..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫اسم من بردلی کوهنه.
‫اما وقتی بچه بودم، ‫بقیه با اسم‌های مختلفی صدام می‌زدن.
‫برادرم، جف، بهم می‌گفت دکتر بوبو.
‫مامانم بهم می‌گفت عسلم.
‫و بچه‌های مدرسه چی؟
‫خب، همه‌چی می‌گفتن، از عقب مونده گرفته تا عجیب‌غریب.
‫راستش، دوستای زیادی نداشتم.
‫ولی یه همدم همیشگی داشتم.
‫به زور می‌تونم زمانی رو به یاد بیارم ‫که اون نبود.
خب بعضی‌وقتا، برام مشکلی نبود.
‫بعضی‌وقتا هم بود.
‫چی رو بندازم؟ کتاب‌ها رو؟
‫بس کن.
‫ترسیدی برد؟ چی شده؟
‫ولم کن.
‫دعوا! دعوا! دعوا!
‫اینجا چه خبره!
‫- زودباش. بیا جلو! ‫- کافیه.
‫همین الان دعوا رو تموم کنید! بسه! ‫برگردید به کلاس!
‫این مسخره‌بازیا رو تموم کنید. ‫آقای محترم، حسابی توی دردسر افتادی.
‫دختر توی گل افتاد و کثیف شد.
‫یه چیزی که من و همدم همیشگیم
‫سرش توافق داشتیم ‫این بود که از مدرسه متنفریم.
‫لحظه‌شماری می‌کردم ‫که از اونجا خلاص شم.
‫دیگه نه تکلیفی، نه کتابی،
‫و نه نگاه بد معلمی.
‫همدمم اولین بار، وقتی شش سالم بود، پیداش شد
‫ولی سال‌ها طول کشید ‫تا اسم بگیره.
‫خب، روان‌پزشک‌ها می‌گفتن من فقط بیش‌فعالم،
‫صداها و رفتارهای عجیب داشتم
‫تا جلب توجه کنم.
‫می‌گفتن فقط یه دوره‌ست،
‫بزرگ که بشم از سرم میفته و ‫«عادی» میشم...
‫مثل بقیه.
‫توی همه اینا، همدم همیشگیم ‫باهام موند.
‫حالا، برای دوستام،
‫من همون برد معمولی و قدیمی‌ام.
‫همون پسری که از بیسبال خوشش میاد. ‫و عاشق آهنگ‌های آبکی دهه 80.
‫که به نظرشون خیلی از صداهایی که درمیارم ‫عجیب‌ترن.
مترجم: سپـهـر طـهـمـاسـبـی @SepSensiSubs :تلگرام
‫عصر بخیر، افسر. سرعت غیرمجاز داشتم؟
‫دوازده مایل بیشتر از حد مجاز.
‫سنت لوئیس، ها؟ توریستی؟
‫نه، توی آتلانتا زندگی می‌کنم، ‫تازه اومدم اینجا.
‫فکر کنم یکم حواسم پرت بود...
‫پسر جون، الکل خوردی...؟
‫نه. نه، قربان. من سندرم تورت دارم.
‫آروم باش، پسر. ‫ازت می‌خوام که اینو امضا کنی.
‫خب، دنبال چه جور شغلی هستی؟
‫معلمی.
‫می‌خوام معلم بشم.
‫این نگاه رو زیاد می‌بینم
‫ولی هیچ‌وقت نمیذارم روم تاثیر بذاره.
‫می‌بینم که از دانشگاه بردلی ‫لیسانس داری
‫همونی که توی ایلینویه، درسته؟
‫بله، خانم!
‫با رتبه ممتاز فارغ‌التحصیل شدی، ‫توصیه‌نامه‌های عالی،
‫ارزیابی‌های کارآموزی تدریست فوق‌العاده و عالیه.
‫چی شد که تصمیم گرفتی معلم بشی؟
‫این چیزیه که همیشه می‌خواستم. ‫حس می‌کنم واسه معلمی به دنیا اومدم.
‫چرا آتلانتا رو انتخاب کردی؟
‫منظورم اینه... میسوری خونه‌ته.
‫دارم فکر می‌کنم طرفدار تیم «بریوز» بشم، خب، اه...
‫جورجیا مدرک معلمی ایلینوی من رو تایید می‌کنه.
‫به علاوه وقتی اینجا به عنوان مشاور اردوگاه
‫کار می‌کردم، ‫عاشق آتلانتا شدم.
‫الان اینجا زندگی می‌کنم.
‫پدرم و نامادریم هم همینطور.
‫خب، خوبه که خانواده اینجا باشن... تا حمایتت کنن.
‫شاید باید درباره‌ی فیل حرف بزنیم.
‫فیل؟
‫مسئله‌ای که هست: سندرم تورت من.
‫نه. قانون حمایت از افراد دارای معلولیت
‫به من اجازه نمیده که بپرسم...
‫می‌دونم، ولی دوست دارم بگم
‫همون‌طوری که به بچه‌های کلاسم میگم.
‫ببینید، براشون توضیح میدم که یه مسئله مغزیه،
‫که باعث میشه صداهای عجیب دربیارم
‫مثل عطسه‌ست، غیر قابل کنترله.
‫وقتی مجبور باشی،
‫دیگه مجبوری.
‫چه واکنشی میدن؟
‫وقتی می‌فهمن، باهاش مشکلی ندارم.
‫تا حالا توی کلاسم، ‫هیچ مشکلی ایجاد نکرده.
‫تنها چیزی که می‌خوام یه فرصته.
‫فقط من رو به مصاحبه برسونید،
‫و بذارید بهشون ثابت کنم ‫که از پسش برمیام.
‫قانون حمایت از افراد دارای معلولیت میگه که
‫من حق یه فرصت رو دارم.
‫ران!
‫هی، چطور پیش رفت؟
‫اه، می‌دونی، «کی معلمی می‌خواد ‫که مثل سگ صدا میده؟»
‫«باید دنبال یه کار دیگه بگردی.»
‫جدی میگی؟
‫مگه رزومه‌ت رو ندیدن؟
‫داری شوخی می‌کنی.
‫دارن با یه سری مدیر مدرسه برام مصاحبه جور می‌کنن.
‫فوق‌العاده‌ست! کی؟
‫اه، نمی‌دونم. ‫باید منتظر تماسشون بمونم.
‫برو آماده شو، باید جشن بگیریم.
‫مگه قرار نداری؟
‫می‌پرسم ببینم رفیقی داره یا نه.
‫وقتشه که تو هم یه دختر پیدا کنی.
‫الان نمی‌تونم روی قرار گذاشتن تمرکز کنم.
‫تا حالا کسی بهت گفته خیلی خوره‌ای؟
‫آره، هر روان‌پزشکی که دیدم.
‫خب، توی تمرکز کردن موفق باشی.
‫اه، پدرت دوباره زنگ زد.
‫شاید بهتر باشه بهش زنگ بزنی، می‌دونی؟
‫خیله‌خب. بعداً می‌بینمت.
‫می‌خوای بهش زنگ بزنی؟
‫باید خودمو براش آماده کنم.
‫ببینید، وقتی بچه بودم مامان و بابام ‫از هم جدا شدن و رابطه‌م
‫با بابام همیشه
‫امم، بذار بگم پیچیده بود؟
‫خب، مثل ناخن کشیدن روی تخته ‫صبرش سر اومد.
‫اینکه برادرم، جف هم یکم بیش‌فعال بود، کمکی نکرد.
‫بابا گفت منتظره که به خونه‌ش توی آتلانتا برگرده.
‫می‌خواد خداحافظی کنه
‫خداحافظ!
‫عصبانیش می‌کنی!
‫خفه!
‫بیا باهات مسابقه میدم!
‫با اژدهای سبز؟ حتماً شوخیت گرفته.
‫بدبخت!
‫متقلب!
‫میانبر!
‫تو دوچرخه داری.
‫می‌بینمت، جف.
‫هی! عادلانه نیست!
‫اه، بیخیال!
‫جف!
‫نمی‌تونی شکستم بدی!
‫می‌بینی، من می‌برم.
‫عادلانه نیست! تو دوچرخه داری!
‫اه، نخیرم! اه، نه! آره!
‫هی بچه‌ها! ساکت، ساکت باشید، بچه‌ها.
‫می‌دونید که همسایه هم داریم. ‫بیاین اینجا.
‫دیدی، شکستت دادم.
‫آره. آروم باش. برد، بیا اینجا.
‫زود باش عزیزم، میشه تمرکز کنی؟
‫بیا اینجا، اینجا! همینجا!
‫گوش کن. گوش کنید. تمرکز کنید، لطفاً. باشه؟
‫باید یه لطفی بهم بکنید.
‫ازتون می‌خوام یکم زندگی رو ‫برای مامانتون راحت‌تر کنید، باشه؟
‫دارین دیوونه‌ش می‌کنین.
‫بچه‌ها، گوش کنید! هی، هی، بسه! برد!
‫توی خونه کمکش کنین،
‫ولی مهم‌تر از همه، رفتارای مسخره‌تون رو تموم کنید، باشه؟
‫هی، گوش کن. جدی میگم!
‫باشه؟ دلقک‌بازی بسه.
‫برادرت شاید فکر کنه بامزه‌ست، اما من نه.
‫دست خودم نیست.
‫البته که هست.
‫تو هیچ مشکلی نداری، ‫یکم خود‌کنترلی کمکت می‌کنه.
‫حالا، تمومش کن.
‫- نورمن؟ ‫- بله!
‫هواپیما رو برات نگه نمیدارن.
‫باشه، خیله‌خب، بغل بدین.
‫می‌بینمت، بابا!
‫بای‌بای، جی‌من
‫دوستت دارم، بابا.
‫منم دوستت دارم، پسرم.
‫هی، گوش کنید، دفعه بعد میاید خونه‌ی من، باشه؟
‫- باشه. ‫- بلیط بازی بریوز رو میگیرم.
‫و برد، یادت باشه چی گفتیم
‫خودکنترلی، باشه؟
‫- مامان، کمک می‌خوای؟ ‫- خب...
‫حالا که گفتی...
‫بعد از طلاق، من و جف ‫توی کسب‌وکار جدید مامان بهش کمک کردیم.
‫یه جور بوتیک خیلی شیک.
‫خب، شاید کمک کردن کلمه درستی نباشه.
‫اوه، الن، این چیزا فوق‌العاده‌ن!
‫تو سنت لوئیس هیچ‌وقت این مدلا رو پیدا نمی‌کنی.
‫خب، مستقیم از کالیفرنیا، بورلی هیلزه.
‫این چیزیه که همه می‌پوشن.
‫- اینو ببین. ‫پسرا؟ پسرا!
‫قایم موشک؟
‫بشمر.
‫یک...
‫خب، الن، نمی‌خوام چیز بزرگی اینجا ببینم.
‫اه، عزیزم، همه‌چی توی کالیفرنیا سایز کوچیک داره.
‫برو. امتحانشون کن.
‫برد، میشه لطفاً آروم باشی؟
‫خدای من، داره مثل سگ واق واق می‌کنه!
‫خب ببین.
‫حرفمو بد برداشت نکن
‫می‌دونی اگه دوست نبودیم ‫اینو بهت نمی‌گفتم
‫ولی تا حالا به جن‌گیر فکر کردی؟
‫می‌دونی، فکر کنم باید بپذیری که
‫سایزت 12 شده.
‫اگه حالتو بهتر می‌کنه ‫می‌تونم برچسبش رو جدا کنم.
‫یه دکتر جدیده، فقط بریم ببینیم چی میگه.
‫می‌دونم چی می‌خواد بگه.
‫برد، بابت طلاق مادرت، حس عصبانیت نسبت بهش داری؟
‫نه. نه.
