..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫این داستان براساس رویدادهای واقعی است.
‫در سال ۱۸۹۹، خیابان‌های نیویورک پر بود
‫از صدای بچه‌های روزنامه‌فروش.
‫بچه‌های روزنامه‌فروش، ‫روزنامه‌های جوزف پولیتزر،
‫ویلیام راندولف هرست و دیگر ‫بزرگان دنیای روزنامه‌نگاری رو می‌فروختن.
‫تو هر گوشه‌ای اونا رو ‫ اعلامیه به دست می‌دیدی
‫که روزنامه‌ها رو به قیمت یه پنی می‌فروشن.
‫بچه‌های یتیم و فراری، یه ارتش ژنده‌پوش بودن ‫که رهبری نداشتن.
‫تا اینکه یه روز، همه چیز تغییر کرد.
‫[هوریس گریلی، خبرنگار و ناشر ‫«برو غرب، مرد جوان» (به دنبال فرصت‌های جدید باش)]
‫«روزنامه‌فروشان»
‫[مسافرخانه پسران روزنامه‌فروش]
‫
‫بوتس!
‫
‫- اوه، خدا. ‫- اسکیتر! اسکیتر!
‫- اسکیتر! ‫- من نبودم. آخ!
‫چی می‌گی من نبودم؟ پاشو. پاشو!
‫وقتی می‌گم پاشو، باید پاشی. ‫اسنیچ!
‫پاشو، پاشو، پاشو. یالا، ‫همه اینجا خوابیدن.
‫اینا همش می‌خوابن. ‫این بچه‌ها عمرشون رو تو خواب می‌گذرونن.
‫جوهر هنوز خیسه. ‫دستگاه چاپ داره کار می‌کنه!
‫روزنامه بفروشید! ‫روزنامه‌ بفروشید!
‫هی.
‫هی، کابوی. هی، کابوی. یالا. ‫داری خواب روزنامه فروختن می‌بینی؟
‫هی، هی، هی.
‫نمی‌خوام. ‫چته؟
‫- من چمه؟ ‫- تو چته؟
‫من هیچ‌کدوم از روزنامه‌هات رو نمی‌فروشم. ‫دست از سرم بردار.
‫- هی، از من دور شو. دیوونه‌ای. ‫- یالا. هی.
‫بچه. هاهاها!
‫پاشو. پاشو، پسر. بجنب، یالا.
‫خیلی خب، روزنامه‌تون (اعلامیه) رو ببرید!
‫روزنامه‌ بفروشید! روزنامه بفروشید! ‫داری چیکار می‌کنی؟ روزنامه‌بفروش!
‫همگی. دارید چیکار می‌کنید؟
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫داری چیکار می‌کنی؟
‫تو هم. تو هم. برو اونجا. ‫باشه، نرو.
‫این سیگار منه
‫یکی دیگه می‌دزدی
‫هی، هی، تنبل‌ها، کار داریم
‫از کی تا حالا شدی مادر من؟
‫آه، داد و بیداد رو بس کنید
‫کی نظر تو رو پرسید؟
‫
‫- خب، چطور خوابیدی، جک؟ ‫- به پشتم، موش.
‫شنیدین بچه‌ها؟ ‫شنیدین جک چی گفت؟
‫از جک پرسیدم چطور خوابیدی ‫و گفت، «به پشتم، موش.»
‫هی، جک، وقتی راه می‌رم، ‫به نظر میاد دارم تظاهر می‌کنم؟
‫- نه. کی گفته داری تظاهر می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫فقط این روزا تو خیابون پرشده از آدمایی ‫که خودشون رو علیل‌ جا می‌زنن
‫یه آدم سالم شانسی نداره.
‫باید یه جای جدید برای فروش پیدا کنم ‫که به دیدنم عادت نکرده باشن.
‫برو کوچه باتل یا بندر
‫برو پارک مرکزی، تضمینیه
‫برو پیش هر بانکدار، آواره یا آرایشگری
‫تقریباً همه‌شون خوندن بلدن
‫بوی پول میاد
‫بوی بد می‌دی
‫دیشب با یه دختر آشنا شدم
‫آه، آرنجت رو ببر کنار
‫حوله رو بده
‫برای یه دلار، شاید دادم
‫زندگی خوبی نیست؟
‫روزنامه رو همه جا می‌بریم
‫زندگی خیلی خوبیه
‫روزنامه رو صاف و محکم می‌گیرم
‫هر صبح
‫هر جا که بخوایم می‌ریم ‫مثل ماهی‌ها آزادیم
‫خیلی بهتر از ظرف شستنه ‫چه زندگی خوبی
‫روزنامه رو با خودمون می‌بریم، ‫آزاد و راحت
‫
‫آره. ‫آره.
‫حرکت کن. برو، برو، برو. ‫یالا، یالا، یالا.
‫عجله کن. بجنب، بجنب، یالا. ‫عجله کن. دست بجنبون.
‫یالا، یالا. حرکت کن، حرکت کن. ‫[اعتصاب تراموا به هفته سوم رسید]
‫تابستون بوی گند میده و زمستون منتظره
‫خوش اومدی به نیویورک
‫پسر، طبیعت چقدر جالبه
‫وقتی باید راه بری؟
‫هنوزم زندگی خوبیه
‫- روزنامه رو با رفقام پخش می‌کنیم ‫- زندگی خوبیه
‫- روزنامه رو با رفقام پخش می‌کنیم ‫- زندگی خیلی خوبیه
‫- هر سکه‌ای که می‌گیرم رو خرج می‌کنیم ‫- زندگی خوبیه
‫- هر سکه‌ای که می‌گیرم رو خرج می‌کنیم ‫- من تنبل نیستم
‫نشستن منو بی‌قرار می‌کنه ‫دوست دارم ریسک کنم
‫از هارلم تا دلنسی
‫چه زندگی خوبی
‫روزنامه رو تو زاغه‌ها هم پخش می‌کنیم
‫بچه‌های عاقبت بخیر
‫گرچه گمراه و سرگردانید
‫مسیح شما رو دوست داره
‫شما نجات خواهید یافت
‫- پاتریک ‫- فقط نصف فنجون بده
‫- عزیزم ‫- چیزی که منو بیدار کنه
‫- از وقتی که رفتی ‫- باید یه راه پیدا کنم
‫- من نابود شدم ‫- باید بیشتر روزنامه بفروشم
‫- مادر ‫- روزنامه تنها چیزیه که دارم
‫کاش می‌تونستم یه کار آسون بگیرم
‫- دوستت داره ‫- امیدوارم تیتر جنجالی باشه
‫تنها چیزی که می‌تونم بگیرم ککه
‫- خدا به دادم برسه اگه اینطوری نباشه ‫- خدا نجات بده
‫- یکی کمکم کنه لطفاً ‫- پسرم رو
‫- اگه از تیتر متنفر باشم ‫- پسرم رو
‫از خودم تیتر می‌سازم ‫و هر چی لازم باشه می‌گم
‫چون دو تا روزنامه به قیمت یه پنیه ‫اگه زیاد بردارم
‫ویزل مجبورم می‌کنه بعدش بخورمشون
‫ببین، دارن تیتر می‌زنن ‫به این می‌گی تیتر؟ احمقانه‌ست
‫من داستان‌های بهتری ‫از پلیس سر خیابون دارم
‫می‌خواستم با ۲۰ تا روزنامه شروع کنم ‫ولی یه دوجین کافیه
‫می‌تونی بهم بگی ‫چطور می‌خوام سر و تهش رو هم بیارم؟
‫ما یه ترور خوب لازم داریم
‫ما یه زلزله یا جنگ لازم داریم
‫یه سیاستمدار فاسد چطوره؟
‫هی، احمق، این دیگه خبر نیست
‫از بالای شهر تا ایستگاه گرند سنترال
‫تا شهرداری
‫ما انتشار روزنامه‌ها رو افزایش می‌دیم
‫تا وقتی که از نا بیفتیم راه می‌ریم
‫پس ما این بیرون می‌مونیم ‫روزنامه رو دست به دست می‌کنیم
‫احمقی که اینو نوشته ‫حتما برای روزنامه سان کار می‌کنه
‫ما این بیرون می‌مونیم ‫هر احمقی که می‌تونیم رو تیغ می‌زنیم
‫شنیدم تلفات بیشتر هم بوده ‫چرا من همه اخبار جالب رو از دست می‌دم؟
‫تیترها رو ببین ‫بچه‌های روزنامه‌فروش در مأموریت
‫رقابت رو بُکش ‫نسخه بعدی رو بفروش
‫وقتی ما این بیرونیم ‫داریم روزنامه رو پخش می‌کنیم
‫
‫بیا اینجا. هی.
‫خدای من. ‫این بوی ناخوشایند چیه؟
‫می‌ترسم لوله فاضلاب ‫تموم دیشب مسدود شده باشه.
‫آه، خیلی بدتر از فاضلابه.
‫آره، آره. ‫باید برادران دلنسی باشن.
‫
‫سلام، پسر‌ها.
‫برو عقب، کوتولۀ کثیف.
‫- هی. ‫- دیدی؟
‫این کار خوبی نیست، درست نیست.
‫نباید به مردم بگی ‫کوتولۀ کثیف، اسکار،
‫مگر اینکه داری به شباهت خانوادگی ‫تو برادرت اشاره می‌کنی.
‫
‫هی، هی، ۵ به ۱، شرط می‌بندم کابوی ‫اونا رو شکست می‌ده، ها؟ کی شرط می‌بنده؟
‫- شرط‌ بدیه. ‫- درسته، این یه توهینه.
‫اینم همینطور.
‫
‫یالا. از جلوم برو کنار.
‫آره، بگیرش.
‫کابوی، مواظب باش.
‫کابوی کجا رفت؟
‫هی، نگاه کن، اونجاست.
‫کجاست؟
‫
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- برو، جک.
‫- بگیرش. ‫- فرار می‌کنم.
‫زندگی خوبیه ‫روزنامه رو همه جا می‌بریم
‫ممنون. ممنون.
‫زندگی خیلی خوبیه
‫- ممنون. ممنون. خیلی لطف داری. ‫- روزنامه رو صاف و محکم می‌گیریم
‫ممنون.
‫تیتر رو ببین ‫بچه‌های روزنامه‌فروش در مأموریت
‫رقابت رو بکش
‫- نسخه بعدی رو بفروش ‫- بیا.
‫چه زندگی خوبی ‫روزنامه رو پخش می‌کنیم
‫- زندگی خوبیه ‫- دخلشون رو بیار، کابوی
‫روزنامه رو می‌بریم
‫- زندگی خوبیه ‫- دخلشون‌شون دراوردی، کابوی
‫روزنامه رو می‌بریم
‫- زندگی خوبیه ‫- دخلشون رو بیار، کابوی
‫روزنامه رو می‌بریم
‫- زندگی خوبیه ‫- دخلشون رو اوردی، کابوی
‫روزنامه رو می‌بریم ‫این یه... برو!
‫این برای بچه‌های روزنامه‌فروشه.
‫
‫اجرات عالی بود، جکی، عالی. ‫بهتر از دیروز بود.
‫خیلی به من لطف داری، ریس. ‫خیلی لطف داری.
‫- فردا دوباره بازی می‌کنیم، کابوی. ‫- عالی می‌شه.
‫- دیر کردید، بچه‌ها. ‫- کابوی، کارت تمومه.
‫آقای ویزل؟
‫باشه، باشه. ‫صبر کنین، صبر کنین.
‫دارم میام.
‫دلت برام تنگ شده بود، ویزل؟
‫دلت تنگ شده بود؟ ‫دلت برام تنگ شده بود؟
‫یه میلیون بار بهت گفتم، ‫اسمم وایزل‌ـه.
‫تو باید بگی آقای وایزل.
‫چند تا؟
‫هولم نکن. دارم جنس‌ها رو نگاه می‌کنم، ‫آقای ویزل.
‫
‫خوب بود. ‫داره بررسی می‌کنه.
‫مثل همیشه.
‫صد تا روزنامه برای این بچه زرنگ.
‫- بعدی. ‫- صبح بخیر، جناب.
‫گوش کن. یه لطفی به من می‌کنی، ویز؟ ‫پنجاه تا روزنامه بهم می‌دی، ها؟
‫یه خبر داغ دارم. ‫پولتو هدر نمی‌دی.
‫- مطمئنه؟ ‫- آره. مثل دفعه قبل نیست.
‫آها. پنجاه تا روزنامه. بعدی.
‫سلام، آقای وایزل.
‫هی، سی تا روزنامه می‌دی، لطفاً؟
‫سی تا روزنامه برای کراچی.
‫- امروز صبح چیزی خوب پیدا کردی؟ ‫- ممنون.
‫- می‌خوای بشینی؟ ‫- بعدی.
‫اه، بیست تا روزنامه، لطفاً.
‫- بیست تا روزنامه. ‫- ممنون.
‫اینو ببین .
‫«بچه‌ای با دو سر به دنیا آمد.»
‫باید مال بروکلین باشه.
‫هی، هی، بجنب. ‫روزنامه‌هات رو گرفتی. حالا بزن به چاک.
‫من برای ۲۰ تا پول دادم، فقط ۱۹ تا گرفتم.
‫داری منو به دروغگویی متهم می‌کنی، بچه؟
‫نه، فقط روزنامه‌م رو می‌خوام.
‫گفت بزن به چاک.
‫نه، ۱۹ تاست، ویزل.
‫۱۹ تاست. ولی نگران نباش، ‫یه اشتباه سهویه.
‫منظورم اینه که موریس، ‫نمی‌تونه با کفش‌هاش تا ۲۰ بشمره.
‫
‫باشه، برو بیرون.
‫- صبر کن. ریس، دو سکه بهم قرض می‌دی؟ ‫- بگیر.
‫ممنون. پنجاه تا دیگه ‫برای دوستم که اینجاست.
‫- پنجاه تا دیگه نمی‌خوام. ‫- چرا می‌خوای.
‫- هر روزنامه‌فروشی روزنامه‌های بیشتری می‌خواد. ‫- من نمی‌خوام.
‫- چی، مگه احمقی؟ ‫- روزنامه‌هات رو نمی‌خوام.
‫من از هیچ‌کس صدقه قبول نمی‌کنم.
‫حتی تو رو نمی‌شناسم. اهمیتی هم نمی‌دم.
‫پس اینم روزنامه‌هات.
