..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
و بقیه توی استودیو عکاسی می کنن ؟ ...
...بعضی ها وانمود میکنن که این یه فیلمه
در حالی که بقیه به دل جهان واقعی میزنن ... : و میگن
" نشون بده چی داری "
... اونها بخشی از زمان رو انتخاب می کنن
... با آشفتگی چشم در چشم میشی
... و امیدوارن با لحظه برخورد کنن ...
و بعد زندگی رازهاش رو براشون آشکار می کنه...
این عکاسان ابهام و جنبه های سوررئالِ ...موجود در این آشفتگی رو دریافت می کنن
... با وجود اینکه می دونن آشفتگی محضه
اما باز هم به دنبال رمز گشایی از اون هستن ...
... من یه کارگردان هنری بودم
و مدتی با رابرت فرانک کار می کردم ...
برای من خیلی هیجان انگیز بود ...و من برای اولین بار یه عکاس واقعی رو می دیدم
خیلی نرم و انعطاف پذیر حرکت می کرد
انگار که داشت توی باله می رقصید
و یه چیزهایی توی گوش مدلهاش می گفت
...دوساعتی فیلم رو ول کردم ورفتم تو خیابون ...
و بعد ناگهان متوجه شدم که دنیای اطراف من... یک جهان کاملاً زنده ست
یکی داره تاکسی می گیره ... دو نفر توی بغل هم هستن
:و توی ذهن خودم می گفتم " کلیک ، کلیک ، کلیک "
و توی مسیر برگشتن به دفتر ... واقعا تصمیمم رو گرفتم
:وقتی رسیدم ، رئیسم پرسید " فیلم برداری چطور بود ؟"
: من گفتم " خوب بود ، من استعفا میدم "
: اون گفت " برای چی ؟ می خوای چیکار کنی ؟"
: من گفتم " می خوام عکاس بشم "
:بعدش یه سوال خیلی مهم پرسید
" مگه تو دوربین داری ؟"
: جواب دادم " نه ، دوربین ندارم "
:بعد گفت " خوب ابله، مگه بدون دوربین هم میشه عکاسی کرد؟"
بعد کشوی میزش رو بیرون کشید و دوربین "پنتاکس" خودش رو بهم داد
" تا وقتی خودت دوربین نخریدی از این استفاده کن "
و این طوری کارِ من شروع شد
توی خیابون ها سرگردان بودم و نمی دونستم از چی باید عکس بگیرم
فقط می دونستم باید اونجا باشم و زندگی رو تماشا کنم
... چون واقعا رفتار مردم
جذبم کرده بود ...
... یه چیزهایی بود که به نظرم ارزش عکاسی رو داشت
بعضی از ژست های لحظه ای ... ... بعضی از حرکات
... درگیری های فیزیکی ...
...فکر می کنم اون بخشی که برام جذابه اینه که
به عنوان یه عکاس خیابانی ... ...یه جنس خاص از
... احساسه که شکل میگیره ...
... و تو فکر می کنی و می فهمی که فقط از آدمها عکس نمیگیری ...
و همین طور از گروهها ... ... بلکه تصویرگر فرهنگ به معنای عام هستی
تو فقط داری به اتفاقات واکنش نشون میدی ...
و همزمان در ذهن خودت ... ... به معانی دست پیدا می کنی
این ژست به خصوص چه معنایی داره ؟
جنس احساسات این آدم به خصوص چیه ؟
و به مرور به خودت یاد میدی که این نشانه ها رو رمزگشایی کنی
... این زیباییِ این ارتباطهاست
فقط " من" می تونم این حس رو در " اونها" ببینم
یه جورایی شبیه رمز گشایی ... از کُدهای فرهنگیه
که جذابیت زیادی برای یه عکاس داره ...
من همیشه دوربینم همراهمه ... حداقل یه دوربین همراهمه
... آدم نمیدونه قراره با چی مواجه بشه ...
باید مثل سامورایی ها باشی ... بنگ...
زمانی برای فکر کردن نیست ... ... فقط باید واکنش نشون بدی
من توی شهر بلگرادِ صربستان به دنیا اومدم و بزرگ شدم
...یادش بخیر
... یه جامعه ی آروم و امن بود ...
... ولی بعد ناگهان همه چیز به هم ریخت ...
جنگ شروع شد ...
... مردم همه دیوانه شده بودن
همه جا اسلحه بود ، جرم و جنایت زیاد می شد ...
و من وسط این درگیری ها وآشفتگی شروع به عکاسی کردم
یه جورایی می خواستم دیوانه نشم ...
به هر حال وقتی دوربین دست شماست دیگه بخشی از او درگیری نیستید، بلکه فقط نظاره گرید
در سال 2003 شروع به عکاسی از معتادها ...و خلافکارهای محلی کردم
توی محله هایی مثل بوشویک و استاویزانت
قرار بود چه بلایی سرم بیارن ؟
... نهایتش کشته میشدم ؟ آخرش چی ؟
یکی دو بار واقعاً توی شرایط ترسناکی گیر افتادم
دستهام می لرزید ... و سعی می کردم فیلم رو عوض کنم
... واقعاً میلرزید
اما بلافاصله که شروع به عکاسی می کردم ... ... کلیک
و همه چیز برام به آرامش برمیگشت ...
مثل گرگ ها ... می تونن ترست رو از دور احساس کنن
نمی تونی وانمود کنی نترسیدی ...
آره، زنه توی دستشویی نشسته بود ... و داشت مواد تزریق می کرد
من میرفتم توی دستشویی ... ... و عکسم رو می گرفتم
مشکلی با این قضیه ندارم ... ... بدون احساسات
یه جورایی خودم رو به جای ... ... کسی که از عکاسی میکنم میزارم
سعی می کنم توی کله شون نفوذ کنم ...
