..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫همچنان با جدّیت ادامه دارد]
‫[امروزه که مردم بیشتر از ‫قبل وطن‌شان را ترک می‌کنند...]
‫[فرهنگ و زبان و میراث‌شان به ‫مرور زمان کمرنگ‌تر می‌شود.]
‫[ایران قرن یازدهم]
‫[در هر خانوادۀ مهاجر، یک شخص انتخاب ‫می‌گردد تا حافظِ تاریخِ خانواده‌اش باشد.]
‫ای دوست...
‫بیا تا غمِ فردا نخوریم؛
‫وین یک دمِ عمر را...
‫غنیمت شمریم؛
‫فردا...
‫فردا که ازین دیرِ فنا درگذریم؛
‫با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم.
‫برو، برو، برو، برو!
‫بده. بده.
‫برو بهش بگو ‫کاپیتان‌ها گریه نمی‌کنن.
‫البته اگه بخواد جام ‫قهرمانی رو ببره بالای سر.
‫پاشو، بی‌عرضه.
‫- ببرش بیرونِ زمین! - نه، خوبم.
‫تیمی، بیا اینجا ببینم!
‫می‌خوام امروز همه قبل از اینکه ‫برن خونه، پنج دور، دورِ زمین بدوئن.
‫حالا شروع کنید.
‫هنوز می‌تونیم روی شما دوتا ‫حساب کنیم که همدیگه رو نکُشید؟
‫هان؟
‫خوبه. چون توی ترکیب اصلیِ ‫تیم یه تغییراتی ایجاد کردم.
‫می‌خوام جفت‌تون به‌عنوان ‫کاپیتان مشترک برید توی زمین.
‫حالا ده دور، دورِ زمین ‫بدوئید. همین الآن! برید.
‫[مرکز سرطان خونِ هیوستون]
‫- چی شده؟ - هیچی.
‫- کاپیتان مشترک ‫شدم. - تازه‌وارد!
‫برو جوجه، من خودم ‫یه مدتی کاپیتان بودم.
‫می‌دونم.
‫می‌شه یه‌بار دیگه ‫اون داستانه رو...
‫دیگه خودمم خسته شدم ‫از بس هِی گفتم. بسه.
‫می‌دونم، اگه می‌شه... لطفاً!
‫باباش چادردوز بود.
‫خودشم در ۱۸ مِه ۱۰۴۸ میلادی ‫در نیشابور ایران به دنیا اومد.
‫نه!
‫ستاره‌ها...
‫دوست‌هاتن؟
‫برای همینه که درک‌شون می‌کنی؟
‫بابت پدرت متأسفم، عمر.
‫دلم براش تنگ شده.
‫من هیچ‌وقت تنهات نمی‌ذارم، عمر.
‫نعمت خداست.
‫وگرنه یه پسر بچه چطور ‫همچین چیزایی می‌دونه؟
‫می‌تونید پسره رو ببرید.
‫می‌تونه براتون کار کنه.
‫- حالا ببینیم چی می‌شه، حالا ‫ببینیم چی می‌شه. - خدا خیرتون بده.
‫عمر، بیا استاد ‫«امام موفق» رو ببین.
‫ولی اون یه پسر بچۀ ریزه میزه‌ست.
‫پسرکی به این کوچیکی ‫چی می‌دونه مگه؟
‫- نشونش بده، عمر. - همیشه ‫وقتم رو تلف می‌کنی، زن.
‫چیه؟
‫یه‌سری از کارهام رو برام می‌کنی.
‫ولی به‌عنوان ‫شاگردم قبولت می‌کنم.
‫بهش پول هم می‌دم تا برای ‫خورد و خوراک، کم نیارید.
‫شما خیلی مهربونید، آقا.
‫از فردا شروع می‌کنیم.
‫با استفاده از هندسه،
‫می‌تونیم مشتق ریشۀ این معادلات ‫رو بگیریم و این مسئله‌ها رو حل کنیم.
‫حالا دارید اصل پنجم ‫اقلیدسی رو می‌بینید...
‫عمر.
‫دنبالم بیا.
‫سه تا چیز هستن که یه پسر ‫بچه باید یاد بگیره تا مَرد بشه.
‫تیراندازی، سوارکاری...
‫و اینکه هیچ‌وقت دروغ نگه.
‫حسن.
‫عمر.
‫باباش جنگجوی خیلی بزرگیه.
‫بهت چیزهایی یاد می‌ده ‫که توی کتاب‌ها نوشته نشده.
‫برو.
‫ببینم، این بَردۀ خوشگل چنده؟
‫حسن!
‫وقتی باهات حرف ‫می‌زنم وایستا گوش کن.
‫یادت نره کی هستی.
‫اون یه بَرده‌ست.
‫آیندۀ تو توی دربارـه.
‫پس به خطر نندازش.
‫دریا خیلی خوشگله.
‫ولی هیچ‌کدوم‌تون ‫باهاش ازدواج نمی‌کنید.
‫تا کِی می‌ری؟
‫بعد از گذرِ دوتا هلال ماه نو.
‫بیشتر از دوتا نمی‌شه، ‫حداکثر! (دو ماه)
‫امشب کلی دوست داری. (ستاره‌ها)
‫تا حالا شده در مورد من صحبت کنن؟
‫همیشه می‌کنن.
‫اون «دُنب‌»ـه.
‫درخشان‌ترین ستارۀ جهان.
‫هر بار بهش نگاه ‫می‌کنم، به یاد تو می‌افتم.
‫می‌ترسم، عمر.
‫به‌خاطر مردِ توی بازار؟
‫نمی‌دونم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونه اذیتت کنه.
