..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫مردانی هستند که سختی‌ها را تحمل میکنند و با خطرات ‫روبرو میشوند تا کارهایی شکوهمندانه را به ثمر برسانند.
‫و این زیباست که با شجاعت زندگی کنی
‫و درحالی بمیری که نامت ‫شهرتی ابدی یافته است.
‫جنگ! این همون چیزیه ‫که دموستن دنبالشه. جنگ!
‫- اسکنیز حرف تو دهن من میذاره. ‫- اگه منظورت حقیقته، آره من گذاشتم دهنت.
‫راه دیگه‌ای برای اینکه حقیقت از دهنت ‫بیرون بیاد، نمی‌شناسم.
‫تماشاگرهات امروز خیلی ‫خوب وظیفه‌شون رو انجام میدن.
‫پول فیلیپ خرج شده. کلماتی که ‫من استفاده کردم "سلاح" و "پول" بود.
‫من با کلماتی که استفاده نکردی مشکل دارم ‫چیزهایی مثل"مردم" و "خون".
‫اگه باید از این کلمات استفاده بشه، بله ‫"مردم" و "خون"
‫مردم آتن و خون آتنی‌ها؟
‫پس برای حفظ آتن، خون کی باید ریخته بشه؟
‫- نجات آتن نه اولنتوس. ‫- اگر اولنتوس به دست وحشی‌ها بیفته
‫چی میخواد بین آتن و ویرانی باقی بمونه؟
‫- صلح! ‫- برو دنبال صلح، من ازت حمایت میکنم.
‫مردم آتن، هنوز هم دیوانه‌هایی ‫بین شما وجود دارن؟
‫کی دلش میخواد زندگی کنه؟ من دیوونه‌ام. ‫من یه هذیان‌گوی کله شق‌م.
‫آدم عاقلی بین شما هست که فکر کنه ‫ما این اختیارو داریم
‫درمورد مساله‌ی جنگ یا صلح با هم بحث کنیم؟
‫کی قراره بجنگه؟ ‫شما یا ما؟
‫پس چرا حرف میزنی؟ بخاطر عشق ‫به کشور یا عشق به طلاهای فیلیپ؟
‫نه! نه! نه!
‫فیلیپ از زمانی که اولین شهر یونانی ‫رو با خاک یکسان کرد، با ما در جنگ بوده،
‫و با سقوط هر شهر یونانی، ‫فیلیپ هم ادعا میکنه که صلح رو برقرار کرده.
‫شرم ابدی بر ما...
‫که کنار او ایستادیم و هرگز علیه کارهای ‫وحشیانه‌ش اعتراضی نکردیم.
‫کور شدید و نمی‌بینید که این ‫نقشه‌ی فیلیپ برای فتوحاتشه
‫تا حکومت خودش رو شهر به شهر و ‫استان به استان گسترش بده.
‫با رشوه، خیانت و زور اسلحه.
‫- بله؟ ‫- از مقدونیه. پیغامی برای شاه.
‫فیلیپ.
‫فیلیپ. بیدار شو!
‫یه پیک از مقدونیه اومده.
‫چه خوابهایی دیدم.
‫از اون خوابهای عجیب و آشفته‌ی مستی.
‫یه پیک ...؟
‫چه پیغامی از مقدونیه برام آوردی؟ خوب یا بد؟
‫شما یه پسر دارید.
‫- یه پسر؟ ‫- ملکه سه هفته پیش اون‌رو بدنیا آوردن.
‫- من یه پسر دارم ‫- اسکندر
‫این نامیه که ملکه روش گذاشتن.
‫اسکندر. ملکه چطوره؟
‫- گفت بهتون تبریک بگم ‫- تبریک؟
‫" برای فیلیپ. سلام و شادباش."
‫" در این روز در المپیوس، ملکه و همسرت ‫خدایی متولد کرد."
‫- خدا؟ ‫- اینها عین کلمات ملکه هستن.
‫کدوم مادر یونانی رویای اینو نداره که ‫اولین بچه‌ش خدا باشه؟
‫درود فیلیپ فاتح.
‫درود بر مصری‌ها.
‫میخوام پسرم‌رو ببینم.
‫شبیه توئه، موهاش، چشمهاش.
‫حتی ریشش!
‫اسم خوبی روش گذاشتی: اسکندر.
‫اسکندرمقدونی.
‫اسکندریونان.
‫شیر کوچیک.
‫خدای کوچیک.
‫راستش...
‫این افسانه‌ رو شنیدم.
‫در بدو تولدش نشانه‌هایی از عظمت وجود داشت.
‫زمین‌لرزه و طوفان زمین رو لرزوند،
‫و از آسمان ستار‌ه‌ای افتاد.
‫و دو عقاب روی بام اتاق ملکه نشستند.
‫و در آسیای دور،
‫معبد افسس مورد اصابت صاعقه قرار گرفت ‫و کاملاً سوخت.
‫این نشونه‌ها رو چطور معنا کردی، غیبگو؟
‫دو عقاب، یعنی اون به دنیا اومده تا ‫بر دنیا حکومت کنه.
‫سوختن معبد،
‫یعنی در اون روز مشعلی افروخته شده
‫که روزی تموم دنیا رو می‌سوزونه.
‫و این مشعل، پسر شماست.
‫و افتادن ستاره؟
‫یعنی خدایی متولد شده، از یک خدا.
‫نشانه‌های دیگه ای هم حاکی از ‫اولوهیت وجود داشتن.
‫قبل از زایمان ملکه خوابی دیدند.
‫من هم خواب دیدم، غیبگو.
‫یک شب در جبهه‌ی جنگ اولینتوس، خوابی دیدم.
‫خواب مرگ دیدم.
‫بیدار که شدم نمیدونستم مرگ چه کسی بود.
‫ما فیلیپ رو میخوایم.
‫- برام تعبیرش کن. ‫- دارن اسم تو رو صدا میزنن.
‫مردم ساعتها منتظر موندن ‫تا شاه و پسرش رو ببینن.
‫- اگه بکشیش چی میشه؟ ‫- لذت میبرم، لذتی خونین.
‫- اگه اشتباه کرده باشی چی؟ ‫- یه غیبگوی مصری میمیره.
‫- و شاه فیلیپ مقدونیه به دنیا میگه... ‫- اون هم یه آدمه.
‫اونم یه آدم دیوونه.
‫حالا که اینطوره، نقشت رو درست ایفا کن ‫و ملکه و بچه‌رو هم بکش.
‫ملکه رو بکشم؟
‫- و پسرک رو؟ ‫- چرا که نه؟
‫مگر این قانون باستانیِ ‫سران وحشی مقدونیه نبوده؟
‫وقتی باهاش ازدواج کردی میدونستی که ‫مغرور و حسوده،
‫و وحشی و عجیب، مثل کوههایی که ازش اومده ‫و خدایانی که می‌پرستیده.
‫نمیدونم چی تو سرشه ولی میدونم که یک زنه ‫و تو رو تمسخر میکنه.
‫تمسخر میکنه؟
‫اشکم رو درمیاره.
‫خودت به چی ایمان داری، پارمنیو؟
‫حتی اوراکل دلفی هم ‫اولوهیت اونو تایید میکنه.
‫- من معابد رو خریدم و اونها رو سوزوندم ‫- من خواست خدایان رو می‌پذیرم.
‫پس بگو خودت به چی ایمان داری؟
‫من به شکوه مقدونیه و به پادشاهی ایمان دارم.
‫به ارتش ایمان دارم، که با ‫قدرت و اراده‌ی تو ساخته شده
‫و اعتقادت به اینکه ما برای حکومت، قوی‌تر ‫و شایسته تر از هر کسی در یونان هستیم.
‫حتی در آتن.
‫و حق با توئه فیلیپ، ما اینطوریم.
‫باید به دنیا اعلام کنیم که ‫مقدونیه از هم نمی‌پاشه.
‫ملکه به حکومت کردن از طریق تو ‫یا پسرت ادامه میده.
‫و اون موقع‌ست فیلیپ که ‫ما به‌راستی زندگی کردیم.
‫برو پیشش.
‫یه زمانی دوستش داشتی. لااقل میتونی ‫با اون در آرامش زندگی کنه.
‫پسر رو قبول کن. بچه مال توئه.
‫و هرچی میخوان بهشون بده.
‫اسکندر.
‫آشیل هم از یک خدا زاده شد.
‫و در بدو تولدش پیشگویی کردن که مقامش ‫از پدرش هم بیشتر میشه.
‫و اینطور شد.
‫این میتونه سرنوشت تو هم باشه، اسکندر.
‫الک...
‫اونها میخوان شاهزاده‌رو ببینن،
‫و همینطور ملکه رو.
‫-درود، ارسطو ‫- درود، اسکندر
‫- شکار کیه؟ ‫- تنها، پای پیاده.
‫باید می‌دیدی. مثل یه دوئل بود ‫سر اینکه کدوم یکی شاه میشن.
‫هرگز نیاز به همچین دوئلی نبود.
‫کلایتوس برگشته.
‫کلایتوس؟
‫کلایتوس! کلایتوس سیاه.
‫- پادشاه ‫- همراه و همدمم.
‫کلایتوس خوش شانس! تو تنها کسی ‫هستی بین ما که برای جنگ انتخاب شدی.
‫- برای جنگ مرد لازمه ‫- سه سال تفاوت که مرد نمی‌سازه
‫پس چی مرد میسازه، فیلوتس؟
‫خبر چی داری، دوستم. خبر؟ ‫از پدرم؟
‫خوبه، بهت سلام رسوند ‫پدرهای شما هم همینطور.
‫پیروزی چی؟ پیروزی‌های ‫زیادی کسب میکنیم؟
‫انگار بپرسی ‫هر روز صبح خورشید طلوع میکنه؟
‫ما حتی به خاک پرشیا هم حمله کردیم.
‫پرشیا؟
‫یک شب در امتداد بسفور، ‫یک حمله‌ی کوتاه و رعدآسا.
‫قبل از اینکه بفهمن، سه تا شهرو تسخیر کردیم.
‫ارتش یونان در خاک پرشیا.
‫رویای یونان برای دویست سال که ‫افتخارش به فیلیپ رسید.
‫درود بر فیلیپ!
‫کلایتوس، چرا پدرم تو رو فرستاد اینجا؟
‫تا لشکرهای جدیدی رو ‫آموزش بدم و با خودم ببرم.
‫- ما چی؟ ‫- شما رو هم مثل همیشه آموزش میدم.
‫ما رو هم با خودت میبری؟
‫دستوری دراین مورد ندارم.
‫- درود بر فیلیپ ‫- پدرت خوبی تو رو میخواد.
‫منم خوبی اون رو میخوام و دوستش دارم.
‫ولی اون مثل یه بخیل افتخارات‌رو ‫فقط برای خودش میخواد.
‫درحالیکه ما شاگردی ارسطو رو می‌کنیم
‫ و شگفتیهای بزرگ علم، ریاضیات، تاریخ ‫و منطق رو میاموزیم.
‫که شاید یه روزی یه کتاب بنویسیم و ‫بعنوان شاگرد ارسطو شناخته بشیم.
‫ارسطو، منو ببخش!
‫برای چی؟ تو مثل یه شاه حرف زدی.
‫و من مثل یک معلم.
‫- تو هم خیلی هیجان زده شدی. ‫- در مورد داستان کایتوس و حمله به پرشیا، آره.
‫چون چیزی در اون دیدم که ممکنه سرزمین ‫پاره پاره و خونین مارو متحد کنه.
‫و به کشتار یونانیها ‫توسط یونانیها پایان بده.
‫و اونها رو تحت نظر فیلیپ ‫به ماموریت مقدسشون بفرسته.
‫برای تسخیر پرشیا و نابودی اون.
‫یونانی ها از پدرم پیروی میکنن؟
‫نمیدونم. اونم نمیدونه.
‫آدمها سالها خونریزی و سوزوندن و غارت
‫و نفرتهای عمیق و تلخ رو ‫به این آسونی فراموش نمیکنن.
