..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
منو ببخشید.
اینقدر محوتون شده بودم که...
نزدیک بود بیام تو شکمتون.
آقای وزیر....
واقعا خوشحالم که می‌بینمتون.
البته نمی‌تونم بگم فیلم رو دیدم.
واقعا؟
فقط حواسم به شما بود. فیلم باشه برا بعد.
آفرین که تو این دوران سخت، مردم رو شاد می‌کنید.
مگه جا خوردید؟
نه بابا! دقیقا همون چیزیه که لازمش داریم.
باید شاد باشیم.
و با وجود شما این اطراف، نگرانی‌هامون کم‌تر میشه.
واقعا قراره جنگ بشه؟
تو رو خدا! مردم همین جوریم روزی 100 بار دارن اینو ازم میپرس.
دیگه شما امشب،
بی خیال بشید!
پنج شنبه می‌بینمتون.
ویویان!
گمشو!-
گوش کن.-
می‌تونی هر چی دوست داری بهشون بگی!
آقای اوجر! تلفن!
تویی؟
شمارمو از کجا گیر آوردی؟
بهش اون روز زنگ زدی؟
حتما تعجب کرده.
چیکار کنم؟
آروم‌تر بابا، نمی‌فهمم.
الان دیر وقته. چرا فردا صبح حرف نزنیم؟
خوشحالم. چی شده؟
گفتم خوشحالم دیگه. فقط آروم باش.
آدرستو ندارم.
یه ثانیه وایسا.
بزار یاد داشت کنم.
چقدر لفتش دادی؟ نگرانت شدم، بیا تو.
سردته؟ داری میلرزی.
از هیجانه.-
از دیدن من دیگه؟-
آخه خیلی وقته گذشته.
چه جایه خوبیه.
هنوز ساختش کامل نشده.
تو یه مجله دیده بودمش، ولی حضوری...
درش نیار.
قرار نیست بمونیم؟
کجا میری؟
بیا.
چی شده، ویویان؟ قضیه چیه؟
قضیه اینه.
طرف مرده؟- آره، پرت شد.-
از اونجا پرت شد؟
تو این پایین بودی؟- نه، اون بالا بودم.-
پس تو...؟
نه، من نکردم. خودش پاش لیز خورد.
بیخودی پرت شد؟
بهش سیلی زدم.-
چرا؟
مست بود و داشت کتکم میزد.
چیکار کنیم؟
منظورت چیه؟
وایسا!
به هیچ چی دست نزن.
زنگ میزنم پلیس.
پلیس نه!
بزار حلش کنم.
یه حادثه بود.- کی باور میکنه؟-
دفاع از خود بود، اونم لیز خورد.
واقعا فردریک، نمی‌تونی تصور کنی چه رسوایی به بار میاد؟
روزنامه‌ها چوب میکنن تو آستینم.
به فیلم جدیدم فکر کن!
سعی کن آروم باشی.- ولم کن.-
همش اشتباه بود. فکر کردم تو می‌تونی... یعنی فکر نمی‌کردم...
کمکم نکنی.
چیکاره بود؟- کی؟-
اون دیگه!-
تجارت.-
تو چه تجارتی؟- همه نوعش.-
حتی حامیه مالیه فیلم جدیدمم بود. دیدیش؟
معلومه.- بزارش اینجا.-
خوشت اومد؟- چیو؟-
فیلمم.
یه جورایی.
خوب آواز خوندم؟-
حرف نداشتی.-
مدیربرنامم که شک داشت. خوشحالم راضی بودی.
دنبال چی میگردی؟- کلیدایه ماشینش.-
خونریزی داره؟- آره، به خاطر افتادنش.-
بجنب.
میندازیش تو رودخونه؟- نه، کانال آب.
عمیقه؟- خیالت راحت.-
میخوای منم بیام؟- نه، برگرد تو.-
همه چیو تمیز کن.
فردا بهت زنگ میزنم.
می‌دونستم.-
چیو؟-
که کمکم می‌کنی.
ولی فراموشم کرده بودی.
هیچ وقت خدا در دسترس نیستی.
آخه زندگیت خیلی شلوغ پلوغه.
جنگ یا صلح؟
صلح در خطر
مرگ مرموز آندره آرپل
خواهشا بلند نشید.
معذرت میخوام.
دیدنتون خیلی سخته.
آره، اونم این روزا...
چی شده؟
به نظر خسته میاید. اوضاع کشور نگرانتون کرده؟
نه، برا این نیست.
میتونم بهتون اعتماد کنم؟
آخه حرفای خوبی بهم گفتید.
حتما.
آندره آرپل رو می‌شناسید؟ مُرده.
میدونم.
خیلی وقت پیش میشناختمش. می‌دونستید؟
بعد دیگه نخواستم ببینمش.
حالا پلیس میخواد منو هفته دیگه ببینه.
ولی نمیخوام برم.
گوش می‌کنید؟
چرا نمیخواید بری؟
اونوقت تیتر روزنامه‌ها رو چیکار کنم؟
اونا نگرانی‌های بزرگ‌تری دارن.
آخه شما نمی‌شناسیدشون.
نمی‌شناسم؟
چرا اینجایید؟
نمیخوام پلیس رو ببینم.
آخه من که رئیس پلیس نیستم.
می‌تونید بهش زنگ بزنید.
شاید. بهش فکر می‌کنم.
ژان لانوین.
ببخشید؟
عطرتون رو میگم.
آره. تابلویه!
من خوشم میاد.
الان می‌تونید بهش زنگ بزنید.
کی؟- رییس پلیس.-
الان که نمیشه. ولی می‌کنم، قول میدم.
واقعا نمی‌دونم چرا اینقدر برا هیچی نگرانید.
مگه قاتلو بازداشت نکردن؟
آقای اوجر؟ من ووریوت هستم، وکیل تسخیریتون.
الان نمی‌تونم به پروندتون برسم. چون فرا خوندنم.
فردا میرم.- پس کی قراره...-
زودی برمی‌گردم.
سه هفته دیگه همه چی تموم میشه. حتی هیتلر هم جنگ نمی‌خواد.
صلح می‌کنه، حالا می‌بینید.
پس اینجا رفتارتون خوب باشه.
رئیس دادگستری رو دیدی؟- نه.-
معلومه. اوضاع الان شیر تو شیره.
خیله خب. اظهاراتتو خوندم.
بعدا در موردش بیشتر حرف میزنیم. پس میگی ماشین رو دزدیدی؟
نمی‌دونستی صاحبش تو صندوق عقبه؟
به پلیس هر چی دوست داری بگو...
ولی با من رو راست باش، وگرنه برو یه وکیل دیگه بگیر.
با اسلحه چیکار کردی؟
کدوم اسلحه؟
اون بابا، آرپل، بهش شلیک شده.
مگه نمی‌دونستی؟
چند ماه بعد...
همگی بیرون.