‫- دریای عزیزم، ستاره ‫کوچولوی من. - شکار خوش بگذره.
‫دریا!
‫«اول سه طلاق، عقل ‫و دین خواهم گفت»
‫«پس دختر رز را به زنی خواهم کرد»
‫از اسبه خوشت میاد!
‫- می‌دونم ازش خوشت ‫میاد. - آره ازش خوشم میاد.
‫آرامش‌بخش و شکوهمندـه.
‫باهات معامله می‌کنم.
‫دریا رو بهم بده، اسبه رو بگیر.
‫دریا مال من نیست ‫که بخوام بهت بدمش.
‫خیلی‌خب.
‫براش می‌جنگیم.
‫یعنی...
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫بابام دریا رو تأیید نمی‌کنه.
‫- به‌نظرش در شأن ‫خانواده‌مون نیست. - چی؟
‫بیشتر نگرانِ آیندۀ ‫تو توی دربارـه.
‫ولی من همچین آرزوهایی ندارم.
‫اگه نخوام عروسک ‫خیمه‌شب‌بازیِ سلطان باشم چی؟
‫بابات دیگه سرنوشتت ‫رو برات مشخص کرده.
‫[چندین سال بعد]
‫تو هم یه روز سربازِ اینجا می‌شی.
‫ببخشید عمر، کاری ‫از دستم برنمی‌اومد.
‫چی شده، مامان؟
‫اونا دریا رو بردن.
‫دو روز بعد از اینکه ‫رفتی به یه تاجر فروختنش.
‫دریا رو فروختن؟
‫فقط چند روز اینجا بودن.
‫الان تقریباً سه ماهه که رفته.
‫عمر، اون بَردۀ همسایه‌مون بود.
‫کاملاً حق داشتن بفروشنش.
‫عمر، صبر کن. گوش کن چی می‌گم.
‫تو هیچ پولی نداری.
‫امام موفق داره ‫می‌ذاره درس بخونی.
‫آینده‌ات رو خراب نکن.
‫آینده‌ام اون دختره.
‫حتماً پیداش می‌کنیم.
‫این باید کافی باشه.
‫می‌خریمش و آزادش می‌کنیم.
‫تو جنوب و غرب رو بگرد، ‫من شمال و شرق رو می‌گردم.
‫- خدا پشت و پناهت. - انشاءالله.
‫سلام، ما اومدیم. آهنگ ‫جدید «امی» رو هم آوردم.
‫[روستای کوچکی در خراسانِ ایران]
‫کامران جایی ‫نمی‌ره، همین که گفتم!
‫این‌قدر از ایرانی‌بودن ‫خجالت می‌کشی؟
‫ما دیگه جامون اینجاست.
‫توی آمریکا کسی اهمیت ‫نمی‌ده از کجا اومدی.
‫اینکه هدفت چیه، مهمه.
‫اون‌وقت هدفت چیه؟
‫من عاشق ایرانم ولی ‫همه چیز خیلی فرق کرده
‫دلم می‌خواد بچه‌هام ‫فرصت رشد داشته باشن.
‫نمی‌ذارم کامران با توهمِ ‫کشوری سردرگُم بشه
‫که یه روز شاید اصلاً ‫قبولش نکنن و بندازنش بیرون.
‫خودت خواسته‌های ‫اون رو قبول کردی؟
‫- هِی! داشتم گوش می‌کردم. ‫- ولی دیگه گوش نمی‌دی!
‫منصور!
‫[از تعطیلات بهاری لذت ببرید]
‫خیلی‌خب، ببینیم نفر ‫بعدی کیه. آممم...
‫بابی، حاضری؟
‫همگی از تعطیلات ‫بهاری‌تون لذت ببری
‫ولی تکلیف تاریخچۀ ‫تگزاس رو یادتون نره.
‫اینکه از سال ۱۸۳۶ تا ۱۸۴۵ ‫چطور تبدیل به جمهوری شدیم.
‫ضمناً وقتی برگردین امتحان داریم.
‫کامران، این چیه؟
‫معادلۀ درجه سه.
‫چیزی نیست، خانم تیلور. ‫داشتم خط خطی می‌کردم.
‫دیگه باید برم.
‫صبر کن، کامران. می‌خواستم ‫یه چیزی رو به نادر بدی.
‫عمر بزرگ.
‫پوسترِ رباعیاتِ عمر خیام‌ـه.
‫می‌دونم برادرت بهش علاقه داره.
‫بگذریم... کتابخونه ‫داشت مینداختش دور
‫و من برش داشتم، چون ‫گفتم شاید نادر خوشش بیاد.
‫ممنون، خانم تیلور.
‫خداحافظ.
‫یه سورپرایز برات ‫دارم، از طرف خانم تیلور.
‫توی سطل آشغال ‫کتابخونه پیداش کرده.
‫بهتر از این نمی‌شه!
‫عمر بزرگ!
‫این نسخۀ نفیسِ کتاب ‫رباعیاتِ عمر خیام
‫در سال ۱۹۱۲ که کشتی ‫تایتانیک غرق شد گُم شد.
‫اثرِ «عمر بزرگ» که در میانِ ‫بسیاری از مردم محبوب است
‫توسط شرکت نامدارِ صحافیِ «سانگورسکی ‫و ساتکلیف»، رونوشت شده است.
‫وای! توی لندن.
‫این یارو انگلیسیه درستش کرده.
‫اینو حتماً باید به ‫پدربزرگ نشون بدیم.
‫عمر و حسن دریا رو پیدا کردن؟
‫خواستۀ خدا بود.
‫دنبالم نیاید.