‫هنوز هم انعکاس فریاد " فیلیپ وحشی" ‫تو سرزمین شنیده میشه.
‫ممکنه فاتح باشه ولی حاکم نیست.
‫هیچ میدونی امپراتوری پرشیا چقدر وسیعه؟
‫از نیل تا سند از سمرقند تا بابل.
‫و فراتر از اون.
‫میدونی چه آدمهای ‫متفاوتی اونجا زندکی میکنن؟
‫از حفظم.
‫کاریایی‌ها، ارمنی‌ها، ‫یهودی‌ها، اشکانیان، مصری‌ها.
‫- هم رسوم‌شون رو میدونم و هم خدایانشون رو میشناسم. ‫- بله.
‫چیزی بیشتر از امپراتوریه. ‫یک ابرکشوره.
‫برای حکومت به اونجا مردی به بزرگی ‫آنچه که تو مستعدش هستی لازمه.
‫برای همینه که میگم صبور باش.
‫صبور باشم؟ وقت من تنگه.
‫تنگه؟
‫وقتی خدای خدایان زئوس پدر آشیل
‫به او بین یک عمر طولانی با گمنامی و ‫یک زندگی کوتاه پر از شکوه حق انتخاب داد،
‫اون شکوهمندی رو انتخاب کرد.
‫منم همینکارو کردم.
‫آشیل در جوونی مرد.
‫دوستهات تو میدون منتظر تو هستن
‫نوبت توئه که پرتاب کنی.
‫ما یونانیها انتخاب شدیم، منتخبیم
‫فرهنگمون بهترینه، تمدن‌مون بهترینه ‫مردم ما بهترین هستن.
‫- منو تماشا کن ‫- مردم دیگه، همه وحشی هستن،
‫و این وظیفه‌ی اخلاقی ماست که کشورهاشون ‫رو تسخیر کنیم، و اونها رو به بردگی بگیریم،
‫و در صورت نیاز نابودشون کنیم.
‫شگفتیها بسیارند ولی هیچکدوم ‫به اندازه ی خود انسان شگفت‌انگیز نیستن.
‫سبک زندگی پرشین‌ها بذر ‫مرگ و ترس در خودش داره.
‫ولی مال یونانیها پر از زندگی و شهامته.
‫خدایان یونانیان به شکل انسان ساخته شدن
‫نه مردانی با سر پرنده ‫و یا گاو نری با سر شیر،
‫بلکه مردانی که قابل درک و ملموس هستند.
‫" درست زیر پای آشیل شیردل، سم اسبها
‫از روی اجساد و سپرها می‌تاختند،
‫و محور چرخهای کالسکه پر از خون بود
‫چون خون از زیر سم اسبها و از چرخها
‫بر روی آنها می‌پاشید.
‫اما پسر پلئوس برای کسب افتخار تلاش میکرد،
‫و دستان قوی او از خونهای پاشیده شده ‫خال خال شده بود."
‫گذاشتن چنین بار مسئولیتی ‫روی شونه‌های اون
‫یعنی تحمیل کردن مردانگی بر یک پسر.
‫ارسطو، بهتره کلمات رو تلف نکنیم.
‫تو یه مرد رو تلف کردی، یه مرد بزرگ رو. ‫تا یک سال دیگه...
‫یک سال؟ یک بار در طی ‫یکسال نصف یونان رو درنوردیدم.
‫و تا یکسال دیکه ممکنه ‫اونها منو به عقب برونند.
‫این بار پیروزی بردوش سرنیزه‌های من نیست.
‫خودت نظرم رو خواستی.
‫- نظرت برام ارزشمنده ‫- اما بهش بها نمیدی.
‫دلیلش رو بهش بگو.
‫دلایل زیادی داره.
‫- من همه رو میدونم ‫- من فقط یکی رو میدونم
‫ملکه.
‫- اونو هم میدونم. ‫- فیلیپ بهش گوش کن!
‫به چی گوش کنم؟ ‫اینکه میگه پسره وفادار نیست؟
‫- به تو؟ ‫- به من.
‫- برای تو جونش رو هم میده ‫- منم برای اون جون میدم.
‫ولی تو ازش نمیخوای بجنگه، ازش میخوای ‫بین مغز و قلبش یکی رو انتخاب کنه.
‫انتخاب درستی خواهد کرد.
‫من اونو یک مرد بار آوردم.
‫نیزه‌ی ایلرینها نشست توی زانوم.
‫اما وقتی حرف افتخاره، دست و پا ‫و چشم چه ارزشی دارن؟
‫بزرگ شدی.
‫یک سال قبل وقتی ترکت کردم...
‫تقریبا دوسال شد.
‫که اینطور.
‫بلند و راست قامتی ‫مثل نیزه.
‫نیزه‌ی مقدونیه.
‫- از پلا میاین؟ ‫- نه.
‫مستقیم از جبهه‌ نبرد اومدم که تو رو ببینم.
‫منو؟
‫مادرت چطوره؟
‫آخرین بار که دیدمش خوب بود.
‫- کی بود؟ ‫- چندین ماه پیش. چطور مگه؟
‫- ارسطو میگه در همه چیز سرآمدی. ‫- بجز صبوری.
‫اینو هم بهم گفت و ‫اینکه تشنه‌ی افتخاری.
‫وقتی از پیروزیهای تو می‌شنوم...
‫پیروزی؟ خبری از پیروزی نیست.
‫برای اولین بار در 20 سال گذشته ‫مقدونیه عقب نشینی کرد.
‫- اینو هم شنیدم. ‫- نظرت چیه؟
‫که نام پدر من فیلیپ مقدونیه‌ست.
‫وقتی در حال جنگ هستم میتونی ‫به پلا حکمرانی کنی؟
‫- حکمرانی بر پلا؟ ‫- اونجا شورشی در جریانه.
‫توی پایتخت من، توی قصر من ‫برای همین هم برگشتم.
‫باید نسبت به خاندان ‫فیلیپ وفاداری داشته باشن.
‫میتونی حکمرانی کنی؟ ‫نظر ارسطو منفیه.
‫دیگه کی؟
‫آتالوس.
‫و شما؟
‫من دویست فرسنگ تا میتزا* تاختم. ‫(مقدونیه باستان)
‫میتونم حکمرانی کنم.
‫به هر قیمتی؟
‫میتونم حکمرانی کنم.
‫فردا صبح وقتی خورشید بالا اومد
‫میخوام تو و همراهانت به پلا برید.
‫اونجا جلوی چشم همه‌ی مردم
‫من تو رو نایب السلطنه ‫‌ مقدونیه اعلام میکنم.
‫میرم که به بقیه بگم.
‫اسکندر!
‫کارهایی دارم که انجام بدم.
‫بدرود ارسطو.
‫بدرود.
‫این کلمات منو آویزه‌ی گوش کن ‫چون مطمئنا به کارت میان.
‫اسکندرهمزمان خیلی چیزهاست.
‫هم منطقیه و هم رویاپرداز.
‫هم جنگجوئه و هم شاعر.
‫هم روحه و هم انسان.
‫پسر توئه و همچنین پسر ملکه.
‫و باور داره که یه خداست.
‫اسکندر.
‫یک شب قدر هزار شب گذشت. ‫وقتی دیشب شنیدم که تو...
‫دیشب شنیدی که من میام؟ از کی؟
‫یه مرد، یه سرباز، یه پیک ‫یادم نیست.
‫نمی‌تونستم صبر کنم. میخواستم ‫بیام و بهت هشدار بدم.
‫چی؟
‫نه، نه هشدار نه ‫میخواستم التماست کنم.
‫هشدار بدی؟ التماس کنی؟
‫من نذر خدایان کردم که اگر...
‫مادر، چیزی که میخوای بگی رو بگو.
‫اون زده به سرش. ‫هیچ کس امشب در پلا امنیت نداره.
‫فیلیپ دیوونه شده.
‫بفرستشون برن.
‫اونها دوستان من هستن، ‫برای امنیت اومدن اینجا.
‫بفرستشون برن.
‫این چیزهایی که درمورد پدرم میگی چیه؟
‫به شمیر و به صلیب سوگند...
‫کسانی که سالها دوستش بودن،
‫حالا همگی دشمنش هستن.
‫همه رو متهم میکنه که علیه‌ش توطئه میکنن.
‫حتی من.
‫داستانش رو خواهی شنید، اسکندر.
‫خودش بهت خواهد گفت.
‫اما نباید باور کنی، نباید!
‫باور نمیکنی، نه اسکندر؟
‫چرا باید بهت اتهام بزنه؟
‫میخواد از دستم خلاص بشه.
‫سالهاست که اینو میخواد.
‫میخواد دوباره ازدواج کنه.
‫با کی؟
‫برادرزاده‌ی آتلوس.
‫حواست به آتلوس باشه.
‫حواست به همگی‌شون باشه.
‫اون احمق نیست.
‫نمیذاره مثل تموم زنهای دیگه ولش کنه.
‫اون جوونه.
‫مادر!
‫هرکاری میگه بکن.
‫هرچیزی میگه باهاش موافقت کن.
‫چون وقتی تو نایب السلطنه بشی...
‫وقتی تو نایب السلطنه بشی...
‫اونوقت... ماییم که حکومت میکنیم.
‫ما؟
‫پدرتون میخوان شما رو ببینن.
‫مادرت رو دیدی؟
‫بله.
‫شورش بر علیه دولت، خیانت محسوب میشه.
‫با نایب‌السلطنه کردنت بهت قدرت میدم.
‫قدرت مطلقه.
‫اگر ازش استفاده نکنی ‫از دستش میدی.
‫پدرم همیشه صریح صحبت میکنه.
‫اینطوره؟
‫مردم چیز دیگه‌ای میگن.
‫اونها میگن فیلیپ حیله‌گره، روباه صفته.
‫- حرفت رو رک بگو. ‫- ترجیح میدم رک نگم.
‫پس منم پاسخ دادن رو انتخاب نمیکنم.
‫کی گفته تو حق انتخاب داری، اسکندر؟
‫تنها چیزی که میخوام حقیقته.
‫تمام این مدت تو میتزا بودم.
‫تو دیدیش. بارها دیدیش.
‫- هر وقت که تونستم. ‫- و هیچوقت درمورد این نقشه چیزی نشنیدی؟
‫تو به عنوان پادشاه انتخاب میکنی ‫که من رو در تنگنا بگذاری یا نه.
‫الان یک مرد در تنگنائه.
‫یکی از اقوام مادرت.
‫قبل از مرگ اسم ملکه رو فریاد میزد.
‫شکنجه آدم رو به کفرگوئی وادار میکنه.
‫- اسم مادرت رو آوردن کفرگوییه؟ ‫- اگر دروغی کثیف باشه، آره.
‫اگه برات مدرک بیارم که این ‫شورش زیر سر خودشه چی؟
‫من برات مدرک میارم، تو برام مدرک میاری
‫من به بهشت رفیع قسم میخورم، ‫تو به بهشت رفیع قسم میخوری
‫ما اینجا ایستادیم. ‫یا به من باور داری یا نداری!
‫میخوام داشته باشم.
‫- منم میخوام که داشته باشی ‫- پس گوش بده!
‫دقیق هم گوش بده، پسر! ‫این زن...
‫- مادرم؟ ‫- میخواد حکومت کنه.
‫اون ملکه‌ست.
‫ازم خواستی صریح حرف بزنم.
‫برای همین هم اسمش رو بردم.
‫بین ما عشقی وجود نداره.
‫اون میتونه از طریق تو حکومت کنه. ‫تو قدرت اون هستی.
‫و بازیچه‌ش.
‫من بازیچه‌ی هیچکس نیستم.
‫مطمئنی؟
‫تو پلا شایعه‌ای پیچیده.
‫ارتش مقدونیه شکست خورده.
‫فیلیپ داره می میره.
‫فیلیپ مرده.
‫شایعات... شایعات.