چه خبر شده؟- داریم میریم.-
برا چی؟- آلمانی‌ها دارن میان.-
الان کجان؟- فردا میرسن. میخوای اینجا بمونی؟-
بس کن دیگه.- یه لحظه میزاری؟-
فکر میکنی کجا میخوان ببرنمون؟
سمت جنوب. کجا دیگه می‌تونه باشه؟
انگاری تو جاده تنها نیستم. قراره حالشو ببریم.
بیا بریم.
چیکار داری میکنی؟
خفه خون بگیر!
نوبت تویه.
اینجا واینسا!
وایسا حشره!
چهاردهم ژوئن 1940
کی؟
ویویان دنورت؟ نه اینجا نیست.
دیگه کسی نمونده. نه فیلمی، نه هیچی.
چی؟
نمی‌دونم قربان. احتمالا رفته بوردو.
آخه همه کله گنده‌ها فرار کردن اونجا.
من اینجا موندم
دارم آلمانی یاد می‌گیرم.
مدارکت!
مگه دیوونه‌ای؟
خواستیم یه کم حال کنیم. چطور شد اینجایی؟
دیگه این آخرین قطار بود.
میخوای بری بوردو؟- تو هم میری؟-
معلومه. تمام خوشی اونجاست.
چجوری در رفتی؟
بعدا بهت میگم، بیا بریم.
بیا. دیگه نتونستم لیوان پیدا کنم.
اشکالی نداره.
معلوم بود خیلی لازمت بود، بلیمی.
این یه دوسته، آقای...
اوجر.
آقای اوجر.
خانم تو دانشگاه فرانسه کار میکنه.
نگو اینو!- مگه دروغ میگم؟-
آخه مگه برا کسی مهمه؟
مگه چی گفتم؟
قراره تو آنگولوم پیاده شه. چه بد.
اینجا بشینی، انگاری سند مرگتو امضا کردی.
روبرام.
راهبه‌ها می‌تونن بهت صندلی بدن. بهشون میگم مریضی.
مریض نیستم.
آبرو ریزی نکن.- الان برمی‌گردم.-
دوستت همیشه این جوریه؟
خوب میشناسیش؟
نه اونقدر. یه لطف در حقم کرد.
لطف کردن، عادتشه.
دیگه دست خودش نیست.
میخوای بشینی؟
واقعا تو دانشگاه فرانسه کار می‌کنی؟
فقط یه دستیارم.
تو یه آزمایشگاه فیزیک.
کارت چیه؟
خیلی کار انجام دادم.
مثل چی؟
شروع کردم به کار...
یعنی، شروع کرده بودم به کاره...
کلا خیلی طول نکشید، بعدشم که...
تو رو برا جنگ نخواستن؟
نه من... جا موندم. برا همین بسیج نشدم.
کجا بودی؟
اون ور آب؟- آره.-
یه کم طول کشید تا برگردم.
باید یه قایق پیدا می‌کردم.
پروفسور!
وایسا!
آخرش یه بلایی سر خودت میاری.
کامیل! دیگه فکر کردیم قرار نیست بیای.
قطار همش وایمیستاد. داشتم دیوونه می‌شدم.
چطورید آقای ژیرارد؟- خدا بخواد خوبم.-
بازم هم ببینیم؟
راستی دانشگاه فرانسه کجاست؟
همه پرونده‌ها رو آوردی؟
هر چی تو آزمایشگاه بود رو آوردم.
لطفا توجه کنید. در پی حمله هوایی...
قطارها تا اطلاع ثانوی، حرکت نخواهند کرد.
لطفا همه مسافران از قطار پیاده شوند.
کیفم! کیفمو بیار!
قراره تو انگلیس چیکار کنی؟- باید ببینم چی میشه.-
آخه هیچ کی منتظرت نیست.
یه دوستایی اونجا دارم.
باید کامیل عزیزم، از فرانسه برم.
آلمانی‌ها ظرف یه هفته یا حتی زودتر، میرسن اینجا.
چی؟
اینا رو هم برداشتی؟
آره. اینجوری جاشون امن‌تره.
خب مگه کامیون‌ها نمی‌تونستن...-
بهشون زیاد اعتماد ندارم.-
قایق کِی میره؟- فردا.-
تو هم میخوای بری؟
نه، به خاطر مادرم نمی‌تونم.
باسنش شکسته.
یه مدتی خبری ازش ندارم.
میگم محض اتفاق، بوردو نمی‌رید؟
نگران نباش. بچه‌های مهربونین.
کجایین؟ پاریسی؟
فکر کنم.
دست نزنید، آقایون.
خوابیده، قربان.
نه! تو رو خدا!
دیگه دیر شده. باید پا شی.
پلک رو هم نزاشتم. اینجا خیلی سر و صدا میاد.
می‌دونم. هیچ کی پلک رو هم نزاشته.
رییس جمهور و دولتی‌ها، رسیدن.
مجبور شدم، کُل شب رو کار کنم.
بیچاره ژان اتین
باید برم.
بعدا برو. الان بیا اینجا بخواب.
آخه میخوان کابینه تشکیل بدن.
یه بهونه‌ای پیدا کن. یه یادداشت بفرست.
به زور می‌تونی وایسی.
خونواده د لوسس رو دیدم.- اینجان؟-
تو ماشینشون خوابیدن.
دروغ میگی!
بفرما خودت بنگر. بیرون پارک کردن.
اتاق 127 لطفا.
آره خودمم.
دستوراتو رسوندی؟ کی؟
و؟
ژاکلین تو خیابون خوابیده. باید به همه بگم.
الان میام.
چی شده؟
آلمانی‌ها رسیدن اورلئان.
به این زودی؟
عزیزم.
داشتم می‌مردم.
عمرا بدونی از دیروزه من و آلبرت چی گذروندیم.
فقط خستگی نبوده، تحقیرم شدیم.
یه مشت هیولا اینجاست!
می‌دونی کجا خوابیدم؟
تو ماشین؟- آره یعنی نه!-
بازم خدا رو شکر بهت اتاق رسیده.
میخوای دوش بگیری؟- باشه بعد.-
باید یه چیزی بخورم، وگرنه غش می‌کنم.
میخوای باهات بیام؟- نه.-
یادت نره، تخت خواباش دو نفره باشه.-
مگه گوش به زنگ حرف منن؟-
آلبرت میگه من خیلی وول میخورم، ولی هیچ مردی قبلا ازم شاکی نبوده.
چی شده؟
الکس!
ویویان.
مگه یادداشت دیشبمو بهت ندادن؟
آره، ولی نمی‌تونم.
وقتت آزاد نیست؟- موقع شام نه.-
پس ناهار چی؟
آخه پیچیدست.
بابا دیگه یه نوشیدنی که می‌تونیم بخوریم؟
شاید. خبرشو بهت میدم.
فکر کردم اینجا میشه راحت‌تر دیدت.
الکس- من وزیر نیستم.-
ولی برای همینم باید خدا رو شکر کرد.
همه جا افتاده دنبالت.- روزنامه‌ـش فرستادش.
طرف دیوونه تویه!- چه جورم!-
حتی بهت لقب ستاره آسمونی داده!
و تو نمادی از زیبایی فرانسه هستی. معلومه خاطرتو میخواد.
