..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫اسمت چیه؟
‫خولیو ماجاگا.
‫هفتۀ پیش اومدم خدمتتون.
‫گفتید امروز برگردم.
‫تا حالا کارگری کردی؟
‫بله.
‫کجا؟
‫در «کوبائو»، قربان. ‫(پرجمعیت‌ترین شهرِ فیلیپین)
‫ولی کار اون ساختمون تقریباً تموم شده.
‫دیگه به کارگر احتیاج ندارن.
‫خیلی خب، استخدامی. ‫ولی من از افراد تنبل خوشم نمی‌آد.
‫روزی دو و نیم «پِزو» مُزد می‌گیری. ‫(واحد پولِ فیلیپین)
‫ولی کارفرمای قبلیم به‌م سه پزو می‌داد.
‫پس برو همونجا کار کن!
‫ببخشید قربان، فقط فکر کردم...
‫اومِنگ!
‫این رو جایگزینِ گوریو کن.
‫گوریو رو برگردون ملات درست کنه.
‫ممنون آقای بالایادیا.
‫ممنون.
‫چی شده؟
‫احتمالاً به‌خاطرِ گرسنگیه.
‫از دیروز هیچی نخوردم.
‫چِش شده؟
‫احتمالاً به‌خاطر گرسنگی از پا افتاده.
‫هیچ وقت با شکم خالی کار نکن.
‫چه خبر شده؟
‫از دیروز تا حالا هیچی نخورده. ‫از حال رفت.
‫همین‌جا بمون.
‫غذاش کجاست؟
‫- چی؟ ‫- غذاش؟
‫ابله! اون اصلاً غذا نداره.
‫دقیقاً.
‫بسّه، برگردید سرِ کارِتون.
‫برگردید سر کار، برید.
‫یالا. بیاید همه برگردیم سر کارِمون.
‫بیا. برو یه چیزی بخور.
‫- فقط یه‌کم واسه ناهارِ من هم نگه‌دار. ‫- ممنون.
‫حواست به رئیس باشه.
‫مطمئناً سرویست می‌کنه.
‫ممنون داداش.
‫خیلی وقته از این‌ها نکشیدم.
‫چی‌ شد که کارِت به اینجا کشید؟
‫نمی‌دونم.
‫زندگیِ سختِ تویِ خونه.
‫من یه ماهیگیرِ ساده بودم.
‫زندگی اینجا سخت‌تره.
‫پول داشته باشی، زندگیِ اینجا بهشته. ‫و‌گر‌نه جهنّمه.
‫- قوم و خویشی اینجا نداری؟ ‫- نمی‌دونم.
‫احتمالاً چند تا داشته باشم ‫ولی نمی‌شناسمشون.
‫- خیلی وقته اینجایی؟ ‫- حدودِ هفت ماهه.
‫از کجا پول در می‌آوردی؟
‫یه مقداری پول با خودم داشتم.
‫هر از گاهی اینجا و اونجا کار می‌کردم.
‫کجا می‌خوابی؟
‫هر‌جا که بشه.
‫شرایطِ سختیه.
‫خدا رو شکر کن که هنوز ‫می‌تونی کار کنی.
‫من هم اولین باری که اومدم اینجا ‫بدنم مثل این بود.
‫ولی الان نگاهم کن ‫مثل یه نِی لاغر شدم.
‫چرا یه کارِ دیگه پیدا نمی‌کنی؟
‫مثلاً چه کاری؟
‫هِی! ما می‌خوایم بخوابیم! گندت بزنن!
‫- دارم تمرین می‌کنم. ‫- بعداً تمرین کن.
‫بِنی رو ببین، تنها آرزوش ‫اینه که خواننده بشه.
‫ولی خب کارِش به اینجا کشیده.
‫خوش‌شانسه، چون‌ خانواده‌ای نداره ‫که ازشون مراقبت کنه.
‫برعکس منی که یک زن ‫و شش تا بچّه دارم.
‫باید شکمِ ۸ نفر رو سیر کنم.
‫- بالایادیا چقدر به‌ت مُزد می‌ده؟ ‫- هفت پِزو.
‫اگه کل هفته کار کنم، می‌شه ۴۲ پِزو.
‫اون خیکی به تو چقدر می‌ده؟
‫دو و نیم پِزو.
‫حقّه‌بازِ حرومزاده!
‫من هم وقتی تازه اومده بودم ‫مُزدم همین‌قدر بود.
‫بعدِ پنج ماه، کلاً یه پِزو ‫افزایش مُزد داشتم.
‫- به‌علاوۀ تایوان. ‫- تایوان؟ تایوان چیه؟
‫یعنی فروشِ مُزدت.
‫اینجوریه که: ‫روزی که مُزد می‌گیری
‫مثلاً این مُزدته.
‫پیمانکار می‌گه: ‫هیچ پولی نداریم...
‫ولی هنوز تایوان هست.
‫به‌ت پیش‌پرداخت می‌دیم.
‫ولی...
‫ولی ده درصدِ مبلغ رو خودمون بر‌می‌داریم...
‫پس تو چیکار می‌تونی بکنی؟ ‫اون هم یه آدم فقیر مثل تو،
‫کسی که با دست‌هاش پول درمی‌آره.
‫چه کاری جز قرض دادنِ ‫مُزدت می‌تونی انجام بدی؟
‫حتی اگه باعث بشه کمتر ‫مُزد بگیری، باز هم تنها راهه.
‫چیزی که در واقع موقعِ خریدنِ ‫مزدِ خودت اذیت‌کننده‌ست،
‫اینه که اون پول مالِ خودته.
‫مثل اینه که با چربیِ خودت، سُرخت کنن.
‫اگه اعتراض کنی، اخراجت می‌کنن.
‫این روز‌ها هم کار پیدا کردن، راحت نیست.
‫فردا از اینجا می‌رم.
‫با خانمِ کروز می‌رم.
‫پس تصمیمت اینه؟
‫توی «مانیل» شانسم رو امتحان می‌کنم. ‫(پایتختِ فیلیپین)
‫این خواستۀ مادرمه.
‫تو هم می‌تونی به مانیل بیای.
‫اشکالی نداره.
‫اینجا درآمدم بیشتره.
‫منتظرت می‌مونم.
‫آبوبو فرانسیسکو.
‫بوندالان ماکسیمو.
‫ماجاگا خولیو.
‫چرا توی کاغذ نوشته چهار پِزو؟
‫زرنگ بازی در نیار!
‫وقتی می‌گم امضا کن، امضا می‌کنی!
‫شغل من همینه!
‫- ولی... ‫- حرومزاده.
‫ولی چرا نوشته بود چهار پِزو؟
‫این حُقّه‌شونه. مُزد روی کاغذ بیشتره.
‫به این می‌گن جادو!
‫اگه دوباره اعتراض کنی، اخراجت می‌کنن.
‫می‌تونی اینجا بخوابی.
‫خیلی از کارگرها اینجا می‌خوابن ‫پس تنها نیستی.
‫این واسه چیه؟
‫واسه سیگار.
‫ممنون داداش.
‫فرانک.
‫گیدو.
‫ایمو.
‫بله.
‫حواستون به‌ش باشه.
‫اون‌ها هوات رو دارن. ‫همین‌جا هم غذا درست می‌کنن.
‫تو اینجا نمی‌خوابی؟
‫نه، اون‌ها می‌رن خونه، ‫پیشِ خونواده‌هاشون.
‫فعلاً.
‫اینقدر نخون و غذات رو بخور.
‫ایمو کجاست؟
‫اون پشته، داره خودش رو می‌شوره.
‫ایمو! غذا آماده‌ست!
‫باشه!
‫ایمو جاه‌طلبه، به مدرسۀ شبانه می‌ره.
‫تو هم باید همین کار رو بکنی.
‫وگرنه تا ابد همین‌جا گیر می‌کنی.
‫زمونه عوض شده.
‫این روزها همه یه مدرکِ دیپلم لازم دارن.
‫تنها راهِ کسبِ احترام، ‫تموم کردنِ مدرسه‌ست.
‫یه چیزی دربارۀ تو هست ‫که ازش خوشم نمی‌آد...
‫چی؟
‫تو نمی‌تونی آواز بخونی!
‫بی‌مزّه!
‫تو چی؟ ‫برنامه‌ای برای ادامه تحصیل نداری؟
‫سِنّم بالاست.
‫که چی؟ آدم‌های سن بالاتر ‫از تو هم دارن درس می‌خونن.
‫مثل ماکسیمو با اون کلۀ کچلش!
‫ابله! اونقدر با کلۀ من شوخی نکن!
‫اصلاً مگه چند سالته؟
‫۲۱.
‫همه‌ش ۲۱ سالته؟
‫ایمو ۳۳ سالشه، داره کچل می‌شه ‫ولی هنوز درس می‌خونه.
‫احمق، کی ۳۳ سالشه؟
‫من ۲۳ سالمه.
‫۲۳؟ شنیدی؟ ‫خدایِ من! نوبت توئه!
‫برو درس بخون.
‫من رو ببین عبرت بگیر.
‫حتّی‌ با داشتنِ ۴ کلاسِ هم‌زمان، ‫تقریباً تمومشون کردم.
‫درس خوندن فقط نیاز به سخت‌کوشی ‫و خب، طبیعتاً یه‌کم هوشِ قوی داره.
‫کِی ترک تحصیل کردی؟
‫فقط تا آخرِ ابتدایی خوندم.
‫ابتدایی؟
‫خب، پس کارِت یه‌کم سخت‌تره.
‫پس گوش کن خنگول، قبل از اینکه ‫بپوسی برگرد به مدرسه.
‫تویِ این جهنّم‌درّه هیچ آینده‌ای نیست.
‫فعلاً خداحافظ بچّه‌ها!
‫خداحافظ. خوب درس بخون پسرم.
‫تو این شب‌هایِ سرد حواست به کلّه‌ت باشه!
‫عوضی!
‫تا اندازه‌ای، ایمو من رو تحت تاثیر قرار می‌ده.
‫اون احمق همّتِ بلندی داره.
‫ولی من به همین وضعیت راضی‌م. ‫مشکلی ندارم.
‫تو چطور؟
‫چی؟
‫هیچی.