‫می‌خوام تنها باشم.
‫پدرش کُشته شده.
‫بذارید عزاداری کنه.
‫دریا، دریا، دوست من...
‫بیا تا غمِ فردا نخوریم؛
‫وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم؛
‫- دریا، دریا... - کی هستی؟
‫صبر کن.
‫چطور جرئت می‌کنی به من پشت کنی؟
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫فوراً جوابم رو بده.
‫تو...
‫احتمالاً...
‫به مهمیِ اون یه دونه ستاره...
‫باشی.
‫ولی من نه.
‫سرنوشت تو اونجا نوشته شده
‫و یه روز...
‫تو هم از روزگار محو می‌شی.
‫دریا، دریا...
‫ای دوست...
‫بیا تا غمِ فردا نخوریم؛
‫وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم؛
‫با من کار داشتید؟
‫کتاب زندگی...
‫ازش چی یاد گرفتی؟
‫هر چندسالی که توی ‫این کرۀ خاکی بودیم
‫هر سال یه برگ از «کتاب ‫زندگی» رو ورق زدیم.
‫تو چند صفحه خوندی؟
‫۲۵.
‫من صفحۀ ۵۷ هستم.
‫دعوتم کردن برم دربار...
‫و وزیر اعظمِ...
‫سلطان جدیدِ سلجوقیان بشم.
‫عمر خیام.
‫ازت می‌خوام جایگزین من بشی.
‫صفحات رو با دقت ورق بزن.
‫ابوریحان بیرونی...
‫تکنیک‌های ریاضیاتی‌ای کشف کرد تا ‫شروع فصل‌ها رو دقیق محاسبه کنه.
‫ولی فقط این نبود. خورشید و حرکاتش ‫و خسوف و کسوف رو ثبت کرد.
‫این کار رو با استفاده از یه ‫وسیله یا ابزار نجومی انجام داد...
‫به بهش می‌گن «اسطرلاب».
‫احمد، می‌شه افتخارش ‫رو بهمون بدی؟
‫همون‌طور که می‌بینید، پشت ‫اسطرلاب تقسیم شده به ربع‌هایی با...
‫جدول‌های مثلثاتی و نجومی
‫که ازشون برای پیدا کردنِ ‫موقعیتِ ستارگان و ماه و سیاره‌ها...
‫که با ستارگان ثابت ‫مرتبط هستند استفاده می‌شه.
‫در گاه‌شماریِ اسلامی...
‫شب و روز، هر کدوم به ۱۲ ‫بخشِ مساوی تقسیم می‌شن.
‫به همین دلیل، فقط در خط استوا ‫شب‌ها و روزهامون طول یکسانی دارن.
‫متوجه شدین؟
‫عمر...
‫قوی باش.
‫هیچ‌وقت از اعتقادت دست نکِش.
‫من هر چی هستم، ‫به‌خاطر توئه، مادر.
‫به هر جایی هم که برسم،
‫ریشه‌اش در عشق و محبت توئه.
‫خوشحالم دوباره ‫می‌بینم‌تون، استاد.
‫این همه وقت طول کشیده؟
‫فقط دو صفحه. (دو سال از عمرش)
‫اجازه هست؟
‫فقط یه‌سری شعرـه.
‫خیلی از عالمین و دانشمندان ‫رو کافر حساب می‌کنن.
‫سلطان می‌خواد دوباره ببینتت.
‫ازت خوشش میاد.
‫اعلی‌حضرت،
‫فرمانده بیزانس از پاپ تقاضا کرده که ‫نیروهای پشتیبانیِ بیشتری براشون بفرسته.
‫یکی از جاسوس‌هاشون رو در حالی که ‫تحرکات نیروهاتون رو زیر نظر داشت، گرفتیم.
‫اعلی‌حضرت، معرفی ‫می‌کنم: عمر خیام.
‫ریاضی‌دان و منجّم.
‫تو بودی؟
‫همونی که اون شب توی بیابون بود؟
‫شنیدم داری به جَوون‌های مستعد ‫در سرتاسر امپراتوری، تعلیم می‌دی.
‫بله این افتخار نصیبم ‫شده، اعلی‌حضرت.
‫بزرگترین خواسته‌ات چیه؟
‫چیزی جز زندگی‌کردن ‫در سایۀ عظمتِ شما نیست.
‫و برای پیش‌بُردنِ مطالعاتم.
‫چیزهایی که اون شب ‫بهم گفتی رو متوجه نشدم؛
‫در مورد ستاره‌ها.
‫می‌خوام ناوبرِ فلکی‌ام باشی.
‫برات رصدخانه درست می‌کنیم تا ‫ستارگان رو مورد پژوهش قرار بدی.
‫این نهایت لطف و ‫مهربانی شما رو می‌رسونه.
‫امشب آسمون رو بررسی کن.
‫تا چند روز دیگه با بیزانسی‌ها ‫وارد جنگ می‌شم. (روم شرقی)
‫می‌خوام بدونم ستاره‌ها ‫توی نبرد باهام یارن یا نه.
‫ولی قبلش، استاد قدیمی‌ات امام ‫موفق، تو رو از درباریان می‌کنه.
‫نمی‌تونم ستاره‌ها رو اون‌طور ‫که شما می‌خواید بخونم.
‫علم نجوم، طالع‌بینی نیست.
‫گوش کن ببین چی می‌گم، ‫عمر. با دقت هم گوش کن.
‫کار ما سخته.
‫و مسئولیت‌مون در ‫قبال مردم، گسترده‌ست.