‫از بابات ناراحتی که ‫دیگه باهاتون زندگی نمی‌کنه؟
‫نه.
‫خودت رو برای طلاق سرزنش می‌کنی، برد؟
‫وقتی بچه بودم اتفاق افتاد، ‫هیچی ازش یادم نمیاد.
‫خانم چن، برد مشکلات جدیِ انکار در مورد طلاق داره.
‫چیزی که توی خونه نیاز داره ‫یه سری مرز مشخصه.
‫باید بفهمه که این رفتار کاملاً غیرقابل قبوله.
‫و خانم کوهن، این وظیفه‌ی شماست.
‫سخت‌ترین بخش ماجرا این بود که بدونم چقدر کارو برای مامان سخت کردم.
‫واقعا سعی کردم کمکش کنم.
‫مطمئن شید که حتماً داروهاش رو مصرف کنه، باشه؟
‫و برای بابا؟
‫سه ضرب!
‫ورزش می‌کردم.
‫تو زمین بازی، کاملاً جا می‌افتادم.
‫خب، توی بازی بیسبال همه صداهای عجیب
‫درمیارن و تیک‌های عجیب دارن.
‫برو، بوبو!
‫زودباش، برد!
‫خیلی ممنون.
‫خیله خب. چی براتون بیارم؟
‫هی، بچه‌ها. یه خبر هیجان‌انگیز براتون دارم.
‫عزیزم، خیلی تند نخور. سکسکه میگیری.
‫همیشه سکسکه داره.
‫خودتی!
‫گوش کن، هی! میشه آروم باشی؟
‫مامان میگه داروهات رو مصرف نمی‌کنی.
‫چطور اصلاً می‌خوای... چطوری می‌خوای آروم شی
‫اگه کاری که دکتر میگه رو انجام ندی؟
‫قرصا فقط بدترش می‌کنن.
‫اها. حالا تو هم دکتری؟
‫اون دکتر بوبوئه.
‫خفه شو!
‫خیله‌خب، بچه‌ها، بخورید، بچه‌ها.
‫یه اعلامیه خیلی مهم دارم.
‫بچه‌ها؟ بچه‌ها! خیله‌خب. بسه. ‫برمی‌گردیم توی ماشین. زودباشید.
‫من هنوز گشنمه.
‫می‌دونی چی خوب میشه؟ ‫یه روز از این اداها درنیاری.
‫فقط یک روز.
‫صبرکن، بابا.
‫خب، اعلامیه چیه، بابا؟
‫با یه نفر قرار میذارم.
‫منظورت چیه که قرار میذاری؟
‫اسمش دایانه، و اون...
‫برد، خواهش می‌کنم! انقدر اینکار رو نکن!
‫نمی‌تونم.
‫خب، هنوز اتفاقی نیفته، اما...
‫نظرتون راجع به داشتن یه نامادری چیه؟
‫عمراً!
‫ما که مامان داریم!
‫خب، حالا میشه دوتا.
‫با مامانتون درموردش صحبت کردم و ‫اون مشکلی نداره. گفت...
‫گفتم بس کن! بس کن!
‫راستش، نمی‌تونستم از بابام بابت عصبانیتش ایراد بگیرم.
‫تیک‌هام حسابی کلافه‌ش کرده بود.
‫چون، مثل معلم‌هام،
‫هیچ اسمی برای رفتار عجیب و غریبم نداشت.
‫جز «غیر قابل تحمل».
‫با این حال، نمی‌دونم چطوری، ولی نمره‌هام بدک نبود.
‫ولی چیزی که برای یه آدم معمولی یه ساعت طول می‌کشید،
‫برای من می‌شد دو ساعت.
‫یا حتی سه ساعت. من عاشق یادگیری بودم،
‫ولی از خوندن متنفر بودم.
‫تمرکز کردن بدترین چهره‌ی «همدم همیشگی»ـم رو بیرون می‌کشید.
‫برد؟ بیا اینجا، لطفاً.
‫می‌دونم فکر می‌کنی دلقک کلاسی، ولی دیگه از دستت خسته شدم.
‫دست خودم نیست.
‫همیشه همینو میگی. دیگه نمی‌خوام بهونه‌ای بشنوم.
‫هم‌کلاسی‌هات دارن سعی می‌کنن درس بخونن...
‫...و مسخره‌بازی تو داره غیرممکنش می‌کنه.
‫ببخشید.
‫از من عذرخواهی نکن. از اونا عذرخواهی کن.
‫همه اینجا رو نگاه کنید. لطفاً صاف بشینید.
‫برد می‌خواد یه چیزی بهتون بگه.
‫متاسفم که...
‫...به خاطر من نمی‌تونید درس بخونید.
‫و؟
‫قول میدی که دیگه هیچ‌وقت ‫صداهای احمقانه در نیاری.
‫قول میدم دیگه هیچ‌وقت ‫صداهای احمقانه در نیارم.
‫برو بشین. همه برگردین به کتاب‌هاتون.
‫هرچقدر که براتون سخت باشه،
‫خانم کوهن، باید بگم که
‫معلم‌ها طاقتشون تموم شده.
‫درک می‌کنم...
‫شارون، میشه تماس‌هام رو وصل نکنی؟
‫اما ما فقط...
‫خب، این دیگه باید آخرین فرصت باشه. آخرینش.
‫برد، ببین، من مادرت رو خبر کردم
‫چون اوضاع دیگه از کنترل خارج شده.
‫حالا، امروز تورو میبره خونه.
‫می‌تونی برگردی...
‫دست خودم نیست.
‫ببخشید، چی گفتی؟
‫گفت دست خودش نیست.
‫درسته.
‫اگه راست بگه چی؟
‫پسرتون باهوشه، خانم کوهن.
‫ولی بهونه آوردن کمکی بهش نمی‌کنه...
‫بهونه آوردن هیچ فایده‌ای نداره.
‫حالا، باید از خودش بپرسه...
‫برد! پاشو، بریم.
‫«چرا دارم خودمو خراب می‌کنم؟»
‫مهم نیست اخراجم کنن، من از اون مدرسه متنفرم.
‫خب، یا اون مدرسه‌ست یا یکی دیگه.
‫از همه‌ی مدارس متنفرم. چرا داریم میریم اینجا؟
‫تا چند تا جواب پیدا کنیم.
‫نمی‌تونم بیام توی کتابخونه
‫بیرونم می‌کنن. لطفاً، مامان.
‫خیله‌خب، بیا. اینجا بشین.
‫خب، شاید داریم مسیر اشتباهی رو میریم.
‫کی؟
‫همه‌مون.
‫از روم بلند شو!
‫انگشت خیس!
‫اه، نه، انگشت خیس نه!
‫می‌دونم سرت شلوغه، نورمن.
‫خیلی وقتت رو نمیگیرم
‫ولی واقعاً فکر می‌کنم باید اینو بشنوی.
‫بچه‌ها، ساکت باشید، دارم با باباتون حرف می‌زنم!
‫من می‌خوام باهاش حرف بزنم!
‫یه دقیقه دیگه! ساکت باشید!
‫گوش کن. می‌دونی، اون معلما و اون دکتر،
‫برای اونا همه‌اش برمی‌گرده به تربیت بد که،
‫البته، می‌رسه به من چون من تنها کسی‌ام که اینجام.
‫نه. من تو رو سرزنش نمی‌کنم، نورمن.
‫در واقع، می‌خوام دست از سرزنش کردن خودم بردارم.
‫داشتم با یکی از دوستام حرف می‌زدم
‫و اون فکر می‌کنه دکترا یه چیزی رو از قلم میندازن.
‫کلی کتاب پزشکی از کتابخونه گرفتم.
‫- مامان مراقب باش! ‫- داشتم یکم...
‫تحقیق می‌کردم...
‫نورمن، انقدر نگو که کنترل رفتار بیشتری لازم داره.
‫هیچ‌کدوم از کارام فایده نداره
‫اون از کنترل خارج شده و من دیگه طاقتم تموم شده.
‫می‌تونم با بابا حرف بزنم؟
‫میشه یه دقیقه صبر کنی، عزیزم؟
‫مامان!
‫خیله‌خب، وقتی کارت تموم شد برش گردون به من.
‫چیه، جفری؟
‫سلام، بابا.
‫آره، بازی عالی بود.
‫دوتا هیت گرفتم و یه واک.
‫ببخشید مامان که این همه دردسر برات درست می‌کنم.
‫می‌خوام یه چیزی رو تو این کتابی که پیدا کردم بخونی.
‫یه کتاب پزشکیه که
‫شاید توضیح بده چرا اون همه صدا درمیاری.
‫من از خوندن متنفرم مامان.
‫بخون.
‫«سندرم تورت».
‫این، این برده، مگه نه؟
‫صداها و تیک‌ها...
‫هنوز باید آزمایش‌های بیشتری انجام بدم، ‫اما، اممم، ممکنه درست بگی.
‫شاید اینجا مسیر اشتباهی رو می‌رفتیم.
‫من تا حالا واقعاً موردی از تورت ندیدم.
‫و بالاخره «همدم همیشگی»ـم یه اسم پیدا کرد...
‫اینجا نوشته که درمانی نداره.
‫ولی شاید عوض شده باشه. این کتاب قدیمیه.
‫اون عوض نشده، خانم کوهن. واقعاً متاسفم.
‫آره، ولی هنوز دارن دنبال درمان می‌گردن، درسته؟
‫منظورم اینه، یه روز پیدا می‌کنن، مگه نه؟
‫اونا... اونا باید پیدا کنن...
‫اشکال نداره، مامان. از پسش برمیایم.
‫اه، بیا اینجا.
‫دیدی؟ یه دلیل داره، بابا.
‫من عمداً عجیب‌وغریب رفتار نمی‌کنم.
‫گوش کن، اوه، برد. من، امم...
‫خب، این تمام چیزی بود که می‌خواستم بگم. خداحافظ.
‫بالاخره بابام حرفمو باور کرد. ‫اما هیچ‌وقت بهم ایمان نداشت.
‫اینکه موفق می‌شم. اینکه می‌تونم تدریس کنم.
‫سلام، برد هستم.
‫یه سگ؟ آه، آره، آره خانم. اون سگمه.
‫آه، باشه. بله. آره، می‌تونم ساعت 11 اونجا باشم.
‫اولین مصاحبه‌م...
‫عالیه. خیلی خوب به نظرمی‌رسه. باشه، مممنونم.
‫سعی کردم واکنش زیادی ندم. ‫تیک‌هام رو کنترل کردم.
‫آره! وافل، آره!
‫بعد از اون تماس اول، دو تا تماس دیگه هم گرفتم:
‫سه مصاحبه با سه مدیر مدرسه.
‫نیازی به گفتن نیست که،
‫همدم همیشگیم یکم بیشتر از همیشه مشتاق بود.
‫خب، می‌بینم که فقط مدرک لیسانس دارید.
‫برنامه داری مدرک ارشد رو بگیری؟
‫بله، قربان! هر وقت که بتونم.
‫خب، ما برای ورودی بهش نیاز نداریم...
‫- اما اگه در موردش جدی هستید... ‫- کاملاً جدی ام.
‫می‌خوام وارد زندگی تدریسم بشم.
‫من، آه، این صداها رو درمیارم چون سندروم تورت دارم.
‫می‌خوام در موردش بهتون بگم.
‫یه اختلال عصبیه که مغزم
‫سیگنال‌های قاطی به بدنم می‌فرسته.
‫مثل عطسه می‌مونه. غیرقابل کنترله.
‫...یکی دو هفته دیگه، بهتون زنگ می‌زنم.
‫باشه! باشه. خیلی ممنونم.
‫ممنون. مراقب خودتون باشید.
‫خب. ضربه اول.
‫ولی همون‌طور که مامان می‌گفت ‫هیچ‌وقت تسلیم نشو.