‫- کی پخششون کرده؟ ‫- اون
‫اینجا در هرج و مرج پلا،
‫کی حکومت میکنه؟ اون.
‫آنتی‌پاتر، نایب السلطنه‌ی من، جرات مخالفت با اونو ‫نداره چون اون ادعا میکنه که از جانب تو حکمرانی میکنه.
‫برای تایید ادعاش، برادرش، پادشاه ‫اپیروس رو فراخونده.
‫برای اولین بار از زمانی که قدرت‌رو ‫در مقدونیه به دست گرفتم،
‫یک ارتش بیگانه در مرزها مستقر شده.
‫الان قدرتی که دنبالش بوده رو بدست آورده،
‫چون آنتی‌پاتر از لشکرش ‫در جنگ استفاده نمیکنه.
‫بنابراین تسلیم اون میشه
‫چون میدونه ممکنه به اون نیروها ‫نیاز داشته باشم، که دارم
‫حالا که دیگه در پلا هرج و مرجی وجود نداره ‫نوبت قتل شده.
‫بعضی از بهترین دوستان من مردن.
‫میدونی اگه امپراتوری ‫مقدونیه فروبریزه چی میشه؟
‫اون حکومت پلا رو در دست میگیره.
‫به همین خاطر بود که دیشب ‫تو میتزا، آتلوس مقابلت ایستاد.
‫اینه؟
‫و به همین خاطر هم پارمنیو ‫سکوت اختیار کرده بود .
‫اونها میترسن که اون روی تو تسلط داشته باشه.
‫ولی من نمیترسم.
‫اسکندربعنوان اولین اقدام بعنوان ‫نایب السلطنه، مادرت رو بفرست بره.
‫- مادرم رو تبعید کنم؟ ‫- بفرستش بره پیش اقوامش در اپیروس.
‫- اونم خوشحال میشه ‫- قیمت ثابت کردن خودم به تو، اینه ؟
‫فکر میکنی من چطور به قدرت رسیدم؟ ‫دو تا برادر خودم...
‫میدونم. اونها رو کشتی. ‫میخوای منم همین کارو بکنم؟
‫چرا دیشب تو میتزا اینو ازم نخواستی؟
‫و اگه اینکارو بکنم پدر،
‫ اونوقت میشم بازیچه‌ی تو، نه؟
‫ارسطو درست میگفت.
‫تو برای حکومت آماده نیستی.
‫تو فقط برای این خوبی که مثل باقی ‫سربازهای مقدونیه بجنگی و بمیری.
‫پس لااقل مثل همونها زندگی کن.
‫مست کن، برای خودت زنی انتخاب کن.
‫میکنم.
‫اونو انتخاب میکنم.
‫جوونک احمق!
‫احمق!
‫ای احمق!
‫براساس حقوقی که بعنوان پادشاه دارم،
‫مهر نایب‌السلطنه‌ را به تو اعطا میکنم ‫اسکندرمقدونیه.
‫با این مهر در غیاب من میتونی حکومت کنی
‫جوری که انگار خودت پادشاهی.
‫تو قدرت جمع‌آوری مالیات رو داری، ‫قدرت تشکیل نیروی نظامی
‫میتونی جنگ راه بندازی و ‫دربار دست توئه.
‫وقتی پادشاه چنین قدرت‌هایی داره
‫طبق قانون باستانی مقدونیه، ‫نایب‌السلطنه‌اش هم باید همینقدر قدرت داشته باشه.
‫او خودش شخصاً، فرمانده‌ی همه چیزه.
‫فرمانده‌ی هرآنچه که آشکار و هرآنچه که پنهانه. ‫فرمانده‌ی کلی و مطلق.
‫آنتی‌پاتر رو میذارم بعنوان مشاورت بمونه.
‫اسکندر،
‫قانون باستانی دیگه‌ای هم در پادشاهی داریم،
‫به هیچکس اعتماد نکن،
‫و یاد بگیر چطور تنها باشی.
‫خوابیدی؟
‫نه.
‫الان تو نایب‌السلطنه‌ای.
‫نه بخاطر اینکه اون میخواست اینطور بشه ‫برای اینکه انتخاب دیگه ای نداشت.
‫تو الان نایب‌السلطنه‌ای.
‫شب‌بخیر مادر.
‫اسکندر،
‫- قسم میخورم که... ‫- قسم نخور.
‫جز تو برای کی باید بجنگم؟
‫من که عشق دیگه ای ندارم.
‫شایعاتی درمورد مرگ اون بود. ‫میگفتن داره شکست میخوره.
‫کسان دیگه‌ای بودن که ادعای تاج و تخت کنن.
‫چرا مادر؟
‫تاج پادشاهی، حق موروثی منه، مگه نه؟
‫میخواستی یه قسم بخوری.
‫قسم بخور.
‫به حقِ الهی.
‫شب‌بخیر، مادر.
‫شب بخیر، اسکندر.
‫- تو این تپه‌ها همیشه صلح برقرار بوده. ‫- قبایلی که علیه پادشاه شورش کردن باید مجازات بشن.
‫پدرت ممکنه به این لشکرها نیاز داشته باشه.
‫نایب‌السلطنه، طبق گفته‌ی پدرم...
‫فرمانده‌ی هرآنچه که آشکار و پنهانه. ‫فرمانده‌ی کلی و مطلق.
‫شهرتون رو اینجا بازسازی می‌کنید و اسمش رو ‫می‌گذارین الکساندروپولیس. (الکساندر=اسکندر)
‫بازیچه‌ی هیچکس نیستم.
‫مهر نایب‌السلطنه رو برگردوندم ‫همونطور که دستور دادی.
‫خبرها حاکی از اینه که که برعلیه آتن ‫اقدام کردین.
‫خبرهای اینجا هم حاکی از اینه که تو علیه ‫قبایل تپه اقدام کردی.
‫که کسانی که زندانی کرده بودم رو آزاد کردی،
‫که مجسمه های خودت رو علم کردی.
‫که اسم خودت‌رو روی شهرها میذاری ‫که همه ی شما قهرمانید.
‫- من دستور دادم و اونها اطاعات کردن. ‫- بله
‫توی پلا خوب حکومت کردی.
‫برای خودت.
‫چقدر از لشکریان مقدونیه رو که ‫میتونستم الان ازشون استفاده کنم
‫تو این راه باشکوهت از دست دادی؟
‫امان از این پای لعنتی!
‫چطور می‌تونید از زخمی شاکی ‫باشید که با هرقدمی که برمی‌دارید،
‫فتوحات گذشته‌تون رو به یادتون میاره؟
‫اسکندر، با من بیا.
‫- تو خلق و خوی خودم ‌رو داری. ‫- میدونم.
‫همینطور جاه طلبی من‌رو.
‫البته فکر کنم از منم بیشتر.
‫الکساندروپلیس!
‫لااقل صبر میکردی تا من بمیرم.
‫فرماندهی جناح چپ سواره نظام‌رو به تو دادم.
‫این دفعه داغون‌شون میکنیم.
‫میرم سمت آتن، ببینم این بار چی فریاد میکنن؟
‫فیلیپ وحشی یا فیلیپ سرور کل یونان.
‫تو با من میای.
‫اسکندر، این دختر، برادرزاده‌ی آتلوس
‫برای من خیلی ارزشمنده.
‫اسم من یوردیسه‌س.
‫اسمت‌رو میدونم.
‫میترسی با من حرف بزنی؟
‫ترس؟
‫منو ببخش که کلمه‌ی" ترس " رو ‫برای اسکندراستفاده کردم.
‫- خنده به صورتت میاد. ‫- همینطور به صورت تو.
‫- ممکنه پیوندی بین ما باشه؟ ‫- پیوند؟
‫- دلم نمیخواد اخمو ببینمت. ‫- دستور دادن بهت میاد.
‫دستور نبود.
‫التماس بود. آرزو بود.
‫تو خیلی جوونی.
‫از تو فقط یکسال بزرگترم.
‫و خیلی هم زیبایی.
‫عین پدرت به زنها نگاه میکنی.
‫شاید برای اینکه، حسودم.
‫منم... نسبت به عشقی که به تو داره.
‫تملق هم بهت میاد.
‫یعنی اسکندرهم نیاز به تملق داره؟
‫درسته.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫تا بفهمم آیا بین ما نفرتی وجود داره؟
‫- وقتی خیلی جوونتر بودم... ‫- جوونتر؟
‫خیلی جوونتر.
‫پدرم زن جدیدی رو به خونه آورد.
‫بهش اعتراض کردم.
‫چون همونطور که میدونی، پدرم زنها و ‫معشوقه‌های زیاد و کلی هم بچه ازشون داشت.
‫پس بین ما نفرتی هست.
‫همونطور که گفتم جوون ‫بودم و پدرم‌رو درک نمیکردم.
‫پرسیدم: چرا همیشه باید رقبای جدیدی برای ‫تاج و تخت وجود داشته باشه؟
‫سرش رو گرفت عقب و خندید و گفت،
‫پسرم اگه تو رو با رقبا احاطه کنم،
‫دلیل بیشتری داری تا در شایستگی ‫ازشون پیشی بگیری.
‫پدرم همونطور که گفتم،
‫کلی زن و معشوقه داشت.
‫- اشکت هم که زود درمیاد. ‫- من مثل تو نقاب به صورتم نزدم.
‫همونی هستم که صورتم نشون میده ‫و چیزی که می‌بینم به زبان میارم.
‫و چی می‌بینی؟
‫یه دختر جوون،
‫ یه پیرمرد،
‫و یک ژنرال جاه طلب به نام آتلوس.
‫و عشق.
‫اونو اصلا نمی‌بینی.
‫نه؟
‫اونطور که میخواستم پیش نرفت.
‫میخواستی چجوری پیش بره؟
‫تا بتونم فیلیپ رو دوست داشته باشم،
‫و اونهم به نوبه‌ی خودش دوستم داشته باشه.
‫در آرامش.
‫بعنوان معشوقه‌ش؟
‫همسرش؟
‫یا ملکه‌ش؟
‫بعنوان ملکه‌ش.
‫پس راحت باشین.
‫اسکندر... قبلا هم بهت گفتم،
‫این دختر برای من خیلی ارزشمنده.
‫اهالی تبای نمیذارن رد بشیم. ‫فردا می‌جنگیم.
‫جنگ یعنی احتمال مردن.
‫دوباره خواهش میکنم،
‫نذار بین‌مون مرافعه‌ای باشه.
‫گفتم که،
‫راحت باشین.
‫مقدونی‌ها باز لشکرکشی کرده‌اند...
‫فیلیپِ گرگ
‫و یاور او اسکندر.
‫باز هم، تموم آنچه مقدس می داریم در خطره.
‫اما اینجا در کارونیا،
‫درمورد سرنوشت یونان یکبار ‫برای همیشه تصمیم گیری میشه.
‫آیا مسیر آزادی را ادامه خواهد داد؟
‫یا استبداد را؟
‫برای این مبارزه مقدس، حتی گورهای پدران ‫ما نیز، رفتگان خود را فرا خواهند خواند.
‫آتنی‌ها!
‫مقدونی‌ها!
‫دموستنس آشکارا اعلام می‌کنه
‫که نبرد کارونیا یک بار برای همیشه ‫مشخص میکنه
‫حاکم یونان کیه.
‫مقدونیه‎‌ای ها، بهش جواب بدید.
‫درود اسکندرقهرمان.
‫قهرمان کارونیا.
‫ما آتنی‌ها ازتون اجازه میخوایم ‫که مرده‌هامون رو دفن کنیم.
‫بگذار تو کارونیا دراز به دراز بیفتن تا وقتی ‫بوی تعفن‌شون به آسمونها بره.
‫بسلامتی قهرمان کارونیا.
‫اسکندر!
‫و حالا بسلامتی پیروز نبرد.
‫بسلامتی من! فیلیپ!
‫بسلامتی فیلیپ!
‫خشن در نبرد، سخاوتمند در پیروزی.
