..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سه زندگی و تنها یک مرگ
‫در اواخر قرن، ماه آگوست، پاریس
‫در این وقت از سال
‫ شهر کمابیش خالی از سکنه است
‫بخصوص یکشنبه‌ها
‫آندری پاریسی به زحمت از خواب بیدار شد
‫در آشپزخانه، ‫صداهای همیشگی تدارک صبحانه...
‫دخترش می‌گرید
‫چندی بعد، ‫او آماده بیرون رفتن بود
‫به همسرش ماریا گفت
‫من می‌رم داروخانه
‫تا نهار می‌آیی خونه؟
‫حتما. ‫چیزی نمی‌خوای برات بگیرم؟
‫گوجه و نون
‫زود برمی‌گردم
‫طوری شده؟
‫نمی‌دونم...
‫سرم درد می‌کنه. ‫بدخواب شدم
‫ببخشید
‫معمولا افسار شور و شعفم دستمه
‫اغلب، آدمی هستم جدی
‫مگه اینکه جوک خیلی درست و درمونی بشنوم
‫خدایا! خیلی وقت بود این‌قدر نخندیده بود‌م، درست نیست
از بدبختی
‫یک‌چیز خیلی بامزه‌ای هست
‫راستی‌راستی بامزه
‫6 تا بسته "پیکادوروس"...
‫بامزه‌ست، اسپانیایی حرف زدم
‫معلومه، نوشیدنی می‌خواهی؟
‫نه، ممنون
‫باید برم در مغازه و بعد هم خونه
‫همین الانش هم دیرمه
‫من هم همین‌طور
‫باید یک داروخانه پیدا کنم
‫سردرد دارم، بد خوابیدم
‫چندوقته درست نمی‌خوابم
‫نه بابا!
‫نمی‌دونم چرا دارم به شما می‌گم
‫واقعا. ‫گوش کن... سیگارت رو بگیر
‫بعدش می‌تونی برام تعریف کنی
‫نه ممنون
‫دو تا پاکت
‫لاکی استرایک لایت بی‌زحمت
‫یک بطری هم...
‫شامپانی. ممنون
‫بفرما
‫نشونت می‌دم
‫بامزه نیست؟
‫اسب‌ها... دوبار پشت سر هم
‫به خیالم بامزه‌ست. ‫ارزش یک نوشیدنی رو داره
‫من واقعا، نباید...
‫دیشب، مشروب زدم. ‫به خماری افتادم
پس دیگه جای بهونه‌ای نیست
‫نوش!
‫به سلامتی تو
‫وقتشه خودم رو معرفی کنم
‫من متئو استرانو هستم، ‫از کاتانیا
‫زیاد سفر می‌کنم... ‫ بگی نگی
‫بگو ببینم
‫تو چی؟
‫من اون‌جا زندگی می‌کنم
‫آه، آره می‌دونم
‫من رو می‌شناسی؟
‫نه زیاد، اما دوست دارم بشناسم
‫حاضرم برای همچین مزیتی پول خرج کنم
‫آخه یعنی که چی؟
رو تُرش نکن
‫من گاهی به حرف زدن نیاز دارم، ‫و این هم خرج برمی‌داره
‫هیچی ارزشمندتر ‫از وقت آدم‌ها نیست
‫برای همین پول خرج می‌کنم:
‫ساعتی هزار فرانک
‫برای چی؟
‫تقریبا هیچی...
‫گفتم که، من خیلی تنهام
‫- خب... ‫- یک ساعت
‫چی دارم می‌گم؟ ‫پنجاه دقیقه
‫ده دقیقه‌ش که همین الان رفت. ‫زمان مثل برق می‌گذره!
‫خیلی خوب پس...
‫ولی من تا یک ساعت دیگه باید خونه باشه. ‫چشم‌به‌راهم هستن
‫البته که هستی
‫امیدوارم دست‌کم...
‫حالا، چرا همچین حرفی زدم؟
‫پس اون‌دست خیابون زندگی می‌کنی؟
‫38آ
‫از کجا می‌دونی؟
‫نمی‌دونم. چند سال پیش...
‫تو 38آ زندگی می‌کردم
‫راهروی ب، طبقه دوم
‫اما من چهار ساله اون‌جا ‫می‌شینم... از وقتی ازدواج کردم
‫می‌دونم
‫انگار سیر تا پیاز من رو می‌دونی
‫نه بابا... نه
‫از تماشا کردن مردم لذت می‌برم، ‫خلق و خوم این‌جوریه
‫ذهنم قوت سابق رو نداره
‫همه‌چیز یادم می‌ره، ‫میگرن دارم...
‫سن و ساله دیگه. ‫بیست سال برای خودش عمریه
‫بیست سال؟
‫از وقتی که تو 38آ زندگی می‌کردم
‫راهروی ب، طبقه دوم؟
‫باورم نمی‌شه
‫می‌دونم
‫چونکه، 20 سال پیش
‫زن من همون‌جا بود
‫می‌دونم
‫کم‌کم دارم می‌فهمم
‫هنوز
‫چهل دقیقه‌ای وقت داریم. ‫بیا بنشینیم
‫یک بطری دیگه، لطفا
‫خب... حالش چطوره؟
‫خانمت رو می‌گم
‫خوبه. ‫تو بیمارستان کار می‌کنه
‫اما خبر داری دیگه
‫شوهرش اولش 20 سال پیش تنهاش گذاشت
‫از دنیا رفت
‫دخترش هم از خونه رفت
‫این شد که احساس تنهایی کرد
‫بعد سر و کله من پیدا شد
‫یک دختر کوچولو رو به فرزندی آوردیم
‫چه شکلیه؟
‫همه بچه‌ها شکل هم ان
‫بگذار یک چیزی ازت بپرسم
‫من یک چیزی ازت می‌دونم
‫انتظارش رو داشتم
‫وقتی از پیش ماریا رفتی، ‫زیاد سفر می‌کردی؟
‫می‌شه گفت آره
‫و حالا هم برگشتی
‫می‌شه گفت آره
‫نوش
‫می‌تونم اون آپارتمان رو ‫همون‌جوری که 20 سال پیش بود در نظر بیارم
‫عجیب اینکه
‫می‌تونم چیدمانش رو توصیف کنم
‫اما اسباب و اثاثیه‌ش ‫پاک از یادم رفت
‫تمام و کمال
‫دیوار اتاق پذیرایی توی ذهنم هست
‫اون صبحِ ماه آگوست
‫که ماریا رفته بود در مغازه
‫خیره شده بودم به عکس‌ها، ‫تو بگو صد تا عکس
‫همه هم عکس‌های من و او
‫فکرش هم نمی‌کنی
‫صِرف دوست داشتن و دوست داشته شدن ‫چه جهنمیه
‫هیچ نشونی از نفرت ‫بین ما نبود
‫می‌دونی چرا؟
‫چون همچه که بوی یک ‫مشکلی می‌اومد
‫ما یک عکس می‌انداختیم. ‫شادی، درجا برمی‌گشت
‫اما هیچ‌وقت نباید ‫شور چیزی رو درآورد
‫هرچی بیشتر عکس می‌انداختم ‫کم‌تر خودم رو به جا می‌آوردم
‫تا اینکه یک‌روز تو آینه نگاه کردم ‫و یک غریبه دیدم
‫یک غریبه به تمام معنا
‫خب...
‫از عشقت فارغ شدی؟
‫نه، هیچوقت از عشق او فارغ نشدم
‫همین حالا
‫بیشتر از همیشه دوستش دارم
‫چرا به من می‌گی؟
‫خیال می‌کردم سیسیلی‌ها حسود باشن
‫همه‌چی از این‌جا شروع شد
‫حسودی می‌کردم
‫به خودم حسودی می‌کردم
‫فکر کردم، امکان نداره من همون ‫مردی باشم که زنم دوستش داره
‫شوخی می‌کنم
‫می‌دونم
‫محله عوض شده
‫20 سال پیش قصه‌ای مثل مال من ‫باورکردنی بود
‫الان تو عقل آدم نمی‌گنجه
‫یکی مثل من رو تصور کن
‫می‌ره بیرون ‫تا سیگار بخره
‫جلوی یک ساختمون می‌ایسته
‫یک تابلوی روی پنجره می‌بینه ‫که روش نوشته "اجاره‌ای"
‫یک چهره‌ای پشت تابلوئه
‫رفتم بالا
‫در رو باز کردم، رفتم داخل
‫خیلی بزرگه
‫می‌تونیم یک طبقه رو بگیریم
‫امکانش نیست. ‫طبقه همکف و طبقه اول باهم هستن
‫- مسخره‌ست، خیلی بزرگه ‫- متاسف ام
‫می‌خواهید جفت آپارتمان‌ها ‫رو باهم کرایه بدید؟ همین الان؟
‫بله. هردو باهم. مایلید؟
‫آخر، معامله‌مون شُد
‫اون‌ها رفتن و من هم هیچ نمی‌دونستم ‫چه‌کار باید بکنم
‫می‌خواستم برم پیش ماریا
‫تا به‌ش بگم که یک آپارتمان جدید ‫رو مفت و مسلم به دست آوردم
‫مفت مفت، عین یک مجعزه
‫اما مزه دهنش رو می‌دونستم
‫از اینکه بدون مشورت باهاش تصمیمی بگیرم ‫متنفر بود
‫همه‌چیز به چشم‌هم‌زدنی اتفاق افتاد‌
‫توی آپارتمان سرک کشیدم: ‫آن‌چنان اثاثیه‌ای نداشت
‫کمی تاریک بود. ‫آش دهن‌سوزی نبود
‫جز اینکه... ‫نمی‌تونم توضیح بدم:
‫تناسبش گول‌زنک بود
‫همین‌جور توی اتاق‌ها می‌چرخیدم
‫فضاش ‫90 متری می‌شد
‫اما بیشتر به نظر می‌رسید
‫راستش رو بخواهی، احساس می‌کردم
‫آپارتمان داره بزرگ می‌شه...
‫دیوارها از هم دور می‌شن...
‫بی‌اینکه متوجه بشم شب شد
‫گرسنه بودم
‫زدم بیرون
‫رسیدم به یک می‌خونه
‫غذا گرفتم ‫صحبت دو تا مرد به گوشم خورد
‫15 ساله که پام رو نگذاشتم این‌جا
‫این‌جا عوض شده
‫پر از غریبه شده
‫نمونه‌ش همین خودم
‫امروز پیش 15 نفر رفتم، ‫هیچ‌کدوم نشناختندم
‫فقط ادا درمی‌آرن که نمی‌شناسنت
‫راست می‌گی
‫ببین کی اینجاست
‫باهم مدرسه می‌رفتیم
‫اینه رسم رفاقت!
‫سلام، مارک. ‫حالت چطوره؟
‫جایی می‌ری؟
‫15 سال خارج بودم، ‫تازه برگشتم
‫شوخی می‌کنی!
‫عرض نکردم؟
‫به عنوان یک بچه، تو کاتانیا
‫خواب جاهای دوردست ‫رو می‌دیدم
‫جاهای دوری مثل پاریس...
