا دولت هند ‫فقط ما رو هدف گرفته؟
‫- هی، آقا! ‫- پولشو میدم، نگران نباش.
‫تو برو جلو. من خودم درستش می کنم!
‫این قوانین جدید چیه، آقا؟
‫چطور ممکنه سازندگان هواپیما ‫نقشه ها رو به اشتراک بذارن؟
‫هیچ شرکتی اسرار تجاریش رو ‫فاش نمی کنه!
‫این قانون ناعادلانه ست!
‫به خاطر این قانون، 5 میلیون دلار ‫جریمه خوردیم.
‫- لطفا کاری بکن، آقا! ‫- این مشکل من نیست.
‫من نمی تونم قوانین رو ‫فقط برای تو بشکنم، درسته؟
‫اما می تونی یهو قوانینی رو وضع کنی ‫که به نفع یه عده باشه.
‫می تونی دوباره بری پیش رئیس جمهور.
‫راه انداختن یه خط هوایی ‫کار آدمای بزرگ و پولداره.
‫برو برگرد به دهت ‫و سوار گاری گاو شو!
‫و تو هم به نوکری ‫پرهش ادامه بده، نامرد!
‫فقط چون یه آدم ساکت می شه، ‫فکر می کنی می تونی رو سرش راه بری؟
‫به یه کارمند دولتی حمله می کنی!
‫اینجا! من دارم اون کارمند رو خفه می کنم.
‫برو کنار! گم شو!
‫- پراکاش آقا! ‫- ویر! اینجا چیکار می کنی؟
‫آقا، یه مشکل بزرگ داریم.
‫سازمان هواپیمایی ‫کشوری هند قانون هاش رو تو لحظه ی آخر عوض کرده.
‫می خوان نقشه های هواپیما رو!
‫هواپیمایی آمریکا قراردادمون رو لغو کرده.
‫و یه جریمه هم برامون گذاشته!
‫آقا، لطفا یه پیش پرداخت 5 میلیون دلاری ‫به من بده.
‫وگرنه دککان ایر حتی قبل از اینکه پرواز کنه ‫زمین می خوره.
‫6.4738 میلیارد!
‫نه آقا، 5 میلیون.
‫این درآمد ‫آژانس مسافرتی جزه.
‫سالانه!
‫و تو با یه ایده ای رفتی پیشش ‫که می خواست همه ی این درآمد رو نابود کنه.
‫پرهش گوسوامی، هواپیمایی هند رو اداره می کنه.
‫در واقع، پرهش گوسوامی ‫همون هواپیمایی هنده.
‫همه زیر یه کلاه هستن.
‫سازمان هواپیمایی کشوری هند، وزارت هواپیمایی...
‫و من.
‫سرمایه‌گذار پنهان Fundflow Ventures ‫پاریش گوسوامی‌هه.
‫پراکش.
‫اون فقط ده دقیقه به تو توجه کرد...
‫و تمام آرزوهای تو ‫برای پرواز کردن تو آسمون
‫رفت به ته فاضلاب.
‫زندگیت فقط با پرداخت وام ‫می‌گذره.
‫دیگه توجهش رو جلب نکن.
‫ببین، هواپیمات...
‫الان مال Jaz Airways هستن.
‫ولی ویر... ایده‌ات؟
‫باورنکردنی!
‫پاریش!
‫بیا بیرون!
‫پاریش کجاست؟
‫کجاست؟
‫پاریش!
‫بهت گفتم با اون دیوونه ازدواج نکنی!
‫ولی تو فقط دوست داری که ‫والدینت رو تحت فشار بذاری، نه؟
‫چه حرف‌های بزرگی، ‫پرواز با هواپیما و اینا...
‫الان هم تو خونه نشسته ‫و از درآمد تو زندگی می‌کنه!
‫اصلاً احساس شرم نمی‌کنه؟
‫به این گاو بگو ساکت شه.
‫تمام صبح داره فریاد می‌زنه!
‫چی؟ تو گاو داری؟
‫او داره منو گاو خطاب می‌کنه!
‫باشه، من میرم! اینو برات آوردم.
‫شوهر تو هم که به هر حال نمی‌تونه ‫برا تو تأمین‌مالی کنه.
‫ساری رو بزن برو. نمی‌خواستم.
‫بلند شو، بریم!
‫کیک رو نگه‌دار.
‫- ولش کن! ‫- بریم!
‫چه ادعایی، ‫انگار شاه شوهرت شده!
‫حداقل می‌تونستی ‫بذاری من کیکم رو تموم کنم.
‫قبلاً یه کیک ندیده‌ای؟ برو دیگه!
‫کی برگشتی؟
‫همسایه‌مون، فیرز عمو ‫برامون پودینگ مخصوص عید آورد.
‫هر دو دخترش امسال ‫دارن برای امتحانات خدمات مدنی آماده می‌شن.
‫خیلی تحت فشار هستند.
‫و قیمت کلاس‌های درس ‫این روزا خیلی گرونه.
‫از من خواست که ببینم ‫آیا تو تمایل داری بهشون آموزش بدی...
‫و هیچ توقعی هم نداره ‫که تو این کار رو مجانی انجام بدی!
‫بهش گفتم که ‫از تو می‌پرسم و باز می‌گردم.
‫چقدر زمان برد!
‫برای چه چیزی؟
‫که بگی من بار روی دوشم هستم.
‫آیا من اینو گفتم؟
‫پس بگو! صادقانه بگو!
‫مادرت راست می‌گه.
‫وقتی گرسنه‌ای، ‫عصبانیتت از بین می‌ره--
‫منو بغل نکن، من بچه نیستم!
‫حداقل مادرت صاف و پوست‌کنده ‫منو باخت‌خورده خطاب کرد و رفت!
‫حالا تو بخوای ‫اون عصبانیت رو روی من خالی کنی؟
‫بیا یه برنامه‌ای بچینیم!
‫چرا خودت برنامه‌اش رو بچینی! ‫تو که داری این خونه رو مدیریت می‌کنی.
‫شاید تو هم به من بگی ‫چطور یک خط هوایی راه بندازم!
‫این که مثل درست کردن کیک نیست. ‫کافی‌یه کمی آرد، شکر، کره
‫و همه‌چیز آماده‌ست!
‫برای سرمایه‌گذاران تو، ‫ایده‌ات هم مثل یک کیک‌ه.
‫و فراموش نکن که این خونه ‫برای همین کیک‌ها داره کار می‌کنه!
‫آیا تو احمق هستی؟
‫بگو؟
‫تنها بازنده‌ها در غم و اندوه ‫دست و پا می‌زنند.
‫متوجه شدی؟
‫پس چرا با یک بازنده ‫باقی موندی؟
‫برو! گم شو!
‫ای پروردگار آتش عشق به جانم می‌زند
‫ای پروردگار درد عشق ‫منو به گلابی می‌اندازد
‫به دل من کمی آرامش بده
‫فقط کسانی که جدا شده‌اند
‫می‌دانند که درد جدایی چیست
‫زندگی بدون معشوق ‫مثل مردن است
‫وقتی منو دیوانه عشق کردی
‫من آن را به عنوان اراده تو پذیرفتم
‫وقتی منو دیوانه عشق کردی
‫من اینو قبول کردم که این ارادهٔ توئه
‫اگه خدا، به تو پناه می‌برم
‫اگه خدا، قلبم رو عذاب نده
‫اگه خدا، به تو پناه می‌برم
‫خدا، قلبم رو عذاب نده
‫آتش عشق منو عذاب می‌ده
‫درد عشق منو به گریه می‌اندازه
‫به قلبم استراحت بده
‫اگه خدا، کمی آرامش به من بده
‫با رحمت عظیمت
‫یک راه نشونم بده
‫قلب شکسته رو تنها نذاری
‫ای معجزه‌آسا
‫هیچی از دست تو خارجه
‫تو می‌تونی قلب‌های شکسته رو ترمیم کنی
‫کجا برم، مهاتره؟
‫این خونهٔ من روئه.
‫عاشقا رو می‌بینی که ناامید گم شدن
‫چرا عشق رو تو همچین آزمایشی می‌ذاری
‫زندگی بدون عشق ‫مثل مرگ می‌مونه
‫عصبانیت من کلی برام ضرر داشت.
‫بابا با دل شکسته مرد.
‫و حالا تو...
‫من فقط دارم غر می‌زنم.
‫پس نکن!
‫دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫من همه‌جا دنبال تو گشتم!
‫اگه حامله نبودم، ‫تمام شب تو رو می‌چرخوندم...
‫اگه حامله نبودم.
‫اینطوری به من می‌گی؟
‫آدم نیستی؟
‫اگه عاقل باشم، ‫هرگز به حرفم گوش می‌کنی؟
‫چی می‌خوای بگی...
‫عشقم، دیوونه!
‫به قلبم استراحت بده
‫هی، رانی!
‫رانی!
‫صبحونه آماده‌ست. بیا پایین.
