..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دوست دارم بریون‌شده سروشون کنم
‫اینطوری طعمش بیشتر حس میشه
‫راویولی به همراه قارچ بولتوس یا قارچ دُنبَلان
بسته به فصل، قارچ دنبلا و قارچای وحشی یا قارچ هم میشه
‫همه اینا به کنار، یه کبوتر خوب هم باید پیدا کنی
‫میشه حتی توی مثانه خوک با
‫کونیاک و مادیرا و شراب شیرین بپزی
‫اینطوری بافت کبوتر از هم باز نمیشه و آبدار می‌مونه
‫با پاستای تالیاتله و پیاز و
‫قارچ دنبلان و موسیر با سس آویشن سروش کن
‫بخاطر طعم خوب کبوتر
‫قارچ دُنبَلان برای همه خوراکایی که ‫توش کبوتر داره فوق العاده است
‫- حالت بد شد؟ ‫- نه، نه.
‫لطفاً ادامه بده.
‫- با خرچنگ خاردار، صدف سیاه ... ‫- مارتا
‫اشکالی نداره یه لحظه موضوع رو عوض کنم؟
‫نه!
‫واسه چی هر هفته میای اینجا؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫خب، گفتم شاید ...
‫اگه بدونم چرا میای بتونه کمکی بکنه.
‫رئیسم میگه که اگه نرم پیش روانپزشک اخراجم می‌کنه.
‫حالا فکر می‌کنی چرا رئیست میگه باید بری پیش روانپزشک؟
‫راستشو بخوای، روحمم خبر نداره.
‫میز ۱۹ صورتحساب می‌خواد.
‫- حواست به میز ۱۴ باشه. ‫- سفارش میز ۶ کی آماده میشه؟ ‫- چهار دقیقه
‫- گرگور میگه که بره عالیه. ‫- اشتنبرگ و خانمش اومدن.
‫- دستم بنده. ‫- مارتا، لطفاً.
‫دو تا سالاد روکولا، یکیش بدون اردک.
‫- خیلی نپزش چون ... ‫- میدونم سفت میشه
‫خشک میشه لیا. بلدرچین سفت نمیشه، خشک میشه.
‫- سفارش میز ۹ رو بذار کنار فعلاً ‫- باشه
‫- بعدشم بیا بشینیم منوی هفته بعد رو ببندیم ‫- باشه، لیا میز ۱۴
‫- بلدرچین‌ها محشر بودن. شگفت انگیز بودن. جادویی بودن. ‫- خیلی هم عالی
‫همسرم شما رو می‌پرسته. حسودیم میشه!
‫من هر کی رو که یه چی درست کنه ‫شکممو قلقلک بده می‌پرستم
‫فقط خدا می‌دونه چرا اومده منو گرفته
‫یه لیوان چایی هم نمیذاره درست کنم.
‫فقط یه چیز تنهاتر از تنها خوابیدنه:
‫تنها غذا خوردن. به علاوه این که من عاشقتم هستم.
‫می‌بخشید.
‫- میز ۹ می‌پرسه که این چیه. ‫- آویشنه.
‫- بشقاب رو ببرم؟ ‫- لطفا.
‫- موضوع چیه؟ ‫- چیزی نیست خودم حلش می‌کنم ‫- خب این شد راه‌حل؟
‫- می‌خوام با سرآشپز حرف بزنم! ‫- سرآشپز منم.
‫شمایید پس؟
‫- برند، خواهش می‌کنم ‫- تو دخالت نکن!
‫جگر چرب شما نپخته است!
‫- ببخشید؟ ‫- از صورتحساب شما کم می‌کنم.
‫بذار زمین ببینم. ‫جگر چربی که پختم نپخته نیست.
‫باور کن عزیز من، من از پشت کوه که نیومدم
‫من عزیز شما نیستم. این غذا هم توی دمای ‫140 درجه توی فر
‫و توی آبی با دمای ۸۰ درجه، به مدت ‫۲۵ دقیقه کامل آب پز شده.
‫و همون رنگ قرمز کم‌رنگی رو گرفته که باید بگیره
‫فرانسویا وقتی انقدر خوب پخته باشه ‫می‌گن «کام ایل فو» ‫[Comme il faut]
‫برام مهم نیست. این غذا نپخته.
‫چیز دیگه ای میل دارید؟
‫- منو ببین دارم برای کی توضیح میدم. ‫- چی؟
‫فکر کردی اومدی از کنار خیابون غذا بخری سریع بخوری؟
‫اگه سوسیس بنجول می‌خوای برو یه جا دیگه!
‫می‌بخشید، مارتا! لطفاً.
‫شرابو همین طوری سر بکش دیگه. پشتشم هی سیگار بکش.
‫البته معلومه مزه‌شو هم نمی‌فهمی
‫بار آخری بود که یه چی درست کردم گذاشتم جلوت بخوری
‫بهت گفته بودم که خودت رو جمع و جور کنی!
‫نه، همیشه باید قشقرق به پا کنی!
‫- معلوم نیست از کجا پاشده اومده. ‫- هر چیه مشتریه!
‫پول داره میده، اگه میگه غذا نپخته است، یعنی نپخته است.
‫- جگر چرب ظلم در حق اون غازه ‫- تو خودتو قاطی نکن
‫حرف نداره، مسئله مزه‌اش نیست خودت هم می‌دونی
‫می‌دونم، ولی مشتری مثل شاه می‌مونه، هر چی میگه، همونه.
‫من کیم پس؟ دلقکشم؟
‫اگه تو دومین آشپز برتر شهر نبودی ...
‫درجا پرتت میکردم بیرون!
‫دومین؟ یعنی چی؟
‫منظورش از این حرف چی بود؟
‫اینو گفت که فقط اذیتم کنه.
‫معلومه که فقط گفت که اذیتم کنه.