‫جایی که مردم وانمود می‌کنن ‫که همدیگر رو نمی‌شناسن
‫فهمیدم که معنی سفر
‫رفتن به یک ‌جای دور نیست
‫چند وجب اون‌طرف‌تر هم کفایت می‌کنه
‫پس رفتم به خونه جدید
‫برگشتم و خوابم برد
‫دم‌دمای 4 صبح بود ‫که بیدار شدم
‫فهمیدم که تنها نیستم
‫توی آپارتمان سر و صدا شنیدم، ‫دیدم‌شون...
‫اون‌جا بودن، ‫سر و لباسشون مثل پاریسی‌ها بود...
‫بدل کوچولو-موچولوی پاریسی‌ها
‫خیابونه رو شناختم
‫خودم رو دیدم که رفتم بیرون ‫تا یک پاکت سیگار بگیرم
‫می‌دونی...
‫از این قصه لذت می‌برم
‫کوچک که بودم، ‫کسی برام قصه نمی‌گفت
‫هیچ‌چیز عجیب و غریبی به چشمم نخورده بود
‫اصلا و ابدا
‫جز شاید، یک مرتبه، یک توهم
‫یک معرکه‌گیر سبزنما
‫که داشت از دیوار بالا می‌رفت
‫همین و همین
‫نوش!
‫کوچولو-موچولو اما پست‌فطرت
‫بدجوری پست‌فطرت
‫تمام فکر و ذکرشون غذاست، و غذا و غذا
‫کی؟
‫جن و پری‌
‫از جن و پری متنفرم، ‫ازشون بیزارم
‫می‌دونستی؟
‫20 سال از زندگیم رو حیف و میل کردن
‫شوخی نیست
‫روز بعد که بیدار شدم
‫فهمیدم که 20 سال گذشته
‫صبح بخیر، آقای متئو!
‫حال شما؟
‫خوبم، ممنون
‫ببخشید اما... شما؟
‫بازم هم فراموش کردی
‫زیاد پیش می‌آد؟
‫باید برید پیش دکتر
‫آره، باید برم
‫ولی مگه تازه نرفتم پیش دکتر؟
‫همین دیگه... هیچوقت ‫راضی به رفتن نمی‌شید
‫خیلی وقته این‌جا کار می‌کنی؟
‫هشت ساله
‫فهمیدم...
‫کل شب رو بیدار نشستی ‫به تماشای دخترها...
‫پس از این‌جا آب می‌خوره
‫بیایید دخترها! بیایید دخترها!
‫گفتی هشت سال؟
‫کمی بالاتر و پایین‌تر
‫تاب آوردن یک چشم به ‌هم زدن 20 ساله
‫مشکله
‫تفسیر همچین تصاویری ‫کلی تمرین می‌طلبه
‫اما من از پسش براومدم
‫گذشتِ بیست سال ‫از زندگی رو توی یک محله دیدم
‫باید بگم که وقتی ‫زمان پر می‌کشه...
‫از جلوی چشم‌ آدم می‌گذره، ‫همه روزها عین همه،
‫مثل شعرهای بچه‌گونه
‫همه‌چیز شروع می‌کنه به گذشتن مثل برق
‫و به نظر می‌آد که تصویر سرجاش یخ زده
‫پُر-جنب‌وجوش، اما ثابت
‫اما...
‫با احتیاط نگاه کن
‫چیز خاصی نمی‌بینم
‫جن و پری‌ها اون‌جان... ‫جن و پری‌های آس و پاس
‫آس و پاس و گشنه... ‫خرد و خوراک هم می‌خوان
به هیچی هم لب نمی‌زنن
‫پس چی می‌خورن؟
‫گلبرگ رز، اگه گیرشون بیاد
‫معمولا با کاغذ کاهی سر می‌کنن
‫داره دیر می‌شه
‫محبت داری... ‫اما من قبول نمی‌کنم
‫نمی‌تونی نه بیاری
‫یک بطری دیگه! ‫و یک ساندویچ ژامبون
‫نه، ممنون، نه
‫باید یک‌چیزی بخوری
‫می‌دونم
‫راستی
‫عاشق ژامبون پارما ان
‫حرفت رو باور می‌کنم
‫من باید برم
‫پس برو
‫دارم گوش می‌دم
‫راستش رو بخواهی
‫تنها چیزی که واقعا دوست داشتن بخورن، ‫وقت من بود...
‫مرده‌شور اون حریص‌های زمان‌-خوار ‫رو ببره!
‫دوباره بگو ببینم...
‫گفتی 20 سال رو توی ‫یک خونه جنّی گذروندی؟
‫فقط یک شب
‫همین و همین
‫اون شب تصمیم گرفتم ‫سمت آشپزخونه نرم
‫هیچ فرقی نکرد
‫اومدن سروقتم
‫دورتادورم ‫پر از این مخلوقات بود
‫پر از نیروی کار خستگی‌ناپذیر
‫گرسنه بودن
‫ظرف چند ثانیه
‫یک روزنامه کمونیسیتی رو ‫خورده بودن
‫همین‌طور "لو موند دیپلماتیک"
‫شروع کردن نوشیدن. ‫ته یک بطری پِرنود رو...
‫درآوردن. ‫کمی آرمنیاک...
‫برندی گیلاس...
‫و تموم که شد
‫بنا کردن به بافتنِ ‫یک‌جور خیال
‫این‌بار، ‫جای بلعیدن روزها و سال‌های من
‫به فکر یک بامبول جدیده افتاده بودن
‫یعنی بیشتر از دو ماه ‫من رو توی یک لحظه‌ی واحد اسیر کرده بودن
‫می‌تونستم تک‌تک جوانب ‫اون لحظه رو بسنجم
‫سخت‌تر از چیزیه که
‫فکرش رو می‌کنی
‫کوچک‌ترین اتفاقی ‫پس و پیش می‌رفت
‫و در خلال هر اتفاق ‫سایر اتفاقات
‫پس و پیش می‌رفتن
‫اون لحظه به آخر رسید، ‫سه روز پیش
‫یک بطری دیگه!
‫من باید برم
‫از قصه‌م خوشت نمی‌آد؟
‫نه
‫که این‌طور
‫مطمئنم خوشت می‌آد
‫پس قراره...
‫آره
‫نمی‌آیی خونه جنّیم رو ببینی؟
‫چی؟ الآن؟ ‫داره نصف‌شب می‌شه
‫یک دقیقه هم نمی‌شه!
‫لازم نیست قابل اعتماد باشی
‫خوب فکرهات رو بکن
‫دودلم که چی باید بگم
‫تا همین الان 12,000 ‫تا به جیب زدی
‫برای یک روز کار خیلی خوبه
‫بریم تو کارش
‫می‌تونم برم بیارمش، ‫ماریا رو می‌گم
‫خیلی از این‌جا دوره
‫از خونه تو که دورتر نیست
‫خیلی دورتره
‫بریم
‫پس واقعیت داره...
‫چی؟
‫وجود داشتن آپارتمان
‫آره مثل اینکه
‫گفتی چندوقت اون‌جا بودی؟
‫20 سال، 3 ماه، دو هفته
‫4 روز، 3 ساعت، 27 دقیقه
‫و تقصیرش به گردن جن و پریه؟
‫دقیقا
‫- می‌تونم ببینمشون؟ ‫- حتما. بیا این‌جا... بیا
‫اوناهاش. زیر میز
‫می‌بینم
‫آره، می‌بینم
‫جای قشنگیه
‫می‌دونستم خوشت می‌آد
‫بد نیست
‫اصلا بد نیست
‫پس قرار اینه
‫چه قراری؟
‫تو این‌جا می‌مونی، ‫تا من بتونم برگردم خونه
‫این‌جوری سخت می‌شه
‫خدانگهدار
‫قانع نشدی؟
‫اصلا و ابدا
‫بفرما. ‫این پول برای توئه
‫نیازی نیست
‫خواهش می‌کنم
‫اگه اصرار داری، بگذارش اونجا
‫جن و پری عاشق اسکناس 500 فرانکی ان
‫شرط می‌بندم همینه
‫ببخشید، اما ممکنه اصرار کنم؟
‫فایده‌ای نداره
‫نمی‌دونم چرا زیر بارِ...
‫همچین معامله خوبی نمی‌ری
‫- تو مثل باقی آدم‌ها نیستی ‫- کی؟
‫باقی آدم‌ها
‫شاید هم باشم
‫خجالت داره
‫منطقی باش. ‫خودت رو بگذار جای من
‫من می‌رم بیرون، می‌رم یک کافه
‫بعد یک مردی می‌گه، ‫شوهر سابق زن منه
‫درمی‌آد که بیست سال پیش ترکش ‫کرده و حالا همین نزدیکی زندگی می‌کنه
‫بعد هم می‌گه تقصیرش به گردن جن و پریه
‫حرف از باقی مردم می‌زنه
‫کدوم باقی مردم؟
‫نوبَره والا
‫همه‌چیز نوبره
‫راستی‌راستی می‌خوای بفهمی؟
‫قصه‌هات برام جالب نیستن
‫بفرما. تو هم عین بقیه ای
‫خداحافظ
‫پس دیگه هم‌دیگه رو نمی‌بینیم؟
‫نخیر
‫چطوری برم بیرون؟
‫این در قفل شده؟
‫تو روحش!
‫خودت خواستی!
‫هرچی نیاز داشته باشی مهیاست. ‫آنتونیا به‌ت توضیح می‌ده
‫جواب بقیه رو چی بدم؟
‫کسی چیزی نمی‌پرسه
‫حتی ماریا؟
‫او که اصلا
‫حق با پیشخدمتته
‫دوا درمون لازم داری
‫آره متاسفانه
‫انتظار ندارم باز هم همدیگر رو ببینم
‫معلومه که می‌بینیم
‫زودتر از چیزی که فکرش رو بکنی
‫باید سر یک‌چیزی
‫با ماریا حرف بزنم
‫اصلا متوجهی چقدر رفتارت با خانواده‌ت
‫ناجور بوده؟
‫درسته
‫فردا می‌آم سراغت
‫همراه وکیلم
‫گمون نکنم
‫باور کن
‫اصلا همچین فکری نمی‌کنم
‫می‌تونم بیام داخل؟
‫- البته ‫- ممنون
‫نوشیدنی می‌خواهی؟
‫شامپانی
‫کمی شراب سفید دارم
‫خیلی خوب، باشه
‫همه‌چیز این‌جا عوض نشده؟
‫حتما می‌ترسی سوال‌جوابت کنم
‫نمی‌دونم چی جواب بدم
‫چیزی نگو
‫ماریا...
‫من رو دوست داری؟
‫نمی‌دونم
‫- تو چطور؟ ‫- نمی‌دونم
‫نوش!
‫به سلامتیت!
‫ازدواج کردی؟
‫من، آره. ‫اما دیروز گذاشت رفت
‫برمی‌گرده
‫گمون نکنم
‫او مثل تو نیست
‫سلامتیت!
‫به سلامتی خودت!
‫یک دختر کوچولو رو به فرزندی گرفتم
‫مشکلی که نیست؟
‫اختیار داری. ‫می‌شه ببینمش؟
‫معلومه
‫بیا این‌جا
‫اضافه‌وزن داره
‫از کجا می‌دونی؟
‫شوخی می‌کنم
‫بعد از 20 سال غیبت
‫متئو استرانو به خانه برگشت، ‫انگار که آب از آب تکان نخورده است
‫و تا روز مرگ خود به ‫آرامی در آن‌جا زندگی کرد
‫قصه پروفسور ویکرز عجیب‌تر هم هست
‫ژرژ ویکرز 69 ساله‌ بود و همچنان مجرد
‫با مادرش زندگی می‌کرد
‫صبح بخیر، مادر
‫ساعت 9ـه
‫طبق معمول، پروفسور ویکرز ‫با مادر علیلش خداحافظی می
‫روز قشنگیه، مادر. ‫زیبا شدی
‫چی شده؟ ‫بیرون خیلی دلپذیره...