‫لحظه‌ای صبر کن! دارم بهشون غذا می‌دم.
‫این گنجشک‌ها خیلی احمقن!
‫اینقدر کم می‌خورن!
‫وقتی کبوترها بیان، ‫برایشان چیزی نمی‌مونه!
‫اینها پرنده‌های کوچکی‌‌، ‫اینقدر غذا براشون کافیه.
‫اگه بیشتر بخورن، می‌ترکنند!
‫چه ایده‌ٔ جالبی به من دادی!
‫- منظورت چیه؟ ‫- منظورم اینه...
‫- بیا، نشونت می‌دم. ‫- چی؟
‫گنجشک پرندهٔ کوچیکی‌ه.
‫تربوپراپ هم یه هواپیمای کچیکه.
‫پرنده‌های کوچیک پایین پرواز می‌کنن، ‫پس غذا کم می‌خورن.
‫همچنین، هواپیماهای کوچیک هم ‫در ارتفاعات پایین پرواز می‌کنن،
‫پس کمتر سوخت مصرف می‌کنن!
‫کمتر سوخت، یعنی بلیط‌های ارزون‌تر، رانی!
‫ما باربری‌ها رو تبدیل می‌کنیم ‫به هواپیماهای مسافری.
‫برای اولین بار در هند، رانی!
‫بلیط‌های ارزان‌تر هم؟
‫می‌خوای مردم رو رایگان پرواز بدی؟
‫این تربو-تربو-تربوپاپ چیه؟ ‫چی هستش؟
‫تربوپراپ، عمو.
‫یه هواپیمای کچیکه.
‫مثل نسخهٔ هواپیمایی ‫از یه ماشین هچ‌پک.
‫همهٔ هواپیماهای بزرگ در ارتفاع ۳۵ هزار پا پرواز می‌کنن.
‫اینا در نیمی از ارتفاع پرواز می‌کنن.
‫پس سوخت کمتری مصرف می‌کنن.
‫ولی یه هواپیمای کوچک، ‫مسافران کمتری جا می‌ده، درسته؟
‫آره، اما چند تا مسافر ‫برای پرواز با ظرفیت کامل
‫باید باشه؟ ۲۰۰.
‫ما فقط به ۷۰ نفر نیاز داریم! همین!
‫اگه بلیط‌های ما نصف ‫قیمت بقیهٔ شرکت‌ها باشه،
‫مردم حتما می‌آن.
‫و همه پروازها به زودی...
‫پر خواهد شد! درسته!
‫این خیلی عالی به نظر میاد.
‫ولی چطوری این... ‫تربوپاپ‌ها رو میاریم؟
‫هواپیماهای شرکت تربوپراپ ‫قبلاً مسافری بودند.
‫ولی وقتی کسب و کارشون خراب شد، ‫شروع به استفاده ازشون برای باربری کردند.
‫ما دوباره اونا رو ‫به هواپیماهای مسافری تبدیل می‌کنیم!
‫به تربوپراپ یک شراکت مشترک پیشنهاد می‌دیم. ‫پارتنر پنجاه درصدی!
‫این پیشنهادی‌ه که نمی‌تونند رد کنند!
‫آقای مهدری، شراکت پنجاه درصدی ‫غیر ممکنه.
‫ما الان توی بازار هواپیماهای کوچک ‫سرآمد هستیم.
‫نه خانم، شما نیستید.
‫الان، همه هواپیماهای مسافربری شما ‫دارن مثل هواپیماهای باری پرواز می‌کنن.
‫دارم میگم که دوباره اونا رو ‫به هواپیماهای مسافری برمی‌گردونیم.
‫اما آقا، این هواپیماهای کوچیک ‫نمی‌تونن مسافت‌های طولانی رو پرواز کنند.
‫یک دقیقه.
‫میدونی چطور پرنده‌های کوچیک ‫توی زمستونا بیشتر از ۲۰۰۰۰ مایل پرواز می‌کنن؟
‫- چطور این کار رو می‌کنن؟ ‫- با توقف‌های کوتاه.
‫دقیقاً!
‫هواپیماهای کوچیک ما هم ‫توقف‌های کوتاه می‌کنن.
‫پس یک هواپیما از ویجی‌وادا به دهلی ‫می‌تونه توی بوبال و ناگپور توقف کنه. درسته؟
‫پروازهای کوتاه. اتصال بزرگ!
‫حالا اگه مسافر پیدا نکنیم چه؟
‫خانم، هند بزرگترین ‫طبقه متوسط دنیا رو داره.
‫روزانه ۱۶ میلیون نفر با قطار سفر می‌کنن.
‫و ۱۲ میلیون نفر دیگه هم با جاده.
‫برای اینکه ما با تمام ظرفیت کار کنیم، ‫از این ۲۸ میلیون نفر،
‫فقط دو درصدشون رو لازم داریم خانم. فقط دو درصد.
‫آقای مهدری، بیا انجامش بدیم!
‫مرسی خانم،
‫داداش!
‫شما ۸۰۰ روپیه بابت چای این ماه به من بدهکاری.
‫بیا، دایی! ‫ما داریم راجع به ۸۰ میلیون صحبت می‌کنیم،
‫و شما دارین درباره ۸۰۰ روپیه ناله می‌کنید!
‫بذار بگم به حساب!
‫پول ۸۰۰ روپیه توی جیبت نیست، ‫و از ۸۰ میلیون صحبت می‌کنی!
‫برای کسب درآمد باید پول داشته باشی!
‫می‌خواهی بریم ویدا پاو بزنیم؟ ‫از صبح دلم می‌خواد!
‫یکشنبه قرار بود ‫حساب‌ها رو انجام بدی، درسته؟
‫- تموم شد؟ ‫- آره.
‫همه‌چیز درست حسابی هست؟
‫راستش، حتی اگر ۲۰۰-۳۰۰ درآوریم، ‫راضی می‌شم.
‫اما ما هزار درآوریم!
‫هزار! در یک هفته؟
‫در یک روز!
‫همه دخترها از کالج ‫کنار خیابون می‌ان که کیک بخورند...
‫و همه پسرها دنبال می‌کنن ‫تا با کیک‌ها بهشون نزدیک بشن!
‫این مکان خیلی عالیه!
‫این ایده کی بود؟
‫آره، مطمئنم که شما هم ‫با کیک سعی کردی دخترا رو جذب کنی.
‫ایده‌ت از همونجا آمد، درسته؟
‫مهدری!
‫داداش! دو تا ویدا پاو، ‫و یک چای با شکر اضافی.
‫باشه.
‫بفرما.
‫داداش، یک ویدا پاو لطفاً.
‫- نه، نمی‌خوام. ‫- چی شده؟
‫بگو به من.
‫برو جلو.
‫پارش برای یک ماه از هند رفته.
‫اگه ما سریعاً مدارک‌مون رو ‫به وزارت تحویل بدیم،
‫می‌تونیم هواپیماهامون رو تا قبل از برگشتش ‫به هند بیاریم.
‫اگه اونو داشته باشیم، مطمئناً ‫با برنامه‌هامون بهم میریزه.
‫- حق با توئه. ‫- من همه‌چیز رو آماده کردم.
‫راهنمای امنیت آماده است، ‫من از ترابوپراپ هم تایید دارم.
‫پس هواپیماها رو بگیر. ‫مشکل چیه؟
‫رانی، ما نیاز داریم که شرکت رو ثبت کنیم.
‫اگه بتونی به من ‫پانزده هزار روپیه قرض بدی...
‫رانی، اگر معامله ترابوپراپ ‫به نحوی انجام بشه...
‫این بار شرکت ‫مطمئناً پرواز می‌کنه.
‫و در سه ماه، ‫می‌تونم بهت برگردونم!
‫پول رو ازش بگیر.
‫۴ و نیم روپیه است.
‫رانی!
‫رانی، گوش کن. رانی!
‫نه پانزده...
‫بیست هزار بگیر.
‫تو همیشه خواب‌های بزرگ می‌بینی، ‫حرف‌های کم‌اهمیت بهت نمیاد.
‫از گرفتن پول ‫از همسر خودت خجالت می‌کشی؟
‫من این رو می‌گیرم، آقا.
‫ببخشید.
‫نگفتم بهت؟ ‫هیچ "مال تو" یا "مال من" وجود نداره.
‫تمام کیک‌های من مال توست. ‫و تمام هواپیماهای تو مال من خواهد بود.
‫این بود قراری که گذاشته بودیم، نه؟
‫درست.
‫ببخشید.
‫حالا برو.
‫برو!
‫آره، بشکنش. همه‌چیز رو بشکن!
‫داری به چی زل میزنی؟ ‫حساب ها رو نشونم بده!
‫پاشو! هِی! پاشو!
‫آقا...
‫این گدا لعنتی، ‫انگار صاحب خونه ست!
‫- ببخشید آقا. ‫- داداش!
‫- چی شده؟ چرا داد میزنی؟ ‫- هیچی...