‫سرآشپز خوب رو با غذاهای سادش تشخیص میدن.
‫مثلا ماهی سالمون با سس ریحان سبک.
‫اکثراً فکر می‌کنن کاری نداره ‫و میذارنش توی منوشون.
‫ولی سرخ کردن و بخارپز کردنش تو دمای درست
‫و اضافه‌کردن مقدار درست نمک و ادویه ‫به سس، اونقدرا هم ساده نیست.
‫این دستور طوریه که هیچی نباید حواس آدمو پرت کنه ...
‫نه تزئین ...
‫نه مخلفات اضافه.
‫فقط ماهی و
‫سسه. همین، ماهی و سس.
‫الان میام.
‫- بله؟ ‫- شما همسایه جدید هستین؟
‫- صدای آهنگ زیادی بلنده؟ ‫- نه.
‫من طبقه بالایی‌تون هستم.
‫گفتم خب شما که تازه اثاث‌کشی کردید ...
‫هنوز مستقر نشدید کامل.
‫آره، همه چی یکم شلوغ پلوغه.
‫وقت نکردم هنوز جمع‌وجورش کنم.
‫گفتم یه چیزی براتون درست کنم. گشنه نیستید؟
‫- یعنی الان دعوت کردید که شام بیام خونه شما؟ ‫- نه
‫یعنی می‌گم بیارم براتون.
‫مگه منو می‌شناسید؟
‫ساموئل تالبرگ هستید دیگه. آرشیتکتید.
‫طلاق گرفتین، ۲ تا بچه دارین. ‫دوستاتون هم شما رو سم صدا می‌زنن.
‫فرا شوامن هر چی شده و نشده رو میگه.
‫آهان غیبتای زنونه.
‫به حرفاش گوش ندین، فکر میکنه من خل‌وچلم.
‫- راستی شما؟ ‫- آشپزم.
‫- مارتا کلاین. ‫- خوشبختم مارتا کلاین.
‫- اگه گرسنه هستید ... ‫- یه قرار کاری دارم.
‫ببخشید. مزاحم‌تون نمی‌شم پس.
‫- شاید بعداً فرصت شد. ‫- آره آره.
‫چی بپزم؟
‫هیچی، یا پیتزا سفارش می‌دیم یا میریم بیرون.
‫نه بابا پیتزا و بیرون چیه.
‫- لینا چی دوست داره؟ ‫- همه چی دوست داره.
‫صدف نمی‌خوره فقط. ‫غذایی که زنده باشه رو نمی‌خوره.
‫- پس صدف نباشه، باشه. ‫- یه لحظه گوشی.
‫لینا، هزار دفعه بهت گفتم ...
‫که اسکیت‌هات رو بیرون در بیار!
‫- ببخشید. هنوز پا تلفنی؟ ‫- آره.
‫- مامان! ‫- دارم حرف میزنم! یه لحظه وایسا. امشب چی کاره‌ای؟
‫- بیکارم. ‫- برو تئاتری سینمایی چیزی مارتا.
‫امروز تعطیل نیستی مگه؟
‫به یکی از دوستات زنگ بزن، یه غذای خوب بخور ...
‫- بعدش برید برقصید. ‫- آره شاید رفتم.
‫بِریا! الکی نگی میرم.
‫- کیه؟ ‫- مارتا.
‫- جمعه می‌بینمتون. ‫- باشه.
‫وسواسی نیستم، فقط خیلی دقت می‌کنم.
‫دقت مهم ترین چیز توی آشپزخونه‌ست.
‫دقت و مدیریت زمان.
‫اصلا می‌دونی که هماهنگ‌کردن ‫۴۷ تا مشتری چقدر پیچیده است؟
‫سروکردن غذا خودش داستانیه.
‫هر چقدرم که آشپز خوبی باشی اگر نتونی ‫غذا رو خوب سرو کنی باید جمع کنی بری.
‫حالا خدا کنه صدفو خوشت بیاد.
‫مگه قرار نبود دیگه چیزی برام درست نکنی بیاری؟
‫واسه تو درست نکردم.
‫یه دستور جدید رو امتحان کردم ببینم چطوری میشه.
‫یعنی میگی چون آدم مقرراتی هستی و به اصول ‫کاریت احترام می‌ذاری، باید همه شو می‌ریختم دور؟
‫اگر توام بیای بشینی سر میز ...
‫حداقل می‌تونم بگم داریم به یه جاهایی می‌رسیم.
‫- این یکی خوبه! ‫- آروم بابا!
‫یه طرف موهاش بازه، یه طرفش هم بسته.
‫فقط نگاش کردم و گفتم:
‫اگر دنبال بازیگری هستی که لخت بشه ...
‫و بذاره که یه کشیش بهش شلاق بزنه ...
‫- کور خوندی! ‫- فقط تو اوقات فراغتش.
‫مثل همون پسره که میز 17 نشسته و هر جمعه با ...
‫یه دختر جدید میاد؛ پولداره ولی اعصاب نداره.
‫اشتینبرگ سفارش مخصوص داده. سالاد نمی‌خواد.
‫می‌خواد بعد از ماهی سرو بشه.
‫اگه دوباره به سینه هام زل بزنه ...
‫چه انعام بده چه انعام نده، قاطی می‌کنم
‫الانم باید برم بهش بگم دندون روی جگرش بذاره.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫یکی اون تلفن کوفتی رو جواب میده یا نه؟
‫اگه خواهرمه، بگو ساعت ۱ میام خونه.
‫بله، هستن. مارتا، با تو کار دارن.
‫سرم شلوغه!
‫حواست بهش باشه.
‫بله؟
‫همین الان میام.
‫سلام، عزیزم، باز منم.
‫خواستم بگم که دیر میایم.
‫مجبور شدم بعد از کار معلم لینا رو ببینم ‫و بعدش دیگه خیلی طول کشید ...
‫واسه همین خیلی دیر راه افتادیم.