‫منظورت از هیچی چیه؟
‫چی رو می‌خوای بدونی؟
‫اینکه چرا اینجایی؟
‫نمی‌دونم.
‫از خونه فرار کردی؟
‫آره.
‫من هم همین‌طور، فرار کردم.
‫حدودِ دو سال پیش.
‫من اهلِ جنوب هستم.
‫ولی الان یه پسرِ مانیلی هستم.
‫با یه لهجۀ غلیظِ جنوبی!
‫اوووه. چه داغه!
‫یه روزی می‌رسه که چیزی بیشتر از ‫یه تیکه گوشت گیرم می‌آد.
‫تو شهرِ خودمون غذای ‫بهتری از این نصیبم می‌شه.
‫پس برگرد خونه، نادون.
‫بعضی وقت‌ها به‌ش فکر می‌کنم، ولی...
‫تو شهرستان برات نریدن.
‫اونجا می‌خوای چیکار کنی؟
‫زمین رو شخم می‌زنم.
‫پس دوباره فکر می‌کنم و ‫تصمیم می‌گیرم از جام تکون نخورم.
‫ولی باز اینجا بهتره.
‫درسته. با وجود این همه سختی ‫لحظاتِ خوش هم فرا می‌رسه.
‫با سه پِزو می‌تونی همۀ ‫خوشبختی‌هایِ دنیا رو بخری.
‫ولی احتمالاً تویِ شهرستان ‫از این خبرها نیست.
‫درسته! حتی با پول کم هم، جاهای ‫زیادی برای دیدن وجود داره.
‫و یه عالمه زن!
‫فقط این نیست که.
‫شاید زندگی در اینجا سخت باشه،
‫اما تا زمانی که اینجایی،
‫همیشه این فرصت رو داری که ‫یک عالمه پول به جیب بزنی.
‫درسته. مثلاً اگه من اینجا ‫بتونم یه خواننده بشم،
‫خیلی می‌ترکونم!
‫در صورتی که شانس بیاری.
‫مطمئنم که می‌تونم!
‫توی شهرستان اگه با گاوآهن به دنیا بیای،
‫با گاوآهن هم می‌میری.
‫پس قطعی شد. ‫من، اون رو به مانیل می‌آرم.
‫اون تو رو به مانیل می‌بره.
‫ولی...
‫شغلِ راحتیه.
‫و پیشِ دخترهایی مثلِ خودت خواهی بود.
‫ماهیانه ۳۰ پِزو حقوق می‌گیری ‫و غذات هم رایگانه.
‫به‌ش فکر کن.
‫مشخصاً اینجا نمی‌تونی ‫همچین پولی در‌بیاری.
‫حتی می‌فرستمت مدرسه.
‫فهمیدی؟ به‌ش فکر کن.
‫حتی می‌تونی برای تحصیلِ ‫خواهر و برادرهات هم پول بفرستی.
‫ماجاگا! تنِ لشت رو تکون بده!
‫ایمو کجاست؟
‫چرا دیر کردی؟
‫دنبال مسئولِ برق بودم.
‫چرا؟ الان دیگه برای اون کار می‌کنی؟
‫داشتم روزنامه‌ای که قرض ‫گرفته بودم رو بر‌می‌گردوندم.
‫مگه به‌ت پول می‌دم که روزنامه بخونی؟
‫زود باش! برگرد سرِ کار!
‫تنبل های بی‌عُرضه! ‫به‌تون پول می‌دن که کار کنید!
‫راحت باش، بخون.
‫هِی! الان خیلی زوده واسه خوندن!
‫حالا می‌تونی بخونی! ‫هر چقدر می‌خوای بلند بخون!
‫آهنگِ درخواستی نداری، ایمو؟
‫دیوونه! داشتم شوخی می‌کردم!
‫چه آهنگی می‌خوای؟
‫آهنگِ عطش رو بخون.
‫عطش؟ باشه.
‫قلب شکسته‌ام اندوهگین است.
‫بِدِش به من!
‫تا ابد...
‫مراقب باش.
‫بریم‌! سریع!
‫وقتی که وِل بچرخید، این بلا سرتون می‌آد.
‫بیاید آروم ببریمش.
‫مراقب سَرِش باشید.
‫مُرده؟
‫یه تاکسی بگیرید، سریع!
‫به مقصدِ بیمارستانِ ماکاتی؟
‫نه! ببریدش جایی که رایگان باشه!
‫لعنتی! هرجایی! سریع!
‫زود باشید!
‫مراقب سَرِش باشید!
‫راه رو باز کنید! ببریدش بیمارستان.
‫آهای شما! به چی زُل زدید؟
‫وقت رو هدر می‌دید؟
‫یالا! برگردید سر کارِتون!
‫چرا هنوز اینجایید؟
‫برگردید سر کارِتون!
‫احمق‌های بی‌مصرف!
‫شما چرا اینجایید؟ ‫برگردید سرِ کار.
‫با همه‌تونم.
‫تو چی؟ تو چرا هنوز اینجایی؟
‫ببخشید قربان.
‫- برگرد سرِ کار. ‫- بله قربان.
‫فعلاً کفش‌هات رو در بیار.
‫شانس آوردی که فقط پات صدمه دیده.
‫آره.
‫بِنیِ بیچاره.
‫خیلی بی‌خیال بود.
‫نکن! درد داره!
‫داره ورم می‌کنه. شاید بهتر باشه بری خونه.
‫ممکنه بدتر هم بشه.
‫مشکلی نیست. درد رو تحمل می‌کنم.
‫نمی‌تونم دستمزدِ نصفِ روز رو از دست بدم.
‫هنوز ۱.۷۵ پزو باید بگیرم.
‫اون مُرده.
‫چی سرِ بنی می‌آد؟
‫کی اهمیت می‌ده؟ اون مُرده. ‫کارِش تمومه.
‫اینجا قوم و خویشی نداره؟
‫نه.
‫اگه کسی جسدش رو از سردخونه نخواد،
‫احتمالاً به دانشگاه‌ها فروخته بشه.
‫تا دانشجوهای پزشکی بدنش رو تشریح کنن.
‫فرقون رو بذار کنار.
‫به جاش بیل بزن. ‫ممکنه وضعِ پات بدتر بشه.
‫ممنون.
‫ما اینجا زندگی می‌کنیم. ‫محلّۀ فقیرنشینیه.
‫با کی زندگی می‌کنی؟
‫پدرم و خواهرم.
‫مادرت چی؟
‫مُرده.
‫اینجا چه جوریاست؟
‫به‌ش عادت می‌کنی.
‫ما هم یه جوری عادت کردیم.
‫آبراهِ این بخش واقعاً کثیفه.
‫همه‌شون همین‌طورین.
‫آتونگ، چه مشکلی برای پات پیش اومده؟
‫یک تخته افتاد روی پام.
‫- بیشتر مراقب باش. ‫- حتماً.
‫- اینقدر زود می‌ری سر کار؟ ‫- تاکسی سخت پیدا می‌شه.
‫- چه خوشگل شدی امروز! ‫- به تو ربطی نداره!
‫با دیدنِ این آبِ آلوده بدنم خارش گرفته.
‫- چه بلایی سرت اومده آتونگ؟ ‫- حادثۀ کاریه.
‫مراقب باش!
‫خوب غذا بخور! خجالت نکش!
‫شاید فقیر باشیم، ولی ‫همیشه خوب غذا می‌خوریم.
‫پِرلا چی؟
‫غذایِ پدر رو که داد خودش هم می‌خوره.
‫اون بچّه‌ها رو ببین.
‫هیچ دغدغه‌ای ندارن.
‫تا ابد که اینجوری نمی‌مونه. ‫صبر کن تا بزرگ بشن.
‫خولیو، خیلی داری طولش می‌دی!
‫تا جایی که می‌تونم دارم محکم هُل می‌دم!
‫افتادی!
‫بی‌خیال خولیو. کافیه!
‫پدرم از کار افتاده.
‫به ستون فقراتش شلیک شده.
‫برای چی تیر خورده؟
‫زمین‌هامون رو ازمون گرفته بودن.
‫ما قبلاً تو کِیزان سیتی، پنج هکتار ‫زمینِ کشاورزی داشتیم.
‫تا وقتی که گیازون، میلیونرِ اسپانیایی، ‫زمین رو ازمون گرفت.
‫توی دادگاه شکست خوردیم.
‫به‌مون دستور دادن بریم، ‫ولی قبول نکردیم.
‫پدر یک‌دنده بود، می‌گفت ‫مگه از روی جنازه‌مون رد شن.
‫وقتی که بولدوزر اومد، پدر با ‫قداره‌ش تهدیدشون کرد.
‫ولی یکی از افرادِ گیازون به‌ش شلیک کرد.
‫اگه زمین به‌صورتِ قانونی مالِ شما بود ‫چطور ازتون گرفتنش؟
‫ما هیچ مدرک و سندی برای ‫اثباتِ مالکیت‌مون نداشتیم.
‫ولی گیازون داشت.
‫پدر پافشاری می‌کرد که زمین ‫همیشه برای خانوادۀ ما بوده.
‫حتّی اجدادمون هم اونجا متولّد شده بودن.
‫ولی‌ اهمیتی نداشت.
‫ما باز هم شکست خوردیم.
‫تخمِ اردک!
‫یه دخترِ چینی می‌خوای؟ ‫دانشجوئه، خیلی جوونه.
‫امروز روز شانسته. ‫نظرت چیه آقا؟
‫برات مانیکور، پدیکور و ‫کارهای دیگه هم می‌کنه.
‫بی‌خیال آقا. خیلی دخترِ خوبیه.
‫مامور پرداخت داره می‌آد!
‫به صف بشید.
‫چطور‌ بگم؟ راستش پیمانکار ‫دوباره پول نداره.
‫واقعاً؟ پس دوباره باید سراغِ «تایوان» بریم!
‫ساکت!
‫باز از هیچی بهتره.
‫پس «تایوان» تصویب شد.
‫باشه.
‫شش پزو؟
‫آره، آخرش همینه.
‫یک و نیم پزو می‌خرمش.
‫من می‌گم شش و تو می‌گی یک و نیم؟
‫ماهیِ خشک نیست که!