‫چرا هنوز بیداری؟
‫- هیچی، مسخره نکن- ‫- بهوار، بگو!
‫- مشکلی هست؟ ‫- باهام بیا...
‫یه مسئله کوچیکه. خودم حلش میکنم.
‫بهوار، چند بار بهت گفتم...
‫مهم نیست که خبر خوب بهم نمیدی،
‫ولی خبر بد- ‫سریع بهم بگو!
‫تربوپراپ امروز معامله هواپیمای باربری رو رد کرد.
‫کسی اون ها رو برای پرواز مسافری رزرو کرده.
‫ولی نگران نباش-
‫کی؟ کی این کارو کرده؟
‫دارم پیگیر میشم...
‫- با دِشموخ تماس بگیر! ‫- داداش، ساعت سه صبحه!
‫خب و چی؟ من بیدارم، مگه نه؟ ‫مهم نیست که خوابه!
‫برو، باهاش تماس بگیر!
‫یه دقیقه... یه دقیقه!
‫- اینجاست آقا. ‫- چیه؟
‫آقا، یه سرمایه گذاری مشترک بین
‫تربوپراپ اینترنشنال ‫و VR Aviation Pvt. Ltd.
‫به نام رانی دیوِکار ثبت شده.
‫اون کیه؟
‫زن ویر مِهاتره.
‫آقا، شما خارج از هند بودین، ‫پس مزاحمتون نشدم...
‫شما تنها کسی هستین که با ‫تربوپراپ اوییشن در هند کار می کنین،
‫فکر کردم یه شرکت صوری هست ‫که شما برای مسائل مالیاتی ساختین.
‫وای! تونست یه مرد مثل من رو دور بزنه
‫نگران نباشید آقای پَرم! ‫نمیتونه کاری انجام بده.
‫هر کی و هر کی ‫نمیتونه یه خط هوایی رو اداره کنه!
‫و یه مرد باهوش و تیزبین مثل شما...
‫باشه، حالا چی؟
‫بذارین پرواز کنن!
‫ما چطور پرواز کنیم؟
‫هنوز به 32.5 میلیون ‫سرمایه گذاری نیاز داریم.
‫میشه از جای دیگه ‫هزینه ها رو کم کنیم؟
‫ویر!
‫چطوره؟
‫هر کسی تو خیابون ‫رانی بِیکری رو میشناسه!
‫هانی بان شما معروف شده!
‫مَنْدار... چه خبره؟
‫حدس بزن عمو، ‫عروسی خواهرم رو قرار گذاشتن!
‫همه شما باید بیاین.
‫هِی ویر، با هم داماد رو مسخره می کنیم!
‫خواهرم شما رو مثل یه برادر ‫بیشتر از من دوست داره.
‫دو روز زودتر بیا.
‫مسئول پذیرایی از مهمان ها رو به عهده بگیر.
‫ویر... به طور منطقی فکر کن.
‫چقدر میشه هزینه ها رو کم کنیم؟
‫این منطقی نیست.
‫شماها به کارتون ادامه بدین. ‫من یه گوشه می مونم.
‫شماها همه این ‫شیرینی های رنگی رو درست کردین...
‫چند تا نمونه به من بدین!
‫حالا دیگه دست بردار از این ‫سرِ قِرنی ِیِی!
‫باشه، از اونجایی که ‫راه زیادی رو اومدی، چند تا می تونی بخوری.
‫من همه چیز رو امتحان کردم داداش.
‫این حداقل چیزیه که ‫بهش نیاز داریم.
‫انگار غیر ممکنه.
‫نباید عجله می کردیم ‫که با تربوپراپ معامله کنیم-
‫چه کار دیگه ای می تونستیم بکنیم؟
‫پدرِشوهرت درسته!
‫حتی قبل از اینکه تلاش کنی ‫تسلیم میشی!
‫فقط بلدی بگی، ‫'غیر ممکنه، غیر ممکنه!'
‫برو جهنم!
‫هِی سَم...
‫بهش توجه نکن، باشه؟
‫اشکالی نداره عمو.
‫فقط نگران پول هست.
‫ولی من می دونم، یه راهی پیدا میکنه.
‫این سه نفر ‫تمام پس‌انداز زندگیشون رو تو این گذاشتن.
‫چطور 32.5 میلیون دیگه ‫پیدا می کنن؟
‫هِی، اگه پول داشتم ‫به شما می دادم.
‫آقا، چقدره؟
‫ویر، من معمولا ‫مستقیم به اداره مالیات خبر می دم...
‫ولی می خواستم اول ‫با شما مشورت کنم.
‫نگاه کن.
‫یک و نیم لک روپیه... بیست هزار... ‫یک لک... ده هزار...
‫از جرانِدشوار چند تا پول مختلف به حسابت واریز شده.
‫از دیروز.
‫یه تراکنش دیگه هم الان انجام شد.
‫چه خبره ویر؟
‫آقا، میشه یه تماس بگیرم؟
‫چرا که نه
‫ویر! پول رو گرفتی؟
‫ما عروسی سِیالی رو یه کم عقب انداختیم...
‫پسره دیوونه ی سِیالی شده! ‫صبر میکنه.
‫مَندار! دیوونه شدی؟
‫با عمو شراد حرف بزن.
‫ویر! پول رو گرفتی، آره؟
‫دویست هزار بهت فرستادم.
‫عمو... این همه پول رو از کجا آوردی؟
‫از وام دهنده ی پول،! ‫زمینم رو گرو گذاشتم.
‫نگران نباش!
‫چرا زمینت رو به اون زالو دادي عمو!
‫از وقتی که راه آهن اومد، ارزش زمینمون بیست برابر شده.
‫به لطف کی؟
‫تو!
‫تو خیلی واسه ده مون زحمت کشیدی
‫و انتظار داری ما پشت بهت کنیم؟
‫نه بابا!
‫یه دقیقه، با عمو حرف بزن...
‫ویر، امسال محصولم خراب شد، فقط فلفل سبز خوب شده.
‫پونصد روپیه واست فرستادم پسرم، پول رو گرفتی؟
‫چرا عمو؟
‫ویر! با گوری حرف بزن.
‫عمو ویر!
‫بله گوری... بگو.
‫عمو ویر، خوکچِه ی پس‌اندازَم رو شکستم.
‫کی منو سوار هواپیما میبری؟
‫روز سوم از صندوق هواپیمامون!
‫هرچی که میتونید کمک کنید، هر مبلغی کم نیست!
‫و مهم نیست که چی، قبل از اینکه برید، یه چیزی بخورید!
‫چای و تنقلات آماده کردیم!
‫بیست هزار روپیه... ده هزار... سی و یک هزار...
‫نه سی و یک هزار، سه و یک میلیون احمقه!
‫ویر، برو هواپیماهات رو بِگیر.
‫بعد عروسی سِیالی رو تو هواپیما میگیریم!
‫تو آسمان.
‫گوش کن به حرفم.
‫نمیتونم این پول رو قبول کنم.
‫فوری برو اون رباخور رو ببین ‫و زمین همه رو پس بگیر.
‫یا خودم میرم اونجا. ‫حالا فهمیدی؟
‫ویر!
‫هیچ کاری از دستت بر نمیاد
‫اگر تو پسر یه آدم لجبازي، ‫من زنشم!
‫دیروز با مدارک همه رفتم پیش وام دهنده.
‫اون زمین رو بدون شش ماه سود بر نمیگردونه.
‫پس به این فکر ها نباش، الان. ‫برو، کارتو انجام بده.
‫پسرم، همه ی روستا پشتته.
‫پدرت پشتته.
‫حرفایی که زد رو یادته؟
‫"ویر مرد حرفشِ!"
‫حالا برو بهش افتخار بده!
‫بهش افتخار بده، پسرم!
‫این کارو میکنی، آره؟
‫بله، مامان.
‫باشه، برو، پرواز کن!
‫برو، پرواز کن!
‫ویر این کارو انجام میده!
‫آقای ویر، پرِش همه ی فرودگاه های هند رو تو دستشه.
‫می خوای هواپیماهات رو کجا فرود بیاری؟
‫خیلی اینجا، آقا.
‫اینجا؟ همین جا؟
‫این فرودگاه ها رو تو دوره ی انگلیس ها استفاده میکردن
‫برای ارسال نامه ‫و سفرهای دیپلماتیک.
‫اما ویر، به وضعش نگاه کن!
‫چطوری می خوای با سه تا فرودگاه قدیمی و از کار افتاده، خطوط هوایی راه بندازی؟
‫نه سه تا آقا، ‫پنجصد تا فرودگاه.
‫- پنجصد تا؟ ‫- آره.
‫بذار حسودی شون بِگیره
‫با یه انفجار می رسم
‫شن رو تو چشماتون می‌ریزم
‫با مامان حرف بزن.
‫چی؟
‫اسم شرکت رو میذاریم دکّن ایر.
‫عالی!