‫امروز زود می‌آم خونه
‫دو تا نطق دارم، ‫آره، احتمالا تا ساعت 3 خونه ام
‫- سلام، آرلت ‫- صبح بخیر، پروفسور
‫- همه‌چیز آماده‌ست؟ ‫- بله قربان
‫لطفا دوباره می‌گی نهار چی داریم؟
‫سالمون، ‫املت، بدون زرده تخم‌مرغ
‫خیار، تست بدون کره، شامپانی...
‫پس این‌جوریه؟
‫پنیر لور، دمنوش
‫سر یک همچین سفره رنگینی
‫میشه یک گیلاس برندی هم اضافه کرد
‫دو تا
‫فقط برای امروز. ‫خداحافظ مادر
‫ژرژ!
‫بله، مامان؟
‫این‌جوری من رو نگذار برو!
‫ببخشید، مامان
‫از دانشگاه به‌ت زنگ می‌زنم
‫جواب نمی‌دم
‫چرا؟
‫تلفن رو از پریز می‌کشم
‫چرا بدخلقی می‌کنی؟ ‫مگه چی شده؟
‫دیشب رو بد گذروندی؟
‫همین‌جا بمون
‫ول کن این نطق رو
‫چاره‌ای نیست، مادر. ‫خودت که می‌دونی
‫دستمزد درست و درمونی هم که به‌ت نمی‌دن
‫این کار رو برای پول نمی‌کنم
‫من که سر از کارت درنمی‌آرم
‫تو نباید کار بکنی
‫یک سر می‌رم و برمی‌گردم خونه
‫تا بعد
‫ساعت 10:45 ‫پروفسور ویکرز
‫درحال بالا رفتن از پله‌های اصلی سوربن بود
‫درست ده دقیقه پیش از ‫ نطق آغازین در نشستی بزرگ
‫با موضوعیت ‫انسان‌شناسی منفی
‫ناگهان، ایستاد
‫رویداد عجیبی درحال رخ دادن بود ‫او تا پیش از این، هیچگاه چنین احساسی نداشت
‫حیرت‌زده به دور و اطراف خود نگاه کرد
‫گویی که برای اولین بار.
‫آن‌وقت چرخید ‫و پایین رفت
‫نیروی بیگانه‌ای
‫او را در امتداد رود سن پیش می‌راند
‫به شهرداری رسید
‫از آن گذشت ‫و ورانه رو دز آرشیوز شد
‫پروفسور ویکرز احساس نوعی ‫رهایی بزرگ را تجربه می‌کرد
‫در گورستان پرلاشژ ‫در کار پرسه‌زنی شد
‫و شب‌هنگام خود رای روی سنگ‌ قبری یافت
‫ماه کامل بود ‫و هوا گرم
‫تصمیم گرفت شب را ‫در گورستان سپری کند
‫پیش از سپیده‌دم طوفانی از راه رسید
‫او در پی پناهگاهی نبود
‫به اطراف خود نگریست
‫شادمان بود
‫زیاده شادمان
‫دو هفته بعد ‫در مونتمار نشسته بود
‫و گدایی می‌کرد ‫از همیشه خوشحال‌تر بود
‫برای اولین بار در زندگی ‫کامروا بود
‫نیرویی سخت ‫مردم را وا می‌داشت
‫تا به او پول بدهند
‫در این وقت سال
‫مونتمار مملو از جمعیت است
‫کامیابی او ‫حسادت دیگر گدایان را برانگیخت
‫نگاهش کن! ‫به این هم می‌گن آواره؟
‫تا جایی که من می‌دونم
‫مامور سیائه
‫تو کی هستی؟
‫- من در جستجوی خودم هستم ‫- این‌جا؟
‫من به خرجی نیاز دارم
‫تو گدای درست و حسابی‌ای نیستی
‫من دارم وحدت رو به نمایش می‌گذارم
‫آره، گفتی
‫- اما او نه ‫- ازش متنفرم
‫نه، لیر اتیالیا، نه
‫ببخشید
‫به دلار که پول می‌گیری
‫چرا زنگوله‌ت رو نشونشون نمی‌دی؟
‫شروع شد!
‫- من که هیچ خاطرم نیست ‫- چی فکر می‌کنی؟
‫اون‌قدرها هم بزرگ نیست، نه؟
‫مال خودم رو ترجیح می‌دم
‫تصمیم و تفکیک و ‫تمسخر به ما مربوط نیست
‫به رغم شرایط جدید
‫پروفسور ویکرز مردی وسواسی ‫باقی مانده بود
‫او دقیقا بین ساعت 9 تا 6 عصر
‫از مردم درخواست صدقه می‌کرد
‫و هرشب دقیقا ‫همان مسیری را پیش می‌گرفت
‫که از مونتمار به حیاط متروکه‌ای می‌رسید ‫که برای زندگی برگزیده بود
‫این رویه لاجرم ‫کمین زدن به او را میسر می‌کرد
‫این حادثه پیش‌پاافتاده ‫زندگی ویکرز را زیر و زبر می‌کرد
‫خانمی پا به معرکه گذاشت
‫که لباس‌هایش ماهیت کار ‫و بارش را فاش می‌ساخت
‫تانیا فاحشه بود
‫اما باید در نظر داشته باشیم که
‫فاحشه‌ای با یک ‌چیز متفاوت
‫اینجا تاکسی هست
‫اوخ!
‫چیزی نشکسته
‫خوب شد
‫تکون نخور... برات مسکن می‌آرم
‫تو کی هستی؟
‫- من؟ ‫- نکن!
‫- آره، این‌جاست ‫- می‌شه باهاش حرف بزنم؟
شما کی باشی؟
‫تو کی هستی؟ ‫صدات رو می‌شناسم
‫من هم همین‌طور
‫با تانیا کار دارم، تو رو خدا
‫دستش بنده
‫- با تو؟ ‫- داره تیمارم می‌کنه
‫چه حرف‌ها
‫- چی می‌خواهی؟ ‫- باید ببینمت.
‫من با کسی ام
‫کی؟
‫فکرش رو هم نمی‌کنی
‫به‌ت نیاز دارم، تانیا
علاقه‌ای ندارم
‫شوهرمه. ‫به تو هم هیچ مربوط نیست
‫ببخشید، ولی این کتاب* واقعا چرنده هدیه عقاب*
‫چی؟
‫می‌گم افتضاحه. ‫این بابا (کارلوس کاستاندا) شیاده
‫به نظرت جالبه؟
‫چرا
‫پروفسور، باقی شب را
‫در کار توضیح ‫انسان‌شناسی منفی
‫به ماریگا گربی-کلوسو گذراند
‫او معروف بود به "تانیا لا کورس"
‫تانیا و آواره
‫علیرغم تفاوت‌های اجتماعی
‫به دوستانی صمیمی بدل شدند
‫اگه مردی رو دیدی که کفش سفید پاش بود
‫و انگشتر آبی دستش، خبرم کن
‫حتما خانم
‫فورا خبر می‌دم
‫طرف یک تته‌پته‌ای اکبیریه
‫حرف‌هاش رو می‌کشه
‫اگه حرف نزد چی؟
‫سوال کشکی نپرس
‫ببخشید خانم
‫چند روز بعد ‫آواره ما به خانه برگشت
‫حالا او روی نیمکتی زندگی می‌کرد، ‫در پلاز بلانش
‫تا به دوست جدیدش نزدیک‌تر باشد
‫مثلا پیت ویورز...
‫زبان او دو برابر، نخیر، ‫ده برابر پیچیده‌تر از مال ماست
‫و به لحاظ فرگشتی
‫مشکلش همینه
‫البته بنا به نظر آقای آنگولو
‫که در کار خودش حسابی خبره‌ست
‫چطور می‌شه که ‫زبان سَدّ فرهنگ باشه؟
‫می‌شه، آلما
‫این آدم الکَنه رو ندیدی؟
‫نه، هیچ آدم لُکنت‌داری ندیدم
‫نه کفش سفید، نه انگشتر آبی
‫خواهش می‌کنم
‫یادت نره به‌م خبری بدی، طرف دیوونه‌ست
‫پس تنها نیست
‫رسما دیوونه‌ست ها
‫من چی ام؟
‫باور کن، تو دیوونه نیستی
‫می‌شه ببوسمت؟
‫نبوسی بهتره
‫من باید برم. حساب می‌کنم
‫نه، نه. نوبت منه
‫راه نداره
‫ممنون
‫دو هفته ‫بدون رخ دادن رویدادی چشم‌گیر گذشت
‫به گمونت
‫بارون بیاد؟
‫ناامیدم کردی
‫این دفعه دیگه دفعه آخره
‫روز بعد، آواره ما ‫دومرتبه به خانه برگشت
‫به کمکت نیاز دارم، آرلت. ‫اون‌جاست؟
‫بله، مادام
‫اون‌جاست
‫هرشب قبل از خواب
‫خانم ویکرز به مدت نیم ساعت ‫آواره را نگاه می‌کرد
‫و هرروز اول صبح، اول از همه ‫پای پنجره می‌رفت...
‫و نیم ساعت دیگر او را نگاه می‌کرد
‫چیزی نگفت؟
‫نه، خانم
‫تشکر هم نکرد؟
‫نخیر، مادام
‫یک لطفی در حقم بکن، آرلت، ‫دوربین شکاری می‌خوام
‫همین امروز
‫چشم، مادام
‫خانم ویکرز آگاه بود ‫که پسرش همین نزدیکی‌هاست
‫می‌توانست صدایش بزند، ‫اما چیزی مانعش می‌شد
‫به مدت دو ماه
‫تمام حرکات او را زیر نظر داشت
‫بدین ترتیب، متوجه شد
‫که او به عنوان یک آواره، درآمد خوبی دارد
‫همچنان که در سوربن نیز داشت، ‫این کشف به او قوت قلب می‌داد
‫سپس، یک‌روز ‫بنا کرد تا نامه‌ای به او بنویسد
‫"فرزند، عزیزم ‫می‌دونم که برگشتی خونه
‫"فکرش رو هم نمی‌کنی
‫"چقدر از این بابت خوشحالم
‫"کاش کنارم می‌بودی
‫"نه هرروز، گاه به گاه
‫"یا حتی یک‌بار، پیش از مردن من
‫"می‌توانی به دلخواه خودت زندگی کنی
‫"می‌دانم که کامیابی، ‫و کامروا
‫"اما، خواهش می‌کنم
‫"برگرد، فقط یک‌بار
‫"عشق..."
