..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[سال 1917]
‫چندین روز می‌شه که ‫منتظر رسیدنتون هستیم قربان.
‫من مافوقت نیستم. من رو دکتر صدا کن. ‫و یا اگه دوست داشتی میخائیل.
‫و اسم شما چیه؟
‫من؟ من ولاس هستم.
‫حرکت!
‫امسال زود برف اومد.
‫فیلم‌نامه از سرگئی بودروف جونیور.
‫[مورفین]
‫بر اساس داستان کوتاه‌های زندگی‌نامه ‫میخائیل بولگاکوف.
‫- سلام دکتر. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام جناب دکتر. خداروشکر که رسیدید.
‫یوگریچ. چمدان‌ها رو بیار. ‫سماور هم لطفا روشن کن.
‫بذارید خودم رو معرفی کنم.
‫من آناتولی دمیاننکو هستم. ‫پزشک اینجا.
‫- من دکتر پولیاکوف هستم... ‫- ما از بهار منتظر بودیم.
‫خیلی درخواست فرستادیم.
‫پزشک قبل از شما، لئوپولد همه‌چیز رو ‫مرتب کرده. ولی بدون دکتر نمی‌تونیم.
‫مجبور شدیم یک سوم بیمارهامون ‫رو به شهر بفرستیم.
‫- بذارید کتتون رو بگیرم. ‫- خوب شد شما رو فرستادن.
‫وگرنه مجبور می‌شدیم تا بهار بعدی صبر کنیم. ‫اینجا چای چندان خوشایندی نیست...
‫بیایید شما رو به پزشک‌های زنان معرفی کنم.
‫همچنین پرستار هم هستند.
‫ایشون آنا هستن.
‫و پلاگیا.
‫من میخائیل پولیاکوف هستم.
‫من یکم سردمه...
‫می‌خوام یکم گرم بشم.
‫بله! البته! از این‌طرف. منزلتون اینجاست.
‫الان وسایلتون رو میارم. ‫شما دو تا ساکت شید.
‫الان میام. بفرمایید. بفرمایید.
‫بیایید داخل.
‫آکسینیا آشپز شماست. ‫برید کنار آتیش که گرم بشید.
‫سماور الان جوش میاد.
‫آکسینیا براتون سوپ مرغ درست می‌کنه.
‫یکم ودکا برای خستگی سفر بیارم؟
‫از این طرف.
‫بفرمایید. اینجا اتاق کار لئوپولد بود. ‫یعنی اتاق کار شما.
‫قبلا از خانواده نیکولسکویه ‫حمایت مالی دریافت می‌کردیم.
‫لئوپولد کتاب‌ها رو از لایپزیگ سفارش داده.
‫و به اندازه دو تا انقلاب هم ‫تجهیزات پزشکی داریم.
‫وقتی که اتفاقات فوریه رخ داد ‫اون وسایلش رو جمع کرد و رفت.
‫حتی گرامافون و موسیقی‌هاش رو هم جا گذاشت.
‫عاشق موسیقی روسی بود.
‫اینجا می‌خوابید.
‫هیس، هیس.
‫از این طرف.
‫اینجا داروخانه ماست.
‫مراقب جلوی پاتون باشید.
‫می‌شه این رو نگه دارید؟
‫اینجا داروخانه‌ست.
‫پماد داریم، اسید و زالو داریم.
‫فنازون داریم...
‫کافئین داریم... ادستریس داریم...
‫مورفین.
‫اینسیپین. آخرین بطریشه.
‫از این طرف.
‫تقریبا رسیدیم.
‫اینجا اتاق عمله.
‫اینجا خیلی زایمان رخ می‌ده؟
‫مردم اینجا متمدن نیستن. ‫هنوز برای زایمان می‌رن پیش پیرزن‌ها.
‫مریض‌ها بعد زایمانشون میان اینجا.
‫یه مریض داشتیم که کیسه آب ‫رو سوراخ کرده بود.
‫وقتی که فرداش رفتیم اونجا ‫روی سر بچه زخم چاقو بود.
‫لئوپولد در زمینه زایمان‌های سخت ‫خیلی حرفه‌ای بود.
‫- تجهیزات خوبی دارید. ‫- بله.
‫گاهی اوقات از صبح تا شب جراحی می‌کرد.
‫تمام تجهیزات رو از آلمان سفارش می‌داد.
‫- فامیلی لئوپولد چی بود؟ ‫- فامیلیش؟
‫معمولا به اسم صداش می‌کردیم.
‫- نسخه‌ها رو با چه اسمی امضاء می‌کرد؟ ‫- همون لئوپولد.
‫از این طرف.
‫تختتون آمادست قربان. ‫توی کمد پتو اضافه هم هست.
‫وقتی بیدار شدید و یا چیزی لازم داشتید ‫به اجاق ضربه بزنید.
‫ما طبقه پایین اون سمت زندگی می‌کنیم.
‫آخه آقای لپونتی زنگ رو شکسته.
