..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ماتس قبل فوتش...
‫رمزش اکانتش رو بهمون داده بود.
‫به نظرم از عمد بود.
‫مشخص بود که امیدوار بود پیداش کنیم.
‫چون پشت اون رمز...
‫دنیایی بود که ما اصلا ازش خبری نداشتیم.
‫یه چند پرونده‌ای خودم حل کردم.
‫ایبلین ردمور هستم، ‫کارآگاه خصوصی در خدمتتون.
‫گاهی‌اوقات باید دل رو بزنی به دریا دیگه. ‫فرقی نمی‌کنه چقدر ترسناک باشه.
‫کمک! بیا لطفا!
‫می‌خوای کل روز اونجا وایستی؟
‫[زندگی شگفت‌انگیز ایبلین]
‫رابرت استین، دوستت دارم.
‫من بیشتر دوستت دارم‌.
‫سلام. ببریمت داخل؟
‫چه قشنگ.
‫می‌خوای بهش دست بزنی؟
‫[ترود استین، مادرش]
‫ما والدین جوانی بودیم و ‫ ماتس اولین فرزندمون بود.
‫[رابرت استین، پدرش]
‫خوشگل‌ترین و محشرترین ‫ پسری بود که به دنیا اومده.
‫متوجه شدیم که ماتس کندتر از ‫ بچه‌های همسنش رشد می‌کنه.
‫بیشتر زمین می‌خورد و بلند شدن ‫ واسش سخت‌تر بود.
‫بالاخره بهمون گفتن که...
‫بیماری عضلانی نادری داره که بهش می‌گن دوشن.
‫فقط پسرها به این بیماری دچار می‌شن ‫ و از مادرشون بهشون می‌رسه.
‫و درمانی واسش وجود نداره.
‫آره. باید عجله کنیم.
‫آره.
‫روز اول مدرسه.
‫خیلی دردناکه که ببینی روز به روز ‫وضع بچه‌ات بدتر بشه.
‫با بدنی کاملا سالم به دنیا اومده بود.
‫ولی آرام و پیوسته ناتوان‌تر می‌شد.
‫و ماتس اومد!
‫بیا ماتس.
‫بیا!
‫- کمکت کنم؟ ‫- سلام!
‫دست‌ها بالا!
‫هر بار که مجبور بودیم کمک بخوایم رو یادمه.
‫با خودم می‌گفتم «وای، به اینجا رسید.»
‫سخت بود.
‫واقعا وحشتناک بود.
‫رویاهات کاملا ناپدید می‌شدن. ‫اطراف تاریک می‌شد.
‫و باید رویاهای جدیدی پیدا می‌کردی.
‫فقط باید سعی می‌کردیم که ماتس ‫ هر روزش روزی شیرین باشه.
‫- از شنا خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫ایول!
‫سلام.
‫- خوش می‌گذره؟ ‫- آره.
‫تولدت مبارک ‫تولدت مبارک
‫سلام ماتس!
‫تولدت مبارک!
‫گمونم نمی‌دونی چیه.
‫می‌دونم چیه.
‫توافق کردیم که بذاریم ماتس خیلی بازی کنه...
‫چون خیلی چیزهای دیگه رو از دست می‌داد.
‫و هر چه بیشتر به ویلچرش وابسته می‌شد...
‫زمان بازی کردنش و تلویزیون دیدنش بیشتر شد.
‫وقتی بقیه ما داشتیم صبحانه ‫ می‌خوردیم اون بازی می‌‌کرد.
‫بازی‌ها رو می‌برد مدرسه ‫ و توی خونه هم بازی می‌کرد.
‫وقتی خیلی بازی می‌کرد ‫واسه ما کاملا مشخص بود.
‫خسته می‌شد و اشتهاش رو از دست می‌داد.
‫به اندازه سابق خیلی سرحال و خوشحال نبود.
‫یادمه در مورد این حرف می‌زدیم...
‫که ماتس بیش از حد پای کامپیوتره.
‫[میا استین، خواهرش]
‫چندین بار سعی کردم که قانعش کنم ‫ بیشتر بره بیرون...
‫و کارهای متفاوتی بکنه.
‫بیا.
‫حالا میا پرتاب می‌کنه.
‫بذار ببینیم.
‫می‌تونه توپ رو پیدا کنه؟
‫مامان و بابا همیشه ما رو...
‫با فامیل‌ها و آشناها می‌بردن مسافرت.
‫اوایلش خوب بود...
‫ولی بعد مدتی سخت‌تر شد.
‫یادمه یه روزی قرار بود بریم کنسرت.
‫و ماتس یهویی تصمیم گرفت که باهامون نیاد.
‫خیلی وقت بود که همه‌مون ‫ مشتاق این کنسرت بودیم...
‫واسه همین سعی کردم مجابش کنم که بیاد...
‫ولی ماتس تصمیمش رو گرفته بود.
‫می‌خواست عصر رو مشغول بازی باشه.
‫- سلام. ‫- کجا می‌ری ارلند؟
‫کنسرت.
‫- هیجان‌زده‌ای؟ ‫- آره. خیلی.
‫آره.
‫- بابا؟ ‫- بله؟
‫ارتباطش با دوست‌هاش ‫ رو از دست داده بود.
‫اصلا یادم نیست که زمان دبیرستان ‫ دوستی داشته باشه.
‫سخته که از زندگیت لذت ببری ‫و از فرصت‌هات استفاده کنی...
‫وقتی که یکی از عزیزانت فرصت‌هاش...
‫کمتر و کمتر می‌شن.
‫نیمه‌شبه.
‫خوب بخوابی پسرم.
‫نه مرسی. آزمایش آخره.
‫داره هیجان‌انگیز می‌شه.
‫دارم می‌بندمش.
‫وقتی ماتس دبیرستانش تموم شد از اینجا رفت.
‫و از این تصمیمش خوشحاب بود.
‫با این‌که صرفا رفته بود ‫ طبقه اول خونه‌مون...
‫باز هم از آزادیش لذت می‌برد.
‫یکی از اولین کارهایی که کرد این بود که یکی ‫از تابلوهایی که دوست داشت رو آویزان کرد.
‫همچنین شروع به نوشتن یه وبلاگ کرد.
‫داد که تجهیزات مخصوصی واسش درست کنن.
‫با این می‌تونم برگردم. ‫می‌بینی؟
‫بنگ بنگ بنگ. ‫می‌تونی بپری اطراف.
‫- و به بعد به شلیک ادامه بدی. ‫- متوجه‌ام.
‫ایده‌های سازنده‌های این بازی محشره.
‫- اوهوم. ‫- یه دنیای کامل دیجیتالی خلق کردن.
‫درسته.
‫ماتس بهمون گفت که با بقیه بازی می‌کنه.
‫ولی فکر می‌کردیم این افراد ‫ماتس رو نمی‌شناسن...
‫چون هیچ‌وقت در واقعیت هم رو ندیدن ‫ و با هم حرف نزدن.
‫و طی ده سال آخر زندگیش...
‫احتمالا بیست هزار ساعت ‫رو صرف این بازی کرده بود.
‫دنیاش به نظر خیلی محدود می‌اومد.
‫اگه دوازده ساعت در روز رو صرف بازی کردن ‫بکنی احتمالا دیگه وقت واسه کاری نداری.
‫وقتی نداری که دوست‌هات رو ببینی.
‫و در واقع بزرگ‌ترین ناراحتی ما...
‫این بود که هرگز دوستی، عشق...
‫و یا احساس ایجاد تغییر رو توی ‫زندگی بقیه تجربه نمی‌کنه.
‫آخرین فیلم ضبط شده از ماتس...
‫حین عروسی عموش بود.