‫وقتی بچه بودم، مامان هیچ‌وقت از تحقیق دست نکشید،
‫چون با اینکه درمانی وجود نداشت،
‫شاید راه‌هایی باشه که بشه زندگی عادی داشت.
‫مامان، این یه کلیساست!
‫عزیزم، قرار نیست کلاس دینی بریم.
‫فقط یه گروه حمایتیه.
‫مجبورم؟
‫باید با بقیه که سندرم تورت دارن، ارتباط بگیری.
‫ببینی اونا چطوری باهاش کنار میان. باشه؟
‫بریم.
‫نمیام اونجا.
‫عزیزم...
‫تا حالا کسی رو با سندرم تورت ندیده بودم.
‫اونجا پلک زن‌ها و بینی پران‌ها بودن.
‫پا کوب‌ها و گردن تکان‌ها.
‫بعضی‌هاشون جیغ می‌کشیدن و سرفه می‌کردن.
‫من برای بقیه این شکلی به نظر می‌رسیدم؟
‫بیا بریم، بوبو.
‫اومدیم یاد بگیریم، پس شروع کنیم.
‫طبق قانون حمایت از معلولین،
‫ما حق داریم هرجا بخوایم بریم و هر کاری بخوایم بکنیم.
‫ولی بیا امتحان کن برو سینما،
‫یا کنسرت، یا رستوران.
‫وقتی مردم سرت داد می‌زنن
‫که خفه شو، ‫قانون معنی‌ای نداره.
‫وقتی میام خونه، پدر و مادرم پنجره‌ها و پرده‌ها رو می‌بندن،
‫چون نمی‌خوان همسایه‌ها تیک‌هام رو ببینن.
‫هیچ‌کس حتی سعی نمی‌کرد پذیرفته بشه.
‫بزرگسال‌ها بیکار بودن. بچه‌ها تو خونه می‌موندن.
‫یه چیزو می‌دونستم...
‫من نمی‌خواستم مثل اونا باشم.
‫حتی مربی‌های تیمش هم قبولش نمی‌کردن.
‫اه، دیگه خسته شدم.
‫حتماً شما هم تو خونه بهش درس می‌دید، درسته؟
‫نه. برد مثل بقیه بچه‌ها به مدرسه میره.
‫این بچه‌ها مثل بقیه بچه‌ها نیستن،
‫مدرسه براشون اتلاف وقته.
‫من از کلاس سوم بیرونش آوردم،
‫فقط واسه اینکه دیوونه نشم.
‫اگه نظر منو می‌خوای...
‫تو هم همین کارو کن.
‫آره. ممنون.
‫بیا بریم، بوبو.
‫قرار بود یه گروه حمایتی باشه! پس اون حمایت کجاست؟
‫قرار بود فقط بقیه عمرت رو قایم بشی؟
‫واقعاً متاسفم که تو رو اونجا بردم، ‫عزیزم، بیا فراموشش کنیم.
‫نمی‌خوام فراموشش کنم، مامان.
‫اون آدما گذاشتن تورت برنده بشه.
‫من هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم.
‫سخته تصور کنم که در دوازده سالگی
‫یه فلسفه واقعی برای زندگی پیدا کنم.
‫ولی این اتفاق افتاد. این لحظه تعیین کننده بود.
‫اینکه همیشه با سختی‌هام رو در رو بشم.
‫وقتی به مصاحبه بعدی رفتم، ‫تصمیم گرفتم حتی رک‌تر باشم.
‫اول موضوع تورت رو تموم کنم
‫و بعد با روش تدریسم اون‌ها رو تحت تاثیر قرار بدم.
‫به نظر می‌رسه با وجود تورت
‫خیلی موفق بودی.
‫خیلی سخت تلاش کردم ‫تا بهترین معلمی که می‌تونم باشم.
‫ممنون که اومدید. بهتون خبر میدم.
‫ممنون.
‫اینم از رک بودنم.
‫برای مصاحبه سوم،
‫تصمیم گرفتم اصلاً در مورد تورتم حرف نزنم.
‫هر هفته دوست دارم گزارش دانش‌آموزام رو ‫برای والدینشون بفرستم.
‫ام، دوست دارم توی یادگیریشون ‫بهشون حق انتخاب بدم...
‫و توی کلاس فعال باشن...
‫ولی همچنین والدین رو هم درگیر نگه دارم!
‫ران، نگفتن تورتم یه اشتباه بزرگ بود.
‫آره، می‌دونی، داشتم سعی می‌کردم پنهونش کنم.
‫شانس کم.
‫خب، این منفیه.
‫نه. منفی یعنی باید دست از استرس برداشتن برداری.
‫داری به من استرس میدی.
‫ولی جنبه مثبتش اینه که،
‫بقیه که انگار باهاش مشکلی نداشتن، نه؟
‫فقط باید منتظر تماس باشم.
‫جنبه مثبت اینه که باید با من بیای بیرون.
‫دوست‌دختر جدیدم یه هم‌اتاقی داره.
‫میشه انقدر سعی نکنی برای من کسی رو جور کنی؟
‫وقتی آماده قرار گذاشتن بشم، قرار می‌ذارم.
‫پاشو، اون همه‌چی رو درباره‌ت شنیده
‫و باز هم می‌خواد تورو ببینه.
‫اه، ممنون. واقعا لطف داری. گوش کن ‫می‌خوام استراحت کنم، باشه؟
‫می‌خوام بازی بریوز رو ببینم.
‫همه می‌خوایم بریوز رو ببینیم. حاضر شو.
‫خب، ران بهم میگه که دنبال ‫یه شغل بزرگ میگردی.
‫چطور پیش میره؟
‫اه، خیلی خوب.
‫فقط اینکه هنوز استخدامم نکردن.
‫فکر کنم همه‌شون دارن ‫سر من دعوا می‌کنن.
‫این کار رو می‌کنی؟
‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫- باید بگیری. ‫- انتظارشو نداشتم.
‫شگفت‌انگیزه.
‫ولی من خیلی خوبم توش.
‫آره.
‫پس واقعاً طرفدار ورزش هستی؟
‫آره، خیلی زیاد. فوتبال، سافتبال... تنیس.
‫آره، تو دانشگاه خیلی بازی می‌کردم،
‫ولی به اندازه حرفه‌ای‌ها خوب نیستم.
‫می‌فهمم چون کاش خودمم ‫انقدر خوب بودم که اون باشم.
‫کی؟
‫اون.
‫اه، می‌خوای عروسک بشی؟
‫- اسمش هومره... ‫- هومر.
‫و یه هدف مادام‌العمره.
‫باشه. خیله‌خب.
‫- نگاه نکن. ‫باشه.
‫الان نگاه نکن، ‫یکی پشمونه
‫و نمی‌دونم مشکلش چیه. هی زل زده.
‫آه، راستش زیاد این نگاه رو میگیرم.
‫نگاه حسادته.
‫داره فکر می‌کنه، «چطور می‌تونم مثل اون یارو صداهای باحال در بیارم؟»
‫تو نگرش خیلی خوبی نسبت به...
‫خداحافظ هومر! خداحافظ. خداحافظ ران!
‫خداحافظ.
‫خداحافظ، هومر! برو، بریوز!
‫پس انگار خوب پیش رفت، ها؟ ‫دوباره ازش خواستی بیاد بیرون؟
‫آره، خواستم، ولی مشکل "قرار دوم" پیش اومد.
‫می‌دونی، میگه من پسر خوبی‌ام، خیلی هم خوش گذشت، ولی اممم...
‫تیک‌هات براش زیادی خفن بودن؟
‫نه، درواقع میگه بخاطر اینکه نفس هم‌اتاقیم خیلی بدبوئه!
‫منظورت چیه؟
‫خودت میدونی منظورم چیه.
‫برد هستم. آه، سلام بابا.
‫آره، نه، ران، ران بهم گفت زنگ زدی.
‫فقط، اه، می‌دونی، خیلی سرم شلوغ بود که، اه...
‫نه. هنوز ناهار نخوردم.
‫خیله‌خب، عالیه. کجا ببینمت؟
‫ناهار تو محل کار بابا.
‫اونجا لازم نیست نگران صداهای من باشه.
‫اگه بازم از اون خرپاها خواستی، خبرم کن، باشه؟
‫خیله‌خب.
‫سلام.
‫سلام، بابا. می‌بینم که پیدام کردی.
‫آره.
‫بریم بیرون دفترم ناهار بخوریم.
‫یکم خصوصی‌تر.
‫باشه.
‫دایان براش سوال بود که کی میای.
‫حدس می‌زنم این مدت خیلی مشغول پیدا کردن کار بودی. ‫خبری شد؟
‫هنوز مشغول مصاحبه‌م.
‫چطور پیش میره؟
‫اذیتت می‌کنن به خاطر، اه...؟
‫بگو بابا، مشکلی نیست، تورت.
‫بعضیا بله، بعضیا نه.
‫اوضاع مالیت چطوره؟
‫نمی‌خوام ازت پول بگیرم.
‫می‌دونم. هیچ‌وقت چیزی نمی‌خوای.
‫نه.
‫ولی اگه یه وقت کم آوردی، اینجا همیشه یه کار برات دارم.
‫من می‌خوام تدریس کنم، بابا.
‫باشه؟
‫نمی‌تونم بذارم هیچ‌چی مانعش بشه.
‫باشه. فقط می‌گم هیچ ایرادی نداره...
‫که اگه اوضاع جور نشد، گزینه‌های دیگه‌ت رو هم در نظر داشته باشی.
‫می‌دونی، چیزهای دیگه‌ای هم غیر از معلمی هست.
‫نه برای من.
‫بابا هیچ‌وقت نمی‌تونست خوش‌بینی من رو درک کنه.
‫مثلاً وقتی وارد مدرسه راهنمایی شدم.
‫واقعاً امیدوار بودم اوضاع فرق کنه.
‫چی شده برد؟ تنهایی غذا می‌خوری؟
‫یه شروع تازه. مدرسه جدید. دوستای جدید.
‫همون نتیجه.
‫امروز می‌خوایم در مورد کسرها صحبت کنیم.
‫کسرها دوست شما هستند...
‫توی زندگی روزمره استفاده میشن.
‫فقط خودتون متوجه نمی‌شید.
‫مثلاً فرض کنید مادرتون یه پای می‌پزه.
‫اون پای رو برش میده.
‫کوهن! فقط برو دفتر مدیر.
‫بهترین راه برای معرفی خودم به مدیر نبود.
‫به نظر تو مدرسه برای چیه، برد؟
‫متاسفم که مدام مزاحم کلاس میشم.
‫سوال من رو جواب ندادی. ‫مدرسه برای چیه؟
‫برای تحصیل، درسته؟
‫برای استفاده از دانش برای از بین بردن جهل؟
‫ارکستر مدرسه بعد از ظهر کنسرت داره.
‫قصد داری بری؟
‫نه، قربان. تیک‌های من موسیقی رو خراب می‌کنه.
‫من می‌خوام که اونجا باشی.
‫همه لطفاً یه دقیقه سر جاتون بمونید.
‫ممنون. از کنسرت لذت بردید؟
‫عالی بود.
‫صدایی تو قسمت‌های ساکت شنیدید؟
‫آره!
‫آره. منم شنیدم.
‫خیلی آزاردهنده هستن، مگه نه؟
‫کسی که اون صداها رو در می‌آورد برد کوهن هست.
‫بیا این بالا، برد.
‫دوست داری صدا در بیاری و مردم رو ناراحت کنی، برد؟
‫نه، قربان.
‫پس چرا این کارو می‌کنی؟
‫چون من سندرم تورت دارم.
‫اون چیه؟
‫یه چیزیه تو مغزم که باعث میشه صداهای عجیب در بیارم.