‫کمی استراحت کنید. امیدوارم امشب مریضی نیاد.
‫- سوپ مرغم چطور بود؟ ‫- خوب بود. خیلی ممنون.
‫خدا به همراهتون.
‫یکم هیزم ریز کن!
‫[اولین تزریق]
‫قربان!
‫اتفاقی وحشتناک رخ داده قربان!
‫قربان!
‫دکتر.
‫- یه نفر داره توی حیاط می‌میره. ‫- منظورت چیه که داره می‌میره؟
‫داره روی زمین تشنج می‌کنه. رنگش کبود شده.
‫دکتر!
‫طبیب کجاست؟
‫- خوابیده. ‫- بیدارش کن.
‫آناتولی!
‫تموم شد...
‫قلبش ایستاد.
‫چطور بدون کالبدشکافی دلیل مرگ رو تعیین کنم؟
‫ممکنه توی دردسر بیافتید دکتر.
‫فامیل‌هاش می‌گن که اینجا سلاخیش کردی.
‫تازه اجازه اون‌ها لازمه و اجازه نمی‌دن.
‫منطقی نیست! از خناق نمرده. ‫باید دلیلش رو بفهمیم.
‫از ایست قلبی مُرده. ماهیچه قلبش ‫پاره شده و مُرده.
‫ربطی به خناق نداره.
‫خناق...
‫می‌دونم چیه.
‫اینطوری می‌گن که یه مریضی ساده ‫رو نتونستم درمان کنم.
‫اولین بیمارم مُرده...
‫میخائیل، یه سرم خناق آماده کردم.
‫به آنا بگو که سرم حساسیت داشتم.
‫بگو کمی مورفین بیاره.
‫- باشه، ولی بهش چی بگم؟ ‫- بگو از سرم مریض شدم.
‫بیا. این رو بده بهش.
‫ممنونم.
‫[زمستان]
‫میخائیل!
‫- خوب خوابیدی؟ ‫- خیلی خوب. ممنون.
‫چرا بیدارم نکردی؟ مریض داریم؟
‫یه نفر بود که دندان‌درد داشت.
‫میخائیل، مردم می‌گن که انقلابی جدید ‫در سنت پترزبورگ شروع شده.
‫- جدا؟ ‫- می‌گن دیگه.
‫ولاس، سماور رو روشن کن ‫و کمی آب برای شست و شو گرم کن.
‫- حالت چطوره میخائیل؟ ‫- خیلی کارت خوبه آنا.
‫حالم عالیه. مثل اسب سرحالم.
‫میخائیل، مربای خارتوت می‌خوری؟
‫خارتوت؟ امتحانش می‌کنم.
‫امسال تصمیم گرفتم مربای خارتوت درست کنم.
‫البته پلاگیا بهتر درست می‌کنه.
‫آره، در این مورد شکی نیست.
‫من شک دارم.
‫امروز چند تا بیمار داشتیم؟
‫بیست و دو تا.
‫دو نفرشون بستری شدن.
‫آره.
‫گاهی‌اوقات که بارش برف شدید می‌شه ‫تا یه هفته کسی نمیاد.
‫چای‌ات رو بخور میخائیل. ‫سرد می‌شه.
‫دیگه وقت خوابه. حتما خسته‌ای.
‫ببین، یه نفر داره میاد.
‫آره.
‫ظاهرا زود واسه خوابیدن آماده شدیم.
‫می‌رم یه نگاهی بندازم.
‫احتمالا زایمانه.
‫- چی شده؟ ‫- یه زن اهل زالسکوی داره زایمان می‌کنه.
‫گمونم بچه به پهلو در بیاد.
‫آهان. که اینطور.
‫همه‌چیز رو آماده کن پلاگیا. ‫الان میام.
‫آروم، آروم...
‫باید عمل پودالیک انجام بدیم.
‫چیزی نیست عزیزم. دکتر بچه رو در میاره.
‫آروم، آروم عزیزم...
‫کلروفرم رو آماده کنید.
‫من می‌رم سیگارم رو بیارم. ‫سه دقیقه دیگه میام.
‫نگهش دارید.
‫شکره. یه قابله ریخته اون داخل.
‫اگه بچه نخواد بیاد بیرون با ‫شیرینی می‌کشنش بیرون.
‫وحشی‌ها...
‫- فورا تمیزش کنید! ‫- نگهش دار.
‫گاهی اوقات زن‌ها رو برعکس از ‫مچ پاهاشون آویزان می‌کنن...
‫که بچه بره سر جای درستش.
‫چی بگم...
‫- بیهوش شد؟ ‫- بیهوشه.
‫خیلی‌خب. پودالیک انجام می‌دیم.
‫بیایید شروع کنیم.
‫گیره.
‫زندست؟
‫سلام دختر کوچولو...
‫کارتون عالی بود.
‫- نبضش چطوره؟ ‫- معمولیه.
‫شما نابغه هستید دکتر.
‫[تزریق دوم]
‫عجله‌ای نیست.