باید بریم.
یعنی از کشور بریم؟
آره. اینجا گیر افتادیم.
توقع داری دولت رو بفرستیم سنگال؟
منطقی باش، بروموند.
جنگمون رو باخته حساب کن.-
هنوز نه.-
متاستفانه همینطوره.
تنها کارمون اینه که درخواست آتش بس کنیم.
رینود قبول نمی‌کنه. (رییس جمهور فرانسه)
پس استعفا بده. چون مارشال موافقه.
اول باید رای گیری بشه.- مگه کسی هم مخالفه؟-
دو نفر هستن.
کیا؟
آهان فهمیدم کیان.- کیان؟-
ماندل و دوگل.
بپیچ چپ.
همین جوریشم دیرمون شده.
بپا.
دیدی چی شد؟
اصلا برا چی داریم میریم مونه؟
کجا داری میری؟ اون طرفی نیست.
باید رای‌ها رو تغییر بدیم.
بزار برم بیرون.
چی شده؟
باید یه چیزی بخرم.- الان نه.-
زیاد طولش نمی‌دم.
کمکی ازم برمیاد؟
میگم شما از این...؟ یه دستکش میخوام.
چرمی یا پشمی؟
نمی‌دونم. چرمی.
چه سایزی؟
میشه دستتون رو ببینم؟
اندازش هفته. چه رنگی؟
مثل این.
سفید؟- درسته.-
آزادت کردن؟- فرار کردم.-
همه زندان‌ها رو خالی کردن.
باید قایم بشی.
چرا؟ دیگه الان براشون مهم نیست.
اینا رو دارم.- می‌برمشون.-
کدوماشون؟
تو بهش شلیک کردی!
آرپل رو میگم.- بس کن.-
چرا بهم دروغ گفتی؟
خفه شو! توضیح میدم.
همینجا بمون!
ویویان، چیکار می‌کنی؟
بد نیست، مگه نه؟
آره بد نیست. بیا بریم. چقدر باید بهتون بدم؟
کلاه رو هم می‌برید؟
موندم اصلا میدونی جنگی در کاره یا نه؟
اون همون زنه...؟ اسمش چی بود؟
ویویان دنورت
درسته، ویویان دنورت
می‌شناسیش؟
اونجوریا می‌شناسیش یا فقط می‌شناسیش؟
فقط می‌شناسمش، راضی شدی؟
ای شیطون بلا! الان فهمیدم،
چرا این همه راهو تا اینجا اومدی.
طرف کی بود؟
نشناختیش؟ آقای بوفورت، وزیر.
عجب زوج دوست داشتنی هستن، مگه نه؟
آروم بگیرید بچه‌ها. تو خونه از این کارا نکنید.
شهرداری قراره تشک‌های بیشتری بفرسته.
دیگه به وجود پناهنده‌ها تو بوردو عادت کردیم.
اول سال 1870...
بعد 1914.
فقط اتاق پسرم باقی مونده.
خودش یه جایی تو جادست.
رو تختیمو بپا- شرمندم.-
میشه یه زنگی بزنم؟- داخل شهریه؟-
آره، پولشم میدم. نگران نباشید.
تلفن تو اتاق منه.
موریس، منم.
آره رفیق، اینجام.
همه چیزو در موردش بهت میگم.
کی؟
واقعا؟ کِی رسیدن اینجا؟
اوجر!
یه لحظه وایسا موریس.
وایسا! کجا سرتو انداختی پایین داری میری؟
اصلا نمی‌دونی طرف کجاست!
پیداش می‌کنم.
دنبال چی می‌گردید؟
دولت، خانم.
ما رو کردن علاف خودشون. گولشونو نخورید!
شما در حد حرف زدن با من نیستید!
با منم همینطور.
من کنتس روبرتی هستم.
اتاقی نمونده.
بگو مدیر بیاد پیشم.- مریضه.-
تو طبقه پنجم اتاق دارید.-
اونا اتاق کارکنایه.- خوب بیاریدشون بیرون.-
تازه اتاق سناتورها هم هست.
خانم دنورت رو میخوام.- رفته بیرون.-
برمی‌گرده؟- نمی‌دونم، قربان.-
اینا همش تقصر چپ گراهاست.
میدونستم همه چی به فاجعه ختم میشه.
ارتش آلمان تو بلژیک به زنا تجاوز کردن.
اینجا چیکار می‌کنی؟
منتظر پروفسورم.
هنوز نرفته؟- نه.-
پس قایق چی میشه؟
برای سوار شدن، ویزایه رسمی می‌خواد.
کجاست؟- طبقه بالا.-
تو این بلبشو گیر افتاده.
اونم برا نابغه‌ای مثل اون.
تو این هتلی؟- نه.-
خوبه.
فقط یه ساعته که اینجام، ولی از خودم شرمندم.
تو رو خدا نگاشون کن.
آلمانی‌ها رسیدن پاریس، اونوقت اینا خیالشونم نیست.
برات مهم نیست؟- نه، مهمه.-
نه، نیست.
آخه نگرانی‌هایه دیگه دارم. شرمندم.
اونم تو این وضع؟
تو هم داری. پروفسور، آب‌های سنگین...
مگه می‌دونی؟
خودت بهم گفتی.
من گفتم؟
تو ماشین در موردش حرف زدی.
مگه خواب نبودی؟- همش که خواب نبودم.-
حالا یه رازه؟ دقیقا چیه؟
یه ترکیبات شیمیایی خاص. دیگه بیشتر از این نمی‌تونم بگم.
باشه.
تنها آب سنگین جهانه. باید برسه به انگلیس.
اگه دست آلمانی‌ها بهش برسه، فاجعه به بار میاد.
واقعا؟ چرا؟
حوصله‌تو سر میبرم؟- معذرت میخوام.-
چه اتفاقی داره میفته؟
نمی‌تونم بگم.
دیگه خسته شدیم.- میدونم.-
جنگ قراره ادامه داشته باشه؟- به دولت بستگی داره.-
باید تموم بشه. یالا صلح رو بیارید.
یه اتاق بهتون رسیده.
عالیه. کدوم هتل؟
در واقع یه دبیرستان دخترونه‌ـست.
جدی میگی؟
شنیدم خیلی جایه راحتیه.
به اینجام رسیده.
آلبرت، اگه از اونجا خوشم نیاد، میرم نیس.
به هر حال ممنون.
میشه یه کلام باهات حرف بزنم؟ اشکالی نداره؟
بابا تو دیوونه‌ای! یکی ممکنه بشناست.
نمیتونیم حرف بزنیم؟- الان نه.-
ژان اتین، ایشون فردریکن.
دوست برادرام تو دیژون بود.
همسایه بغلیمون بود.
همسایه کوچولومون!
الان چقدر گذشته؟
اصلا عوض نشدی. راز این کارتو به ما هم بگو!
ویویان، بریم ناهار بخوریم.
پنج دقیقه دیگه میام.
اوضاع نظامی، بد به نظر میاد.
لازمه صحبت کنیم.
کامیل!