‫- کابوی. صداش می‌کنن کابوی. ‫- آره.
‫خب، هم این و هم خیلی چیزای دیگه، ‫از جمله جک کلی،
‫که مادرم اینجوری صدام می‌کرد.
‫- و تو رو چی صدا می‌کنن، بچه؟ ‫- لِس. و این برادرم، دیویده.
‫- اون بزرگتره. ‫- اوه، جدی می‌گی.
‫- خب، چند سالته، لِس؟ ‫- نزدیک ۱۰.
‫نزدیک ۱۰. خب، این خوب نیست. ‫اگه کسی پرسید، باید بگی ۷.
‫ببین، کوچیکتر بیشتر روزنامه می‌فروشه. ‫اگه قراره شریک بشیم، باید بهترین باشیم.
‫صبر کن، صبر کن. ‫کی چیزی درباره شریک شدن گفت؟
‫خب، تو به من دو سکه بدهکاری، درسته؟
‫خب، پس من اون رو ‫یه سرمایه‌گذاری در نظر می‌گیرم.
‫ما با هم می‌فروشیم، ‫هفتاد-سی تقسیم می‌کنیم.
‫به علاوه تو از دیدن من بهره‌مند می‌شی، ‫رایگان.
‫
‫هی، داری یه فرصت استثناییه ‫به دست میاری، دیوی.
‫اگه از جک یاد بگیری، ‫از بهترین یاد ‌گرفتی.
‫- بهترین. ‫- درسته.
‫خب، اگه اون بهترینه، ‫پس چرا به من نیاز داره؟
‫
‫ببین، من به تو نیاز ندارم، رفیق.
‫ولی من یه برادر کوچولوی بامزه ‫مثل لِس ندارم که جلوی من باشه.
‫می‌دونی، با این قیافه بچه
‫و استعداد خدادادی من، ‫می‌تونیم هفته‌ای ۱۰۰۰ تا روزنامه بفروشیم.
‫خب، نظرت چیه، لِس؟
‫- می‌خوای برای من روزنامه بفروشی؟ ‫- آره.
‫- پس قبوله؟ ‫- صبر کن، صبر کن. وایسا.
‫باید حداقل پنجاه-پنجاه باشه.
‫شصت-چهل یا کلشو بیخیال شو.
‫- این منصفانه‌ست. ‫- یه فرصت طلایی.
‫منصفانه‌ست.
‫یه فرصت طلاییه.
‫چی می‌گی؟
‫- خیلی منصفانه‌ست. ‫- بیست تا روزنامه، آقای ویزل.
‫- چی شده؟ ‫- این چندش‌آوره.
‫
‫اساس کار، میزان فروشه، دیو.
‫تو فقط ۲۰ تا روزنامه گرفتی.
‫- چرا؟ ‫- تیتر بده.
‫این اولین چیزیه که باید یاد بگیری.
‫تیترها روزنامه نمی‌فروشن. ‫بچه‌های روزنامه‌فروش روزنامه می‌فروشن.
‫بچه‌های روزنامه‌فروش.
‫ما چیزی هستیم که این ‫شهر رو سرپا نگه می‌داره.
‫بدون بچه‌های روزنامه‌فروش، ‫هیچ‌کس هیچی نمی‌دونه.
‫درسته. هی، بچه‌ها.
‫اون فرشته رو ببین.
‫من تو بهشتم.
‫بچه‌ای با سه سر به دنیا اومد!
‫روزنامه‌هاتون رو اینجا بگیرین!
‫
‫«اعتصاب تراموا برای هفته سوم ادامه دارد.»
‫و این به اصطلاح تیتر ‫تا ابد ادامه داره.
‫بازار خبرها کساده، آقای پولیتزر.
‫اعتصاب تراموا تنها چیزیه که داریم.
‫خب، این تنها چیزیه که ‫آقای ویلیام راندولف هرست هم داره،
‫ولی ببین چطور اعتصاب رو پوشش می‌ده. ببین! ‫ [جسد عریان روی ریل راه آهن به اعتصابات تراموا مرتبط نیست]
‫یه تیترنویس جدید می‌گیریم، آقا.
‫کسی که واسه هرست کار می‌کنه رو بدزدید. ‫بهش دو برابر پیشنهاد بدید.
‫اون هم همینطور اون رو از ما قاپید.
‫مشکل تیترها نیست، رئیس.
‫این جنگ تیراژ روزنامه‌ها ‫دارن به سود ما ضربه می‌زنن
‫چون تو به اندازه‌ای که در میاری خرج می‌کنی ‫تا هرست رو شکست بدی.
‫پس ما باید سود بیشتری به دست بیاریم.
‫وقتی تو جنگی، نباید خسیس باشی، سایتز.
‫پیروزی همه چیزه.
‫حالا، وقتی من این جهان رو خلق کردم...
‫
‫این صدای کرکننده چیه؟
‫فقط بچه‌های روزنامه‌فروشن، آقا. ‫می‌رم و ساکتشون می‌کنم.
‫بیخیال بچه‌های روزنامه‌فروش.
‫
‫- کجا بودم؟ ‫- خلق جهان، رئیس.
‫بچه‌ای با سه سر به دنیا اومد!
‫تو اون خیابونا کلی پول ریخته، آقایون.
‫می‌خوام بدونم چطور می‌تونم ‫ازش بیشتر داشته باشم.
‫تا امشب.
‫
‫فوق‌العاده، فوق‌العاده. ‫اعتصاب تراموا ادامه داره.
‫فوق‌العاده، فوق‌العاده. ‫جزیره الیس در آتش. آتش‌سوزی بزرگ.
‫هی، چی؟ صبر کن. ‫ اون داستان کجاست؟
‫ممنون، آقا. صفحه ۹.
‫هزاران نفر در وحشت فرار ‌کردند!
‫- هی، بفرما. ‫- ممنون. خیلی لطف داری. خانم‌ها.
‫«آتش‌سوزی زباله در کنار ساختمان مهاجرت، ‫مرغ‌های دریایی را ترساند»؟
‫فرار وحشت‌زده از جهنم!
‫هزاران زندگی در خطر.
‫ممنون.
‫- اینجا. اینجا. ‫- ممنون اون بالا.
‫فوق‌العاده، فوق‌العاده!
‫ممنون، آقا.
‫فوق‌العاده، فوق‌العاده.
‫هی، از پشت شروع کردی همونجور که بهت گفتم؟ ‫باشه، دوباره نشونم بده.
‫
‫(با لهجه بریتانیایی) ‫آخرین روزنامه‌م رو بخر، آقا؟
‫ها. دلخراشه. برو سراغشون.
‫پدرم به ما یاد داد دروغ نگیم.
‫آره، خب، پدر من بهم گفت گرسنه نمون، ‫پس هر دومون آموزش دیدیم.
‫تو فقط چیزها رو از خودت می‌سازی، ‫همه این تیترها رو.
‫من کاری نمی‌کنم ‫که نویسنده‌هاش انجام ندن.
‫به هر حال، این دروغ گفتن نیست. ‫فقط یه کم حقیقت رو بهتر می‌کنم.
‫
‫ضربه راست.
‫هی، یالا.
‫- نگاه کن. ‫- بزن بریم!
‫بزنش!
‫یالا!
‫اون مرد بهم یه ۲۵ سنتی داد.
‫- یالا، بیشتر از اون روزنامه‌ها بده. ‫- صبر کن، صبر کن، وایسا.
‫
‫- بوی آبجو می‌دی. ‫- عه، اینجوری ۲۵ سنتی رو گرفتم.
‫اون مرد شرط بست که من نمی‌خورم.
‫هی، سر کار نوشیدن ممنوعه. ‫برای کسب و کار بده.
‫منظورم اینه که اگه ‫کسی به پلیس خبر بده چی؟
‫اون دوستته؟
‫در رو. پاسبون‌ها اومدن.
‫
‫همه اینا به خاطر یه جرعه آبجوئه؟
‫بیا، لِس. بجنب.
‫گفتم وایسا!
‫عجله کن، بیا. یالا، عجله کن. عجله کن.
‫
‫سالیوان!
‫نزدیکی، بجنب.
‫از این طرف.
‫باشه. گرفتمت، گرفتمت. ‫بیا، بریم.
‫- خوابالو! ‫- باشه، بپر.
‫عجله کن. عجله کن.
‫- درست پشت سرمونه. درست پشت سرمونه. ‫- بکش کنار.
‫وای!
‫- اونجاست که... ‫- برو.
‫بشینید.
‫سالیوان!
‫صبر کن تا برت گردونم به پناهگاه!
‫دیگه بیشتر از این فرار نمی‌کنم.
‫- چند تا جواب می‌خوام. ‫- خفه شو.
‫اون کیه و چرا دنبالت بود، ‫و این پناهگاه چیه؟
‫پناهگاه یه زندان برای بچه‌هاست.
‫اون مردی که دنبالم بود اسنایدره. ‫اون رئیس زندانه.
‫- تو زندان بودی؟ ‫- آره.
‫- چرا؟ ‫- خب، گرسنه بودم پس یه کم غذا دزدیدم.
‫- درسته، غذا. ‫- آره، غذا.
‫صدات کرد سالیوان.
‫آره، خب، اسمم کلی‌ـه. جک کلی. ‫فکر می‌کنی دروغ می‌گم؟
‫- تو یه راهی برای بهتر کردن حقیقت داری. ‫- واقعاً؟
‫- چرا دنبالت بود؟ ‫- چون فرار کردم.
‫اوه، پسر. چطور؟
‫خب، یه آدم گله گنده ‫بهم با کالسکه‌ش سواری داد.
‫شرط می‌بندم شهردار بود، درسته؟
‫نه، تدی روزولت. ‫تا حالا اسمش رو شنیدی؟
‫اونجا چه خبره؟
‫بیرون، بیرون، بیرون.
‫بدون یه بوس خداحافظی بیرونم نمی‌کنی، مدا؟
‫اوه، کلی. هاهاها.
‫کجا بودی، بچه؟
‫اوه، دلم برای دیدنت ‫توی بالکن تنگ شده.
‫به هر کلمه‌ت گوش می‌دادم.
‫- خب، مدا، این دیوید و لِسه. ‫- بله. سلام.
‫و ایشونن بزرگترین ستاره ‫صحنه وودویل امروزه،
‫آه.
‫خانم مدا لارکسون، ‫چکاوک سوئدی.
‫(با لهجه سوئدی) ‫خوش اومدین، آقایون.
‫مدا همچنین صاحب اینجاست.
‫خب، اینجا چی داریم؟
‫اوه، تو نازترین کوچولویی هستی ‫که تا حالا دیدم.
‫اوه، بله که هستی.
‫
‫حالت خوبه؟
‫(با لهجه بریتانیایی) ‫آخرین روزنامه‌م رو بخر، خانم؟
‫اوه، تو کارت خوبه.
‫
‫اوه، آره. اوه، این بچه واقعاً خوبه.
‫به عنوان یه حرفه‌ای به یه حرفه‌ای دیگه، ‫باید بگم آینده درخشانی داری.
‫پس اشکالی نداره اگه یه مدت اینجا بمونیم؟ ‫تا وقتی که مشکل بیرون حل بشه.
‫اوه، حتماً. حتماً، هر چقدر می‌خواید بمونید.
‫توبی، فقط به مهمونام ‫هر چی می‌خوان بده.
‫- توبی. ‫- باشه!
‫هی، بچه‌ها، هر چی می‌خواین، بردارید.
‫آب‌نبات، آب‌نبات.
‫خامه‌ی شیرین‌بیان.
‫خانم مدا لارکسون.
‫عشق عزیزم
‫برای تو گریه و زاری می‌کنم
‫قبلاً عزیز دردونه‌ات بودم
‫بعدش گفتی بدورد
‫دلم برای بازیگوشی تنگ شده
‫هر شب تا ساعت ۳
‫برگرد، عزیز ملوسم
‫و با من بازی کن
‫
‫پس خوشت اومد؟
‫اوه، عاشقش شدم. عاشقش شدم.
‫عالی بود. اون خیلی زیباست.
‫چطور می‌شناسیش؟
‫اون دوست پدرمه.
‫بیا، لِس. ‫می‌خوای کفش‌هام رو برام واکس بزنی؟
‫اوه، داره دیر می‌شه.
‫پدر و مادرم نگران می‌شن.
‫پدر و مادر تو چی؟
‫نه، اونا رفتن غرب ‫دنبال یه جا برای زندگی می‌گردن.
‫مثل این.
‫ببین؟ این سانتافه، نیومکزیکوئه.
‫به محض اینکه مزرعه مناسب رو پیدا کنن، ‫میان دنبالم.
‫- بعدش یه کابوی (گاوچرون) واقعی می‌شی. ‫- آره.
‫
‫بیخیال، رفقا. صبر کنین!
‫
‫جک، چرا برنگردیم خونه من ‫و سهم‌مون رو تقسیم کنیم؟
‫می‌تونی با خانواده‌م آشنا بشی.
‫اون رو متوقف کن. جلوش رو بگیر! هی!
‫اعتصاب ترامواست، دیو.
‫این چند تا احمق ‫حتماً به اعتصاب نپیوستن یا همچین چیزی.
‫جک، بیا از اینجا بریم.
‫
‫شاید فردا یه تیتر خوب بگیریم، دیو.
‫اینو ببین. ‫تمام مدت رو خوابیده.
‫- خدای من، چی شده؟ ‫- هیچی، مامان. فقط خوابه.
‫سر شام منتظرتون بودیم. ‫کجا بودید؟
‫روز خوبی بوده.
‫همه اینا رو ‫با فروش روزنامه درآوردی؟
‫خب، نصفش مال جکه.
‫این شریک فروش ماست، آه،
‫و دوستمون.
‫- جک کلی، پدر و مادرم. ‫- سلام.
‫اه، این خواهرمه، سارا.
‫استر، شاید شریک دیوید ‫دوست داشته باشه با ما شام بخوره.
‫چرا یه کم آب به سوپ اضافه نمی‌کنی؟
‫از دست تو مایر.
‫
‫از چیزی که امروز دیدم باید بگم، ‫پسراتون چند تا روزنامه‌فروش مادرزاد هستن.
‫- می‌تونم یه کم بیشتر داشته باشم؟ ممنون. ‫- بله.
‫پس با تجربه من ‫و سخت‌کوشی اونا،
‫فکر می‌کنم می‌تونیم ‫هفته‌ای ۱۰۰۰ تا بفروشیم،
‫عین آب خوردن.