‫همین‌طوری خوابش برد و بعد دیگه رفت.
‫و دیگه تموم شده بود.
‫هرگز نمی‌تونی واسه فوت فرزندت آماده بشی.
‫من و اون جنگیدیم...
‫و سختی کشیدیم و و گمونم معمولا...
‫حس می‌کردم که تقصیر من بود...
‫که این‌طوری به دنیا اومده بود.
‫به نظرم ارتباطی با هم داشتیم که... ‫خیلی قوی بود.
‫اون پسر تمام زندگی من بود.
‫و طی چند روز آینده‌اش ‫ انگار زمان ثابت ایستاده بود.
‫فقط روی مبل می‌نشستیم و گریه می‌کردیم...
‫و مردم می‌اومدن و می‌رفتن و یهویی...
‫خیلی عجیب شده بود.
‫وقتی از جلوی آپارتمانش ‫ و وسایلش رد می‌شدم...
‫ویلچرش رو می‌دیدم که خالی بود...
‫خیلی عجیب بود.
‫آره.
‫و ما مونده بودیم. ‫رابرت و میا و من...
‫و حداقل بیست و چهار ساعتی ‫روی مبل نشسته بودیم.
‫و خوابمون نمی‌برد و همه‌چیز ‫ خیلی گنگ شده بود.
‫وقتی یکمی افکارمون رو جمع و جور کردیم...
‫به خودمون اومدیم و گفتیم که...
‫«ای وای. باید به دوست‌های اینترنتیش ‫ خبر بدیم.»
‫باید خبردار بشن که دیگه برنمی‌گرده.
‫و بعد گفتیم که «چطور خبر بدیم؟»
‫و رابرت یهویی یادش اومد که ‫ رمز وبلاگ ماتس رو داره.
‫گفت «شاید بتونم واردش بشم.»
‫«گمون نکنم خیلی مخاطب داشته باشه ‫ ولی امتحانش می‌کنم.»
‫و بعد نشست و همراه هم اون متن رو نوشتیم.
‫[ماجراجویی به پایان رسید]
‫[فرزند، برادر و دوست عزیزمان ‫ امشب ما را ترک کرد.]
‫[می‌توانید از این آدرس ایمیل ‫ با خانواده‌ی ما تماس بگیرید.]
‫و منتشرش کردیم دیگه.
‫اصلا مطمئن نبودیم که کسی می‌بینش یا نه.
‫[تسلیم می‌گم. ناراحت شدم که شنیدم. من فرصت ‫نکردم ببینمش. مشخص بود که آدم خوش‌قلب و...]
‫[دوست ماتس هستم. خانواده‌ی عزیز ماتس. ‫ماتس آدم خون‌گرم و دوست‌داشتنی‌ای بود که...]
‫و پشت سر هم ایمیل دریافت می‌کردیم.
‫خیلی گیج شده بودیم.
‫چه خبر شده؟
‫این‌ها دیگه کین؟
‫دیوانه شدن؟
‫کلی آدم نامه نوشتن.
‫اوضاع از کنترل خارج شده بود.
‫رابرت، ترود و میای عزیز...
‫ماتس برای من یه دوست واقعی بود.
‫بدون شک خیلی رمانتیک بود...
‫و در زمینه ارتباط با خانم‌ها خیلی موفق بود.
‫همیشه یه جمله‌ای می‌گفت که جو رو شاد کنه.
‫اگه بهش می‌گفتی می‌خوای بری فیلمی ببینی...
‫بعدا یادش می‌موند که اون فیلم رو دیدی.
‫گوش می‌کرد و بعد...
‫یادمه که قبلا در کنارم بود...
‫و می‌تونستم در مورد موضوعات ‫ مسخره‌ای باهاش حرف بزنم.
‫و تقریبا حس می‌کردم عضوی از خانوادمه.
‫مطمئن بودی همیشه وقتی ‫ چیزی بهت می‌گه از صمیم قلبه.
‫و مطمئن نیستم که می‌دونست...
‫که چه تاثیر بزرگی روی جمعیتی بزرگ داشت.
‫[وبلاگی که ماتس قبل از فوتش می‌نوشت ‫«تفکرات زندگی» نام داشت]
‫[وی تا آخر زندگیش به نوشتن ‫ در آن ادامه می‌داد]
‫[گوینده‌ای حرفه‌ای که صدایی شبیه ‫ ماتس داشت آن را بازخوانی کرده]
‫من سال 1989 به دنیا اومدم...
‫دقیقا موقعی که دیگه اکثر ‫ دهه هشتاد رو نبینم.
‫[ماتس]
‫خب موسیقی‌هایی که از اون ‫ دهه داریم خوب بودن...
‫ولی مد و استایلشون وحشتناک بود.
‫پدهای شونه، موهای عجیب و غریب...
‫و رنگ‌های پاستلی وحشتناک.
‫می‌دونم که یه سری این‌جور استایل‌ها ‫ رو می‌پسندن اما دلیلشون رو نمی‌دونم.
‫همون سالی بود که دیوار برلین خراب شد.
‫البته من چیزی ازش یادم نیست.
‫تفکرش واسم جالبه.
‫انگار که وقتی دیوار داشت ‫ خراب می‌شد من به دنیا اومدم.
‫تازه اولین ویلچر الکتریکیم رو خریدم.
‫چهار تا لاستیک بزرگ داره که ‫ واسه تمام مسیرها مناسبه.
‫باحاله نه؟
‫اسمش اسکتریور بود.
‫و با هم کلی ماجراجویی داشتیم.
‫ویلچرش انقدر خفن بود که ‫ وقتی وارد حیاط مدرسه شدم...
‫یه بچه کوچیک با سه‌چرخه‌اش می‌اومد پیشم...
‫به بالا نگاه می‌کرد و بهم می‌گفت...
‫«عوضی کنیم؟»
‫خوشحال می‌شم ویلچرم رو بهت بدم.
‫ولی بیماری عضلانی همراهش داره.
‫و بعد با خوشحالی سوار بر سه‌چرخه جدیدم ‫ به سمت غروب آفتاب می‌رفتم.
‫همراه بقیه بچه‌های معلول ‫ به اردوی تابستانی رفتم.
‫از کلش متنفر بودم.
‫بزرگ‌ترین مشکلی که با اردو داشتم...
‫سفرمون به شهر بازی بود.
‫اون داخل شبیه نمایش عجیب‌الخلقه‌ها بودیم.
‫شبیه یه نسخه ناجور و معلولانه ‫از «فرار از زندان» بود.
‫به روش‌های فرار فکر می‌کردم.
‫بقیه مردم خیره می‌شدن.
‫همیشه کلمات بزرگ و حامیانه می‌گفتن.
‫سلام. از پارک خوشت میاد؟
‫آره کر یا احمق نیستم که. ‫خیلی ممنون.
‫یه آپارتمان قشنگ و خانواده ‫ عزیزی در نزدیکی دارم.
‫کار نمی‌کنم چون نیازی ندارم.
‫یه سری فکر می‌کنن که خوش‌ شانسم.
‫واسه این دلایل خودم رو دارم.
‫یهویی ممکنه تبلیغ به نظر برسه.
‫به زودی درمورد قدم زدن توی ساحل...
‫و این‌که چقدر خوب به حرفاتون ‫ گوش می‌کنم می‌نویسم.
‫نه، می‌تونی آروم باشی.
‫از این ورودی به اونجا نمی‌ریم.
‫خوشبختانه من راه فرارم رو پیدا کردم.
‫یه صفحه کامپیوتر نیست.
‫دروازه‌ای به جاییه که قلبت مشتقاشه.
‫کامپیوتر رو روشن می‌کنم. موسیقی پخش می‌شه.