‫اگه با من دست بزنی
‫الان این بازنده در اوجشه
‫اگه کسی بهت فشار آورد ‫باید بهش یک فشار خوب بدی
‫اگه یکی از مسافرا کارت اعتباری داشته باشه،
‫می‌تونه آنلاین بلیط بگیره ‫از طریق نرم‌افزار شما.
‫ولی آقای بیل گیتس...
‫چند نفر توی هند ‫کارت اعتباری دارن؟
‫ولی اونا گوشی دارن، مگه نه؟
‫ببین، اونا با مرکز تماس ما تماس می‌زنن ‫و بلیطشون رو می‌گیرن.
‫و با شماره PNR که درست شده،
‫می‌تونن بلیطشون رو بگیرن ‫از یک بانک یا سوپرمارکت!
‫ولی ویر...
‫اگه این نرم‌افزار رو اینترورد درست کرده بود،
‫حداقل شش ماه روش آزمون انجام می‌داد.
‫ولی ما توان پرداختش رو نداریم، داداش.
‫مطمئن هستی این کار می‌کنه؟
‫آره، ‫البته که کار می‌کنه!
‫نگران نباش، ‫بریم جلو!
‫ما یه غرفه کوچیک می‌خوایم ‫کنار باجه رزرو.
‫چرا مسافرامون رو به رقبا بفرستیم، آقای مهتر؟
‫ببین، اکثر قطارهات همیشه پر هستن.
‫در واقع، ده تا پانزده هزار مسافر ‫همیشه توی لیست انتظار هستن.
‫اونا هم باید سفر کنن.
‫ما فقط به مسافرهایی بلیط می‌فروشیم ‫که توی لیست انتظار هستن
‫و از قطارها شکایت دارن.
‫این یه برد - برد برای ‫مسافران و راه‌آهن‌هاست.
‫آقا، ما هیچ وقت نمی‌تونیم رقیب شما باشیم.
‫برایتان آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫تبریک!
‫شما امتحان پزشکی رو قبول شدید. ‫شما آماده‌اید.
‫می‌تونید برید. بعدی!
‫بازیکن از خونه بیرون میره
‫با آرزوهای لمس کردن آسمان
‫وقتی داره بالا میره ‫همه از احترام کنار می‌رَن
‫با بال‌های آهنی
‫در آسمان اوج می‌گیره
‫ممکنه بی‌گناه به نظر برسه ‫ولی اعصابش فولادیه
‫دکن ایر هیچ وقت نمی‌تونه خلبان پیدا کنه.
‫ما دو برابر حقوق پیشنهاد دادیم. ‫همه به اینجا هجوم آوردن.
‫همه‌شون رو بعد از یک ماه برکنار کن.
‫چرا؟
‫آدم‌هایی که وفاداریشون برای ‫فروش هست، هر کسی می‌تونه بخرشون.
‫ویر! هیچ کدوم از خلبانای ما نیومدن! ‫قطعاً یه چیزی مشکوکه.
‫هیچ چیز شگفت‌انگیزی نیست. ‫پارش می‌تونه هر کاری بکنه.
‫و ما هم همینطوریم!
‫بازنشسته‌های نیروی هوایی.
‫اونا بازنشسته‌اند!
‫چطور می‌تونن این پیرمردا ‫هواپیما پرواز کنن؟
‫عمو، سن بازنشستگی برای ‫خلبان‌های نیروی هوایی 57 ساله...
‫ولی برای خلبانان غیرنظامی، 61 ساله!
‫اونا می‌تونن 4 سال دیگه پرواز کنن!
‫کاپیتان راجی مانوهار.
‫همه چیز رو هماهنگ کرده بود.
‫اگه کسی بهت فشار آورد ‫باید بهش یک فشار خوب بدی
‫سلام. خانم سرمایه‌گذار؟ ‫چی باعث شده که اینجا بیای؟
‫من یه پیشنهاد تجاری دارم!
‫او. من هم یه پیشنهاد تجاری دارم...
‫برای ترکیب کسب و کار با لذت...
‫آیا این طوری با همه ‫کسب و کار می‌کنی؟
‫ببخشید.
‫آقای مهتر...
‫می‌خواهم از شما بخواهم که قرارداد ‫تهیه غذا در پرواز دکن ایر رو به
‫رانی کاتر واگذار کنید.
‫ولی چطور ممکنه ‫از یک شهر عملیات داشته باشیم؟
‫ما از یک شهر عملیات نخواهیم داشت.
‫رانی نانوایی داره کارش رو گسترش میده.
‫رانی نانوایی شعباتی ‫در بمبئی، ویژایوادا و پوونه خواهد داشت
‫که به دست من، ‫مادر چه و برادرم اداره خواهد شد.
‫پیش‌بینی درآمد ماهانه، یک میلیون. ‫که میشه 12 میلیون در سال.
‫سهم شما - چهل درصد.
‫ببخشید، سهم شما چهل درصد خواهد بود، آقا.
‫ولی خانم رانی، شما مثل هر فروشنده دیگه‌ای خدمات ویژه ای دریافت نمیکنی.
‫هیچ توافق خاصی برای شما نیست.
‫شما هیچ تخفیف ویژه‌ای هم دریافت نمی‌کنید.
‫منصفانه است.
‫معامله تایید شد؟
‫به دکن ایر خوش آمدید، ‫رانی نانوایی!
‫کار تمام شد؟
‫می‌تونیم حالا به اون پیشنهاد نگاه کنیم؟
‫هی ویر!
‫امروز اولین باره که هواپیمامون داره میشینه، درسته؟
‫طبق اصول واستو شاسترا، باید رو به غرب باشه. به چِ بگو!
‫عمو جون، هیچ باند پروازی به سمت غرب وجود نداره.
‫میخوای هواپیما رو تو یه گودال فرود بیاره؟
‫این نارگیل رو با هزار بدبختی از بازار بگم‌پت خریدم...
‫میخوام باهاش به بال هواپیما بزنم مثل...
‫آروم باش!
‫باید این کارو بکنیم، رسمه.
‫مهاتره!
‫اون مال ماست؟
‫- آره مال ماست. ‫- عمو!
‫هواپیمامون! اونجاست.
‫چرا داره دور میزنه؟
‫برج بگم‌پت، مشکلی وجود داره؟
‫- چی شده؟ ‫- چی شده؟
‫- سَم! ‫- بله؟
‫وِر!
‫- هوی، وایسا، وایسا! ‫- یه چیزی شده، بزار برم ببینم!
‫حامله ای!
‫نمیتونم دور بزنم. این یه وضعیت اورژانس سوخت هست، لعنت بهش!
‫تکرار میکنم، دکن ایر 582 برگرد!
‫چرا اجازه فرود نمیدن، کاپیتان؟
‫یه چیزی خراب هست.
‫برج بگم‌پت، دلیل رد شدن درخواست فرود رو اعلام کن!
‫دکن ایر 582 اجازه فرود نداره.
‫سوختم تموم شده... چرا اجازه نمیدی فرود بیام؟
‫آقای پرش، این خیلی خطرناکه!
‫گفتی فقط باید ترسوندشون!
‫دارید از اموال هوانوردی غیرنظامی استفاده می‌کنید!
‫اگه هواپیما سقوط کنه، من باید پاسخگو باشم!
‫- چطور جرات میکنی- ‫- دش موخ...
‫کی این مقام رو تو DGCA بهت داد؟
‫داداش، ما همین الان زیر بازجویی CBI هستیم.
‫ما کافی ترسوندیمشون! باید دست بکشیم.
‫دکن ایر 582 اجازه فرود نداره. تکرار می‌کنم...
‫چرا اجازه فرود بهت نمیدن؟
‫چِ، این وِره. چقدر سوخت مونده؟
‫شش دقیقه! میتونم یه فرود دیگه انجام بدم.
‫چِ، هواپیما رو به سمت پایگاه هوایی نیروی هوایی هدایت کن،
‫میدان هوایی حکیم‌پت، شماره 1733، E07831.
‫سریع بزن رو فرکانس شرکت!
‫- برو، برو، برو. ‫- تو کی هستی اصلا؟
‫احمق! این هواپیمای منه!
‫هی، ‫وایسا! نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫یکی به نگهبانا خبر بده!
‫نفوذ امنیتی در گیت شماره ۱. ‫جلوشونو بگیرین
‫چه! سوختت تمومه، ‫وزنت هم زیاده!
‫بزن رو حالت سرعت استقامت!
‫به من یاد نده چطوری ‫هواپیما برونم!
‫بابام بهم هشدار داده بود...
‫با این یارو رفیق نشو، ‫یه روز می‌کُشَتت!
‫اگه اتفاقی افتاد، ‫به پریتی بگو دوستش دارم.
‫باشه، به دختره سرهنگ هم خبر می‌دم!
‫خفه شو!
‫چه! بهتره نمیری رفیق!
‫بیا تو، چه! ‫چه، بیا تو چه!