‫نمی‌دونم ساعت چنده، ولی یه ۲۰۰ کیلومتری مونده.
‫اومدی خونه دیدی نیستیم نگران نشو.
‫می‌بینمت. خداحافظ.
‫خانم کلاین؟
‫لینا رو هنوز ندیدین؟
‫همین الان داشتم می‌رفتم ببینمش.
‫کسی هنوز باهاش در مورد مادرش صحبت نکرده.
‫می‌دونین چطوری با پدرش تماس بگیریم؟
‫کریستین باهاش قطع رابطه کرده بود.
‫- اصلاً اسمش رو هم نمی‌دونم. ‫- متوجهم.
‫می‌بخشید.
‫لینا لب به غذا نزده. میشه باهاش حرف بزنین؟
‫باید غذا بخوره.
‫- میگم غذاشو بخوره. ‫- موفق باشید.
‫خیلی درد می‌کنه؟
‫هیچی نمی‌خوری؟
‫بذار یه چیزی بهت بگم پس.
‫وقتی مرخص بشی ...
‫خوشمزه‌ترین غذایی که تا حالا خوردی رو برات درست می‌کنم.
‫مامان مرده؟
‫آره.
‫اگه مارتا همین روزا یکیو جام ‫نیاره بچه رو همینجا می‌زام.
‫دوستم همش ۸ ماهشه، الان یه ماه ‫و نیمه که فقط استراحت می‌کنه ...
‫وقتی لابستر رو میندازی توی مخزن آب ...
‫آروم‌آروم خودشو از داخل می‌خوره.
‫واسه همین وقتی میخریش، باید وزنش کنی.
‫وقتی اونقدری که ظاهرش نشون میده، سنگین نباشه ...
‫یعنی خیلی وقته که توی مخزن آب نگهش داشتن.
‫هنوزم بعضیا واسه این که لابستر رو ‫بکشن، میندازنش توی آب جوش.
‫مگه میشه آخه؟ الان دیگه همه می‌دونن ...
‫که این دردناک‌ترین مرگ برای حیوونه.
‫چون خیلی طول می‌کشه که بمیره.
‫یه ضربه دقیق چاقو به گردن لابستر ‫بهترین راه برای کشتنشه.
‫سریع‌ترین راهه.
‫الان میام.
‫مارتا، برو خونه.
‫طوریم نیست. یه دقیقه دیگه خود میام.
‫مثل این که متوجه نشدی، نگفتم اگر می‌خوای برو.
‫می‌گم برو خونه.
‫یه چیزی آوردم دوتایی بخوریم.
‫گشنم نیست.
‫منم گشنم نیست.
‫می‌خوای یکم بخوابی؟
‫خسته نیستم.
‫همین جمعه می‌تونی بریم خونه. مرخصت می‌کنن.
‫- می‌دونستی؟ ‫- آره.
‫باید صحبت کنیم که چی کار می‌خوایم بکنیم.
‫میشه برگردم خونه؟
‫نمیشه برگردی
‫چرا؟
‫تک و تنهایی توی خونه.
‫قبلاً هم خیلی تنها بودم.
‫ولی مامانت همیشه میومد خونه.
‫چرا نمیشه با بابام زندگی کنم؟
‫چیزی ازت پدرت می‌دونی؟
‫اسمش جوزپه‌ست.
‫جوزپه. فامیلیش رو هم بلدی؟
‫ایتالیاییه.
‫خب، شروع خوبیه.
‫ببینم می‌تونم بابات رو پیدا کنم یا نه لینا.
‫اگر دوست داشته باشی، تا موقعی که ...
‫پیداش کنم پیش من می‌مونی.
‫- نظرت چیه؟ ‫- تا وقتی که پیداش کنی؟
‫تا وقتی که پیداش کنم.
‫نمی‌خوام غذا بخورم.
‫یه چی دیگه می‌خوای برات درست کنم؟
‫گشنت هست اصلا؟
‫میشه لطفاً برگردم توی اتاقم؟
‫- مجبورم یه لحظه برم بیرون. ‫- باشه.
‫- اگر گشنت شد، شامو گذاشتم توی فر. ‫- باشه.
‫چیزی نمی‌خوای؟
‫باشه پس من میرم.
‫موقع اومدن ندیدمت.
‫داشتم میرفتم بیرون. یه چی رو یادم رفته بود بردارم.
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫شام خوردی؟
‫- امروز؟ ‫- آره، شام خوردی؟
‫منم نخوردم. می‌خوای باهم شام بخوریم؟
‫ببخشید. الان نمی‌تونم.
‫خیلی بد شد.
‫شاید یه وقت دیگه.
‫آره.
‫- خدافظ. ‫- مگه یه چی رو یادت نرفته بود برداری؟
‫آره آره.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- الان میرم. ‫- باشه.
‫آشپز خوب یعنی آشپزی که سیرِ سیر باشه.
‫اول باید جوانه‌های چشایی تو سیر کنی ...
‫تازه وقتی سیرشون کردی ‫می‌تونی ادویه بزنی که بچشی.
‫اگر شکمت پر بود و خوشت اومد ...
‫اون وقت یعنی آشپز خوبی هستی.
‫مارتا، تو چرا اومدی؟
جون هر کی دوست داری راز سس زعفرونت رو بهم بگو
‫- ببخشید؟ ‫- لیا نمیخواست بهم نشون بده و...
‫گوش کن!
‫ببین چطوری آهنگ رو مزه مزه میکنه! حرف نداره.
‫مارتا...
‫- می‌خواستم بهت زنگ بزنم. ‫- ایشون ماریو هستن.
‫ایشون هم مارتا هست، سرآشپزمون.
‫باور کن، دنیا بدون کبوتر و قارچ دُنبَلان شما
‫جای ناراحت کننده‌ای میشه.
‫می‌تونستی بپرسی!