‫چهار روز بعد ‫خانم ویکرز فوت کرد
‫با دیدن تابوت او ‫احساس نوستالژی
‫کنجکاوانه‌ای در او برانگیخته شد
‫گویی که انگار حالا می‌فهمید
‫که روزهای لاقیدی و بی‌خیالی‌ به پایان رسیده
‫اینک او طعمه‌ای می‌شد
‫زیر بار مسئولیت‌های جان‌فرسا
‫روز بعد ‫او تدریس انسان‌شناسی منفی را
‫در سوربن ‫ از سر گرفت
‫تا اینکه یک‌روز ‫گذشته، گریبان او را گرفت
‫در یک روزنامه ‫همه‌چیز را درباره تانیا خواند
‫که هم‌اینک بابت تلاش برای قتل شوهرش ‫در زندان به سرمی‌برد
‫همچنین باخبر شد که ‫فاحشه خوش‌قلب
‫در واقع ریاست ‫یک شرکت برقی بزرگ را بر عهده داشته
‫اما توسط همسر کژراه خود ‫به راه فاحشگی کشانده شده است
‫پروفسور از نفوذ خود بهره برد
‫و ظرف چند هفته ‫تانیا را از زندان بیرون آورد
‫او تنها زنی بود که ‫ویکرز تا کنون
‫ در قبالش به احترام و اطمینانی متقابل ‫ دست یافته بود
‫آن‌ها یکدیگر را در پاتوق قدیمی ملاقات کردند
‫پس، من رو شناختی
‫درجا
‫شک ندارم وقتی فهمیدی
‫من اون آواره الهام‌بخشی ‫نیستم که کمکش کردی
‫پاک ناامید شدی
‫یک‌کم. ‫وقتی فهمیدی که من
‫یک خانم مدیر هستم و بس، تعجب نکردی؟
‫یک‌کم
‫می‌تونم بپرسم... شوهرت؟
‫خیلی وقت پیش ازش جدا شدم
‫زیر بار نمی‌رفت. ‫شاید الان رفته باشه
‫پس دلیلی نداره که با من
‫ازدواج نکنی؟ هیچی
‫شاید سن و سالم
‫شاید
‫اما چیزهای مهم‌تری هم تو زندگی هست
‫مردی که تک افتاده و ‫خیلی آروم غرق شده
‫هیچکسی نیست. ‫از همینت که خوشم می‌آد
‫که خیلی آروم غرق می‌شی
‫این بین ما یک چیز مشترکه. ‫مثل حرفی که دون خوان زد
‫هیچ‌چیز مثل تماس ‫دو دنیا با هم نیست
‫- کی؟ ‫- دون خوان
‫می‌دونی دیگه، ‫جادوگر مکزیکی [کارلوس] کاستاندا...
‫خواهش می‌کنم! پای کارلوس کاستاندا رو
‫بین خودمون باز نکن
‫کی ازدواج کنیم؟
‫اولین فرصت
‫می‌خوام دومرتبه یک زندگی تازه رو شروع کنم
‫گارسون!
‫پس شش ماه ‫پُر-تب‌وتاب رو کنار هم گذراندند
‫... و در پونت-آ-موسون برای جبران
‫خسارات در آن ناحیه
‫اما، چناکه انتظارش می‌رفت
‫با چنان پس‌زمینه‌هایی
‫با مشکلات همزیستی روبرو شدند
‫حالا ساعت 10:45 بود
‫اولین جمعه ماه از راه رسیده بود. ‫پروفسور ویکرز
‫از پله‌های اصلی سوربن ‫بالا می‌رفت
‫روی پله‌ها ایستاد
‫نمی‌دانست چرا
‫بعد چرخید ‫و پایین رفت
‫دوستت دارم، کارلوس
‫یادته، عزیزم
‫یک‌چیزی رو یادت رفت، عزیز دلم
‫از ساختمان که بیرون می‌زد ‫صدای زنگ را شنید
‫این زنگ او را ‫به یاد چیزی انداخت
‫اما چه؟
‫بعد مردی را دید ‫که شاه‌بلوط می‌فروخت
‫این دو تصویر ‫او را عمیقا آزار داد
‫دانست که باید فورا ‫بگذارد و برود
‫سر از ‫گورستان پرلاشز درآورد
‫پیوسته پرسه زد و پرسه زد، ‫تمام شب
‫کنار قبر مادرش قدم می‌زد
‫در همین حال، تانیا منتظر بود
‫برات چندتا ماهی قرمز آوردم
‫می‌تونم بیام تو؟
‫چقدر هم پررو تشریف داری!
‫ممنون
‫چقدر برازنده
‫چقدر فاخر
‫این‌جوری فکر می‌کنی؟
‫ژرژ سلیقه خوبی داره. ‫خیلی تر و تمیزه
‫ترتمیز و منحرف
‫تو هم ترتمیز
‫و منحرف هستی
‫حتما دیگه
‫آره. باید بدونی از طرف کی اومدم
‫- بفرما ‫- یک‌چیزی هست که شاید ازش خوشت بیاد
‫نگاه کن
‫پس کارشون رو کردن
‫می‌دونستم برات جالبه
‫نمی‌دونم چی بگم
‫فقط بگو آره
‫کِی هست حالا؟
‫امشب. یک جلسه دیگه هم تا سه روز دیگه، ‫ولی به خوبی امشب نیست.
‫راستش من نمی‌تونم. ‫ژرژ الآناست که سر برسه
‫خودش خوشش نمی‌آد؟
‫اهل این حرف‌ها نیست
‫اگر بو ببره که من کی ام، ‫می‌میره
‫مهم نیست
‫مهم اینه که تو اونی هستی که هستی
‫نگاه کن
‫گمونم این منتهای چیزیه که می‌تونی بری
‫اما این باورنکردنیه!
‫این آدم‌ها خل و چل ان. ‫پاک خل و چل ان
‫حالا برداشتت چیه؟
‫چقدری آب می‌خوره؟
‫توی این کسب و کار، قیمت...
‫تنها چیزیه که معقوله
‫این تویی؟
‫ممنونم، خانم
‫ممنونم!
‫ممنون. خوب بخوابید. ‫خواب‌های خوش
‫هیچوقت تشکر نمی‌کردی
‫من برای خودم گدایی نمی‌کنم
‫به‌خاطر دیگران می‌کنم
‫هنوز هم دوستم داری؟
‫خیلی زیاد
‫تمام نوع بشر رو دوست دارم. بخصوص ‫محرومین و بی‌خانمان‌ها رو.
‫من همه‌چیز رو اهدا کردم. ‫نه، نگران نباش
‫می‌تونی خونه رو نگه داری.
‫محض احتیاط یک ‫درآمدی هم برات گذاشتم...
برای محکم‌کار
‫خودم از پس خودم برمی‌آم ‫تو رو به‌خاطر...
‫فرهنگت، ‫و شیرینیت می‌خواستم
‫ممنونم، خانم
‫خواهش می‌کنم، ژرژ. ‫از من تشکر نکن
‫از طرف خودم نیست، ‫از طرف تموم بدبخت بیچاره‌ها
‫ازت تشکر می‌کنم
‫بریم یک نوشیدنی بزنیم؟
‫نمی‌تونم. یک...
‫عشای ربانی برای بی‌خانمان‌ها داریم. ‫نمی‌تونم از دست بدمش.
‫خداحافظ ژرژ
‫خداحافظی و تشکر
‫دوستم داری؟
‫معلومه
‫قول بده که قید خوندن ‫کارلوس کاستاندا رو بزنی
‫ولی از کارلوس کاستاندا خوشم می‌آد
‫شالوده داستانی که
‫در کار تعریف کردنش ‫هستیم از این قرار است
‫شادی بی‌حساب ‫گونه‌ای از محنت است
‫بخشش بی‌حساب
‫گونه‌ای ستم است
‫به ترتیب معمول، ‫این یک داستان واقعی‌ست
‫چنان واقعی که نه تنها یک مرتبه، ‫بلکه بارها پیش آمده است
‫همیشه در پاریس، ‫و تقریبا همیشه در فصل تابستان
‫و اغلب در نزدیکی شما
‫بیایید ناباوری را کنار بگذاریم
‫و اسباب همیشه ناکارآمد ‫شکاکیت را به چالش بکشیم
‫چرا که قصه‌هایی نظیر این
‫مُسری هستند
‫محل رویداد حومه‌ای ‫در نزدیکی پاریس است
‫ساعت 5 صبح
‫زوجی جوان از یک شاتو* ‫می‌گریزند ‫عمارت‌هایی کاخ‌مانند مخصوص اشراف*
‫آن‌ها دزد نبودند
‫مالکین محلی ‫شاتو اند
‫چه چیزی آن‌ها را ‫به سوی این تصمیم سوق داد؟
‫برای کشف این معما، ‫باید به شش ماه قبل برگردیم
‫با توجه به توافقات ‫مقرر با آخرین موکلم
‫که اسمش هم نباید فاش بشه،
‫خانه‌ی حومه به شما می‌رسه
‫خیلی جای راحتیه، خیلی خیلی راحت
‫و برای مابقی عمرتون ‫هم پول خواهید داشت
‫که حتم دارم عمری خواهد بود دراز
‫این هم از کلیدها
‫از حالا در اختیار شماست
‫اما اجازه بدید ‫از ابتدا شروع کنیم
‫شروع داستان ما ‫به سه ماه پیش‌تر بازمی‌گردد
‫این قصه نیز هم مثل سایر قصه‌ها
‫آرام و آهسته وارد زندگی شخصیت‌ها می‌شود
‫مثل دردهای بی‌درمان
‫سسیل و مارتین، البته که، ‫دلباخته هم اند
‫عشق آن‌ها عشقی تمام و کمال بود
‫اما در آن هنگام ابری تیره بر زندگی‌شان ‫سایه انداخته بود
‫احساس می‌کردند زیر نظر اند
‫و تعقیب می‌شوند
‫ببین کی اون‌جاست
‫تعقیب‌مون می‌کنه
‫چند روز بعد
‫پاکتی اسرارآمیز ‫به دستشان رسید
‫داخلش، 2000 فرانک یافتند
‫و نامه‌ای که قرار بود
‫دلگرم‌کننده باشد، اما نبود
‫"تا دوشنبه...
‫"اگر خدا بخواهد"
‫هفته‌ای 2000 فرانک ‫بیشتر از ‌چیزی بود
‫که برای خوشحالی به آن نیاز داشتند
‫واقعا اون‌همه‌ست؟
‫شوخی کردم، عشقم
‫خیلی بدجنسی
‫زیاده‌روی کردم
نباید....
‫سه هفته گذشت. ‫هر دوشنبه یک پاکت می‌آمد
‫همیشه با
‫2000 فرانک روبرو می‌شدند ‫با همان کلمات
‫"تا دوشنبه، اگر خدا بخواهد"
‫آن‌ها بیشتر اوقاتشون را صرف ‫دل و قلوه دادن به یکدیگر می‌کردند
‫و این امر موجب آزار و اذیت همسایه‌ها می‌شد
‫بخصوص یکی‌شان ‫یک دانشجوی ترمودینامیک
‫مثل الباقی دانشجویان ترمودینامیک، ‫پیتور هم دیوانه سکس بود
‫و به منظور استفاده حداکثری ‫در یک سرویس پیام‌های‌‌ جنسی مشغول به کار بود
‫او با سوالات ‫هیجان‌انگیزی سر و کار داشت
‫گاهی همزمان با سه سوال
‫از همین رو، بازی همسایه‌هایش ‫برای او حواس نمی‌گذاشت
‫بس کنید، ‫گسپر خوشش نمی‌آد
‫گوشت هم یخ می‌‌کنه
‫بس کن! بس کن!