‫خوبی، چه؟
‫کمک! ‫درِ اضطراری رو باز کن!
‫وایسا! زانو بزن!
‫- ما افسر نیروی هوایی بودیم! شلیک نکن. ‫- به خلبانا کمک کنین! لطفا به خلبانام کمک کنین!
‫ما افسر نیروی هوایی بودیم! ‫دو تا خلبان اون تو هستن!
‫دوره ۸۷!
‫لطفا به خلبانا کمک کنین!
‫ویر!
‫- چه! مواظب باش! ‫- ویر!
‫بلند شو!
‫مواظب باش.
‫- زنده باد هند قربان! ‫- قربان!
‫چایتانیا، چرا اعلام وضعیت اضطراری ‫نکردی
‫که از فرودگاه بگومپت اجازه فرود بگیری؟
‫اگه اعلام وضعیت اضطراری می‌کردیم،
‫شش ماه همه هواپیماهامونو ‫مصادره می‌کردن.
‫راه اندازی خط هوایی ما ۲۵ آگوست...
‫و باید انجام بشه قربان.
‫بله؟
‫زنده باد هند قربان! ‫سازمان فرودگاه‌ها تماس گرفته.
‫می‌خوان برای خبرنگارا یه توضیح بدین.
‫سه سال پیش،
‫یه بوئینگ سعودی، ‫تو همین باند فرود اضطراری داشت.
‫- چایتانیا! ‫- قربان.
‫می‌دونی اون موقع ما چیکار کردیم؟
‫برای ارتباطات تروریستی تحقیق کردیم قربان.
‫یه جریمه هم براشون گذاشتیم...
‫۵۰ میلیون.
‫امروز کلی ‫رخنه امنیتی داشتیم.
‫علاوه بر جریمه، ‫ممکنه به ده سال زندان هم محکوم بشین.
‫ویر جاگانات ماهاتره...
‫هنوز شروع هم نکردی که کلی ‫دشمن برای خودت تراشیدی.
‫خب، تحقیقات من تمومه!
‫به سازمان فرودگاه‌ها گزارش بدین -
‫این سه تا احمق...
‫تروریست نیستن.
‫اما به خاطر فرود بدون اجازه ‫تو یه پایگاه هوایی...
‫باید جریمه بشن.
‫۲۵ هزار روپیه.
‫تا سه ماه دیگه ‫که خط هوایی راه اندازی بشه.
‫- مرخصین! ‫- قربان!
‫بریم ویر!
‫ویر...
‫اما شما هیچوقت از من خوشتون نمی‌اومد قربان.
‫هنوزم نمیاد!
‫اما کاری که امروز انجام می‌دین ‫از غرور ما خیلی بزرگتره.
‫پسرم، اگه موقع آموزش ‫تنبیهت نمی‌کردم،
‫احترام ‫سربازامو از دست می‌دادم.
‫و اگه امروز تنبیهت کنم،
‫به خودم بی‌احترامی می‌کردم.
‫یه سرباز هیچوقت ‫یه سرباز دیگه رو تو دردسر ول نمی‌کنه.
‫تو امروز به این آرمان عمل کردی، ‫ویر جاگانات ماهاتره!
‫- تو یه رهبر واقع هستی. ‫- ممنون.
‫من سیگار نمی‌کشم قربان...
‫و تو این سن و سال، ‫شما هم نباید بکشین.
‫جرئت داری ‫درباره سنم حرف نزن مرد.
‫برو بیرون!
‫آقای ماهاتره، واقعا ‫متاسفم که شنیدم
‫دیروز هواپیماتون سقوط کرده!
‫متاسفم...
‫این کار هوایی ‫کار هر کسی نیست.
‫راتان رو ببین! هنوز نتونسته- -
‫خدایا! چرا هر کسی ‫از راه می‌رسه درباره تاتا بهم می‌گه؟
‫من میلیونر نیستم. ‫چیزی برای از دست دادن ندارم.
‫مردم پشت من هستند.
‫مردم!
‫امروز پشتت هستند، ‫فردا دنبال تو می دوند.
‫این دقیقا همون چیزیه که میخوام، قربان.
‫وقتی مردم دنبال من بدوند، ‫کی بلیط های گرون شما رو میخره؟
‫حالا اجازه بدین، ‫من یه خط هوایی برای اداره کردن دارم، دوستم!
‫خداحافظ.
‫هر کاری که بکنیم...
‫این مرد قرار نیست دست برداره.
‫جییش.
‫هی، جییش!
‫جیوانت، قربان.
‫آره، همون.
‫اسم ویر مهاتره رو شنیدی؟
‫همون مردی که قراره ‫بلیط هواپیما رو ارزون بفروشه، درسته؟
‫بله. بلیط می خری؟
‫من چطوری میتونم پول بلیط هواپیما رو بدم، قربان؟
‫آخه چقدر میتونه ارزون باشه؟
‫یه روپیه، قربان!
‫بلیط هواپیما یه روپیه؟
‫تو اکثر پروازها، ‫10-15 تا صندلی خالی میمونه.
‫قیمت رزرو قبلی ‫برای این صندلی ها یه روپیه ست.
‫رزرو ده تا صندلی و اعلام ‫قیمت بلیط یه روپیه...
‫تو داری مردم رو گول نمیزنی؟
‫دکان ایر، الان سه تا هواپیما داره.
‫سه تا هواپیما، حداقل شش تا سفر با هر کدوم.
‫روزانه 200 تا نفر میتونن ‫با بلیط یه روپیه سفر کنن، قربان.
‫بعد از اینکه ده تا صندلی اول ‫با یه روپیه رزرو شد،
‫چند تا صندلی هم 1500 تا میشه،
‫بعدشم چند تا 2500 و به همین ترتیب.
‫هرچه به تاریخ سفر نزدیکتر بشیم، ‫قیمت بلیط ها بیشتر میشه.
‫با این حال، حتی گرون ترین ‫بلیط ها تو پروازهای ما
‫نصف قیمت بلیط های ‫خطوط هوایی دیگه ست.
‫تو بعضی از مسیرهای کوتاه،
‫بلیط هامون مثل ‫بلیط قطار ارزون میشه.
‫اگه واقعا مثل بلیط قطار ارزون باشه...
‫پس حتما مادرم رو با هواپیما میبرم!
‫مادرم زباله جمع کن هستن، قربان.
‫هیچوقت هواپیما ندیده!
‫قربان، اگه شما پرواز ما رو افتتاح کنین،
‫رای‌دهنده‌هات می‌بینن که چقدر به پیشرفت مردم عادی متعهدی.
‫مردم عادی که حالا می‌تونن خواب پرواز رو ببینن.
‫با یه روپیه تو جیبشون.
‫کسانی که تو دستشویی‌های عمومی کار می‌کنن، ‫حالا کنار ما می‌نشینن.
‫اون داره با اعتماد مردم پرواز می‌کنه.
‫ما باید اون اعتماد رو بشکنیم.
‫دولت ما یه هدف بیشتر نداره-
‫پیشرفت مردم عادی.
‫از وقتی که وارد سیاست شدم، ‫این آرزوم بود که ببینم
‫مردم عادی با هواپیما پرواز می‌کنن.
‫امروز با افتخار اعلام می‌کنم که دیگن ایر رو راه‌اندازی می‌کنیم!
‫استاد امروز خیلی خوشحال می‌شد!
‫خانم‌ها و آقایان، ‫پسربچه‌ها و دختربچه‌ها، صبح بخیر.
‫خوش اومدید به پرواز نخست دیگن ایر.
‫ما حالا آماده‌ی Departure هستیم، ‫از خدماتمون لذت ببرید، مرسی.
‫نوک فلزی رو به قفل وارد می‌کنم...
‫دو تا جلو و دو تا عقب...
‫برداشتن جلیقه نجات بدون مجوز خدمه.
‫دیگن ایر 582، ‫آماده‌ی Departure.
‫در صف و آزاد برای بلند شدن. ‫باد آرام.
‫بایستید. بایستید! آتش!
‫لطفاً بنشینید. آرام باشید.
‫لطفاً بنشینید.
‫آرام باشید!
‫باشه... فقط آرام باشید!
‫همه رو نشونید! فقط آرام باشید!
‫تو موتور یک دود هست. ‫لطفاً به کاپیتان زنگ بزنید که در رو باز کنه.
‫آرام باشید!
‫سرفه کن در رو باز کن!
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟ ‫چطوری می‌تونی این کارو بکنی؟
‫کاپیتان، دود!
‫کاپیتان، دود تو موتور!
‫کاپیتان، دود لغو کنید!
‫کاپیتان! کاپیتان لغو کنید! کاپیتان!
‫لغو! کاپ...
‫کاپیتان!
‫قدرت پرواز رو رد کنید. ‫دستگیره رو بی‌کار کنید.
‫حداکثر ترمز رو فعال می‌کنم!
‫دیگن ایر 582 به برج بمبئی!