‫مالک جوانه. (مالک = ملکشاه)
‫وظیفۀ منه تا در ‫تصمیماتش راهنمایی‌اش کنم
‫و تو کمکم می‌کنی.
‫اون بهت اعتماد داره.
‫و اگه فکر می‌کنه می‌تونی ‫از ستاره‌ها طالع رو بخونی
‫پس تو رو خدا بذار ‫این‌طور فکر کنه.
‫من دروغ نمی‌گم.
‫ازت نمی‌خوام دروغ بگی.
‫دارم می‌گم باید مراقب ‫باشیم، برای مالک.
‫متوجهی، عمر؟
‫هر کاری که لازم باشه ‫برای محافظت ازش می‌کنم.
‫و برای اینکه در دیدِ ‫مردمش قدرتمند نگهش دارم.
‫رساله‌تون در مورد ‫حکومت‌داری رو خوندم.
‫«قدرتِ شاهزاده، بستگی ‫به مشاورانش دارد.»
‫ولی اگه نصیحتی که دریافت ‫می‌کنه حقیقت رو تحریف کنه
‫باعث نمی‌شه ضعیف‌تر بشه؟
‫می‌دونستم اینجا پیدات می‌کنم.
‫- شنیدم داری می‌ری. - حسن.
‫خبر مهمی دارم.
‫کجا بودی؟
‫روحم رو پاک می‌کردم.
‫به دنبال حقیقت بودم.
‫تو مرد مذهبی‌ای نیستی، ‫عمر، مردِ علم‌ودانشی.
‫درک نمی‌کنی.
‫حقیقت مذهبی، لزوماً دلخواه نیست.
‫اکثر مردم حتی تکالیف دین ‫خودشون رو انجام نمی‌دن.
‫اعتقاد راسخ به خدا، ‫تنها حقیقتِ واقعیه.
‫اگه ایمان کاملاً ‫با منطق برابر بود،
‫فکر نمی‌کنی افراد بیشتری، عمق ‫اعتقادات‌شون رو زیر سؤال می‌بردن؟
‫زیادی سؤال می‌پرسی.
‫مردم رو با کُفر ‫خودت سردرگُم می‌کنی.
‫کُفر؟
‫این صحبت های من کفره.
‫آدم باید اقتدار مطلق رو در ‫مسائل مربوط به ایمانِ مذهبی بپذیره.
‫اون‌وقت در مسائل مربوط به ‫ایمانِ مذهبی کی اقتدار مطلق داره؟
‫من به خدا اعتقاد دارم.
‫ولی من و تو، ‫اعتقادات‌مون متفاوته.
‫نمی‌تونی به روشِ خودت ‫به خدا اعتقاد داشته باشی.
‫خدا اهمیتی نمی‌ده که ‫چطور باورش داری،
‫به شرط اینکه قبلش ‫خودت رو باور داشته باشی.
‫اسلام با سلطنتِ ‫ملکشاه نابود می‌شه.
‫نابود می‌شه؟
‫ایران تحت حکومتِ ‫سلجوقیان به شکوفایی رسیده.
‫برو تمام مراکز علمی‌ای ‫که ساخته شده رو ببین.
‫تو عادت کردی که همین‌طور ‫از قدرت سلطان استفاده کنی.
‫این حرف‌ها از کجا ‫نشئت می‌گیرن، حسن؟
‫«جست‌وجو و تحصیل علم بر ‫هر مسلمانی فرض و واجب است.»
‫این حدیث پیامبره.
‫دعا می‌کنم دیگه هیچ‌وقت ‫گذرمون به هم نیفته.
‫اگه بیفته، مجبور می‌شم بکُشمت.
‫جهاد اکبر که بزرگترین جهاده...
‫غلبه بر نَفْس‌ـه.
‫خدانگهدار، فرزندِ چادرساز.
‫اعلی‌حضرت،
‫با اجازه‌تون عمر خیام رو به ‫دربارِ محترم‌تون معرفی می‌کنم.
‫چی برای گفتن داری، عمر؟
‫سخنان حکیمانه.
‫برای افرادی که به ‫جنگ بیزانسی‌ها می‌رن.
‫مطمئنم یه چیزی برای گفتن داره.
‫این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت؛
‫چون آب به جویبار ‫و چون باد به دشت؛
‫هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت؛
‫روزی که نیامده‌‌ست ‫و روزی که گذشت؛
‫ای بس که نباشیم ‫و جهان خواهد بود؛
‫نی نام ز ما و نی‌نشان خواهد بود؛
‫زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل؛
‫زین پس چو نباشیم همان خواهد بود؛
‫بالأخره یه نفر رو ‫پیدا کردم که حق می‌گه.
‫به افتخار عمر خیام.
‫دستور دادم رصدخانه ‫رو برات بسازن.
‫اگه اعلی‌حضرت اجازه بدن...
‫یه جای بی‌عیب و نقص پیدا کردم و ‫فعلاً نیازی به ساختنِ رصدخانه ندارم.
‫کجا؟
‫یه منطقۀ قدیمی نزدیکِ اصفهان.
‫دوست دارم فوراً کارم رو شروع کنم.
‫باشه.
‫برای پژوهش‌هات اونجا مال خودت.
‫عمر، یه سؤال داشتم.
‫چطور ذهنت می‌تونه...
‫چیزی رو ببینه که ما ‫حتی نمی‌تونیم بخونیمش؟
‫هر چی بیشتر یاد می‌گیرم بیشتر ‫می‌فهمم چه چیزهایی رو نمی‌دونم.
‫اعلی‌حضرت، بفرمائید.
‫طبق محاسباتم، در هر ۳۰۰ الی ‫۴۴۰ سال یک روز رو از دست می‌دیم
‫اما...