‫ولی اگه بخوای می‌تونی کنترلش کنی، درسته؟
‫نه، آقا. یه بیماریه.
‫خب، چرا نمی‌تونی درمان بشی؟
‫درمانی نداره.
‫منم از صدا در آوردن خوشم نمیاد، ‫همونقدر که شما از شنیدنش خوشتون نمیاد.
‫وقتی استرس میگیرم بدتر هم میشن،
‫وقتی قبول نمی‌کنید که نمی‌تونم جلوشون رو بگیرم.
‫اما وقتی حس می‌کنم پذیرفته میشم، ‫اونقدرا هم بد نیست.
‫ما چیکار می‌تونیم بکنیم...
‫و منظورم همه بچه‌های مدرسه‌ست
‫چیکار می‌تونیم بکنیم که کمکت کنه، برد؟
‫فقط می‌خوام مثل بقیه باهام رفتار بشه.
‫آفرین. برو بشین.
‫چند تا کلمه، یکم آموزش،
‫انگار دری به یه دنیای کاملاً ‫جدید باز شد.
‫خب می‌دونستم یه روزی، یه جوری
‫با تورت یا بدون تورت،
‫من معلم میشم.
‫چاره‌ای نداشتم جز اینکه ‫ثابت کنم تورت
‫هیچ‌وقت نمی‌تونه به من غلبه کنه.
‫اگه تسلیم میشدم، با همه کسایی که
‫بهم می‌گفتن ‫دارم بیهوده تلاش می‌کنم، موافقت کردم.
‫بابت تهویه هوا متاسفم. ‫قرار بود تا الان درست بشه.
‫مشکلی نیست.
‫خب، امم، رزومه‌ت خوب به نظرمی‌رسه.
‫و یه جای خالی برای کلاس پنجم داریم.
‫باشه.
‫ولی باید بهتون بگم: اینجا ‫جای سختی برای کار کردنه.
‫ما واقعاً موارد سختی داریم.
‫خب، این رو به عنوان یه چالش می‌بینیم.
‫باور ندارم که هیچ بچه‌ای ناامید کننده باشه.
‫می‌دونید، همه‌شون می‌خوان یاد بگیرن، ‫نمی‌تونید تسلیم شید.
‫بذارید فقط...
‫فقط باید راه درست آموزش دادن رو پیدا کنید.
‫آه، چیزی تو گلوتون گیر کرده؟
‫نوشیدنی میل دارید؟
‫من سندرم تورت دارم. ‫می‌خوام در موردش بهتون بگم.
‫یه اختلال عصبی... تورت؟
‫مگه اون بیماری نیست که توش فحش‌های رکیک می‌دید؟
‫اون کوپرولالیاست، آه، یه سندرم نادره که
‫درصد کمی از افراد مبتلا به تورت دارن.
‫- من اون رو ندارم. ‫- باشه، گوش کنید.
‫به من نگفتن که شما معلول هستید.
‫چطور انتظار دارید با یه مشت دانش‌آموز وحشی
‫با چنین معلولیتی کنار بیایید؟
‫خب. با آموزش دادن بهشون.
‫با اینکه بهشون بفهمونم اشکالی نداره در موردش صحبت کنند.
‫اشکالی نداره سوال بپرسن... ‫- این دانش‌آموزان بهتون می‌خندن.
‫نه... نه وقتی که درک کنن...
‫- فقط یه مسئله ساده‌ست... ‫خب، من قبلاً معلم‌های...
‫با معمولیت رو دیدم...
‫ولی هیچ‌وقت این چیزی نبوده که شما دارید.
‫من اصلاً نمی‌فهمم چطور می‌تونی یه کلاس رو درس بدی.
‫من می‌تونم درس بدم! به رزومه‌ام نگاه کنید.
‫نگاهش کنید! باشه؟
‫من به عنوان یه معلم کارآموز خیلی موفق بودم،
‫تورت من هیچ‌وقت مشکلی ایجاد نکرد!
‫من می‌تونم درس بدم!
‫باشه. حرف آخر: من الان برای کلاس پنجم به یه نفر نیاز دارم.
‫اگه می‌خوای اینجا درس بدی،
‫باید از ایجاد این صداها توی کلاس خودداری کنی.
‫می‌دونید چیه؟ خیلی ممنون بابت مصاحبه.
‫ولی، مگه این شغل رو نمی‌خوای؟
‫در واقع، آره. خیلی زیاد می‌خوامش.
‫ولی من هرگز، هرگز برای مردی که به ‫دانش‌آموزانش اهمیت نمی‌ده کار نمی‌کنم.
‫پس، من نمونه‌کارهام رو برمی‌دارم و، آه،
‫و دیگه وقتتون رو نمیگیرم.
‫رئیس خیلی خوبی داری.
‫خب، این بدترین مصاحبه‌ای بود که تا حالا داشتم.
‫تنها چیزی که وقتی به من نگاه می‌کرد می‌دید، تورت من بود.
‫همه‌شون فقط همین رو می‌بینن.
‫خب، عزیزم، اگه نمی‌تونن ببینن چه معلم خوبی می‌شی،
‫این شکست اون‌هاست، نه تو.
‫خب، به نظر می‌رسه شکست منه.
‫خب، اگه نظرت اینه، می‌دونی چیه؟
‫چرا تسلیم نمی‌شی و برنمی‌گردی خونه، ها؟
‫برات بلیط می‌خرم.
‫من این رو نمی‌گم.
‫- واقعاً؟ ‫- به نظر می‌رسه داری همین رو میگی.
‫به نظر می‌رسه داری می‌ذاری تورت برنده بشه.
‫نمی‌ذارم تورت برنده بشه!
‫- واقعاً؟ ‫- آره، واقعاً!
‫ببین، من هرگز تسلیم نمی‌شم، فقط...
‫باید مدرسه مناسب رو پیدا کنم.
‫پیدا می‌کنی، بوبو. پیدا می‌کنی.
‫پس تصمیم گرفتم مشکل از تورت نبود.
‫فقط هنوز مدرسه مناسب رو پیدا نکرده بودم.
‫به تلاش کردن ادامه می‌دادم، ‫و تا اون مدیر رو پیدا نمی‌کردم دست نمی‌کشیدم.
‫نقشه‌ای از هر مدرسه‌ای که
‫توش مصاحبه نکرده بودم درست کردم.
‫اگه مدیر نبود، ‫رزومه‌ام رو به یه منشی یا سرایدار می‌دادم،
‫و ازشون می‌خواستم وقتی مدیر برگشت تحویلش بدن.
‫برام مهم نبود. من به یه شغل نیاز داشتم.
‫تا وقتی که یه شغل پیدا نمی‌کردم دست بردار نبودم.
‫از پایین‌ترین سطح شروع می‌کنی،
‫ولی مهم نیست، منم از همونجا شروع کردم.
‫و ساعت کاریت از 7 تا 4 هست.
‫بهت گفتم این فقط پاره وقته.
‫باید صبح‌ها رو برای مصاحبه‌ها خالی نگه دارم.
‫فکر می‌کردم مدرسه‌ها دیگه شروع شدن.
‫نه، همه‌شون نه.
‫خب، ببینیم چی می‌شه.
‫اینم ابزار کارت، حداقل برای فعلاً.
‫همونطور که گفتم، از پایین‌ترین سطح.
‫ولی اینجا هر شغلی مهمه، و کی می‌دونه،
‫شاید ازش خوشت اومد. و اگه وقت بذاری...
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫فقط تا یه شغل معلمی پیدا کنم ‫اینجا کار میکنم.
‫همه اون وسایل باید بره تو سطل زباله.
‫فصل استخدام داشت تموم می‌شد.
‫مصاحبه‌هام دیگه تموم شده بود. ‫مدرسه‌ها شروع شده بود.
‫زمان و پولم... و امیدم داشت تموم می‌شد.
‫دایان.
‫من دیگه از اینکه تو بیای پیشم ناامید شدم، ‫برای همین خودم اومدم پیشت.
‫سرت شلوغه؟
‫نامادریم بود، دایان. ‫سعی می‌کرد با نون شیرمال پل بسازه.
‫پدرت با دستای خودش کسب و کارش رو ساخت،
‫نمی‌تونی سرزنشش کنی که ‫می‌خواد بخشی ازش باشی.
‫فقط داره پدری می‌کنه.
‫می‌خواد که توی زندگیش باشی.
‫خب، از آتلانتا خوشت میاد؟ ‫دختر خوبی دیدی؟
‫فقط دارم حرفای خوب می‌زنم، ها؟
‫بذار دوباره برات بریزم.
‫برد. برد.
‫پدرت دوستت داره...
‫...خیلی زیاد.
‫فقط نمی‌خواد ببینه که ‫بهت آسیب می‌رسه.
‫تنها چیزی که درد داره اینه که ‫هیچ‌وقت من رو همون‌طور که هستم قبول نکرده.
‫ببین، اون یه تصور از پسر بی‌نقص داره،
‫که عادی باشه ‫و کارای عادی انجام بده.
‫خب، هیچ‌وقت عادی نمیشم.
‫خب، شاید اون تصور اون نباشه، برد.
‫شاید تصور تو باشه. و حق با توئه، ‫تو عادی نیستی.
‫تو استعداد تدریس رو داری،
‫و نه در کنار تورت،
‫بلکه به خاطر خود تورته.
‫باید برم.
‫سلام، برد هستم.
‫اه، بله.
‫همون سگه.
‫آره، برد. برد کوهن.
‫ساعت ده برام عالیه.
‫قطعاً. باشه، عالیه.
‫«مدرسه ابتدایی مانتین ویو»
‫دستتو بلند کن. دستتو بلند کن!
‫باید دستت رو بلند کنی! زود باش.
‫تو باید برد کوهن باشی.
‫سلام.
‫من جیم اوبی هستم، مدیر اینجا. ‫و...
‫هیلاری استراکا. معاون مدیر.
‫سلام.
‫بیا توی دفتر، برد.
‫صدات رو از پارکینگ شنیدیم.
‫شنیدم خیلی جاها سر زدی.
‫تا الان بیست و پنج تا مدرسه. ‫و، اوم، این رزومه منه.
‫اوه، اینجا. اه.
‫می‌تونیم بعد بهش نگاه کنیم، برد.
‫فقط بیا داخل، ‫بهمون بگو چرا می‌خوای معلم بشی.
‫باشه.
‫خب، اه، این چیزیه که همیشه می‌خواستم.
‫از وقتی که تو مدرسه بودم.
‫حتماً معلم‌های خیلی الهام‌بخشی داشتید.
‫آه، خب. من یه مدیر الهام‌بخش داشتم، آقای مایر،
‫ولی معلم‌هام، واقعاً فقط من رو
‫الهام بخشیدن که معلمی بشم که اون‌ها هیچ‌وقت نبودن.
‫چه جور معلمی؟
‫کسی که یادگیری رو برای یه بچه ممکن می‌کنه، ‫حتی اگه متفاوت باشه.
‫یه جورایی، بهترین معلمی که داشتم، تورت من بود.
‫تو لازم نیست در مورد اون صحبت کنی، برد.
‫نه، اشکالی نداره. من سعی می‌کنم در موردش باز باشم.
‫آه، برای دانش‌آموزانم هیچ‌وقت ممنوع نیست.
‫اونا می‌تونن هروقت که خواستن ‫هرسوالی بپرسن.
‫حتماً سوال‌های خیلی جالبی گیرت میاد.
‫اوه، آره. بعضی وقتا خیلی شخصی می‌شه.
‫امیدوارم این سوال خیلی شخصی نباشه، برد.
‫اون صداها رو موقع خواب هم درمیاری؟
‫نمی‌دونم. خوابم.
‫نه. نه، من موقع خواب تیک ندارم.