‫کمک! کمک! دود موتور...
‫خالی کنید... خالی کنید...
‫خالی کنید.
‫- بیاید اینجا آقا. لطفاً بیاید. ‫- این خیلی اشتباهه.
‫این طرف بیاید!
‫همه رو حالا دقیقاً بزنید.
‫مواظب باشید. آقا رو با خودتون ببرید.
‫- بیاید بریم آقا. ‫- آقا، لطفاً به من گوش کنید!
‫آقا، این یه خطای کوچک است، ‫در نیم ساعت درستش می‌کنم! لطفاً!
‫خطای کوچک؟ ‫آقای محبتری، من نزدیک بود جانم را از دست بدم!
‫دیگن ایر یه شکست کامل است!
‫- لطفاً اینو نگو، آقا... ‫- برو!
‫آقا لطفاً به من گوش کنید... ‫آقا لطفاً، به من گوش کنید!
‫آقا! آقا!
‫- بچه‌ها، بچه‌ها، بچه‌ها! ‫- آقا! آقا!
‫ما جواب می‌خواهیم!
‫آقای ویر محبتری، چطور موتور هواپیما آتش گرفت؟
‫آتش وجود نداشت، ‫فقط نشت زیاد روغن بود.
‫هیچ خطری برای مسافران وجود نداشت.
‫شما جان وزیر پارخ را در خطر انداختید...
‫آیا شما ارتباطی با حزب مخالف دارید؟
‫چه حرف بی‌ربطی! ‫ادعاهای بی‌پایه نکنید!
‫این اولین بار بود که با مرگ در پرواز شما رو به رو شد، آقا!
‫چطور اجازه دادی این اتفاق بیفته؟
‫رانی؟
‫ویر!
‫نیا.
‫من موضوع رو مدیریت می‌کنم.
‫بریم.
‫بیا.
‫چطور می‌تونی این کارو کنی، آقا؟
‫چطور می‌تونی بدون جواب دادن ما رو ترک کنی؟
‫ببین، ما چک‌های ایمنی درست انجام دادیم.
‫ما گواهی آمادگی هوایی‌مون رو از طریق کانال‌های درست گرفتیم.
‫هواپیمایی با هزینه کم به این معنی نیست که ‫ما ایمنی مسافران رو فدای کنیم.
‫ما هر یک قوانین رو رعایت کردیم...
‫کشور ما حالا با این همه مشکل در حال دست و پنجه نرم کردنه...
‫آیا واقعاً به این لوکس نیاز داریم؟
‫این موانع لوکس در صنعت هوایی باید شکسته بشه!
‫دقیقاً مثل غذا، آب، برق و امکانات بهداشتی،
‫هواپیماهای ارزان قیمت برای پیشرفت کشورمون خیلی مهمه!
‫این کاره منه، ‫اینجا میتونم یه کاری بکنم!
‫مردم قصد ندارن به این زودی سوار این هواپیما بشن،
‫این میشه مرگ دکون ایر، ‫حتی قبل از اینکه به دنیا بیاد.
‫مردم دیگه به دکون ایر اعتماد ندارن.
‫این اولین پروازشون بود، ‫و احتمالاً آخرین پروازشون هم خواهد بود.
‫استاد...
‫لعنتی.
‫- چِی! ‫- چی شده؟
‫نشت نفت! ‫اینقدر اشتباه ساده؟
‫- تو آخرین بار سوخت رو چک کردی، ویر! ‫- چی؟
‫کاپیتان مانوهار بهم گفت ‫که تو این کارو انجام میدی...
‫ولی بهم گفت که تو این کارو انجام میدی!
‫به پولش نیاز داشتم.
‫خیلی بدهکارم.
‫بیشتر از من؟
‫پول، قدرت... ‫همه چیز رو دارن.
‫تنها سلاحی که داریم...
‫قدرت گفتن نه است.
‫به تو اعتماد داشتم، کاپیتان.
‫همین؟ ‫اونو بیرون نمی اندازیم؟
‫ویر، باید اخراجش کنیم!
‫سنش مثل بابامه.
‫میتونی بری، کاپیتان.
‫کاپیتان مانوهار، آیا دکون ایر ‫در مورد پروتکل های ایمنی بی توجهی می کرد؟
‫دکون ایر کجا اشتباه کرد؟
‫آیا دکون ایر سهل انگاری کرده، کاپیتان؟
‫نه آقا.
‫ولی با توجه به اتفاقی که در ‫پرواز افتاد، به نظر میرسه...
‫آقا، تقصیر من بود.
‫به خاطر سهل انگاری من بود ‫که سوخت اضافی تزریق شد.
‫این باعث ایجاد تمام اون دود شد.
‫کاپیتان مانوهار،
‫چیزی که داری میگی ‫میتونه تو رو به زندان بندازه.
‫لطفا اظهاراتتو بدون ترس یا فشار...
‫آقا، این اظهارات من است.
‫دکون ایر مسئولیتی ندارد.
‫و واضحه که تو این اتاق ‫کی ترسیده و از کی میترسه.
‫به چی اشاره میکنی؟
‫- واضح صحبت کن... ‫- باشه، مشکلی نیست!
‫اشتباهشو پذیرفته.
‫لطفا روی اظهاراتتو امضا کن.
‫گزارش رو به عنوان سهل انگاری خلبان ثبت کن.
‫خلبان به مدت دوازده ماه زمین گیر میشه.
‫و دکون ایر از همه اتهامات تبرئه میشه!
‫دکون ایر مجاز به پرواز است.
‫- به امید موفقیت، ویر. ‫- ممنونم.
‫سازمان هواپیمایی کشوری دکون ایر رو تایید کرده، ‫ولی مردم هنوز شکاک هستند.
‫مردم دیگه به ‫دکون ایر اعتماد ندارن.
‫یه علامت سوال بزرگ ‫روی آینده دکون ایر وجود داره.
‫در میان همه این نگرانی های امنیتی،
‫دکون ایر قبل از بلند شدن سقوط کرده.
‫سوال اینجاست: ‫آیا سازمان هواپیمایی کشوری رشوه گرفته تا این موضوع رو پوشش بده؟
‫با تمام ادعاهایی که در مورد فروش ‫بلیط به قیمت یک روپیه داشتند،
‫دکون ایر ممکنه دیگه نتونن ‫حتی یه بلیط هم بفروشند.
‫ما آدم های عادی چطور می تونیم پرواز کنیم؟
‫این تفریح آدم های پولداره!
‫همه اش یه کلاهبرداری برای پول درآوردنه!
‫چه احمق هایی!
‫اعتماد مردم رو به ما نابود کرده.
‫پایان دکون ایر نزدیکه.
‫اعتماد مردم به دکون ایر ‫نابود شده.
‫ما بارها توضیح دادیم!
‫مصاحبه کردیم، اظهارات دادیم...
‫آره.
‫ما پرونده رو مختومه کردیم و بازم...
‫یه تیتر به نفع ما ‫نیست!
‫الو؟
‫آقا!
‫ما اونجا خواهیم بود، آقا.
‫کی؟ چی؟
‫بنیانگذار بزرگترین خط هوایی هند، ‫جَز ایرلاینز - آقای پَرش گوسمی
‫برای یه مصاحبه اختصاصی به ما ملحق میشه، ‫فردا شب ساعت 9!
‫چرا هیچوقت ‫گوشیتو شارژ نمیکنی؟
‫گوش کن.
‫از دفتر والیا تماس گرفتن.
‫می خواد دکون ایر رو بخره.
‫150 میلیون پیشنهاد داده.
‫ردش کردی، درسته؟
‫ویر، حداقل یه بار باهاش ملاقات کنیم.
‫به من ربطی نداره.
‫ویر...
‫قطار عصره. ‫من دیگه برم.
‫چرا؟ حداقل امشب بمون؟
‫نه، فقط اومده بودم بچه رو ببینم...
‫ویر...
‫خونواده‌ی سایلای ‫داشتن راجع به تاریخ عروسی می‌پرسیدن...
‫فشار نیار!
‫فقط یه فکری بکن خبرم کن...
‫بقیه‌اشو من حل می‌کنم.
‫باشه پس.
‫ویر...
‫مطمئنی ‫می‌خوای به والیا نه بگی؟
‫یعنی، حداقل یه بار راجع بهش حرف بزنیم؟
‫بهت نگفتم؟
‫نمی‌خوام باهاشون ‫هیچ کاری داشته باشم.
‫شما بشینید، من غذا رو می‌کشم.
‫ویر فقط...
‫چطور می‌تونی خودت تنها تصمیم بگیری؟
‫به این می‌گی شراکت؟ ‫فقط نظر تو مهمه؟
‫چِ...
‫داریم همه‌چیزمونو از دست می‌دیم!
‫از وقتی از نیروی هوایی اومدم بیرون، ‫بابام حتی یه کلمه هم باهام حرف نزده!
‫سام هر روز داره از ‫بابای زنش متلک می‌شنوه!