مدارکو گرفتی؟- نه.-
چی؟
انگاری سر در نمیارن. جونشون در میاد تا یه چیزی رو امضا کنن.
اونا مرگ منو میخوان.
جنازمو.
می‌دونم، یه کامیون بهت دروغ گفتم.
ولی توضیح میدم.
اون اذیتم می‌کرد.
آرپل؟
تهدیدم کرده بود تو مطبوعات، منو افشا می‌کنه.
راجع به چی؟
در مورد جواهراتی که یه بار قرض گرفته بودم.
از کیا؟- آدما.-
برشون گردوندی؟- بیشترشون رو.-
قضیه مال خیلی وقت پیش بود.
پس بهش شلیک کردی؟
اون ترسوندم. اسلحه‌ هم یه دفعه اومد تو دستم.
مال کی بود؟- مال خودم.-
بعد چی شد؟
انداختمش دور.
وقتی عکستو تو روزنامه دیدم، نزدیک بود غش کنم.
حتی نمی‌تونستم برات بنویسم. چون نامه زندانی‌ها رو باز می‌کنن.
گریه کردم و گریه کردم.
باورت نمیشه؟
تابلویه که نشده.
تکلیف ما چی میشه؟
نترس.
بهشون بگو بدون من شروع کنن.
باید برم.
منتظرت وایسم؟
نه، برو! همه پاریس اومدن اینجا.
تو شهر اتاق گیرت اومده؟- آره.-
همونجا بمون. من خودم میام. آدرسشو بهم بده.
کِی؟- وقتی بتونم. خیلی وقتم آزاد نیست.-
فهمیدم. راستی قضیه چیه؟- چی؟-
همین نقشت تو حمایت از جمهوری.
بیخیال. کار آسونی نیست. بدون ژان اتین....
وایسا! عصبانی نشو. متاستفم.
میام می‌بینمت.- وقت گل نی؟-
چرا اینجوری شدی؟- چون زندان بودم.-
و به خاطر کی؟ چون من کسی رو نکشتم.
خفه شو!
آقای بوفورت میخواد باهاتون حرف بزنه.
غذا نخورده نرید. بیاید باهامون ناهار بخورید.
بیا. ویویان خوشحال میشه.
آخه خیلی وقته ندیدت.
یه چند تا سوال ازت دارم.
ویویان خیلی آدم مبهمیه. جونت درمیاد تا چیزی ازش بفهمی.
تو دیژون ازدواج کرده بود؟
ازدواج؟ نه.
پسرا رو دیوونه خودش می‌کرد؟
فکر کنم.
مگه همسایه‌ـش نبودی؟
بشینید.
بشین اینجا.
امروز فسنجون داریم...
نه، کباب بیار. آخه زیاد وقت ندارم.
بختیاری؟- عالیه.-
و شما قربان؟- مثل بقیه.-
تو هم کباب بختیاری میخوای؟ بختیاری برا همه.
من دعوتش کردم.
بالاخره همدیگه رو می‌شناسید.
چی بهش گفتی؟
نگران نباش.
مثل خودت، با احتیاطه.
بفرمایید خانم.
پدرشو میشناختی؟ همون قهرمان.
راجع بهش حرف زده، مگه نه؟
چی؟- پدرت.-
تو سال 1914 ، دو بار مجروح شد ، سه بار فرار کرد.
از دیدنش اینجا جا میخورد.
چرا؟-
اتمسفرشو میگم.-
یعنی چی؟
ببخشید، فکر کنم یه نفر داره...
دنبال من می‌گرده.
موضوع چیه؟
پروفسور میخواد با دوستت صحبت کنه، وزیر رو میگم.
اون که دوست من نیست.- ول کن بابا.-
تو حتی دولت مردا رو هم میشناسی.
نه، نمی‌شناسم.
باید کمکمون کنی، فقط تو میتونی.
شرمندم.
منشیم.
بشین.- همینجوری خوبه.-
بیا جایه من بشین، میخوام برم.
آره؟- در پناه حق.-
دوستته؟
نه، اصلا.
کبابتون، خانم.
آقای اوجر؟
شما فردریک اوجری؟ من خواهر زاده آندره آرپل‌ـم.
شاخکات جنبید؟
تو کنار جنازش پیدا شدی...
اونم تو صندوق عقب ماشینش. نباید زندان باشی؟
دست از سرم بردار!
کمک! اون یه جنایت‌کاره!
اون دایی‌ـمو کشت.
قاتل.
خوبم.
ویویان، وایسا!
پروفسور، یه چند ساعت بهم وقت بدید.
امشب قایق میره.- وقت داریم.-
باید با همکارام صحبت کنم. نگران نباشید.
منشیم بروموند، باهاتون میمونه.
از مارسی زنگ زدن...
باشه بعد!
عجب همسایه کوچولویی!
آفرین! یه قاتله!
و منم باهاش غذا خوردم.
اونم تو این وضع فرانسه.
شرم آوره.
نمی‌دونستم.
که اون آرپل رو کشته؟- که اینجایه.-
راجع به آرپل نمی‌دونستی؟- نه، فکر کردم...-
می‌دونستی و ازم قایمش کردی.
دروغ‌هاتو تمومش کن، ویویان.
چیه؟
ماشین طبقه پایینه.
بفرستش بالا!
نه، یعنی به رانندش بگو بیاد پرونده‌ها رو ببره.
چجوری می‌تونم بهت اعتماد کنم؟
اگه فقط حقیقتو بهم بگی.
برا یه بارم که شده.
مطمینم این کارو برا من کرده. تا ازم محافظت کنه.
احتمالا رفته آرپل رو دیده و دعواشون شده.
چون نمیزاره کسی بهم صدمه بزنه.
آدمایه دیگه رو هم کشته؟- نه.-
ولی معمولا با منتقدایی که ازم بد میگفتن، دعوا می‌کرد.
حتی یه بارم کتک خورد.
چه لحظه احساسی! ولی الان وقت آبغوره گرفتن نیست.
الان کجاست؟
والا اگه بدونم.
به پلیس میگم پیداش کنن.
پیداش کردی؟- کیو؟
اون!
موریس، بزار آشناتون کنم. این اوجره.
پیداش نکردی؟- کردم.-
میشه دفعه بعد، ازش امضا بگیری؟
برا خودم نه، برا موریس. کشته مرده بازیگرایه زنه.
چی بهش گفتی؟- می‌تونی بهش اعتماد کنی.-
وزیرش هم اونجا بود؟
قراره بهت پسش بده؟
نه؟ خسته نباشی دلاور. به من بود تا الان حلش کرده بودم.
می‌دونی، بازیگرا و ستاره‌ها خاصن.- گاله رو ببند!-
تسلیم نشو! بالاخره بر و رویی داری!
این همشه؟- آره.-
امنه؟
منظورت چیه؟
منفجر که نمیشه؟
الان بی خطره. برا منفجر شدن اورانیوم میخواد.
که البته بدون آب سنگین هم هیچ کاری نمیشه کرد.
این سرعت نوترون ها رو کم میکنه و واکنش زنجیره‌ای راه میندازه.