‫می‌بینی مِمنُن؟
‫شکستت دادم و دعوتت کردم تا با من شام بخوری.
‫آیا مردان آتنی هم اینطور رفتار میکنن؟
‫الان میتونم آتن رو نابود ‫کنم ولی اینکارو نمی‌کنم.
‫نابود کردن مرکز تمدن، ‫رفتار وحشی‌هاست.
‫و فیلیپ وحشی نیست.
‫یا وحشیه ممنن؟
‫یا وحشیه آتنی‌ها؟
‫یا وحشیه دموستنی‌ها؟
‫وحشیه؟
‫یا وحشیه دموستنی‌ها؟
‫فیلیپ وحشی.
‫فیلیپ وحشی ...
‫روی اجساد شما میرقصه.
‫شما آتنی‌ها!
‫پدر، تو فیلیپ مقدونیه هستی.
‫و حالا هم سرور تمام یونان شدی.
‫درست میگی. پیروزی من!
‫پادشاهی من! یونان من!
‫مال تو نیست.
‫فیلیپ وحشی.
‫اسکندر!
‫خیلی خوردم...
‫خیلی زیاد از حد خوردم...
‫آتنی‌ها!
‫دموستن!
‫این جون منو نجات داد.
‫می‌تونه پادشاه بشه، ‫جون منو نجات داد.
‫اینو هیچوقت فراموش نکن.
‫فیلیپ وحشی.
‫فیلیپ...
‫یک دختر جوون،
‫و یه پیرمردِ...
‫احمقِ مست.
‫برای ادای احترام به کشته شدگان قهرمان آتن،
‫خاکستر اونها را تحت اسکورت ‫پسرم اسکندر
‫ به آتن میفرستم.
‫و اونجا، در آتن
‫عهدنامه‌ی صلحی بین ما توسط پسرم اسکندر
‫منعقد خواهد شد.
‫بر تمام کسانی که در نبرد ‫خونین کارونیا کشته شدن،
‫ درود!
‫اسکندربه آتن میره.
‫و من اینجا میمونم.
‫این تصمیم عاقلانه‌ای بود.
‫پیروزی در جنگ و از دست دادن صلح حماقته.
‫تو آتن به تو خوشامد نمیگن.
‫فقط نفرت نثارت میکنند.
‫و حتی شاید یک مزدور ‫خنجری روی گلوت بذاره.
‫کی و کجا...
‫با اون خنجر روبرو میشم، دوست من؟
‫به نام آتن، به خانه‌ی ‫محقرم خوش آمدی اسکندر.
‫دموستنس، سخنوری حرفه‌ای شریفه.
‫و شنیدم که درآمد خوبی هم داره، ‫خونه‌ی تو چقدر محقره اسکنیس؟
‫تقریباً مقدونیه، خالی از همه چیز، ‫جدای از پیروزی‌هاش.
‫- خوب گفتی ‫- خوب تمرین کرده
‫خوب هم بازی کردی.
‫در مقدونیه شنیده بودم که هنرپیشه‌هایی ‫بهتر از دموستنس و اسکینیز وجود نداره.
‫دلم میخواد اجرای شما رو ‫ببینم و دلم میخواد بدونم که
‫وقتی شما رو در کارونیا شکست دادیم، ‫این بدنهای فوق‌العاده کجا بودن؟
‫ممنن!
‫اگر چنین پیروزی والایی نصیب من ‫هم شده بود، همین حرف رو میزدم.
‫همسرم بارسین.
‫- بارسین! ‫- این هم استراتوکلس، سناتور آتن.
‫ژنرال توسیان. شاریدموس، ‫فرمانده‌ی ناوگان آتن.
‫- بارسین یه اسم پارسیه. ‫- من هم پارس هستم و هم یونانی.
‫آتن الان دیگه خونه‌ی منه ‫منو همسرم خیلی دوستش داریم.
‫یک بار پدرم گفت، آتن نه شهره و نه ایالت،
‫بله یک ایده‌ست.
‫الان که اینجا هستم اینو میفهمم.
‫و ارسطو به من آموخته که ‫یک ایده بزرگتر از یک انسانه.
‫ایده الهیه.
‫قبول داری؟
‫ما هیچ باج و خراجی نمی‌خوایم.
‫تموم اسیرهای جنگی آتن آزاد میشن.
‫ما از تموم مردم و شهرهای یونان میخوایم که
‫موافقت کنن هیچ یونانی در هیچ جای دنیا ‫علیه ما سلاح نکشه.
‫- همه‌ش همین؟ ‫- نه!
‫هر ایالتی در اینجا موافقت می‌کنه که نیرو، ‫اسلحه و کشتی برای جنگ علیه پرشیا فراهم کنه.
‫افراد نامحدود؟ اسلحه‌ی ‫نامحدود؟ کشتی نامحدود؟
‫- تا زمان حصول پیروزی ‫- پیروزی کی؟
‫اینها شرایط ما هستن.
‫می‌بینید مردم آتن؟ما دیگه حق نداریم ‫بدونیم برای کی و چی باید بمیریم.
‫چی گیرتون اومده؟
‫یونان برای اولین بار در تاریخ میتونه ‫قدرت خودش رو با هر امپراتوری‌یی بسنجه.
‫ملتی خوش اقبال.
‫ماموریت الهی برای رسوندن ‫فرهنگ یونانی به تموم دنیا.
‫یا میتونید ایده‌هاتون رو ‫از مردان‌تون بزرگتر کنید.
‫اکنون شما اتحاد و قدرت لازم رو برای ‫انجام اون ماموریت دارید.
‫و این چیزیه که من براتون آوردم.
‫فیلیپ مقدونیه دستور ‫داده هیچ سرباز مقدونی...
‫فیلیپ مقدونی از کلمات استفاده ‫می‌کرد تا به اهدافش برسه.
‫ولی این پسر به چیزهایی ‫که میگه باور داره.
‫مادر برات از آتن داستانهای زیادی آوردم.
‫و هدایای زیاد. هدایایی برای ملکه.
‫ببرشون برای اون، نه من. ‫من دیگه ملکه نیستم.
‫دیگه ملکه نیستی؟
‫پدرت با حکم سلطنتی منو طلاق داد.
‫فیلیپ به تموم یونانیها گفته که همسرش،
‫یعنی مادر تو، بهش خیانت کرده.
‫من از پلا میرم.
‫برای رفتنت هم حکم سلطنتی داده؟
‫به زبون نه ولی با عملش.
‫من اینجا تنهام.
‫پشت سرم میخندن.
‫المپیا ترحم کسی رو نمیخواد.
‫با من مثل قبلنا رفتار میش...
‫فکر نمیکردم اشکی ‫برای گریستن داشته باشم.
‫نه!
‫اسکندر، نه!
‫با روی خوش برو به عروسیش.
‫اینو بعنوان خواست خدایان بپذیر.
‫من سرنوشت خودم رو دارم ‫و تو سرنوشت خودت رو.
‫خوش آمدید دوستان... پسرم.
‫اسکندر.
‫این دیواری که انگار همیشه بین ماست رو ‫چجوری باید از بین ببرم؟
‫باید شکستش، بهش یورش برد یا ‫باید طوفان نابودش کنه؟
‫- خودت دیوارو ساختی ‫- چطور؟ با ازدواج با یوردیسه؟
‫- خودت گفتی "راحت باش" ‫- فقط حرف من رو لازم داشتی؟
‫- نه ‫- پس چرا الان دنبال تایید من هستی؟
‫چون تو پسر منی.
‫چرا در طلاقنامه اعلام ‫کردی مادرم بهت خیانت کرده؟
‫هر کسی خدایان رو به روش خودش ‫می پرسته. مادر تو مذهب رو با ...
‫- اما این موضوع بطور علنی اعلام شده. ‫- این کار اشتباهی بود.
‫- اشتباهی که منو بدنام کرده. ‫- عصبانی بودم. خیلی عصبانی بودم.
‫- بدون فکر عمل کردم ‫- تو نه، پدر.
‫تو هیچوقت کاری رو نمیکنی مگر اونو ‫با مقیاس جاه طلبیهای خودت بسنجی.
‫تو چیزی میدی نه به ‫این خاطر که تمایل داری.
‫تو منو نایب‌السلطنه کردی.
‫تو من رو فرمانده‌ی کارونیا کردی ‫فرستادیم به آتن.
‫تو اسکندر!
‫تو ای فیلسوف متفکر، ‫ای خدای میون مردم،
‫چرا قبول کردی اگر دوست نداشتی؟
‫به‌خاطر خدایان، بیا در مورد چیزها ‫همونطوری که واقعا هستن صحبت کنیم.
‫پرنسس مقدونیه.
‫نه از اپیروس، نه آتن ‫بلکه از مقدونیه.
‫تو سرت این میگذره که ‫منو از جانشینی خلع کنی؟
‫بازی خطرناکی با من میکنی، پسر.
‫و تو هم با من.
‫اگه فکر میکنی پیروزی در کارونیا تو رو ‫بزرگتر از چیزی کرده که هستی،
‫- بهتره سایه‌ت رو اندازه بگیری. ‫- اندازه گرفتمش.
‫چرا باید چنین فکری توی سرم باشه؟
‫چون الان من‌رو بعنوان ‫یک رقیب می‌بینی نه یک پسر.
‫اگه اونطور می‌دیدمت ‫الان زنده نبودی.
‫دستت رو به من بده.
‫دستت رو بده.
‫بسلامتی ملکه‌ی جدید.
‫خدایان سرانجام به مقدونیه یک ‫وارث تاج و تخت مشروع بدن.
‫ای احمق مست خرفت!
‫جرات کردی به من بگی حرومزاده؟
‫اسکندر!
‫مقدونی‌ها بهش نگاه کنین.
‫این مردیه که برای عبور از اروپا ‫و ورود به آسیا آماده می شه،
‫اما حتی نمیتونه از روی یک ‫صندلی به صندلی دیگه بره.
‫مادر لباس بپوش.
‫ما امشب پلا رو ترک میکنیم.
‫به تمادم مردان یونان، درود و شادباش!
‫در این روز، فیلیپ ‫مقدونیه و ملکه‌ش یورودیسه
‫صاحب پسری شدن.
‫اینها کلام فیلیپ هستن:
‫همه‌ی درگیری‌ها رو متوقف کنید.
‫همه‌ی مجرمان رو ببخشید.
‫بگذارید همه‌ی تبعیدی ها به خانه برگردن.
‫پدرت بهت خوشامد میگه.
‫دولت شهرها سهم خودشون رو ‫از اسلحه و نیرو ارسال کردن.
‫قبل از اتمام این ماه به پرشیا لشکر میکشیم.
‫با سه لشکر.
‫تو به لشکری فرمان خواهی ‫داد که به سمت شرق میره.
‫و آتالوس؟
‫با من به سمت جنوب میره.
‫تشریفاتی که در پلا انجام میشه...
‫برای تولد پسرش؟
‫برای خیلی چیزها.
‫خیلی مهمه.
‫تمام سفرا و ژنرالهای یونانی اونجا ‫هستن تا وفاداری خودشون رو نشون بدن.
‫شایسته است که در کنار پدرت ظاهر بشی.
‫- با مادرم در اینجا، در پلا، با احترام رفتار میشه؟ ‫- حتما.
‫میخوام شاه در این مورد قول بده.
‫حتما.
‫در عرض یک هفته، چهار نفر از همراهانت ‫ تبعید می‌شن.
‫هارپلس، تولمی، پسر من پیلوتس و پوزنیوس.
‫- چرا؟ ‫- چون فکر میکنم اینطور بهتره.
‫- آیا وفاداری اونها به من خیانته؟ ‫- وقتی تو رو در مقابل من قرار میده، بله.
‫معنقدم از نبرد کارونیا به بعد ‫این کاریه که اونها میکنن.
‫حتی در اون ماههایی که تو در تبعید بودی.
‫گزارشهایی شنیدم.