‫- سلام آناتولی. ‫- سلام.
‫حرکت!
‫ساکت میشی! ببرش آناتولی.
‫باشه.
‫اهل نیکولسکویه‌ست.
‫بیوه‌ی ورشکسته‌ی سرهنگ شیفر.
‫دکتر جدید ما شمایی؟
‫دکتر پولیاکوف.
‫[اولین قطع عضو]
‫دکتر!
‫لطفا روشنش نکن دکتر.
‫دکتر!
‫هر چقدر بخوای بهت پول می‌دم! ‫برات غذا میارم!
‫- ولی نذار بمیره! ‫- چی شده؟
‫- توی خردکن گیر کرده. ‫- توی چی؟
‫- داشتن کتان خرد می‌کردن. ‫- کدوم کتان؟
‫بیا زجرش ندیم دکتر.
‫- کافور. ‫- الان می‌میره.
‫گفتم کافور!
‫دست‌هام رو بشور.
‫یه سرم نمکی آماده کن.
‫تیغ جراحی.
‫گیره.
‫اَره.
‫- نبضش چطوره؟ ‫- ضعیفه. کافور بیشتر.
‫بله.
‫کمک کن آناتولی.
‫انبر.
‫بیا اون یکی پاش رو جراحی نکنیم.
‫بیا با گاز ببندیمش. ‫حداقل بیرون اتاق عمل بمیره.
‫گچ رو آماده کن.
‫مُرده؟
‫هنوز زندست.
‫احتمالا عمل قطع عضو زیاد انجام دادی.
‫خب...
‫وقتی که مُرد حتما من رو خبر کنید.
‫- کارش به خوبی لئوپولد هست. ‫- قطعا.
‫ولاس رو خبر کن.
‫[طوفان]
‫روز بخیر قربان.
‫آنا کجاست؟
‫- خب؟ دختره زندست؟ ‫- زندست.
‫بهش مورفین دادیم. الان خوابه.
‫- سلام آنا. ‫- بعد از ظهر بخیر دکتر.
‫- آنا من... ‫- ببخشید...
‫- چند تای دیگه آوردن. ‫- به من نگاه کن.
‫نمی‌خواستم بعد چنین عملی مزاحم بشم.
‫یه مردی اومده که التهاب داره. ‫ممکنه شیاف نیاز داشته باشه.
‫باشه. حتما. انجامش بده.
‫آنا، گمونم یه تزریق دیگه لازم باشه.
‫- برای کی؟ ‫- یه تزریق مورفین دیگه.
‫من دارم می‌میرم دکتر. ‫بذارید برم خونه بمیرم.
‫الان میام دکتر.
‫نمی‌تونم فشار تخته سینم رو تحمل کنم.
‫همراهم چای بخور آنا.
‫احتمالا الان یکی میاد. حسش می‌کنم.
‫خانم خوشگلیه. همسرتونه؟
‫نه...
‫یعنی یکی از آشنایانه... قبلا بود. خوانندست.
‫- زیباست. ‫- تو هم زیبایی آنا.
‫آلمانی هستی؟
‫آره.
‫- تالار بولشوی رفتی؟ ‫- آره، دو بار.
‫- و شوهرت کجاست؟ ‫- آلمانی‌ها اسیرش کردن.
‫ببین، یه نفر اومده. تنهاست.
‫- یعنی بخاطر تو اومده. ‫- باید جایی برم؟
‫- الان نباید جایی بری. ‫- راستش حوصله نداشتم برم.
‫- هی، کجا می‌ری؟ ‫- بذار برم داخل.
‫دکتر، یه پیام برای شما!
‫- کلاهخود برای چیه؟ ‫- من یه آتش‌نشان از شرمتیوو هستم.
‫- از طرف کیه؟ ‫- از طبیب.
‫برای عروسی منشی ما اومده.
‫اون و دختر رئیس دیروز نامزد کردن.
‫بعد نامزدی رفتن که سوار اسب بشن.
‫اسب وحشی شد.
‫عروس پرتاب شد و سرش ضربه دید.
‫الان حواسشون به منشیه که ‫خودش رو دار نزنه. روانی شده.
‫بیا بریم دکتر. اسب‌های من سریعن.
‫- زود می‌رسیم اونجا. ‫- ولی الان طوفانه.
‫- اسب‌های آتش‌نشانن؟ ‫- آره.
‫- بیا! ‫- بریم! برو!
‫- رسیدیم؟ ‫- عجله کن دکتر. داره می‌میره!
‫- خواهش می‌کنم عجله کن! ‫- ولم کن.
‫عجله کن داره می‌میره! ‫التماس می‌کنم!
‫اسم من «لو» هست. ‫در موردت شنیدم.
‫شما نزدیک‌ترین دکتر بودید. ‫ما اینجا دکتر نداریم.
‫کجاست؟ اسب‌ها رو برای برگشتن لازم دارم.
‫مُرده. ببخشید که مزاحمتون شدیم. ‫سرش آسیب دیده. گفتم که...