‫این‌جا! این‌جا
‫کی برمی‌گردی خونه؟
‫دو ساعت بیشتر طول نمی‌کشه
‫باید انجامش بدم، ‫برای هردومونه
‫نمی‌شه من هم بیام؟
‫من رو نمی‌بینی
‫صورت خوشی نداره
‫دوست داری من رو تک و تنها بگذاری این‌جا؟
‫نه، قسم می‌خورم
‫پس یک ماچ بده
‫یه بوس دیگه
‫حالا باید برم
‫همیشه برای دیگران وقت داری
‫بی‌انصافی نکن
‫بس کن، یکی می‌بینه ها
‫خب. من برم
‫چیه؟
‫ببخشید، ‫زندگی کردن با من سخته
‫نخیر. آسونه
‫خداحافظ
‫می‌تونم تا دم پله‌ها بیام؟ ‫فقط تا دم پله‌ها
‫قول می‌دم
‫خوشم می‌آد
‫سلام
‫ببخشید، یک عرضی داشتم
‫- چی؟ ‫- هیچی
‫یک مشکل فنیه. ‫بیا داخل
‫من؟
‫ببخشید که ریخت و پاشه
‫- اینهمه کتاب... ‫- دارم روی تزم کار می‌کنم
‫حتما کلی کار می‌بره
‫آره. بنشین
‫گمونم بهتره برم خونه
‫یک دقیقه هم نمی‌شه. ‫یک مشکل فنیه
‫تکون نخور
‫می‌شنوی؟
‫می‌شنوم
‫وقتی می‌گم "دوستت دارم"
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫وقتی می‌گم
‫"می‌خوامت..."
‫"الآن می‌خوامت، دوستت دارم"
‫هنوز صدام رو می‌شنوی؟
‫خیلی شرمنده، الآن فهمیدم
‫خانم؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫ببخشید، من یک‌کمی بی‌نزاکت ام
‫نه، ‫تقصیر منه. حتما ما مزاحم کارت شدیم
‫آره. اما خیلی ساده ‫می‌شه جبرانش کرد
‫اجازه بدید به‌تون سر بزنم
‫حتما. ‫مارتین خوشحال می‌شه
‫چرا لآن نه؟
‫نمی‌دونم چی بگم
‫آب‌نبات آوردم. ‫مثل تو آهنگ
‫- کدوم آهنگ؟ ‫- بیخیالش
‫و کوکی شکلاتی. ‫امیدوارم شکلات دوست داشته باشی
‫خیلی ندارم، ‫اما اگه تو دوست داری داشته باشم...
‫درسته، مهم اینه که من چی دوست دارم
‫البته
‫تو روس هستی؟
‫آرژانتینی ام
‫مارتین دنبال کار بود
‫او یک سرنخ داشت
‫برخلاف معمول ‫نامه دوشنبه
‫شامل پیغام عجیبی بود
‫"خیابان ماستریشت رو امتحان کن".
‫بی درنگ، ‫و بسیار عادی‌انگارانه
‫مارتین تصمیم گرفت ‫اعلامیه‌هایش را در آن حوالی بچسباند
‫گویی که داشت ‫از دستورات پیروی می‌کرد
‫سلام! منم!
‫چه خواستنی شدی
‫حتی خواستنی‌تر
‫باید یک‌چیزی به‌ت بدم
‫دوستم نداری؟
‫معلومه که دارم. ‫بیشتر از همیشه
‫خب؟
‫یک ‌کار بدی کردم
‫اونقدرها هم بد نیست
‫با پیوتر خوابیدم، ‫همین همسایه بغلی
‫همون دانشجوی ترمودینامیک؟
‫به‌م آب‌نبات و شکلات داد...
‫خیلی خوب بود
‫مطمئنم
‫وقتی گفت بیا عشق‌بازی کنیم
‫خواستم مودب باشم
‫فقط برای اینکه مودب باشم
‫البته که درک می‌کنم
‫من رو می‌بخشی؟
‫معلومه
‫کار بدی نکردی که
‫او هم همین‌طور
قابل درکه
‫برای صبحونه دعوتش می‌کنیم
‫دوست‌های خوبی می‌شیم
‫نگاه کنم اذیت می‌شی؟
‫دوست دارم کار کردن بقیه رو ببینم
‫از آخرین‌ تغییر دکورتون چقدر گذشته؟
‫اِ... خیلی ساله
‫از وقتی شوهرم مُرد
‫یعنی، از وقتی که خبر مرگش رو شنیدم
‫قصه‌ش درازه
‫خیلی بداقبالی آوردین
‫روزگاره دیگه
‫نه، نیست
‫زندگی پر از لذت و شگفیته، ‫خیلی زیباست
‫من از زندگی لذت می‌برم
‫بهرحال، چاره‌ای هم نیست
‫ببخشید. احمق‌بازی درآوردم
‫- نه بابا ‫- دوست داری کار کردن بقیه رو ببینی
‫و من این‌جا بیکار وایستادم
‫نوشیدنی می‌خواهی؟
‫نباید بنوشم
‫قبلا نوشیدنی می‌زدم... ‫اما الآن ترک کردم
‫سسیل دوست نداشت.
‫پس اجازه نمی‌ده بنوشی؟
‫نه، بحث این نیست
‫من کمی شامپانی خنک دارم
‫شامپانی اصل نیست...
‫پس فقط یک قلپ
‫بازش کنم؟
‫خواهش می‌کنم
‫کی بودش؟
‫طبقه رو اشتباهی اومده بود
‫نوش!
‫سالها بود که با هیچ مردی مشروب نزده بودم
‫یعنی مرد جوان
‫جوان و جذاب، مثل تو
‫ساعت از نیمه‌شب گذشت ‫پیش از آنکه مارتین به خانه برسید
‫سسیل تمام عصر را ‫چشم‌انتظار بود
‫او تماسی از یک فرد ناشناس ‫داشت
‫به او گوشزد شد تا ‫با شرکت واردات-صادراتی که
‫پیشنهاد شغلی ثابت، با دستمزد خوب به او ‫داده است تماس بگیرد
‫گرچه اخبار مارتین،
‫به مراتب ناامیدکننده‌تر بود
‫باید یک‌چیزی به‌ت بگم
‫دوستم نداری؟
‫معلومه که دارم
‫از همیشه بیشتر دوستت دارم
‫تو با یکی دیگه خوابیدی
‫رو چه حساب؟
‫نمی‌دونم
‫به دلم افتاد
‫خانمه خیلی تنهاست، خیلی مهربونه
‫وقتی به زبون آورد نتونستم ‫روش رو زمین بندازم
‫خوب کردی، عشقم
‫می‌شه من رو ببخشی؟
‫حتم دارم که زن خوبیه
‫تو که کار بدی نکردی. ‫او هم همین‌طور
‫قربان، پس از مشاوره تخصصی
‫با والدین‌مان در لوکزامبورگ، ‫و در نظر گرفتن منافع اخیرمان
‫می‌توانیم توسعه کارخانه‌مان را ا
‫در جهت خدمت به بازار شرق اروپا، در نظر داشته باشیم:
‫جمهوری چک، لهستان، ‫مجارستان، رومانی
‫چنان که تقاضاها در خصوص فراوری‌کننده‌های ‫ماشینی سیفی‌جات
‫درحال افزایش است
‫قشنگ معلومه تجربه نداری
‫یاد می‌گیرم، مادام
‫شک ندارم که می‌گیری
‫معرف تو کسیه که من خیلی به‌ش علاقه دارم
‫راستی؟
‫ممکنه بپرسم، کی؟
‫ترجیح می‌ده گمنام باقی بمونه
‫متوجه ام
‫دوستش دارم
‫خام‌دستی شیرینیه
‫نظرت چیه، عزیز دلم؟
‫تو همیشه کلمات درست رو پیدا می‌کنی
‫شیرین و خام‌دست
‫فراوری‌کننده‌های ماشینی سبزیجات
‫آب‌میوه‌گیری برقی مرکبات، ‫رنده-زنجبیل، به شرط اینکه...
‫بگو ببینم، ‫حالا که این‌قدر پرطراوت و نازنینی
‫حتما دوست‌پسر داری؟
‫نامزد دارم، مادام. ‫پاییز عروسی می‌کنیم
‫معرکه‌ست
‫همونی که می‌خواستیم
‫دوست‌پسرت چی، او هم...
‫قدر تو شیرین و دست‌پاچلفتیه؟
‫نمی‌دونم، مادام. ‫پسر خوبیه
‫خیلی دوست داریم ببینیمش
‫دیر کردی
‫برات چند شاخه گل آوردم
‫دوستش دارم... چقدر شیرینه
‫از طرف دوست‌دخترمه
‫دوست‌دخترت؟
‫بله
‫ذائقه‌مون یک‌جوره
‫دوستش داری؟
‫خیلی. ‫پاییز عروسی می‌کنیم
‫از ماجرامون خبر داره. ‫به نظرش تو خیلی شجاعی
‫کاشکی باهم دوست بشید
‫عکسش رو برات آوردم
‫چه‌کارش کنم؟
‫گفتم شاید خوشت بیاد
‫راستی؟
‫اشتباه کردم؟
‫آره
‫خیلی؟
‫آره
‫چرا؟
‫حماقت هم حدی داره!
‫من، خیلی احمقم
‫خوشحالم که این‌جوری می‌گی
‫به‌ت توهین کردم؟
‫چی فکر می‌کنی؟
‫حق با سسیله. من این‌قدر احمقم ‫که تو همه‌چی گند می‌زنم
‫همیشه حق با اونه
‫جلوش رو نگرفتی؟
‫تو چرا این‌قدر رسمی هستی؟
‫سسیل این‌جوری ترجیح می‌ده
‫در مورد من باهاش حرف زدی؟
‫طبیعتا. اول به ‫نظرش خیلی بامزه اومد
‫بعد نظرش عوض شد
‫غافلگیر شدی؟
‫معمولا خیلی مدارا می‌کنه
‫راستی؟
‫همدیگر رو می‌شناسید؟
‫نه آن‌چنان
‫کاری از دستم برمی‌آد؟ ‫برای معذرت‌خواهی؟
‫باهام عشق‌بازی کن
‫حتما. ‫اما این دیگه بار آخره
‫ممنون. می‌دونم
‫اما می‌تونیم به دوستی‌مون ادامه بدیم
‫فکر نکنم
‫و شغلی که قولش رو به‌م دادی چطور؟
‫گمون نکنم
‫حالا عشق‌بازی کنیم؟
‫آره
‫بابت گل‌ها هم ممنون. ‫گل‌های نازنینی ان
‫می‌خواهیم یک فرصت به‌تون بدیم
‫خیلی به درد زندگی آینده‌تون می‌خوره
‫به زندگی‌تون تو قالب یک زوج جوان
‫ما عاشق زوج‌های جوان هستیم
‫خیلی زوج می‌شناسید؟
‫قبلا می‌شناختیم
‫دیدن آدم‌های مسنی که از ‫جوان‌ها خوششون می‌آد جالبه
‫همون‌جور که گفتی...