‫وقتی ریلکس هستم، صداها یه کم بهم استراحت میدن. ‫مثل همین الان.
‫باشه برد. می‌خوام بیشتر در مورد فلسفه تدریست بشنوم...
‫آره. خیلی دوست دارم در مورد فلسفه تدریسم بهتون بگم.
‫تقریباً برای دو ساعت صحبت کردیم،
‫بهترین مصاحبه‌ای بود که تا حالا داشتم.
‫خب، برد، از ملاقات باهات خوشحال شدم.
‫منم همین‌طور. منم همین‌طور.
‫هنوز چند تا معلم دیگه برای مصاحبه داریم.
‫ولی وقتی تصمیم گرفتیم بهتون خبر میدیم.
‫باشه، عالیه.
‫ممنون. ممنون...
‫بازم، همدم همیشگیم، مثل همیشه
‫بهم هشدار داد که امیدوار نباشم.
‫ولی امید، عادت سختیه که بشه ترکش کرد.
‫برای آخرین بار بهم زنگ زدن و خواستن بیام
‫و با کارکنان کلاس دوم ملاقات کنم.
‫اوه، پس شما به عنوان معلم کارآموز کلاس دوم رو درس دادید؟
‫اوه، من عاشق کلاس دومم! بچه‌ها هنوز خیلی ذهن بازی دارن.
‫نسبت به همه‌چی اینطورن.
‫آره، ولی شما می‌تونید کمی نظم رو حفظ کنید، درسته؟
‫در حالی که راحتن؟
‫من بهشون می‌فهمونم که حد و مرزها کجاست. بله.
‫خب، برد. فکر می‌کنی مهم‌ترین چیزی که باید درس بدی چیه؟
‫آره. آه، خب. علاوه بر اهمیت خوندن و ارزش ریاضی...
‫اینکه اشکالی نداره خودت باشی.
‫اشکالی نداره خارج از خطوط رنگ کنی،
‫اگه اینجوری هستی.
‫پس اشکالی نداره حد و مرزها رو نادیده بگیری؟
‫نه، و من...
‫متاسفم ولی چطور انتظار داری بچه‌ها یاد بگیرن
‫وقتی شما مدام این کار رو می‌کنید؟
‫اه، بیخیال، برندا.
‫نه، نه، نه، اشکال نداره. سوال خوبیه.
‫می‌خوام جواب بدم.
‫قبل از اینکه من رو بشناسن،
‫بچه‌ها گاهی فکر می‌کنن من فقط عجیب و غریبم، ‫حتی ترسناک.
‫ولی وقتی در مورد تورت بهشون آموزش بدم
‫می‌فهمن که آقای کوهن یه آدم واقعیه
‫که فقط صداهای بامزه درمیاره.
‫خب، اون موقع من رو به عنوان ‫یه معلم خوب می‌پذیرن.
‫دقیقاً همونطور که شماها رو پذیرفتن.
‫خب، شاید همه‌مون باید سعی کنیم مثل بچه‌های کلاس دوم باشیم.
‫کسی سوال دیگه‌ای از آقای کوهن داره؟
‫برد، ممنون که اومدی.
‫مدرسه باهاتون تماس می‌گیره، پس فقط صبور باشید.
‫صبور بودن سخته،
‫وقتی حس می‌کنی آخرین شانس‌ت رو خراب کردی.
‫و صبر هیچوقت نقطه قوت ‫همدم همیشگیم نبوده.
‫حدس می‌زنم از اون مدرسه خبری نشد.
‫نه هنوز نه. دارن مصاحبه می‌کنن.
‫نگران نیستم.
‫خیله‌خب.
‫اون یعنی چی؟
‫فقط گفتم «خیله‌خب».
‫می‌دونم منظورت چیه
‫فکر می‌کنی هرکی که حق انتخاب داشته باشه ‫من رو نمی‌گیره.
‫حالا شدی ذهن‌خوان؟
‫می‌دونی چیه، بابا؟ امروز آخرین روزیه که اینجام.
‫خب، چرا صبر نمی‌کنی ببینی اول شغل رو گرفتی یا نه؟
‫من این شغل رو می‌گیرم بابا.
‫فقط باید تمرکز کنم.
‫چرا نمی‌تونی تمرکز کنی و ‫واقع‌بین باشی؟
‫چه مشکلی داره؟
‫بیا.
‫وای! تو خوبی، پسر؟
‫با این کار خودت رو ناکار می‌کنی!
‫اگه موقع رانندگی این اتفاق بیفته چی؟
‫خوبم.
‫اه، آره، نمی‌دونم. ‫باید بری پیش یه دکتر دیگه.
‫کل عمرم پیش دکترا بودم، ران. باشه؟ ‫کمکی نمی‌کنن.
‫خب، فکر نمی‌کنی باید کسی رو ببینی؟
‫واقعاً نه!
‫پس، فقط.
‫اینجا نشسته بودم.
‫منتظر بودم تلفن دوباره زنگ بزنه.
‫سعی می‌کردم خودم رو متقاعد کنم که اتفاق خوبی می‌افته.
‫برادر کوچیکم... دقیقاً چیزی نبود که انتظار داشتم.
‫- چطوری بوبو؟ ‫- جف.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫Why didn't you tell me you were coming?
‫می‌دونی که با شورتی، درسته؟
‫مامان تورو فرستاده من رو چک کنی؟
‫چرا؟ نیاز داری چک بشی؟
‫نه، اما...
‫وسایلم رو کجا بذارم؟
‫عالیه. مبل مال تو.
‫وای! چه چوبایی، جدیدن؟
‫آه. مال بابان، قرضشون داد.
‫فکر کردم شاید من و تو ‫بتونیم یکم گلف بازی کنیم.
‫برامون تو باشگاهش وقت بازی گرفته.
‫خب، نظرت چیه؟‌از اینجا یه سه تایی بزنیم؟
‫هی، به‌هرحال، ممنون بابت بازی.
‫از بابا تشکر کن. اه، وایسا، یادم رفت..
‫...شما حرف نمی‌زنین.
‫نمی‌خوام الان درباره‌ی بابا حرف بزنم.
‫فقط می‌خوای من رو عصبی کنی
‫چون می‌دونی قراره ببرمت.
‫جدی می‌گم، برد، تو و بابا باید با هم کنار بیاین.
‫ما خوب با هم کنار میایم،
‫تا وقتی که از راه دور باشه.
‫برای همین اومدی اینجا؟
‫که از راه دور باشه؟
‫منظورم اینه که لازم نیست چیزی رو بهش ثابت کنی، درسته؟
‫الان تو شدی روانشناس، جف؟ دکتر جف، ها؟
‫ببخشید، جناب؟
‫مجبورم ازتون بخوام اون صداها رو قطع کنید.
‫ببین، رفیق.
‫از قصد نیست، اون...
‫نه، نه، نه. حله، جف.
‫باشه.
‫ببین، این برای بقیه گلف‌بازها منصفانه نیست.
‫نه، من درک می‌کنم، امم، من نمی‌تونم جلوی این صداها رو بگیرم،
‫چون سندرم تورت دارم.
‫این یه اختلال عصبیه، دوست دارم در موردش بهتون بگم.
‫مجبورید زمین گلف رو ترک کنید.
‫باید به فکر باقی اعضا باشم.
‫هی، جو. بذار طرف کار خودش رو بکنه. ‫مشکلی نداره.
‫هی، رفیق. ما دو نفریم ‫و انگار رفقامون نمیان.
‫مایلید به ما ملحق شید؟
‫اگه نرید، مجبورم به حراست زنگ بزنم.
‫باشه، باشه، ام...
‫باشه. ممنون، بچه‌ها. ‫شاید سال بعد، خیله‌خب؟
‫جف، زود باش، یالا، رفیق. ممنون.
‫بریم، جف، ‫انگار که تا حالا ندیدی.
‫چطور می‌تونی تو دنیایی زندگی کنی که
‫همه انقدر نادانن؟
‫همه نه.
‫اون گلف‌بازها رو که دیدی.
‫اونا از من دفاع کردن.
‫زندگیم پر از همچین آدماییه.
‫تجربه من همیشه اینطوری نبوده.
‫خب، برای اینه که همیشه سر دفاع از من دعوا راه میندازی.
‫تو و مامان. ‫همیشه هوای من و تیک‌هام رو داشتین.
‫می‌دونی چیه؟ داری کم کم من رو اذیت می‌کنی...
‫مسابقه تا ماشین.
‫اه، اره؟ ‫هی هی! بدبخت!
‫دیدار جف یکم از نگرانی‌هام کم کرد.
‫درست بعد از اینکه رفت، از مدرسه باهام تماس گرفتن.
‫مدیر می‌خواست منو توی دفترش ببینه.
‫دقیقاً مثل قدیما.
‫خیلی شلوغه، نه؟
‫ولی بچه‌ها یه جوری از پسش برمیان، مگه نه؟
‫آره، دقیقاً همینطوره.
‫من و هیلری درباره‌ی تو با معلم‌ها صحبت کردیم.
‫و گفتیم چقدر به این افتخار می‌کنیم که ‫داریم به بچه‌هامون یاد می‌دیم
‫که هیچ‌چیزی نباید جلوشونو توی زندگی بگیره.
‫بعد، هیلری گفت که اگه قراره فقط حرف بزنیم،
‫باید تو عمل هم نشونش بدیم.
‫اون منتظرته که کلاستو بهت نشون بده.
‫خوش اومدی.
‫کلاس دومیا زیاد شدن، مجبور شدیم یه کلاس جدید تشکیل بدیم.
‫دانش‌آموزات از کلاسای دیگه میان،
‫پس شاید بعضیاشون یه کم گیج باشن.
‫سه هفته‌ست که مدرسه میرن.
‫اینم لیست دانش‌آموزات.
‫از دوشنبه کار شروع می‌شه، برد.
‫اگه چیزی لازم داشتی، بگو.
‫همه‌چی لازم دارم!
‫به لیست که نگاه کردم،
‫حس کردم دارم ترکیب اصلی یه تیم بیسبال ستاره‌ها رو اعلام می‌کنم.
‫هیلری، این... مرسی...
‫هی! فکر کردیم شاید اینا رو لازم داشته باشی.
‫بیاید بچه‌ها، بیاریدشون تو.
‫هر جا که جا هست بذارید، بعداً مرتبشون می‌کنیم.
‫بیا، بذار کمکت کنم. مرسی!
‫خوش اومدی به مانتین ویو.
‫آره مامان، عالیه. ولی
‫انقدر طول کشید تا به اینجا برسم که باید به
‫خودم یادآوری کنم که این تازه اولشه.
‫عزیزم، این خبر فوق‌العاده‌ست! فوق‌العاده!
‫آره، آره، مامان.
‫خیلی خوبه. ولی
‫فقط برای یه سال بهم قرارداد دادن، خب؟
‫هنوز باید بهشون ثابت کنم که انتخاب درستی کردن.
‫عزیزم، یه لحظه لذت ببر از این اتفاق!
‫وای خدای من...
‫به بابات زنگ زدی؟ کلی بهت افتخار می‌کنه.
‫زنگ می‌زنم مامان، ولی الان
‫واقعاً دو هفته کار دارم که باید تو دو روز انجامش بدم.
‫حالا که شغل رو گرفتم،
‫باید جدی به گرفتن مدرک فوق‌لیسانسم فکر کنم.
‫خب، یکی‌یکی جلو برو، باشه؟
‫راستی، تو مدرسه معلمای ناز هم دارین؟
‫مامان!
‫چی؟ من فقط می‌خوام خوشحال باشی.
‫باشه، خیله‌خب، آره.
‫نگران نباش، دارم رو اینم کار می‌کنم. ‫باید برم. خداحافظ.
‫تو باید برد باشی...
‫تو باید نانسی باشی.
‫سلام، من بردم.