‫چی؟
‫دکتر بومگارت از شما خیلی تعریف کرد...
‫میشا بومگارت؟ کجاست؟ ‫ما با هم درس خوندیم.
‫من در سیمونوسکایا طبیبش بودم.
‫اون مُرده.
‫میشا؟
‫کتتون رو می‌گیرم.
‫چطور؟ کِی؟
‫یه ماهی می‌شه. رفت مسکو و برنگشت.
‫یا کشته شد و یا غرق شد. خبر ندارم.
‫ما دوست بودیم.
‫متوجه هستم.
‫مشتاق بود که شما رو ببینه.
‫- نمی‌دونم با منشی چیکار کنم. ‫- خبر داره که زنش مُرده؟
‫نه.
‫فدیا عزیزم، آروم باش.
‫- بهش تزریق می‌کنیم. ‫- من کشتمش!
‫بس کن! نمی‌ذاری کارمون رو بکنیم!
‫ژاکتش رو در بیار.
‫آروم، آروم باش. بسه...
‫آروم باش فدیا عزیزم. تموم شد. ‫همه چیز درست می‌شه.
‫- خواهشا آروم باش. ‫- از پسش برمیای.
‫کشتمش...
‫همینه فدیا. تموم شد. ‫پاشو آروم باش عزیزم.
‫پاشو و همراهم بیا. ‫می‌برمت روی مبل دراز بکشی.
‫همه چیز درست می‌شه. آروم باش لطفا.
‫خب، بریم؟
‫دکتر قربان، نمی‌شه بریم! ‫طوفانه!
‫مسیر فقط چند کیلومتره، مریض‌هام منتظرن! ‫می‌تونیم بریم!
‫مسیر رو بلدی؟
‫بلدم، ولی بهتره شب اینجا باشیم.
‫آقای پولیاکوف، تجهیزات من تموم شده. ‫می‌تونی پنج گرم مورفین بهم قرض بدی؟
‫سفارش دادم. زود پسش می‌دم.
‫سی تا مریض دارم و دکتری نیست.
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫زودباش! خوش می‌گذره.
‫[گرگ‌ها]
‫- گم شدیم؟ ‫- گم شدیم.
‫گفتم که باید بمونیم. ‫ولی اصرار کردی که بیاییم.
‫اصلا برای آدم‌ها و حیوانات ارزش قائل نیستی. ‫حالا هم گم شدیم.
‫اصلا مسیر مشخص نیست.
‫انقدر داد نزن! ‫سوار شو من حیوان‌ها رو هدایت می‌کنم.
‫الکل ضدعفونی مصرف کن، گرم می‌شی.
‫حرکت!
‫ممنون.
‫مثل آتیش گرمه. ممنون.
‫بشین! توی مسیریم. ‫دقیقا کنارش بودیم.
‫حرکت!
‫چرا عجله می‌کنی؟
‫حرکت!
‫ببین، اون‌ها سگن؟
‫- گرگن! ‫- حرکت!
‫- گرگ؟ ‫- گرگ‌های کوفتی!
‫برو! حرکت کن!
‫زودتر! سریع!
‫فرار کردیم دکتر. ‫می‌شه یکم از اون شراب بهم بدی؟
‫[کوزیایوو]
‫خب...
‫به نظرت این سرنگونی دائمیه ولادیمیر؟
‫گمونم.
‫وقتشه بریم واسیلی. ‫بریم انگلیس.
‫اونجا افکار انقلاب ندارن.
‫قربان، یه دکتر جوان طبیبش ‫از شرمتیوو پایین هستند.
‫راهشون رو در طوفان گم کردن. ‫بیارمشون اینجا؟
‫دکتر رو بیار داخل! ‫از انقلاب حرف می‌زنیم.
‫اول ببین آلمانی هست یا نه.
‫و کمی شراب می‌خوریم.
‫خوش اومدید. خوشوقتم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من دکتر پولیاکوف هستم.
‫ببخشید که مزاحمتون شدیم. ولی راهمون ‫رو گم کردیم و گرگ‌ها دنبالمون کردن.
‫- گرگ؟ ‫- دکتر عزیزمون نزدیک بود بمیره.
‫من معرفیتون می‌کنم آقایون.
‫ایشون دکتر محشری هستن. ‫اول این‌که جان من رو نجات دادن.
‫دوما این‌که خیلی مرد خوب و شجاعی هستند.
‫بیایید براش کمی شامپاین بیاریم!
‫- سلام اکاترینا. ‫- واقعا که یک اشراف‌زاده هستی اکاترینا.
‫براش ودکا بریز سمیون.
‫[اکاترینا کارلونا]
‫فقط دو کیلومتر دیگه از مسیر مونده بود.
‫اینجا کوزیایوو هست؟
‫- واقعا که گم شدی دکتر... میخائیل. ‫- الکسیویچ.
‫میخائیل، شانس آوردی که ‫اومدی به ملک کوزیاوو.
‫مالکش میزبان سخاوتمندمون واسیلی سوبوروسکیه.