‫ما فقط با همسن‌وسال‌های ‫خودمون سر و کله می‌زنیم
‫ماجراجویی هم دارید؟
‫ماجراجویی، نه آن‌چنان
‫تو سردابه‌ها مهمونی می‌گرفتیم
‫عاشقشم
‫بابت این بی‌ملاحظگی ‫پوزش می‌خوام...
‫شما با زوج‌های دیگه هم
‫آشناییت دارید؟
‫خیلی به ندرت
‫ما خیلی محتاط هستیم
‫از احساسات شهوانی واهمه دارید؟
‫نه، ‫احساسات شهوانی برای حفظ هماهنگی رابطه ما واجبه
‫چی فکر می‌کنی، مارتین؟
‫موافقم، سسیل
‫کم‌کم دارن به نظرم اعصاب‌خردکُن می‌آن
‫اما شما جوانید و آزاد
‫ما باهم هستیم. ‫درسته، مارتین؟
‫گاهی همین مردم رو اذیت می‌کنه
‫مردم احمقن، ‫اما من به‌این خاطر ازشون بدم نمی‌آد
‫نمی‌تونم تحمل کنم
‫حرف اشتباهی زدیم؟
‫اصلا
‫تصمیم داشتیم شب این‌جا بمونیم
‫صحیح
‫اشتباه کردیم
‫چرا؟ شب جای دیگری موندن به نظر جالب می‌آد
‫بهرحال دیروقته. ‫مترو تعطیل کرده
‫یک‌بار با چهار تا از دوستان خوابیدیم. ‫چقدر هم درخشان خوابیدیم
‫سر ذوقتون آورد؟
‫- آورد، مارتین؟ ‫- کلی مشروب زده بودم
‫الآن دیگه لب نمی‌زنم
‫مست که می‌کرد از این رو به اون رو می‌شد
‫آدم پستی می‌شدم. ‫حالا لب به مشروب نمی‌زنم
‫داریم وقتمون رو تلف می‌کنیم
‫اگه بخواهید ما می‌مونیم. ‫خیلی دوسْت داریم، راستی‌راستی
‫چی فکر می‌کنی، مارتین؟
‫موافقم
‫حرف بدی زدم؟
‫تو خیلی نازنین هستی
‫هر دوتون جذابید، ‫اما سکسی نیستید
‫راستی؟
‫قبلا هم به‌مون گفتن، ‫یادته؟
‫ببخشید. من باید بابت یک فکری به حال شوهرم بکنم
‫خواهش می‌کنم، راحت باشید
‫روز بعد دوشنبه بود
‫غافلگیری ناخوشایندی در راه بود
‫- مطمئنی که چیزی نبود؟ ‫- آره
‫ولی امروز یک دوشنبه عادیه دیگه
‫شاید کسی بَرش داشته؟
‫کسی که این‌جا همچین کاری نمی‌کنه، هان؟
‫کاش همچین حرفی نزده بودم
‫- می‌شه من رو ببخشی؟ ‫- معلومه که می‌شه
‫بیا غذا بخوریم
‫زمستان در راه بود
‫ولی آن‌ها به طریقی می‌دانستند
‫کسی برای نجات می‌آید
‫و بار دیگر ‫تقدیر همانی شد که می‌باید
‫دوشنبه روزی، سر و کله پاکت نامه پیدا شد
‫پس از باز کردن آن، کاشف به عمل آمد ‫که حامی‌شان مُرده
‫و در وصیت‌ خود از آن‌ها غافل نشده است
‫پای یک شرط وسطه
‫فقط یکی...
‫خونه یک خدمتکار پیر داره
‫نباید اخراجش کنید
‫روز بعد ‫آن‌ها به شاتو نقل مکان کردند
‫آن‌ها به سادگی ‫در نقش جدید خود فرو رفتند
‫و آن را مثل یک طوفان ‫یا یک روز گرم زمستانی، طبیعی انگاشتند
‫آن هم با عیش و عشرت ‫و ترس و لرز
‫خودشه؟
‫آره انگاری
‫قبلا یک‌جایی دیدمش
‫قیافه‌ش آشنا می‌زنه
‫به نظر آدم خوبیه
‫دیر نبود که دریافتند ‫سیمای محزون راهنمایشان
‫تنها با شنیدن صدای زنگ
‫شاد می‌شود، ‫و آن هم نه هر زنگی
‫زنگ او
‫زنگ برای چی؟
‫شاید برای صدا زدنت؟
‫عاشق فریاد زدنم
‫مرگ بر مدرنیته!
‫این دفعه مطمئن ام
‫درخشانه!
‫بیا جشن بگیریم
‫دو تا برندی الکساندر می‌خواهیم. ‫بهونه سور و ساتمون جور شده
‫می‌خواهیم بچه‌دار بشیم!
‫یک شب، ‫خسته و کوفته، در کار استراحت بودند
‫سه روز بعد
‫بیدار شدند
‫گوش‌به‌زنگ رو صدا کن: ‫سردرد دارم
‫منم...
‫خماری که نیست...
‫شاید به‌خاطر قهوه‌ست
‫آسپرین نیاز دارم
‫زنگ کجاست؟
‫نیازی نیست. همین‌جاست
‫چی؟ بدون زنگ؟
‫حالا یک امتحانی بکن
‫زده به سرت
‫هی زنگوله!
‫طولی نکشید که تازه-عروس‌وداماد فهمیدند ‫که خدمتکار
‫تنها از صدای زنگ اطاعت می‌کند
‫اما بیش از پیش، ‫بنای بازی قایم‌باشک را گذاشته بود
‫به زودی، او موجبات آزارشان را فراهم ساخت
‫زنگوله!
‫بازی خدمتکار به راستی عجیب بود
‫هفته‌های پی‌درپی غیبش می‌زد
‫و کم‌حرف و کم‌حرف‌تر می‌شد
‫احساسی جدید
‫بر زندگی روزمره آن‌ها سایه افکند
‫احساسی که نمی‌شد اسمی رویش گذاشت
‫اما ما از آن آگاهیم. ‫آن‌ها ترسیده بودند
‫دومرتبه سردرد شدم
‫- من نشدم ‫- خوش به حالت!
‫فهمیدم چی شد. به‌خاطر ‫شیره. به شیر لب نزدم
‫مُسکّن توشه؟
‫آره گمونم
‫چرا؟
‫شب‌ها این‌جا یک خبرهاییه
‫بدجنس که می‌شی هیچ خوشم نمی‌آد
‫یک هفته بعد، دوباره اتفاق افتاد
‫سسیل دو شبانه‌روز خوابید. ‫مارتین نه
‫اون روس‌ها رو گیرشون می‌آریم!
‫سسیل؟ شنیدی؟
‫چی؟ ‫می‌خواهی عشق‌بازی کنی؟
‫نه. گوش کن
‫اگه نمی‌خواهی عشق‌بازی کنی، ‫بگذار بخوابم
‫گوش کن
‫کجا می‌ری؟
‫به‌ت که گفتم باهوش ان
‫روزگاره دیگه! ‫راستی که زندگی محشره!
‫شگفتی‌های زندگی تمومی نداره
‫هیچوقت تمومی نداره؟
‫یک‌کم وا بده
‫داره گیجم می‌کنه. ‫به من فرصت یک کلمه حرف زدن نمی‌ده
‫او کیه؟
‫یک دوست قدیمی
‫گوش کن، لوک...
‫این‌جوری صدام نکن! ‫لوک وجود خارجی نداره
‫متاسف ام
‫- حالا، بگیر یک‌کم بخواب ‫- بخوابم؟
‫بخوابم؟ این‌جا؟ ‫امکان نداره!
‫این‌جا بوی مرگ می‌ده! ‫هیچ از جک و جوان‌ها خوشم نمی‌آد
‫مُدرن تشریف دارن!
‫مگه چه اشکالی داره؟
‫بوی گه می‌دن!
‫تو بوی چی می‌دی؟
‫من؟
‫من مظهر زندگی ام، همین و بس
‫زندگی و دیگر هیچ
‫من هیچوقت کامروا نبودم. ‫تو همیشه کامروا بودی! همیشه!
‫- خفه بمیر! ‫- باشه
‫تا فردا وقت داری
‫یعنی ممکنه... ‫ممکنه که...
‫به فاجعه ختم بشه؟
‫آره
‫خدای بزرگ! ‫چه‌کار می‌کنی؟
‫همون‌جور که داشتم می‌گفتم، ‫این ماجرا می‌تونه به یک فاجعه ختم بشه
‫درسته
‫اگه می‌خواهی خودت رو به مردن بزنی
‫و با آواره‌ها دمخور بشی، ‫مشکل خودته
‫من به قدر کافی کشیدم. ‫تا فردا وقت داری
‫فهمیدی؟
‫چی فکر می‌کنی؟
‫آخر این قصه چجوری تموم می‌شه؟
‫- جور بدی ‫- چرا؟
‫محض تنوع. ‫قصه‌ها همیشه پایان خوشی دارن
‫درست نیست!
‫چرا، هست
‫از اون مُدرن‌هاش رو در نظر بگیر
‫می‌تونیم قتل‌عامشون کنیم
‫توی جنگل دفنشون کنیم
‫و جشن بگیریم. والسلام! ‫پایان خوش و این‌ حرف‌ها
‫کی کلکش رو بکنیم؟
‫کار به سرانجام رسید
‫بدون پشیمانی رفتند
‫و زندگی ‫با توام با مشکلات مالی معمولی
‫و لحظات ‫بیش از اندازه شاد خود را از سر گرفتند
‫اما دیر یا زود، ‫می‌فهمیدند
‫خدمتکار آن‌ها را تعقیب می‌کند ‫تا طلبش را زنده کند
‫اما کدام طلب؟
‫من مالک بودم
‫همونقدر ارباب بودم که خدمت‌کار
‫شما از شناختن من عاجز بودین
‫باید باگذشت باشم
‫باید برای تامین نیازهای اولیه ‫یک مققری ماهانه به‌تون بدم...
‫اما در عوضش چیزی می‌خوام
‫هرچی که باشه!
‫- بچه‌تون رو ‫- بچه‌م!
‫دخترم!
‫نگران نباشید
‫به خوبی ازش نگه‌داری می‌شه
‫خودم باید بزرگش کنم
‫شما خیلی بامحبت هستید
‫نهایت لطف شماست
‫آن‌شب، خدمتکار ‫فرزند نورسیده را
‫پشت در خانه ماریا گذاشت
‫پلاک 38آ، خیابان ماستریشت
‫لوک آلاماند 70 سال دارد
‫به تازگی‌ها با ششمین همسرش ازدواج کرده
سن او 38 سال از آلاماند کم‌تر است
‫یک لحظه
‫برای شماست
‫این نامه برای شماست. ‫بازش کردم
‫همسر سابق، دختر، و خواهرهاتون ‫سه‌شنبه از راه می‌رسند
‫الیتالیا، 1.30
‫چی؟
‫مسئله‌ایه؟
‫نه، نه...
‫گفتی، سه‌شنبه؟
‫آره، فردا
‫لوک آلاماند،, ‫تاجر نابغه
‫با شگفت‌انگیزتری خبر عمرش ‫روبرو شد
‫راضی شدی؟
‫نه
‫می‌خواهی 3 تا اتاق رزرو کنم؟
‫شاید خودشون 3 اتاق رزور کرده باشن؟
‫شاید
‫باهاشون حرف زدی؟
‫زنگ بزنیم؟
‫نمی‌دونم
‫نمی‌دونی؟
‫حالت خوبه؟
‫نه. راستی نه!