‫می‌دونم.
‫درسته. البته. یه کم استرس دارم.
‫لطفاً.
‫اولین باره که به روش کامپیوتری قرار میذارم.
‫- خب... ‫- اه، آره.
‫منم همین‌طور. مامانم فکر می‌کنه خطرناکه.
‫خب، آره، واقعاً نمی‌دونی ممکنه با چه دیوونه‌ای روبه‌رو بشی.
‫ولی تو که عادی به نظر میای، پس...
‫خوبه. خوشحالم.
‫راستش، خیلی بهتر از عادی.
‫ممنون.
‫خب، فک کنم باید از زندگی‌هامون بگیم به هم.
‫اممم، باشه، آره، آره...
‫...فکر می‌کنی بتونم اول یه قهوه بگیرم؟
‫- یه فنجون قهوه. ‫- آره.
‫درسته. آره! البته. الان میگیرم.
‫ممنون.
‫آه، یه مافین می‌خوای؟
‫من رژیمم.
‫ولی عاشق مافینم.
‫هم‌اتاقیم داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫اصلاً تختشو مرتب نمی‌کنه،
‫لباساش همه جا پخش‌وپلاست،
‫همش آهنگشو بلند می‌کنه...
‫شب و روز. ولی وقتی من بخوام موزیک گوش بدم،
‫میگه «باید کمش کنی».
‫خب تو چه آهنگایی گوش میدی؟
‫- خب، اممم... ‫- خب؟
‫بیشتر آهنگای قدیمی. مخصوصاً «استینگ».
‫اوه، عاشق استینگم!
‫مدونا، بون جووی، می‌دونی
‫میلی ونیلی...؟
‫عاشق میلی ونیلیم!
‫واقعاً؟
‫وایسا. تو هم؟
‫ما باید تنها دوتا آدم روی زمین باشیم که
‫میلی ونیلی رو دوست داریم.
‫نه بابا.
‫آره!
‫خب، واقعاً خوش گذشت. مرسی.
‫نباید اون مافین رو می‌خوردم، ولی...
‫واقعاً خوشحال شدم دیدمت.
‫آره، منم.
‫خب، باشه، دوباره ممنون، برد.
‫باورم نمی‌شه! گفتی اون دختر عالیه!
‫عالی بود. فقط نمی‌خواستم خرابش کنم.
‫اه، با اینکه ازش بخوای دوباره ببینیش؟
‫اه، درسته. سندرم قرار دوم.
‫یعنی قراره زندگیت اینجوری باشه؟
‫فقط یه قرار و بعدش هیچی؟
‫چجوری می‌خوای یه رابطه واقعی داشته باشی؟
‫شاید نخوام.
‫بیا تو، بدو بیا تو.
‫عجیب!
‫معلم‌هاتون بهتون گفتن که
‫آقای کوهن صداهای عجیب درمیاره؟
‫آره.
‫گفت که شما سندرم... سندر...
‫سندرم تورت دارید.
‫خب. هرسوالی که دارین،
‫می‌خوام بپرسید.
‫بله؟
‫مسریه...؟
‫نه، البته که نه.
‫باید باهاش به دنیا بیای، مثل من.
‫درد داره؟
‫خب، بعضی وقتا، مثل وقتی که گردنم تکون می‌خوره.
‫ولی صداها اصلاً درد ندارن.
‫سوالاتتون عالی هستن، ادامه بدین.
‫هر سوالی در مورد تورت دارین، می‌تونین ازم بپرسین.
‫بله؟
‫می‌تونی بری سینما؟
‫آره، می‌تونم برم سینما.
‫ولی بعضی وقتا بیرونم می‌کنن و این ناراحتم می‌کنه.
‫اسم اون خرگوش چیه؟
‫وافل.
‫وا وا وافل!
‫اسمش فقط وافله!
‫خیله‌خب، بچه‌ها.
‫سوال دیگه‌ای درباره‌ی تورت دارین؟
‫هیچی؟
‫می‌تونن حالتون رو خوب کنن، آقای کوهن؟
‫خب، الان هیچ دارویی برای درمان تورت نیست.
‫ولی اشکالی نداره.
‫چون یاد گرفتم باهاش کنار بیام
‫و نذارم زندگیمو کنترل کنه.
‫چه کارایی نمی‌تونی بکنی؟ مثلاً... نمی‌تونی غذا بخوری؟
‫می‌تونم بخورم. اتفاقاً خیلی هم می‌خورم.
‫در حقیقت، هر کاری که بقیه می‌تونن بکنن، منم می‌تونم،
‫به جز یه چیزی که آقای کوهن هیچ‌وقت نمی‌تونه.
‫چی؟
‫چیه؟
‫بهمون بگو.
‫آقای کوهن هیچ‌وقت نمی‌تونه
‫قایم موشک بازی کنه.
‫چرا نمی‌تونی قایم موشک بازی کنی؟
‫چون صداشو می‌شنون، احمق.
‫خب، جواب درسته ولی کلماتت اشتباه بودن،
‫چون تو کلاس آقای کوهن هیچ اسم‌گذاشتنی نداریم.
‫ببخشید؟ کجا میری؟
‫دستشویی.
‫و اسمت چیه؟
‫توماس.
‫باشه. خب، توماس، اگه می‌خوای صندلیت رو ترک کنی،
‫باید اجازه بگیری.
‫عجیب غریب.
‫خداحافظ، آقای کوهن.
‫خداحافظ، گیلن.
‫خداحافظ، آقای کوهن.
‫خداحافظ هیتر، فردا می‌بینمتون.
‫واقعاً کلاستون رو دوست دارم، آقای کوهن!
‫اوه، خب، ممنون، آماندا! ‫حالتون چطوره آقای رایت؟
‫خوبم.
‫چهار چشمی!
‫آدامس بده! ‫تنهام بذار!
‫خب، بگیرش، توماس.
‫ایلای! توماس! کدومتون فکر می‌کنه ‫می‌تونه کمکم کنه؟ ها؟
‫من، من!
‫خیله‌خب، خیله‌خب، قضیه اینه.
‫باید این توپو بردارم و بذارمش تو اون سبد.
‫چرا انتخاب نمی‌کنین کی بره؟
‫سنگ، کاغذ، قیچی!
‫وای! خیله‌خب، ایلای. امروز بردی!
‫آه، پسر!
‫اشکالی نداره، توماس. می‌تونی کمکش کنی.
‫ببخشید که توماسو انداختم گردن تو،
‫ولی داشت کلاسمو غیرقابل تحمل می‌کرد.
‫یه لیست کامل از مشکلات داره:
‫بیش‌فعالی، وسواس...
‫اگه نظر منو می‌خوای، بسپرش به کلاس‌های ویژه.
‫نه.
‫نه، نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫اه، وایسا فعلا ‫تا ببینی چطوری کلاستو بهم میریزه.
‫من از پسش برمیام. فقط باید یه کم جا بیفتم.
‫نمی‌تونم برای فردا صبر کنم.
‫باشه.
‫تو بیشتر از بوق کشتی من صدا درمیاری.
‫انگار یه تورت حسابی داری.
‫فقط شوخی کردم، پسر. یکی از دوستام تو مرکز کنترل هم تورت داره.
‫اگه یه وقت باربری بین ایالتی خواستی، فقط بگو مکسین بیاد.
‫هی، کارت داری؟
‫شوخی کردم، پسر.
‫مگه اینکه تو کار حمل‌ونقل باشی.
‫نه، معلم کلاس دومم.
‫- اینم کارتم. ‫- خیله‌خب.
‫مکسین یه ایده عالی برای درس جغرافیام بهم داد.
‫خیلی ممنون، مکسین.
‫خواهش می‌کنم.
‫سفرت بی‌خطر.
‫خودمو پیدا کردم که همش درگیر درس دادن بودم.
‫خب، تقریباً...
‫می‌دونی چی فهمیدم؟
‫چی؟
‫همه‌ی اردک‌ها تورت دارن.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم. ما همه پرنده‌ایم.
‫خب، واقعاً اذیتت نمی‌کنه، ها؟
‫چی؟
‫می‌دونی چیو میگم.
‫تورتم... صداهام.
‫نه وقتی با صداهای بقیه مقایسه‌شون می‌کنم.
‫مثلاً پزدهنده‌ها، صدا بلندا
‫خودشیفته‌ها، احمق‌های بی‌مزه.
‫جدی، نه. ‫صداهای تو اصلاً اذیتم نمی‌کنه
‫تا وقتی که منو بخندونی.
‫وای، اینو نگو! می‌دونی زیر فشار چطوری میشم.
‫اوه، ببخشید.
‫بابام همیشه می‌گفت قراره با کسی ازدواج کنم که منو بخندونه.
‫البته که ربطی به چیزی نداره.
‫یه چیزی بگو.
‫کواک.
‫هی، نخند. یه کواک جدی بود.
‫حال داد ولی.
‫آقای کوهن!
‫هی!
‫مامانم گفت بپرسم اشکالی نداره؟
‫چی اشکالی نداره، هیتر؟
‫اگه اینو بدم به وافل؟
‫به مامانت بگو من گفتم اشکالی نداره، باشه؟
‫گفت مشکلی نداره؟
‫آره.
‫حالت خوبه؟
‫اوهوم.
‫آره؟ دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫روز خوبی داشته باشی، باشه؟
‫باشه!
‫بعد از مدرسه می‌بینمت.
‫باشه. خداحافظ.
‫آماندا؟ همه‌چی مرتبه؟
‫من می‌خوام توی کلاس شما باشم، آقای کوهن.
‫توی کلاس منی، آماندا.
‫نه. مجبورم کرد بیام بیرون.
‫بعد از مدرسه می‌بینمت، عزیزم. باشه؟
‫این عادلانه نیست!
‫همه‌چی مرتبه؟ من معلم آماندا، آقای کوهن هستم.
‫- دیروز همدیگه رو دیدیم. ‫اه، نه، نه، نه.
‫هیچ مشکلی نیست.
‫فقط باید کاری رو بکنم ‫که برای دخترم خوبه.
‫بریم، آماندا.
‫بیا.
‫اون نگران اینه که آماندا نتونه تمرکز کنه.
‫فکر می‌کنه که تو ممکنه تمرکز کردن رو براش سخت‌تر کنی.
‫نمی‌تونه یه فرصت بهم بده؟
‫تازه شروع کردیم.
‫اینو بهش گفتم.
‫و؟
‫گفت که درکت می‌کنه،
‫ولی آماندا به قول خودش یه معلم عادی نیاز داره.
‫به دل نگیر، برد.
‫سخت‌ترین بخش این کار، پدر و مادرها هستن.
‫خب، کی می‌تونه اسم شهرهایی که مکسین
‫و کامیون قرمزش ازشون رد شدن رو بگه؟ ‫کی می‌دونه؟
‫وای، چقدر دست بالا رفته! ببخشید، ببخشید.
‫اه، پسر. حالا کی رو انتخاب کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫هیتر.
‫آتلانتا... نشویل... ام... اسپرینگفیلد؟
‫عالیه! چون خیلیا فکر می‌کنن شیکاگوئه.
‫خب، اینجا اسپرینگفیلده، درسته؟
‫نه.
‫این ایندیاناپلیسه.
‫اوه، درسته!
‫پس من چی فکر می‌کردم؟ اینجا اسپرینگفیلده.
‫نه!
‫این کلمبوسه! اسپرینگفیلد اون طرفه، آقای کوهن.
‫کجاست، ایلای؟ اینجاست؟
‫نه!
‫اسپرینگفیلد کجاست؟
‫نمی‌دونم. شما باید نشونم بدین.
‫نشونش بدین، نشونش بدین.
‫اینجا که نمی‌بینمش.
‫آه! دیدمش!