‫تقویمی اختراع کردم در ‫تقدیر از بزرگیِ شما...
‫که زمان رو دقیق‌تر ‫ارزیابی می‌کنه.
‫مخصوصاً تقویمی که چرخشِ زمین به ‫دور خورشید رو تا یازده رقم اعشاری...
‫اندازه‌گیری می‌کنه.
‫تقویم؟
‫بله، اعلی‌حضرت.
‫همون‌طور که می‌بینید...
‫تاریخ تقویم برای سال جدیدمون، ‫از نقطۀ عبور خورشید...
‫از میانۀ صورت فلکیِ ‫حوت تغییر می‌کنه...
‫به اولین نقطۀ صورت فلکیِ حمل.
‫اگه این تقویم درست ‫از آب در بیاد...
‫تمام مسائل مربوط به ‫قلمروتون رو بهبود می‌بخشه؛
‫از زمانِ پرداخت مالیات‌ها ‫گرفته تا نمازهای روزانه.
‫جداً؟
‫یعنی...
‫الآن داریم توی زمان ‫اشتباهی نماز می‌خونیم، عمر؟
‫محاسبات من، تقویم ‫گریگوری رو... (تقویم میلادی)
‫با داشتنِ انحراف استانداردِ یک روز در ‫هر ۳۰۰ الی ۷۷۰ سال، اصلاح می‌کنه.
‫با فامیلیِ سلجوقیِ ‫شما معرفی می‌شه.
‫تقویم جلالی؟
‫بیا معرفی‌اش کنیم. ‫خوشم اومد. خوشم اومد.
‫حالا سال‌مون کِی شروع می‌شه؟
‫نوروز.
‫اولین روزِ بهار.
‫دقیقاً با لحظه‌ای که اعتدال بهاری ‫صورت می‌گیره مطابقت داره.
‫خوبه. عالیه! پس...
‫بیا بریم تقویم جدیدم ‫رو جشن بگیریم.
‫هنوز کار دارم، اعلی‌حضرت.
‫محاسبات باید امتحان بشن تا ‫ببینیم کاملاً دقیق هستن یا خیر.
‫اون رو می‌شه گذاشت برای بعد. ‫ولی گرسنگی و تشنگیِ من رو نمی‌شه!
‫عمر کجاست؟
‫من پیداش می‌کنم.
‫یه ضیافتِ بزرگ راه انداختن.
‫می‌دونم.
‫ملکشاه داره سراغت ‫رو می‌گیره. بیا داخل.
‫راضی‌ام که پیش ستاره‌ها بمونم.
‫اون دختره رو اونجا پیدا نمی‌کنی.
‫همیشه پیداش می‌کنم.
‫عمر.
‫سعی کن فراموشش کنی.
I have a surprise for you.
If you want, she is yours.
No, no.
So it is true what they say about you and a slave girl?
Darya?
Darya...
Finally we have a name.
Darya.
The Byzantines are trying to press through our western provinces.
Find out the best time to meet our day??.
The heart of two lovers can never be apart from one another.
That's how Darya's love found its way back to Omar.
‫باید فرار کنیم!
Dear God, please don't let this be a dream.
Omar, I was sold.
The news of your great observatory has spread all over the Empire.
That's why I came to Isfahan to try to find you.
Let's go!
How could you ask me to leave you, now that I found you.
Listen to me carefully, Omar.
If I do not return now, they will search for me.
I am not property of someone.
I will find Malik and he will understand.
I will spend my entire life in the service if necessary.
I'll buy your freedom.
I love you, Omar Khayyam.
Go.
And come back swiftly.
I'll be waiting!
Darya.
The brightest star in my universe.
You have no idea how many times I see your face in those stars.
‫عمر؟
‫می‌شه باهاتون صحبت ‫کنم، اعلی‌حضرت؟
‫دریا رو پیدا کردم.
‫خب؟
‫اعلی‌حضرت...
‫اگه قرار باشه باهاش ازدواج کنم،
‫باید بخرمش.
‫و پولی که بهم دادین رو ‫خرجِ پژوهش‌هام کردم.
‫عمر.
‫جیب‌هات رو پُر از ‫طلا و نقره می‌کنیم
‫تا بتونی بری دریای ‫عزیزت رو بخری.
‫باید استراحت کنی.
‫مرغوب‌ترین پارچه‌های ‫ابریشم رو براش بخر.
‫اعلی‌حضرت...
‫چی شد؟ عمر کجاست؟
‫برگشت رصدخانه.
‫دختره چی؟
‫به یه تاجر خارجی فروخته شده بود.
‫نتونستیم پیداش کنیم.
‫افراد رو آماده کنید. ‫برمی‌گردیم کاخ.
‫مگه نگفتی اگه دوباره ‫منو ببینی می‌کُشی‌ام؟
‫ظاهراً همین الآنش هم خیلی‌ها ‫می‌خوان این کار رو بکنن.
‫زود باش، افراد بیشتری ‫دارن میان سراغت. اینو بپوش.
‫اسبم رو بردار. برو ‫قلعۀ الموت. پیدات می‌کنم.
‫نمی‌دونم آخر داستان چی می‌شه.
‫عاشق این آهنگم.
‫به‌نظرت من شبیه‌اش هستم؟
‫یه‌جورایی.
‫اگه موهام رو صاف کنم، ‫شاید دقیقاً مثل اون بشم.
‫شرط می‌بندم اصلاً ‫با هم مو نمی‌زنیم.
‫- اون شبیهِ... - منظورت ‫از این حرفا چیه؟
‫می‌خوام آخر داستان رو بدونم.