واکنش زنجیره‌ای؟
آقای ژیرارد
شرمنده.
ساعت 5 تو مدرسه باشید.
یه گاراژ هم پیدا کنید. نمی‌تونید ماشین رو بزارید اینجا.
آقای ژیرارد حواسش هست.
شهر پر از جاسوسه. یکی را براتون میفرستم.
یه کم هیکل رو تکون بدید و دست بجونبونید!
نکنه میخوای نامه رسمی بنویسم؟
یا برا کمک اعلامیه چاپ کنم؟
"صادر شده در پاریس...."
ببخشید، ولی...
میخواید پسش بگیرید؟
شرمنده‌ایم. داریم برای ویزاهای پرتغال‌ـمون می‌نویسیم.
صفحه‌هام کو؟
همینجان.
گذاشتمشون اینجا.
پدر!
نه! چیز جالبین.
برای این آقا هستن.
ببخشید! شما نویسنده‌اید؟ عجب داستان جالبیه.
رمانه، مگه نه؟
امیدوارم.- هنوز باید روش کار بشه، ولی اصل کاری رو داره.-
میشه یه نظری بدم؟- پدر!-
میتونه کمک رسون این جوون بشه.
نگاه، از کلمات مبهم زیاد استفاده می‌کنید.
مثلا این: "می‌تونست صدای مخاطب رو بشنود."
الان این فرد کیه؟ شما؟ یا یه رهگذره در حال عبور؟
آویزه گوشم میکنمشون.
آخه اون فرد باید یه نقشی داشته باشه.
جایی میری؟
میرم خرید.
تنهایی از هتل زدی بیرون.- و تو هم تعقیبم می‌کنی؟-
واقعا! یعنی این جور آدمیم؟
میخوای تا یه جایی برسونمت؟
ماشینم همینجاست.
لازم نیست.- منطقی باش.-
با این همه پناهنده، اینجا برات امن نیست.
میرم ماشینو بیارم.- نکن.-
چرا؟ مگه ازم می‌ترسی؟
همش ازم دوری می‌کنی.
اینطوری نیست، فقط...
یه مشکلاتی داری، می‌دونم.
اگه اینقدر نزنی تو برجکم، می‌تونم کمکت کنم.
برای مثال اون پسره، فردریک.
اگه دهن باز کنه، نابود میشی. میشه ببینمش؟
یه خانم باهات کار داره.
بهش آب دادم. معلومه ضعف داره.
بیا بریم، اینجا نشین.
همه منو با تو دیدن! دیگه کُل شهر خبر داره!
آروم باش.- اونا می‌دونن، کارم تمومه.-
آقا، ماشین تایپتون رو آوردم.
از دست بابا بزرگ خیلی عصبیم.
اشکالی نداره.
آخه عاشق کتابتون شده. دوست داره بقیه‌ـشو هم بخونه.
سرم داره گیج میره.
کمکی ازم برمیاد؟- نه.-
بفرما، بگیرش. ولی پسش بیارید.
ممنون. واقعا پدر بزرگم حیلی خوشحال...
حالت خوبه؟
بعضی‌هامون میخوایم بجنگیم، ولی انگاری بقیه نمیخوان.
ما هممون اینجا فرانسویم! پس واسه ما سخنرانی نکن!
وظیفه‌ـمون اینه که بریم.- کجا بریم؟-
آفریقای شمالی، الجزایر، تونس.
پس برو دیگه! خدا هم پشت و پناهت!
فقط بری دیگه برنگردی!
آقایون!
خواهش می‌کنم!
ما هنوز متحدایی داریم که کنارشون بجنگیم.
مشروعیت ملی سمت ماست!
اگه فرانسوی‌ها رو بسپارید به امون خدا، این اتفاق را فراموش نمی‌کنن.
میشید، فراری، مهاجر، خیانتکاران.
خیانت کار!
خائنان اونایی هستن که از کشورمون فرار می‌کنن...
یا با دشمن معامله میکنن.
پروفسور کوپولسکی؟ ببخشید.
احتمالا منو یادتون نیست. الکس وینکلر هستم.
بعد کنفرانستون تو ژنو، باهاتون مصاحبه کردم.
آره، درسته.
چند روزی هست که اینجایید؟
نگران نباشید برای مصاحبه نیومدم پیشتون.
دارم فضولی می‌کنم.
معذرت میخوام.
وقتی نوبت به جنگ میرسه، تنها چیزی که مهمه کلمات...
.مردان بزرگ نظامیه
اگه مارشال پتین بهمون گفت اسلحه‌هامونو بزاریم زمین،
باید تسلیم بشیم.
این کیه با من؟
برادرت.
آنتوان؟
اینجا باغمونه. از کجا این عکس رو گرفتی؟
کنار پنجرم.
باورم نمیشه! داشتی جاسوسیمو می‌کردی!
کاملا درسته!
باید بری، فردریک. اونا زودی اینجا رو هم پیدات می‌کنن.
تو هم باید بری.- نمی‌تونم.-
تو هم الان تو خطری.
خودت اینو گفتی.
باهام بیا. می‌تونیم با هم بریم.
کجا بریم؟
نمی‌دونم. یه جایه دور.
بریم پرتغال.
می‌تونیم راحت ویزا گیر بیاریم.
بعدش چیکار کنیم؟
میتونیم بعدش بریم آمریکای جنوبی.
مکزیک؟
اگه بخوای مکزیک.
چون بهم پیشنهاد فیلم دادن.
دیدی! فقط جمعیت رو تصور کن که برا دیدنت میان!
تو چیکار میکنی؟
من کلاس راه میندازم و کتابمو تموم می‌کنم.
کتابت؟ تو رو خدا نگو هنوز همون قبلیه هستش.
همونه.
دیگه تموم شده. فقط باید یه کم آخراشو شسته و رفته کنم.
اون ناشر رو دیدی؟
کیو؟
همونی که برات پیدا کردم.
اون که کلاه برداره.
واقعا؟
اگه مشهور بشی، می‌تونم شعرهاتو چاپ کنم.
چه شعری؟
همونایی که کنار پنجرم گذاشتی.
یادت رفته؟
نگهشون داشتی؟
معلومه.
قراره نا امیدتون کنم، ولی سعی کنید درک کنید.
من و همکارام نمی‌تونیم بهتون اجازه بدیم، آب سنگین رو ببرید انگلیس.
ولی خودتون گفتید که...
اشتباه می‌کردم. باید همینجا بمونه، به خاطر منافع ملی.
اونوقت آلمانی‌ها با خودشون میبرنش آلمان.
یه جایه امن میزاریمشون.
دیگه همه میدونن باید مذاکره کنیم.
اونم ظرف چند ساعت آینده.
با آلمانی‌ها؟- نه پس چینی‌ها!-
نمی‌تونیم تو آتش بس جنگ راه بندازیم.
دیگه این هزینه صلحه.
صلح.
این مثل یه لنگه کفش کهنه تو بیابون میمونه.
میخواید آب سنگین رو به نشونه حسن نیت بهشون بدید؟
بهت گفتم، میزاریمش تو یه جایه امن.