‫- ولی تو به اندازه خودت مشکل داشتی ‫- ولی ... ‫- عصرتون بخیر.
‫- میزی رو رزرو کردید؟ ‫- بله. به اسم مندل. برای دو نفر.
‫اجازه بدید میزتون رو بهتون نشون بدم.
‫عالی شد. یه مرد دیوانه توی آشپزخونه منه!
‫اولاً اینکه آشپزخونه منه، بعدشم، دیوانه نیست.
‫فقط یکم غیر عادیه. می‌تونم کت‌تون رو بگیرم؟
‫غیرعادی؟ دیوونه شدی؟
‫- ایتالیاییه! ‫- الان یه نفر می‌گم بیاد خدمتتون.
‫قبلاً توافق کرده بودیم که خودم کارکنانم رو انتخاب کنم.
‫لیا خودش می‌تونست چند روز کارا رو جلو ببره.
‫تازه، دستور پخت من رو برای چی می‌خواد؟
‫- من... ‫- آروم بگیر! جایگزین لازم داشتم.
‫آشپز خیلی خوبیه. خوشحال باش که اینجاس.
‫لیا هم نباید بعد از ساعت ۸ سر پا باشه.
‫همین روزا اونم میره باید بدون کار کنیم.
‫تازه اگر خوش شانس باشیم ماریو پیشمون می‌مونه.
‫ماهی‌ها رو می‌تونه درست کنه.
‫یعنی چی! ماهیا رو؟
‫می‌دونی که، باید تغییرات بدیم.
‫مردم این روزا غذاهای سبک می‌خوان.
‫حواسشون به همه چی‌شون هست؛ رژیمشون، کلسترول‌شون،
‫فشار خونشون، نمک توی آبشون.
‫روغن زیتون بجای کره. به این میگن سبک!
‫اگر می‌خوای منو بندازی بیرون، همین الان بهم بگو.
‫هروقت بخوام این کارو بکنم، اول میام پیش خودت.
‫صبح بخیر.
‫امروز نباید برم مدرسه؟
‫ساعت هشت و نیمه.
‫هشت و نیم؟
‫چیزی می‌خوای؟ خودکار یا شاید کاغذ؟
‫نه ممنون.
‫- میخوای ساندویچ ببری؟ ‫- نه ممنون.
‫- شالم رو پیدا نمی‌کنم. ‫- زود باش.
‫ژاکتت رو بپوش.
‫بدون شالم نمیرم مدرسه!
‫- چی گفتی؟ ‫- شالم رو پیدا نمیکنم.
‫- مال منو بنداز. ‫- مال خودم رو می‌خوام!
‫دیرمون شده. امروز مال من رو بنداز.
‫فردا مال خودتو، باشه؟
‫- همینه؟ ‫- آره.
‫- خداروشکر! ‫- ولی من ننداختم گردنش.
‫اینم از این!
‫صبح بخیر.
‫الان میارم برات.
‫صبح بخیر.
‫تو کی هستی؟
‫من سم هستم. همسایه تون.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫هنوز صبحونه نخوردی؟
‫نه، ولی باید به مدرسه برسیم.
‫واسه مدرسه خیلی گنده نشده؟
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫اگه قراره برم ایتالیا، چرا برم مدرسه؟
‫چون همه بچه‌ها میرن مدرسه.
‫نمی‌دونیم که بابات رو کی پیدا می‌کنیم.
‫اصلا شروع کردی ببینی کجاست؟
‫- واقعا نمی‌دونم از کجا شروع کنم. ‫- از ایتالیا!
‫دو تا سرآشپز که تو یه آشپزخونه باشن، مثل این میمونه که...
‫دو نفر یه ماشین رو برونن. ‫غیر ممکنه.
‫من و زنم بعضی وقتا باهمدیگه رانندگی می‌کنیم.
‫ولی جفتتون که پشت فرمون نیستید.
‫خیالم راحته که نمی‌ذاری بدتر بشه اوضاع
‫بدتر؟
‫یعنی این که یه مدتی باهات کار ‫کنه و مجبور باشی تحمل کنی
‫با همه مریضات انقدر مهربونی؟
فقط اونایی که ارزشش رو داشته باشن
‫می‌دونم که کسی نباید مواظبت باشه ...
‫ولی این طوری خیالم راحته که چیزی کم و کسر نداری.
‫چیزی کم و کسر ندارم.
‫یا اگه یه موقع اتفاقی بیفته ...
‫مثلاً جایی آتش بگیره، نمی‌خوام تنها باشی.
‫شاید بهتر از چیزی باشه که نشون میده
‫یه کتاب هم آورده که برات بخونه.
‫خودم بلدم بخونم.
‫- شاید هم یه بازی آورده باشه. ‫- خودتون ندارین مگه؟
‫- کی برمی‌گردی؟ ‫- دیروقت.
‫آماده‌ست. گوشت گوساله توی یخچاله.
‫باقی چیزا هم اینجاست.
فقط باید
‫گرمش کنی.
‫اینم دستور پختشه.
‫آشپزی که بلدی، نه؟
‫- اصلا. ‫- عالی شد!
‫چرا، چرا، چرا...؟
‫خب یه کارآگاه استخدام کن.
‫نه. هیچی پیدا نمیکنن، خدا تومن هم هزینه شونه.
‫خواهرم یه بار یه کارآگاه استخدام کرد ‫تا دوست پسر سابقش رو پیدا کنه ...
‫یارو دوشیدش قشنگ.
‫- هیچ وقت هم یارو رو پیدا نکرد. ‫- آره گفتم که.
‫ماریو هنوز نیومده؟
‫- شاید نظرش عوض شده ‫- به همین خیال باش
‫روز همه بخیر
‫- چیزی شده من نبودم؟ ‫- نه بابا
‫هیچی که نشده هیچ، یه ساعتی هم هست که کارو شروع کردیم.