‫من هم.
‫دلیل اینکه به پلا برگشتم رو میدونم.
‫توی خیابون‌ها دیدمش ‫اینجا شما به من نیاز دارید.
‫- در این مورد مُصر هستم. ‫- من هم هستم.
‫بگذار خودشون انتخاب کنن.
‫پیلوتس؟
‫میپذیرم.
‫پس تمومه.
‫تمومه.
‫پوزنیوس؟
‫چطور میتونی بدون خداوندت ‫اسکندر، زندگی کنی؟
‫تبعید رو پذیرفتم نه بی حرمتی‌رو.
‫و فیلیپ خندید؟
‫انگار که من یک بچه گدا باشم.
‫دعوای تو که با آتلوس نیست ‫با فیلیپه.
‫فیلیپ میتونست با عدالت ‫رفتار کنه ولی خندید.
‫بیا و شمشیر رو بگیر،
‫ای دست مفلوک من.
‫فقط یک کار...
‫یک عمل افتخارآمیز...
‫یکبار از پدرم پرسیدن، یک مرد باید چکار کنه
‫تا نامش سینه به سینه به آیندگان برسه.
‫اون جواب داد: کسی رو که ‫بزرگترین کارها رو انجام داده بکشه.
‫و بعد هر وقت که از اون فرد صحبت بشه ‫اون مرد هم به یاد خواهد اومد.
‫- مادر ‫- اسکندر
‫پوزنیوس، دوست من
‫خیلی نوشیدی.
‫الان برو بخواب و فردا...
‫فردا؟
‫فردا...
‫پادشاه...
‫مادر،
‫این چه افکاری بود که توی سرش کردی؟
‫چیز تازه‌ای نبود که قبلا نبوده باشه.
‫توی سر خودت چی میگذره؟
‫- یک اسم ‫- اسم کی؟
‫اسم بچه. ‫پسر جدید پادشاه.
‫فیلیپ اون رو کرنوس نام گذاشته.
‫یه اسم مثل باقی اسمها.
‫پادشاهی که خانواده‌ی سلطنتی مقدونیه ‫رو بنیانگذاری کرد هم اسمش کرنوس بود.
‫تو سر فیلیپ چی میگذره؟
‫جلوی من راه برو.
‫من تنها راه میرم.
‫ولش کنید.
‫اسکندر!
‫خدایان قاتل را، از ‫حالا تا به ابد لعنت کنند.
‫هر کسی که قاتل باشه.
‫پدر
‫نه کار من بوده...
‫و نه چنین فکری در سرم بوده...
‫سوگند میخورم.
‫شنیدم منتظرید که اعلام کنید چه ‫کسی پادشاه‌تون خواهد بود.
‫طبق یک حقِ باستانی، از حقوق اصلی ارتش مقدونیه، ‫که قانون و نیروهای نظامی هم پشتیبانش هستند...
‫اینه که تصمیم بگیره ‫که چه کسی شاه بشه.
‫دست کسی که خنجر رو در بدن ‫پدر من فرو برد دست دوست من بود.
‫و من دوست خودم رو کشتم.
‫قتل پدرم با دقت برنامه‌ریزی شده بود.
‫دوست من ابزاری بود که توسط دیگران برای ‫اهداف بزرگتر مورد استفاده قرار گرفت.
‫کسانی که کیف‌هاشون ‫از طلای پارس‌ها قلنبه شده
‫و کسانی که به خاطر این طلا به کشور و ‫آرمان مقدسشون خیانت میکنند.
‫از دموستنس، فتنه‌گر آتنی گرفته
‫تا مردانی اینجا، در پلا.
‫و یک دنیا کفایت نمیکنه
‫زمان کفایت نمیکنه
‫برای این مردان تا از انتقام من فرار کنند.
‫سربازان
‫شما اینجا جمع شدید
‫در دشت آکسیوس
‫توسط پدر من فیلیپ،
‫تا به سوی بزرگترین ‫افتخار و ثروت رهنمون بشید.
‫هیچ ارتشی از آغاز جهان تابه‌حال ‫چنین دستاوردی نداشته.
‫فتح و نابودی امپراتوری پرشیا.
‫چیزی تغییر نکرده،
‫بجز نام شاه.
‫اسکندر! اسکندر! اسکندر!
‫نمایندگان شهرهای یونان ‫در اینجا گرد هم آمدند،
‫در معاهده‌ی کورنت، شما پدرم رو بعنوان ‫سرور کل یونان انتخاب کردید،
‫و بهش تعهد وفاداری دادید.
‫من مدعی وفاداری و عناوین او هستم،
‫حالا...
‫کورنت؟
‫تعهد میدیم.
‫تیبس؟
‫تسلی؟
‫ارگوس؟
‫آنتز؟
‫آیا برای تعهداتی که زیر زور ‫نیزه داده میشه ارزشی قائلید؟
‫اگر تعهد رو بشکنم، در دروازه های آتن ‫تعلل نخواهم کرد درست مثل کاری که پدرم کرد.
‫تردیدی ندارم اسکندر،
‫و سوگند نمیخورم.
‫چون این سوگند زمانی مقدسه که من بعنوان ‫یک یونانی حق انتخاب آزادانه داشته باشم.
‫ممنن!
‫برای مابقی عمر از یونان تبعیدش کنید.
‫البته با تایید آتنی‌ها.
‫همچنین دستور دستگیری آروپس و هرمنس رو ‫به جرم خیانت میدم.
‫طبق قانون باستانی ما اعدام بشن.
‫یوردیسه.
‫- اون خیلی برام عزیز بود. ‫- مثل بچه‌م بود.
‫پس مثل یک ملکه دفنش کنید ‫نه شبانه مثل یک دزد.
‫ما مقدونی ها آدمهای مذهبی‌یی هستیم.
‫کسی که خودکشی میکنه باید شبانه دفن بشه
‫خودکشی؟
‫از شواهد اینطور برمیاد. ‫جون خودش رو گرفت.
‫و بچه؟
‫از آغوشش چنگش زدن و درون شعله های قربانگاه ‫پرتابش کردن، اون هم جلوی چشمان خودش.
‫چون مادرت هم زنی مذهبیه و ‫به دنبال دلجویی از خدایان.
‫شنیدن این داستان برای ‫گوشهات خیلی وحشتناکه شاه؟
‫بهت بگم چه کسی طناب رو دور ‫گردن جوان سفید و زیباش انداخته؟
‫اما من یک مرد مذهبی هستم و ‫راضی هستم به خواست خدایان.
‫سرنوشت انسان، سرنوشت انسانه
‫هم مال تو و هم من.
‫اوه، پدر!
‫پدر زئوس!
‫چنان فتوحاتی نثار محرابت کنم...
‫که هیچ انسان یا خدایی ‫مانند اون‌رو هرگز ندیده باشه.
‫ای خدایی که
‫اون‌رو به من دادی.
‫ای کسی که این سالها ‫اون رو برای تو نگه‌داشتم
‫عهدت رو نشکن.
‫اگر عمرش کوتاهه، همونطوری که پیشگویی شده
‫در مدت کوتاه زندگیش، همون چیزی ‫رو که بازهم پیشگویی شده بهش بده:
‫شکوه ابدی تا آخر الزمان.
‫من اکنون مدعی کل آسیا هستم.
‫سرزمینی که با نیزه بدست آمده.
‫من مخالف رودررویی با اسکندرهستم ‫حالا که در رودخانه‌ی گرانیکوس در حال نبرده.
‫اینجا آسیاست، جایی که فضا مثل ‫زمان گسترده‌ست و هر دو هم به نفع ما.
‫از اینجا تا مشرق، کوهها، ‫بیابانها و زمینهای بایر.
‫دوهزار و سی مایل تا بابِل.
‫اینجا در سواحل آسیای صغیر، ‫شهرهای غنی و بندرهای خوب.
‫اسکندراینجاست که نه نیرو به ‫قدر کافی داره و نه پول و تجهیزات که
‫بتونه درحال حاضر کار ی بکنه ‫و از لحاظ مالی وابسته به زمینه.
‫باید به سمت سواحل حرکت کنه.
‫پیشنهادت چیه؟
‫عقب نشینی و نابودسازی ‫هرچیزی که پیش روی اونه.
‫نذاریم جایی رو فتح کنه مگر زمین سوخته.
‫وقتی آذوقه‌اش تموم بشه و ‫راه ها به‌روش بسته بشن...
‫زمان و مکانش رو هم خودمون انتخاب می‌کنیم.
‫عقب نشینی در مقابل این پسرک؟ ‫این ماجراجو؟ این دزد دریایی؟
‫این پسر یونان رو در شش ماه به زانو درآورد.
‫کاری که برای پدرش 20 سال طول کشید.
‫اینجا امپراتوری پرشیاست.
‫در صورت لزوم یک میلیون ‫نیرو در مقابلش به جبهه میاریم.
‫به موقع‌ش، اما نه تو کرانیکوس.
‫اینجا تعداد نیروهامون برابرند؛ ‫من نمیتونم همزمان در دو جبهه بجنگم.
‫پس بگذار باهاش بجنگیم ‫این همه حرف بسه.
‫- حرف؟ پس خودتون تنها بجنگید. ‫- ممنن!
‫ امپراتور داریوش!
‫شما منو بخاطر مهارتم ‫در جنگ استخدام کردید.
‫- همینطور برای شهامتت ‫- اگه شکی درش داشتم، الان اینجا نبود.
‫بگو، ممنن!
‫سروران پرشیا، خوب گوش کنید.
‫السکاندر مثل یه شیر گرسنه ‫تشنه به خونه.
‫اون احتیاج به جنگ داره، به کشتار... ‫اون‌هم خیلی زود.
‫اگر افسانه‌ی فزاینده‌ی شکست ‫ناپذیری اون‌رو پروبال بدید،
‫اگر در پرشیا پیروزش کنیم، ‫اگر در گرانیکوس شکست بخوریم...
‫انگار خیلی از این مطمئنی، یونانی.
‫شهرهای سواحل آسیای صغیر بدون ‫هیچ تقلایی بهش ملحق میشن.
‫چون اونها هنوز خودشون ‫رو شهرهای یونانی میدونن.
‫دویست ساله که مال پرشیا هستن.
‫یونان یا پرشیا. تبار آدم، تبار آدمه.
‫واقعاً؟
‫آیا درمورد وفاداری من شکی هست؟
‫سرورانم، بگذارید صریح صحبت کنم.
‫من یونانی هستم و شما از من خواستید ‫در برابر یونانی ها اسلحه بردارم.
‫این برای من یا افرادم، یک بازی نیست.
‫ما باید پیروز بشیم و همینطور شما.
‫ما با یک ارتش حرفه‌ای طرفیم.
‫بی‌پرده حرف زدی، حالا نوبت منه.
‫سه شهری که گفتی دارن میسوزن مال ماست
‫محصولات هم مال ماست.
‫هزاران سال قبل بوسیله‌ی ‫پادشاه بزرگ پرشیا.
‫و حالا نسل به نسل به ‫اشراف پرشیا رسیده.
‫وقتی مردم هنوز مثل جانورهای وحشی ‫در جزایر یونانی این آقا زندگی میکردن.
‫نه یک وجب زمین و نه یک ‫دانه گندم نباید از بین بره.
‫تصمیم ما اینه، امپراتور داریوش.
‫ما با اسکندردر گرانیکوس روبرو میشیم
‫و ارتشش رو نابود می‌کنیم.
‫و من اون‌رو می‌کشم.
‫قسم بخورید.
‫قسم میخوریم.
‫تحمل این نبرد‌ رو داری، ممنن؟
‫سپیده زد؟
‫زنان ما هم منتظرن.
‫چون زمان دزده.
‫من تو رو به بابل نمی‌فرستم.
‫اونوقت پادشاه چه کسی رو به خاطر ‫وفادار موندنت به گروگان خواهد گرفت؟
‫تو با بقیه‌ی زنها میری میلتوس و ‫منتظر اخبار گرانیکوس میمونی.