‫- این همه؟ ‫- حتی بیشتر وقتی تیترها خوب باشن.
‫خب، چی تیتر رو خوب می‌کنه؟
‫خب، می‌دونی، کلمات جذاب
‫مثل «دیوانه» یا «جسد» یا، ام...
‫بذار ببینم، «آشیانه عشق» یا «برهنه.»
‫
‫عذز می‌خوام.
‫شاید دارم زیادی حرف می‌زنم.
‫سارا،
‫برو کیکی که مادرت تو کابینت ‫ قایم کرده رو بیار.
‫- اون برای تولد فردای توئه. ‫- خب، من به اندازه کافی تولد داشتم.
‫این یه جشنه، نه؟
‫- من چاقو رو میارم. ‫- من بشقاب‌ها رو گرفتم.
‫این فقط شروعشه، بابا.
‫هر چی بیشتر کار کنم، ‫بیشتر پول در میارم.
‫تو فقط کار می‌کنی ‫تا زمانیکه من برگردم به کارخانه.
‫و بعدش تو برمی‌گردی به مدرسه ‫همونجور که قول دادی.
‫تولدت مبارک، بابا.
‫ممنون.
‫اینم چاقوت.
‫دستم قراره خوب ‌شه.
‫اونا شغل منو بهم برمی‌گردونن.
‫مجبورشون می‌کنم.
‫برای مهمون‌مون.
‫بیا، یه تیکه برای دیوید.
‫ممنون.
‫برگرد، عشق عزیزم
‫و با من بازی کن
‫
‫و قضیه چیه، دیوید، ها؟
‫پس پدرت چطور آسیب دید؟
‫تو کارخونه. یه حادثه بود.
‫دیگه به دردشون نمی‌خورد ‫پس اخراجش کردن.
‫هیچ اتحادیه‌ای نداره که ازش محافظت کنه.
‫دیوید،
‫وقتشه که بیای تو.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫جک، چرا امشب اینجا نمی‌مونی؟
‫نه، ممنون.
‫من جای خودم رو دارم.
‫ولی خانواده‌ت خیلی مهربونن، دیو، ‫مثل خانواده من.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- باشه.
‫- روزنامه رو می‌بریم. ‫- روزنامه رو می‌بریم.
‫
‫پس به این می‌گن خانواده
‫مادر، دختر، پدر، پسر
‫فکر کنم همه چیزهایی که شنیدی ‫درسته
‫پس تو هیچ خانواده‌ای نداری
‫خب، کی گفته به یکیش نیاز داری؟
‫خوشحال نیستی که هیچ‌کس منتظرت نیست؟
‫وقتی خودم تنهایی خواب می‌بینم
‫تنها هستم ولی احساس تنهایی نمی‌کنم
‫برای یه خیال‌باف ‫شب تنها زمان روزه
‫وقتی شهر بالاخره خوابیده
‫وقتی افکارم شروع به سرگردانی می‌کنن
‫و من توی قطاری هستم ‫که به سمت سانتافه می‌ره
‫و من مثل باد آزادم
‫مثل اینکه قراره تا ابد زندگی کنم
‫این یه حسیه که زمان نمی‌تونه ازم بگیره
‫فقط چند دلار دیگه نیاز دارم
‫و از اینجا می‌رم برای همیشه
‫رویاها به حقیقت می‌پیوندن
‫بله، در سانتافه
‫کجا نوشته که ‫باید اینجا زندگی کنی و بمیری؟
‫کجا نوشته که ‫یه نفر نمی‌تونه یه فرصت پیدا کنه؟
‫چرا باید فقط چیزی رو بگیری ‫که بهت می‌دن؟
‫چرا باید تمام عمرت رو جایی بگذرونی که ‫هیچ آینده‌ای نداره، حتی تو ۱۷ سالگی؟
‫واسه خاطر کسی دیگه سخت کار کنی
‫اگه نور به نظرت مناسب نمیاد ‫چطوره که صحنه رو تغییر بدیم؟
‫به دور از تیترهای بد
‫و ضرب‌الاجل‌های بینشون
‫
‫یی‌ها! وو!
‫هی، پسر، برگرد اینجا!
‫هی، اون اسب منه.
‫سانتافه، می‌شنوی؟
‫قسم می‌خوری منو فراموش نکنی؟
‫اگه پیدات کنم ‫می‌ذاری بیام و بمونم؟
‫من که جوون‌تر نمی‌شم
‫و قبل از روز مرگم
‫آزادی عمل می‌خوام، نه فقط ظاهرشو
‫بذار به صورتم بخندن، اهمیتی نمی‌دم
‫یه جا نگه دار
‫من اونجا خواهم بود
‫پس به این می‌گن خانواده
‫خوشحال نیستی که تو اینجوری نیستی؟
‫خوشحال نیستی
‫که یه رویایی به نام سانتافه داری؟
‫- سلام، ریس. ‫- سلام، جک.
‫روزت توی مسابقه چطور بود؟
‫اون نکته مهمی که بهت گفتم یادت میاد؟
‫- آره. ‫- خب هیچکی به اسبه نگفته بود.
‫می‌دونم که باید پول بیشتری دربیاریم.
‫به همین خاطر اینجاییم، ‫تا بفهمیم چطور می‌تونیم پول بیشتری دربیاریم.
‫من چند تا پیشنهاد دارم. اول اینکه
‫قیمت روزنامه رو ببریم بالا.
‫اوه. بعدش هرست قیمت رو پایین‌تر میاره ‫و من ورشکسته می‌شم.
‫عالیه، جاناتان، عالی.
‫عالی.
‫نه قیمت مشتری.
‫قیمت برای توزیع‌کننده‌ها.
‫از روزنامه‌فروش‌ها بیشتر بگیریم؟
‫- ایده بدیه، رئیس. ‫- خیلی خب.
‫پیشنهاد بعدی من،
‫کاهش حقوق‌هاست.
‫مخصوصاً برای اونایی که ‫بالاترین حقوق‌ها رو می‌گیرن.
‫- ایده خیلی بدیه. ‫- صبر کن، صبر کن.
‫الان روزنامه‌فروش‌ها چقدر می‌دن؟ ‫۵۰ سنت برای هر ۱۰۰ تا روزنامه؟
‫اگه ببریمش بالا، مثلاً ۶۰ سنت؟
‫فقط یک دهم سنت برای هر روزنامه.
‫این ضربدر ۴۰ هزار روزنامه در روز.
‫
‫هفت روز هفته.
‫در مجموع منطقی به نظر میاد، قربان.
‫اگه این کار رو بکنید، هر روزنامه‌فروشی ‫که داریم، مستقیم می‌ره پیش هرست.
‫تو هرست رو مثل من نمی‌شناسی، سایتز.
‫به عنوان روزنامه‌نگار، ‫من و اون حاضریم برای برتری همدیگه رو بکشیم.
‫ولی به عنوان جنتلمن و تاجر،
‫اغلب در بعضی چیزها هم‌نظر هستیم.
‫حالا اگه ما این کار رو بکنیم، من و هرست...
‫اگه ما این کار رو بکنیم، ‫بقیه روزنامه‌ها هم این کار رو می‌کنن.
‫این برای اون بچه‌ها خیلی سخت می‌شه.
‫مزخرفه، مزخرفه. براشون خوبه.
‫انگیزه می‌ده، باعث می‌شه سخت‌تر کار کنن، ‫بیشتر روزنامه بفروشن.
‫بهش به عنوان یه چالش نگاه می‌کنن.
‫یه چالش.
‫قیمت رو بردن بالا.
‫شنیدی، جک؟ ده سنت برای هر صد تا.
‫می‌دونی چیه، همین که باید چیزی که ‫نمی‌فروشیم رو بخوریم به اندازه کافی بده.
‫حالا قیمت رو بردن بالا. می‌تونی باور کنی؟
‫این منو بیچاره می‌کنه. ‫الان به زور دارم زندگی رو می‌چرخونم.
‫دوباره باید تو خیابون بخوابم.
‫هیچ منطقی نداره. ‫با این همه پولی که پولیتزر درمیاره...
‫- چرا باید ما رو بچاپه؟ ‫- چون خسیسه، این دلیلشه.
‫- درسته. ‫- هی، بیخیال، آرومتر، فقط یه شوخیه.
‫- پس چرا قیمت رو بردن بالا، ویزل؟ ‫- چرا نکنن؟
‫روز قشنگیه.
‫چرا از آقای پولیتزر نمی‌پرسی؟
‫نمی‌تونن این کار رو با من بکنن، جک.
‫می‌تونن هر کاری که بخوان بکنن. ‫این روزنامه لعنتی مال اوناست.
‫این عادلانه نیست. ما هیچ حقی نداریم.
‫بی‌خیال، بازی تقلبیه. ‫همه مهره‌ها دست اوناست، باشه؟
‫چاره‌ای نداریم. بیاید بریم این چندتا ‫روزنامه‌ی نکبتی رو تا وقتی که هست بگیریم.
‫نه، هیچ‌کس جایی نمی‌ره.
‫- ما باید غذا بخوریم، جک. ‫- نمی‌تونن از این کار قسر در برن.
‫برید کنار، برید کنار. ‫یکم بهش جا بدید.
‫بهش جا بدید.
‫بذارید فکر کنه.
‫جک، فکر کردنت تموم شد؟
‫هی، هی، هی.
‫فقط کارکنان این طرف دروازه باشن.
‫خفه شو.
‫ببندش.
‫خب، گوش کن، یه چیز قطعیه.
‫اگه ما روزنامه نفروشیم، ‫هیچ‌کس روزنامه نمی‌فروشه.
‫هیچ‌کس از این دروازه‌ها رد نمی‌شه ‫تا زمانی‌که قیمت رو به حالت قبل برگردونن.
‫- منظورت چیه، مثل اعتصاب؟ ‫- آره، مثل اعتصاب.
‫اوه، جک.
‫- چی، دیوونه شدی؟ ‫- ایده خوبیه.
‫جک، من فقط شوخی می‌کردم.
‫ما نمی‌تونیم اعتصاب کنیم. ‫اتحادیه نداریم.
‫آره، ولی اگه اعتصاب کنیم، ‫اون وقت اتحادیه‌ می‌شیم، درسته؟
‫نه، ما فقط یه مشت بچه عصبانی ‫بدون پولیم.
‫شاید اگه همه روزنامه‌فروش‌های ‫نیویورک رو جمع کنیم، ولی...
‫آره، خب، ما سازماندهی می‌کنیم.
‫- کراچی، تو جمع‌آوری کمک کن. ‫- عالیه.
‫همه روزنامه‌فروش‌های ‫نیویورک رو جمع می‌کنیم.
‫جک، این شوخی نیست.
‫تو دیدی چه بلایی سر ‫اون کارگران تراموا اومد.
‫آره، خب، اینم یه ایده خوبیه. ‫هر روزنامه‌فروشی که با ما نباشه،
‫سرشون رو مثل کارگران تراموا می‌شکنیم.
‫- صبر کن و بهش فکر کن، جک. ‫- چی؟
‫نمی‌تونی همه رو به این کار بکشونی.
‫خیلی خب، بذار بهش فکر کنم.
‫اوه، گوش کنید، دیو حق داره.
‫منظورم اینه که پولیتزر و هرست ‫و همه اون پولدارهای دیگه،
‫- منظورم اینه که اونا صاحب این شهرن. ‫- آره.
‫پس واقعاً فکر می‌کنیم یه مشت بچه خیابونی ‫مثل ما می‌تونن تفاوتی ایجاد کنن؟
‫این باید انتخاب شما باشه.
‫فقط چیزی که اونا بهمون می‌دن رو قبول می‌کنیم ‫یا اعتصاب می‌کنیم؟
‫- اعتصاب! ‫- بزن بریم. بزن بریم.
‫ادامه بده، جک. بگو چیکار کنیم.
‫آره، بگو چیکار کنیم، جک.
‫به ما می‌گی چیکار کنیم، دیو؟
‫آره، بگو چیکار کنیم.
‫- تا وقتی که با هم باشیم. ‫- باید با هم باشیم.
‫پولیتزر و هرست ‫باید به حقوق ما احترام بذارن.
‫خیلی خب.
‫هی، گوش کنید.
‫پولیتزر و هرست ‫باید به حقوق
‫پسران کارگر نیویورک احترام بذارن!
‫
‫درسته!
‫خب، این خیلی خوب جواب داد. ‫حالا چی؟
‫بهشون بگو که نمی‌تونن با ما ‫جوری رفتار کنن که انگار وجود نداریم.
‫پولیتزر و هرست، ‫فکر می‌کنن ما هیچی نیستیم.
‫- ما هیچی هستیم؟ ‫- نه!
‫اگه مثل کارگران تراموا با هم بمونیم، ‫نمی‌تونن ما رو از هم جدا کنن.
‫پولیتزر و هرست ‫فکر می‌کنن ما رو تو چنگشون دارن
‫- ما تو چنگشونیم؟ ‫- نه!
‫ما الان یه اتحادیه‌ایم، اتحادیه بچه‌های روزنامه‌فروش. ‫باید مثل یه اتحادیه رفتار کنیم.
‫حتی اگه کلاه یا نشان نداریم
‫ما یه اتحادیه‌ایم، فقط با گفتن این حرف
‫و دنیا خواهد فهمید
‫چی جلوی کسی رو می‌گیره ‫که روزنامه‌های ما رو بفروشه؟
‫- باهاشون حرف می‌زنیم. ‫- بعضی‌ها خوب نمی‌شنون.
‫خب، پس ادبشون می‌کنیم!
‫نه، نمی‌تونیم بچه‌ها رو تو خیابون بزنیم، ‫اسممون بد در می‌ره.
‫- بدتر از این نمی‌شه. ‫- جک.
‫چی لازمه ‫تا واگن‌ها رو متوقف کنیم؟
‫- آماده‌ایم؟ ‫- آره!
‫نه.
‫
‫چی لازمه تا اعتصاب‌شکن‌ها رو ‫ متوقف کنیم؟
‫می‌تونیم انجامش بدیم؟
‫آره!