‫حالم خوب نیست
‫اگه بخواهی، من می‌رم فرودگاه
‫نمی‌تونی. ‫نمی‌آن
‫راستی؟
‫نمی‌آن، چونکه اصلا وجود خارجی ندارن
‫از خودم درآوردم‌شون. ‫آسون‌تر بود
‫- هیچ‌کدومشون؟ ‫- هیچ‌کدوم
‫خب حالا وجود دارن
‫آره انگاری. ‫اما کی خبردار می‌شد؟
‫همه...
‫از همسر سابق و خواهرت باخبر ان
‫خواهر ناتنی
‫ببخشید، آره
‫باخبر بودن مردم کجاش عجیبه؟
‫حالا فهمیدم
‫واقعا؟
‫آره گمونم
‫من نمی‌فهمم
‫هیچ‌کدومشون وجود ندارن؟
‫نه، هیچ‌کدوم
‫و خودت از خودت درآوردی‌شون؟
‫زندگی من پیچیده‌ست
‫آخه کی می‌خواست که اون‌ها وجود داشته باشن؟
‫یک چندصد نفری... ‫دشمن‌هامون
‫نمی‌فهمم چرا
‫تا چند هفته پیش
‫این خانواده فقط حکم ‫یک بهانه رو داشت
‫یک توجیهی برای جیم شدن
‫حالا گول‌زنک‌تر هم شد. ‫من پرداختی داشتم...
‫جابجایی‌ها...
‫گُندهْ گنده؟
‫تا دلت بخواد!
‫اگه این خانم‌ها وجود نداشته باشن، ‫آفتابی نمی‌شن
‫مطمئن نیستم
‫حالا چه می‌کنی؟
‫تو این مقطع
‫این سه خانم ماموریت ‫خیلی شسته و رفته‌ای دارن
‫وجود خیلی چیزها
‫به عدم وجود اون‌ها بستگی داره
‫چطور ممکنه؟
‫دست‌کم نیم ساعت وقت ‫می‌خوام تا توضیح بدم
‫و از بخت بد وقت ندارم. ‫پس، خدانگه‌دار
‫نه. صبر کن
‫آب پاکی رو بریز روی دستم. ‫جنگ A1 در کار نیست؟
‫A1، A2، A3... شاید هم 4
‫مالزی پیروزه؟
‫و سنگاپور و نیوزلند
‫این سیاست قوی فرانسه نیست؟
‫البته که هست. منطقیه
‫باید ناپدید بشن
‫به یک راه حل برازنده فکر کن، خب؟
‫لوک آلاماند به خانه رفت
‫احساس ناخوشی کرد و گرفتار میگرن شد
‫عجیب اینکه، صدای همسرش را نمی‌شنید
‫که خود را ‫برای یک کنسرت خیریه در حمایت از
‫کودکان جنگ‌زده آفریقایی، آماده می‌کرد
‫در اتاق نشیمن
‫او همسرش را, ‫که ستاره 32 ساله‌ خوانندگی بود
‫و از قضا در کارهای هوگو ولف تبحر داشت
‫در آغوش نوازنده‌ی ‫پیانوی همراهی‌کننده‌ش یافت
‫ببخشید
‫خیال کردم داری تمرین می‌کنی
‫نه، لوک
‫منم که باید عذرخواهی کنم
‫رفتار من جای هیچ توجیهی نداره
‫متوجه ام
‫لوک مثل یک خواب‌گرد ‫به اتاق خواب رفت
‫به یک بشقاب ‫شاه‌بلوط شکری برخورد
‫و بی‌درنگ ته آن را درآورد
‫به دنبال یک یادداشت گشت
‫و چشمa به این کلمات خورد:
‫کارلوس کاستاندا
‫کودکی در گوشش زمزمه کرد:
‫"کاست"، پراکندگی، "کاستا
‫"کاستانیه"، پاکدامن
‫شاه‌بلوط، "تانیه"
‫زنگ به صدا درآمد
‫سن، "اداد"
‫دادن، "دار"
‫این جناس‌های چندزبانی
‫رازی تراژیک را پرده‌پوشی می‌کنند
‫کاری داشتید، قربان؟
‫نه. یعنی، آره
‫به مادام بگو من رفتم بیرون
‫و احتمالا برای نهار هم برنگردم
‫ساعت 11:07
‫لوک آلاماند، بانک‌دار و تاجر اسلحه، ‫در خیابان پدیدار شد
‫بی‌هدف پرسه می‌زد، ‫یا دست‌کم خودش چنین می‌پنداشت
‫درواقع او یکراست
‫به سوی 38آ، خیابان ماستریشت، ‫در محله 11م می‌رفت
‫- تویی؟ ‫- بله که منم
‫سفر چطور بود؟
‫بدک نبود
‫چیزی فروختی؟
‫گمونم آره
‫آن‌چنان نبود. ‫گرچه بد هم نبود
‫پس می‌تونی پول رو بدی. ‫آپارتمان رو نو کردم
‫عجب!
‫به این می‌گن وسواس
‫تا حالا چندبار نو کردیش؟
‫هربار که تو رفتی
‫حالا می‌خوام برای یک ‫زمان طولانی همین‌جا بمونم
‫می‌خوام همین نزدیکی‌ها ‫یک شغل ثابت پیدا کنم
‫دلیلش رو نمی‌پرسم
‫دلم برات تنگ شد، ماریا
‫من هم همین‌طور. ‫شامپانی؟
‫آره، کْرِمان
‫باید حرف بزنیم
‫خیر باشه!
‫نامه‌هایی به دستم رسیده... ‫نامه‌های ناشناس
‫جدی؟ حرف حسابشون چیه؟
‫- می‌خواهی ببینی؟ ‫- نه. برای چی؟
‫تو یک زن دیگه هم داری
‫من؟
‫از نامه‌ها که این‌جور به نظر می‌آد
‫نامه‌های ناشناس...
‫کس دیگه‌ای رو زیر سر داری؟
‫من و این حرف‌ها! برای چی می‌پرسی!
‫خب من اغلب نیستم... ‫تو تنهایی...
‫یک‌روز، این کار رو می‌کنم
‫واقعا دلم برات تنگ شده
‫خیلی؟
‫از دیوارها خوشت اومد؟
‫نمی‌دونم
‫گمونم آره
‫خوابیدی؟
‫خودت رو به خواب نزن. ‫می‌دونم بیداری
‫بگذار بخوابم، مامان
‫فردا کلاس دارم. ‫دست از سرم بردار
کلاس؟ کلاس چی؟
‫انسان‌شناسی منفی
‫بیا یک‌بار برای همیشه ‫تکلیفمون رو روشن کنیم
‫زده به سرت مگه؟
‫می‌شناسیش؟
‫نه. کیه؟
‫معشوقه‌ت
‫خوشگله
‫راستش رو بگو
‫- یک سکه به‌م بده ‫- چی؟
‫بده در راه خدا...
‫چی؟
‫یک سکه برای یک مرد گرسنه
‫چی؟
‫هر سکه‌ای باشه خوبه، یک سکه
‫یک سکه، قبل اینکه خونت رو بریزم، جنده‌خانم!
‫سکه، یک سکه...
‫یک سکه می‌خوام
‫یک سکه بدید یا اینکه... ‫یک سکه به‌م بدید
‫بیا
‫چه‌کار می‌کنی؟
‫سکه می‌خواستی دیگه. ‫خودت خواستی
‫- دوباره به خواب‌گردی افتادم ‫- من رو ترسوندی
‫حتما همینه
‫قبلا خواب‌گردی می‌کردم...
‫می‌تونم تموم شب پرسه بزنم
‫راستی که من رو ترسوندی
‫عشق طفلکیم، عشق طفلکیم
‫نه، نه،...
‫عجب احمقی ام
‫روز بعد، متئو استرانو ‫با کیف کوک از خواب بیدار شد
‫چه خواب خوشی کردم
‫چه خوبه که هیچ ‫تکلیفی روی دوشم نیست
‫متئو، بیا این‌جا
‫اون‌جاست
‫کی؟
‫تعقیبم می‌کنه
‫خوشتیپ هم هست
‫شوخی گرفتی ها!
‫این همون آدم پشت نامه‌هاست
‫مطمئنی؟
‫البته که نه
‫بعدا می‌بینمت
‫ترسیدی؟
‫یک‌کم
‫پروفسور ویکرز ‫اطراف خود را وارسی کرد
‫نه می‌دانست کجاست، و نه می‌داست ‫چرا در آپارتمانی چنین عجیب است
‫به سوی خانه شتافت
‫از وقتی لوک آلاماند خانه را ترک کرده بود ‫24 ساعت می‌گذشت
‫متئو استرانو ‫روانه سفری دیگر شده بود
‫و پروفسور ویکرز ‫به اقامت‌گاه سابق خود بازمی‌گشت
‫که اکنون در اختیار تانیا، معشوقه‌ش، بود،
‫قید گدایی رو زدی؟
‫آره
‫چی می‌خواهی؟
‫می‌خواهم برگردم خونه
‫نمی‌دونم چی بگم
‫بگو آره
‫نگران نباش. ‫چیز بیشتری نمی‌خوام
‫خیلی به‌ت فکر کردم
‫من هم همین‌طور
‫بالکل فراموشت کرده بودم...
‫تا اینکه نامه‌ها به دستم رسید
‫- راستی؟ ‫- تهدیدهای سربسته...
‫بعد دیگه آن‌چنان هم سربسته نبود. ‫گمونم بدونم کار کیه
‫کی؟
‫حدس بزن. همسر سابقم
‫کار ما تمومه، می‌دونی. ‫دیگه تموم شده
‫نمی‌دونستم
‫خوشحالم برگشتی
‫بگو که خوشحالی
‫خیلی خیلی خوشحالم
‫خیلی چیزها این‌جا عوض شده
‫حالا پیشخدمت دارم. ‫سر و سامون گرفتم
‫خبرش می‌کنم
‫اسمش آسونتاست
‫از زیارتتون خوشحالم، آقا
‫ایشون پروفسور ویکرز هستن. ‫تعریفشون رو کردم
‫مادام خیلی تعریف شما رو کردن
‫چی شده، ژرژ؟
‫آقا خیلی کم‌صحبت هستن
‫نه همیشه
‫مادام، این‌جا...
‫ژرژ!
‫آسونتا بعدا ترتیبش رو می‌ده
‫حرف بدی زدم؟
‫یعنی چه؟ ژرژ!
‫ساعت 12:20، در خانه پروفسور ویکرز
‫وقتی خدمت‌کار کم‌حرف
‫روانه آپارتمان نورچشمی‌هایش شد
‫ببین کی این‌جاست!
‫سلام...
‫نگران شما بودیم، ‫اوضاع عجیب غریب شده
‫خدمتکار نهار پخت
‫بعدتر، ترتیب نظافت آپارتمان را داد
‫نکن!