‫و بعد این دنیا رو ترک می‌کنم.
‫اکثر وقتم رو جایی به اسم آزرات سپری می‌کنم.
‫اونجا محدودیت‌هام وجود ندارن.
‫و می‌تونم هر کس که دلم می‌خواد باشم.
‫من ایبلین ردمور هستم، ‫کارگاه معروف و درست‌کار.
‫با نیروهای پلید مبارزه می‌کنه...
‫هر جایی که می‌ره دوست و دشمن پیدا می‌کنه.
‫ایبلین نسخه‌ای از خودمه.
‫با خصوصیاتی متفاوت.
‫خوبی آبجوی مجازی اینه که مست نمی‌شی.
‫صرفا تظاهر می‌کنی که شدی.
‫حتما از نظرتون مسخره‌ست...
‫ولی واسه کسی که نقش آفرینی می‌کنه ‫ چالش جالبیه.
‫در زندگی واقعی باید مثبت‌اندیش باشم...
‫با سختی‌ها بجنگم و لبخند به لب داشته باشم.
‫خیلی چیزها بودن که از دستشون دادم.
‫کلی دوست که می‌تونستم با اجبار خودم ‫به اجتماعی بودن به دست بیارم.
‫گمونم در اون صورت همیشه یکم خجالتی می‌بودم.
‫توی دبیرستان مهمونی بود...
‫دخترهای جذاب بودن...
‫و موتور بود، ‫کلی چیزهایی که یه پسر 17 ساده دوست داشت...
‫ولی همه فقط رویا بودن.
‫چیزهایی که دستم بهشون نمی‌رسید.
‫دقیقا به محض این‌که قرار بود بامزه‌ترین ‫ دختر مدرسه رو سوار کنم...
‫و با هم با ماشین بریم یه جای رمانتیک...
‫از این فانتزی خارج می‌شدم.
‫رویاها این‌طوری خوبن.
‫همیشه می‌تونی دوباره بری سراغشون.
‫خوبه که اسیر این ویلچرم...
‫وگرنه مادرم از نگرانی من سکته می‌کرد...
‫چون با موتور با سرعت ‫توی جاده رانندگی می‌کردم.
‫[فوت دوستمون، ترود، رابرت و میای عزیز. ‫ [من دوست ماتس هستم...]
‫ترود، رابرت و میای عزیز...
‫من دوست ماتس هستم و اون رو ‫از طریق ایبلین می‌شناختم.
‫من رهبر استارلایت هستم...
‫جامعه دوستانی که ایبلین ‫هشت سال عضو اون بود.
‫از طریق شخصیت‌هامون با هم دیدار می‌کردیم ‫ و پشت هر شخصیت یه انسان واقعیه.
‫و به همراه هم نقش آفرینی می‌کردیم.
‫بازیکن شخصیتی رو انتخاب می‌کنه ‫ و اون رو در میان...
‫ماجراها و مصیبت‌ها و ‫سختی‌ها راهنمایی می‌کنه.
‫نقش‌آفرینی اصلیتش صرفا ‫نقش آفرینی در قالب یه شخصه.
‫ما خودمون حرف‌ها و اعمال شخصیت‌هامون ‫ رو انتخاب می‌کنیم.
‫و از اونجایی که ایبلین خیلی درون‌گرا بود ‫تقریبا چیزی از زندگی واقعیش نمی‌دونستیم.
‫تمام مکالماتی که باهاش داشتیم ‫ از طریق پیام متنی بود.
‫و اکثر این پیام‌ها حین بازیمون ‫ ثبت و ذخیره می‌شد.
‫به صورت عمومی در انجمن‌هامون ‫ منتشر می‌شدن...
‫ولی یافتنشون واسه اکثر مردم آسون نیست.
‫این پیام‌ها شامل مکالمات بازی...
‫و خاطرات بازیکن‌ها و بحث‌های انجمنمون هستش.
‫در مجموع 42 هزار صفحه هستند.
‫پس وقتی ماتس نوشت...
‫من مرد احساسی‌ای هستم ‫و اکثرا از قلبم پیروی می‌کنم...
‫می‌دونیم که این رو در تاریخ ‫سی‌ام اوت سال 2012 گفته.
‫مکان و حرف افراد اطرافش رو هم داریم.
‫همچنین احساسات اعتمال ایبلین هم ‫در آرشیو ذخیره شدن.
‫[ایبلین روراست اما ناراحت به نظر می‌رسد]
‫[ایبلین به آسمان نگاهی می‌کند ‫ و آهی عمیق می‌کشد]
‫[در کاسه سوپ می‌ریزد]
‫[این آرشیو عظیم این امکان رو فراهم کرد که ‫ زندگی ماتس در دنیای وارکرفت بازسازی کنیم]
‫[همچنین انیمیشن‌سازان توسط مدل‌هایی از ‫ خود بازی سکانس‌هایی را ایجاد کردند]
‫[همچنین توضیحات شخصیت‌ها بازسازی شده]
‫[تمامی مکالماتی که بین ماتس و دوستانش رخ ‫ داده توسط صداپیشه‌ها دوباره خوانده شده]
‫[جنگل الوین، آزروت]
‫فوتبال خوبی بود.
‫- عجب سوپیه. ‫- آره!
‫عصری گرم و خوب در آزروت بود.
‫دور آتیش نشسته بودیم و از نوشیدنی ‫ و داستان‌هامون لذت می‌بردیم.
‫وقتی اونجا نشسته بودیم...
‫یه زیبای اسرارآمیز با ‫موی تیره از جنگل اومد.
‫مطمئن نیستم این اتفاق چطوری رخ داد...
‫ولی شروع کرد به اذیت کردن ‫و خوش و بش با شخصیت من.
‫من هم خوشم اومده بود.
‫شخصیتم همون‌جا نشسته بود. ‫اصلا نمی‌دونست که چیکار کنه.
‫داره باهات خوش و بش می‌کنه. ‫برو دنبالش.
‫نه بابا. خوش و بش نکرد.
‫مشخصا ازت خوشش میاد.
‫خوم...
‫بالاخره ایبلین بلند شد.
‫و زن اسرارآمیز رو تعقیب کرد.
‫و بدین‌ترتیب شروع شد.
‫یه خصوصیت خیلی هیجان‌انگیزی داشت.
‫طنزش. رفتارش.
‫دلباخته‌اش شده بودم.
‫که ببینم قضیه‌شون چیه. ‫من هم همین کار رو کردم.
‫می‌شه به راحتی ریشه‌کن کردنش.
‫در زندگی واقعی اون موقع 17 سالم بود. ‫اصلا بلد نبودم با دخترها حرف بزنم.
‫اصلا توی عمرم هیچ‌وقت به اندازه ‫الان مشروب نمی‌خوردم...
‫و با این‌که یه لیوان شاید هم بد نباشه...
‫پیش‌خدمت‌های احمق دائم دوباره پرش می‌کنن...
‫واسه همین آخر شب اصلا نمی‌فهمی چقدر خوردی!
‫واقعا باید یه چیز متفاوت پیدا کنم...
‫خوشبختانه تقریبا تمام شخصیت‌های ‫ این دنیا زیبا بودن.
‫از نظر خیلی‌ها این ممکنه احمقانه باشه...
‫ولی حداقل دیگه ظواهر مهم نیست.
‫فقط شخصیت مهمه.
‫دوباره دارم کسب و کارم رو راه می‌اندازم. ‫حتی دیروز اولین مشتریم اومد.
‫زمان خودم چند تا پرونده حل کردم. ‫یه سازمان کوچیکیم.
‫بیا.
‫کارت قدیمیمه.
‫بهتره بری پخشش کنی.