‫- سیاستمدار بزرگیه. ‫- خوشوقتم.
‫و وارث جذابشون، اوسیا. ‫اوسیپ واسیلیویچ.
‫ولادیمیر فیویرسکی. افتخار پایتخت ‫و یک جهانگرد. تازه از اسپانیا برگشته.
‫واقعا خانم‌بازه. نقاش‌ بزرگی هم هست.
‫طراح هستم.
‫ایشون هم تانیا هستند. ‫موسیقی می‌نوازه و به خوبی هم آواز می‌خونه.
‫ایشون همکارم لئو گورنبرگ هستند.
‫آلمانی هستید؟
‫یهودی هستم. غسل داده شدم.
‫تو رو یادمه.
‫تو از بیمارستان دکتر بومگارت هستی. ‫تو بودی که کمکم کردی...
‫درسته.
‫- یک عامی هستی، درسته؟ ‫- نه، نیستم.
‫عضو ح.س.د.ک.ر هستم.
‫معنی ر.س.د رو می‌دونم. ‫ولی «ح» و «ک» چی هستند؟
‫حزب کارگر.
‫زیاد که شبیه کارگرها نیستی.
‫- تانیا قرار بود آواز بخونه. ‫- بله، یادمه.
‫مگه قرار نبود رقص هم باشه؟
‫واقعا گرگ‌ها دنبالتون کردن؟
‫ببخشید دختر عزیزم، ‫ادامه بده.
‫بگو ببینم، به نظرت چیز پیچیده‌ای ‫مثل دولت...
‫ممکنه توسط کارگرهای بی‌سواد اداره بشه؟
‫قانون چی می‌شه؟ اقتصاد، علم نظامی.
‫وکیل‌های جدیدی میان...
‫فرمانده‌ها و دکترها.
‫- مگه قبلی‌ها مشکلشون چیه؟ ‫- گوش کنید آقایون.
‫چرا به مجمع قدیم ظلم می‌کنن؟
‫چون کشیش چاق از همون‌جا رشوه می‌گرفته...
‫و ودکا می‌فروخته.
‫چرا به کشوری که خونه‌شون هست ظلم می‌کنن؟
‫چون اونجا به خدمتکارها تجاوز می‌شد ‫و شلاق می‌خوردن.
‫کاخی که بشه تخریبش کرد کاخ نیست.
‫کرملینی که محو بشه کرملین نیست.
‫تزاری که از تاج و تخت برکنار بشه ‫دیگه تزار نیست.
‫حرف‌های من نیست بلکه حرف‌های ‫یه اشراف‌زاده واقعیه. الکساندر بلوک.
‫امروز سرده، مگه نه؟
‫چی می‌خوایید جناب؟
‫خب، کمی ودکا می‌خوام.
‫- حالتون چطوره؟ بهتر شدید؟ ‫- خوبیم. گرم شدیم.
‫ولی جایی نمی‌رم. بخاطر خدا بهم رحم کنید.
‫- ببین برادر، دستشویی کجاست؟ ‫- از سرویس اصلی استفاده کن. از این طرف.
‫بعد اسلحه رو برداشت و شروع کرد به شلیک.
‫بیشتر بریزید برادران. من گرم نشدم.
‫یکم بیشتر براش بریز.
‫از طبیب خوشم نیومد. دکتر کجاست؟
‫گفتن که رفت مستراح.
‫اینجا نیست.
‫- شاید رفته بیرون. ‫- از شوخی‌هات خسته شدم.
‫تازه اون فاحشه‌ات هم خیلی هیزه. ‫و به همه تعارفش می‌کنی.
‫آروم باش تانیا.
‫- بذار بیام داخل. من باید برم. ‫- به جاش برو بیرون.
‫کجا بودی دکتر؟ ‫با تانیا لاس می‌زدی؟
‫حالا می‌بینی.
‫ما با طبیب حرف زدیم. ‫تو طرفدار کدوم جناحی دکتر؟
‫من فقط دو جناح می‌شناسم. ‫بیمار و سالم.
‫تانیا، برامون آواز بخوان لطفا.
‫[گورنبرگ]
‫زود! حرکت!
‫- خب، زنده موند؟ ‫- نه، قبل رسیدن من مُرد.
‫با همکارت آشنا شو. «لو گورنبرگ».
‫طبیب بیمارستان سیمونوسکایاست.
‫- قبلا آشنا شدیم. ‫- سلام.
‫مورفینشون تموم شده. به آنا بگو پنج گرم ‫بهش قرض بده. بعدا پسش می‌ده.
‫از اجاق دور شو و صاف بشین ‫وگرنه به پدرت می‌گم.
‫خیلی خوشگلی.
‫- چی شده؟ ‫- آنا رو خبر کن!
‫آنا، لطفا بهم تزریق کن.
‫خیلی تزریق می‌کنی میخائیل.
‫دیگه انجامش نمی‌دم.