‫هر کاری که لازمه می‌کنیم ‫تا عزم
‫بیل و جو قدرتمند رو درهم‌ بشکنیم
‫و دنیا خواهد فهمید
‫و دفتر روزنامه هم همینطور
‫آقای هرست و پولیتزر ‫ما خبرهایی برای شما داریم
‫حالا دنیا خواهد شنید
‫چی برای گفتن داریم
‫ما تیترها رو جار می‌زدیم ‫ولی امروز خودمون تیتر می‌شیم
‫و صفوف ما بزرگتر می‌شه
‫و دهنشون رو سرویس می‌کنیم
‫و دنیا خواهد فهمید ‫که ما اینجا بودیم
‫- درسته. ‫- اون فکر می‌کنه کیه، اصلاً؟
‫هیچ‌کس با روزنامه‌فروش‌ها در نمی‌افته.
‫وقتی زنگ تیراژ شروع می‌کنه به زنگ زدن، ‫می‌شنویمش؟
‫نه!
‫اگه دلنسی‌ها بیان و شروع کنن به زدن ‫اطاعت می‌کنیم؟
‫نه!
‫وقتی صد نفر یه صدا دارن می‌خونن
‫کی می‌تونه صدای یه سوت بی‌ارزش رو بشنوه؟
‫و دنیا خواهد فهمید
‫که این یه بازی نیست
‫که ما یه عالمه میوه گندیده ‫و هدف‌گیری دقیق داریم
‫پس اونا قول دادن
‫ولی پشیزی هم ارزش نداره
‫حالا اونا می‌فهمن ‫که «توقف مطبوعات» واقعاً یعنی چی
‫و اون روز فرا رسیده
‫و الان وقتشه
‫و ترس از بین رفته
‫- و اسمشون لکه‌دار شده ‫- و اعتصاب شروع شده
‫- و من نمی‌تونم خون رو تحمل کنم ‫- و دنیا خواهد فهمید
‫پولیتزر ممکنه صاحب دنیا باشه ‫ولی صاحب ما نیست
‫پولیتزر ممکنه زور بگه ‫ولی ما رو نمی‌تونه ما رو مجبور کنه
‫و دنیا خواهد فهمید
‫و دنیا خواهد آموخت
‫و دنیا تعجب خواهد کرد ‫که چطور ورق رو برگردوندیم
‫و دنیا خواهد دید
‫که ما مجبور بودیم انتخاب کنیم
‫که کارهایی که امروز انجام می‌دیم ‫خبرهای فردا خواهد بود
‫و قدیمی‌ها سقوط خواهند کرد
‫و جوان‌ها قد علم خواهند کرد
‫و الان وقتشه
‫و صفوف ما بزرگتر خواهد شد
‫- و صفوف ما بزرگتر خواهد شد ‫- و بزرگتر
‫- و بنابراین دنیا آتش را حس خواهد کرد
‫و بالاخره خواهد فهمید
‫[اعتصاب]
‫اعتصاب! اعتصاب! اعتصاب!
‫
‫باید به همه روزنامه‌فروش‌های ‫نیویورک خبر بدیم.
‫من به چند تا از اون‌ها نیاز دارم...
‫- چی صداشون می‌کنی؟ ‫- هر چی که تو بخوای.
‫- پیام‌رسون؟ ‫- آره.
‫درسته، شما بچه‌ها، ‫باید پیام‌رسون بشید
‫و به بقیه بگید ‫که ما اعتصاب کردیم.
‫می‌گم، جک، من هارلم رو به عهده می‌گیرم.
‫- آره، من میدتاون رو می‌گیرم. ‫- من باوری رو می‌گیرم، جک.
‫هی، من برانکس رو می‌گیرم. یالا.
‫خیلی خب، و باملتس، و اسپکس ‫و اسکیتری، شما کوئینز رو بگیرید.
‫- خیلی خب، خیلی خب. ‫- و پای ایتر، اسنادی، ایست‌ساید رو.
‫اسنایپ‌شوتر، تو با اونا برو.
‫خب، بروکلین چی؟ ‫کی بروکلین رو می‌خواد؟
‫یالا، محدوده اسپات کانلون‌ـه. ‫کی بروکلین رو می‌خواد؟
‫- چتون شده، از بروکلین می‌ترسید؟ ‫- ما از بروکلین نمی‌ترسیم!
‫اسپات کانلون ما رو ‫یه کم عصبی می‌کنه.
‫خب، اون منو عصبی نمی‌کنه. ‫من و تو، بوتس، می‌ریم بروکلین.
‫باشه.
‫و دیو می‌تونه باهامون بیاد. ‫ درسته، دیو؟
‫
‫حتماً، به محض اینکه ‫خواسته‌هامون رو به پولیتزر بگی.
‫- من به پولیتزر بگم؟ ‫- خب، تو رهبری، جک.
‫برو بهش بگو، جک!
‫ما پشتتیم.
‫شاید بچه ‫یه کم نرمش کنه.
‫
‫اعتصاب! اعتصاب! ‫اعتصاب!
‫قضیه این اعتصاب چیه؟ ‫چه خبره؟
‫ما خواسته‌هامون رو ‫ پیش پولیتزر می‌بریم.
‫چه خواسته‌هایی؟
‫خواسته‌های بچه‌های روزنامه‌فروش. ‫ما اعتصاب کردیم.
‫من از روزنامه «نیویورک سان» هستم. ‫برایان دنتون‌ـم.
‫به نظر می‌رسه توی بچه، مسئولی. ‫اسمت چیه؟
‫دیوید.
‫دیوید، مثل داوود و جالوت؟
‫
‫ واقعاً فکر می‌کنید پولیتزر ‫به خواسته‌هاتون گوش می‌ده؟
‫باید گوش بده.
‫- گمشو، ولگرد! ‫- اون که مادربزرگته!
‫ به پولیتزر بگو که ‫مجبوره یه قرار ملاقات با من بذاره!
‫آره!
‫پس این مرد خیلی مغرور بهم می‌گه،
‫«نمی‌تونی آقای پولیتزر رو ببینی. ‫هیچ‌کس آقای پولیتزر رو نمی‌بینه.»
‫- از دماغ فیل افتاده، می‌دونی. ‫- از دماغ فیل افتاده و متکبر
‫ پس وقتی بهش گفتم: ‫ «من عادت ندارم با پادوها معامله ‌کنم.
‫فقط بهش بگو جک کلی ‫اینجاست که ببینتش.»
‫- اون موقع بود که ما رو بیرون انداخت. ‫- هاها!
‫نمی‌ترسونتت؟
‫داری با قدرتمندترین مرد ‫نیویورک روبرو می‌شی.
‫آره منو ببین، به خودم دارم می‌لرزم.
‫خیلی خب،
‫منو در جریان بذارید. ‫می‌خوام از هر چیزی که اتفاق می‌افته با خبر شم.
‫ما واقعاً یه داستان مهم‌یم؟
‫خب، چی مهمه؟
‫سال گذشته من ‫جنگ کوبا رو پوشش دادم.
‫با سرهنگ تدی روزولت ‫از تپه سن خوان بالا رفتم.
‫اون یه داستان خیلی ‫مهم بود.
‫پس، اعتصاب بچه‌های روزنامه‌فروش مهمه؟
‫بستگی به تو داره.
‫پس اسم من واقعاً ‫توی روزنامه‌ها میاد؟
‫- اعتراضی داری؟ ‫- تا وقتی که درست بنویسیش، نه.
‫کلی، جک کلی.
‫و دنتون؟ ‫بدون عکس.
‫ حتماً.
‫من هیچ‌وقت ‫به بروکلین نرفتم، تو رفتی؟
‫چند ماه پیش ‫یه شب رو اونجا گذروندم.
‫اینو ببین.
‫
‫پس اسپات کانلون ‫واقعاً خطرناکه؟
‫
‫داری جایی می‌ری، کلی؟
‫
‫خب، غیر از جک فرز، جک چابک ‫کی می‌تونه باشه.
‫پس ترقی کردی، اسپات،
‫منظره رودخونه داری.
‫هی، بوتس، قلاب‌سنگت چطوره؟
‫هی، من چند تا تیله خیلی خوب دارم.
‫آره.
‫-خب، جک، از کلاغه بهم خبر رسیده. ‫- واقعاً؟
‫خبرهایی از هارلم، کوئینز.
‫از همه جا.
‫دارن تو گوشم قارقار می‌کنن.
‫بچه‌های روزنامه‌فروش جکی ‫مثل اینکه دارن اعتصاب می‌کنن.
‫ آره، داریم این کار رو می‌کنیم.
‫ خب، ما نقش بازی نمی‌کنیم. ‫واقعاً داریم اعتصاب می‌کنیم.
‫اوه، واقعاً، واقعاً؟
‫این دیگه چیه جکی، ‫یه جور لب و دهن متحرک؟
‫آره، لب و دهنه، ‫یه دهن با مغز.
‫اگه نصفش رو داشته باشی، ‫گوش می‌دی بیینی چی می‌گه.
‫برو، بهش بگو.
‫خب، ما اعتصاب رو شروع کردیم،
‫ولی نمی‌تونیم تنها انجامش بدیم.
‫پس با بقیه بچه‌های روزنامه‌فروش ‫ توی شهر صحبت کردیم.
‫آره، اونا بهم گفتن. ‫ولی به تو چی گفتن؟
‫اونا منتظرن ببینن اسپات کانلون چی کار می‌کنه. ‫تو کلیدی هستی.
‫اون اسپات کانلون محترم‌ترین ‫و معروف‌ترین بچه روزنامه‌فروش تو کل نیویورکه.
‫و احتمالاً همه جا.
‫و اگه اسپات کانلون به اعتصاب بپیونده، ‫اونا هم می‌پیوندن.
‫جلومون رو نمی‌تونن بگیرن. ‫تو باید به ما بپیوندی چون... خب، مجبوری.
‫خب، حق با توئه، جک. ‫مغز داره.
‫ولی منم مغز دارم.
‫و بیشتر از یه نصفه.
‫چطور بدونم شما ولگرد‌ها اولین بار که ‫ یه آدم‌کش بهتون حمله کنه فرار نمی‌کنید؟
‫چطور بدونم شما ‫اون چیزی که برای بردن لازمه رو دارید؟
‫چون من دارم بهت می‌گم، اسپات.
‫این کافی نیست، ‫جکی جون.
‫باید بهم نشون بدی.
‫
‫دو برابر کنید، بچه‌ها، دو برابر کنید.
‫
‫چطوری، جک؟
‫خب جک، پس اسپات کجاست؟
‫اون نگران بود که ما جدی باشیم. ‫باورت می‌شه؟
‫شاید باید یه کم شل کنیم.
‫بدون اسپات و بقیه، ‫ما کافی نیستیم.
‫شاید داریم سریع اقدام می‌کنیم، ‫شاید آماده نیستیم.
‫قطعاً فکر می‌کنم باید ‫برای یه مدت بیخیالش بشیم.
‫- اوه، واقعاً؟ ‫- آره، ما که بروکلین نیستیم.
‫کیو داریم اینجا مسخره می‌کنیم؟
‫حق با اسپات بود. ‫این برای شما فقط یه بازیه؟
‫
‫- سلام، کراچی. ‫- سلام، جک.
‫دروازه‌ها رو باز کن ‫و لحظه رو دریاب
‫نترس ‫و تعلل نکن
‫هیچ‌چیز نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه ‫هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو مجبور کنه
‫از حقوقمون دست بکشیم
‫برخیز و ‫لحظه رو دریاب
‫آره!
‫حالا وقتشه ‫که در لحظه زندگی کنیم
‫حالا وقتشه ‫که لحظه رو از آن خود کنیم
‫فراخوان رو بفرست ‫و به جنگ بپیوند
‫اشتباهات درست خواهند شد ‫اگر ما متحد باشیم
‫بیاید در لحظه زندگی کنیم
‫
‫دوستان بی‌دوست ‫لحظه را دریابید
‫مشعل رو بالا ببرید ‫و راه رو روشن کنید
‫مغرور و سرکش ‫غول رو خواهیم کشت
‫بیاید در لحظه زندگی کنیم
‫همسایه به همسایه
‫از پدر تا پسر
‫یکی برای همه ‫و همه برای یکی
‫دروازه‌ها رو باز کن ‫و لحظه رو دریاب
‫نترس ‫و تعلل نکن
‫هیچ‌چیز نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه ‫هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو مجبور کنه
‫از حقوقمون دست بکشیم
‫همسایه به همسایه
‫از پدر تا پسر
‫یکی برای همه ‫و همه برای یکی
‫- آره! ‫- آره!
‫
‫کسی اینو شنید؟
‫- نه! ‫- قراره چیکار کنیم؟
‫ادبشون می‌کنیم!
‫
‫عجله کنید، بیاید، یالا.
‫روز قشنگیه!
‫راه بیفتید!
‫یالا، روزنامه‌هات رو بخر! ‫اینجا چه خبره؟
‫حرکت کن، حرکت کن! ‫حرکت کن!
‫- خوبه! ‫- آفرین پسر!
‫- کارت خوب بود. ‫- درسته.
‫وقتشه، ساوث، کجا بودی؟
‫- یه بزرگشو داریم، بچه‌ها. ‫- ببین اینجا چی داریم؟
‫روزنامه‌ها رو بنداز.
‫اون یه روزنامه‌فروشه یا چی؟ ‫هی، هی، هی.
‫بچه‌ها، بچه‌ها.
‫
‫بلینک.
‫ببین، جک، فقط...
‫
‫- هی، هی، هی، هی! ‫- سرت رو می‌شکنم!
‫چی کار می‌کنه؟ ‫به چی زل زدی!
‫به چی نگاه می‌کنی؟ ‫بیا پایین.
‫مواظب باش!
‫یالا، بجنب.
‫
‫جک! جک!
‫
‫هی! پاسبون‌ها اومدن!
‫هی، فرار کنید! ‫در رید، پاسبون‌ها اومدن!
‫لس!
‫
‫وای! کراچی! ‫در رو! فرار کن!
‫اوه!
‫
‫- سلام! ‫- سلام بچه‌ها، چطورید؟
‫ها، ها؟
‫هی، بچه‌ها، نکنید. ‫هی، چی کار می‌کنید؟
‫
‫خب، اینجاست، پناهگاه.
‫هیچ جا خونۀ آدم نمی‌شه.
‫چطور مطمئنی ‫که اونا کراچی رو اینجا فرستادن؟
‫همونطور که مطمئنم دلانسی‌ها بو گند می‌دن؟
‫روش کار اینجوریه.