‫ایبلین ردمور. کارآگاه خصوصی در خدمتتون.
‫صرفا یه بوسه مجازی بود.
‫ولی واقعا حسش می‌کردم.
‫این نزدیک‌ترین تجربه من ‫ به علاقه داشتن به کسی بود
‫محشر بود.
‫اوه.
‫بالاخره از کل شب سنگ پرت کردن خسته می‌شی.
‫به خدا دنیا داره عجیب می‌شه.
‫فقط باید ادامه بدی و سرت رو گرم کنی.
‫موضوع حرفشون فقط...
‫[خیلی وقته ازت خبری نیست]
‫[امیدوارم دوباره پیدات بشه]
‫یهویی غیبش زده بود.
‫حتما یه جایی بود دیگه.
‫هر جایی که هستی به یادتم رومر.
‫[بردا، هلند]
‫داشتم در جنگل الوین در نزدیکی ‫گلدشایر قدم می‌زدم.
‫سوپش حرف نداره.
‫و بعد دو نفر رو کنار آتیش دیدم...
‫که نزدیک دریاچه بودن.
‫[لیزت، «رومر»]
‫و گفتم که...
‫بذار کلاهش رو بدزدم ببینم چی می‌شه.
‫اصلا فکر و نقشه‌ای پشتش نبود...
‫صرفا این‌که ببینم چی می‌شه.
‫کل اون قضیه «قرار گذاشتن» ‫رو با هم تجربه کردیم...
‫و بهم گل می‌داد.
‫هوم...
‫یکم شاید خنده‌دار باشه، ‫اما همچنان کار قشنگیه.
‫یعنی شاید همه دخترها بگن که گل نمی‌خوان.
‫ولی عاشق وقتی هستیم که گل دریافت می‌کنیم.
‫هیچ‌وقت نتونستم ببینمش چون که...
‫نمی‌خواست تماس تصویری بگیره ‫یا دوربینش رو روشن کنه.
‫اکثرا صرفا توی صفحه چت ‫ پیام متنی می‌نوشت.
‫و همچنین ازش خواستیم که...
‫توی کانال صوتیمون عضو بشه که ‫با هم حرف بزنیم...
‫ولی قبول نکرد.
‫خب من شبیه یکی از دوستان دانش‌آموزم ‫تصورش می‌کردم...
‫چون که خب همسن من بود.
‫که دبیرستانی بود و توی مدرسه قدم می‌زد و...
‫همین چیزها دیگه، مثلا بعد مدرسه...
‫همراه یه سری دوستانش می‌رفت مرکزشهر...
‫که بازی‌فروشی‌ها رو ببینه.
‫علایق مشترکیش داشتیم، ‫هر شب آنلاین می‌شدیم...
‫حرف می‌زدیم و خوش‌گذرونی می‌کردیم.
‫کل شب بازی می‌کردم.
‫و از یه جایی نمراتم افت کرد.
‫کلی دعوا با والدینم داشتم.
‫گفتن نمراتت دارن کم می‌شن. ‫نباید امتحان‌هات رو بیفتی.
‫خوب نیست انقدر داخل خونه باشی. ‫باید فعالیت داشته باشی.
‫مادرم می‌گفت همین الان باید خاموشش کنم...
‫وگرنه مودم رو خاموش می‌کنه که ‫اینترنت قطع بشه...
‫من هم می‌گفتم ‫ «نه، نه، بذار یکم دیگه بازی کنم.»
‫و «خودم نیم ساعت دیگه خاموشش می‌کنم.»
‫که البته حقیقت نداشت.
‫و در آخر حاصلش این شد که کامپیوترم ‫رو ازم گرفتن.
‫سعی کردم که بهشون بگم ‫ «دوست‌هام نمی‌دونن که قرار نیست بیام...»
‫«می‌شه حداقل پسش بدین که بهشون خبر بدم؟»
‫و گفتن که «لزومی نداره خبر بدی ‫ چون دوست‌های واقعی نیستن.»
‫«چرا انقدر بهشون اهمیت می‌دی؟ ‫تو که اصلا ندیدیشون.»
‫«با هم بیرون نرفتید.»
‫خیلی دردناک بود.
‫واسه همین افسرده شدم.
‫هوم...
‫دیگه دلیلی پیدا نمی‌کردم ‫ که از تختم بیام بیرون.
‫«واسه چی زندگی می‌کنم؟»
‫از این قبیل افکار داشتم.
‫در آخر این‌طوری بودم که ‫«خیلی‌خب، خیلی وقته نبودم...»
‫«باید یه جوری بهشون خبر بدم که چی شده...»
‫و به سرم زد که برم کتابخونه، ‫چون اونجا کامپیوتر داشتن.
‫سلام لیز! ‫خوشحالم دوباره پیدات شده.
‫خب اول ازم پرسید که حالم چطوره.
‫بهش گفتم «کنار میام و صبر می‌کنم.»
‫خوشحال می‌شم دوباره باهات حرف بزنم. ‫واسه همین امیدوارم پیدات بشه.
‫اگه نمی‌تونی درک می‌کنم.
‫ایبلین واقعا ستون حمایت‌گر بزرگی بود. ‫می‌شه این‌طور بیانش کرد...
‫چون دوستی بود که می‌تونستم باهاش...
‫در مورد اتفاقات روزمره زندگیم حرف بزنم.
‫دوباره سلام، کریسمس مبارک.
‫گمونم اون بخشی از چیزهایی بود که...
‫باعث شد اون دوره‌ی افسردگیم رو ‫پشت‌سر بذارم.
‫سلام لیز. تابستونت تا الان چطور بوده؟
‫ممنون که امسال انقدر باهام حرف زدی.
‫این هم یه چیزی که امروز نوشتم. ‫امیدوارم خوشت بیاد.
‫آقا و خانم روورز عزیز...
‫شاید من رو نشناسید، ‫ولی من دوستِ دخترتون لیزت هستم.
‫من و چندین دوست دیگه نگرانش هستیم.
‫شنیدیم که کامپیوترش رو ازش گرفتید.
‫و در آخر نامه‌ای واسه والدینم نوشت...
‫که ازشون خواسته بود کامپیوترم ‫ رو بهم پس بدن...
‫و در موردش باهام حرف بزنن.
‫و ازم خواست که به والدینم نشونش بدم. ‫و من هم دادم.
‫مطمئن نیستم که چرا نمی‌ذارید بازی کنه...
‫ولی حتما یه راه دیگه واسه حل این مشکل هست.
‫سعی نکنید اجبارش کنید. ‫سعی کنید به توافق برسید.
‫فقط ازتون می‌خوام به کارتون فکر کنید...
‫و سعی کنید راه‌حلی پیدا کنید ‫که همه راضی باشن...
‫چون کاری که الان کردید درست نیست.
‫از نظرم واقعا واسشون تجربه عجیبی بوده...
‫مخصوصا خوندن نامه‌ای که...
‫توسط کسی نوشته شده که نگران دخترته...
‫که بینتون سه کشور فاصله هست.
‫از نظرم انسان محشریه...
‫و اون رو از دوستان نزدیک خودم می‌دونم.
‫از طرف یه دوست نگران، ‫ماتس استین، از نروژ.
‫ایول!
‫ایبلین رو کشیدم که رومر رو بغل کرده.
‫روش نوشته بود «هشدار می‌دم که عکسش ‫خیلی بامزه‌ست.» و لبخند کشیده بودم.
‫و عکس رو واسه ماتس فرستادم.
‫تحت تاثیر قرار گرفته بودم. ‫واقعا هدیه محشری بود.
‫همیشه وقتی می‌بینمش لبخند می‌زنم.
‫توی این دنیای دیگه...
‫دختره ویلچر یا چیزهای متفاوت رو نمی‌دید.