‫- برو از یه جای دیگه بخر... ‫- داشتم ازت تخفیف می‌گرفتم!
‫- تو به این می‌گی تخفیف؟ ‫- خیلی خب، باشه!
‫پولِ تو رو نمی‌خوام، بکنش تو...
‫داری وقتم رو تلف می‌کنی.
‫من که به هرحال نمی‌خوام بخرمش!
‫- جنده! ‫- خودتی!
‫- عجوزۀ زشت! ‫- تو که زشت‌تری!
‫- برگرد اینجا! ‫- که چی؟
‫- می‌خوای دعوا کنی؟ ‫- بزن به چاک!
‫برو بازار کهنه‌فروش‌ها!
‫خانم...
‫- جنده! ‫- جنده تویی!
‫- خفه شو جنده! ‫- سرخر!
‫خانم...
‫ببخشید آقا.
‫این چنده؟
‫این؟ ۹ پِزو.
‫آخرش همینه.
‫شِش پزو به‌ت می‌دم. ‫پارچه‌‌ش یه‌کم نازکه.
‫خیلی کمه. ۸ پزو بدی می‌فروشمش.
‫هنوز هم خیلی زیاده. ۶ پزو می‌دم.
‫ولی پارچه‌ش خوبه.
‫پولِش رو ندارم. بریم.
‫این یه معامله‌ست. اگه شش پزو بدی ‫من هیچ سودی نمی‌کنم.
‫آقا! برگرد!
‫هفت، باشه؟
‫شش و نیم چطوره؟
‫ضرر می‌کنم. هفت پزو ‫کمترین قیمتِ ممکنه.
‫صبر کن آقا. ۶.۸۰ چطوره؟
‫مطمئنم می‌تونیم روی ‫این قیمت توافق کنیم.
‫خیلی خب، بده به‌م.
‫شانس آوردی که به‌زودی می‌بندیم. ‫خیلی دارم ارزون می‌فروشم.
‫خولیو؟
‫خانمِ کروز.
‫کمک! پلیس!
‫چی شده خولیو؟
‫ممنون.
‫چرا افتادی دنبالِ اون زن؟
‫اون شبیهِ زنی بود که لیگایا رو برد.
‫لیگایا؟ کی هست؟
‫بین خودمون بمونه.
‫لیگایا همون دوست دخترِ هم‌ولایتیمه.
‫اون زنه که دنبالش می‌کردی چی؟
‫اون شبیهِ زنی بود که ‫لیگایا رو به اینجا آورد.
‫نمی‌شناختمش، ولی...
‫صداش می‌کردن خانم کروز.
‫چاق بود، مثلِ همون زنی که دنبالش کردم.
‫خانم کروز به ولایتِ ما اومد ‫و دنبالِ دخترهایِ جوون می‌گشت.
‫گفت اون‌ها رو می‌بره تا توی یه ‫کارخونه در مانیل کار کنن.
‫و می‌تونن ادامه تحصیل هم بدن.
‫از ولایتِ ما، سه زن رو انتخاب کرد.
‫یکی از اون‌ها دوست‌دخترِ من بود.
‫الان کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫یعنی، مطمئن نیستم.
‫خانواده‌ت می‌دونن که الان ‫اینجا توی مانیل هستی؟
‫نه، بدون اینکه به کسی بگم، رفتم.
‫مادرت باید نگرانت باشه.
‫والدینم خیلی وقت پیش مُرده‌ن.
‫چهار بچّه یتیم از خودشون به‌جا گذاشتن.
‫ما بین عموها و خاله‌هامون تقسیم شدیم.
‫جدا از هم بزرگ شدیم.
‫من به یکی از عموهایِ بداخلاقم داده شدم،
‫که عاشق شرابِ نارگیل بود.
‫هر وقت مشروب می‌خورد، ‫بد‌دهنی می‌کرد.
‫حالا چی؟
‫منظورت چیه؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫چی شده مرد؟
‫کلِ پولم رو از دست دادم.
‫چرا؟
‫یکی یه زن آورد اینجا.
‫اولش فقط اِنتِنگ به‌ش علاقه‌مند شده بود.
‫من خیلی به‌ش توجّهی نکردم.
‫اما وقتی نمایش شروع شد،
‫تحریک شدم، کنترلم رو از‌ دست دادم.
‫آخه چطور می‌شه چیزی که جلوت ‫داره اتفاق می‌افته رو نادیده بگیری؟
‫انگار خود شیطون رفته بود تو جِلدم.
‫کجا دارن این کار رو می‌کنن؟
‫اونجا.
‫گیدو همین الان تموم شد، ‫اون نفر ششمِ صف بود.
‫این کارها اینجا ممنوع نیست؟
‫ممنوع؟ اگه می‌تونی برو جلوشون رو بگیر!
‫چطور‌ واردِ اینجا شدن؟
‫حتماً نگهبان‌ها گذاشتن بیان داخل.
‫تف به این شانس! ‫چرا گذاشتن اون شیاطین وارد بشن؟
‫هِی رفیق...
‫یه‌کم پول داری به‌م قرض بدی؟
‫برای امتحانِ فردام لازم دارم.
‫بگیر این هم سه پِزو.
‫خودت چی؟
‫نگرانِ من نباش.
‫ممنون. مدیونت هستم.
‫نباید این پول رو بگیرم ‫ولی واقعاً به‌ش نیاز دارم.
‫- روزِ پرداختِ مُزد می‌بیمنت. ‫- باشه.
‫چطور بود؟
‫خوب بود؟
‫عالی بود. حالا باید برم حموم!
‫تو چی؟ تو هم می‌خوای؟
‫ارزونه، دوست‌هات هم شارژ کردم.
‫ببین، اون نفر آخره.
‫هِی...بیا اینجا!
‫فقط بدنش رو ببین.
‫عجب بدنی!
‫فقط یه نگاه به‌ش بنداز.
‫نمی‌خوایش؟
‫نمی‌خوام.
‫پشیمون می‌شی‌ها!
‫نه.
‫خیلی خب، هر جور مِیلته.
‫خودت ضرر می‌کنی.
‫همه گوش کنید!
‫کارِ ساختمون تقریباً تموم شده.
‫همونطور که همه‌تون می‌دونید،
‫باید بعضی‌هاتون رو بفرستم که برین.
‫به بعضی‌هاتون دیگه نیازی نیست.
‫اون‌هایی که اسمشون ‫خونده می‌شه باید برن.
‫زدی شکستیش! برو پِیِ کارِت ‫خودم ردیفش می‌کنم.
‫چقدر دست‌و‌پا چلفتیه. ‫خرج رو دستم گذاشت.
‫لیگایا!
‫هِی.
‫چی به سرِ دوست‌دخترت اومد؟
‫کی رو می‌گی؟
‫همون...
‫لیگایا؟
‫کی به‌ت گفته؟
‫آتونگ.
‫لیگایا دوست دخترمه.
‫از خیلی وقت پیش تا حالا.
‫ولی مادرش من رو قبول نکرد.
‫من یه ماهیگیرِ ساده بودم.
‫مادرش آرزوهای بزرگی براش داشت.
‫یه روز، یکی به اسم خانمِ کروز ‫به ولایتمون اومد.
‫یه زنِ چاق، شبیهِ خوک بود.
‫دنبالِ دخترهایی بود که ‫می‌خواستن در مانیل کار کنن.
‫شغلشون رو تضمین کرد و به‌شون ‫فرصتِ ادامه تحصیل داد.
‫اون داستان‌هایی از زندگیِ خوب ‫در مانیل تعریف می‌کرد.
‫به‌خصوص برای دخترهای خوشگل.
‫مادرِ لیگایا رو متقاعد کرد که ‫دخترش رو به مانیل بفرسته.
‫لیگایا علاقه‌ای نداشت، اما از طرفی ‫دربارۀ شهرِ مانیل کنجکاو بود.
‫حتی آخرین باری که با هم صحبت کردیم ‫ازم خواست که باهاش برم.
‫لیگایا فقط یه بار برام نامه نوشت.
‫من براش چند تا نامه نوشتم، ‫اما اون هیچ‌وقت جواب نداد.
‫یه روز، نامه‌ای به خونۀ ‫مادر لیگایا فرستاده شد.
‫چشم‌های مادرش خیسِ گریه بود.
‫توی نامه نوشته بودن که لیگایا گُم شده.
‫خانم کروز نوشته بود که لیگایا ‫بدون هیچ خبر قبلی‌ای فرار کرده.
‫او گفته بود که یه جفت ‫گوشوارۀ الماسشون هم گُم شده.
‫گفتش که لیگایا هیچ ‫احترامی به‌ش نشون نمی‌داده.
‫اون خوکِ کثیف.
‫دختره الان کجاست؟
‫واسه همین من هم به مانیل اومدم.
‫اولش پولِ زیادی داشتم.
‫دقیقاً ۱۳۷ پِزو.
‫کلِ مانیل رو گشتم.
‫ولی...
‫نتونستم لیگایا رو پیدا کنم.
‫تمومِ کوچه پس‌کوچه‌هایِ شهر رو گشتم.
‫یه روز، توی پانداکان...
‫یه عدّه ریختن رو سرم.
‫شانس آوردم که دفتر خاطراتم رو نبردن.
‫تنها نامۀ لیگایا رو توی همین دفتر نگه می‌دارم.
‫بعدش چیکار کردی؟
‫چیکار می‌تونستم بکنم؟
‫نمی‌تونستم با شکمِ خالی ‫دنبال لیگایا بگردم.
‫خدا رو شکر یه کارِ ساختمونی ‫توی کوبائو پیدا کردم.
‫یه ساختمونِ جدید مثلِ ‫همینی که داریم می‌سازیم.
‫اونجا با یکی به اسم «پُل» دوست شدم.
‫همکارم بود.
‫اون هم مثل تو دانشجو بود.
‫ماجرای لیگایا رو براش گفتم.
‫به‌م گفت
‫احتمالاً خانم کروز یه اسم مستعار بوده،
‫که ازش برایِ تور کردنِ دخترها استفاده می‌کرده.
‫پُل گفت که لیگایا حتماً زیبا بوده.