‫یه یتیم دستگیر می‌شه،
‫اسنایدر مطمئن می‌شه که اینجا فرستاده بشه ‫تا بتونه اونو بازپروری کنه.
‫هرچی بچه‌های بیشتری توی پناهگاه باشن، ‫شهر پول بیشتری برای مراقبت ازشون می‌فرسته،
‫پول بیشتری که اسنایدر ‫توی جیبش می‌ذاره.
‫اون اینجاست.
‫پس چرا طناب رو آوردی؟
‫
‫خیلی خب.
‫آروم، دیو، آروم.
‫خوبه. خوبه.
‫کابوی، دلت برای زندان تنگ شده؟
‫چی می‌گی، تن-پین؟ ‫گوش کن، یه تازه‌وارد دارید، کراچی؟
‫- اون لنگه؟ برات میارمش. ‫- آره، اون لنگه.
‫کراچی، جک.
‫سلام، کراچی.
‫
‫باورم نمی‌شه.
‫- هی، ممنون. ‫- سلام، کراچی.
‫سلام.
‫- چرا اینجا می‌پلکی (آوزیونی)؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- می‌دونی کی روی سقفه؟ ‫- کی؟
‫- دیو. ‫- اون دیوه؟ سلام دیو، چطوری؟
‫- هیس! ‫- گوش کن، برو وسایلت رو جمع کن.
‫- می‌خوایم ببریمت بیرون. ‫- خب، ام...
‫راستش، من ‫خیلی خوب راه نمی‌رم.
‫اسکار و موریس یه کم منو کتک زدن.
‫آسیب دیدی؟
‫نگران نباش، ‫من و دیو می‌تونیم تو رو بدوش بکشیم.
‫هی، نمی‌خوام کسی ‫منو رو دوشش سوار کنه.
‫هرگز، شنیدی؟
‫هی، دیوی، هنوز درباره اینکه جک چطور ‫ با اون کالسکه از اینجا رفت، حرف می‌زنن.
‫- کالسکه تدی روزولت، درسته؟ ‫- تو قبلاً داستانش رو شنیدی.
‫- یعنی، واقعیه؟ ‫- البته.
‫
‫هی، فرار کنید!
‫
‫آقای واردن اسنایدر، قربان، ‫من داشتم فکر می‌کردم.
‫می‌خواستم بدونید که وقتی ‫بعدازظهر خواب بودید...
‫
‫فکر نمی‌کنم اونا همینطوری ‫ برن پیکارشون، رئیس.
‫آقای پولیتزر، قربان.
‫فقط تمهیدات لازم رو در اختیارم بذارید ‫و ترتیبشون رو می‌دم.
‫هر تمهیدی که لازم داره رو در اختیارش بذارید. ‫می‌خوام این مزخرفات
‫یکبار برای همیشه تموم بشه.
‫- رئیس... ‫- دهنت رو ببند، سایتز!
‫دروازه‌ رو باز کن ‫و لحظه رو دریاب
‫نترس ‫و تعلل نکن
‫هیچ‌چیز نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه ‫هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو مجبور کنه
‫از حقوقمون دست بکشیم
‫برخیز و ‫لحظه رو دریاب
‫
‫آره!
‫
‫یالا، شما کارگرها، ‫پاتون رو از گیلمتون درازتر کنید.
‫خیلی خب، ‫همه آروم باشید!
‫بیاید به خاطر کراچی ‫یه جواب جانانه بهشون بدیم.
‫اوه، جک! ‫جک، این یه حقه‌ست!
‫
‫صبر کن!
‫سلام، جکی جون.
‫لس، برو از اینجا، برو!
‫هی!
‫- نمی‌خوای جلوی اونا رو بگیری، قربان؟ ‫- حرکت کن، آقا.
‫نترسید، بروکلین اومده.
‫- بروکلین‌ـه! ‫- بروکلین‌ـه!
‫
‫آاااه!
‫اوه!
‫بیا اینجا، یالا!
‫اوه!
‫آااه!
‫هی، تسلیمم. ‫خیلی خوب، تسلیمم.
‫اوه!
‫هی، اسپات!
‫سلام، ویزل.
‫حالت خوبه؟
‫
‫سلام، دیوید.
‫جک! بچه‌ها! تکون نخورید!
‫- تکون نخورید! ‫- خیلی خب، بچه‌ها.
‫فوق‌العاده! فوق‌العاده!
‫
‫[جنگ صلیبی کودکان، ‫روزنامه‌فروش‌ها، دنیا را متوقف می‌کنن.]
‫- سلام، بچه‌ها! همینه! ‫- سلام، دنتون.
‫
‫هی، هی، مشهور شدی.
‫چی داری اونجا، جک؟
‫عکس من کجاست؟ ‫عکس من کجاست؟
‫اون کلمات اونجا، ‫همه‌ش درباره ماست؟
‫به خودت نگاه کن، جک، ‫مثل یه ژنرال به نظر می‌رسی.
‫ انگشتات رو بردار.
‫- اسم من کجا نوشته شده؟ ‫- دست از فکر کردن به خودت بردار.
‫- تو ما رو روی صفحه اول گذاشتی. ‫- شما خودتون رو روی صفحه اول گذاشتید.
‫من فقط باید مطمئن بشم ‫که اونجا بمونید.
‫خب، که چی، عکست رو تو روزنامه‌ها گذاشتی؟ ‫چی به تو می‌رسه؟
‫- درباره چی حرف می‌زنی، هان؟ ‫- خفه شو.
‫تمام روز رو بد خلق بودی.
‫- من بد خلقی نمی‌کنم! ‫- عبوس و کم‌حرف! چت شده؟
‫تو توی روزنامه‌هایی! ‫تو مشهوری.
‫تو مشهوری، ‫هر چی بخوای به دست میاری.
‫- این چیزیه که نیویورک رو عالی می‌کنه! ‫- آره!
‫یه جفت کفش نو ‫با بندهای جور
‫یه لژ دائمی ‫در مسابقات شیپس‌هد
‫یه وان چینی ‫با آب جوش
‫یه شب جمعه با ‫دختر شهردار
‫منو ببینید ‫من پادشاه نیویورکم
‫ناگهان من محترم شدم ‫مستقیم بهت زل می‌زنم، مملو از هیبت و منزلتم
‫با همه‌ی کله‌گنده‌ها می‌پلکم
‫با پولام ولخرجی می‌کنم و ‫ مجلل زندگی می‌کنم
‫منم اونجام، ‫عکسم خوب نیوفتاده؟
‫این شهر منه ‫من پادشاه نیویورکم
‫روزنامه رو پاره‌ نکن.
‫مراقب باش!
‫گفتم پاره‌اش نکن.
‫یه کت مخمل کبریتی ‫با شلوارک‌های اندازه
‫یه صندلی تو بالکن ‫برای دیدن فیلم‌ها
‫سیگارهای هاوانا ‫که قیمتش ۲۵ سنته
‫یه میز تحریر ‫برای خبرنگار برجسته
‫کلاهت رو از سر بردار ‫اون پادشاه نیویورکه
‫نظرت درباره این چیه؟ ‫من پادشاه نیویورکم
‫مثل باد از بروکلین تا ترنتون رو ‫ پوشش می‌ده
‫رفیقمون دنتون
‫از حدس و گمون تیتر درست می‌کنه
‫- از ضعفا محافظت می‌کنه ‫- و پول ناهار می‌ده
‫وقتی من چوب رو تو زمین به دست می‌گیرم، ‫ مردای قوی فرو می‌پاشن
‫- مغرور ولی فروتن ‫- من پادشاه نیویورکم
‫باید یا مرده باشم ‫یا خواب ببینم
‫چون به اون روزنامه نگاه می‌کنم ‫با صورتی که شاده و می‌درخشه
‫فردا ممکنه ماهی‌ها رو ‫توی اون بپیچن
‫اما من یه ستاره بودم ‫برای یک دقیقه کامل
‫درسته.
‫
‫از حالا شروع می‌‌شه ‫من پادشاه نیویورکم
‫نشنیدی؟ ‫من پادشاه نیویورکم
‫جل‌الخالق! معجزه‌ست، پولیتزر گریه می‌کنه ‫ویزل‌ـه که داره می‌میره
‫فشفشه‌ها مثل خورشید می‌درخشن
‫من یه پدرسوخته پرطمطراقم
‫از من نپرس چطور ‫بخت منو پیدا کرد
‫سرنوشت منو تاج‌گذاری کرد ‫حالا من پادشاه نیویورکم
‫نگاه کن و ببین ‫یه زمانی یه آدم بی‌ارزش بودم
‫حالا یه اعتصاب‌کننده‌ام ‫من پادشاه نیویورکم
‫پیروزی، خبر صفحه اول روزنامه
‫شجاعت و افتخار ‫من پادشاه نیویورکم
‫
‫- بیاید فکرهامون رو هم بذاریم. ‫- باید به مردم نشون بدیم موضعمون چیه.
‫آره، پس باید خبرمون ‫ توی روزنامه‌ها بمونه.
‫روزنامه من تنها روزنامه‌ایه ‫که تا حالا اخبار اعتصاب رو چاپ کرده.
‫پس باید یه کاری کنیم ‫که خیلی بزرگ باشه...
‫بقیه روزنامه‌ها احساس احمقانه‌ای می‌کنن ‫اگه ما رو نادیده بگیرن.
‫- آره. ‫- مثل یه تجمع.
‫یه تجمع روزنامه‌فروش‌ها با همه بچه‌ها ‫از سراسر نیویورک.
‫ما بزرگ‌ترین، بلندترین، پر سر و صداترین ‫ انفجاری که تو این شهر دیده شده رو می‌سازیم.
‫ما یه پیام به کله‌گنده‌ها می‌فرستیم.
‫- من بهشون یه پیام می‌دم. ‫- آره.
‫ما خیلی زیادیم ‫و جایی نمی‌ریم.
‫ما تا روز قیامت می‌جنگیم ‫اگه باعث شه که باهامون منصفانه رفتار کنن.
‫- من به سلامتی‌ش می‌جنگم. ‫- آره.
‫هی، بچه‌ها، ‫به سلامتی رفیقمون دنتون.
‫- اوه! ‫- به سلامتی رفیقمون دنتون!
‫سلام، آقای اسنایدر، ‫شامتون چطور بود؟
‫هی، اون جکه.
‫اون دقیقاً مثل خودش افتاده.
‫- این پسر رو می‌شناسی؟ ‫- نه، نه!
‫تو یه دوست معروف داری، همین جک‌ـه.
‫
‫می‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟
‫من اصلاً نمی‌شناسمش، صادقانه می‌گم.
‫ایراد از ذهنمه. ‫همیشه اشتباه می‌کنه.
‫اون ذهن خودش رو داره.
‫
‫می‌خواید چیز دیگه‌ای ‫براتون بیارم، آقای اسنایدر؟
‫
‫خداحافظ، آقای اسنایدر.
‫پس درست نوشتم، کلاپمن؟
‫خیلی خوب. ‫خیلی خوبه.
‫اعتصاب.
‫ببخشید.
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫پسری دارید که ‫اسمش جک کلی باشه؟
‫- می‌خوام ببینمش. ‫- جک کلی؟
‫نمی‌شناسمش.
‫هیچ‌کدوم از شما بچه‌ها ‫کسی به اسم جک کلی می‌شناسه؟
‫این اسم غیرمعمولی ‫برای این جور جاهاست.
‫اوه، منظورتون جک کلی‌ـه!
‫آره، اینجا بود.
‫اما دمشو رو کولش گذاشت و در رفت.
‫
‫من دلیلی دارم که باور کنم ‫که او یه زندانی فراریه، احتمالاً خطرناک.
‫اوه! خطرناک؟ ‫نمی‌دونم؟
‫بهتره توی پرونده‌هام نگاه کنم.
‫بیا این طرف، لطفاً.
‫به صندوق اعتصاب ‫روزنامه‌فروش‌ها کمک می‌کنید، آقا؟
‫ها؟
‫تمام شبو اونجا خوابیدی؟
‫آره.
‫چرا ما رو بیدار نکردی؟
‫خب، نمی‌خواستم ‫کسی رو اذیت کنم.
‫به هر حال، اینجا مثل هتل والدورفه،
‫منظره عالی و هوای خنک.
‫
‫برو روی پشت‌بوم.
‫
‫- گرسنه‌ای؟ ‫- آره.
‫خوبه، چون ‫برات صبحونه درست کردم.
‫
‫پاپا خیلی به تو و دیوید افتخار می‌کنه.
‫باید موقعی که داره راجع‌به ‫جک کلی حرف می‌زنه، بشنویش.
‫رهبر اعتصابی که گاهی ‫با ما غذا می‌خوره.
‫این یکی ازاون رهبرای اعتصابیه که ‫وقتی همه چیز تموم بشه، خیلی خوشحال می‌شه.
‫می‌تونم از اینجا بزنم بیرون ‫و برم سانتافه.
‫منظورم اینه که دلیلی ‫برای موندن من نیست، هست؟
‫
‫باید سانتافه رو ببینی. ‫همه چیز اونجا فرق داره.
‫همه چیز بزرگ‌تره.
‫می‌دونی، صحرا ‫و آسمون و خورشید.
‫ خورشید اونجا هم مثل همینجاست.
‫
‫آره، فقط متفاوت به نظر می‌رسه.
‫باید...
‫برای کار آماده بشم!
‫سارا،
‫من فقط عادت ندارم که
‫موندن یا رفتنم برای کسی مهم باشه.
‫نمی‌گم که ‫باید برای تو مهم باشه.
‫فقط می‌گم، ام...
‫اما برات... مهمه؟
‫البته، ‫شهر خیلی نگران اینه که...
‫این رویداد از کنترل خارج شه، اما...
‫رئیس پلیس؟
‫نمی‌تونیم فقط حمله کنیم ‫و متوقفشون کنیم، آقای پولیتزر.
‫- ما هیچ دلیل قانونی نداریم. ‫- دلیل قانونی!
‫آیا این واقعیت که این تجمع ‫توسط یک مجرم فراری سازماندهی شده...
‫دلیل کافی نیست، شهردار؟
‫
‫مجرم فراری؟
‫فراری از ‫یکی از زندان‌های شما.
‫
‫دزد محکوم شده.
‫او تحت نام مستعار جک کلی ‫در حال زندگی بوده.
‫- اسم واقعی‌اش چیه؟ ‫- سالیوان.