‫روحم، قلبم و ذهنم رو می‌دید...
‫که توی بدنی زیبا و قوی بود.
‫- خود ماتسه. ‫- آره، آره.
‫توی زندگی واقعی ضعیف‌تر شدم...
‫و حتی نمی‌تونم مثل قبلا شام خوشمزه ‫ کریسمسم رو بخورم.
‫موز و شکر.
‫اسموتی میاست.
‫تماشای غذا خوردن بقیه عجیبه.
‫دلم واسه طعم‌ها تنگ شده.
‫آخه من دستگاه غذای خودم رو دارم.
‫که غذای مایع رو به بدنم پمپاژ می‌کنه.
‫با بهترین نمرات فارغ‌التحصیل شدم.
‫از بهترین‌ها بودم.
‫ولی شغلی ندارم، جایی ندارم که برم.
‫آرزوم اینه که بتونم کار کنم، ‫که احترام و ارزش رو احساس کنم.
‫قبل این‌که با ایبلین آشنا بشم ‫می‌دیدمش که به اطراف می‌دوید.
‫[زنیا، «رایک»]
‫هر روز وقتی وارد بازی می‌شد...
‫مسیر ثابتی رو...
‫حدود نیم‌ ساعت می‌دوید.
‫و بعد شروع به حرف زدم کردیم.
‫و بهم گفت شغل داره و صبح زود هر روز ‫کار می‌کنه.
‫ولی آخه هر روز صبح زود بازی می‌کرد.
‫پس به استارلایت اعتماد نداری...
‫خیلی مشتاق نبود که بگه شغلش چیه.
‫با خودم فکر می‌کردم که «مشکلی داره؟»
‫ولی نمی‌خواستم فضولی کنم.
‫و در مورد زندگی شخصی خودم بهش گفتم.
‫[هورسنس، دانمارک]
‫من نمی‌تونستم اون‌طور که می‌خواستم ‫ با پسرم ارتباط برقرار کنم...
‫اون اوتیسم داره و...
‫حس می‌کردم مادر بدیم که نمی‌تونم به ‫ پسرم احساس خوبی بدم.
‫واقعا سخت بود.
‫چهار سالی حتی نمی‌تونستم بیرون برم.
‫حتی مدرسه نمی‌رفتم.
‫فقط خونه می‌موندم.
‫توی تخت دراز می‌کشیدم که از همه چیز ‫ دور باشم.
‫دوست نداشت که لمسش بکنی.
‫وقتی می‌خواستم برم بخوابم، ‫مامانم می‌خواست که بغلش کنم.
‫- و من هم این‌طوری بودم که... ‫- نمی‌خواست.
‫آره. «چرا؟»
‫و گمونم بخاطر این بود که با مادرم ‫ارتباطی نداشتم.
‫و سعی کردم این رو به ایبلین توضیح بدم.
‫و بعد... اون ساکت شد.
‫و گفت که «خب سعی کن از ‫طریق بازی باهاش ارتباط برقرار بکنی...»
‫«چون خودت که دیدی دوست داره بازی کنه.»
‫«و من هم گفتم نکته خوبیه.»
‫یادمه با بازی کردن خیلی بهم خوش می‌گذشت.
‫و تقریبا حس می‌کردم عضوی از خانواده‌ام.
‫ولی واسه اکثر چیزها راه حلی هست.
‫وقتی که یاد گرفتم می‌شه داخل بازی‌ ‫آدم‌ها رو بغل کرد رو یادمه.
‫میکل یه روزی اومد...
‫و گفت که «داخل بازی یه حرکتی هست.»
‫«می‌شه این‌طوری یکی رو بغل کرد.»
‫واقعا امیدوار بودم که مامانم بپذیرش.
‫احساس... خوشحالی می‌کردم...
‫چون می‌تونستم خواسته مادرم رو ‫ برآورده کنم...
‫بدون این‌که احساس معذب بودن بهم دست بده.
‫از ایبلین پرسیدم «چیکار کردی؟»
‫و اون هم گفت ‫«خوبه نه؟ راه جدیدی واسه ارتباط با پسرته.»
‫من هم گفتم «درسته، ولی همچنان ‫ بغل واقعی می‌خوام.»
‫و اون هم گفت «می‌تونی روش کار کنی.»
‫کارت قشنگ نبود.
‫فکر نمی‌کردم زنده بشن.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- سقوط می‌کنم.
‫- هنوز؟ نه بابا. ‫- نه، افتادم روی زمین.
‫خیلی کمک کرد.
‫چیزهایی بهم می‌گفت که توی زندگی ‫واقعی نمی‌تونست بهم بگه.
‫- ولی مدرسه گفت خوب پیش رفت؟ ‫- آره.
‫اولین باری بود که توی عمرم عشق رو ‫ حس می‌کردم...
‫و می‌تونستم عشق رو درک کنم.
‫و یکی از...
‫بهترین احساساتی بود که تجربه کردم ‫و این‌طوری بودم که...
‫«همین رو می‌خواستم!»
‫فقط باید بگم...
‫و بعد ایبلین بهم گفت...
‫گاهی اوقات باید دل رو بزنی به دریا، ‫مهم نیست که چقدر می‌ترسی.
‫من یه حیوان خانگی دارم.
‫اسمش رو گذاشتم گرگی. ‫واقعا طبیعت رو دوست دارم.
‫ماموریت روزانه‌ات رو انجام دادی.
‫پونصد امتیاز واسه تو.
‫هر از گاهی از خودت قدردانی بکن.
‫اکثر مشکلات راه حلی دارن.
‫از اون موقع به بعد...
‫واقعا هر روز رفتی مدرسه. ‫پیاده رفتی.
‫آره. هر روز.
‫من گند می‌زنم و شما سعی می‌کنین درستش کنین!
‫از منفی‌ترین آدم دنیا...
‫تبدیل به کسی شدم که بقیه رو تحمل می‌کرد.
‫اسم ایبلین پخش شده بود.
‫و راستش رو بخواید، ‫به نظرم شغل کارآگاهی...
‫واسش بخاطر این بود که با بقیه آشنا بشه.
‫امیدوارم اوضاع درست بشه.
‫خیلی همدل و فهمیده بود...
‫[ریکه، «اتین»]
‫خوب می‌فهمید که چی لازم داری.
‫من ماه‌ها احساس بی‌فایده بودن داشتن. ‫می‌ترسیدم با بقیه ارتباط برقرار کنم.
‫[کریستین «استوئن»]
‫کسی رو نداشتم که باهاش حرف بزنم.
‫و یهویی ازم پرسید...
‫«حالت چطوره؟»
‫و من هم همه‌چیز رو بهش گفتم. ‫گفتم که چه احساس وحشتناکی دارم.
‫شاید خیلی این‌طور به نظر نرسه، ‫ولی خیلی واسم مهم بود.
‫من کنارتم.
‫واقعا براش مهم بود که ‫در مورد چی حرف می‌زنی.
‫فکر نکنم حتی فهمیده باشه ‫ که چقدر روم تاثیر داشته.
‫توی استارلایت همه خوشحال بودن که ‫یه جلسه آشنایی واقعی گذاشته بودن.
‫که هم دیگه رو واسه اولین بار ببینن.
‫خیلی هیجان‌زده و مشتاق بودم که ‫ایبلین رو ببینم...
‫که بتونم بالاخره توی دنیای واقعی هم ‫باهاش آشنا بشم...
‫که بالاخره اون مکالمات رو ‫ رودررو داشته باشیم.
‫به جای این‌که فقط به هم پیام بدیم.
‫ازش پرسیدم که «تو هم میای؟»...
‫«چون همه دارن میان.»