‫به‌ش گفتم آره.
‫لیگایا زیباست.
‫برای من زیباترین زنه.
‫زیباترین دخترِ ولایتمون.
‫به نصحیتِ پُل گوش کردم.
‫و به خیابونِ «دوروتئو خوزه» رفتم.
‫شانس آوردم.
‫همون روزِ اول، خانم کروز رو پیدا کردم.
‫شبیهِ یه خوک بود.
‫احتمالاً روحش هم مثل خوکه.
‫همه جا دنبالش کردم.
‫ولی...
‫هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫بعدش یه روز، دوباره دنبالش کردم...
‫تا یه خونه تو میزِریکوردیا ‫در محلۀ سانتاکروز.
‫بعدش وارد یه ساختمون شد که ‫روش نوشته شده بود «چوا تِک».
‫منتظر موندم.
‫حدوداً نیم ساعت.
‫وقتی خانم کروز بیرون اومد. ‫رفتم در زدم.
‫بله؟
‫لیگایا اینجا زندگی می‌کنه؟
‫لیگایا کیه؟
‫لیگایا پارایزو.
‫من اسمِ زنِ رئیس رو نمی‌دونم.
‫تازه اومدم اینجا، ولی...
‫کیه؟
‫دنبال یه نفر به اسمِ لیگایا پارایزو می‌گرده.
‫اینجا کسی با این اسم نداریم!
‫فرض بگیریم حق با توئه، ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫دارم فکر می‌کنم که آیا...
‫می‌شه از پلیس...
‫...کمک بگیرم؟
‫پلیس؟ دیوونه شدی؟
‫نمی‌تونی همچین کاری بکنی.
‫به‌خصوص اگه با اون ‫مردِ چینی ازدواج کرده باشه.
‫برگردوندنش کار سختیه.
‫شاید اگه پول داشتی ممکن می‌بود.
‫ولی اون یارو چینیه، ‫اون‌ها همیشه مایه‌دارن.
‫راستی،
‫فردا می‌تونی جای من کار کنی؟
‫یه قرار ملاقاتِ مهم دارم.
‫قبلش باید به آقای بالایادیا بگی.
‫نه، نمی‌گم. اینجوری فقط عصبانی می‌شه.
‫هرگز اجازه نمی‌ده برم.
‫ولی من مجبورم برای این ‫قرار، از زیرِ کار در برم.
‫به آقای بالایادیا چی بگم؟
‫به‌ش بگو باید به مراسم ختمِ ‫یکی از خویشاوند‌هام می‌رفتم.
‫واقعاً؟ کی مُرده؟
‫هیچکس بابا! الکی گفتم.
‫فردا برای یه شغلِ جدید اقدام می‌کنم.
‫کجا؟
‫توی یه شرکت تبلیغاتی، رفیق.
‫هِی رفیق...
‫بیدار شو. هِی.
‫دیگه نمی‌تونی اینجا بخوابی.
‫چرا؟
‫طبق گفتۀ پیمانکار
‫کارگرهایی که اخراج شدن دیگه ‫نمی‌تونن اینجا بخوابن و باید برن.
‫دستورِ پیمانکاره. ‫من هم واسه همین اومدم.
‫امشب قراره کجا بخوابی؟
‫نمی‌دونم.
‫مهم نیست.
‫ای کاش می‌تونستم به‌ت جا بدم. ‫ولی جا ندارم.
‫شش تا بچه دارم.
‫می‌تونی تو خونۀ من بخوابی.
‫به همین داشتم فکر می‌کردم.
‫فردا چی؟
‫فردا می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫ناراحت‌کننده‌ست. ‫چیزی تا سالِ نو نمونده.
‫دارم برای سالِ نو پس‌انداز می‌کنم.
‫بالأخره می‌تونم برای پِرلا ‫کفش و لباسِ نو بخرم.
‫یه مدتی هست که لباسِ نو نپوشیده.
‫باید برایِ سالِ نو ‫سرحال و شیک به نظر بیاد.
‫مگه نه؟
‫آره.
‫چقدر بابتِ اضافه‌کاری به‌ت می‌دن؟
‫اندازۀ مُزدِ همیشگی.
‫مثلِ مُزدِ یه نصف روزه.
‫فقط ۴ ساعت بیشتره.
‫نباید مُزدِ اضافه‌کاری بیشتر باشه؟
‫چرا، ولی رئیس اهمیتی نمی‌ده.
‫اگه این رو به اون خیکی بگی،
‫می‌گه که من کسی رو مجبور ‫نکردم اضافه‌کار وایسته.
‫مهم نیست. اضافه‌کاری کمکِ بزرگیه.
‫هِی پسر، اون یارو قراره ‫سالِ نویِ خوبی داشته باشه!
‫کدوم یارو؟
‫ایمو.
‫چه حرومزادۀ خوش‌شانسی!
‫بعضی از مردم شانسِ خیلی زیادی دارن!
‫چقدر به‌ت حقوق می‌دن؟
‫۲۵۰ پِزو، رفیق!
‫فکرش رو بکن! ۲۵۰ پِزو!
‫ما تا آخر زندگی‌مون همچین پولی می‌بینیم؟
‫بعضی از مردم شانسِ خیلی زیادی دارن!
‫تازه برگشتی خونه؟
‫شبِ شلوغی داشتی؟
‫به تو ربطی نداره!
‫- یه‌کم به من هم می‌دی؟ ‫- گُم شو!
‫پیرمردِ کثیف!
‫حرومزاده! بچّه‌ت گشنه‌شه!
‫کجا می‌ری؟
‫نمی‌دونم. یه کاریش می‌کنم.
‫نگران من نباش.
‫بابت صبحونه ممنونم، پِرلا.
‫- زود برگرد. ‫- حتماً.
‫مراقب باش.
‫ولی چرا کار توی مانیل؟
‫این خواستۀ مادرمه، خولیو.
‫و خانم کروز می‌گه می‌تونم ‫توی مانیل ادامه تحصیل بدم.
‫تو هم همین رو نمی‌خوای؟
‫تازه به‌م کار هم می‌ده.
‫این یعنی می‌تونم به ‫مخارجِ مادرم کمک کنم.
‫لطفاً قبول کن خولیو. ‫من که قرار نیست تا ابد اونجا باشم.
‫لطفاً...
‫ممکنه آسیب ببینی.
‫نگران نباش، اِدِس و سالینگ هم دارن می‌آن.
‫دنبالِ این بچّه بودم.
‫ببخشید مزاحمتون شد، آقا.
‫دزد! کیفم رو دزدید! ‫جلوش رو بگیرید، لطفاً!
‫دزد!
‫یکی پلیس خبر کنه!
‫داره فرار می‌کنه!
‫کمک!
‫پلیس خبر کنید!
‫خواهش می‌کنم! دیگه دزدی نمی‌کنم!
‫آقا! آقا!
‫ممنون!
‫بذارید من برنده بشم! ‫بذارید من برنده بشم!
‫خانمِ بین‌المللی وارد می‌شود: ‫آرورا پیوان!
‫خیلی دوست‌داشتنی هستی!
‫یه مرد...
‫برید تو صف! سریع!
‫آهای مردِ حشری!
‫چه پُر‌افاده!
‫ظاهراً نقشه‌مون قرار نیست جواب بده.
‫بالأخره اومد.
‫انگار تازه از خواب بیدار شده.
‫چی می‌خوای؟
‫هیچی.
‫هی مرد، فندک داری؟
‫داری وِل می‌گردی؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫همین‌جوری.
‫فکر کنم گفتی که فندک نداری.
‫داشتم شوخی می‌کردم.
‫آدم نمی‌تونه اینجا زیاد محتاط باشه. ‫سیگار می‌خوای؟
‫اینجا امن نیست.
‫به‌خصوص اگه تنها باشی.
‫پر از دزده.
‫من چیزی ندارم که ‫ارزشِ دزدیدن داشته باشه.
‫خودت چی؟ خودت چرا تنهایی؟
‫اینجا آدم‌های زیادی رو می‌شناسم. ‫دوست‌های زیادی دارم.
‫راستی اسمت چیه؟
‫من بابی رِیِس هستم.
‫من خولیو هستم، ماجاگا.
‫امشب برنامه‌ای داری؟
‫نه.
‫می‌خوای یه‌کم خوش بگذرونی؟
‫نه، ممنون.
‫آه در بساط ندارم.
‫اونِش با من.
‫ممنون، ولی می‌خوام ‫همین‌جا استراحت کنم.
‫اینجا خطرناکه.
‫اگه اینجا بمونی ممکنه ‫سر از زندان در‌بیاری.
‫اگه می‌خوای به آپارتمانِ من بیا.
‫تو اِرمیتاست.
‫کار ساختمونی می‌کردی؟ ‫کارِت چی بود؟
‫من فقط کارگر بودم.
‫چقدر در‌می‌آوردی؟
‫روزی ۲.۵ پِزو، رو کاغذ ۴ پِزو.
‫رئیسمون عوضی بود.
‫روزی ۲.۵ پزو؟ ‫چه‌جوری زنده موندی؟
‫تا وقتی که جایی برای رفتن نداری ‫می‌تونی اینجا بمونی.
‫مزاحم نیستم؟
‫خونه‌ت واقعاً قشنگه.
‫اصلاً مزاحم نیستی.
‫خانواده‌ت کجان؟
‫شهرستانن.
‫من اینجا تو مانیل کار می‌کنم، ‫ولی هفته‌ای یه‌بار به‌شون سر می‌زنم.
‫شغلت چیه؟
‫تو یه کلوبِ شبانه کار می‌کنم.
‫می‌تونی اونجا برای من هم کار پیدا کنی؟
‫به خودت بستگی داره. ‫لباس‌های خوب لازم داری.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫این تی‌شرت رو امتحان کن.
‫این رو به‌جایِ لباسِ خودت بپوش.
‫یه کم گشاده.
‫نه‌، خوبه.
‫کهنه‌ست، ولی هنوزم خوب به‌نظر می‌آد.
‫این هم از بالشت. فعلاً ‫می‌تونی روی زمین بخوابی.
‫شاید نباید این کار رو بکنم. ‫تو خیلی به من لطف داری.