‫دیوونه‌ای؟! بابا می‌کُشَتِت.
‫حتی نمی‌تونی از پذیرش رد شی.
‫یه نقشه دارم.
‫نقشه در واقع خیلی ساده بود.
‫فُرم سفر کودک زیر سنّ قانونی ‫رو از سایت هواپیمایی پُر کردم.
‫«نسا» امضای مامانم ‫رو زیر لیست جعل کرد.
‫از کارت اعتباری‌اش برای ‫خرید یه بلیت آنلاین استفاده کرد
‫و بعد منو تا فرودگاه رسوند.
‫جلو جلو هماهنگ کرد که یه راننده ‫توی گمرک لندن منتظرم بمونه.
‫سلام؟
‫میلی!
‫این کیه پیدا کردی؟
‫چطور اومدی اینجا؟
‫گیتِ اصلی باز بود. در ‫زدم ولی کسی جواب نداد.
‫بهتره قبل از اینکه ‫یخ بزنی ببرمت داخل.
‫بفرما.
‫بیا، میلی. بیا.
‫آلفرد، مهمون داریم.
‫یه فنجون چایی دیگه میاری؟
‫بسیار خب، خانم.
‫نه. آلفرد، نظرم عوض شد. ‫شکلات داغ دوست داری؟
‫بله لطفاً.
‫براش شکلات داغ بیار.
‫- ممنون. - یه ‫بشقاب دیگه هم بیار.
‫چشم خانم.
‫میلی، بیا.
‫دست نزن.
‫همۀ اینا مال شمائن؟
‫خیلی‌هاشون چندین نسله ‫که توی خانواده‌مون بودن.
‫بعضی‌هاشون حتی کارِ ‫دستِ بابابزرگم بودن.
‫پس اون واقعاً کتابه ‫رو صحافی کرده.
‫بله، کرده.
‫ببین، اینو می‌بینی؟
‫حتی این قصیدۀ فارسی ‫رو طراحی کرده.
‫می‌شه ببینمش؟
‫کتابه سال ۱۹۱۲ با ‫کشتی تایتانیک غرق شد.
‫ولی مگه ازش یه نسخۀ ‫دیگه درست نکرده بوده؟
‫یه دونه دیگه هست.
‫توی موزۀ «فور ‫کونستاندورک» در فرانکفورت.
‫ولی ۵۵۰ رونوشتِ ناقص ‫دیگه ازش درست کرده.
‫حتماً هِی گند می‌زده. (دوباره ‫یه رونوشتِ جدید می‌نوشته)
‫می‌خواسته تمام ‫جزئیاتش درست باشه.
‫خب، می‌تونم یکی‌شون رو ببینم؟
‫عه، ممنون، آلفرد.
‫- کاری باهات ‫ندارم. - ممنون، خانم.
‫لهجه‌ات به آمریکایی می‌خوره.
‫با مامان و بابات ‫اومدی انگلستان سفر؟
‫نه راستش.
‫فقط برای دیدنِ کتابه اومدم.
‫چرا این همه راه رو ‫برای دیدنِ کتابه اومدی؟
‫چون برادرم گفت مهمه ‫که بابابزرگ‌مون بدونه
‫که مردم هنوز عمر ‫خیام رو یادشونه.
‫داغه.
‫اون‌وقت چرا عمر ‫خیام این‌قدر برات مهمه؟
‫برادرم نادر، «حافظ میراث» بود.
‫شروع کرد داستان ‫عمر رو برام تعریف کرد
‫ولی تمومش نکرد.
‫باید برم ایران تا بقیۀ داستان ‫رو از بابابزرگم بشنوم.
‫اون خیلی پیره.
‫حتی از شما هم پیرتره.
‫برادرت هم باهات ‫سفر کرده انگلستان؟
‫نه خانم، اون مُرد.
‫باید باور کنم که تنهایی ‫سفر کردی اینجا؟
‫خواهرم کمکم کرد تا از ‫پذیرشِ شهر هیوستون رد بشم.
‫مامان و بابات نگران‌ات نمی‌شن؟
‫اگه بابابزرگم مثل نادر بمیره چی؟
‫اون‌وقت داستان از دست می‌ره.
‫پاشو.
‫دست‌هات رو بیار جلو.
‫اون دست.
‫این دست.
‫باید دستکش بپوشی، ‫چون اگه نپوشی...
‫روغنِ دست‌هات، بعد از ‫یه مدت به کاغذِ دست‌ساز...
‫آسیب می‌زنه.
‫بیا اینجا بشین روی زمین.
‫«رباعیات عمر خیام»
‫«رباعیات عمر خیامِ نیشابوری»
‫رباعیات یعنی چی؟
‫رباعی یه کلمۀ باستانیِ ‫عربی برای عدد چهارـه.
‫اما برای شاعران قرن یازده ایران
‫رباعی می‌شه چهار خط (مصراع) شعر.
‫ولی من خیلی سر از شعر در نمیارم.
‫شعر صرفاً به کلماتی می‌گن ‫که باعث می‌شن از درون...
‫حس خاصی پیدا کنی.
‫اشعار عُمَر...
‫اعتقادات خیلی عمیق ‫رو بیان می‌کردند.
‫یه روز زندگی‌ات تموم می‌شه
‫و تنها چیزی که باقی می‌مونه
‫لحظاتی‌ان که نهایت استفاده ‫رو از زندگی‌ات بُردی
‫و اگه بخت باهات یار باشه
‫اون لحظات در زندگیِ افرادی که ‫روشون تأثیر گذاشتی زنده می‌مونن.