‫ولی اون گفت نمیاد. ‫که یه سری کار دیگه داره که باید انجام بده.
‫و من ناامید شدم.
‫اولین باری بود که تنهایی به یه کشور ‫دیگه سفر می‌کردم...
‫که به نظرم فوق‌العاده بود.
‫کسی رو ندیده بودم.
‫پس همه چهره‌ها غریبه بودن ‫و کسی رو نمی‌شناختم.
‫ناراحت بودیم که ایبلین خودش ‫ نتونست بیاد دانمارک.
‫[کای سیمون، «نومین»، رهبر انجمن استارلایت]
‫پس واسش نامه نوشتم که بگم...
‫«تماس صوتی هم داریم. می‌خوای بیای؟»
‫و قبول نکرد که بیاد توی تماس صوتی.
‫واسه همین دوربینم رو درآوردم و عکس گرفتم...
‫که بتونیم واسه ایبلین بفرستیم.
‫سلام همگی!
‫عشق واسه من همیشه موضوع عجیبی بوده.
‫انگار که اصلا واسه من ساخته نشده.
‫و اون توی یه کشور دیگه زندگی می‌کرد...
‫واسه همین بخشی از وجودم خبر داشت ‫ که هرگز اتفاقی رخ نمی‌ده.
‫قضیه ویلچر و این داستان‌ها سختش می‌کردن.
‫این افکار تیره من رو به پایین می‌کشیدن.
‫بهانه درست می‌کردن.
‫حداقل توی فضای آنلاین می‌تونستم ‫هر کاری که دلم می‌خواد بکنم.
‫اسمم ایبلینه.
‫ایبلین ردمور.
‫درحال حاضر در «خنجر نوک سمی» زندگی می‌کنم.
‫باورت نمی‌شه چقدر خوش می‌گذره از ‫سقفی به سقف دیگه بپری.
‫خب ممکنه عواقب بدی داشته باشه.
‫عالیه.
‫داشتم توی استورم‌ویند قدم می‌زدم...
‫و بعد متوجه شدم که ایبلین اونجاست.
‫واقعا ناراحت‌کننده بود...
‫چون حس می‌کردم خیلی کار زشتی کرده ‫ که قبلش بهم خبر نداده.
‫یعنی تازه دوباره به بازی برگشته بودم...
‫واسه همین خیلی ناراحت شدم.
‫همچنین متوجه نمی‌شد که چرا از دستش ناراحتم.
‫جذابیتش رو از دست دادم. ‫حس می‌کردم دارم خفه می‌شم.
‫الان حس می‌کنم که تنهایی بهترم.
‫رهاترم.
‫توی تعهد خوب نیستم.
‫نمی‌دونم چرا، صرفا...
‫خودم رو از بقیه رها می‌کنم و ادامه می‌دم.
‫همیشه همین کار رو کردم.
‫توی دنیای وارکرفت با ‫زن‌های زیادی خوش و بش کردم و باهاشون بودم.
‫ولی دیگه مثل اون نیست.
‫هرگز از احساساتم بهش نگفتم.
‫یادمه که فکر می‌کردم...
‫کاش معلول نبودم.
‫همیشه بهانه‌ام این بود.
‫چرا با این شرایط به دنیا اومدم؟
‫هر چی بیشتر می‌گذره بدنم بیشتر احساس ‫زندانی رو بهم می‌ده که من رو اسیر کرده.
‫طی چند سال اخیر استفاده از ‫کامپیوتر سخت‌تر شده.
‫همیشه دستم به یه دکمه نمی‌رسه.
‫و البته این دکمه یه جایی به کار میاد.
‫کمکمون کن!
‫زود، تو رو خدا!
‫می‌خوای همین‌طوری منتظر بمونی؟
‫چه مرگته؟
‫خیلی بی‌فایده‌ای!
‫راستی، من اریکام.
‫خیال می‌کنه اونجا جاش امنه. ‫نمی‌دونم چرا یه نفر باید...
‫چابکی از خصوصیات مهم سرکش‌هاست.
‫وای، تو چه مرگته؟
‫ایبلین، احمقی مگه؟
‫اصلا ازش خوشم نمیاد.
‫آتیش به پا کنه و زود عصبانی می‌شه.
‫اصلا به اون حرومزاده اعتماد ندارم.
‫سخته که جلوی حرف‌هام رو بگیرم.
‫یه مجرم و مظنون قدیمیه.
‫تا حالا کسی به این پررویی ندیدم.
‫اصلا قصد نداشتم چنین آدمی باشم، ‫ولی خب شدم.
‫باید آروم باشی و بی‌خیال ‫این قضایا بشی ایبلین.
‫اگه این‌طوری حرف بزنی توی دردسر می‌افتی.
‫حرف‌هات بقیه رو ناراحت می‌کنن. ‫باید بی‌خیال بشی.
‫سعی می‌کرد رهبر افرادی باشن که اونجا بودن.
‫که حداقل واسه استارلایت مبارزه کنه...
‫منصفانه نیست!
‫خشم و نفرتش. چند بار بهم گفت برم ‫درم رو بذارم!
‫تو انسانیت و...
‫اشتیاقی که رهبران خوب دارن رو نداری.
‫شاید بتونی وظایفت رو انجام بدی. ‫ولی به چه قیمتی؟
‫من دیگه طاقت ندارم.
‫ناراحت شدم.
‫بهش گفتم که «من رو ناراحت کردی.»
‫«به استارلایت اهمیت نمی‌دی؟»
‫و گفت که «این‌ها قوانین مسخره‌ی ‫انجمن مسخره‌ای توی یه بازی مسخره‌ست.»
‫«نمی‌خوام دیگه با این مسخره بازی کنم.»
‫و بعد واقعا اون شب از حسابش خارج شد
‫و من با خودم گفتم... ‫«خدای من.»
‫و یه سالی باهاش حرف نزدم.
‫[اسلو، نروژ]
‫قضیه‌ی رابطه‌اش به نقطه‌ای رسیده بود ‫ که روش فشار می‌ذاشت.
‫[کای سیمون، «نومین»، رهبر انجمن استارلایت]
‫امکانات مناسب واسه هدایت و کنار ‫اومدن باهاش رو نداشت.
‫و این داشت روی...
‫مراسم‌هایی که توشون شرکت می‌کرد، مراسم‌هایی ‫ که بقیه شرکت می‌کردن تاثیر می‌ذاشت.
‫یا روی نحوه صحبت مردم ‫ در مورد هم تاثیر می‌ذاشت.
‫یه سری جناح‌گیری می‌کردن.
‫بقیه‌ی اعضای انجمن ازش فاصله گرفتن.
‫نمی‌خواستن که قاطی این خصومت‌ها بشن.
‫و دوست ندارم که بیست دقیقه صرف این کنم...
‫و یه سری هم بودن که می‌اومدن ‫پیشمون و می‌گفتن...
‫«این سومین باریه که دعوا شروع کرده.»
‫واسه همین لازم بود با ایبلین حرف بزنم.
‫و یه روز واسش نامه نوشتم و پرسیدم ‫ اشکالی نداره یه سری بهش بزنم؟
‫هر دو توی اسلو زندگی می‌کردیم، ‫با اتوبوس مسیر کوتاهی می‌بود.
‫و جوابی که دریافت کردم خیلی خیلی تند بود.
‫نه، نمی‌خواست که کسی ببینش.
‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم نمی‌تونم نفس بکشم.
‫می‌شه این دکمه رو نگه داری؟
‫خوشبختانه وقتی این اتفاق رخ می‌داد...
‫همیشه یکی کنارم بود که کمک کنه.
‫یازده تاشون تمام وقت باهام کار می‌کردن.