‫خیلی شیرینه
‫تا ساعت 8 برنمی‌گردم
‫می‌تونی بعدازظهر رو مرخصی بگیری
‫حالا که رفته، باید حرف بزنیم
‫نامه‌های عجیبی به دستم رسیده ‫نامه‌های تهدیدآمیز
‫اول خیال کردم کار تو باشه
‫حالا فهمیدم که نیست، نه؟
‫بگو که نیست
‫بگو که تو کارلوس نیستی
‫کارلوس؟
‫ساعت چنده؟
‫6 عصر
‫لوک آلاماند ‫روانه دفترش شد
‫صبر کن
‫می‌دانست که وقتی برای تلف کردن ندارد
‫کجا بودی؟
‫نمی‌دونم
‫حالم خوب نیست
‫زنت دنبالت می‌گشت. ‫حالش خرابه
‫متاسف ام
‫یک‌چیزی دارم که انتظارت رو می‌کشه
‫راستی که نابغه‌ست!
‫می‌دونم که از روانکاوی متنفری
‫او هم می‌دونه
‫فقط می‌خواد به عنوان یک دوست
‫باهات حرف بزنه
‫واجبه؟
‫آره گمونم
‫خب پس...
‫برای اولین بار
‫لوک آلاماند ‫به ملاقات با یک روانشناس رضایت داد
‫آن هم نه هرکسی...
‫که لوکا آگوستای معروف
‫او سیمنار برگزار می‌کرد، ‫رهبر سمفونی بود
‫و در پارلمان اروپایی صاحب کرسی
‫چیزی نگو. ‫این‌بار من حرف می‌زنم
‫به گمونم غافلگیر شدی
‫چیزی نگو
‫شنیدم روانپزشک‌ها فقط گوش می‌کنن
‫سوال می‌کنن و یادداشت برمی‌دارن
‫من این‌جوری نیستم. من از ‫پرونده-مراجعین استفاده می‌کنم
‫پرونده‌ها رو تفسیر می‌کنم
‫پرونده‌ت رو نشونم بده
‫تا به‌ت بگم کی هستی
‫پرونده‌خوانی برای همه کاربرد نداره. ‫برای شما...
‫چرا
‫اما، اول از همه، تبریک!
‫دیروز و بخشی از دیشب رو ‫مشغول خواندن شیوه شما بودم
‫کار شما...
اندازه تمام کارهایی که تا حالا دیدم پزجزئیاته
‫تصور کن!
‫سه تا زن رو آفریدی، ‫و حالا هر سه‌شون وجود دارن
‫از پس آوردن اون‌ها به ‫زندگی براومدی. دست‌مریزاد
‫تمام جزئیات باورکردنیه
‫حتی همین امروز صبح ‫از فرودگاه آوردمیشون
‫چرا؟
‫تا ملاقاتشون کنیم
‫حالا این‌جا رو باش... ‫سه تاشون اون‌جا بودن!
‫نمی‌شه که همچین شه!
‫توصیف شما دقیقا با 3 ‫مسافر جور درمی‌اومد
‫البته، ‫همدیگر رو نمی‌شناختن
‫اما، دست‌خوش!
‫ممنون
‫جدی می‌گم
‫ببخشید... ‫این دیگه خارج از توان منه
‫متوجه ام
‫به خوندن پرونده شما ادامه می‌دم. ‫اما یادتون باشه...
‫شما بیمار نیستید. برعکس
‫شما صحیح و سلامت هستید
‫نگاه کن...
‫تمام شخصیت‌های این روزنامه
‫یک مصیبت واحد دارن
‫وزرا، پیانیست‌ها، بوکسورها...
‫اسمش رو می‌گذارید بیماری...
‫من می‌گم...
‫این بهای موفقیته، ‫نشان اینه که شما به طبقه نخبگان تعلق دارید
‫یک‌بار دیگه، ‫تبریکات من رو پذیرا باشید
‫چرا دروغ گفتم؟ ‫مجبور که نبودم
‫چرا؟ آخه چرا؟
‫چی شده؟
‫چیزی نیست، عشقم. ‫خواب دیدم
‫خواب همیشگی؟
‫بدتر
‫اولش فقط یک کابوس دیگه بود
‫تو کنسرت گذاشته بودی، ‫یک‌چیزی رو که خیلی خوب بلد بودی می‌خوندی
‫بعد زبونت بند اومد
‫من رو مابین جمعیت دیدی
‫و گفتی
‫لوک، ‫می‌شه بیایی بالا و جای من بخونی؟
‫من ترسیده بودم... ‫قطعه رو بلد نبودم
‫یک‌باره، ‫حس کردم مجبورم یک لالایی رو بخونم
‫که مادرم برام زمزمه می‌کرد
‫توی خواب، ‫مجبور بودم کلمات این لالایی رو عوض کنم
‫پس عوضشون کردم و خوندم
‫یک‌چیزی مثل این ‫"جنده‌هه جرواجر شد".
‫تا مدتی، ‫به خوندن همچین چیز قبیحی ادامه دادم
‫اما می‌دونستم قراره چوب
‫تک‌تک اون حرف‌های رکیک رو بخورم
‫خیلی زود فهمیدم که باید چه مکافاتی بکشم
‫داشتم قابلیت فرانسوی ‫حرف زدن رو از دست می‌دادم
‫پس گفتم
‫همینه، پیرمرد. همینه... ‫دیگه نمی‌تونم فرانسوی حرف بزنم
‫پس شروع کردم به قبیح‌خوانی به ایتالیایی، ‫به فکر راضی کردن بقیه بودم
‫اما تو لبخند به لب داشتی و می‌گفتی
‫دروغ‌گو... دروغ‌گو
‫تو هیچی نیستی جز یک دروغ‌گو
‫کجایی؟
‫اسمت چیه؟
‫"کاستا"
‫پاکدامن (با تلفظی نزدیک به کاستا)
‫شاه‌بلوط
‫لوک آلاماند ‫در حالی به طرف رود می‌رفت
‫که احساسات متناقضی او را در تسخیر خود داشت
‫جناس‌ها در سرش می‌چرخیدند
‫‌ناگهان، بچه‌ای، ‫مربوط به زمانی دیگر، پدیدار شد
‫لوک سعی داشت از او چشم‌پوشی یکند
‫اما چرا نگرانی؟ ‫کس دیگری نمی‌تونه ببیندش
‫خیلی ساله که هم‌دیگر رو ندیدیم
‫این‌جا چه می‌کنی؟
‫دیدمت، عقبت اومدم
‫تنهایی؟
‫من همیشه تنهام
‫پسر خوبی باش، برو خونه و بخواب. ‫من باید فکر کنم
‫هرچی تو بگی، عزیزم. ‫به‌هرحال از کف خودت می‌ره
‫چی؟
‫چیزی که می‌خواستیش
من چیزی می‌خواستم؟
‫آره، عزیز دلم. آوردمش. ‫بفرما
‫نمی‌دونم چطوری ازت تشکر کنم
‫بگو دوستم داری
‫البته که دارم، کارلیتوس
‫دوستت دارم
‫کارلیتوس نه، کارلوس. ‫من دیگه بزرگ شدم
‫ممنون، کارلوس
‫خداحافظ، عزیز دلم
‫در همین حال، ‫سسیل به کافه‌ای رفت
‫که بنا داشت غریبه‌ای را ‫در آن ملاقات کند
‫ااا تویی!
‫این‌وقت و اون‌وقت
‫می‌تونیم یک گپی بزنیم
‫آره، گمونم.
‫چی می‌خوری؟ ‫من منتظر یکی ام که دیر کرده
‫من هم قرار دارم اما...
‫دیر کرده؟
‫نمی‌دونم
‫تا حالا ندیدمش
‫قرار کاریه؟
‫شک دارم
‫نظری ندارم
‫ببینم اگه درست فهمیده باشم
‫با یک غریبه قرار داری
‫آره
‫چجور آدمیه؟
‫نمی‌دونم. او من رو می‌شناسه
‫فهمیدم. به‌ت نامه داده
‫تقریبا هرروز
‫تهدید، قول و قرار...
‫پس می‌شناسیش!
‫فهمیدم... کار تو بود
‫معلومه که نه
‫ولی جفتمون منتظر یک نفریم
‫متاسفم
‫معمولا فال‌گوش نمی‌ایستم
‫ولی گمونم منتظر یک نفر باشیم
‫شاید هر چهار نفرمون!
‫نگاه کن
‫آخرین نامه‌ش
‫"اگه می‌خواهی از شوهرت بدونی
‫"ساعت 8 بیا کافه د لا نِیشِن
‫"تنها" امضای کارلوس
‫عجیبه. ‫دست‌خط‌ها فرق داره
‫مال من رو نگاه. ‫دست‌خطش بچه‌گونه‌ست
‫همون‌جور که حدس زدم. ‫او هم تو همین موقعیته
‫سلام
‫شب خوش
‫نمی‌دونستم هم رو ملاقات کردید
‫به لطف تو
‫منظورت چیه؟
‫به من ربطی نداره
‫من قرار دارم
‫هانز روگر، مظنون شماره 1، هم
‫به کافه ‫احضار شده بود
‫و او تنها فرد نبود
‫اسکاچ لطفا، با یخ
‫آب معدنی
‫آبجو، لطفا
‫متئو!
‫- ژرژ! ‫- لوک!
‫زنگوله‌ست!
‫زشته، سسیل!
‫ناسلامتی پدرته ها
‫- پدر من! ‫- آره
‫بابایی! نمی‌دونم چی بگم. ‫باید معذرت‌خواهی کنم
‫یک سکه، ‫بده در راه خدا
‫حالت خوب نیست، بابا
‫ما مراقبت هستیم
‫یک پنی به‌م بده
‫بابا، تقصیر منه
‫چرا بابا صدام می‌زنی؟
‫تو دختر منی؟ ‫مایه شگفتیه!
‫به همه می‌گم یک دختر دارم
‫ولی همچین آدمی وجود نداره
‫چی شده، بابا؟
‫بیا عسلکم... ‫بیایید کوچولوهای من
‫وقت غذا خوردنه
‫یک پنی، بده در راه خدا
‫تکون نخور!
‫معلوم بود همچین می‌شه. ‫من آماده ام!
‫- من هم همین‌طور ‫- من نیستم
‫من دو تا دارم
‫- ممنون ‫- حروم‌زاده!
‫کار از کار گذشت
‫چهار قاتل در محل مورد نظر ‫به یکدیگر ملحق شدند
‫پنجمی به کمین نشست. ‫او رئیس بود. تصمیم با او بود
‫تصمیمی که باید گرفته می‌شد
‫خطیرترین تصمیمی بود ‫که گروه با آن روبرو شده بود
‫چطور بود؟
‫بد نبود
‫خوشحال ام
‫این‌جا چه‌کار می‌کنی؟
‫عزیز دلم، یادت رفت ها
‫اسباب‌بازیم رو می‌خوام
‫ببخشید
‫امیدوارم که من رو ببری پیاده‌روی
‫معلومه. بیا
‫ممنون، عزیز دلم. ‫من عاشق پیاده‌روی ام
‫پس بجنب
‫فروشنده‌ی سیاح ‫متئو استرانو
‫پروفسور ژرژ ویکرز
‫خدمتکار زنگوله‌ای
‫لوک‌آلاماندِ بازرگان
‫و کودکی به نام ‫کارلوس کاستانو کامپانیله
‫همگی در تاریخ 30 آگوست، 1999 مُردند
‫در یک مکان، ‫در یک زمان
‫چرا که همگی‌شان ‫در یک جسم می‌زیستند
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.