آلمانی‌ها پیداش می‌کنن. احمق که نیستن.
بابا تو رو خدا!
راستی پروفسور چی میشه؟
اونم به عنوان اشانتیون یهودی، بهشون میدید؟
ساکت شو!
به این میگن همدستی با دشمن!
بکش کنار.
شرم بر شما!
می‌دونید آلمانی‌ها چه کاری از دستشون برمیاد!
باهاش بمب میسازن! بمب اتم!
اونا گیج شدن. اصلا نمی‌دونن دارن چیکار میکنن.
اینقدر بی احتیاطی نکن. اونا هم می‌دونن تو در معرض خطری.
آره، شاید.
دیگه خیلی دیره بخوایم نگران، انگیزه‌هاشون باشیم.
تنهامون بزارید.
گوش کنید، اصلا انتظار نداشتم اوضاع اینجوری بشه.
قراره تسلیم بشن. منم شرمندم.
در مورد اون قایق...
دیگه خیلی دیر شده.
کجا میخواید برید؟- بایون.-
جاده‌ها رو بستن. نباید ماشینتونو بیرون بیارید.
گاراژ پیدا کردید؟- نه.-
هنوز تو خیابونه؟
مگه چی شده؟
پلیس دستور داده توقیفش کنن.
هی، نزنی همه چیو خرد کنی!
فقط دارم نگاه می‌کنم.
چیه؟- مشروب ایرانی!-
مال چه سالیه؟- زمان رضا شاه!-
وای!
بزار ببینم.
الان کی قراره بخرش؟
دیوونه خان! قراره نگهش داریم.
اگه جنگ طول بکشه، با این نونمون تو روغنه.
کجا میری؟ رائول
بیاید اینجا.
میرم بیارمش.
نه، روبرام.
کجا داری میری؟- همینجا بمون.-
این کیه؟- یه دانشمند.-
عذر میخوام.
کلاه منو این دور و بر ندیدید؟
توش چیزایه شکستنیه.
درسته.
نمی‌تونیم تکونش بدیم.
بسه دیگه، خانم.
نه! این دنده دویه. داری خرابش می‌کنی.
دنده اول، بالاشه.
الان همه چیو میشکونی.
چه خبر شده؟
پروفسور کوپولسکی از دانشگاه فرانسه.
ماشین منو کجا می‌برید؟
مقر پلیس.
پس بزار حکمتو ببینم.
وایسا! الان دنده‌ها رو خراب میکنی.
گمشون کردن.
باید به برلین اطلاع بدیم.
تو یه فیزیک دانی؟
منم بهش علاقه دارم.
اون لوله‌های کوچیک، حباب‌ها، آبی که قرمز رنگ میشه...
اینا بیشتر برای شیمی هستن.
مگه مثل هم نیستن؟
اومدن.
دوستان من!
حالت خوبه، کامیل؟ صدمه دیدی؟
نه، خوبه خوبم.
تو چی آقای ژیرارد؟
نه، نگاه چیکار کرده!
حالا کی قراره اینو درست کنه؟
اوجر!
وقت رفتنه، رائول.
فقط یه لحظه.
خانم ارباسولت!
میشه رفیقمو بفرستید پایین؟
رفته بیرون.
تا چه مدت؟
نمی‌دونم. با یه خانم رفت.
یه بازیگر؟
فکر کنم.
اینجا هم هست؟
اوجر؟ آره. مثل سیریش چسبیدیم به هم!
بگو کی اینجا بود!
کی؟- اون! دوست دختر اوجر!-
دروغ میگی!
البته دوست پسر سابقشه. الان با وزیره.
می‌دونم. داشتن با هم ناهار می‌خوردن.
هر سه تاشون با هم؟
تو رو خدا وضع رو نگاه!
اوجر بیچاره، زنه خوب داره شیرشو میدوشه.
سال‌هاست کارش همینه.
بهت گفت چجوری دستگیر شده؟
دستگیر شده بود؟
می‌دونستی زندان بوده؟
آره بابا، منم باهاش بودم و فراریش دادم. شانس آورد من باهاش بودم.
اینطوریه دیگه. ما الان فراریم.
البته الان تو هم همینطوری.
آقای ژیرارد و پروفسور هم همینطور.
پس بهتره بچسبیم به هم.
اینجوری پلیس سخت تر پیدامون میکنه.
بعدا برمی‌گردم.
با هم شام می‌خوریم، باشه؟
کنسولگری ساعت 8 باز میشه. خودمو میرسونم اونجا.
می‌دونم ویزاها رو کی میده. میتونه بهم کمک کنه.
بعدش بهت زنگ میزنم.
بهتره که دور و بر هتل نباشم.
پاسپورتتو بده بهم.
میخوای منم باهات بیام؟- نه.-
چی شده؟
نمی‌تونم برم. میدونی که نمی‌تونم. فقط رویابافی بود.
نمی‌تونم برم.- چاره دیگه‌ای نداری.-
انگاری فراموش کردی با کی زندگی می‌کنم.
واقعا روش حساب کردی؟- ازم محافظت میکنه.-
البته تو باید بری. نمی‌تونی اینجا مخفیانه زندگی کنی.
از لیسبون برام تلگراف بفرست. نگو تویی، خودم می‌فهمم.
پول داری؟
میرم برات بیارم. کجا داری میری؟
ولم کن به حال خودم.
قضیه به خاطر ژان اتینه؟
ولش کن. به هر حال بعد استفاده ازش، اونم میندازی دور...
مثل بقیه مردایه دیگه تو زندگیت.
حتی خودتم دوست نداری.
آخر سر خودت میمونی و آینه‌ـت.
خانم دنورت!
من تیری آرپل هستم.
شرمنده بابت اون بلبشو. مجبور بودم.
جا نخوردید فردریک اوجر رو اینجا دیدی؟
دیگه همه اومدن اینجا.- ولی اون باید زندان باشه.-
منم همینو شنیدم.- شنیدی؟-
الان وقت ندارم.
آقای بوفورت اینجاست؟
رفته مرکز شهر.- دوباره؟ چرا؟-
نخست وزیر استعفا داده.
کی جاشو می‌گیره؟
مارشال پتین
چه اتفاقی داره میفته؟- حمله هوایی.-
عشق داییم به بازیگرای زن به کشتنش داد.
برو پی کارت.
عجب راه زیباییه برا مردن!
منم بدم نمیاد، آخه منم بازیگرای زن رو دوست دارم.
مردن در آغوش یک ستاره...
معشوقه داییم... چرا حالا برا من نباشه؟
عذر میخوام.
دنبال یه دوستی می‌گردم که احتمالا اینجاست.
اسمش کوپولسکیه. پروفسور کوپولسکی.
یه زن جوون هم باهاشه. سبزه، 25 ساله...
بیا بریم!
چطوری همه‌ـتونو اغوا می‌کرد؟ مگه من به خوبیه اون نیستم؟
بکش کنار بینم!
ممنون الکس. عجب آدم وحشتناکی.
کیه؟
یه روانی که چشمش دنبالمه.