‫آنا عزیزم. واقعا بهش نیاز دارم. ‫من مریضم.
‫- پیگیریش کن میخائیل. ‫- کجا؟
‫برو مرکز. مورفین درمان نیست.
‫نمی‌تونم قبول کنم که دوباره انجامش بدم.
‫داری می‌گی که من به مورفین اعتیاد دارم آنا؟
‫- داری پیدا می‌کنی. ‫- آماده می‌کنی یا نه؟
‫نه.
‫آنا، کلید داروخانه رو بهم بده.
‫میخائیل لطفا. خواهش می‌کنم بس کن.
‫کلیدها رو می‌دی یا نه؟
‫نه.
‫تو اینجا فقط یه پرستاری.
‫به عنوان دکتر دستور می‌دم ‫که فورا کلیدها رو بدی.
‫درستش می‌کنی یا نه؟
‫بیایید که نوبت بگیرید.
‫- باید دکتر رو ببینیم. ‫- صبر کنید.
‫- فامیلی پسر چیه؟ ‫- کوالیو.
‫خیلی وقته که درد می‌کنه؟
‫- دیگه درد نمی‌کنه. ‫- پس واسه چی اومدی؟
‫- چون دستم داره از بین می‌ره. ‫- دقیقا.
‫الان هم باید قطعش کنیم. ‫چرا زودتر نیومدی؟
‫کار داشتم قربان.
‫این نسخه رو بگیر و برو پیش طبیب آناتولی.
‫مریض بعدی هم بفرست داخل.
‫سلام.
‫- از اینجا به بعد با من. ‫- خیلی‌خب.
‫برو کنار. خودم انجامش می‌دم.
‫[آنا نیکولایونا]
‫من رو ببخش.
‫تقصیر منه.
‫نباید بار دوم بهت تزریق می‌کردم.
‫تقصیر منه.
‫برات دیر شده. برای من هم همین‌طور.
‫گریه نکن.
‫من تزریق رو کمتر کردم آنا...
‫از پسش برمیام.
‫اگه مجبور باشم پیگیریش می‌کنم. ‫یه دکتر در مرکز می‌شناسم.
‫طبیب به یه چی مشکوک شده.
‫متوجه شده که مورفین‌های داروخانه کم شده.
‫فردا می‌رم مرکز که سفارش بدم.
‫باید بری مسکو.
‫می‌خوای باهات بیام؟
‫آنا عزیزم، چیزی نیست.
‫من معتاد مورفین نیستم. ‫مگه دوز اش رو کم نکردم؟
‫پس چی می‌خوای؟
‫چی؟
‫من برات...
‫شاید دوست خواننده‌ات نجاتت بده.
‫من به جز تو کسی رو نمی‌خوام آنا.
‫من هم تزریق می‌خوام.
‫می‌خوام ببینم چرا انقدر دوستش داری.
‫[داروخانه]
‫حرکت!
‫از سر راه برو کنار!
‫راه رو باز کن!
‫کوری؟
‫- چهل گرم مورفین؟ ‫- آره.
‫انقدر نداریم. بهت ده گرم می‌دم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫از سیمونوسکایا اومدی. ‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫شما با هم هستید همرزمان؟ ‫ما زیاد نداریم.
‫ببخشید ولی من یه ماه پیش سفارش دادم. ‫رسید دارم.
‫باید بفرستمش خط مقدم دوستان.
‫من اینجا هفده گرم دارم. ‫ده گرم برای آقا و باقیش مال شما.
‫من سی تا تخت و چهل و هفت مریض دارم!
‫گمونم همکارم از مورینو تب داره.
‫آقای بومگارت...
‫واسه من مهم نیست کی می‌گیره. ‫خودتون حلش کنید.
‫گمونم آقای بومگارت دیگه نیازش نداره.
‫تازه پنج گرم هم بهم بدهکاری.
‫خیلی وقته این قضیه جریان داره؟
‫چی؟
‫- تو و دکتر. ‫- چی؟
‫درک می‌کنم. جوان و جذابه.
‫چرا با آناتولی ازدواج نمی‌کنی؟
‫چی؟ از تو هم خواستگاری کرده؟
‫خودت گفتی که پیره.
‫ماییم که پیر شدیم، نه اون.
‫حرکت!
‫احتمالا تعطیلات برم مسکو.
‫چرا مسکو؟ الان اوضاع اونجا خوب نیست.
‫باید سرنگ‌ها رو ضدعفونی کنی میشا.
‫همین الانش آبسه داری. ‫ممکنه عفونت کنن.
‫آره... ضد عفونی...
‫من پرستار نیستم، یه دکترم.
‫کارت خوبه. تزریق‌هات درد ندارن.
‫من حتی نمی‌تونم محلول رو درست کنم.
‫یکی درست کن... لطفا.
‫اصلش اینه که دوز رو زیاد نکنی. ‫اول می‌کردم. ولی الان کمش کردم.
‫اعتیاد به مورفین هیدروکلراید چیز خیلی بدیه.
‫باعث می‌شه که احساس...