‫هی، تو مهمونِ منی.
‫باشه؟
‫ممنون.
‫یواش...
‫فعلاً.
‫ممنون بابی. به‌ت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫اون دوستمه.
‫ممنون.
‫بریم یه چیزی بخوریم.
‫چرا تی‌شرتی که به‌ت دادم رو نپوشیدی؟
‫قرار نیست جایِ به‌خصوصی برم.
‫رفیق، اون مرد کی بود؟
‫راستش، شغلِ من اینه.
‫نگران نباش، من هم‌جنس‌گرا نیستم.
‫اگه این جوری فکر می‌کنی.
‫این شغلمه.
‫من یه «کال بوی» هستم.
‫«کال بوی» یعنی چی؟
‫به زن‌هایی که تن‌فروشی می‌کنن چی می‌گن؟
‫فاحشه.
‫حالا به مرد‌هایی که ‫تن‌فروشی می‌کنن چی می‌گن؟
‫«مردِ فاحشه؟»
‫فکر کردی از کجا اینقدر پول در‌ آوردم؟
‫چیکار باید بکنم؟
‫توی یه ساختمون، کارگری کنم؟
‫برای روزی ۲.۵ پزو حقوق؟
‫من که نمی‌رم.
‫مگه مشکلِ این کار چیه؟
‫مشتری‌های ما هم آدم هستن.
‫وگرنه از کجا بیارم تا این‌ها رو بخورم؟
‫نگران نباش رفیق.
‫نمی‌خوام مجبور به این کارِت کنم.
‫ولی اگه مشکلِ مالی داری، راه حلش اینه.
‫برای جایی که داریم می‌ریم ‫باید دل و جرات داشته باشی.
‫تو کارگرِ ساختمون بودی ‫پس حتماً از من سر‌سخت‌تری.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫آپارتمانِ سزار.
‫یه شبه می‌تونی به راحتی ‫بیست پِزو در بیاری.
‫اگه خوب کار کنی بیشتر هم در می‌آری.
‫یه لحظه صبر کن.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫فکر‌ کردم یه نفری که ‫می‌شناسم رو دیدم.
‫بسه. الان وقت دید زدنِ مردم نیست.
‫بیا تو، نگران نباش.
‫به شهرزاد، خانۀ خوش‌گذرونی، خوش اومدید!
‫بابی!
‫این خوشگله کیه همراهته؟
‫بیا داخل. خجالت نکش. ‫خوش اومدی بابی!
‫این جدیدترین نیرومونه.
‫اسمش خولیوئه. ‫خولیو، این پیتای هستش.
‫این ورونیکاست.
‫با دوست‌هامون آشنا شو. ‫این جِری هستش.
‫اون هم بِرته.
‫و این هم پِری...
‫ادگار.
‫پیتر.
‫ریکی.
‫اون هم لیتو و پیت.
‫و خیلی‌هایِ دیگه، مثلِ بوی.
‫اون ریکی هستش. ‫بعدش رومی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫رومی.
‫اون هم جونگه.
‫وای خدا، شما چقدر زیادید.
‫بعداً زنگ بزن. ‫حدوداً ساعتِ ۹، خوبه؟
‫خولیو.
‫این سزار هستش. ‫صاحبِ اینجاست.
‫این خولیو هستش.
‫حالت چطوره خولیو؟
‫آماده‌ست؟
‫می‌آی؟
‫از این طرف بیا، اتاقِ «یاسمنی» آماده‌ست.
‫ورونیکا، اتاق خالی نمونده؟
‫همین الان.
‫خیلی وقته منتظرم.
‫دلت می‌خواد اینجا کار کنی؟
‫می‌دونی باید چیکار کنی؟
‫مردم فقط به یه دلیل اینجا کار می‌کنن.
‫پول.
‫اگه این چیزی که می‌خوای، ‫اینجا می‌تونی به‌ش برسی.
‫به‌راحتی.
‫ولی یه مقدار همکاری هم لازمه.
‫کسی به این کار مجبورت نمی‌کنه.
‫همیشه می‌تونیم با هم حرف بزنیم.
‫کارِ این تمومه.
‫- بعدی! ‫- خدا رو شکر!
‫خب؟
‫نظرت؟
‫بارِ اول همیشه سخته.
‫سزار گفت که می‌تونی از انجامِ بعضی از ‫کارهایی که ازت می‌خوان امتناع کنی؟
‫همین‌طوره.
‫پیتای به هر مشتری‌، ویژگی‌هایِ بچّه‌ها رو می‌گه.
‫مشکلی برات پیش نمی‌آد.
‫ریکی! خوش برگشتی! ‫بیا داخل جذابِ لعنتی!
‫سابرینا! خوش اومدی!
‫پیتای، پسر‌ها رو خبر کن.
‫یه عالمه پسر جدید کشف کردیم! ‫بیاید داخل، همه‌تون.
‫هر کدوم رو می‌خوای، انتخاب کن.
‫بفرما ریکی! خیلی تو دل برو هستن.
‫خیلی وقت بود ندیده بودمت ریکی. ‫دلمون برات تنگ شده بود.
‫یکی رو انتخاب کن.
‫یه عالمه نیرویِ جدید داریم.
‫سوپراستار‌های جدید از سراسرِ کشور.
‫اون ادگاره. با سبیلش می‌تونه ‫کار‌های عجیبی انجام بده.
‫کارش واقعاً خوبه.
‫و پِری رو داریم که بدنش عالیه!
‫بعدش بوی رو داریم که ‫پاهای بلندش دیوونه‌ت می‌کنه.
‫بعدش بابیِ لاتین، با‌طراوت مثل گل.
‫خولیو. خب، اون جدیده...
‫بعدش پیتر.
‫بعدش...
‫رومی، جانسون...
‫و بعدش‌ تازه‌واردهایی مثلِ ماریو...
‫خیلی زیادن! ‫امشب قراره کلّی به‌ت خوش بگذره!
‫همه‌شون امشب دور هم جمع شدن تا...
‫امیدوارم خوش‌ بگذرونی عزیزم.
‫- انگار سَگِت خیلی هیجان‌زده‌ست! ‫- از اون خوشم می‌آد.
‫اون خولیوئه، جدیدترین کشف‌مون.
‫- خولیو، زیبایِ مکزیکی‌مون... ‫- همون رو می‌خوام.
‫اول باید یادش بدیم چیکار کنه.
‫آخه تو خیلی بهونه‌گیری!
‫کدوم اتاق رو می‌خوای؟ ‫اتاقِ آبی؟
‫ورونیکا، اصولِ کار رو به خولیو یاد بده.
‫ما نمی‌خوایم ریکی رو نا‌امید کنیم.
‫از آخرین باری که اومده اینجا ‫یه مدتی می‌گذره.
‫الان اتاقِ آبی رو آماده می‌کنم.
‫از پسش برمی‌آی خولیو. ‫شانس به‌ت رو کرده! بابِ دندونشی!
‫کارِت تموم شد عزیزم؟
‫یه لحظه وقت بده تا اتاقت رو آماده کنیم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- خولیو.
‫چند سالته؟
‫۲۱.
‫چی شده؟
‫اولین بارمه.
‫یادم رفته بود که تازه‌کاری.
‫بیا اینجا، خودم یادت می‌دم.
‫یالا، یالا، خجالت نکش.
‫بی‌خیال‌، اینقدر خجالتی نباش.
‫فقط آروم باش.
‫بولِت، نیا اینجا. به‌ت که گفتم مزاحم نشو.
‫خیلی تُخسی.
‫وایسا کارِ مامانی تموم شه.
‫سگ خوبی باش و همونجا‌ بمون.
‫بولِت، تو چِت شده؟
‫داری اذیت می‌کنی.
‫بولِت، به‌ت که گفتم ‫پای خولیو رو لیس نزنی.
‫خیلی داری اذیت می‌کنی.
‫نمی‌بینی سرم شلوغه؟
‫دیگه این کار رو نکن. ‫فقط سر جات بمون.
‫یالا بولِت، تموم شد. ‫کارِ مامانی‌ تموم شد.
‫حالا می‌تونی اذیت کنی.
‫تا یادم نرفته...
‫این واسه توئه.
‫اگه می‌خوای پولِ خوبی در‌بیاری ‫باید همۀ ترفندهاش رو یاد بگیری!
‫وگرنه شکست می‌خوری. ‫بیا بریم بولِت!
‫کسی خونه نیست؟
‫- صبح‌ به‌خیر. ‫- صبح شما هم به‌خیر.
‫- چی می‌خواید؟ ‫- پُل خونه‌ست؟
‫- می‌تونم اسمتون رو بدونم؟ ‫- خولیو هستم، دوستش.
‫پُل! پُل!
‫یکی‌ از‌ دوست‌هات اومده دیدنت.
‫اومدم.
‫خولیو! از‌ دیدنت خوشحالم! بیا تو!
‫تخمِ‌مرغ بخورید.
‫ممنون.
‫کِی اخراج شدی؟ ‫خیلی وقته ندیده‌مت.
‫یه ذرّه یه‌هویی شد.
‫شاید اونجایی که تو کار ‫می‌کنی، جایی برای من باشه.
‫خیلی خب‌، باهام بیا.
‫- هِی‌ آقا، دلت می‌خواد... ‫- نه. ممنون.
‫تو چی؟ دختره خیلی جوونه.
‫ببین.
‫ما هیچ پولی نداریم.
‫خب یه‌کم قرض بگیرید، نمی‌شه؟
‫ببینش.
‫گفتیم نه!
‫چرا بد‌رفتاری می‌کنی حالا؟
‫رفتی بپرسی لیگایا اونجا ‫زندگی می‌کنه یا نه؟
‫فقط همون یه‌باری که به‌ت گفتم.
‫می‌خوای دوباره امتحان کنی؟
‫باشه، ولی...ممکنه‌ من رو بشناسن.
‫می‌تونی تو به جای من بری؟
‫باشه، زود بر‌می‌گردم.
‫چی شد؟
‫هیچ کسی به اسم لیگایا ‫توی اون خونه نیست.
‫احتمالاً اون مردِ چینی به ‫خدمتکارش گفته چی بگه.