‫یعنی می‌گین اینجا اسپرینگفیلده، درسته؟
‫بله!
‫اجازه نداری از جات بلند شی، توماس.
‫درسته. آقای کوهن پشت سرشم چشم داره!
‫برگرد بشین، لطفاً. دفعه بعد هم اجازه بگیر.
‫ولی باید مدادم رو بتراشم.
‫همین الان، توماس.
‫خب، حالا.
‫مکسین و کامیون قرمزش سه‌شنبه کجا خواهند بود؟
‫من! من!
‫فردا صبح زود می‌بینمت، دیوید.
‫باشه. هی، یادت نره آروم راه بری.
‫خیلی کلاهتون قشنگه، آقای کوهن.
‫ممنون، هیتر. موهاتم خیلی خوشگله.
‫فقط به خاطر داروهام کوتاه شده.
‫خداحافظ.
‫سلام، عزیزم!
‫سلام، مامان.
‫میشه یه دقیقه اینجا صبر کنی؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫هی، خب... راستش می‌خواستم در مورد هیتر باهات صحبت کنم.
‫فکر کنم می‌دونم...
‫آره، خب... اولش نمی‌خواستیم به کسی چیزی بگیم.
‫ولی خب، مشخص بود که دیر یا زود شیمی‌درمانی معلوم می‌شه، پس...
‫اوضاعش... خوبه؟
‫امم. هیتر عاشق کلاستونه.
‫هر روز با شوق میاد مدرسه.
‫و اممم، ممنون می‌شم اگه فعلاً این موضوع بین خودمون بمونه.
‫فقط نمی‌خوام از بقیه جدا بشه.
‫آره.
‫ممنون. خب، عزیزم. بریم.
‫خداحافظ!
‫نظرت راجع به... بستنی چیه؟
‫آره!
‫باشه.
‫اه. نظرت چیه؟ نظرت چیه؟
‫اینو قبلاً داشتم.
‫البته روی تو خیلی عالیه.
‫هی، چی شده؟
‫اوه، هیچی، فقط رو درس‌هام تمرکز کردم.
‫می‌تونی یه لحظه روی من تمرکز کنی؟
‫ببخشید.
‫هی، هی، هی! اینو امتحان کن!
‫حالت رو بهتر می‌کنه.
‫- آره. ‫- باشه، آره.
‫- خب؟ ‫- آره.
‫- واقعاً؟ ‫- اه، خدای من، بهت میاد.
‫بیشتر از چیزی که فکرشو کنی.
‫خب، تصمیم گرفتم برای فوق‌لیسانس اقدام کنم.
‫واو.
‫یعنی می‌خوای بری یه جای دیگه؟
‫نه. همینجا میرم.
‫البته، اول باید آزمون ورودی رو قبول بشم، پس...
‫اه، وایسا. مثل اس‌ای‌تی نیست؟
‫یعنی باید تو یه سالن بزرگ، بین کلی آدم امتحان بدی؟
‫آره. ولی گفتن می‌تونم تو یه اتاق جدا امتحان بدم.
‫اه، خوبه.
‫تورت امتیازات خودش رو داره.
‫ناراحت میشدی اگه قرار بود برم...؟
‫معلومه که می‌شدم! داری شوخی می‌کنی؟
‫برو بیرون.
‫بیا اینجا، می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫دیوونه.
‫بعدی!
‫هی، برد کوهن.
‫برد کوهن.
‫بفرمایید، آقای کوهن.
‫خیله‌خب، این برگه رو بگیر ‫و ازت می‌خوام بری اونجا.
‫اوه، من باید شرایط خاصی داشته باشم.
‫من هیچ یادداشتی اینجا ندارم.
‫یعنی، امروز همه توی شرایط یکسان آزمون می‌دن.
‫باشه، آره، اما زنگ زدم و بهم گفتن..
‫بهم گفتن...
‫بهم گفتن که می‌تونم یه فضای مخصوص خودم داشته باشم.
‫می‌دونید چیه؟ ازتون می‌خوام که با مدیریت صحبت کنید.
‫دفترش اونجاست.
‫نمی‌تونم استثنا قائل بشم...
‫ما برای این کار آماده نیستیم.
‫ولی بهم قول دادن! من حق دارم تو شرایط خاص امتحان بدم!
‫ببین، متأسفم که همچین مشکلی داری، ولی کاری از دستم برنمیاد.
‫اگه می‌خوای آزمون بدی، باید همین حالا بری اون تو.
‫به من نگاه کن! چطور ممکنه کسی بتونه تمرکز کنه،
‫وقتی من اون تو باشم؟!
‫ببین، من باید آزمون رو شروع کنم، همین حالا.
‫می‌خوای برات دکتر صدا کنم؟
‫کسی نیست که بتونی زنگ بزنی کمک بگیری؟
‫برد، آروم باش، نمی‌فهمم چی میگی...
‫خب، گفتن که می‌تونی تنها امتحان بدی؟
‫باشه. خیله‌خب، مشکلی نیست. میام اونجا.
‫اتفاقی افتاده؟
‫می‌تونی امتحان بدی، یه اتاق جدا هم برات هست.
‫بهشون چی گفتی؟
‫فقط یه کلمه‌ی جادویی: شکایت!
‫باید برم سر کار.
‫هی، بابا.
‫بله؟
‫ممنون.
‫توی امتحان موفق باشی.
‫آخرش فهمیدم که فقط آرزوی موفقیت بابا کافی نبود. ‫به زمان نیاز داشتم.
‫با وجود اون ساعت، و تورتم که صدا میداد،
‫نتونستم همه‌ی آزمون رو تموم کنم.
‫آفرین بچه‌ها، توماس، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫ممنون، آقای کوهن.
‫وای، اون بوقلمون رو ببین، هیتر.
‫ممنون.
‫خب. امسال قراره ‫یه جشن شکرگزاری بزرگ داشته باشی؟
‫اوهوم. مامانم میگه که ‫همه‌ی پدربزرگ و مادربزرگام میان.
‫خب، اون خیلی خاصه.
‫البته گریه می کنن.
‫سعی می‌کنن مخفیش کنن ‫ولی همیشه می‌بینمشون.
‫می‌تونم وافل رو ناز کنم؟
‫معلومه که می‌تونی.
‫شما هم یه شکرگزاری خوب دارین، آقای کوهن؟
‫آره، دارم. من و وافل قراره یه سفر کوچولو بریم
‫تا مامانم رو توی سنت‌‌لوئیس ببینیم.
‫می‌دونم اون کجاست!
‫خب، عالیه، هیتر.
‫دقیقاً همونجاست.
‫حالا یه لطفی کن، باشه؟
‫من بهت اعتماد می‌کنم که از دوست خوبم وافل مراقبت کنی، قبوله؟
‫حتماً.
‫و الان برمی‌گردم.
‫سلام، آماندا. نباید توی کلاست باشی؟
‫خیله‌خب، بیا، میرسونمت کلاست.
‫چرا نمی‌تونم توی کلاس شما باشم، آقای کوهن؟
‫خب، پدرت مجبور شد ‫بهترین تصمیم رو برات بگیره.
‫و می‌دونی چیه؟ یه معلم عالی گیرت اومد.
‫باشه... بعداً می‌بینمتون، آقای کوهن.
‫مچتو گرفتم.
‫این کلمات رو از کجا یاد گرفتی، توماس؟
‫می‌دونی که نباید بدون اجازه کلاس رو ترک کنی.
‫خب، باید اونو تمیز کنی.
‫و بعد تنبیه میشی: زنگ تفریح تعطیل.
‫ولی برای املات یه امتیاز مثبت می‌گیری.
‫اگه بازش نکنی نمی‌تونی هیچی بخونی، توماس.
‫از خوندن متنفرم.
‫منم همین‌طور.
‫واقعاً؟
‫آره. خوندن واقعاً برام سخته.
‫برای شما سخت نیست. تو یه معلمی.
‫شرط می‌بندی؟ بیا یه بازی کنیم.
‫توی آقای کوهن شو که می‌خواد بخونه
‫و من سندرم تورت میشم، باشه؟
‫این صفحه رو بخون.
‫«روزی روزگاری»
‫ادامه بده.
‫روزی روزگاری، اه میخاره...
‫یکم میخاره؟ باشه، ادامه بده.
‫...یه...
‫هی، توماس!
‫خیله‌خب. سخته، نه؟
‫تمرکز سخته.
‫اینطوری، خوندن برای من سخته.
‫برای تو انقدر سخت نیست، نه؟
‫نه برام آسونه.
‫اما... اگه از کتاب متنفری، چطور می‌تونی معلم باشی؟
‫از کتاب متنفرم؟ نه متنفر نیستم.
‫هرچیزی توی دنیا توی کتابا‌ست.
‫فقط باید سخت کار کنم تا بیرون بکشمش.
‫من نمی‌خوام ازت دست بکشم، رفیق. باشه؟
‫و نمی‌ذارم تو هم از خودت دست بکشی.
‫حالا ادامه بده. اینجا رو بخون.
‫«روزی روزگاری یه»
‫جادو...
‫جادوگر.
‫یه جادوگر با یه پسر کوچیک ملاقات کرد.
‫پسری کوچولو که می‌خواست شمشیر رو ‫از یه سنگ بزرگ بیرون بکشه.
‫عجیبه.
‫چرا یه شمشیر باید توی سنگ باشه؟
‫خب، نمی‌دونم، اما اگه خوندن رو ادامه بدی ‫شاید بفهمی.
‫جادوگر به پسر کوچولو گفت که
‫هرکسی شمشیر رو
‫از سنگ بیرون بکشه، شاه واقعی میشه.
‫عالیه.
‫ادامه بده. بعدش چی میشه؟
‫هی، چی شده؟
‫اه، خیلی مضطربم.
‫چرا باید مضطرب باشی؟ ‫فقط قراره با مامانم آشنا شی.
‫ممنون. اون خیلی کمک کرد.
‫و جف... و خاله‌ها و دایی‌هام...
‫و هرکسی که توی کل زندگیم... دوست داشتم.
‫خودت رو آماده کن. خیلی مهمه.
‫آماده‌ام. چرا باید آماده باشم؟
‫درسته. خودت رو آماده کن.
‫اه، اینجایید!
‫اه، سلام! باورم نمیشه بالاخره ‫دارم نانسی رو می‌بینم.
‫اه! از چیزی که فکرمی‌کردم خوشگل‌تری.
‫برد خیلی چیزا درباره‌ت گفته، خانم کوهن.
‫اوه، الن.
‫خب، انگار بیشتر به تو گفته تا به من.
‫چی! چی؟ کلی درباره‌ی نانسی بهت گفتم.
‫اه، هیچ‌وقت چیزای واقعی نگفتی.
‫- بیا، نانسی. ‫بوبو، کیف‌ها رو بیار، عزیزم.
‫آره، بوبو. برو تو کارش.
‫خب، خسته‌ای؟
‫نه.
‫اوه، خوبه. چون یه ساعت دیگه
‫قرار پدیکور داریم.
‫- این نانسیه. ‫- سلام.
‫- همونی که درباره‌ش گفتم. ‫از دیدنتون خوشحالم.
‫و نه، وایسا، جنت. بیا و جنت رو ببین.
‫- باشه. سلام! نانسی. ‫- و یکی دیگه...
‫مامان یه کمی داره زیاده‌روی می‌کنه
‫نانسی رو مثل عضوی از خانواده نشون میده.
‫ممکنه این اتفاق بیفته؟ که اون عضوی از خانواده بشه؟
‫نمی‌دونم. یعنی، می‌دونی،
‫می‌دونم اما، نمی‌دونم، نمی‌دونم، نمی‌دونم...
‫اه، آره. قضیه جدیه، بابا رو دیده؟
‫نه! نه، نه، نه، نه...