‫وحشتناکی داشته باشی.
‫خوبه.
‫مورفین داروی خوبیه.
‫البته گمونم ما رو نابود کنه میشا.
‫مزخرف نگو آنا.
‫بالاترین تجلی قدرت معنوی انسانه.
‫باید بری.
‫[نای‌شکافی]
‫- حالت چطوره میخائیل. ‫- عالی. امروز چند تا مریض داریم؟
‫حدود پانزده‌تا.
‫- مورد بدی هم داریم؟ ‫- یه دختر. تازه آوردنش.
‫الان میام.
‫خیلی طول دادید. خروسکه.
‫- چند وقته که مریضه؟ ‫- روز پنجمه.
‫- آروم باش مامان‌بزرگ. ‫- یک‌شنبه مریض شده.
‫چرا پنج روز طولش دادید؟
‫- بهش قطره بدید! ‫- چه قطره‌ای رو پیشنهاد می‌کنی؟
‫شما بهتر می‌دونید کدتر.
‫- آروم باش. ‫- الان خفه می‌شه!
‫ساکت شو! و بلند شو وگرنه باهات حرف نمی‌زنم.
‫همیشه همینن.
‫بچه‌های خودشون رو به کشتن می‌دن. پلاگیا!
‫- قراره بمیره؟ ‫- می‌میره.
‫خدایا! الان خفه می‌شه!
‫دیر کردید. گلوش بسته شده. ‫نمی‌تونه نفس بکشه.
‫باید عمل بشه.
‫گلوش رو شکاف می‌دیم ‫و یه لوله نقره‌ای می‌ذاریم.
‫وگرنه می‌میره!
‫بهش اجازه نده!
‫تا پنج دقیقه دیگه تصمیم بگیرید ‫وگرنه جراحی نمی‌کنم!
‫- اجازه نمی‌دم! ‫- آناتولی، ببرشون بیرون.
‫هی، هردوتون! برید بیرون!
‫قربان...
‫وقتی شوهرم برگرده و بفهمه من رو می‌کشه. ‫قسم می‌خورم.
‫آناتولی، تجهیزات و کاتتر رو آماده کن. ‫آنا رو هم خبر کن.
‫اجازه دادن؟
‫- حالت خوب نیست آناتولی؟ ‫- نه، نه، خوبم.
‫چطور دکتر؟ چرا گلوش رو شکاف بدیم؟
‫- این مادربزرگ رو ببرید! ‫- مادرش احمقه، ولی من اجازه نمی‌دم!
‫- برو. همه‌چیز درست می‌شه. ‫- من اجازه نمی‌دم!
‫دکتر کارش رو بلده.
‫یه دوز دیگه واسه امشب آماده کن.
‫انقدر تقلا نکن. آروم باش. ‫گفتم بس کن! کافیه!
‫گیره.
‫قلاب.
‫جلوی نور ایستادی آناتولی.
‫تیغ جراحی.
‫- نگهش داشتم. ‫- ولش کن. غش کرده. نگهش دار.
‫نگهش داشتم.
‫بیا بازش کنیم.
‫لوله.
‫نگهش داشتم.
‫ممنون.
‫قلاب‌ها رو بردار.
‫بخیه.
‫بیا بریم دیزی.
‫به نشانه تشکر قربان!
‫خدا به همراهتون!
‫- همسرم براتون دعا می‌کنه. ‫- بگیرش ولاس.
‫خدا به دکتر خیر بده و حفظش کنه!
‫حفظش کنه و ازش مراقبت کنه.
‫حالت چطوره؟
‫به لطف خدا خوبم دکتر.
‫خوبه.
‫ببین، پدرت فقیر نیست.
‫می‌تونم یه آدرس در مسکو بهت بدم که بری ‫و برات پای مصنوعی خوبی درست کنن.
‫یه دونه خیلی خوبش.
‫خیلی‌خب دیگه...
‫[آتش‌سوزی]
‫میرون! بیا اینجا!
‫ببخشید.
‫دکتر!
‫آقا! کوزیایوو داره می‌سوزه!
‫- چی؟ چی شده؟ ‫- پا نشو.
‫حرکت کن! برو!
‫- دکتر! اربابمون سوخته! ‫- ببریدش بیمارستان.
‫- چرا من رو سوزوندید برادران؟ ‫- وایلی، حالت خوبه؟
‫من که همیشه...
‫من که همیشه باهاتون خوب بودم...
‫- چرا من رو سوزوندید؟ ‫- خدایا...
‫من که همیشه... ‫چرا من رو سوزوندید؟
‫بردران... من که همیشه...
‫بانداژ آماده کنید!
‫- شما آلمانی نیستید... ‫- همه‌چیز آمادست.
‫- مورفین. ‫- آمادست.
‫تانیا، تانیا...
‫آناتولی، کی بدتره؟
‫واسیلی و دخترش. بقیه رو هنوز ندیدم.
‫- آنا کجاست؟ ‫- دکتر من... بعدا.