‫بیا بریم.
‫خطرناکه بیشتر از این پافشاری کنیم.
‫داریم وقتمون رو تلف می‌کنیم.
‫- صبح به‌خیر. ‫- سلام رفیق، بیا تو!
‫بفرما بشین.
‫تنهاتون می‌ذارم.
‫قهوه بخور.
‫دستت درد نکنه.
‫خبرِ خوبی نداری؟
‫چرا، دوباره کار پیدا کردیم.
‫هفتۀ دیگه در دسترسی، خولیو؟
‫آره، حتماً.
‫عالیه. یه کارِ بزرگِ دیگه؟
‫آره، دیوارکشی دورِ یه ملکِ بزرگ.
‫کجا؟
‫تو ارتفاعاتِ لویولا در کِیزان سیتی.
‫اونجا دیگه کجاست؟
‫نزدیکِ دانشگاه جِزوت.
‫جایِ باکلاسیه. ‫افراد پول‌دارِ زیادی اونجا زندگی می‌کنن.
‫ملکِ بزرگیه‌. به چند تا ‫کارگرِ دیگه هم نیاز‌ دارم.
‫کسی رو سراغ دارید؟
‫- آره، آتونگ! ‫- کی؟
‫من توی لا مادرید باهاش کار می‌کردم.
‫پسر خوبیه. خوب هم کار‌ می‌کنه.
‫من ضمانتش می‌کنم.
‫این همون پسریه که برام تعریف کردی؟
‫آره، هر وقت من در شرایطِ ‫بدی بودم کمکم می‌کرد.
‫الان هیچ شغلی نداره؟
‫احتمالاً داره، ولی دیگه آخرهاشه.
‫کارِ ساختمونی که داخلش ‫کار می‌کنه داره تموم می‌شه.
‫هی خولیو! چه خبر؟ ‫اومنگ، خولیو‌ اومده.
‫- سلام، سالِ نو مبارک! ‫- چاق شدی.
‫این مدت رو چطور‌ گذروندی؟ ‫خیلی وقته ندیدیمت.
‫خوش‌تیپ شدی!
‫حالت چطوره؟
‫این دوستم پُله.
‫ادی، این پُله.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫دنبال آتونگ می‌گردم.
‫مگه‌ نشنیدی؟
‫آتونگ مُرده.
‫چی؟
‫هفتۀ پیش بود. ‫تازه دفنش کردیم.
‫چی شد؟
‫احتمالاً بالایادیا یه نقشی داشته.
‫اون و آتونگ یه دعوای ‫ناجوری با هم داشتن.
‫بالایادیا به خاطر اینکه آتونگ یه کاسۀ سوپ‌خوری ‫رو شکسته بود، مُزدش رو نداد.
‫آتونگ کُفری شد.
‫گفتش که کاسه از ‫همون اول شکسته بود.
‫آتونگ به بالایادیا حمله کرد.
‫بعدش شنیدیم که آتونگ افتاده زندان،
‫و مُرده.
‫توی زندان بدجور کتک خورده بود.
‫بعداً فهمیدیم که پسرعموی ‫بالایادیایِ خیکی تو اون زندان کار می‌کرده.
‫جایِ روزنامه خوندن، کار کن!
‫الان اینجا زندگی می‌کنن، ولی یه زمانی ‫توی کِیزان سیتی، زمین‌دار بودن.
‫- ولی به زور بیرونشون کردن. ‫- چرا؟
‫مطمئن نیستم. آتونگ خیلی ‫مختصر توضیح داد.
‫فکر‌ می‌کردم من جایِ بدی ‫زندگی می‌کنم، ولی اینجا رو ببین.
‫آره، ما از یه سری جهات خوش‌شانسیم.
‫یه‌بار اینجا خوابیدم، پر از ‫پشه‌ست و همه‌ش بویِ...
‫- فاضلاب می‌داد؟ ‫- آره.
‫ولی آتونگ دوست خوبی بود.
‫همیشه می‌گفت هر وقت بخوام ‫می‌تونم روش حساب کنم.
‫- تویی. بیا تو. ‫- سلام پرلا.
‫بفرمایید بشینید.
‫صبح به‌خیر آقا.
‫پرلا، این پُله.
‫بفرمایید بشینید.
‫کمکم کرد کار پیدا کنم.
‫راستش، کارِ من نبود، ‫دوستم کمک کرد.
‫راستی، چیزی خوردید؟
‫آره.
‫نگران ما نباش.
‫تازه ماجرای آتونگ رو فهمیدم پرلا.
‫اگه زودتر می‌فهمیدم، توی ‫مراسمِ ختمش شرکت می‌کردم.
‫مطمئنید غذا خوردید؟
‫می‌تونم سریع یه چیزی درست کنم.
‫خوردیم.
‫حالا چی می‌شه؟
‫نمی‌خواین شکایت کنین؟
‫هیچ‌کس نمی‌تونه این کار رو بکنه...
‫به جز من، ولی نمی‌دونم ‫باید از کجا شروع کنم.
‫یه نفر باهام صحبت کرد.
‫یه کارآگاه.
‫گفت همه چیز رو ردیف می‌کنه،
‫و من فقط باید منتظرِ گزارشش بمونم.
‫ولی می‌دونم که فعلاً ‫هیچ کاری انجام نداده.
‫مشکل همین‌جاست.
‫چرا وقتی خودشون مقصرِ این ‫جنایت هستن، واکنشی نشون بدن؟
‫آدم‌های اینجا مدام به‌م می‌گن...
‫که فقط باید سکوت کنم.
‫چون اگه چیزی بگم ‫ممکنه‌ آسیبی به‌م برسه.
‫آخه من عملاً تنها هستم.
‫یه مرد جوون که اینجا زندگی می‌کرد ‫از پلیس کتک خورده بود.
‫وقتی والدینش شکایت کردن،
‫اراذل اومدن و تهدیدشون کردن.
‫برنامه‌ت چیه؟
‫هیچی.
‫نمی‌دونم.
‫ما دیگه می‌ریم پرلا.
‫هنوز زوده.
‫بر‌می‌گردیم.
‫خداحافظ آقا.
‫این رو بگیر پرلا
‫چیزِ زیادی نیست.
‫ممنون.
‫این هم از طرف من، پرلا.
‫راستش، چیز زیادی نیست.
‫بگیرش.
‫ممنون.
‫می‌دونی چیه؟
‫پرلا مثل منه.
‫و به سختی‌هایِ زندگی عادت کرده.
‫اکثر مرد‌ها می‌رن دنبال زن‌های پول‌دار.
‫ولی من از فقیر‌ها بیشتر ‫خوشم می‌آد، موافقی؟
‫آره.
‫دختری که به ماهیِ خشک ‫عادت کرده باشه...
‫با ماهی دودی خوشحال می‌شه.
‫ولی دختری رو در نظر بگیر که به ‫گوشتِ خوک عادت کرده و تو به‌ش ماهی می‌دی...
‫و چه بلبشویی می‌شه.
‫راضی کردنِ یه دختر فقیر کار‌ راحتیه.
‫درسته.
‫چرا خودت ازش خواستگاری نمی‌کنی؟
‫اون مثل خواهرمه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫اگه من برم خواستگاریش ‫ناراحت نمی‌شی؟
‫نه.
‫باشه.
‫سالِ نو مبارک، آقا.
‫این رو بگیرید.
‫ممنون، آقا.
‫بیا، نوشتمش.
‫ممنون.
‫- چقدر‌ به‌ش می‌دی؟ ‫- ده پِزو، کافیه به‌نظرت؟
‫خوبه.
‫بیا، این هم بذار روش.
‫فکر می‌کنه همه‌ش رو من دادم.
‫مشکلی نیست.
‫بیا یه نوشته اضافه کنیم ‫که‌ بگیم ۱۰ پِزو از طرف توئه.
‫لازم نیست.
‫اگه خودت می‌گی باشه.
‫هِی، فردا قراره جایی بری؟
‫نه، چطور؟
‫پس با من بیا.
‫بریم هدیه‌مون رو به پرلا بدیم.
‫حتماً!
‫ببخشید، شما می‌دونید پِرلا کجاست؟
‫پرلا.
‫- دختر پیلویِ فلج؟ ‫- بله.
‫رفته.
‫و احتمالاً قرار نیست برگرده.
‫دیشب دیدمش.
‫توی یه آمبولانس بود.
‫پدرش سوخته بود.
‫- کجا رفتن؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شما باهاش فامیل هستید؟
‫نه، ما فقط دوست بودیم.
‫وقتی که آتیش شروع شد ‫پرلا اینجا نبود.
‫رفته بود تا برای کارِ ‫بافندگیش نخ بیاره.
‫وقتی که برگشت، آتیش دیگه ‫تقریباً خاموش شده بود.
‫خانم کروز، لیگایا کجاست؟
‫کی؟ ولم کن!
‫لیگایا پارایزو، همون دختر اهلِ ماریندوکوئه!
‫- من کسی رو به این اسم نمی‌شناسم. ‫- اون کجاست خانم کروز؟
‫پلیس!
‫- آهای دزد! پلیس! ‫- لیگایا کجاست؟
‫چی شده؟
‫می‌خواست کیفم رو بزنه!
‫حرومزاده!
‫نه آقا! من خانم کروز رو می‌شناسم!
‫توضیحاتت رو توی پاسگاه بده!
‫ دزدِ حروم لقمه!
‫بریم!
‫کارت شناسایی داری؟
‫این که کارت شناسایی نیست.
‫فقط همین رو دارم.
‫کافی نیست. راه بیفت.
‫دلت دعوا می‌خواد؟
‫چرا زبونِ خوش راه نمی‌اوفتی؟
‫من کار اشتباهی نکردم.
‫تو داشتی کیفِ یه نفر رو می‌دزدیدی. ‫راه بیفت!
‫- حرومزاده! ‫- دفتر خاطراتم رو پس بده.
‫بعداً، توی پاسگاه.
‫لازمش دارم.
‫به من اعتماد نداری؟ ‫می‌خوای کتک بخوری؟
‫نه آقا، ولی اون نامه ‫برای من مهمه.
‫همین‌جا بمون. تکون نخور. ‫می‌رم دستشویی.