‫قبلنا بابابزرگم این ‫شعرها رو برام می‌خوند:
‫ای دل چو حقیقت جهان...
‫ هست مجاز؛
‫چندین چه خوری...
‫تو غم از این رنج دراز؛
‫تن را به قضا سپار و با درد بساز؛
‫کاین رفته قلم ز بهر تو ناید باز؛
‫تنگی مِی لعل خواه و دیوانی؛
‫سد رمقی باشد...
‫و نصف نانی؛
‫وانگه...
‫من و تو نشسته در ویرانی؛
‫بیشیست... (بیشی است)
‫که نیست در خور سلطانی؛
‫کامران.
‫۷۳۵۵۱۲۱۲
‫الو؟
‫خانم بهشتی، شما ‫منو نمی‌شناسید ولی...
‫قبل از هر چیز، می‌خوام یه ‫مطلب خیلی مهم رو بهتون بگم.
‫پسرتون در امانه.
‫بله، جاش امنه.
‫اینجاست، توی ‫انگلستان. اومد خونۀ من.
‫می‌خواست یه کتاب رو ببینه.
‫ممنونم.
‫نه، نه، از من تشکر نکنید.
‫نه، صحیح و سالمه. ‫بهتون قول می‌دم.
‫اینجا خیلی سرده.
‫یه نوشیدنی داغ خورد و خوابش بُرد.
‫شماره‌ام رو بهتون می‌دم.
‫طراحی‌های کامپیوتری برای ‫پروژۀ آلاسکایی در چه حالن؟
‫- هنوز داری طبق برنامه پیش ‫می‌ری؟ - بله رئیس. به موقع می‌رسه.
‫بهتون قول می‌دم.
‫داری اینجا الکی ‫وقت‌کُشی می‌کنی، رفیق.
‫برو خونه.
‫باید پیش خانواده‌ات باشی.
‫نیازی نیست.
‫گوش کن چی می‌گم، منصور.
‫این یه پروژۀ شش میلیون دلاری‌ـه.
‫می‌خوام رئیس واحد ‫مهندسی‌ام ذهنش درگیر نباشه.
‫باید وقت بذاری و ‫حالِت رو خوب کنی.
‫خوبم.
‫[روستای کوچکی در خراسان - ایران]
‫سلام.
‫ببخشید که فارسی‌ام ‫خیلی خوب نیست.
‫اشکالی نداره، عزیزم.
‫راحت‌تره که انگلیسی صحبت کنیم.
‫مامان بهم گفت وظیفۀ منه که ‫چیزهایی که به نادر گفتید رو یادم بمونه.
‫یه بخشی از داستان ‫رو الآن می‌دونم.
‫مهمه که توی دل‌ات حفظش کنی.
‫تعداد چیزهایی که زندگی بهت ارائه می‌کنه ‫تا اینجا حفظ‌شون کنی، بیش‌ازحد زیاده.
‫اونچه که روی دل اثر بذاره، ‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌شه.
‫یادم می‌مونه، بابابزرگ.
‫یکی از دوست‌هام گذاشت اینو ‫قرض بگیرم تا به شما نشون بدم.
‫باید اینا رو دست‌تون ‫کنید تا کاغذش آسیب نبینه.
‫چرا حسن جون عمر ‫خیام رو نجات داد؟
‫خیال می‌کردم دیگه ‫ازش خوشش نمیاد.
‫حسن و پیروانش به قلعۀ بزرگ ‫الموت حمله کردن و تصاحبش کردن.
‫اون قلعه توی ‫کوهستان نزدیک رِی بود.
‫کی هستی؟
‫عمر خیام.
‫حسن منو فرستاده.
‫دنبالم بیا.
‫حسن رهبر قدرتمندی در فرقه‌ای شد
‫که با مذهب ملکشاه مخالف بودن.
‫پیروان حسن نمی‌تونستن ‫حریف ارتش سلطان بشن.
‫ولی می‌تونستن رعب و وحشت رو در ‫سرتاسر امپراتوری به دل مردم بندازن.
‫برات عجیبه که این همه پیرو دارم؟
‫هر کاری ازشون بخوام می‌کنن.
‫برو برای رضای خدا، ‫از بالای قلعه بپر پایین.
‫مطمئناً مَردی که می‌تونه ازش ‫بخواد بپره، می‌تونه ازش بخواد نپره.
‫وایستا!
‫خیلی ضعیفی.
‫- افراد کافی برای انجام ‫امر خدا دارم. - امر خدا؟
‫توی دنیای تو، علم‌ودانش ‫به قدرت ختم می‌شه.
‫توی دنیای من، ایمان یعنی قدرت.
‫بهت نیاز دارم، دوست قدیمی.
‫آدم باهوشی مثل تو به کارم میاد.
‫نمی‌خوام کاری به ‫این کارها داشته باشم.
‫هر چی می‌خوای، فقط لب تر کن.
‫با همدیگه می‌تونیم ‫تحول‌آفرین بشیم.
‫چه تحولی؟
‫حسن دستور قتلِ بسیاری ‫از افراد مالک رو داد
‫تا قدرتش رو تضعیف کنه.
‫فوراً سالن رو خالی کنید.
‫کسی حق ورود به اینجا ‫رو نداره مگر اینکه من بگم.
‫اعلی‌حضرت...
‫باید باهاتون صحبت کنم.
‫این ضیافت‌ها...
‫حکم دعوت‌نامه به قتل رو دارن.
‫حق نداری این‌طوری ‫باهام صحبت کنی!
‫مسئول امنیتِ من تویی؟
‫سلطان‌بودن...
‫فراتر از برگزاریِ ‫جشن‌های بریز و بپاش...