‫خیلی خب.
‫بفرما سرآشپز.
‫نه ممنون.
‫هیچوقت بعد از ظهرا غذا نمی‌خورم.
‫مارتا، مادرم وقتی نفسای آخرشو ‫می‌کشید دستور اینو در گوشم گفت
‫چندین قرنه که راز دستور این ‫غذا از خانواده ما بیرون نرفته.
‫بخاطر شما درستش کردم.
‫نمیشه بگی نه. اصلا راه نداره.
‫این که به یاد مامانم باشم برای من ...
‫راضی شدی؟
‫آره، خیلی.
‫- فکر می‌کردم مادرت تو نیس زندگی میکرد. ‫- بله، نه.
‫فکر کرده بودیم نفسای آخرشه
‫ولی بعدش دیگه معجزه شد!
‫میز شماره ۱۵؛ سه تا ظرف سوپ، یه سالاد روکولا، ‫یه خوراک ماهی، دوتا خوراک گوشت گوسفند. ۶ دقیقه دیگه.
‫لیا، حاضری؟
‫کارلوس، یه لابستر، سه تا خوراک کنگر فرنگی.
‫اگه کمک خواستی، بگو.
‫لیا، میز ۳، ۳۰ ثانیه.
‫میز ۲ و میز ۴
‫لیا، یه بلدرچین و یه خرگوش.
‫کارلوس، ۲ تا سالاد روکولا، ۱ ظرف سوپ.
‫دوتا موس، زود بده لطفاً.
‫ببخشید.
‫- لازمش دارم! ‫- پسش میدم.
‫- یه سؤال بپرسم؟ ‫- اگه واجبه بپرس.
‫کی بهت یاد داده اینقدر خوب آشپزی کنی؟
‫پِیِق بیس.
‫پیِر بیس؟
‫پیق بیس.
‫به فرانسوی یعنی پدر.
‫تو انگلیسی که به گلابی می‌گن پیر!
‫مشکلت چیه؟
‫آشپزیم مشکلی داره؟
‫این آشپزخونه مال منه. کم براش تلاش نکردم.
‫نمی‌ذارم از دستم درش بیاری.
‫آخه چرا باید این کارو بکنم؟
‫اگر غیر اینه پس چرا اومدی اینجا؟
‫گوش بده ببینم.
‫من اصلا نیازی به این کار ندارم.
‫هر جا که بخوام می‌تونم کار کنم
‫دوست دارم اینجا کار کنم. ‫کارتو خیلی قبول دارم.
‫واسه من افتخاره که با تو ‫توی یه آشپزخونه آشپزی کنم
‫ولی از همه مهمتر اینه که ‫دوست دارم هر جا که می‌خوام کار کنم
‫فهمیدی؟
‫خلاصه اگه می‌خوای جمع کنم ‫برم، فقط بگو جمع کن برو، منم میرم
‫می‌خوای؟
‫چه خبره اینجا؟
‫خب حالا چی کار کنیم؟
‫ببخشید فریدا، بگرد یه نفر دیگه رو پیدا کن
‫چرا؟ مارتا،‌چی کار کردی؟
‫هیچی
‫ماریو خواهش می‌کنم نرو. لازمت داریم
‫ایشون باید بگه نرم
‫- آشپزخونه ایشونه دیگه ‫- آشپزخونهٔ منم هست ‫- نه
‫رستوران مال توـه ‫ولی آشپزخونه مال ایشونه
‫بدون مارتا آشپزخونه چند تا تیکه ‫آهنه. خودش باید تصمیم بگیره
‫اگر دیگه چاره نیست، باشه
‫یه کم کار می‌کنیم ببینیم چی میشه
‫می‌خوای بمونم یا نه؟
‫- مگه الان جواب همینو ندادم؟ ‫- ببخشید؟
‫بمون
‫باشه، می‌مونم
‫می‌مونم
‫دستمالت آتش گرفته
‫من رفتم خونه سم
‫ببخشید، فکر کردم که ...
‫اشکالی نداره، یه تنوعی شد خوب بود
‫حالا چطوری لطفت رو جبران کنم ...
‫می‌تونی بعضی وقتا بیای بریم بیرون باهم
‫- من بیرون نمی‌رم ‫- بیرون نمی‌ری، ای بابا
‫ای بابا ‫خب می‌تونیم جایی نریم خونه بمونیم
‫شب بخیر
‫اون زنیکه دیگه پاشو نمی‌ذاره توی این خونه. ‫قول میدم.
‫به خودشم باشه نمیاد دیگه.
‫چیزی خوردی؟
‫چیزی می‌خوری برات درست کنم؟
‫می‌خوام برم خونه
‫- دوست داری بریم توی هال پیش من بخوابی؟ ‫- نه
‫- می‌خوای بشینم پیشت تا خوابت ببره؟ ‫- نه
‫باشه
‫شبت بخیر پس
‫اینا مال نیوکی‌ـه؟ ‫می‌خوای نیوکی هم سرو کنیم؟
‫اشکالش چیه؟
‫- تا حالا نیوکی درست نکردم آخه ‫- اشکال نداره
‫ببین نیوکی ماریو با سس کره و مریم‌گلی حرف نداره
‫- به‌به! خودش گفته بیاریم توی منو؟ ‫- نه من گفتم
‫این همه چیز، حالا چرا نیوکی!