‫خب، منتظر چی هستی؟
‫هی، بکش کنار، باشه؟
‫...آخرش افتاد زمین
‫و بعد سرش خورد به جدول.
‫ضربه‌ی مغزی شد.
‫خب، من رو ببخشید، ‫نانسی رو توی آشپزخونه لازم دارم.
‫فقط می‌خوام یه لحظه بدزدمش.
‫توی آشپزخونه کارم دارن.
‫باشه.
‫داری نجاتم میدی؟ چون نیازی به نجات دادن ندارم.
‫من دارم.
‫چی شده؟
‫پدیکورت چطور بود؟
‫اگه برات سواله
‫که من و مامانت درباره‌ی چی حرف زدیم ‫درباره‌ی تو حرف زدیم.
‫و ما.
‫مشکلی هست؟
‫فقط داشتم فکر می‌کردم،
‫که تا حالا بهت گفتم که،
‫عاشقتم.
‫یعنی خب منو می‌ترسونه. درسته؟
‫هیچ‌وقت بهش فکر نکرده بودم.
‫جرات فکر کردن بهش رو نداشتم.
‫ببین، برد.
‫اون صداهای تورو می‌فهمه، اهمیت نمیده.
‫می‌دونی، باعث خوشحالیش میشی، برد.
‫خودش بهم گفت، برد. تو می‌خندونیش.
‫خب، اگه یه روز دیگه نخنده چی؟
‫اگه یه روز از زندگی با همچین خسته شه چی...
‫فقط نمی‌خوام بهش صدمه بزنم، مامان...
‫شاید تو نمی‌خوای آسیب ببینی.
‫هردوش.
‫تنها چیزی که می‌تونه به شما صدمه بزنه
‫اینه که بذاری تورت ‫اونو ازت دور کنه.
‫اگه بذاری برنده شه.
‫مادر هیتر تماس گرفت و گفت
‫هیتر دیگه نمی‌تونه به مدرسه بره.
‫پس، همه‌ی کلاس باهم تلاش کردن تا اون رو خوشحال کنن.
‫اوه، وای. این میز رو ببین.
‫خیلی خوب به نظرمی‌رسه.
‫اه، این یکی هم عالیه.
‫خبری که همه ازش می‌ترسیدیم ‫چند هفته بعد رسید...
‫سلام.
‫سلام، آقای کوهن.
‫چطوری، هنری.
‫سلام.
‫سلام، ایلای. ‫سلام، آقای کوهن.
‫چطوری، گیلن؟
‫اینا پدربزرگ و مادربزرگمن، جیمز و شرلی.
‫جناب، دارن مراسم رو شروع می‌کنن.
‫شما برید.
‫آقای کوهن؟ نمیاید داخل؟
‫ببخشید... فکرکردم می‌تونم اما من...
‫فکر می‌کنم خیلی مزاحم میشم.
‫شما خیلی تاثیر مثبتی روی زندگی هیتر گذاشتید.
‫معلم موردعلاقه‌ش بودین.
‫لطفاً، بدون خداحافظ از اینجا نرید.
‫خیله‌خب، توماس... کلمه‌ی تیم شما چیه؟
‫عجیب!
‫عجیب. کسی از تیم توماس هست
‫که ندونه این کلمه یعنی چی؟
‫عجیب غریب.
‫غیرعادی.
‫ترسناک.
‫خیلی خوبه.
‫کی می‌تونه از کلمه‌ی عجیب توی جمله استفاده کنه؟
‫من، اه، من!
‫25 30 35 40 ‫25, 30, 35, 40.
‫دختر دم خرگوشی.
‫50! ‫گیلن!
‫«من از فیلم‌های عجیب خوشم میاد.» ‫ببخشید، آقای کوهن.
‫می‌دونم نمی‌تونید برید اونجا.
‫چون از سینما بیرونتون می‌کنن.
‫خب، اشکال نداره، گیلن.
‫بوم. چون می‌تونم فیلم‌ها رو اجاره کنم.
‫و من هم از فیلمای عجیب خوشم میاد.
‫پس عجیب کلمه‌ی خوبیه، درسته؟
‫اما اگه یکی بیاد پیشتون و بگه «هی، تو!
‫آره، تو. دارم تورو میگم. تو عجیبی.
‫هنوز هم کلمه‌ی خوبیه؟
‫نه.
‫اون، اون چیه؟
‫خب، همگی بشینین سرجاتون.
‫مکسین و ماشین قرمزشه.
‫آقای کوهن، نمی‌تونیم بریم ببینیمشون؟
‫باشه، اما همه... همه آروم...
‫پشت در به صف شید و ندویید.
‫حله. آره، دقیقاً ایلای. برو اونجا، پسر.
‫خیله‌خب، اما مراقب باش.
‫خب، نظرت چیه؟ خیلی عالیه، نه؟
‫ایلای! بهت چی گفتم؟ باشه؟ بوق رو نکش.
‫وگرنه میارمتون پایین.
‫ببخشید، مکسین.
‫اشکالی نداره.
‫بچه‌ان دیگه.
‫آره، آره، آره، درسته.
‫هنوز دارن با هم کنار میان؟
‫خب، به نظر که آره.
‫بهشون زمان بده.
‫از نانسی خوشم میاد.
‫منو یاد مادرت میندازه وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم.
‫اصلاً شبیه هم نیستن.
‫در مورد ظاهر حرف نمیزنم، در مورد اون...
‫جرقه، اون روحیه، اون، آه، "یه چیزی که نمیدونم چیه".
‫اوضاع مدرسه چطوره؟
‫اه، می‌دونی.
‫کتاب‌هامون بیشتر از قفسه‌هامونه،
‫سقف چکه می‌کنه، بودجه‌ها کم شده...
‫کم نگرانم شاید سال دیگه ازم نخوان برگردم.
‫معلم‌های با تجربه‌تر از من خیلی زیادن.
‫در هر صورت بهت افتخار میکنم.
‫این حس رو نمیده.
‫چرا حس میکنم هنوز از من خجالت میکشی؟
‫اشکالی نداره بابا، میتونی اعتراف کنی.
‫نمی‌خوای که دعوا راه بندازی...؟
‫نه، نه، نه.
‫ولی میدونی، بالاخره داریم حرف میزنیم، و این خوبه، پس بیا حرف بزنیم.
‫من همیشه باعث خجالت تو بودم.
‫بودم، مگه نه؟ حتی وقتی میومدی به من سر بزنی،
‫وقتی همه اون چشم‌ها به سمتم میچرخید، خودتو جمع میکردی.
‫هیچوقت نتونستی قبولش کنی.
‫حق با توئه.
‫بعضی وقتا بودن با تو سخته.
‫وقتی میریم رستوران و مردم اونجوری نگات میکنن، متنفرم.
‫بعضی وقتا، من فقط...
‫فقط حس میکنم خیلی درمانده‌ام.
‫میدونی، من همیشه آدمی بودم که میتونستم همه چیز رو درست کنم...
‫...ولی تنها چیزی که نتونستم درست کنم، همون چیزی بود
‫که بیشتر از همه بهت آسیب میزد.
‫نیازی به درست شدن نداره.
‫هیچکس نمیتونه درستش کنه.
‫میدونم. میدونم.
‫ولی شاید تقصیر من باشه.
‫شاید من بهت دادمش.
‫فکر کنم اینا آماده شدن.
‫بجنبید، بچه‌ها.
‫فقط دو دقیقه تا بسته شدن مرکز رسانه وقت داریم.
‫عقبیا عجله کنید. بچه‌ها، کنار وایسید.
‫کنار وایسید. چی بهتون گفتم؟
‫بچه‌های عقب، بجنبید، عجله کنید.
‫بابا؟
‫اینجا... اینجا چیکار می‌کنی؟
‫گفتی به قفسه کتاب نیاز داری، مگه نه؟
‫پدرت قفسه‌های کتاب جدید برای کتابخونه ساخته.
‫اوضاع اداره یکم آرومه.
‫از این طرف، آقایون.
‫اوه و یه چیزی برای مجموعه‌ات آوردم.
‫بپوشینش، آقای کوهن.
‫کلاه ایمنی برای یه سر خیلی سخت.
‫هی، بچه‌ها، اون بابامه.
‫سلام، آقای کوهن!
‫سلام!
‫بیاید.
‫بجنبید!
‫و هیلاری نگفت موضوع چیه؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫زنگ تفریح بودیم که گفت باید تو کلاست ببینت.
‫فکر کنم مربوط به سال بعد باشه.
‫اینجاست.
‫برد.
‫میشه یه لحظه بیای اینجا لطفا؟
‫هیلاری یه اعلامیه داره.
‫شاید بعضی از شما متوجه شده باشید
‫یه ناظر چند هفته اخیر دور و بر مدرسه میچرخید.
‫خب، اونجا بود تا یکی از معلم‌های ما رو ارزیابی کنه.
‫آقای کوهن.
‫و من اینجا هستم تا اعلام کنم که برد کوهن خودمون
‫از بین همه مربیان جدید در ایالت جورجیا
‫برای دریافت جایزه معلم سال، سالی می انتخاب شده.
‫وقتی به دانش‌آموزام نگاه کردم، حس کردم بچه درونم زنده شد.
‫چون بچه‌ها متفاوت از بزرگسال‌ها
‫به زندگی نگاه می‌کردن.
‫اونا دنیا رو می‌بینن و میگن، انجامش میدم.
‫نه اینکه نمی‌تونم. و منم همینکارو کردم.
‫این خیلی تنگه. برچسبش پشتمو اذیت می‌کنه...
‫برچسبشو بریدم. نمیدونم چرا اینقدر نگرانی.
‫تو هر روز جلوی جمعی.
‫خب، اینا که کلاس دومی نیستن.
‫حالا...
‫اه، پسر. کاش نامرئی بودم.
‫خب، این چیزیه که هیچوقت نباید نگرانش باشی.
‫ثابت وایسا، ثابت وایسا.
‫دوستت دارم.
‫برو، آقای کوهن!
‫زودباش، بوبو، تو می‌تونی.
‫نگران نباش. از پسش برمیاد.
‫صدایی که الان شنیدید، سندرم تورت بود
‫که از شش سالگی باهاش زندگی میکنم.
‫من امروز اینجا ایستادم
‫چون عشق و حمایت خیلی از افراد منو اینجا رسوند.
‫خانواده‌ام،
‫خانواده‌ی مدرسه‌م، دانش‌آموزام و کل دوستام.
‫این جایزه رو به همه اونها مدیونم.
‫ولی به سخت‌ترین و
‫فداکارترین معلمی هم که داشتم مدیونم:
‫همدم همیشگیم، تورتم.
‫حالا، بعضی‌هاتون فکر می‌کنید تشکر از ‫یه معلولیت...
‫و یه معلم عالی بودن خطابش کردن عجیبه؟
‫خب واقعاً عجیبه.
‫یعنی، خب چی می‌تونستم از یه معلولیت یاد بگیرم؟
‫بله، گیلن.
‫یاد گرفتین که به حرکت ادامه بدین.
‫ایلای؟
‫یادت گرفتین که نذارید جلوتون رو بگیره.
‫بله، توماس.
‫یاد گرفتید که نذارید برنده شه!
‫درسته.
‫کنار اومدن با تورت به من
‫ارزشمندترین درسی که هر کسی میتونه یاد بگیره رو یاد داد:
‫و اون اینه که هیچوقت اجازه ندی چیزی
‫جلوی دنبال کردن رویاهات رو بگیره
‫از کار کردن یا بازی کردن یا عاشق شدن.
‫درسته.
‫کنار اومدن با تورت بهم
‫ارزشمندترین درس رو یاد داد...
‫بله، توماس.
‫می‌تونید دوشنبه اون جایزه رو بیارید
‫و به همه نشونش بدین؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫حتماً.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.