‫یه روزی سینه‌ام صدای خرخر بدی می‌داد.
‫تا حالا چنین چیزی رو تجربه نکرده بودم.
‫نمی‌تونستم نفس بکشم و با وحشت تقلا می‌کردم.
‫یادمه که قبل از رسیدنم به بیمارستان...
‫مادرم با وحشت گریه می‌کرد.
‫بنا به دلیلی همه‌جا سفید و سرد بود.
‫مثل کوهستان هیمالیا بود.
‫احتمالا ذهنم داشت گولم می‌زد.
‫ولی من اونجا بودم.
‫یادمه با خودم می‌گفتم...
‫«دیگه تموم شد.»
‫«این آخرشه.»
‫بالاخره چشم‌هام توی اورژانس وا شد.
‫یکی از سخت‌ترین چیزهایی بود که ‫تجربه کردم...
‫با این‌که خیلی چیزها تجربه کردم.
‫الان وقت مرگ نیست.
‫دورانی پیش می‌اومد که ایبلین از ‫حسابش خارج می‌شد...
‫و تا مدتی طولانی دیگه نمی‌دیدمش ‫ که بیاد توی بازی.
‫و یه حس آزاردهنده‌ای می‌گفت ‫ که یه مشکلی هست.
‫می‌گفت که رفته بود مسافرت.
‫و من هم با خودم فکر می‌کردم...
‫که یه چیزی رو بهم نمی‌گه.
‫یادمه یه بار ازش پرسیدم ‫ «نکنه رفتی زندانی چیزی؟»
‫و اون هم گفت «نه، رفته بودم مسافرت.»
‫و من هم پرسیدم...
‫«مسافرت رفته بودی بیمارستان؟»
‫تا پنج دقیقه بهم جواب نداد.
‫و بعد جواب داد که «ببخشید، رفتم دستشویی.»
‫و بعد بهش گفتم...
‫«مسافرت رفته بودی بیمارستان؟»
‫گفت «نه، نه، نه، نه، نرفتم بیمارستان...»
‫و گمونم بعدش ده بار گفت «نه.»
‫«نه، نه، نه، نه، نه، بیمارستان نه.»
‫ازش پرسیدم که ازم ناراحت شده؟
‫فقط «شب بخیر» گفت.
‫فقط باید از اون شهر خارج می‌شدم، ‫ازش دور می‌شدم.
‫بازی‌ها پناهگاه منن.
‫اینجا جام امنه. ‫احساس ارزش و احترام دارم.
‫پناهگاهم تهدید شده؟
‫دیگه نمی‌تونم اصلا بازی کنم؟
‫گمونم سعی می‌کنم از چیزی فرار کنم که ‫ نمی‌شه ازش فرار کرد.
‫خودم.
‫و بعد بهم گفت «می‌خوام یه چیزی بهت بگم.»
‫«راستش من روی ویلچر می‌شینم. ‫فقط دو تا انگشتم رو می‌تونم تکون بدم.»
‫«بیماری دوشن دارم و نمی‌دونم ‫ که کی قراره بمیرم.»
‫و گفت که نمی‌خوام واسش دلسوزی کنم.
‫«تو تنها کسی هستی که خبر داره...»
‫«و تو تنها کسی هستی که باید ‫خبر داشته باشه...»
‫«چون نمی‌خوام کسی بفهمه که من مریضم.»
‫بهش گفتم «از چی می‌ترسی؟»
‫گفت که «می‌ترسه بی‌اهمیت باشه.»
‫«باید حواست باشه...»
‫«من اینجا توی خونه‌ام...»
‫«با بیماری دوشن نشستم.»
‫«واقعا از مرگ می‌ترسم. نمی‌تونم...»
‫«نمی‌تونم بدون این که واسه کسی مهم ‫باشم همین‌طوری بمیرم.»
‫بهش گفتم...
‫«به نظرم روی زندگی کلی‌ها ‫ تاثیر بزرگی گذاشتی...»
‫و اون قبول نکرد.
‫و من گفتم «توی زندگی من و ‫میکل که مهم بودی.»
‫به نظرم اگه بخاطر اون نبود...
‫زندگیم انقدر خوب نبود.
‫اگه اون نبود...
‫رابطه‌ام با مامانم انقدر قوی نبود...
‫یا امروز نقاشی نمی‌کردم ‫و مدرسه هم نمی‌رفتم.
‫گمونم صرفا فقط توی اتاقم نشسته بودم...
‫و از خودم متنفر بودم چون نمی‌فهمیدم...
‫که چرا با بقیه و همه‌چیز متفاوتم.
‫آره دیگه.
‫گفتنش از چیزی که فکر می‌کردم سخت‌تر بود.
‫بهش گفتم که چقدر واسمون مهمه. هم...
‫و بعد اون گفت...
‫«باعث شد خیلی حس خوبی داشته باشم.»
‫«بابتش ممنونم.»
‫و بعد گفتم «خب معلومه که واسه‌ی ‫همه‌ی ما مهمی.»
‫و بعد یه فهرست از اسم‌هایی درست ‫کردم که بهشون کمک کرده بود.
‫و اون هم جواب داد...
‫«خیلی احساساتی شدم.»
‫و من هم گفتم ‫ «باید هم هر از گاهی احساسی بشی...»
‫«اون وقت می‌فهمی که واسه مردم مهم بودی.»
‫«و واقعا کاش به بقیه هم می‌گفتی.»
‫هنوز بهش فکر می‌کنم.
‫قضیه اولین کسی که بهش علاقه‌مند ‫می‌شی خیلی عجیبه.
‫این وبلاگ درمورد زندگی من به عنوان ‫یه مرد جوان و معلول در نروژه.
‫من با بیماری‌ای عضلانی به اسم ‫ دیستروفی عضلانی دوشن به دنیا اومدم.
‫باعث می‌شه به آرامی عضلاتم از بین برن ‫ و در نهایت ضعیف بشم...
‫یه زمانی می‌تونستم راه برم. ‫ولی الان به ویلچر نیاز دارم.
‫بیا.
‫خداروشکر اون دوران گذشت.
‫خوشحالم که داستانم و تفکرات زندگیم ‫ رو با شما به اشتراک می‌ذارم.
‫و... بیشتر از خوندنش شوکه شده بودم.
‫عضلاتش به آرومی دارن نابود می‌شن ‫ و یعنی در آخر می‌میره.
‫در مورد اون یه چیز هیجان‌انگیزی وجود ‫ داشت...
‫طنزش، رفتارش...
‫طوری که خودش رو بروز می‌داد.
‫یادمه که فکر می‌کردم...
‫«کاش معلول نبودم.»
‫خوب درک می‌کنم که آدم نخواد ‫متفاوت قضاوت بشه...
‫چون مردم وقتی بفهمن رفتارشون باهات ‫ متفاوت می‌شه...
‫و این‌که ترس واقعا منطقی‌ایه.
‫ولی در عین سال من در طول این سال‌ها ‫ خیلی از مشکلات خودم رو بهش گفتم...
‫ولی اون هیچ‌وقت به من اعتماد نکرد و ‫ این یکم...
‫یکم اشتباهه.
‫عجیبه که اون اعتماد متقابل نباشه.
‫و با خودم فکر می‌کردم که...
‫«خب، نمی‌دونم چه پاسخی باید بدم.»
‫و این‌که «تو همچنان خودتی ‫ و واسه من فرقی نکردی.»
‫خب به جز اون بخش واقعا چیزی واسم ‫عوض نشده بود، چون...
‫خب واقعا به شرایط طبیعی برگشتیم.
‫اول ماتس یه نامه عذرخواهی بابت ‫ناراحت کردن بقیه توی انجمن نوشت.