خیالت تخت! حسابشو می‌رسیم.
از الان دور و برت نمی‌پلکه.
برمی‌گردی؟
منتظرت وایمیسم.
تویی؟
به خاطر دوستت رائول بود که...
که چی؟
که نجاتمون داد. جنابعالی که فایده‌ای برامون نداشتی.
چی؟
گفتی کمک می‌کنی.
اون وزیرت قرار بود کمکمون کنه...
ولی به جاش دستگیر شدیم و مثل یه مشت خلافکار...
فرار کردیم. همشم به لطف تو، قربون لطفت!
چی می‌تونم بگم؟ من یه آدم بدبختم.
همش تقصیر منه.
چرا بهت گوش دادم؟ اون حرومی!
کدوم حرومی؟
بوفور
باید ردش می‌کردم. حالا تو از دستم عصبانی.
معلومه.- تو که نمی‌دونستی.-
تابلو بود. یه نگاه به سابقه‌ـش بنداز.
طرف بادی به هر جهته.
من ازش خواستم کمکت کنه و اونم پلیس رو فرستاد!
الان میخواید چیکار کنید؟
نمیدونم.
نمی‌تونید تسلیم بشید.
پروفسور باید استراحت کنه.
مگه بعدش قراره بلند نشه!- این حرفو نزن!-
شرمندم.
هنوزم میخواد از کشور بره؟
باید یه راهی باشه، میشه ببینمش؟
نه، ممنون.- بزار، می‌دونم که میتونم.-
نیازی نیست.
دیدی ازم عصبانی! دیگه بهم اعتماد نداری.
چون خیلی دروغ گفتی.
کِی؟- تمام وقت.-
از تو قطار شروع شد.
میخواستی بگم زندان بودم؟
همیشه حقیقتو ترجیح میدم.
چی میخوای بدونی؟
هیچی. الان نه.
داری بهم میگی دروغ گو. بزار توضیح بدم.
باشه. ولی بعدا. الان سرم درد میکنی، همشم داد میزنی.
از دروغ گوها یا مست‌ها خوشم نمیاد.
شیاد چی؟ گفتن یه مرد رو کشتم؟
تو باور کردی؟
نا سلامتی براش زندان بودی!
فقط به خاطر همین؟
بزار کُل داستانو بهت بگم.
به بایون خبر بدم؟
برو به هر کی میخوای خبر بده!
موندم مشکلت چیه؟
مارشال، نامزدیتون برای نخست وزیری توسط...
بیشتر سفارتخونه‌هامون مورد استقبال قرار گرفته.
تلگراف‌های پشتیبانیه
خیلی زیادی دریافت کردیم.
معذرت میخوام.
بالا خونه رو دادی اجاره؟
باید می‌دیدمت.- الان نه.-
باید می‌دیدم. راجع به فردریک اوجره.
دیگه چیه؟- اون هیچ کاری نکرده.-
گشت پلیس رو بردار.- چرا؟-
چون من بودم. من آرپل رو کشتم.
واقعا فکر می‌کنی من یه قاتلم؟- نه.-
اون زن.
همه اینا مربوط به اونه؟
چه زنی؟
می‌دونی کیو میگم.
سال‌هاست می‌شناسیش.
از همون اول به دنیا اومدنت.- کی اینو بهت گفته؟-
دوستت.- رائول؟-
عجب مگسیه! دیگه چی بهت گفته؟
راز که نبوده.
احتمالا آسون نیست.- چی؟-
دوست داشتن زنی مثل اون.
تو چی؟ تا حالا کسیو دوست داشتی؟
کی؟
به خودم ربط داره.
جواب سوال‌هامو نمیدی؟
راجع به خودم نه.- فهمیدم.-
این مرد جوون...- کی؟-
همونی که دوستش داری.- کی گفت جوونه؟-
باشه یه فسیل!
اون پروفسوره هستش!
دیوونه‌ای!
نرو. شرمندم. عجب احمقیم.
بمون! رو مُخت نمیام.
چرا؟ چرا امشب؟
اونم شب تصمیم گیریه جنگ یا صلح!
چشم دنیا به مایه بعد من افتادم وسط یه جنایت.
جنایت نیست که! دفاع از خود بود.
مردم اینو نمیگن.
هیچ کی نمیدونه!
چهار نفر میدونن. تو، من، اوجر و آرپل جوان!
فردریک حرف نمیزنه.- آرپل که میزنه.-
در واقع فکر کردم...- چی؟-
که بازداشتش کنی.
برای چی؟
طرف یه دیوونه سکسه! مثل داییش.
مغز تو سرت نیست!
به عنوان وزیر کشور...
عدالت رو منحرف کنم؟ دیوونه شدی رفت!
گریه نکن.
بلایی سر تو نمیاد.
خودم پرونده رو میبندم. هیچ کی بهت مظنون نمیشه.
و فردریک؟
ای بابا!
باشه. یه کاریش میکنم.
اجازه هست؟
میریم بایون؟
آره. ولی هیچ کی اونجا چیزی نمیدونه.
حالا چرا میرید بایون؟- تا یه قایق انگلیسی پیدا کنیم.-
چرا اینقدر دور؟- چون قایقی اینجا نمونده.-
نه، مطمینم که...
وایسید.
چیه؟-
بیاید دنبالم.-
این چهره‌های جدی رو می‌بینی؟ فرانسه مغلوب شده...
ولی شاید به خاطر این سستیش، لایقش بود.
باید یه فرانسه جدید بسازیم.
این متن سخنرانیه بعدیته؟
مسخره نکن. نگرانم.
نگران خودمون.
داریم وارد عصر جدیدی میشیم که...
از این ‌می‌ترسم مناسب تو نباشه.
برا چی؟
حدسش راحته.
مردم از رابطه ما خوششون نمیاد.
ادامه دادنش غیر ممکنه.
دارم جلو خودمو میگیرم گریه نکنم.
هیچ وقت روزایه خوشه با همو فراموش نمی‌کنم.
وزیر.
اونا منتظرن.
اومدم.
انگلیسی‌ها کجان؟
همین الان رفتن. از اون طرف.
آقای بروموند!
میشه منو برسونی؟
آخه باید...- نزدیکه.-
تو رو خدا نگاه کنید تو چه وضعیم.
دوباره به فرودگاه زنگ زدیم.
ساعت 7 می‌پرن.
تا ظهر می‌رسید لندن.
بیا آلبرت، منتظرم.
خبری شده؟
مارشال تسلیم شده.
خدا رو شکرت!- شنیدی؟-
آتش بس شده.
بزودی برمی‌گردیم پاریس.- ور دل آلمانی‌ها!-
یه جوری میسازیم.
بدون ما بسازید. میخوایم بریم نیس.
عزیزم، این جوری که سینه پهلو میشی.
فردا میخواید برید؟- نه، الان.-
میشه منم بیام؟- به نیس؟-
اونجا برا منم جا هست. نمی‌تونم اینجا بمونم.
میرم چمدونامو تحویل بگیرم.