‫و شکارچیِ خوب بودنه.
‫باید به مرجیعتِ ‫تقلید احترام بذارید.
‫عُلَما هر چی می‌خوان دارن.
‫از خزانه‌مون مبالغ قابل ‫توجهی به مساجد اهدا می‌کنیم.
‫حماقت نکنید...
‫اعلی‌حضرت!
‫دشمنان‌تون منتظر این ‫نیستن که اشتباه کنید.
‫بذار حرکت‌شون رو بزنن.
‫می‌کُشن‌تون.
‫ازت مشورت نخواستم...
‫پیرمرد!
‫از جونِ من چی می‌خوای...
‫- ...حسن؟ - ملکشاه ‫بهت اعتماد داره.
‫می‌تونی بهش نزدیک شی.
‫- نه! - مردم رنج ‫کشیدن و گمراه شدن.
‫دورۀ مالک تموم شده.
‫این کار رو نمی‌کنم.
‫فکر می‌کنم بکنی.
‫دریا در ازای ملکشاه.
‫چطور پیداش کردی؟
‫بابام در واقع باهوش‌تر ‫از جفت‌مون بود.
‫سفارش کرده بود ببرنش چون از ‫ضعفِ ما در برابر این دختر می‌ترسید.
‫خب، استاد عمر، این ‫مسئله رو چطور حل می‌کنی؟
‫از این روش، هیچ‌وقت به ‫خواسته‌ای که از من داری نمی‌رسی.
‫جون اون در ازای دریا.
‫مطمئناً دریا رو بیشتر ‫از ملکشاه دوست داری.
‫من به یه دوست خیانت نمی‌کنم!
‫می‌تونی از اینجا بری.
‫راه خروج از قلعه رو نشونش بدید!
‫باید می‌دونستی هیچ‌وقت ‫به کسی خیانت نمی‌کنه.
‫از شخصیت اون به دورـه.
‫چرا اون رو انتخاب کردی؟
‫چرا عاشق من نشدی؟
‫حسن؟
‫ممنون که گذاشتی بره.
‫وقتی بفرستنش توی کوهستان،
‫چشم‌هاش رو می‌سوزونن و می‌کُشنش.
‫چطور تونستی این کار رو بکنی؟
‫چطور جرئت کردی؟
‫عمر!
‫نرو.
‫- فرار کن! تله‌ست! - نه!
‫دریا!
‫زن‌ها رو خبر کن.
‫امام موفق رو پیدا کن!
‫- استاد عمر! - ملکشاه کجاست؟
‫- توی نبرد. - واحد ‫ششم لشکر رو آماده کن.
‫افراد ملکشاه بالأخره با ‫دشمن‌شون روبه‌رو شدن.
‫اونا یه گروه مسیحی بودن
‫که یه ارتش کوچیک تشکیل دادن و به ‫خودشون «جنگجویان صلیبی» می‌گفتن.
‫اولین صلیبیون، با متحد ‫شدن با ارتش بیزانس...
‫در راهِ تسخیر اورشلیم،
‫سپاهیانِ سلجوق رو شکست دادند
‫و از سرزمینی که امروزه به ‫اون ترکیه می‌گن عبور کرد.
‫سربازان مسیحی، یعنی جنگجویان ‫صلیبی، اون‌قدر وحشی بودن...
‫که تمام مسلمان‌ها و ‫یهودی‌های شهر مقدس رو کُشتند
‫قبل از پایه‌گذاریِ ‫پادشاهیِ لاتینِ اورشلیم.
‫عمر در لحظات سرنوشت‌سازی ‫در تاریخ دین زندگی کرد
‫که سرزمین‌های اسلامی به ‫قدرتی جدید چشم باز کردن
‫که تا قرن‌ها...
‫به مردم الهام‌بخشِ جنگیدن برای ‫سرزمین‌شون در راهِ دین و ایمان‌شون شد.
‫طولی نکشید که ملکشاه و ‫آوازه‌اش در تاریخ محو شد
‫چون که امپراتوریِ ‫شکننده‌اش، از هم پاشید.
‫حسن چی شد؟
‫به نام «پیرمردِ ‫کوهستان» شهرت گرفت.
‫به همراه آدمکُش‌های بی‌سروصداش ‫از سایه‌ها حکمرانی می‌کرد.
‫بهشون می‌گفتن «حشاشین».
‫واژۀ اساسین (آدمکُش) ‫از اونجا اومده.
‫عمر چی؟
‫عمر دیدگاه‌هاش در ‫مورد زندگی و جهان
‫توی مجموعه‌ای از ‫اشعار ماندگارش نوشت
‫که به تمام زبان‌های ‫اصلی ترجمه شد.
‫استاد بزرگِ یادگیری!
‫این پسر خانواده نداره.
‫از ارباب‌های ‫قبلی‌مون قایمش کردیم
‫ولی هر چی سنّش می‌ره ‫بالاتر، قایم‌کردنش سخت‌تر می‌شه.
‫اگه پیداش کنن، به‌عنوان ‫بَرده می‌فروشنش.
‫شاید بتونه شاگرد شما بشه.
‫اسمت چیه؟
‫«دنب».
‫این میراث ماست.
‫- منظورتون اینه که...؟ - درسته.
‫مال عمر بود،
‫مال دریا بود.
‫الآن هم که مال توئه.
‫متعلق به تو و بچه‌هات...
‫و بچه‌های بچه‌هاته.
‫یادت باشه؛ عمر به واسطۀ ‫اشعارش معروف نشد.
‫به واسطۀ داستان ‫زندگی‌اش معروف شد.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.