‫من مرد احساسی‌ای هستم و اغلب ‫احساساتم رو دنبال می‌کنم.
‫ببخشید.
‫بعدا تصمیم گرفت وبلاگی که داره ‫ می‌نویسه رو به اشتراک بذاره.
‫و حین خوندنش یکی از چیزهایی که ‫خیلی ناراحتم کرد...
‫این بود که نمی‌تونستم اون‌جوری که ‫ حین مشکلات کنارمون بود، کنارش باشم.
‫با محبت و احترام باهاش برخورد می‌شد.
‫و این به نظرم حمایت...
‫و امنیت لازم برای به اشتراک گذاشتن ‫ بیشتر رو بهش داد.
‫مرد جوانی در دهه سوم زندگیش...
‫با دفتر مرکزی اسلو تماس گرفته.
‫قبول کرد که توی یه ویدئوی آموزنده...
‫در مورد تجهیزات مخصوص شرکت کنه.
‫فیلمش در کل نروژ پخش شد...
‫و نشون داد که تجهیزات مخصوص...
‫چقدر می‌تونه به مردم ‫در شرایط مشابه به مردم کمک کنه...
‫که بتونن با کامپیوتر کار کنن.
‫کل مستند به دور از چشم والدینش ساخته شد...
‫و این واقعا مناس اونه.
‫وقتی که قصدش رو داره، ‫وقتی تصمیمش رو گرفته.
‫«بیا درگیر چیزهای بی‌اهمیت مثل...»
‫«فهمیدن والدین در این مورد نشیم.»
‫«خیلی بهتره که صرفا انجامش بدیم.»
‫ایمیل‌هاشون رو به پست وبلاگ می‌فرستادن.
‫واقعا نمی‌تونستم بروز بدم...
‫چطور...
‫می‌دونید، که چطور بهشون این همه ‫سال پسرشون واسم چیکار کرده...
‫واسه همین خیلی نامه کاملی ننوشتم.
‫گمونم فقط دو تا پاراگراف واسشون نوشتم.
‫هم...
‫که صرفا بهشون بگم...
‫که پسرتون آدم فوق‌العاده‌ای بود.
‫و واقعا خوشحالم که می‌شناختمش و...
‫واقعا واقعا بد شد که از دنیا رفته.
‫رابرت، ترود و میای عزیز...
‫ماتس واقعا برای من یه دوست واقعی بود.
‫بدون در نظر گرفتن سختی‌هاش...
‫همچنان همیشه در کنار ما بود.
‫واسه ماتس فقط مهم بود که ‫ به زندگی ما لذت بیاره.
‫و چیزهایی که ازش یاد گرفتم ‫ دیدم به دنیا رو عوض کرده.
‫و امیدوارم هرجایی که هست بدونه...
‫که به یادش هستیم و برامون عزیزه.
‫هم...
‫[ماتس استین، دلتنگشیم و فراموشش نکردیم]
‫وقتی داشتیم به سنگ قبرش فکر می‌کردیم...
‫که روش چی بنویسیم...
‫تصمیم گرفتیم که یه سنگ قشنگ و ‫ سرشار از زندگی باشه.
‫که نوشته باشه «ماتس استین»
‫ترود، رابرت و میای عزیز...
‫نمی‌دونم این خواسته‌ی زیادیه یا نه...
‫ولی واسم سوال بود که مراسم ‫خاکسپاری کی هستش...
‫و آیا اشکالی داره که پنج تا از دوستان ‫ ماتس توش شرکت کنن؟
‫از نروژ دانمارک، فنلاند، انگلیس و هلند ‫ میاییم.
‫همچنین دوست داریم علامت انجمنمون ‫ رو باهامون بیاریم.
‫[کلیسای گروولند غربی، اسلو ‫فیلم خصوصی برای خانواده]
‫[فرزند و برادر عزیزمان، ‫ ممنون که پیشمون بودی]
‫[تا ابد در قلبمان هستی]
‫دوست دارم یه چیزی رو باهات به ‫اشتراک بذارم ماتس.
‫بزرگ‌ترین دردی که من و مادرت در ‫زندگی تحمل کردیم...
‫این بود که تو بخاطر بیماری‌ای که ‫همراهش به دنیا اومدی...
‫نمی‌تونی عاشق شدن رو تجربه کنی.
‫نمی‌تونی دوستی رو تجربه کنی.
‫نمی‌تونی روابط اجتماعی رو تجربه کنی...
‫و با بقیه فعالیت‌های مشترکی داشته باشی.
‫نمی‌تونی کمک به جامعه رو تجربه کنی و...
‫و نقش مهمی در زندگی بقیه داشته باشی.
‫بزرگ‌ترین غم ما...
‫همین بود.
‫ثابت کردی اشتباه می‌کنیم. ‫ثابت کردی خیلی اشتباه می‌کنیم.
‫و همچنین ثابت کردی خیلی مهمی.
‫ولی فقط از هفته گذشته ما تونستیم...
‫تاثیر جامعه دیجیتال رو در زندگیش بفهمیم.
‫من هفته پیش محاسبه کردم ‫ که در ده سال گذشته...
‫مابین 15 تا 20 هزار ساعت از عمرت رو...
‫در این جامعه دیجیتالی سپری کردی.
‫ماتس عاشق بوده.
‫حتی یه بار به ماتس تهمت زن‌باز بودن زدن.
‫که باید اعتراف کنم به عنوان پدرش به ‫ این افتخار می‌کنم.
‫در طول هشت سال ماتس در دنیای نقش‌آفرینی...
‫یه شخصیت بزرگ و عضو مشترکی از جامعه‌ای ‫ فوق‌العاده به نام استارلایت بوده...
‫که در اون تونسته عشق...
‫دوستی...
‫و احساس ایجاد تغییر در زندگی ‫ دیگران رو درک کنه.
‫من با ماتس در جایی آشنا شدم که در ‫بدنش محدودیتی وجود نداشت...
‫جایی که مشکلات زندگی روزانه...
‫و چالش‌هایی که باهاش روبرو بودی ‫اهمیتی نداشت.
‫جایی که می‌تونست انتخاب کنه که کی باشه.
‫و سال‌ها پیش ماتس تصمیم گرفت که ‫ به ما بپیونده...
‫و به همراه ما در استارلایت ‫ دوستی‌هایی تشکیل بده.
‫همون برخوردهای تصادفی تبدیل به دوستی شد...
‫و در نهایت باعث این شد که پنج نفر ‫ از ما امروز اینجا باشیم.
‫ماتس تاثیر خیلی خیلی بزرگی داشت.
‫و به بقیه هم کمک می‌کرد.
‫و این چیزیه که در مورد تمام ‫داستان‌هایی که...
‫در مورد ماتس هست مشترکه.
‫که اون از خودگذشته و مهربان بود.
‫که اون به بقیه اهمیت می‌داد و براش ‫ عزیز بودن و در زندگیش جای داشتن.
‫اولویت ماتس این بود که در زندگی بقیه ‫ لذت ایجاد کنه.
‫با وجود محدودیت‌هاش قدرتش رو ‫داشت که در کنار ما باشه.
‫و آخرین حرفی که..
‫از طریق خانواده‌اش به ما زد این بود که...
‫«بهشون بگید دوستشون دارم ‫و زندگیم رو متحول کردن.»
‫«از طرفم باهاشون خداحافظی کنید.»
‫و متس... ‫ممنون که زندگیمون رو متحول کردی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[بعد از خاکسپاری دوستان ماتس ‫ برای گرامی‌داشتش گرد هم آمدند]
‫[و این تبدیل به رسمی سالانه شد]
‫[ماتس «ایبلین» استین، ‫دلتنگشیم و فراموشش نکردیم]