‫موقع درست‌کردن‌شون ‫باید خیلی حواست بهشون باشه
‫باید حوصله کنی
‫اگر سرسری بگیری و دقت نکنی ‫زود سفت میشه و نمیشه خوردش
‫من هیچ وقت سرسری نمی‌گیرم
‫سر آشپزی آره
‫دقیقاً
‫میشه یه لطفی بهم بکنی؟
‫بیا، فقط آدرسشو می‌خوام
‫اگر زنش برداشت، بگو که یه دوست قدیمی‌ای
‫و آدرسشو یادت رفته
‫چی شد؟
‫اگه قراره دروغ بگم، باید بدونم چرا
‫می‌خوام که این نامه رو بفرستم برای جوزپه
‫میشه برام ترجمش کنی؟
‫- میز پنج برای غذا خرچنگ خاردار می‌خواد، مشکلی نداره؟ ‫- نه
‫هر چی می‌پزم رو لب نمی‌زنه
‫- بهش وقت بده ‫- چقدر آخه؟ بذارم
‫پوست و استخونش بمونه فقط؟ ‫امروز توی مدرسه از گشنگی غش کرده
‫دوست داری؟
‫مامانم گیاه‌خوار بود
‫می‌خوای وقتی کارم تموم شد ‫بهت یاد بدم چطوری کرم بروله درست می‌کنن؟
‫نه، مرسی
‫میز ۷ و میز ۱۱
‫اشتنبرگ و خانمش کارت دارن
‫ببخشید
‫اینو بو کن ببینم
‫حالا بعد از من تکرار کن؛ تو ایتالیایی بهش می‌گن بازیلیکو
‫- دیگه تنها زندگی نمی‌کنی؟ ‫- موقتیه
‫خب؟ باهام خوبید؟
‫مثل اینکه خیلی نمی‌دونم چطوری ‫با بچه‌ها باید رفتار کنم
‫چه بامزه
‫- بامزه ‫- مردا همه‌شون همین طورین، بزرگ نمیشن
‫جدای از شوخی، تو ماهی رو آماده کرده بودی؟
‫لیا، میشه حواست به میز ۵ باشه؟
‫بونی، بونی!
‫غذای ۱۲ هنوز آماده نیست؟ ‫یکم دست بجنبونید
‫واسه منم یکم نگه دار
‫فکر می‌کردم ...
‫مرسی
‫- فردا می‌بینمت، شب بخیر ‫- فردا می‌بینمت
‫شب بخیر
‫امیدوارم که زودتر خونه‌شو پیدا کنه
‫خونه لازم داره
‫- کسی می‌خواد برسونمش؟ ‫- آره لطفاً
‫مراقب خودت باش. چائو
‫آخراشه دیگه ‫اول این دستت
‫حالا این یکی
‫پاشو
‫دیر شده ‫دیر می‌رسی مدرسه
‫بگو تقصیر من بود، باشه؟
‫بگو دیگه دیر نمی‌رسی
‫میام دنبالت
‫اینم واسه شما
‫میشه لطفاً یکم پنیر بدید؟
‫اول رزماری ‫بو کن
‫می‌ریزیم توش
‫بوش حرف نداره، نه؟ ‫حالا ماهی
‫- چی شد؟ ‫- نیافتی بابا
‫نیفتی
‫حواست به سیب‌زمینی‌ها باشه
‫اِ اِ اِ، ببین چی کار کردی؛ اینا قارچ دنبلانه
‫مارتا، بچه داره میاد
‫آمبولانس خبر کنید
‫آمبولانس
‫ای وای
‫- ببخشید ‫- منو یادت رفته بود
‫- نه یادم نرفته بود ‫- چرا رفته بود
‫نه، نرفته بود
‫مجبور شدم لیا رو ببرم بیمارستان
‫رفته بودیم بازار خرید که بچش ...
‫منو یادت رفته بود
‫باشه، تو رو یادم رفته بود
‫ببخشید
‫بریم خونه
‫زود باش هوا خیلی سرده
‫زود باش دیگه
‫بیا یه کاری بکنیم ‫هر آرزویی خواستی بکن
‫هر آرزویی خواستی بکن، منم ...
‫واسه برآورده‌کردنش هر کاری لازمه می‌کنم
‫تو هم منو بخاطر اینکه تو رو یادم رفته بود ببخش
‫باشه، می‌بخشمت
‫عالیه
‫دارم میرم سر کار، تو هم میای؟
‫- مارتا؟ ‫- بله؟
‫- فردا تعطیلی، مگه نه؟ ‫- آره
‫ماریو هم تعطیله؟
‫آره، چطور؟
‫خب حالا چرا من غذا درست نکنم؟
‫- می‌تونیم باهم ... ‫- غذای ایتالیایی رو بیشتر دوست دارم
‫مارتا میشه یه لحظه بیای؟
‫خب حالا میگی چی کار کنم؟
‫نمی‌تونم بذارمش خونه تنها بمونه که. همش ۸ سالشه.
‫آفرین، همش ۸ سالشه!
‫باید خونه بمونه با بچه‌های دیگه بازی کنه
‫مشقاشو بنویسه و شب زود بره بخوابه
‫چرا یه پرستار واسش پیدا نمی‌کنی؟
‫پرستار نمی‌خواد، مادر می‌خواد
‫فکر من نبود، لینا گفت
‫غیر این بود تعجب می‌کردم
‫خیلی خب، باشه
‫اینم بگم که من خرید می‌کنم
‫- خرید نمی‌خواد، همه چی داریم ‫- من خرید می‌کنم
‫دیر کرده
‫همیشه دیر می‌کنه
‫مَردن دیگه
‫اگر نامه گم بشه چی؟
‫گم نمیشه، رسیدشو دارم
‫باشه پس
‫من میرم
‫- آشپزخونه؟ آشپزخونه کجاست؟ ‫- اینوره
‫- بدش به من ‫- نه میارمش
‫- ماهیتابه آهنی داری؟ ‫- معلومه که دارم
‫دست نزن ببینم
‫امشب من و لینا غذا درست می‌کنیم ‫فقط من و لینا
‫ولی خب منم ...
‫چرا حالا سر میز نمی‌خوریم؟
‫ما که میز نداریم، اومدیم یه جا چادر زدیم
‫- بشقابا رو یادت رفته ‫- نه، نه، نه
‫بشقاب بی بشقاب
‫امشب بشقاب نمی‌خوایم
‫- بشقاب نمی‌خوایم؟ ‫- بشقاب نمی‌خوایم!