‫
‫فرانسیس سالیوان،
‫عالیجناب، اگه به خودم بود ‫ تا الان دستگیرش کرده بودم، اما...
‫
‫شما رئیس زندان اسنایدر رو می‌شناسید، نه، شهردار؟ ‫فکر می‌کنم شما او را می‌شناسید چون شما...
‫- اون رو منصوب کردید. ‫- بله.
‫
‫اگر این پسر یک فراری‌ـه،
‫- پس رئیس می‌تونه بی سر و صدا دستگیرش کنه. ‫- نه، نه، نه.
‫نه بی سر و صدا. ‫نه بی سر و صدا!
‫من می‌خوام مایه عبرت بشه.
‫می‌خوام این اوباشی که تحریکشون کرده ‫ببینن چه اتفاقی می‌افته...
‫برای کسایی که جرأت می‌کنن...
‫
‫باید عدالت رو ‫در عمل ببینن.
‫- تو تجمع دستگیرش کنیم. ‫- راستی، شهردار،
‫
‫امشب چند تا از دوستانم ‫برای بازی کارت میان،
‫دوستان روزنامه‌نگار، ‫ویلی هرست، گوردون بنت.
‫شاید شما هم به ما بپیوندید.
‫درباره... ‫انتخابات آینده صحبت کنیم.
‫
‫باعث افتخارمه.
‫[مدا، چکاوک سوئدی ‫فقط در این تئاتر]
‫
‫پرچم (روزنامه) رو حمل می‌کنیم!
‫شهردار، بچه‌ها رو که می‌شناسید. ‫این آقای بنت از «تریبیون» است.
‫- آقای تیلور از «تایمز». ‫- خوشحالم که می‌بینمتون.
‫- البته، شما آقای هرست رو می‌شناسید. ‫- البته.
‫این عضو جدید گروه کوچک ما، ‫ آقای گامون است.
‫- تازه از اروپا برگشته. ‫- خوش آمدید.
‫آقای گامون مالک چیه؟ ‫«نیویورک سان».
‫سیگار، آقا؟
‫خب، ما راه طولانی‌ای اومده‌ایم، ‫اما هنوز به مقصد نرسیده‌ایم.
‫شاید از این به بعد ‫فقط سخت‌تر بشه.
‫اما اشکالی نداره. ‫ما هم باهاش محکم‌تر می‌شیم.
‫اما همچنین، ‫همچنین باید عقلمون رو به کار بندازیم...
‫- و شروع کنیم به گوش دادن به دوستم، دیوید، ‫- آره!
‫که می‌گه، ‫«از ادب کردن اعتصاب‌شکن‌ها دست بردارید.»
‫قراره با این مفت‌خور‌ها ‫چی کار کنیم، ببوسیم‌شون؟
‫
‫هر اعتصاب‌شکنی که ببینم، ‫ادبش می‌کنم، تمام.
‫- آره! ‫- آره!
‫نه! این همون چیزیه ‫که اونا می‌خوان ما انجام بدیم.
‫اگه خشونت به خرج بدیم، ‫به نفع اونا بازی می‌کنیم.
‫می‌تونن با دستای من بازی می‌کنن.
‫این چیزی نیست که اونا می‌گن، ‫این چیزیه که ما می‌گیم.
‫هیچ‌کس به ما گوش نمی‌ده، ‫مگر اینکه مجبورشون کنیم.
‫
‫تو مغز نداری! ‫ما داریم به جنگیدن با هم،
‫این همون چیزیه که ‫کله‌گنده‌ها می‌خوان ببینن.
‫که ما آشغال‌های خیابونی هستیم، ‫موش‌های خیابونی بدون مغز،
‫
‫بدون احترام به هیچ‌چیز ‫حتی خودمون.
‫پس مسئله اینه. اگه با هم عمل نکنیم، ‫هیچی نیستیم.
‫اگه با هم نباشیم، اگه نتونیم به هم اعتماد کنیم، ‫پس هیچی نیستیم.
‫- بهشون بگو، جک! ‫- پس، قراره چی بشه؟
‫ما همراه توئیم، جک.
‫
‫چی می‌گی، اسپات؟
‫
‫می‌گم که چیزی که تو می‌گی...
‫همون چیزیه که من می‌گم.
‫
‫- آره! آره! ‫- آفرین!
‫
‫اوقات خوش، اوقات سخت
‫گاهی اوقات زندگی شیرینه
‫و گاهی اوقات ‫هیچی برای خوردن نیست
‫اما همیشه ‫روی پای خودم می‌ایستم
‫پس زمانی که اوقات ملال‌آوریه
‫منتظر اوقات خوش می‌مونم ‫و بعد
‫بهترین لباسم رو می‌پوشم ‫و سینه‌ام رو جلو می‌دم
‫و دوباره ‫به مسابقات می‌رم
‫اوه، مددا!
‫سلام، روزنامه‌فروش‌ها؟ ‫چه خبر؟
‫
‫پس مادرت دیگه ‫دوستت نداره
‫پس می‌ترسی که ‫گرگی پشت در باشه
‫پس موش‌های خیابونی ‫دارن تو گوشت جیغ می‌زنن
‫
‫بعضی وقتا می‌بری ‫بعضی وقتا می‌بازی، عزیزم
‫اوه، اوقات خوب ‫اوقات سخت
‫گاهی اوقات زندگی شیرینه
‫و گاهی اوقات ‫هیچی برای خوردن نیست
‫اما همیشه ‫روی پای خودم می‌ایستم
‫پس زمانی که اوقات ملال‌آوریه
‫منتظر اوقات خوب می‌مونم ‫و بعد
‫
‫بهترین لباسم رو می‌پوشم ‫و سینه‌ام رو جلو می‌دم
‫و دوباره به مسابقات می‌رم
‫بهترین لباسم رو می‌پوشم
‫- بهترین لباسم رو می‌پوشم ‫- اوه، بله
‫و سینه‌ام رو می‌دم جلو
‫- و می‌رم ‫- و می‌رم
‫ و دوباره می‌رم
‫به مسابقات
‫
‫ببخشید، شما ‫رئیس زندان اسنایدر نیستید؟
‫برایان دنتون هستم از «سان». ‫حالتون چطوره، آقا؟
‫شنیدم کارهای فوق‌العاده‌ای ‫در حق بچه‌ها انجام دادید.
‫می‌خواستم ببینم می‌تونم ‫یه مصاحبه باهاتون داشته باشم.
‫- جک! ‫- سلام، دیوید.
‫- اسنایدر اینجاست. ‫- چی؟
‫ اسنایدر اومده... درست اونجا.
‫
‫بذار ببینم درست فهمیدم. ‫«اسنایدر» بر وزن «حقه‌باز»؟
‫لبخند بزنید، آقا.
‫مدا، ممنون. ‫باید برم.
‫
‫عجله کنید.
‫
‫نه! نه!
‫پیشم بمون.
‫نه!
‫نه! به خاطر خدا!
‫اون فقط یه بچه‌ست. ‫مگه نمی‌ببینی؟
‫چرا با یکی هم‌قد و قواره ‫ خودت درگیر نمی‌شی؟
‫ریس‌ترک!
‫همین الان از اینجا برید!
‫هی، بیا اینجا! ‫سالیوان، گرفتمت!
‫
‫برو اونجا.خیلی خب، ‫نه، برو اینجا. یالا.
‫اینجا.
‫منو هل بده.
‫
‫از اینجا برو! برو!
‫
‫- همونجا وایستا. ‫- هی، برگرد!
‫نمایش تموم شد، کابوی.
‫
‫حالت خوبه؟ ‫بیا.
‫
‫برو!
‫
‫هی، تو همون‌جا وایستا.
‫آروم!
‫
‫قیام کنید، قیام کنید. ‫دادگاه در حال برگزاری است.
‫قاضی ای.اِی. موناهان ریاست می‌کند.
‫هیچ‌کدام از شما وکیل داره؟
‫
‫نه. خب، خب.
‫- این کارها رو خیلی سریع‌تر می‌کنه. ‫- عالیجناب، اعتراض دارم.
‫
‫رو چه حسابی؟
‫
‫رو حساب بروکلین، ‫عالیجناب.
‫هر کدوم از شما رو ۵ دلار جریمه می‌کنم،
‫یا دو هفته حبس ‫در پناهگاه بی‌نوایان.
‫- گفت پنج دلار. ‫- وای. هی، ما پنج دلار نداریم.
‫ما حتی پنج سنت هم نداریم.
‫عالیجناب، چطوره ‫برای این شرط‌بندی کنیم؟
‫دو برابر یا هیچ.
‫- خیلی خب، برید عقب. ‫- عالیجناب،
‫من جریمه‌ها رو پرداخت می‌کنم،
‫همه‌شون رو.
‫
‫- بیا. ‫- بچه‌ها، حالتون خوبه؟
‫- جک کجاست؟ ‫- ببین، باید تو رستوران همدیگرو ببینیم.
‫همگی. ‫باید صحبت کنیم.
‫به منشی پرداخت کنید. ‫پیش برو.
‫
‫سلام، بچه‌ها!
‫سلام، کابوی، چه کبودی چشم‌ خوشگلی.
‫به منشی پرداخت کنید. ‫برو جلو.
‫هی، دنتون، فکر کنم ‫این بار خبرمون تو همۀ روزنامه‌ها رفت.
‫عکس من چطور بود؟
‫هیچ‌کدوم از روزنامه‌ها ‫تجمع رو پوشش ندادن،
‫حتی «سان» هم نه.
‫پرونده جک کلی. ‫تحریک به شورش،
‫
‫حمله و تهاجم، مقاومت در برابر دستگیری.
‫قاضی موناهان، ‫من نماینده این مرد جوانم.
‫شما دو نفر همدیگه رو می‌شناسید. ‫چه خوب!
‫شروع کنید، ‫رئیس زندان اسنایدر.
‫اسم واقعی این پسر ‫فرانسیس سالیوانه.
‫مادرش فوت شده، ‫پدرش یه زندانی تو ندامتگاه ایالتیه.
‫اون از پناهگاه بی‌نوایان فرار کرده...
‫که حکم سه ماهه‌اش به شش ماه تمدید شد، ‫ به خاطر رفتار مخرب.
‫رفتاری مثل تقاضای غذایی که از ما می‌دزدی.
‫به همراه شش ماه اضافی ‫به جرم تلاش برای فرار.
‫تلاش؟
‫دفعۀ آخری، تلاش برای فرار نبود.
‫یادت میاد اسناید؟
‫من و تدی روزولت و کالسکه ‫رو یادت میاد؟
‫روزولت و کالسکه رو یادت میاد!
‫از این رو درخواست می‌کنم که ‫ به پناهگاه بی‌نوایان برگردونده بشه.
‫برای خیر خودم، درسته، ازش بگذریم؟
‫برای خیر خودم و ‫باج سبیلی که به تو می‌ده.
‫و اینکه دادگاه حکم بده ‫تا سن ۲۱ سالگی حبس بشه...
‫به امید اینکه هنوز بتونیم اون رو ‫به یه زندگی مفید و سازنده هدایت کنیم.
‫حکم صادر شد!
‫نه!
‫
‫بعدی.
‫
‫سلام، آقای دنتون!
‫
‫- ممنون که ما رو آزاد کردید. ‫- باعث افتخار منه.
‫
‫- چرا «سان» داستان رو چاپ نکرد؟ ‫- چون هرگز اتفاق نیفتاد.
‫چی می‌گی؟ هرگز اتفاق نیفتاد؟ ‫تو اونجا بودی!
‫اگه تو روزنامه‌ها نباشه، ‫هرگز اتفاق نیفتاده.
‫صاحبان دستور دادند که ‫تو روزنامه‌ها نباشه، بنابراین...
‫بگذریم، اومدم که ‫باهاتون خداحافظی بگم.
‫
‫- چی شد؟ اخراج شدی؟ ‫- نه، من دوباره منصوب شدم...
‫به شغل قبلیم به عنوان ‫خبرنگار جنگی برجسته «سان».
‫می‌خوان که من فوراً برم.
‫صاحب روزنامه فکر می‌کنه که من فقط باید ‫داستان‌های واقعاً مهم رو پوشش بدم.
‫بله، خب، ‫برام آرزوی موفقیت کنید، بچه‌ها،
‫حداقل نصف چیزی که ‫برای شما آرزو می‌کنم.
‫اونا همیشه اخراجت نمی‌کنن، دیوید.
‫من از هر روزنامه‌ای ‫تو کشور محروم می‌شدم.
‫هی،
‫
‫من یه روزنامه‌نگارم.
‫باید یه روزنامه داشته باشم ‫که براش بنویسم.
‫
‫این هم، اه،
‫
‫داستانی که درباره‌ی تجمع نوشتم.
‫و...
‫
‫می‌خوام لااقل تو بخونیش.
‫
‫بیل؟
‫
‫- نه، نه. ‫- این باید کافی باشه. ممنون.
‫
‫امشب جک رو از پناهگاه بیرون میاریم.
‫از این به بعد، به هیچ‌کس جز ‫روزنامه‌فروشا اعتماد نمی‌کنیم.
‫آره!
‫بجنبید، تنبلی نکنید.
‫
‫مشکلی برامون پیش نمیاد.
‫
‫حرکت کن، پسر.
‫
‫اونجا بود که کراچی رو دیدیم.
‫
‫اون جک‌ـه.
‫- اون جک‌ـه! ‫- هیس، هیس.
‫
‫آروم باش، پسر.
‫
‫کجا می‌برنش، دیو؟
‫یه راه برای فهمیدنش هست.
‫
‫ توی میدون می‌بینم‌تون.
‫ریس‌ترک، مراقبش باش.
‫
‫آروم باش، پسر.
‫
‫ببرینش داخل.
‫
‫خب، تقریباً آماده‌ایم که ‫ امشب رو به پایان برسونیم.
‫- یه شب ‌زنده‌داری دیگه. ‫- بله، می‌دونم.
‫
‫بشین!
‫می‌دونی وقتی هم‌سن تو بودم، ‫ چی کار می‌کردم، پسر؟
‫
‫تو جنگ بودم!
‫جنگ داخلی.
‫آره، شنیدم. خب... بردید؟
‫مردم فکر می‌کنن جنگ‌ها ‫ درباره‌ی درست یا غلطه.
‫اینطور نیست. درباره‌ی قدرته.