‫- طبق خواسته‌ی تو. ‫- طبق خواسته‌ی من.
‫من خیلی چیزها میخوام.
‫نه به کاری که میکنی باور دارم و ‫نه باور دارم کار درستی میکنی.
‫- چشم داری ولی نمیتونی ببینی. ‫- میبینم ولی چاره‌ی دیگه‌ای ندارم.
‫یعنی چاره‌ای جز به ‫کشتن دادن یونانی‌ها نداری؟
‫اونها مزدور هستن و برای پول می‌جنگند.
‫و تو؟
‫الان وقت پرسیدن این سواله؟
‫باید از جنازه‌ت بعد از بازگشت از ‫میدون جنگ بپرسم؟
‫- میخوای من بشم خائن؟ ‫- به چی و به کی خیانت میکنی؟
‫بیشتر شب رو به گوش دادن ‫حرف‌های تو سپری کردم،
‫که از بابل میگفتی، از پادشاه و درباریانش.
‫حتی در خواب‌های بد و آشفته‌ات هم داری ‫از انسان‌های شیطان‌صفت حرف میزنی
‫کسانی که برای یک ارزن ‫ارزش بیشتری جان انسان قائل هستند.
‫کی دیگه مخالف اسکندره؟
‫- کی باید مخالف باشه؟ ‫- همه، هرکسی که از استبداد تنفر داره.
‫تو از کدومش بیشتر متنفری؟ ‫استبداد یا اسکندر؟
‫- حرف‌های عجیبی میزنی. ‫- این امپراتوری پارسی که داری براش میجنگی
‫پوسیده و فاسده و خودش خواهان نابودیه.
‫- جهانی که توش زندگی میکنیم هم خواهان نابودیه. ‫- نه، نیروهای جدید میخواد، آرمان تازه‌ای میخواد.
‫و اون نیرو و اون آرمان، حالا به آسیا اومده ‫همونطور که به یونان اومد.
‫و مثل یونان، اینجاست. ‫می‌بینیش ولی درکش نمی‌کنی.
‫اسکندر.
‫من هم پارسی‌ام و هم یونانی، ‫هردو دنیا رو می‌شناسم.
‫شاید آتنی‌هایی که بهشون باور داریم هم ‫پوسیده و فاسد باشند...
‫ولی آرمان‌ها و افتخاراتش انقدر ارزش دارند ‫که در جان آدم‌ها باقی نگهشون داشت...
‫افتخارات کی؟ آتن یا اسکندر؟
‫اگه لازم باشه هردو! پیروز شدن پارس‌ها ‫کمکی نمیکنه، ولی اسکندرمیتونه.
‫اگه از حرف‌هاش توی آتن متوجه نشدی ‫الان دیگه باید متوجه بشی.
‫تو متوجه شدی؟ ‫وقتی با من به تبعید اومدی؟
‫- مطمئن نبودم. ‫- ولی اومدی.
‫- مخب ن زن توئم. ‫- این حرفه، توی قلبت چی؟
‫- الان داری اینو میپرسی؟ ‫- آره، الان اینو می‌پرسم.
‫چون باور دارم که نه از ذهنت رفته و ‫نه از قلبت، مگه نه؟
‫- وداع تلخی شد. ‫- ممنن...
‫به خاطر تو ممنن، به خاطر تو اینکارو کردم.
‫در تروا، آشیل هکتورش رو پیدا کرد و کشتش.
‫هکتور من چه کسیه؟
‫برای خدای نبردها!
‫حمله!
‫اسکندر، سرت رو بدزد!
‫سگ‌های قاتل و خائن پارسی!
‫تقاضای عفو داریم.
‫تمام یونانیان دنیا با سوگند مقدس عهد داده ‫بودند که علیه من نجنگند.
‫- من چنین سوگندی نخوردم. ‫- ولی ملزم شده بودی، مثل نیروهات.
‫الان در میدان جنگ ایستادیم، ‫شما بعنوان پیروز و ما بعنوان شکست خورده...
‫نه، من به عنوان فرمانده‌ی کلِ یونان
‫و تو خائن به مردم خودت.
‫نه برای خودم، بلکه برای افرادم، ‫باز تقاضای عفو میکنم.
‫از پارس‌ها کمک بگیر، ‫همون‌هایی که رهات کردن.
‫این پیروزی رو چطور ‫جشن خواهی گرفت اسکندر؟
‫در خایرونیا پدرت بالای سر مرده‌هایی که ‫به‌خاطر آزادی جنگیده بودند می‌رقصید...
‫آزادی؟
‫تو برای پول می‌جنگی! ‫براش زحمت بکش!
‫پس بگذار تا پای جون‌مون بجنگیم.
‫از بین یونانی‌هایی که در گرانیکس جنگیدند ‫هیچکس جون سالم بدر نبرد.
‫اسکندر، این افسانه‌ی گره گوردیانه.
‫در سال‌های گذشته وقتی که ما ‫شدیداً تحت فشار بودیم
‫روایت آمده که پادشاهی با یک گاری ‫به اینجا خواهد آمد
‫که ما رو یاری کنه و ‫فرمانروامون بشه.
‫این اتفاق افتاد و پادشاه گوردیوس بود.
‫که گاری‌اش رو با این پیغام ‫اینجا رها کرد:
‫هرکس که این گره رو باز کنه ‫فرمانروای آسیا خواهد بود.
‫خیلی‌ها تلاش کردند.
‫همه شکست خوردند.
‫افیسوس، ساردیس، هلیکاراسوس
‫او ناوگان پارسی‌ها رو در تمام بنادر ‫آسیای صغیر قلع و قمع کرد
‫اسکندردارد دریای اژه را به ‫دریاچه‌ی یونان تبدیل می‌کند.
‫اسکندر، زخمت!
‫این یونانی‌ها به مقدونیه ‫فرستاده میشن
‫تا پایان عمرشون روی زمین و در معادن ‫کار می‌کنند.
‫کل جمعیت به عنوان برده فروخته ‫خواهند شد.
‫و شما آتنی‌ها...
‫شما شهروندان پایتخت دنیا،شمایی که مثلاً ‫فرهنگش رو نمایندگی می‌کنید...
‫شما اشرافیان و سُفرایی که هنوز در پرشیا ‫مشغول توطئه با داریوش هستید
‫همون کاری که با پدرم کردید...
‫شما گروگان ما خواهید بود و تحویل ‫نازپرورده‌های آتن داده خواهید شد.
‫به نظرت مادرت ازت خشنود میشه وقتی بفهمه ‫در میلتوس، زلایا و گرانیکوس چه کارهایی کردی؟
‫به نظرت اون‌هایی که در وطن هستند ‫چنین وحشیگری‌یی رو فراموش می‌کنند؟
‫و ماهایی که ممکن بود به تو ملحق بشیم، ‫حالا هشدار رو گرفتیم.
‫باید تا پای مرگ مخالف تو بود!
‫پیروزی از آن شماست...
‫غنائم از آن شماست.
‫مطابق جایگاهت باهات ‫برخورد خواهد شد.
‫- بارسین! ‫- اسکندرکشورگشا!
‫- کشورگشاست؟ ‫- تو باید بگی.
‫- نه، تو بگو. ‫- یک شهر رو نابود کردی.
‫- به من نگاه کن. ‫- سوزوندیش.
‫- منو نگاه کن! ‫- دزدیدی، غارت کردی، زنی رو ربودی.
‫انتظار داشتی چی ببینی؟
‫- چیزی که وقتی بیدار شدم در چشم‌هات دیدم. ‫- چرا؟ چون تو اینجوری می‌خواستی؟
‫- چیزی که توی آتن در چشم‌هات دیدم. ‫- در آتن من با روحم به ممنن خیانت کردم.
‫اینجا در میلتوس، باید به اسکندر ‫عشق بورزند!
‫و عشق اسکندرکجاست؟ ‫"مطابق جایگاهت باهات برخورد خواهد شد."
‫- منظورم این نبود... ‫- خودت گفتی!
‫جایگاه من جایگاه اونه، با شرم و ‫شکوه توامان.
‫اسکندر!
‫چی؟
‫- چیزی نگفتم. ‫- لب‌هات تکون خوردند.
‫از گفتن چه چیزی هراس داری؟ که دیشب ‫از گفتنش هراسی نداشتی؟
‫چه افکاری در ذهن طوفان‌زده‌ات ‫جریان داره؟
‫افکار؟
‫طوفان زده؟
‫رفتن رو انتخاب کردی.
‫برو.
‫سرم گیج میره.
‫سرگیجه دارم.
‫و چرا همیشه انتخاب میکنی که ‫تنها باشی؟
‫اسکندر...حالا تو من رو نگاه کن.
‫اینها در میدان جنگ پیدا شدند.
‫از دموستن* به داریوش. ‫(دولتمرد و سخنور یونانی)
‫دیگه نباید منتظر نیروهای آتنی باشیم، همینجا ‫باهاشون مواجه میشیم، همینجا در میلتوس.
‫آتن دیگه با ما نیست، یونان هم نیست. ‫به ما خیانت شده!
‫- خیانت؟ ‫- تمومه.
‫تو از جانب کی حرف میزنی؟ ‫خودت یا پدرت؟
‫من از جانب خودم حرف میزنم.
‫- الان وقت دعوا نیست. ‫- ولی وقت پیدا کردن راه‌حل‌ هست.
‫هنوز راه‌حلی مطرح نشده.
‫از چشم‌هاتون فکرهاتون رو میخونم...
‫برگرد! برگرد!
‫در چشم‌های من چیزی نیست اسکندر، ‫در افکارم هم نیست، سرزبانم هم نیست.
‫بین من و تو هرگز هم نخواهد بود. ‫فرمان بده و من پیروی میکنم.
‫این برای من کافی نیست! شما مقدونی‌ هستین ‫نه برده‌های پارسی! من دل و جان‌تون رو هم میخوام.
‫پیشنهاد میدی ادامه بدیم...بدون ‫نیروهای آتنی، بدون حمایت...
‫با راه نجاتی که با بیش از ‫هزارفرسنگ فاصله به مقدونیه برمیگرده.
‫پدرت اگه این بود اینکارو می‌کرد...
‫یک دژ نظامی اینجا باقی می‌گذاشت
‫غنائم رو با همین کاروان کوچکی که ‫برامون مونده به مقدونیه برمی‌گردوند.
‫آتنی‌ها رو مجبور میکرد که ازمون حمایت کنند، ‫بعد دوباره حمله میکرد، اما با ارتشی پنج برابر قوی‌تر.
‫پدرت اگر بود اینکارو می‌کرد!
‫پدرم! پدرم! پدرم!
‫من اسکندرم! نه پدرم!
‫دستی که خنجر برپیکر پدرم فرو کرد ‫دست دوستم بود
‫و من دوستم رو کشتم.
‫گناه من هم هست.
‫تاج پادشاهی به حق موروثی ‫مال منه، مگه نه؟
‫فیلیپ وحشی، فیلیپ وحشی
‫و هیچ‌چیز سر راه تقدیر اسکندر ‫قرار نمی‌گیره، درسته؟
‫سرنوشت انسان هرچه که باشه همونه. ‫چه سرنوشت تو باشه و چه سرنوشت من.
‫مقدونی‌ها، من ناوگان‌مون رو منجل میکنم
‫و شما رو می‌فرستم به سواحل مقدونیه.
‫ما به آسیا اومدیم که فتح کنیم...یا بمیریم.
‫چیز بیشتری هم باید بگم؟
‫شما یونانیان اسیرشده که برای پول ‫پارس‌ها جنگیدید...
‫آزادید که به خونه‌هاتون برگردید یا در رکاب ‫من خدمت کنید، انتخاب با خودتونه.
‫چون به عنوان یونانی حق شماست ‫که تحت استبداد نباشید.
‫بلکه انسان‌هایی آزاد ‫با اراده‌ای آزاد باشید.