‫بس کن چِ.
‫حداقل به فکر ‫دختر خودت باش!
‫می‌خوای اون بزرگ بشه ‫تا قرضای تو رو بده؟
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- بزن! بزن دیگه عوضی!
‫شبا چطوری می‌خوابی؟
‫۱۱۰۰ نفر سرمایه‌‌ی زندگیشونو ‫روی رویای تو گذاشتن!
‫- و تو نمی‌تونی یه پیشنهاد خوب رو قبول کنی... ‫- چِ، بس کن.
‫- فقط به خاطر غرور احمقانه‌ات! ‫- غرور نیست!
‫باوره منه!
‫ما می‌تونیم انجامش بدیم.
‫فکر می‌کنی چرا والیا ‫داره همچین پیشنهادی به ما میده؟
‫چون می‌دونه اگه دِکان اِیر راه بیفته،
‫هند رو برای همیشه تغییر میده.
‫می‌خواد ما رو بخره ‫تا مطمئن بشه
‫که آسمون هیچ‌وقت ‫به دست مردم عادی نمی‌افته!
‫چِ، چرا ما ‫از نیروی هوایی اومدیم بیرون؟
‫می‌خواستیم چیکار کنیم؟
‫خیلی نزدیکیم...
‫اگه امروز ۱۵۰ میلیونشونو ‫قبول کنیم،
‫۹۰۰ میلیون هندی ‫هیچ‌وقت نمی‌تونن پرواز کنن!
‫چِ!
‫به خانواده‌مون فکر نکردم...
‫تو غذا سم نریختی، ریختی؟
‫می‌ریختم...
‫اگه پیشنهادشونو قبول می‌کردی.
‫ویر!
‫اینجا یه ایستگاه رادیوئیه.
‫گاسوامی داره با همه‌ی ‫کانالای خبری حرف می‌زنه...
‫مردمی که من می‌خوام بهشون برسم ‫صدامو از رادیو می‌شنون.
‫مردم این روزا بیشتر ‫به اف‌ام گوش میدن...
‫با چند تا از دوستام ‫که اونجا کار می‌کنن حرف می‌زنم...
‫یه چند تا مصاحبه هم اونجا جور می‌کنیم.
‫- ممنون. ‫- خب. آماده‌ای؟
‫۳، ۲، ۱... شروع!
‫ویر ماهَترِ... چرا دِکان اِیر؟
‫همیشه به امثال ما گفتن ‫که ما نمی‌تونیم پرواز کنیم.
‫که هر چقدر هم تلاش کنیم، ‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم به آسمون برسیم.
‫ولی ما می‌خوایم آسمون ‫به دست مردم عادی بیفته.
‫به همین خاطر، دِکان اِیر.
‫برای اینکه پیشرفت کنیم، ‫بعضی وقتا باید راه بریم،
‫بعضی وقتا باید بدویم، ‫و بعضی وقتا هم باید پرواز کنیم.
‫به همین خاطر، خط هوایی ما ‫شهرهای کوچیک رو هم به هم وصل می‌کنه.
‫تا مردم شهرهای کوچیک ‫و شهرستانا هم بتونن پیشرفت کنن.
‫بهم بگید، آیا موفقیت باید ‫فقط در انحصار پولدارا باشه؟
‫یه قرن پیش، گفتن ‫که ما به برق احتیاج نداریم...
‫پنجاه سال پیش، ‫گفتن که ما به ماشین احتیاج نداریم!
‫و حالا، می‌گن ‫که ما به پرواز کردن احتیاج نداریم. چرا؟
‫چون زندگی ما ‫براشون هیچ ارزشی نداره.
‫وقت ما هیچ ارزشی نداره.
‫ما مثل حشره‌ها ‫روی زمین می‌خزیم تا زنده بمونیم
‫و اونا فقط برای تفریح ‫تو آسمون پرواز می‌کنن.
‫آقا، یه موضوع هست ‫که ذهن همه رو مشغول کرده.
‫هواپیمایی ارزون‌قیمت.
‫نظر شما در این مورد چیه؟
‫وقتی تو ارتفاع سی هزار پایی ‫در حال پرواز هستید،
‫با سرعت هزار کیلومتر در ساعت،
‫تو یه جعبه از آلومینیوم...
‫اولویت اولت چیه؟
‫- ایمنی. ‫- دقیقا!
‫و برای تضمین این ایمنی،
‫به تجهیزات تست و بررسی ‫نیاز داری، به آموزش نیاز داری.
‫و همه اینها خرج داره.
‫اگه اینقدر ارزون بلیط میفروشی، ‫چطور میتونی همه اینها رو فراهم کنی؟
‫راستش فقط نگران مسافرشون نیستم،
‫ازشون میترسم.
‫اونها از ما نمیترسن، ‫از ما میترسن.
‫اگه آدمایی که ماشینشون رو رانندگی میکنن، ‫غذاهاشون رو درست میکنن و خونه هاشون رو تمیز میکنن
‫امروز کنار هم بشینن،
‫فردا ممکنه حتی ازشون ‫بالاتر برن!
‫درباره ایمنی صحبت میکنن؟ ‫بعد ازشون بپرس:
‫بلیط کلاس بیزینس سه برابر ‫گرانتر از کلاس اکونومی هست.
‫پس مسافرای کلاس بیزینس ‫سه برابر ایمنی تضمین شده دارن؟
‫بلیط ارزون به این معنی نیست که ‫ما از ایمنی کم میگذاریم.
‫آقا، دکّن ایر همه تست های ایمنی استاندارد ‫رو گذرونده
‫که خطوط هواپیمایی اونا ‫گذرونده.
‫خواهر و برادرها، ‫دوباره فکر نکنید!
‫یه تماس تلفنی بزنید، ‫و بلیط دکّن ایرتون رو رزرو کنید!
‫شماره PNR تون رو نشون بدید، ‫و بلیطتون رو بگیرید
‫از نزدیک ترین پست خانه ‫یا پمپ بنزین!
‫سریع بیاید، همین الان بیاید! ‫یه پرواز از بین ابرها!
‫اگه بخوام راستش رو بگم...
‫در این زمانه، ‫آوردن هوانوردی کم هزینه به هند
‫یه ریسک بزرگه!
‫مثل یه قتل عام!
‫و قبلا دیدیم که
‫چطور استانداردهای ‫صنعت هوانوردی رو پایین آوردن.
‫یه محصول بی کیفیت.
‫خلبانای بازنشسته...
‫خلبانای ما برای نیروی هوایی هند ‫جنگنده پرواز دادن.
‫ممکن نیست ‫تو دستای امن تری باشی!
‫چی باعث میشه این کار رو بکنی؟
‫پول؟
‫اگه پول درآوردن هدفم بود، ‫هر کاری دیگه ای میکردم.
‫یه تجارت رو اداره میکردم، ‫یه هواپیما برای خودم میخریدم.
‫می‌تونستم فقط تو خونه بشینم ‫و از زندگی لذت ببرم.
‫کسب و کار قنادی زنم ‫خیلی خوبه.
‫و تو ازم میپرسی ‫چرا این همه کار رو میکنم؟
‫من فقط نمیخوام ‫هزینه رو برای مردم کم کنم،
‫میخوام ‫حاجز لعنتی طبقاتی رو هم بشکنم!
‫این دلیله که بلیطای ما ‫یک روپیه هست.
‫نه به خاطر کیفیت پایین.
‫آیا زندگی شما ‫فقط یک روپیه ارزش داره؟
‫چطور ایمنی با این هزینه ‫ممکنه؟
‫یه تست ایمنی نهایی رو ‫برای همه انجام میدم.
‫سه نفری که ‫برای من خیلی عزیز هستن
‫با اولین پرواز دکّن ایر سفر میکنن...
‫مادرم،
‫زنم رانی،
‫و دختر هشت روزه ام، امو.
‫به یه همچین آدمی اعتماد کردن ‫برای اداره یه خط هواپیمایی
‫مثل اینه که یه تفنگ ‫به یه دیوونه بدی.
‫باید جلوش رو گرفت.
‫خدای من!
‫خیلی قانع کننده میگه که ‫حتی من هم بهش باور کردم!
‫- ویر! ‫- ویر!
‫من و چِه مدتهاست داریم ‫باهات تماس میگیریم!
‫باتری گوشیم تموم شده ‫و مال من هم همینطور.
‫سه روزه نخوابیدی.
‫بریم خونه رفیق.
‫اگه اون عوضی دوباره بخواد ‫ما رو خراب کنه؟
‫باید خودمون ‫از هواپیمامون محافظت کنیم.
‫من بچه هام رو فرستادم تا از ‫آشیانه ویجیاوادا و پونا هم محافظت کنن.
‫فکر میکنی فقط پرش ‫آدم داره؟
‫ما هیچوقت یه سرباز همرزم رو رها نمیکنیم.
‫برو خونه بخواب.