‫اینم شنیدم. من فقط روزنامه‌هات رو ‫نمی‌فروشم، جو، بعضی وقتا می‌خونم‌شون.
‫قدرت مطبوعات بزرگ‌ترین قدرت ‫ از بین همه‌ست.
‫
‫من به این شهر می‌گم چطور فکر کنه.
‫من به این شهر می‌گم چطور رأی بده.
‫من... آینده‌ش رو شکل می‌دم.
‫واقعاً؟ خب...
‫در حال حاضر من فقط به یه آینده فکر می‌کنم ‫و اونم مال منه.
‫منم همین‌طور، پسر.
‫من قدرت اینو دارم که مطمئن بشم تو ‫ توی پناهگاه حبس بمونی.
‫- و منم این قدرتو دارم که دوباره فرار کنم. ‫- یا...
‫می‌تونم ببینم که فردا آزاد و رها بشی، ‫با پول تو جیبی بیشتر از اونچه که تو...
‫
‫سه برابر در عمرت می‌تونی دربیاری.
‫
‫داری منو می‌خری، جو؟
‫ام. خب، نه، نه، نه.
‫خب، از حرف زدن باهات خوشحال شدم، جو، ‫ ولی الان دیگه باید برم.
‫وایسا. بهم گوش کن، پسر.
‫فقط دهنت رو ببند و به من گوش کن.
‫دهنت رو ببند و ‫ یه بار هم شده به من گوش کن!
‫این بازی نیست که من دارم می‌کنم.
‫
‫تو برای من کار می‌کنی ‫ تا اعتصاب تموم بشه.
‫تموم هم می‌شه، پسر، ‫شک نکن حتی بدون تو.
‫بعدش برو هر جا که ‫‌می‌خوای واسش بلیط بگیر.
‫دور از پناهگاه، این خیابون‌های کثیف.
‫آزاد!
‫با پول واسه خرج کردن و ‫ بدون کسی که دنبالت باشه.
‫
‫باید خیلی ترسونده باشمت، پیرمرد.
‫بهت آزادی و پول پیشنهاد می‌دم ‫ فقط برای اینکه دوباره برام کار کنی.
‫با دوستات، اینقدر مهربون نخواهم بود!
‫حالا شریکت، اسمش چی بود، دیوید؟
‫می‌دونم که خانواده داره.
‫فکر می‌کنی پناهگاه باهاش چی کار می‌کنه؟
‫و تو باعث می‌شی که اونو بندازن اونجا.
‫و همینطور بقیه‌شون. ‫از اینا گذشته، تو رهبرشونی.
‫
‫امشب برگرد به پناهگاه. ‫ بهش فکر کن.
‫
‫جوابت رو صبح بهم بده.
‫جک، بیا!
‫بیا! بدو!
‫
‫- به دنبالش! ‫- عجله کن.
‫
‫نگران نباش. ‫جایی برای رفتن نداره.
‫- بیا، بدو! ‫- نباید این کار رو می‌کردی، دیو.
‫- می‌تونن تو رو بندازن زندان. ‫- برام مهم نیست.
‫
‫بیا اینجا!
‫پس خانواده‌ات چی؟
‫اونا چی می‌شن اگه بری زندان؟
‫تو هیچی از زندان نمی‌دونی.
‫ممنون بابت کاری که کردی، ‫ولی از اینجا برو.
‫
‫- نمی‌فهمم. ‫- منم نمی‌فهمم، ولی فقط از اینجا برو!
‫- نه! ‫- برو!
‫
‫سانتافه
‫رفیق قدیمی‌م
‫نمی‌تونم تمام عمرم رو مخفی بشم
‫تو تنها نوری هستی ‫که امروز منو هدایت می‌کنه
‫پیس، جک.
‫ببین. از بشقاب اسنایدر کش رفتم ‫وقتی داشتم براش غذا می‌بردم.
‫بزرگ‌ترین‌شه. ‫اوه، آقای اسنایدر امشب خوب می‌خورد.
‫می‌دونی، چیزایی که ما هیچ‌وقت گیرمون نمیاد.
‫سیب‌زمینی، زیتون، ‫حتی بیکن، کلم ترش.
‫حدس بزن با کلم ترشش چی کار کردم.
‫- خب چی گیر تو میاد؟ ‫- سه ماه دیگه شاید.
‫ولی نمی‌تونی بذاری ‫ شکستت بدن، درسته، جک؟
‫این چیزی که همیشه می‌گی.
‫
‫ما از وقتی به دنیا اومدیم، ‫شکست خورده بودیم.
‫شمعی روشن نگه می‌داری؟
‫کمکم می‌کنی ‫راهم رو پیدا کنم؟
‫تو فرصتم برای آزادی هستی
‫و کی می‌دونه ‫فرصت بعدیم کی میاد
‫سانتافه
‫
‫منتظرم باش
‫
‫دنیا رو متوقف کنید. ‫دیگه روزنامه‌ای نیست.
‫
‫بس کنید!
‫- بس کنید! ریس، لطفاً کمکم کن. ‫- باشه، کر که نیستم.
‫
‫هی، هی، هی. ‫جدا شید، بسه.
‫همین‌جا نگهش دار.
‫- هی، ریس، بیا اینجا. ‫- چیه؟
‫بگو دارم اشتباه می‌بینم. ‫فقط بگو خیالاتی شدم.
‫
‫خیالاتی نشدی. اون جکه.
‫- داره چی کار می‌کنه؟ ‫- مثل یه اعتصاب‌شکن لباس پوشیده.
‫
‫جک، به من نگاه کن، می‌شه؟ ‫بیخیال، منم، موش.
‫به من نگاه کن! ‫داری چی کار می‌کنی؟
‫اینطوری نمی‌شه! ‫داری چی کار می‌کنی، جک؟ بیخیال!
‫هی، قضیه چیه؟
‫- این لباس‌ها رو از کجا آوردی؟ ‫- آقای پولیتزر خودشون انتخاب کرد.
‫یه هدیه‌ ویژه برای ‫یه کارمند جدید ویژه.
‫چی؟ ما رو فروخت.
‫تو رو خدا توی این کت و شلوار کوچیک ببینش. ‫آدم بی‌عرضه! می‌زنمت!
‫- خائن! ‫- کافیه. بذار خودم به حسابش برسم.
‫بیا اینجا، ای کثیف، ‫خائن پست!
‫
‫می‌کشمت!
‫
‫- خائن! ‫- اوه، می‌خواید باهاش حرف بزنید. بفرمایید، حتماً.
‫
‫بفرما.
‫
‫پس این دلیلش بود که ‫دیشب فرار نکردی.
‫
‫آره.
‫تو یه دروغگویی.
‫درباره‌ی همه چیز دروغ گفتی.
‫درباره‌ی اینکه پدرت ‫رفته غرب دروغ گفتی.
‫- حتی اسم واقعی‌ت رو هم بهم نگفتی. ‫- خب؟ می‌خوای چی کار کنی؟
‫نمی‌فهممت.
‫پس بذار با دقت برات توضیح بدم.
‫می‌دونی، من کسی رو ندارم ‫که شب‌ها منو بخوابونه مثل تو.
‫فقط منم. ‫باید مراقب خودم باشم.
‫- روزنامه‌فروش‌ها پشتت بودن! ‫- روزنامه‌فروش بودن چی واسم داشت...
‫جز یه سکه تو روز ‫و چند تا چشم کبود؟
‫دیگه نمی‌تونم بچه باشم، دیو.
‫برای اولین بار تو زندگیم ‫پول تو جیبم دارم. پول واقعی!
‫پول. می‌فهمی؟
‫بیشتر هم تو راهه و به محض اینکه ‫جمعشون کنم، می‌رم، باشه؟
‫چه خوب، خوبه چون ‫ما بهت نیاز نداریم.
‫ما بهت نیاز نداریم!
‫همه‌ی اون حرفایی که زدی، ‫مال من بودن.
‫ولی تو هیچ‌وقت جرأت نداشتی ‫خودت اونا رو بگی، نه؟
‫الان دارم.
‫
‫چت شده؟
‫مشکلی داری؟
‫
‫شاید، شاید خود تو هم بخوای ‫یه کت و شلوار جدید داشته باشی، هان؟
‫- هرگز! ‫- از اینجا برو! ببرینش.
‫
‫برید کنار
‫
‫عقب، برید عقب
‫
‫حالمو به هم می‌زنی!
‫- به خودت نگاه کن، هان؟ ‫- بهت اعتماد داشتم.
‫تو لحظه زندگی می‌کنی، نه، جک؟
‫داره گولشون می‌زنه ‫تا بتونه جاسوسی‌شون کنه یا همچین چیزی.
‫آره، همینه. ‫داره گولشون می‌زنه.
‫آره، داره جاسوسی‌شون می‌کنه، بچه.
‫
‫لس،
‫
‫این چیه؟
‫دارم نگهش می‌دارم.
‫
‫دیوید.
‫
‫این مقاله‌ی دنتون‌ـه.
‫«حقیقت تاریک، ‫چرا شهر ما واقعاً ازاعتصاب روزنامه‌فروش‌ها می‌ترسد...
‫نوشته‌ی برایان دنتون.»
‫«دیشب دیدم که زوری آشکار علیه ‫پسران ساده روزنامه‌فروش‌ اعمال شد، که...»
‫
‫یه حقۀ دیگه بزنی، کابوی، ‫برمی‌گردی به پناهگاه.
‫لطفاً.
‫
‫آه، امشب چیز دیگه‌ای لازم داری؟
‫نه؟ آه، نوچ، نوچ.
‫خب، پس باید ‫شب بخیر بگم.
‫یادت باشه... یه کلک دیگه بزنی ‫مستقیم می‌رم پیش آقای پولیتزر.
‫برید جلو، آقایون، برید جلو.
‫۲۰ تا روزنامه. بعدی.
‫- ۲۰ تا روزنامه، لطفاً. ‫- بعدی.
‫- ۳۰ تا روزنامه، لطفاً. ‫- بله، آقا.
‫۳۰ تا روزنامه. بعدی.
‫- من ۵۰ تا می‌گیرم. ‫- ۵۰ تا روزنامه!
‫۵۰ تا روزنامه. بعدی.
‫
‫خوب خوابیدی، کابوی؟
‫با ما بیا، کابوی. ‫می‌خوایم به حساب دوستت دیوی برسیم.
‫- جوری به حسابش برسیم که نتونه راه بره. ‫- خفه شو!
‫یه انگشت روش بلند کنی، ‫برمی‌گردی به پناهگاه.
‫
‫بعدی!
‫
‫۵۰ تا.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح تو هم بخیر.
‫
‫ببخشید، خوشگله.
‫
‫برادرت چطوره، خوشگله؟
‫دیوی کوچولو کجاست؟
‫
‫خواهرم رو تنها بذارید!
‫
‫بس کن!
‫تنهاش بذار!
‫
‫میمون احمق.
‫
‫نه!
‫- چی شده؟ صدمه دیدی؟ ‫- نه، خوبم، خوبم.
‫- به سارا کمک کن. ‫- بدو، دیوی!
‫اوه، آره، بدو، دیوی.
‫بهترین قسمت خانواده‌ات ‫ همینجا پیش ماست.
‫یالا، بیا.
‫ولم کن!
‫قراره خوش بگذره.
‫بس کنید!
‫- بلند شو! ‫- لس!
‫بس کن، داری اذیتش می‌کنی. ‫نه! تنهاش بذار!
‫
‫بس کن!
‫تنهاش بذار!
‫
‫بیا اینجا بینم!
‫بلند شو.
‫کراچی رو یادته؟
‫
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫
‫دیوید؟
‫
‫بهتره فرار کنی، کابوی. ‫می‌ریم به عمو ویز می‌گیم.
‫- تا وقت شام برمی‌گردی به پناهگاه. ‫- فرار کن، ترسوی بی‌عرضه.
‫بدویید، از اینجا برید! ‫برنگردید. می‌شنوید؟
‫چیه؟ نمی‌تونستی کنار وایسی؟
‫
‫خب، گمونم نمی‌تونم ‫چیزی باشم که تو وجودم نیستم.
‫یه اعتصاب‌شکن؟
‫نه، باهوش.
‫چیزی که اینجا نوشتی رو جدی گفتی؟
‫دربارۀ همۀ این بچه‌های بیگارخونه ‫که به من گوش می‌دن؟
‫من چیزی رو به به شوخی نمی‌نویسم.
‫خب، بیاید تو. ‫داشتم چند تا چیز جمع می‌کردم.
‫
‫پس، بله، جدی گفتم.
‫شهر از کار کودکان ‫رونق می‌گیره.
‫خیلی‌ها از این راه پول در میارن.
‫اونا وحشت دارن که ‫اعتصاب روزنامه‌فروش‌ها گسترش پیدا کنه.
‫
‫ خیلی احتمال نداره که این اتفاق بیفته، ‫تا وقتی که قدرت دست اوناست.
‫بعضی وقتا فقط یه صدا کافیه.
‫یه صدا ‫که می‌شه صد تا،
‫و بعد هزار تا...
‫مگر اینکه خاموش بشه.
‫چرا نمی‌تونیم اعتصاب رو گسترش بدیم؟
‫یه تجمع بزرگ دیگه داشته باشیم و ‫خبر رو به همه‌ی بچه‌های بیگارخونه برسونیم؟
‫چرا که نه؟
‫ می‌خوایم چی کار کنیم؟ ‫یه آگهی توی روزنامه بذاریم؟
‫بهتر از اون کار می‌کنیم. ‫روزنامه‌ی خودمون رو درست می‌کنیم.
‫بهشون می‌گیم باید به ما بپیوندن. ‫این ایدۀ خوبی نیست؟
‫چرا، هست. ولی ما چی ‫ دربارۀ چاپ روزنامه می‌دونیم؟
‫
‫هیچی، ولی رفیق‌مون، دنتون...
‫آره، ولی فکر کنم رفیق‌مون، دنتون،
‫کار مهم‌تری ‫برای انجام داره.
‫منظورم اینه که قراره ‫یه خبرنگار جنگی عالی بشه.
‫درسته، دنتون؟
‫
‫باشه.
‫
‫از کجا شروع کنیم؟
‫
‫باید سریع عمل کنیم.
‫به روزنامه‌فروش‌ها برای ‫ پخش کردن نیاز داریم.
‫یه چیز دیگه هم لازم داریم. ‫یه دستگاه چاپ می‌خوایم.