‫تو هم آزادی که به آتن برگردی، ‫اگر دوست داری.
‫چرا که من دیگه به آتن نیازی ندارم.
‫پس اگر این جنگ مقدس رو رهبری نمیکنی، ‫باید پیروی کنی.
‫چرا که من در راه خودم ‫پذیرای هرکسی هستم...
‫یونانی، کاریایی‌، لیدیایی، لونیایی... ‫اون‌هایی که به راهم باور دارند.
‫یونان اونجایی که تو هستی.
‫جایی که توش راه میری.
‫حرف میزنی، نفس میکشی، زندگی میکنی.
‫به اسکندر، بنویس:
‫من داریوش پارسی، پادشاه پادشاهان،
‫پادشاه همه‌ی سرزمین‌ها، با هر زبانی
‫فرمان دادم که همه‌ی ملت‌ها در ‫دشت‌های بابل گرد هم بیایند.
‫ارتشی در برابرت داری ‫که دنیا نظیرش را ندیده.
‫به همین خاطر، به تو فرمان می‌دهیم ‫که عقب‌نشینی کنی و بازگردی.
‫برگرد به همون آغوش مادرت، المپیوس.
‫چون تو هنوز یک پسر گستاخ و بی‌شرمی
‫که با جهل و جنونت به آسیا آمده‌ای
‫تا همراه دار و دسته‌ی دزدت شیطنت کنی.
‫برات یک شلاق، یک توپ ‫و یک کیسه طلا می‌فرستم.
‫شلاق برای اینکه درس بگیری، توپ برای ‫اینکه با همسن و سال‌های خودت بازی کنی
‫و در کار بزرگترها دخالت نکنی. ‫و طلا برای هزینه‌هات.
‫چون شنیدم فقیری
‫و چون طلاهای من به فراوانی ‫نور خورشیده
‫لازم نیست مثل یک دزد به آسیا ‫بیای تا بدزدیش.
‫نباید ما را از دارایی‌های عظیم ‫نقره و طلای خود مطلع می‌کردید.
‫چون حالا سخت‌تر می‌جنگیم تا تمام ‫دارایی‌هاتون از آنِ ما بشه.
‫و نباید مرا پسر و دزد خطاب میکردی.
‫چون اگر مرا بکشی، برایت ‫پیروزی بزرگی محسوب نمی‌شود
‫چرا که نهایتاً سردسته‌ی ‫مشتی دزد را کشته‌ای.
‫ولی اگر من تو را بکشم، ‫که قصدش را هم دارم
‫خواهند گفت که این جنگجو و پادشاه بزرگ
‫به دستان یک پسربچه‌ی یونانی کشته شد.
‫به سراغت می‌آیم
‫و درحالی که خودم را ‫به خدایان جاودان سپرده‌ام
‫بر تو پیروز خواهم شد.
‫اردوگاه برپا کرده‌ند؟
‫نیم فرسنگی اینجا.
‫آماده‌ی رزم‌اند، بدون بار و بدون چادر.
‫به زودی حمله میکنه، همین امشب.
‫ما چی؟
‫ما منتظر میشیم.
‫به همه‌ی افراد دستور بده که ‫سرتاسر شب آماده به رزم باشند
‫و فریاد آماده باش‌شون به گوش همه برسه.
‫چهل هزار اسب، ‫حدود یک میلیون پیاده‌نظام.
‫دویست ارابه با داس برای بریدن ‫سمِ اسب‌ها.
‫خندق‌هایی که برای ‫سواره‌نظام ما حفر شده.
‫- هزار و پانصد کماندار. ‫- پارس‌ها حمله می‌کنند؟
‫مثل بچه‌ای که مادرش چسبیده ‫از جاشون تکون نمی‌خورند.
‫همینجا چادر میزنیم.
‫چادر بزنیم؟ حمله کنیم، در تاریکی شب ‫اگر شانسی داشته باشیم همین حالاست.
‫تاریکی باعث گیجی میشه.
‫گیجی در هردو طرف پارمینیو.
‫من پیروزی رو نمی‌دزدم. اگر قراره نابود بشم ‫بگذار در روشنی روز باشه.
‫به افراد بگو استراحت کنند.
‫طالع نحس! طالع نحس!
‫مقدونی‌‌ها... ‫فاجعه، نابودی، مرگ...
‫نشان خوش‌اقبالیه.
‫ماه فارسی، با خورشید مقدونی کسوف ‫پیدا میکنه، اینطور نیست آریستاندر؟
‫به افراد بگو، ترس به دلشون راه ندن.
‫خدایان با ما هستند.
‫خدای ترس
‫برای تو و برای شکست نخوردن، ‫قربانی می‌کنم.
‫و حالا تمامِ خدایان رو فرا می‌خونم که ‫به من و افرادم ثابت کنند
‫که من واقعاً فرزندی از آسمان هستم
‫در این روز پیروزی رو نصیب من کنید.
‫با دستانی باز، در نیایشم التماس می‌کنم ‫اهورا مزدا...
‫از راه درست، پادشاهی به من عطا کن
‫که هرگز نابود نگردد.
‫وقتی خواستم، به کمکم بیایید.
‫فرمانده‌ها، دوستان و افسرها...
‫این پیغام رو برسونید به نیروهای ‫تحت فرمان‌تون:
‫این نبرد آخر است.
‫در این روز، انتقام یونان رو می‌گیریم
‫تمام آسیا مال ما میشه و ‫دارایی‌هاش به تملک ما در میاد.
‫رنج‌هامون به پایان میرسه.
‫اینجا، زمین جنگه.
‫ما در همه‌چیز بیشتریم، ‫بخصوص در نظم و شهامت.
‫اما مقدونی‌ها این چنین‌ا‌ند که حتی اگر من، ‫اسکندر، در میدان جنگ از پا در بیام
‫فقط یک نفر از بین رفته.
‫برای پارس‌ها چنین چیزی مثل ‫پیکری میمونه که سر ازش جدا شده.
‫پس مقدونی‌ها، صبر کنید و منتظر باشید
‫صبر کنید و منتظر باشید.
‫و وقتی حمله کردیم، یک فکر بیشتر ‫نداشته باشید
‫کشتن داریوش! کشتن داریوش!
‫کشتن داریوش!
‫حمله!
‫کمان داریوش، سپرش، ارابه‌اش!
‫پادشاه بزرگ گریخته! فرار کرده!
‫پادشاه بزرگ فرار کرده!
‫به نظر این همون...جلال و شکوهه.
‫مادرم برای پدرم گریه میکنه.
‫این لطف رو به ما بکن اسکندر...که ‫قبل از اینکه ما رو بکشی، بتونیم دفنش کنیم.
‫پدرت زنده است.
‫من تنفری نسبت به شما ‫یا خانواده‌ات ندارم...ملکه.
‫از پدرش شجاع‌تره...اسمت چیه؟
‫- اکوس ‫- اسم تو چی؟
‫آمیتیس.
‫رکسان.
‫میریم به شمال، به حوزه‌ی کاسپین ‫تا ارتش دیگه‌ای درست کنیم.
‫زن و خانواده‌ام، حالشون چطوره؟
‫برو، برو حیوون!
‫اسکندرداره به سمت ما میتازه، ‫حدوداً در ده فرسنگی‌مونه.
‫کناره‌گیری کن.
‫برو پی کارت.
‫سوار شو!
‫پس بمیر، امپراتور داریوش!
‫بریم، سریع!
‫- پیداش که کردم همینجوری بود. ‫- حرفی نزد؟
‫- آب خواست، بهش دادم. ‫- حرفی نزد؟
‫حرف‌هایی که درست نفهمیدم، ‫درباره‌ی تقدیر و سرنوشت.
‫اینو داد که بدم به شما.
‫بعد دعا کرد و بعد مرد.
‫پسرم، اسکندر، بنگر که ‫چه بودم و چه شدم.
‫حتی کسی در اطرافم نیست که ‫چشمانم را ببندد.
‫بگذار مقدونی‌‌ها و پارس‌ها ‫برایم عزاداری کنند.
‫دخترم رکسان را به همسری اختیار کن.
‫که نطفه‌ی داریوش و ‫فیلیپ در او بسته شود
‫و شاید اینگونه جهان‌هایمان یکی شدند.
‫روحم را به دستان تو تسلیم می‌کنم.
‫و شاید اینگونه جهان‌هایمان یکی شدند.
‫روحم را به دستان تو تسلیم می‌کنم.
‫بگذارید مردی که دشمنم را از پا درآورد ‫جلو بیاد، میخوام تکریمش کنم.
‫نترسه، چرا که به خدایان و جان مادرم ‫المپیوس، سوگند یاد می‌کنم
‫که جایگاهی رفیع‌تر از لشکریان خودم ‫براش در نظر دارم.
‫چرا به داریوش خیانت کردی، اسیرش کردی ‫و در نهایت جونش رو گرفتی؟
‫من تنها نبودم، همه موافق بودیم که ‫چنین کاری باعث مسرت شما میشه.
‫و تاج پرشیا که انقدر گستاخ بودی ‫که بر سرت بگذاری چی؟
‫- تو برنده‌ی مرگ و نفرت شدی. ‫- سوگند دروغ خوردی!
‫نه. تو.
‫کسی که هم پادشاهت بود و هم خویشاوندت ‫و سوگند یاد کرده بودی که بهش وفادار باشی.
‫سوگندم رو نمی‌شکنم. جایگاه تو رفیع‌تر از ‫لشکریانم خواهد بود.
‫میخ شده به چوبی بلند، که ‫همه ببینند و به خاطر بسپارند
‫که فقط یک پادشاه...پادشاهی رو میکشه.
‫ناراحتم دوستان.
‫ناراحتم برای اون یونانیانی که اونقدر ‫زنده نموندند که این منظره‌ رو ببینند...
‫اسکندرروی تخت پادشاهی داریوش.
‫بطلیموس هم باید تخت پادشاهی داشته باشه.
‫تخت پادشاهی برای همه‌تون، ‫چرا که همه‌ی شما باید پادشاه بشین.
‫هفستیون، نئارخوس، هارپالوس
‫تمامی دوستانم، فرمانده‌ها، سربازها... ‫پادشاه‌ها، همه‌ی شما.
‫درخواست کنید و مال شماست.
‫طلا، نقره، جواهر، ‫برده، زن...مال شماست.
‫کلایتوس؟ ‫کلایتوس کجاست؟
‫- کلایتوس مسته! ‫- پس چیزی که میخواد رو داره.
‫منم مثل اسکندر، هرچی ‫که دارم رو میدم به شما.
‫چرا که من هم مثل اسکندراز باب ‫شکوه و افتخار غنی هستم.
‫پسرم، کمتر از این باشکوه باشی ‫خیلی بهتر میشه.
‫به سلامتی پادشاهم، اسکندرمقدونی، ‫پسر فیلیپ.
‫که ما رو به اینجا رسوند و این فاتحان ‫پیروز رو، امن و امان به خانه برمی‌گردونه.
‫جنگ تموم شده، داریوش مرده!
‫شهر داره آتیش میگیره! ‫سربازهامون شهر رو به آتیش کشوندند.
‫داره می‌سوزه، نگاه کنید!
‫نگاه کنید، داره آتیش میگیره، داره می‌سوزه!
‫این کاخ هم باید بسوزه، تا نمادی باشه برای ‫جهان که بدونند جنگ به پایان رسیده.
‫امپراتوری پرشین از بین رفته و اسکندر ‫انتقام یونانیان رو گرفته.
‫زنانی که با اسکندر سرتاسر ‫آسیا رو پیمودند
‫و رویای روز بازگشت ‫به یونان رو در سر داشتند
‫بارسین، اولین مشعل رو برای تو پرتاب کنم؟
‫یا تو اسکندر، پرتش می‌کنی؟
‫نه.
‫نه، خاموش کنید.
‫شعله‌ها رو خاموش کنید، این کاخ منه!
‫کاخ منه! مال منه! مال منه!