‫بذار ببینم کی جرئت داره ‫اینجا پا بذاره.
‫بچه ها!
‫بله آقا!
‫مواظب فاصله نوک بال ها باشید.
‫همه تو جایگاه 63 حاضر هستند.
‫همه مسافرانی که ‫با پرواز DA 581 به پونا سفر می کنن،
‫لطفاً به سمت در شماره 2 ‫برای سوار شدن حرکت کنید.
‫تکرار می کنم، همه مسافرانی که ‫با پرواز DA 581 به پونا سفر می کنن،
‫لطفاً به سمت در شماره 2 ‫برای سوار شدن حرکت کنید.
‫- آقا! آقا! ‫- آقا، به این نگاه کن.
‫بیا دیگه.
‫آماده سوار شدن هستیم؟
‫- بله قربان. ‫- عالیه.
‫بله؟ ماشین های حمل بار سر جاشون هستن؟
‫- خوش اومدین کاپیتان. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫نه، نه، نه...
‫خانم کارت پروازتون.
‫ممنون.
‫بهتر بود با اتوبوس می رفتیم پونا.
‫هواپیمامون رو بردن ته دنیا پارک کردن.
‫هر کاری کنن،
‫ما پرواز می کنیم.
‫مردم میان، نه؟
‫بیا. برو داخل.
‫آخرین اعلام برای مسافرین پرواز
‫DA 581 از بمبئی به پونا.
‫تکرار می کنم.
‫لبخند بزن. لبخند رو حفظ کن.
‫یالا، همه لبخند!
‫بعد از اون افتضاح دِکان ایر،
‫اصلا کسی سوار پروازاشون میشه؟
‫گوشی این احمق همیشه خاموشه!
‫مردم یه همچین ایرلاین نا امنی رو
‫رد می کنن و بله، به نظر میاد کار دِکان ایر تمومه.
‫کاپیتان، این پرواز کنسل شده.
‫چی شده؟
‫نتونستم اعتماد مردم رو جلب کنم.
‫بریم.
‫یه آدم معمولی چطوری می تونه سوار هواپیما بشه!
‫همش کلاهبرداریه واسه پول در آوردن!
‫راه انداختن ایرلاین کار آدمای گندَس.
‫برو دهتون گاری سواری کن!
‫اعتماد به همچین آدمی واسه ایرلاین
‫مثل دادن اسلحه به دیوونه می مونه.
‫جونتون فقط یه روپیه می ارزه؟
‫تمام روستا بهت ایمان دارن.
‫نذار نا امیدشون کنی!
‫تو می بری!
‫تو می بری پسرم... ‫می دونم که می بری!
‫اون فقط ده دقیقه بهت توجه کرد...
‫و همه رویاهات برای پرواز کردن
‫به باد رفت.
‫ویر! ویر!
‫متاسفم رفیق!
‫ویر، متاسفم رفیق، ‫واقعا متاسفم!
‫من چه گوهی خوردم! ‫نمی دونم چیکار کردم!
‫- متاسفم رفیق! ‫- چرا معذرت خواهی می کنی؟
‫نه رفیق، تقصیر منه!
‫گند زدم!
‫نرم افزار رزرو بمبئی ‫یه باگی داشت
‫که همه رزروهامون رو کنسل کرد
‫برعکس شد--
‫یه لحظه، ‫چی داری میگی؟
‫مردم برای پرواز بمبئی ‫بلیط رزرو کرده بودن...
‫اما نرم افزارمون یه باگی داشت
‫که همه رزروها رو از طرف ما ‫کنسل کرد!
‫ویر... متاسفم!
‫واقعا متاسفم.
‫ویر! ویر!
‫ویر!
‫تمام پرواز پر بود!
‫هزارتا بلیط رزرو شده!
‫تمام پرواز پر بود!
‫فقط نرم افزار بمبئی باگ داشت...
‫همه پروازهای دیگه مون پر هستن!
‫پونا، ویجیاوادا... ‫همه پروازها پر هستن!
‫همه پروازهای دِکان ایر برای سه روز آینده پر هستن!
‫مردم بهمون اعتماد دارن!
‫ما بردیم!
‫ما بردیم، ویر! ما بردیم!
‫ای بادها،
‫نگاهی به بی خانمان ها بیندازید
‫کسانی که بخت خود را آزمودند
‫در دهکده اثیر!
‫کسی برود و بنویسد
‫بر لوح زمان
‫که ما به پاهای ترک خورده
‫بال بخشیدیم
‫برای یک آرزو
‫ما از خاکستر برخاستیم
‫برای رفع تشنگی سیری ناپذیرمون...
‫خانم ها و آقایون، ‫پرواز شماره DA589
‫از ویجیاوادا به بمبئی ‫همین الان رسید.
‫ما یه روزی میریم ‫ولی این داستان زنده میمونه.
‫ما میریم...
‫ولی روحمون زنده میمونه.
‫به ما نگاه کنید، ای پرنده ها!
‫به ما نگاه کنید، ای ابرها!
‫ویر!
‫ویر، من همین الان با هواپیما اومدم! ‫خیلی باحال بود.
‫با پول خودم اومدم.
‫آفرین پسرم!
‫ویر!
‫اینو ببین.
‫هممون با هواپیما اومدیم اینجا.
‫ببین!
‫زمان مجبور شد سر خم کنه
‫در برابر این همه شجاعت!
‫کسی که با سرنوشت میجنگه
‫بهش میگن یه قلب شجاع!
‫کاری که غیرممکن بود
‫تو به واقعیت تبدیلش کردی.
‫تو آسمون خالی رو پر کردی ‫از کرم شب تاب!
‫بچه من...
‫بالاخره انجامش دادی.
‫انجامش دادی...
‫اگه ویر بگه که اهالی روستا رو ‫سوار هواپیما میکنه،
‫حتما انجامش میده!
‫الو؟
‫پارش!
‫- الو! ‫- تبریک میگم، آقای ویر مهتره!
‫منتظر تماستون بودم.
‫فوق العادست!
‫یه پیشنهاد کاری براتون دارم.
‫به منشی ام میگم ‫براتون وقت ملاقات بگیره.
‫تو کی هستی که به من ‫پیشنهاد کاری میدی؟
‫- چی؟ ‫- چه من زنده باشم چه بمیرم،
‫هر کاری که بکنی،
‫هر چقدر هم که ‫قدرت داشته باشی،
‫دیگه نمیتونی جلومونو بگیری.
‫آدم معمولی امروز بال هاشو باز کرده.
‫حالا دیگه همینجوری پرواز میکنه و میره بالا.
‫اینو یادت باشه.
‫آسمون که ملک پدرت نیست!
‫حالا هم قطع کن، احمق!
‫قطع کن!
‫بدو و اوج بگیر!
‫این راه صخره ای، ‫زیر پای شجاع ها صاف شده!
‫کسی که بی خیال راه میره ‫و زخم های جنگش رو نشون میده،
‫این جسور، خیلی راه درازه!
‫حضور افتخاری سوپر استار سوریا
‫نسخه اصلی این فیلم رو سوریا بازی کرده
‫این فیلم بازسازی از نسخه اصلی فیلم جنوبیه "شجاعت" با هنرنمایی سوریا است
‫سلام.
‫چیکاره ای؟
‫سلمونی دارم.
‫تو چی؟
‫من تاجرم، ‫مثل تو!
‫ایشون سلطان ابریشم هستن!
‫ایشون کسی هستن که 3.1 میلیون ‫روی شرکت هواپیمائی ما سرمایه گذاری کردن!
‫آدم بزرگیه!
‫آدم بزرگ و کوچیک نداریم دیگه...
‫این دیوارا شکسته شدن، ‫به لطف اون مرد دیوونه!
‫بهت که گفتم!
‫خداحافظ!
‫چی میخوای، پیرزن!
‫آها! پس تو هم میخوای با بلیط یه روپیه ای ‫پرواز کنی!
‫بیخیال هواپیما، ‫کاپ کیکش خیلی خوب بود!
‫دوباره بلیط میخرم ‫فقط برای اینکه اونو دوباره بخورم!
‫شنیدی عشقم؟
‫هی، چرا گریه میکنی؟
‫- ایده کی بود؟ ‫- ایده خودش بود.
‫آقای پارش! چطورید آقا؟ ‫چطور مطوری؟
‫گاسوامی! ‫تو مغزت چی میگذشت؟
‫که من نمیفهمم
‫تو برای هواپیمایی که من توش بودم ‫خرابکاری کردی؟
‫- من؟ ‫- ممکن بود بمیرم!
‫- نه آقا، یه سوء تفاهم شده! ‫- برو بیرون.
‫یه دقیقه...
‫- آقا، یه سوء تفاهم بزرگ شده... ‫- بیرون!
‫بذارید توضیح بدم!
‫هنوز ازدواج نکرده!
‫وای!
‫ویر، این ما رو با هواپیما آورد اینجا؟
‫آره، چه حسی داره؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.