‫چی شده بهت؟ ‫نفس تنگی گرفتی؟
‫آلرژیه؟ وایسا وایسا
‫باید توی یه چیزی فوت کنی
‫اینطوری، بده تو، بده بیرون
‫تکونش دادی
‫بونانوته
‫شب بخیر
‫پنیرساز ناپلئون خودشو
‫سر این که نمی‌تونست ‫ماسکارپونه خوبی درست کنه کشت
‫شایدم سرآشپز مخصوص لویی چهاردهم بوده
‫یادم نمیاد کدوم بود
‫خلاصه یکی‌شون بود که سر این رفت کنارِ خاک
‫رفت زیر خاک
‫حالا چرا این داستانو تعریف کردی؟
‫یه سری چیزا رو نمیشه تغییر داد
‫هر چقدرم سعی کنی بازم نمیشه
‫- تا حالا ایتالیا رفتی؟ ‫- نه
‫چطور؟
‫لینا واسه خودش اتاق داره؟
‫یعنی چی؟
‫باور بفرمایید خانم کلاین ما ‫قلباً خیر این بچه‌ها رو می‌خوایم
‫توی اتاق من می‌خوابه
‫- با شما می‌خوابه؟ ‫- نه، من روی مبل می‌خوابم
‫- درسته ‫- موقتیه
‫با پدرش تماس گرفتم
‫پدرش؟ فکر می‌کردم که پدرش رو کسی نمی‌شناسه
‫پیداش کردم، ایتالیاییه
‫- به محض اینکه بتونه میاد که ببرتش ‫- ایتالیاییه؟
‫و شما فکر می‌کنید که میاد و لینا رو می‌بره پیش خودش؟
‫بله، معلومه که میاد
‫خیلی خب. این جلسه بخاطر دیرکردن‌های ...
‫پشت سر هم لینا نیست
‫- نیست؟ ‫- نه
‫برای اینه که اون اصلا مدرسه نمیاد
‫اگرم بیاد می‌خوابه
‫و می‌دونید که توجیهش برای کم‌خوابیش چیه؟
‫می‌گه که مجبوره تا دیروقت کار کنه
‫میگه توی آشپزخونه یه رستوران ‫کار می‌کنه که شما اجازه بدید که
‫خونه شما بخوابه
‫این همه مدت چی کار می‌کردی؟
‫هیچی، همینطوری ول می‌چرخیدم
‫باید بری مدرسه. بایده!
‫- نمی‌خوام ‫- چرا نمی‌خوای؟ ‫- چونکه نمی‌خوام
‫دیگه اصلا نمی‌تونم ببرمت «لیدو»
‫چی؟ چرا؟
‫آشپزخونه یه رستوران جای بچه نیست
‫اگر قول بدم هر روز برم مدرسه چی؟
‫بازم نمی‌تونم ببرمت ‫نمی‌شه ببرمت
‫ولی چرا آخه؟
‫- لینا، تو همش ۸ سالته ‫- خب؟
‫باید بری مدرسه و ساعت ۸ بخوابی
‫نباید شب ...
‫- خیلی آب‌زیرکاهی ‫- من آب‌زیرکاهم؟
‫تو داستان سر هم کردی، اون وقت من آب‌زیرکاهم؟
‫پس من دیگه نمی‌رم مدرسه
‫می‌خوای بچه سر راهی بشی؟ برو بشو
‫تقصیر من نیست
‫چه فرقی به حال تو داره، تو که منو نمی‌خوای
‫لینا وایسا
‫ولم کن ‫مامانمو می‌خوام
‫وقتی بابام بیاد، از پیشت میرم
‫- لینا بذار بیام تو ‫- برو، ازت بدم میاد
‫بسه دیگه، درو باز کن
‫نمی‌کنم. حرفتم گوش نمیدم، زور که نیست
‫درو باز کن، وگرنه ...
‫تو مامانم نیستی، هیچ وقتم مامانم نمیشی
‫من اصلا نمی‌خوام مامانت بشم
‫هیچ وقت هم نخواستم مامانت باشم، ای خدا
‫ببخشید که مزاحم شدم
‫اوضاع خوبه؟
‫میشه ...
‫- یه لطفی بکنی؟ ‫- جانم؟
‫میشه لطفاً امشب حواست به لینا باشه؟
‫می‌دونم قبلش باهات هماهنگ نکردم
‫ولی باید برم سر کار
‫فکر نکنم از اتاقش بیاد بیرون
‫میشه هر مدت یه بار یه سر بهش بزنی؟
‫یدونه شیطونک بیشتر و کمتر فرق به حال من نداره
‫ممنون، خیلی لطف می‌کنی
‫خداحافظ
‫بدوید، بریم بازی
‫بالا رو ببین ‫فیلم اونم بگیر لینا. از بادبادک هم بگیر
‫وایسا
‫مسخره بازی در نیار، گوش بده
‫توی عکس نمی‌افتی ‫الان می‌افتی
‫اولین باره که باهم می‌ریم سفر
‫- ماسه بپاچ بهش ‫- نه
‫آهان خوب گفتی مرسی
‫دوربین رو بده. دوربین رو بده.
‫اونه؟
‫توی ایستگاه داشت با ۲۲ مارک
‫بلیت ایتالیا می‌خرید
‫از این به بعد بیشتر حواستون به خواهرزاده‌تون باشه
‫دیگه هیچ وقت این کارو نکن، باشه؟
‫خیلی نگرانت شدم
‫ببخشید
‫کاش یه دستوری بود که از روش ‫می‌فهمیدم چی کار باید بکنم
‫می‌دونم که نمی‌تونم جای مادرتو برات بگیرم
‫اگرم می‌خواستم نمی‌تونستم
‫من هر کاری که از دستم ‫بر میادو می‌کنم، باشه؟
‫می‌دونم خیلی خوب انجامش نمی‌دم
‫ولی باور کن کم نمی‌ذارم
‫کجا می‌رفتی؟ ‫پیش جوزپه؟
‫خودش میاد عزیزدلم. ‫می‌دونم که میاد.