‫نباید درباره‌ی اسکندر اینطور گفته بشه که...
‫هرجا که میرفت فقط ویرانه‌هایی ‫از خودش به جا می‌گذاشت.
‫همون چیزی درباره‌ی اسکندر گفته میشه ‫که همیشه میخواست گفته بشه.
‫فکر میکنی انقدر مستم که نمیفهمم ‫همه‌تون میخواین به من خیانت کنید؟
‫- خیانت؟ ‫- یا خیانته یا اصلاً نمیتونی بفهمی.
‫- خیلی هم خوب میفهمم. ‫- چی رو؟
‫آتیشی که درونت شعله‌وره، ‫بیارش بیرون.
‫- این آتش آسمانیه. ‫- اسکندر، بگذار تموم بشه.
‫- چرا، که منو به زنجیر بکشی؟ ‫- آره، که به زنجیر بکشمت.
‫- اینه سرحدِ عشقت؟ ‫- عشق من سرحدی نداره.
‫میترسی بخاطر زن دیگه‌ای ‫رهات کنم.
‫هیچ زن دیگه‌ای یارای برابری با من نداره، ‫به جز مادرت.
‫و میل جنون‌آمیزت برای ‫پیشی گرفتن از پدرت.
‫من پسر فیلیپ نیستم. ‫من پسر خدا هستم.
‫جهان قلمروی منه
‫و ماموریتم حکمرانی و بازسازی جهانه.
‫تا پایان دنیا میریم.
‫آدم‌ها باید از تو پیروی کنند، نه خدایان.
‫اینکارو می‌کنند، همه‌شون می‌کنند.
‫آتنی‌ها!
‫اسکندر خواسته که او را رسماً ‫یک خدا اعلام کنیم.
‫پسرِ زئوس آمون.
‫آه، آتنی‌ها، پس کی دوباره روزهای ‫پرافتخار را خواهید دید؟
‫دموستن روزی این سوال را پرسید.
‫خب، حالا جواب‌تان را دارید...هرگز!
‫اسکندر که می‌توانست برای ما ‫کشورگشایی کند...
‫حالا برای خودش کشورگشایی کرده و ‫شده ارباب دو دنیا...
‫اروپا و آسیا!
‫طی ده سال جهان را فتح کرد.
‫دو هزار مایل جنگید تا به بابل برسد.
‫میلتوس، سیدون، تایر...
‫تمام این شهرهای باعظمت ‫پیش پای او سقوط کرده‌اند.
‫وارد مصر شده، از فرات رد شده.
‫بابل، پرسپولیس، شوش... ‫همه حالا گنجینه‌های او هستند.
‫او داریوش را شکست داد و مغلوب کرد، ‫و حالا در قلمروئش، پادشاه پادشاهان شده.
‫ارباب دو دنیا، به چیزی دست پیدا کرد که ‫هیچ انسانی در تاریخ به آن دست نیافته بود.
‫حالا وارد سرزمین هندوستان شده.
‫از هرخدا و هرانسانی پیش‌تر رفته.
‫او انسان را فتح کرده!
‫خدایان را پشت سر گذاشته!
‫تصویبش کن دموستن، خدا اعلامش کن.
‫اعلام کن که اسکندر خداست!
‫چرا باید خون هزاران نفر ریخته بشه تا ‫جاه‌طلبی‌های یک نفر ارضاء بشه؟
‫که پدر خودش رو انکار ‫میکنه و به شکل دیوانه‌واری
‫بر خویشاوندی‌اش با خدایان تاکید داره؟
‫شنیدم سربازان چنین حرف‌هایی می‌زنند.
‫به سمت اکباتان حرکت می‌کنید.
‫اونجا فرمانده تویی تا اطمینان حاصل کنی ‫خطوط ارتباطی‌مون توسط دشمن قطع نمیشه.
‫بدرود پارمینیو.
‫فیلوتس...بخاطر خیانت دستگیری.
‫بسه، بسه.
‫هرچی میخوای بگم، میگم.
‫درسته، من نقشه‌ی قتلت رو کشیدم.
‫من و پدرم پارمینیو!
‫برای لذت بردن شما پادشاه بزرگ...
‫مسابقه‌‎ی مهارت بین یک پارسی و ‫یک مقدونی تدارک دیده شده.
‫بیست کیسه‌ی طلا، منطقه‌ی باتریا...
‫پادشاه نسبت به من ‫خیلی دست و دلباز بوده...
‫در برابر یکی از رداهای پارسی شما ‫شرط میبندم...
‫که من هم باید پوشیدنشون رو یاد بگیرم...
‫شرط میبندم که مقدونی من که اونجا ایستاده ‫هر پارسی که بیارید رو شکست میده.
‫بیاین پارس‌ها، شرط می‌بندین؟ ‫اهل مبارزه هستین؟
‫- میشه حرف نزنی؟ ‫- نه.
‫حرف نزدن کار برده‌هاست، نه انسان‌های آزاد.
‫یا من اونم یا نباید به صرف غذا دعوتم کنی.
‫پس مشروب بخور چون شراب ‫حسابی اثر کرده.
‫پدرت فیلیپ، جنگ‌هایی رو پیروز شد که توشون ‫به اندازه دیونیسوس مست بود.
‫آدمت رو بفرست بیاد.
‫- بگذارین زنده بمونه. ‫- نه، بگذار بمیره.
‫مثل کلی مقدونی دیگه، که با فرمان ‫کشته شدند.
‫- کلایتوس، برادر... ‫- من میتونم برادر یک خدا باشم؟
‫بخاطر خون و زخم‌های مقدونی‌هاست ‫که انقدر بزرگ شدی.
‫- ما پیروز شدیم، نه پارس‌ها. ‫- نه پیروزی در کاره و نه شکست خورده‌ای.
‫شکست‌خورده وجود داره، تمام کسانی که ‫با تو اومدند شکست خورده‌اند.
‫اگه نمیتونی حرف نزنی، پس برو!
‫زبان تو هم از شراب سنگین شده، ‫چنین چیزی درخور پادشاه پادشاهان هست؟
‫اسکندر کلایتوس رو مرخص میکنه!
‫- محض خدایان هم که شده برو! ‫- محض خدایان هم که شده نمیرم، تا حرفم رو بزنم.
‫پس اگر میتونی روی اون پاهای مستت ‫بلند شو و حرفت رو بزن!
‫هرکسی که کمکت کرد رو کنار گذاشتی، ‫حتی پدر خودت رو!
‫من؟
‫- من در خایرونیا جونش رو نجات دادم. ‫- منم جون تو رو در گرانیکوس نجات دادم.
‫- بخاطرش از من کینه داره. ‫- همونطور که تو از من کینه داری.
‫همونطور که از هرمردی که سایه‌ای ‫روی شکوهت بندازه، کینه داری.
‫هیچ انسان زنده‌ای نیست که ‫بتونه روی شکوه من سایه بندازه.
‫مرده‌هایی هستند که می‌تونن و ‫اینکارو می‌کنن، فیلیپ، آتیلوس، پارمینیو.
‫- این حرف‌ها دست کمی از خیانت ندارند! ‫- دست کنی از حقیقت هم ندارند.
‫بگذار اونایی که میخوان جلوی ردا و ‫تاج و تخت پارسی‌ت بهت تعظیم کنند
‫و این حقیقت رو بپذیر که پدر ‫خودت رو انکار کردی
‫و خودت رو جای پسر خدا زدی!
‫ولم کنین! من داریوشم که دوستانم ‫اسیرم کنند!
‫ولم کنید!
‫آداب و رسوم تو اینه؟ یونان اینطوری ‫پاداش قهرمان‌هاش رو میده؟
‫یک نفر باید صاحب غنایمی بشه که ‫هزاران نفر بدستش آوردن؟
‫از اوریپید، شاعر مورد علاقه‌ات ‫نقل قول کردم.
‫مثل پوسانیاس و مادرت، قبل از ‫قتلِ فیلیپ!
‫برو!
‫پیش فیلیپ...
‫آتالوس ...
‫و پارمینیو...
‫کلایتوس، برادر!
‫این همون اسکندره، که داره گریه میکنه ‫چون یک نفر رو کشته؟
‫این همون اسکندره؟ که دراز کشیده و از ترس ‫حرف مردم و قانون گریه میکنه؟
‫درحالی‌که خودش قانون و ‫معیار سنجش درست و غلط بودنه؟
‫ابرقدرت هرکاری که کرده باشه درسته.
‫اینها حرف‌اند.
‫و کلایتوس مرده، من کشتمش.
‫ما برمی‌گردیم، مقدونی‌ها.
‫و من بطلمیوس ...
‫یارِ اسکندر، و بعدها فرعون مصر
‫شاهد بازگشت دهشتناک از هندوستان ‫به بابل بودم.
‫برای اولین بار در این ده سالی ‫که از مقدونیه خارج شده بود
‫اسکندر، بیمار و خسته، عقب‌نشینی کرد.
‫ولی این عقب‌نشینی را ‫هم به پیروزی بدل کرد.
‫چرا که برای او، بعد از مرگ کلایتوس...
‫آرمان جدیدی شکل گرفته بود، یه فهم جدید، ‫یک نیروی الهی جدید.
‫که این سرزمین‌ها نیستند که باید فتح شوند، ‫بلکه جان انسان‌هاست که باید فتح شود.
‫و در پایان آن مسیر پرعطش در شوش
‫اسکندر خود و ما را متعهد به این ‫آرمان تازه کرد.
‫این پیوند را مانند دانه‌های زمین ‫بارور کن
‫و بگذار فرزندان اسکندر، یک یونانی و ‫رکسان، یک پارسی
‫از هردو دنیا باشند و در ‫یک دنیای واحد زندگی کنند.
‫و این درمورد شما یونانی‌ها و پارس‌ها ‫هم صادق باشد
‫شمایی که در این روز در شوش ‫ازدواج کردید.
‫و این درمورد شما یونانی‌ها و پارس‌ها ‫هم صادق باشد
‫شمایی که در این روز در شوش ‫ازدواج کردید.
‫و این درمورد شما یونانی‌ها و پارس‌ها ‫هم صادق باشد
‫شمایی که در این روز در شوش ‫ازدواج کردید.
‫برای شما، مردان و زنانی که کنارتون زندگی ‫کردم و کنارتون مردم...
‫فیلیپ، ائورودیکه، ‫پارمینیو، فیلوتس، داریوش...
‫و کلایتوس...برادرم...
‫من این دعا را میخوانم.
‫و برای شما صلح و آرامش رو دعا می‌کنم.
‫که مقدونی‌ها و پارس‌ها...
‫و تمام مردم امپراتوری‌ام همیشه ‫شبیه هم باشند.
‫رعیت نباشند، بلکه مردمی باشند که ‫زندگی می‌کنند و با هم می‌سازند...
‫در تعادل و اتحاد بین ذهن و جان.
‫چرا که ما زیرسایه‌ی خدا همه ‫شبیه به هم هستیم.
‫و اگر پدر خداست، پس او پدر همه‌ست.
‫نه.
‫اوه، نه.
‫نه، نه، هنوز نه!
‫هنوز خیلی کارهاست که باید بکنم.
‫بارسین.
‫تقدیر انسان.
‫ای خدایان!
‫در این مدت کوتاهی که زندگی کردم، به اندازه ‫کار نکردم که لایق نشستن در میان شما باشم؟
‫باید با تقدیر انسان نفرین بشم؟
‫بارسین، بعد از مرگم...
‫کاری کن پیکرم رو در رودخانه‌ی فرات ‫رها کنند.
‫تا ناپدید بشه...
‫و انسان‌ها تا ابد باور داشته باشند ‫که من از جانب خدایان اومدم...
‫و به خدایان هم بازگشته‌ام.
‫امپراتوری‌ات رو به چه کسی واگذار می‌کنی؟
‫به...قوی‌ترین.
‫شگفتی‌ها بسیار است، اما بزرگترین ‫شگفتی خودِ انسان است.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.