‫اتفاقاً من یه نفر رو می‌شناسم ‫که دستگاه چاپ داره.
‫
‫- اینجا زندگی می‌کردی؟ ‫- هیس! اونا بالا سرمونن.
‫اگه ویزل ما رو بگیره، ‫هممون می‌ریم زندان.
‫
‫درسته! ‫یه دستگاه چاپ پهنه!
‫
‫به نظر می‌رسه پولیتزر پیر ‫هیچی رو دور ننداخته.
‫- این دستگاه کار می‌کنه؟ ‫- بهتره که بکنه. آخرین فرصتمونه.
‫این داستانیه ‫که می‌خواستی بنویسی
‫خب امشب، اون شبیه که می‌تونی
‫فقط اینو تموم کن ‫و با اولین نور صبح
‫می‌تونی مبارزه‌ای که شروع کردی ‫رو تموم کنی
‫این بار اومدیم تا آخرش بمونیم
‫به در لحظه زندگی کردن فکر کن
‫به اون قطاری که به ‫ سانتافه‌ی قدیمی می‌ره فکر کن
‫بهشون بگو تو راهم
‫ببین پولیتزر پیر ‫راحت توی تختش خوابیده
‫براش مهم نیست که ما مرده‌ایم یا زنده
‫سه تا بالش ساتن زیر سرشه
‫در حالی که ما داریم ‫برای نون گدایی می‌کنیم تا زنده بمونیم
‫جو، اگه هنوز داری ‫گوسفند می‌شماری
‫بیدار شو و بخونشون ‫و گریه کن
‫تو اراذلت رو داری ‫با چوب‌ها و گلوله‌هاشون
‫آره، ولی ما یه قول داریم ‫ که نباید بزنیم زیرش
‫یکبار برای همیشه، چیزی به من می‌گه ‫که ورق برمی‌گرده
‫یکبار برای همیشه یه آتیش تو وجود منه
‫که خاموش نمی‌شه
‫حالا که انتخاب‌ها واضح شدن
‫حالا که فردا رسیده
‫ببین چطور قدرتمندان می‌تونن سقوط کنن ‫یکبار برای همیشه
‫آقای پولیتزر خیلی لطف کرد ‫اجازه داد از دستگاه چاپش استفاده کنیم.
‫فقط امیدوارم یه روزی ‫بتونم ازش تشکر کنم.
‫
‫این بخاطر بچه‌هاییه که هر روز بدون کفش ‫ توی خیابون کفش واکس می‌زنن.
‫هی، بچه، می‌تونی بخونی؟
‫اینو بخون.
‫اینو بگیر. اینا رو بخون.
‫بلدی بخونی؟
‫اینو بخون، باشه؟
‫اعلامیه رو پخش کنید!
‫یکبار برای همیشه اونجا خواهیم بود تا ‫ از همدیگه دفاع کنیم
‫یکبار برای همیشه هر بچه‌ای دوست ماست
‫صبح بخیر، خانم. ‫ از روزنامه‌فروش‌ها حمایت کنید.
‫- هی، تجمع توی میدان. ‫- از روزنامه‌فروش‌ها حمایت کنید.
‫به بقیه هم بگید.
‫پنج هزار دلیل برای تلاش ‫واسه آزادی داریم
‫بریم
‫
‫یا مقاومت می‌کنیم یا سقوط می‌کنیم
‫یکبار
‫برای همیشه
‫[اعلامیه روزنامه‌فروش‌ها]
‫[خانۀ بی‌پناهان، خانۀ ننگ ‫رسوایی دور از نظر تدی در حین بازدید]
‫
‫شرم‌آوره، دنتی! ‫اون پسرای بیچاره!
‫فکر کردم اینطوری حس کنی، فرماندار.
‫و من هیچ کاری نکردم...
‫
‫تا الان.
‫خوبه، بسیار خوب، آقا.
‫
‫پس بقیه کی میان، بچه؟
‫اونا نمیان. ‫هیچ‌کس جز ما قرار نیست باشه.
‫- بیخیال، جک. ‫- امید داشته باش، جک.
‫وقتی زنگ تیراژ ‫شروع به زنگ زدن می‌کنه
‫- می‌شنویم‌ش؟ ‫- نه.
‫اگه دلنسی‌ها ‫بیان و شروع به زدن کنن چی؟
‫- ازش اطاعت می‌کنیم؟ ‫-نه!
‫آفرین پسر!
‫
‫مشکلی نیست.
‫وقتی صد نفر یه صدا دارن می‌خونن
‫- کی می‌تونه صدای یه سوت بی‌ارزش رو بشنوه؟ ‫- نگاه کن!
‫و دنیا خواهد فهمید
‫
‫بروکلین! ‫بروکلین!
‫دنیا آتش رو حس خواهد کرد
‫و بالاخره خواهد فهمید
‫
‫ما اعتصاب می‌کنیم! ‫ما اعتصاب می‌کنیم!
‫برو عقب!
‫جک! جک!
‫اعتصاب! اعتصاب! ‫اعتصاب! اعتصاب!
‫- پشتتیم، جک! ‫- آره!
‫خدای من، اینجا چی داریم؟
‫اعتصاب! اعتصاب!
‫
‫وحشتناکه، همه دارن زنگ می‌زنن. ‫آقای هرست، آقای بنتون...
‫و شهردار، ‫و چقدر بددهنه.
‫شهر در حال توقفه ‫و همه رئیس رو مقصر می‌دونن.
‫مثل آخر دنیا می‌مونه.
‫اوه، خدای من، اینو نگفتم.
‫
‫خبر داغ! خبر داغ! جو!
‫
‫همه چیز رو بخون.
‫قول دادم که اگه به ‫من بی‌احترامی کنی،
‫خردت کنم.
‫سر قولم می‌مونم، پسر.
‫بهت فرصت دادم که آزاد باشی. ‫نمی‌فهمم.
‫هر کسی که به نفع خودش عمل نکنه...
‫احمقه.
‫- و این تو رو به چی تبدیل می‌کنه؟ ‫- چی؟
‫- این دوست منه، دیوید، ‫-آره، دیوید.
‫دهن متحرک.
‫تو درباره‌ی نفع شخصی حرف می‌زنی، ‫ولی از وقتی اعتصاب شروع شده...
‫تیراژت ۷۰ درصد ‫کاهش پیدا کرده.
‫هر روز داری ‫هزاران دلار از دست می‌دی...
‫فقط برای اینکه ما رو ‫بخاطر یه دهم سنت کوفتی شکست بدی.
‫
‫چرا؟
‫موضوع پول نیست، دیو.
‫اگه جو در برابر آدمای بی‌ارزشی ‫ مثل ما تسلیم بشه،
‫یعنی ما قدرت داریم.
‫اون نمی‌تونه این کار رو بکنه ‫مهم نیست چقدر هزینه داره. درسته، جو؟
‫من پلیس رو خبر کردم. ‫باید الان اینجا باشن.
‫بفرستشون بیان داخل، سیتز. ‫بفرستشون بیان داخل.
‫
‫من برنمی‌گردم زندون، جو.
‫اینجا رو بین. درست همینجا ‫جاییه که قدرتت تموم می‌شه!
‫پنجره‌ها رو ببند! ‫پنجره‌ها رو ببند!
‫اون صدای جهنمی رو متوقف کنید! ‫برید خونه!
‫- برید خونه! برید خونه! ‫- نمی‌شنومت، جو!
‫برید خونه پیش پدر و مادرتون!
‫- برید خونه! حالا بهم گوش کن! ‫- نمی‌شنومت!
‫- شاید یه بارم که شده تو باید به من گوش کنی. ‫- نه، تو به من گوش کن!
‫- نه، تو باید گوش کنی! ‫- پنجره رو ببند و خفه شو!
‫آدمای زیادی اون بیرون هستن! ‫اونا همینطوری نمی‌رن!
‫اونا الان حق اظهار نظر دارن ‫و بهشون گوش داده می‌شه.
‫انداختن من تو زندان ‫اونا رو متوقف نمی‌کنه.
‫این قدرت مطبوعاته، جو.
‫
‫ممنون که اینو بهم یاد دادی.
‫اون بچه‌ها یه روزنامه‌ی ‫خیلی خوب چاپ کردن، رئیس.
‫من دستورممنوعیت چاپ ‫ درباره‌ی اعتصاب رو دادم.
‫حالا کی ازش سرپیچی کرده؟
‫از دستگاه چاپ کی استفاده کردید ‫که اینو چاپ کنید؟ کی؟
‫خب، ما فقط از ‫بهترین‌ها استفاده کردیم، جو.
‫پس فقط می‌خوام بگم،
‫بازم ممنون.
‫هی، بچه‌ها، اونا اینجان.
‫اونا اومدن.
‫
‫چی گفتن، هان؟ ‫چی گفتن؟
‫خب، اعتصاب تموم شد. ‫شکستشون دادیم.
‫
‫ما شکستشون دادیم!
‫
‫از سر راهم برید کنار.
‫
‫خیلی خب!
‫هی، ناراحت نباش، ویز.
‫ببخشید، ببخشید.
‫جک، جک! آجان اومده! ‫آجان اومده، منو بذار پایین!
‫
‫- برو جک، همین حالا. ‫- جک، سرتو بدزد.
‫برو.
‫نه، جک، تموم شده.
‫- بذار بره! ‫- نه، نه، نه! لازم نیست فرار کنی.
‫دیگه نه. ‫نه از امثال اون.
‫بیا، یالا.
‫
‫هی، کراچی، ‫بیا بیرون از اونجا.
‫
‫اوه، یادت باشه ‫چی بهت گفتم، آقای اسنایدر.
‫اولین کاری که توی زندان می‌کنی، ‫اینکه با موش‌ها دوست شی.
‫به تفاهم برسید.
‫
‫- اوه، افسر، امکانش هست، لطفاً؟ ‫- حتماً، بچه.
‫
‫- سلام، کراچی! ‫- سلام، بچه‌ها!
‫دیگه زیاد نمی‌بینیدش.
‫- خداحافظی کن، واردن. ‫- خداحافظ!
‫
‫جک، باید می‌دیدیش.
‫اومد توی پناهگاه با عصای مثل شمشیرش.
‫و داشت یه ارتش از وکلا و پلیس‌ها ‫ رو رهبری می‌کرد...
‫- کی اومد تو؟ ‫- می‌دونی، دوستت، اون!
‫تدی روزولت.
‫
‫فرماندار خیلی متشکره که ‫این مشکل رو بهش اطلاع دادی.
‫گفتم شاید بخوای جایی برسونتت. ‫خوشحال می‌شه که کمک می‌کنه.
‫هر جا که بخوای، ‫و این بار سوار کالسکه می‌ری.
‫می‌تونه منو تا ایستگاه قطار برسونه؟
‫آره، اگه این چیزیه که می‌خوای.
‫
‫برو کوچه باتل یا بندر
‫
‫برو پارک مرکزی ‫تضمینیه
‫
‫برو پیش هر بانکدار ‫آواره یا آرایشگری
‫تقریباً همه‌شون ‫بلدن بخونن
‫تابستون بوی بد می‌ده ‫و زمستون منتظره
‫به نیویورک خوش اومدی
‫پسر، طبیعت جالب نیست؟
‫وقتی که باید راه بری؟
‫
‫عجله کن. ‫دست ببجنبونید!
‫- صد تا روزنامه. ‫- آفرین، دیوی.
‫ممنون.
‫
‫جک!
‫- اون جک‌ـه! ‫- برگشته!
‫عالیه.
‫ممنون بابت نصیحت، ‫فرماندار.
‫همونطور که گفتید، ‫هنوز کارهایی دارم که باید انجام بدم.
‫
‫علاوه بر این، اینجا خانواده دارم.
‫این فوق‌العاده‌ست! ‫سلام، جک، چطوری؟
‫بهت که گفتم، بهت که گفتم!
‫سلام، اسکیتری.
‫
‫خب، تیتر امروز چطوره؟
‫تیترها روزنامه نمی‌فروشن. ‫بچه‌های روزنامه‌فروش روزنامه می‌فروشن.
‫
‫بیا اینجا، دیوید.
‫
‫ممنون، دیوی.
‫
‫خیلی خب، جک!
‫وای! نگاه کن! ‫جکی جون!
‫
‫اسپاتس رو ببین!
‫- خداحافظ، اسپاتس! ‫- برگرد بروکلین.
‫زندگی خوبیه ‫روزنامه رو پخش می‌کنیم
‫- زندگی خوبیه، روزنامه رو پخش می‌کنیم ‫- بهشون خوب نشون دادیم، رفیق
‫فوق‌العاده! فوق‌العاده!
‫
‫منو ببینید ‫من پادشاه نیویورکم
‫ناگهان من محترم شدم ‫مستقیم بهت زل می‌زنم، مملو از هیبت و منزلتم
‫با همه‌ی کله‌گنده‌ها می‌پلکم
‫با پولام ولخرجی می‌کنم و ‫ مجلل زندگی می‌کنم
‫منم اونجام، ‫عکسم خوب نیوفتاده؟
‫این شهر منه ‫من پادشاه نیویورکم
‫از حالا شروع می‌شه ‫من پادشاه نیویورکم
‫نشنیدی ‫من پادشاه نیویورکم
‫جل‌الخالق! معجزه‌ست،
‫پولیتزر داره گریه می‌کنه ‫ویزل‌ـه که داره می‌میره
‫فشفشه‌ها مثل خورشید می‌درخشن
‫من یه پدرسوخته پرطمطراق و مهمم
‫ازم نپرس چطور ‫شانس منو پیدا کرد
‫سرنوشت تاجم رو گذاشت ‫من پادشاه نیویورکم
‫پیروزی، داستان صفحه اول ‫شجاعت و افتخار
‫من پادشاه نیویورکم
‫
‫و جهان تعجب خواهد کرد ‫چطور ورق رو برگردوندیم
‫و جهان خواهد دید ‫که ما مجبور بودیم انتخاب کنیم
‫که کارهایی که امروز انجام می‌دیم ‫اخبار فردا خواهد بود
‫و پیرها سقوط خواهند کرد ‫و جوان‌ها به پا خواهند ایستاد
‫و زمانش رسیده ‫و بادها خواهند وزید
‫و صفوف ما بزرگتر خواهد شد ‫بزرگتر و بزرگتر
‫دنیا آتش درونم را حس خواهد کرد ‫و بالاخره خواهد فهمید
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.