ولی ماشین ظرفیتش پره. حتی صندوق عقبشم جا نداره.
مگه از دولتی‌ها راننده‌ای باقی نمونده؟
باشه. ممنون.
من کاملا موافقم. بزار خودش اوضاع رو حل کنه.
دیدی، چیزی رو نشکوندم.
دنده عقب بعد ژانگولر بازی‌هات همش گیر میکنه!
پروفسور میخواد بره.
کجا؟
میخواد سحرگاه بره سولاک یه قایقی پیدا کنه.
دوره؟- هفتاد مایل از اینجا فاصله داره.-
پس از پسش برمیاید.
من نمی‌تونم باهاشون برم. منتظر زنگ مامانمم.
پس کی رانندگی میکنه؟
آقای اوجر.
لو تایلان اینجاست. فقط یه جاده هم داره.
از اونجا علایم رو تا کاستلناو دنبال کنید.
یه لحظه هم نمیشه تو رو به حال خودت گذاشت.
بعد کاستلناو، از میون جنگل برید لسپار.
تو سنت ویوین مطمین بشید که دارید از جاده درستی میرید سولاک.
باشه.
بزار من برسونمشون.
مشکلی نیست.- اصلا رانندگی بلدی؟-
هفتاد مایل تو تاریکی ،یا خمینی معصوم! دور درخت‌ها می‌چرخونتون.
اصلا مدارک سوار شدن به قایقو داری؟
انگلیسیه، نه فرانسوی.
وقت رفتنه.- آمادم.-
بچه‌ها، بیاید اینجا.
کامیل، کیفم.
کجاست؟- تو راهرو.-
بدون خداحافظی میخوای بری؟ قلبم شکست!
شام نمی‌خوریم؟
اینم آوردم.
شراب ایرانی.
ممنون، ولی...
بزار من ببرمشون. چیز زیادی که نمیخوام.
من جون اون دخترو نجات دادم.
حتی به سلیقه تو هم نمیخوره.
دست از سرم بردار!
همه رو با هم میخوای، مگه نه؟ بدون من کجا بودی؟
این کامیون تویه؟
از سر راه ببرش کنار.
آروم‌تر! اینجوری داغ میکنه.
داری میری؟ بیا اینم نوشته‌هات.
یه چند تا یادداشت هم نوشتم.
امیدوارم به دردت بخورن. بیشتر راجع به نحوه روایتته.
واقعا کتاب قشنگیه.مخصوصاً قسمت آخرش. تئاتر، اون بازیگر زن.
زنی که گرفتار دروغ‌هاش میشه.
واقعا شخصیت محشریه. چجوری بگم؟
مسخرست. این همه عجله برا چیه؟
میخوای تو نیس چیکار کنی؟- بهت که گفتم.-
بزودی همه چی تموم میشه. میتونم برت‌گردونم پاریس.
همینه، همینه.
وایسا، عالیه.
داری میری؟
منم دارم میرم.- کجا؟-
پیش یه دوست تو نیس بمونم. ولی ماشینشون جا نداره.
و الکس هم فعلا سرکاره.
میشه منم ببری؟
به نیس؟
خارج از مسیرته؟
کجا دارید میرید؟
دارم فضولی میکنم؟
تعطیلات.
واقعا؟ کجا؟
گوش کن. از ژان اتین جدا شدم. بهش همه چیو گفتم.
گفتم کار من بوده. دیگه در امانی.
قربان، می‌دونید کجا دارن میرن؟
سولاک، تا یه قایق بگیرن.
عذر میخوام. اینجا تلفن داره؟
از پیشم نرو نمیدونم باید چیکار کنم.
من یه آدم گمشدم. واقعا نمی‌بینی؟
خسته‌ـم، فردریک.
برو حالشو ببر. میتونی برسونیشون.
هر چی تو بگی.
تو نمیای؟
بهت نیاز داره، مگه نه؟
آره. باید بهش کمک کنم. چاره دیگه‌ای ندارم.
وای شرمندم.
زیاد طولش نمیدم.
بهتره اینطور باشه. اینجا که باجه تلفن نیست!
آقای ژیرارد، آلمانی می‌فهمید؟
یه کمی.
بیاید اینجا!
می‌تونی تو باغ نیس بنویسی.
اونا یه جایه بزرگ هم دارن.
مزاحممون نمیشن. بالاخره یه نویسنده برا جنبه ظاهریشون هم خوبه.
قرار نیست بمونم.- چرا؟-
چون تموم شده. خونه، باغ....
حتی خودتم قبولش نداری.
فقط میبرمت اونجا.
این آخرین کاریه که برات می‌کنم.
دیگه دوستم نداری.
تقصیر منه.
رویاهای من زندگیه تو رو خراب کرد.
آقای اوجر!
کمک!
بجنب! میخواد بُکُشش!
کی؟
طرف یه جاسوسه!
وایسا آقا!
هنوز نرفتی نیس؟
کی؟
آره، همینجاست.
مامانته.
سلام مامان.
خوبم.
کتابش راجع به چیه؟
در مورد اونه؟
فقط دارم یاد داشت‌ها رو میخونم.
نکن این کارو.
آخه جالبه. گوش کن.
"این یادداشت‌ها نمی‌توانند یک واقعیت اساسی رو پنهان کنند:
تو قراره جا در پایه نویسندگان مهم بزاری.
که زیاد هم نیستند."
آقا رو باش!
اونا همه چیو میدونن. سولاک، قایق، ماشین.
حتی اسم پروفسور رو.
چه خبره؟
پلیسن.
آلمانیان.
اونا کجان؟- اون طرف. بیا.-
حالت خوبه؟
کامیل، عزیزم...
اینم از این.
یه روز راجع بهش حرف میزنیم...
امیدوارم.
چرا تو هم نمیای؟
چی؟ تو هم میخوای بری؟
کِی این تصمیمو گرفتی؟
همین الان.
نمی‌تونم. اصلا نمیشه. زندگیم اینجایه.
چه زندگی؟
میخوای چیکار کنی؟
هر کاری که بتونم.
خداحافظ، کامیل.
زندگی تو نیس رو...
میتونی تصور کنی؟ با اون همه عجوزه پیر.
واقعا میگم.
تو پاریس، اوضاع بزودی برمی‌گرده سر جایه اولش.
آره؟
معلومه.
بهم اعتماد کن.
نگران نباش.
اینجا نه.
بعدا بخونش.
یه یاد داشت برای آقای ژیرارد هم توش هست.
دیدیش؟- پروفسور رو میگی؟-
دوشنبه پیش. تو دانشگاه کمبریج در آزمایشگاهش.
اولین باره برگشتی؟- آره.-
میگم تو...؟
چتربازی شدی؟
نزدیک چارترس؟
از کجا میدونی؟
میدونم دیگه.
پس شدی...؟- آره.-
قراره زیاد بمونی؟
باید زودی برم.
وقت نوشتن داری؟
نه واقعا.
چه بد.
دست نوشته‌هاتو دارم.
اگه بخوای، میتونم...
برنگرد.
قربان! یه لحظه وایسید.
خانم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.