‫ولاس سه تای دیگه آورده!
‫مریض... فوت کرد.
‫قلبش ایستاد.
‫و دخترش؟
‫به نظر اون هم...
‫فوت کرده.
‫مورفین نبود.
‫دروغ گفتم که دوزش رو کم کردم.
‫تو همیشه دو درصد درست می‌کردی، ‫ولی من مخفیانه چهار درصد درست می‌کردم.
‫و همیشه بطری‌های خالی رو...
‫واسه همین مُردن.
‫- یعنی من قاتلم. ‫- نه میشا. فقط مریضی.
‫به کار اجباری محکوم می‌شم.
‫نه، امروزه کسی بهشون اهمیت نمی‌ده.
‫تازه ملک‌دار بودن.
‫باید برای درمان اقدام کنی میشا.
‫یه نفر اومده!
‫طبیب سیمونوسکایاست.
‫اومدم قرضم رو پرداخت کنم دکتر پولیاکوف.
‫خب...
‫می‌شه کمی ودکا بخوریم؟
‫گمونم بهتر باشه نخوریم.
‫من باید برم مرکز.
‫[شهر اوگلیچ]
‫تکون نخور.
‫- به آنا بگو براش نامه می‌نویسم. ‫- می‌گم آقا.
‫این رو بگیر.
‫- استپان. سطل رو کجا بذارم؟ ‫- بیارش اینجا.
‫[بیمارستان]
‫تو اولی یا آخریش نیستی افسر. ‫یه ماه اینجا باش.
‫این روزها تیمارستان عاقلانه‌ترین جای ممکنه.
‫تازه اینجا از مسکو خلوت‌تره.
‫یه سری از مردم می‌شه گفت که ‫می‌خوان توی جو انقلابی باشن.
‫اینجا خوب و آرامش بخشه. ‫می‌شه گفت خلوت‌تره.
‫سلام همکار.
‫دوباره واسه داروخونه اومدی؟
‫نه، این بار اومدم خودتون رو ببینم.
‫- کیریل! ‫- بله؟
‫پذیرشش کن.
‫از این طرف لطفا آقای پولیاکوف.
‫این تختتونه.
‫می‌رید توالت؟
‫اونجاست، سمت راست.
‫توالت اونجاست.
‫واسه عمل اومدید؟
‫توی کدوم بخش هستید؟
‫پولیاکوف هستم.
‫پولیاکوف.
‫پولیاکوف، بخش دهم.
‫نوبتتون فردا ظهره. ‫بهتون خبر می‌دیم.
‫اعتیاد به مورفین؟
‫می‌تونم بهت ودکا قرض بدم.
‫فنجانت رو بده.
‫پول داری؟
‫چقدر می‌شه؟
‫این بطری پنجاه روبله.
‫می‌تونی بعدا پولش رو بدی.
‫توالت اونجاست.
‫روزنامه صدا رو بخرید! آخرین اخبار!
‫آخرین اخبار خط مقدم! ‫کشتی بخار جدید در رود ولگا ساخته شد!
‫بهترین روزنامه! آخرین اخبار خط مقدم!
‫روز بخیر الیزاوتا. عالی شدی.
‫ممنون کاپیتان.
‫ایست!
‫- مشکل چیه سربازها؟ ‫- بیا بهت نشون بدم!
‫خیال کردی کی هستی؟
‫کمک! کمک!
‫بخواب روی زمین! تکون نخور! ‫می‌کشمت آشغال یهودی!
‫- دهنت رو ببند احمق! خفه شو! ‫- گمشو از اینجا برو!
‫خفه شو!
‫اینجا تیمارستانه. مردم مریضن.
‫نمی‌دونن دارن چیکار می‌کنن. ‫مشکل روانی دارن.
‫- مردم مریضن! ‫- ما مراقبشون هستیم.
‫- کی داد می‌زد؟ ‫- مردم مریضن!
‫اونجا! بخش آخر!
‫روانی...
‫خدایا...
‫- کاغذها همراهته؟ ‫- بله؟
‫کاغذها همراهته؟ ‫مدارک؟
‫من دکتر پولیاکوف هستم.
‫کاغذ همراهته؟
‫درخواست دارم که تمام ‫داروهای فهرست رو بهم بدی!
‫- مجوز داری؟ ‫- مجوز؟
‫به حکم کمیته انقلاب می‌تونم ‫بدون مجوز بازداشتت کنم!
‫هر چی می‌خوای بگیر...
‫سلام.
‫آنا!
‫دکتر؟
‫پولیاکوف؟ تو...
‫دکتر!
‫صبر کن، یه لحظه وایستا میخائیل! صبر کن!
‫چطوری اومدی اینجا پولیاکوف؟
‫برو دیگه.
‫به اندازه کافی اینجا بودی.
‫[سالن سینما]
‫می‌گم... من پول ندارم.
‫خواهشا ساعتم رو قبول کن.
‫نه، نمی‌کنم.
‫مجانی برو. برو داخل.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.