‫کم‌کم مامانمو داره یادم میره
‫لینا، بیا بغلم
‫می‌دونی ساعت چنده؟
‫خیلی خیلی دیر وقته
‫کونیاک، شراب سفید
‫کرفس
‫تره فرنگی
‫ببین فریدا از عصبانیت داشت دیوونه میشد
‫پیاز و سیر
‫بدون منم کارا خوب پیش‌میره، خیالم راحته
‫جهنم بود. ‫دهنتو باز کن.
‫ریحان
‫مولتو بِنه
‫بادیان
‫- یکی دیگه هم می‌خواید؟ ‫- بله
‫مربا رو میدی بهم؟
‫من میرم
‫مارتا، میشه بیای؟
‫بفرمایید؟
‫شما مارتا هستید؟ خواهر کریستین؟
‫برام نامه نوشته بودید. جوزپه لورنزو هستم
‫پدر لینا
‫- اونجا بهت خوش می‌گذره ‫- آره
‫جوزپه خیلی آدم خوبیه
‫از ایتالیا خوشت میاد، خیلی قشنگه
‫همیشه آفتابیه هوا
‫غذاهاشونم واقعاً خوشمزه است
‫تا حالا رفتی ایتالیا؟
‫نه، ولی مامانت کلی برام تعریف کرده بود
‫آره، برای منم خیلی تعریف کرده بود
‫مامانت همیشه مامانت می‌مونه
‫حتی اگه دیگه پیشت نباشه
‫هیچ وقت یادت نره، باشه؟
‫چائو
‫لینا، اسم خیلی قشنگیه
‫می‌دونی یعنی چی؟
‫لینا کوتاه‌شدهٔ «بِلینا»ـه
‫توی ایتالیایی یعنی «دوختر زیبا»
‫دوختر نه، دختر
‫- دختر زیبا ‫- آره
‫خوبه
‫به‌سلامت ‫موقع رانندگی احتیاط کن
‫مارتا
‫اگر می‌دونستم ...
‫ببخشید خلاصه
‫ای کاش قبلاً لینا رو می‌دیدم
‫یه موقعی که شرایط یه طور دیگه بود
‫جوزپه
‫لینا ...
‫لینا یکم شبیه منه.
‫یکم
‫شناختنش خیلی کار آسونی نیست
‫آشپزی رو دوست داره
‫واسه همین اگر ...
‫نمی‌ذاریم بهش بد بگذره
‫معلومه. می‌دونم.
‫مراقب خودت باش فرشتهٔ من.
‫توام مراقب خودت باش مارتا
‫برو. تنهام بذار. نمی‌تونم ...
‫خواهش می‌کنم
‫گفتم تنهام بذار.
‫نمی‌خوام اینجا بمونی
‫باشه
‫میز ۷ نیم پخته می‌خوادش
‫نیم پخته است دیگه
‫خب پس حتما اون اندازه که می‌خواد نیست نیست
‫از این نیم پخته‌تر میشه گوشت خام
‫مارتا امشب شروع نکن خواهشاً ‫یدونه دیگه براش درست کن
‫مال همون یارو تومخیه است که میز ۷ نشسته
‫پرسید تا حالا استیک نیم پخته از نزدیک دیدم یا نه
‫اونقدری که می‌خواید نیم پخته است؟ ‫الان براتون نمک و فلفل هم میارم
‫که خام بخورید
‫همین الان رومیزی تمیز براتون میارن
‫نه لازم نیست. خودم الان درستش می‌کنم.
‫ببخشید، کلی کار دارم
‫اگر الان بذاری بری دیگه فردا نمی‌خواد برگردی سر کار
‫می‌دونم، ولی باید برم
‫مراقبت کن فریدا. موفق باشی.
‫کمک می‌خوام.
‫بریم
‫فکر می‌کنی باهامون برگرده؟
‫معلومه که برمی‌گرده
‫چرا آخه وقتی می‌تونه توی آلمان سرد و ابری
‫پیش یه خل‌وچلی مثل تو بمونه
‫بخواد که پیش خانواده‌ خودش
‫توی ایتالیای همیشه آفتابی بمونه؟
‫عجب آدمی هستی ‫اصلاً‌ خنده نداره
‫لینا خیلی دوست داره
‫نمی‌دونی مگه؟
‫یه چیزیش کمه
‫یه چیزیش کمه؟
‫یه مشکلی داره
‫ولی دقیقاً همون طوری که گفتی درستش کردم
‫قدم به قدم از روی دستوری که نوشتی
‫درستش کردم
‫کراست شو از قبل ۱۵ دقیقه پختی؟
‫دقیقاً ۲۵ دقیقه با دمای ۲۱۰ درجه سانتی گراد
‫مطمئنی که وقتی فرت رو روی دمای ۲۱۰ درجه ‫تنظیم می‌کنی، دقیقاً به ۲۱۰ درجه می‌رسه؟
‫فرمون نوـه
‫شاید خمیرو زیادی ورز دادی.
‫حتی یه ثانیه هم اضافه ورزش ندادم
‫خب پس حتماً بخاطر شکرشه
‫شکرش؟
‫همون شکر بلژیکی‌ای رو گرفتی که بهت گفته بودم؟
‫یعنی میگی می‌تونی مزه شکری که ‫توی این ریختم رو بفهمی؟
‫معلومه که نمی‌تونم
‫می‌تونم مزه شکری که توش نریختی رو بفهمم
‫تسلیم
‫الان برمی‌گردم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.