‫خانم، شما یه آقا با سبیل ‫و لباس آبی ندیدید؟
‫چرا، اون سمتی رفت.
‫اگه دوباره ببینمش،
‫می‌کُشمش.
‫پول خودم برام مهم نیست، ‫ولی اون پول‌ پرلا رو هم برداشت!
‫و نامۀ لیگایا...
‫ولی هیچ‌وقت چهره‌ش رو فراموش‌ نمی‌کنم.
‫به نفعشه خودش رو به من نشون نده.
‫پس هیچ پولی نداری؟
‫اگه به پول نیاز داشتی،
‫فقط لب تر کن.
‫اتفاقی که افتاد رو فراموش کن.
‫بچّه لاتی، آره؟
‫زودباش، هوا گرمه.
‫اون از تو ریز‌تره.
‫الان چی؟
‫دوست من نترسیده، ولی واقعاً ‫موضوع مهمی برای دعوا وجود نداره.
‫زود باشید، دست بدید.
‫یادت باشه یه روز با هم ‫مست کنیم، تورو.
‫و این مشکل رو با مشروب حل کنیم.
‫- باشه؟ ‫- حتماً.
‫دو پزو بهترین قیمتم هستش.
‫خیلی زیاده.
‫تیزیش بلنده.
‫- آخرین قیمتت همینه؟ ‫- باشه، یک و نیم پزو.
‫- یک پزو. ‫- یک و نیم.
‫یک و نیم یه‌کم زیاده.
‫خیلی خب، تو بُردی.
‫هِی.
‫- من رو یادت نیست؟ ‫- ترسیدم.
‫شبیهِ گناهکار‌ها به نظر می‌آی. ‫افراد گناه‌کار راحت می‌ترسن.
‫خیلی وقته ندیدمت مرد.
‫داری کجا می‌ری؟
‫هیچ‌جا.
‫خوبه، بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫بیا بریم، مهمونِ من.
‫- نمی‌تونم. ‫- بی‌خیال.
‫حالِ اومنگ و بقیه چطوره؟
‫نمی‌دونم، مدتی می‌شه که ندیدمشون.
‫شرط می‌بندم هنوز سرِ اون ‫کارِ ساختمونی هستن.
‫می‌دونی چیه؟
‫اگه آدم توی کارگریِ ساختمون ‫گیر کنه، نمی‌تونه پیشرفت کنه.
‫قضیۀ آتونگ رو شنیدی؟
‫آره.
‫خوشحالم به‌ش اشاره کردی. ‫می‌تونید اینجا رو تمیز کنید؟
‫خودم هم تازه خبرش رو شنیدم.
‫حدس می‌زنی کی به‌م گفت؟
‫کی؟
‫تا حالا خواهرِ آتونگ رو دیدی؟
‫پرلا.
‫پس رفتی خونه‌شون.
‫آره، پِرلا کجاست؟
‫رفتی دیدنش؟
‫ماجرای مرگِ آتونگ رو به‌م گفت،
‫و آتیش‌سوزی‌ای که پدرش رو کشت.
‫پِرلا الان کجاست؟
‫خونۀ آتانگ، تویِ ماکاتی.
‫اونجا رو بلدی؟
‫چرا؟ اونجا کجاست؟
‫نمی‌دونی؟ اونجا جاییه که وقتی مردها ‫حشری می‌شن، به اونجا می‌رن.
‫وقتی پِرلا رو اونجا دیدم، ‫نمی‌تونستم باور کنم.
‫از دیدنش اونجا غافلگیر شدم.
‫باید بعضی وقت‌ها به دیدنش بری. ‫اون همیشه اونجاست.
‫بیست پِزو بدی حله.
‫دوازده پِزو برای دختره و هشت پِزو ‫برای آبجو، قیمتِ معقولیه!
‫از پسش برمی‌آی.
‫اون پِرلا رو برد؟
‫منظورت چیه؟
‫پرلا رو به اتاقش برد؟
‫تُف به شرفش اگه این کار رو کرده باشه.
‫اون خواهرِ دوستشه.
‫نگفت که چنین کاری کرده ‫یا نه، ولی با هم صحبت کردن.
‫پرلا چی به‌ش گفته؟ ‫اصلاً چرا اونجاست؟
‫ایمو چیزی‌ در‌ این باره نگفت.
‫ایمو کیه؟
‫همون دوستم که من رو ‫به رستوران دعوت کرد.
‫بیا بریم‌ ببینیمش.
‫- پرلا رو؟ ‫- آره.
‫دیوونه شدی؟
‫اگه ما رو ببینه خجالت می‌کشه.
‫من مقصّرِ اتفاقی هستم ‫که برای پرلا افتاده.
‫چرا؟
‫هیچ‌وقت با زن‌ها شانس نمی‌آرم.
‫من از پِرلا خوشم می‌آد.
‫باید ازش خواستگاری می‌کردم.
‫این سومین باره. یادته؟
‫لیگایا؟
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دنبالت می‌گشتم.
‫تغییر کردی.
‫کجا می‌تونیم صحبت کنیم؟
‫خودت بگو.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫تو چی؟
‫خوشحالم. چون که پیدات کردم.
‫چه اتفاقی برات افتاد؟
‫الان یه مدتیه که تو مانیلم.
‫حدودِ یه ساله.
‫دنبالت می‌گشتم، چون ‫دیگه نامه‌ای نفرستادی.
‫نباید اینجا صحبت کنیم.
‫کجا بریم؟
‫خانم کروز رو یادته؟
‫اون شیطانِ مجسّمه.
‫اون، من رو به یه خونۀ بزرگ برد.
‫نمی‌دونم کجا.
‫حیاطِ بزرگی داشت.
‫با دیوارهای بلند.
‫و درخت‌های بلند اقاقیا.
‫نگهبان‌ها دروازۀ ورودی رو کنترل می‌کردن.
‫خانمِ کروز گفتش که اونجا یه کارخونه‌ست ‫و مدیرش قراره به دیدنِ ما بیاد.
‫و من عجب احمقی بودم.
‫همه جا دنبالش رفتم.
‫و بعد با یه زن صحبت کرد.
‫که شبیه جادوگر‌ها بود.
‫و بعد...
‫ما به یه اتاق
‫بُرده شدیم
‫که شبیه یه دفترِ کاری بود.
‫به‌مون گفتن که همونجا ‫صبر کنیم تا مدیر بیاد.
‫بعدش یه نفر نوشیدنی آورد.
‫آب پرتقال.
‫من هنوز نوشیدنی رو تموم نکرده بودم.
‫ولی از همون موقع احساس ‫سرگیجه گرفتم.
‫بعدش توی یه تخت ‫از خواب بیدار شدم.
‫یه مردِ چینی کنارم خوابیده بود.
‫چوا تِک؟
‫از کجا می‌دونستی؟
‫همون خونه که تو میزِریکوردیا هستش؟
‫من اون خونه رو زیر نظر داشتم.
‫امیدوار بودم اونجا پیدات کنم.
‫از اون آپارتمان در دوروتئو خوزه ‫خانم کروز رو دنبال کردم.
‫همون آدرسی که برام نوشتی.
‫و بعد
‫به سمت میزِریکوردیا رفت.
‫احساس می‌کردم که تو اونجایی.
‫آره.
‫خانم کروز اونجا پول جمع می‌کنه.
‫چوا تِک خرج من رو می‌ده.
‫دو ماه رو تو خونه‌ای که همون اولِ کار ‫بُرده بودنم، گذروندم.
‫چوا تِک، دو بار در هفته به دیدنم می‌اومد.
‫دختر‌های زیادی اونجا بودن.
‫بقیۀ دختر‌های روستا رو ‫نمی‌تونستم پیدا کنم،
‫چون توی‌ یه‌ اتاق زندونی بودم.
‫اتاق به قدری کوچیک بود
‫که حس می‌کردم دارم داخلِ ‫قوطی کبریت زندگی می‌کنم.
‫جایی که حتی با فریاد زدن هم ‫کسی نمی‌تونست صدام رو بشنوه.
‫ولی بعضی وقت‌ها
‫بعضی وقت‌ها صدای
‫فریاد و گریه می‌شنیدم.
‫و یه روز
‫چوا تِک به‌م گفت
‫شانس آوردم که اون حواسش به‌م بوده.
‫می‌دونی
‫طوری که انگار
‫به‌ش بدهکار بودم.
‫اون احمق اعتراف کرد
‫که ازم خوشش می‌آد.
‫زن‌های دیگه‌ای که اونجا زندگی می‌کردن.
‫هر شب با مرد‌های مختلفی می‌خوابیدن.
‫سه یا چهار مرد.
‫و من تنها کسی بودم که به‌م ‫مورفین تزریق نشده بود.
‫گفت که به خاطرِ این هم ‫باید ازش ممنون باشم.
‫گفت
‫که باید ازش تشکر کنم.
‫چون اگه اون نبود
‫به مورفین معتاد می‌شدم.
‫اگه به‌م تزریق می‌کردن
‫اختیارم دیگه دستِ خودم نبود.
‫به مرد‌ها نمایش داده می‌شدم.
‫و مجبور می‌شدم برقصم.
‫به صورتِ لخت.
‫ولی اون نمی‌خواست که ‫چنین اتفاقی برای من بیفته.
‫چون از من خوشش می‌اومد.
‫همون موقع هم پولِ ‫زیادی به‌م داده بود.
‫خیلی برای من خرج کرده بود
‫و حس می‌کرد باید بی‌خیال من بشه.
‫ولی ازم خوشش می‌اومد.
‫نمی‌خواست عاقبتِ من ‫مثلِ بقیۀ دختر‌ها بشه.
‫پس اگه موافقت می‌کردم
‫من رو از اونجا بیرون می‌برد.
‫و من باهاش زندگی می‌کردم.
‫ولی باید از تمام خواسته‌هاش ‫پیروی می‌کردم.
‫چون اگه پیروی نمی‌کردم
‫من رو بر‌می‌گردوند.
‫تنها شانسم بود.
‫ساکت موندم.
‫بعدش اون زن رو صدا کرد
‫همونی که شبیه جادوگر‌ها بود.
‫بعدش من رو به یه اتاقِ دیگه بردن
‫داخلش یه زن بود.
‫که با مورفین خفه شده بود.
‫بعدش یه اتاق دیگه
‫داخلش یه زن دیگه بود.
‫که به‌ش مورفین نمی‌دادن.
‫داشت دیوونه می‌شد.
‫با تو چطور رفتار می‌کنه؟
‫با من خوبه.
‫همیشه به من دلداری می‌ده و
‫برام چیز میز می‌خره.
‫ساعت، حلقه
‫دستبند.
‫ولی نمی‌تونم خونه رو ترک کنم ‫مثل یه زندانی هستم.
‫هر وقت که خودش می‌ره ‫یه نفر دیگه ازم نگهبانی می‌کنه.
‫پس امروز چطور بیرون اومدی؟
‫فقط‌ همین امروز بیرون اومدم.
‫برای اولین بار در هفته.
‫نمی‌خوای برگردی روستا؟
‫چرا نمی‌خوای؟ ‫الان دیگه آزادی.
‫اگه بخوای برگردی روستا ‫الان دیگه می‌تونی.
‫نمی‌تونم بچّه‌م رو ترک کنم.
‫بچّه‌ت چند سالشه؟
‫چهار ماهشه.
‫باهات ازدواج کرده؟
‫نه.
‫اینجوری بهتره.
‫راستی.
‫حال اهالیِ روستا چطوره؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونی، حدوداً سه بار ‫براشون نامه نوشتم.
‫براشون پول فرستادم.
‫ولی چوا تِک به‌زحمت به‌م ‫پول‌ها رو پیشِ من می‌ذاره.
‫فقط وقتی پول لازم دارم به‌م می‌ده.
‫اون‌ها می‌دونن؟
‫اهالیِ روستا؟ نه.
‫اصلاً هیچی‌ دربارۀ خودم به‌شون نگفتم.
‫فکر می‌کنن توی مانیل زندگیِ خوبی دارم.
‫ولی هیچ‌وقت به‌شون آدرسِ ‫اینجا رو ندادم که به‌ش نامه بفرستن.
‫کمکم کن.
‫آروم باش.
‫گریه نکن.
‫درستش می‌کنم.
‫با هم فرار می‌کنیم.
‫بچّه‌ت رو هم با خودمون می‌بریم.
‫کار‌ راحتی نیست، قبلاً هم ‫سعی کردم فرار کنم.
‫دستگیر شدم و اون چینی ‫چیزی نمونده بود من رو بکشه.
‫گفت اگه دوباره فرار کنم
‫واقعاً من رو می‌کشه.
‫بچّه‌م رو به خاطر پرستارش نمی‌تونم ببرم.
‫اون کنار بچّه می‌خوابه.
‫می‌تونی دوباره تلاش کنی.
‫امشب چطوره؟ ‫بیا با هم بریم خونه.
‫ممکن نیست.
‫تو چوا تِک رو نمی‌شناسی ‫واقعاً من رو می‌کشه.
‫اگه واقعاً می‌خوای بری
‫نباید دست از تلاش برداری ‫حالا هر اتفاقی بیفته.
‫تو نمی‌دونی‌ که اون چقدر ‫می‌تونه عصبانی بشه.
‫اگه واقعاً می‌خوای فرار کنی
‫هر کاری رو امتحان می‌کنی ‫چیزِ مهم‌تری وجود نداره.
‫اگه‌ اتفاقی برام بیفته ‫بچّۀ بیچاره‌م چی می‌شه؟
‫اگه طرز فکرت این باشه ‫هیچ‌وقت نمی‌تونی اون خونه رو ترک کنی.
‫امشب چطوره لیگایا؟
‫من دم فروشگاهِ آرانک منتظر می‌مونم.
‫اونجا مناسبه.
‫وانمود می‌کنم منتظر یه ماشینم.
‫این کار، از پرسه زدن اطرافِ خونه امن‌تره.
‫وگرنه ممکنه پلیس متوجّهم بشه.
‫شاید امشب نه.
‫سعی‌ات رو بکن.
‫چه بیای چه نیای منتطرت می‌مونم.
‫نیمه‌شب خوبه؟
‫تا کِی صبر می‌کنی؟
‫به خودت بستگی داره.
‫تا ۳ صبح.
‫خیلی خب.
‫خبری نشد؟
‫هِی رفیق.
‫بیدار شو.
‫- ساعت چنده؟ ‫- پنجِ عصره.
‫لباست رو بپوش، بیا بریم یه فیلم ببینیم.
‫زود باش، لِفتش نده.
‫یا می‌تونیم بریم توی ‫پارکِ گرِیس برقصیم.
‫من بلد نیستم برقصم.
‫اونجا این چیز‌ها مهم نیست.
‫فقط یه دختر رو بغل کن ‫گردنش رو ببوس.
‫رون‌هاش رو نوازش کن ‫و بعدش دیگه شروع می‌شه!
‫- نه، ممنون. ‫- بی‌خیال!
‫یه‌کم باید آروم شی.
‫اگه از پارکِ گریس خوشت نمی‌آد ‫پارکِ پاسای هم هست.
‫اونجا بریم چیکار؟
‫دختربازی دیگه.
‫هر دختر کلاً ۶ پِزو خرجشه.
‫از دختر‌ها می‌ترسی؟
‫پول هدر می‌ره.
‫واسه همین یه‌کم پول قرض کردم ‫تا بتونیم خوش بگذرونیم.
‫- چقدر قرض کردی؟ ‫- سی پِزو.
‫باید نگهش داری.
‫هنوز اون ۲۵ پزویی که دادی رو دارم.
‫نگرانش نباش، دستت باشه.
‫بیا بریم بیرون یه چیزی بخوریم.
‫از این نودِل بخور. خیلی خوبه.
‫اون آدم‌ها رو ببین.
‫آدم فکر می‌کنه تا الان ناشنوا بودن.
‫خانم، بیا اینجا.
‫می‌تونید صداش رو کم کنید؟ ‫خیلی صداش زیاده.
‫آقایی که پخشش کرد ‫ممکنه اعتراض کنه.
‫فقط یه ذرّه.
‫لعنتی!
‫اینجا فقط از اون ‫بدم می‌آد، اون گرامافون.
‫باید می‌رفتیم یه جای‌ دیگه.
‫من از غذای اینجا خوشم می‌آد.
‫به خاطرِ اون گرامافون نیست.
‫به خاطرِ اون احمق‌های انگلیسی زبونه.
‫گاییدمتون! پُر‌افاده‌ها!
‫- بازم آبجو می‌خوای؟ ‫- نه، ردیفم.
‫تکمیلم.
‫- یه آبجویِ دیگه! ‫- نه ممنون.
‫مطمئنی؟
‫سیگار.
‫مطمئنی نمی‌خوای امشب ‫یه‌کم خوش بگذرونی؟
‫فقط بیا بریم خونه.
‫بی‌خیال، خوش بگذرون.
‫می‌دونم چی داره اذیتت می‌کنه.
‫لیگایاست، مگه نه؟
‫اون مردِ چینی لیگایا رو ‫به چه چیزی تهدید کرده؟
‫گفته می‌کُشتش.
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی جدّی می‌خواسته بکشتش؟
‫می‌دونی، توی هند افرادی هستن
‫که روی زغال‌سنگِ سوزان راه می‌رن.
‫با این‌حال هیچ دردی احساس نمی‌کنن.
‫به‌شون می‌گن «فکیر».
‫فکر می‌کنی بتونی همچین کاری بکنی؟
‫فکر می‌کنی بتونی سیگار رو ‫بذاری کفِ دستت؟
‫مطمئناً می‌سوزم.
‫بذارش روی دست من.
‫ فقط یه آبجو خوردی ‫و هیچی نشده مست شدی.
‫انجامش بده.
‫زود باش.
‫- نه، نمی‌کنم. ‫- زود باش.
‫نمی‌تونم.
‫اگه تو نمی‌کنی...خودم می‌کنم.
‫لیگایا مُرده.
‫نوشته از پلّه‌ها افتاده پایین
‫و سرش خورده به زمینِ سِفت.
‫اما توی کالبد شکافی، روی گردنش ‫مقداری کبودی پیدا کردن.
‫«عدالت کجاست؟»
‫این خبرنگار خواستار بررسیِ ‫بی طرفانۀ این پرونده‌ست.
‫امروز وقتی داشتم پول قرض می‌کردم
‫به این فکر افتادم که چند تا ‫مرده‌شور خونه رو نگاه کنم.
‫شانس آوردم و جسدش رو پیدا کردم.
‫می‌گن خاکسپاریش فرداست.
‫حداقل به من اینطور گفتن.
‫هر چیزی که توی ذهنت هست
‫بدون که باید خودت رو کنترل کنی.
‫بیا در آرامش لیگایا رو به خاک بسپاریم.
‫به مبارزه ملحق بشید!
‫ترسی نداشته باشید!
‫مرگ بر سرمایه‌داری بوروکراتیک!
‫به مبارزه ملحق بشید!
‫ترسی نداشته باشید!
‫جایی داری می‌ری؟
‫می‌رم یه‌کم قدم بزنم.
‫- خسته نیستی؟ ‫- نه.
‫این از پولی که به‌م قرض داده بودی.
‫دستت باشه. ممکنه لازمش داشته باشی.
‫پولت رو بگیر.
‫خیلی خب.
‫- خیلی خب، ولی به اعتراضات ملحق نشو! ‫- نگران من نباش.
‫- حتماً. ‫- ممنون.
‫چوا تِک کجاست؟
‫چی می‌خوای؟
‫به‌ش بگو می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫تو اصلاً کی هستی؟
‫به‌ش بگو که دوستت اومده دیدنت.
‫همینجا صبر کن.
‫تو کی هستی؟ چی می‌خوای؟
‫کمک! کمک!
‫پلیس!
‫یه یخ‌شکن دستشه!
‫- چیکار کرده؟ ‫- یه چینی رو کشته!
‫بریم کتکش بزنیم!
‫بریم.
‫بیاید به‌ش یه درسِ حسابی بدیم!
‫کاری از دستش بر نمی‌آد!
‫بگیریدش!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.