... و فکر می کنم لهجه م خیلی بهم کمک کرده
لهجه م براشون آشنا نیست ... شبیه کسایی که ازشون متنفرن نیست
و برای همین ارتباط برقرار کردن برام راحته ...
یکی دوبار هم بهم "کراک " تعارف کردن
: به خصوص یکی بود که همیشه بهم می گفت
" هی بوگی، کراک می زنی؟ "
:من هم می گفتم " من جنبه ندارم، عادت می کنم بعد معتاد میشم "
:یه بار گفت " نگران نباش ، کراک اعتیاد نداره "
" اعتیاد نداره!؟ خفه شو ! یه نگاه به خودت بنداز "
" حرف چرت و پرت نزن "
اوه ، ببخشید
... یکی از این گانگسترها یه بار ازم پرسید
" بوگی ، دلت از ما با تفنگمون عکس بگیری ؟"
باورم نمیشدم همچین چیزی بهم گفت ... " معلومه "
... و ما توی راهرو و وسط یه پروژه بودیم
اسلحه رو آماده کرد ... !و بنگ ! بنگ
... اون لحظه، واقعاً عکاسی مهم نبود
مهم این بود که من اونجا بودم ...
می دونید ، همه میگن یه مرزهایی وجود داره ... که بهتره آدم ازشون رد نشه
چه مرزهایی ؟
هرچی بیشتر به عمق ماجرا نفوذ کنی ... ... عکس های بهتری میگیری
و بعد احساس می کنی که این ... مهم ترین کار توی زندگیه
و بعد به مرور و در انتها ... ... شاید زندگی ت رو نابود کنه
برگشتی وجود نداره ...
اولش فکر می کردم ... این پروژه رو تا انتها ادامه بدم
ولی از تحملم خارج شد ...
می رفتم اونجا ... ... و تا چند هفته حالم بد بود
برای همین دیگه ادامه ندادم ... ... تمام
... کتاب که تموم شد
... به چندتا از اونا هدیه ش دادم ...
! واقعاً دوستش داشتن
فکر میکنم حس می کردن یه چیزی فرای زندگیشون ، تصویر شده
... همون حسی که
... عکاس ها ممکنه داشته باشن...
که سالها بعد وقتی خودت دیگه نیستی ... ... می دونی که کتابت هنوز وجود داره
... و یه نفر ممکنه بهش نگاه کنه ...
... و حس می کنی ... یه جورایی ...
جاودانه میشی ...
... کسایی که دوربین دست گرفتن
و دوست دارن تا ... ... نیویورک رو به تصویر بکشن
... دچار یه مشکل میشن ...
اینجا شهریه که همه چیز تقریباً ... ... فقط یه بار اتفاق میفته
... صداها ، حرکت ها
... جنبش ها ، انرژی ...
... احساسات ، خطرها ...
عکاسهای نیویورکی باید تمام این ... فاکتورها رو در نظر بگیرن
تا بتونن تمام این ... ... تضادها رو به تصویر بکشن
... و این کار از حد تصور هر کسی خارجه
پس جای تعجبی نداره که ... ... در این خاک حاصلخیز
...این همه عکاس وجود داشته باشه...
چیزی که من بهش میگم ... ... " جامعه ی منفجر شده همشهریان"
گاهی به نظر میرسه ... توی نیویورک جون سالم به در نمیبری
و این میتونه به کسایی ... که واقعاً می خوان جون سالم به در ببرن ، انگیزه بده
وقتی که برای اولین بار به نیویورک اومدم ... ... سال 1975 بود
توی نیویورک پُست مشغول به کار شدم ...
اون زمان ها ...آنالوگ عکاسی می کردیم
من همیشه دوتا دوربین داشتم ... ... و هردو هم همیشه پر بود
برای همین هر روز کلی فیلم اضافه میومد ...
...و این کم کم برام تبدیل به عادت شد
که قبل از برگشتن به محل کارم ... ... هر روز عصر یه سری به محله ی "الفبا" بزنم
اون زمان ها محله جنوب غربی ... ... یه جورایی شبیه یه منطقه جنگی بمباران شده بود
یه عالمه زمین خالی وجود داشت ... ... و یه عالمه خونه ویران شده
دوره های انسان شناسی بهم کمک کرد ... تا راهم رو پیدا کنم
و به عنوان یه عکاس توی نیویورک مشغول بشم ...
سعی میکردم بیشتر از اینکه یه هنرمند باشم ... مردم نگاری کنم
خیلی علاقه ای به ... ... کاری که خبرنگارها انجام میدادن نداشتم
که مثلاً بخوام بگم ...ببینید چه مالکانِ شیطان صفتی وجود دارن
... علاقه من به محیط شهری بود ...
مردم چطور اونجا زندگی می کنن ... ... و زنده میمونن
و اینکه چطور از مصالحی که از خرابه ها باقی مونده ... ... حداکثر استفاده رو می برن
باهاشون ماشین درست می کنن ... ... و باشگاه ورزشی
و دنبال این جور چیزها می گشتم...
به نظرم این چیزها می تونست... ...برای هر عکاس خیابانی جذاب باشه
... و چون همه چیز به صورت لحظه ای در حال تغییره
باید تلاش کنی تا تمام این لحظه ها رو ثبت کنی ...
یه پسری هست که کبوترش رو بهم نشون میده ... و نقاشی هاش رو
بعد نظرم به دیوارنگاره ها جذب شد ...
گرافیتی هنریه که با دست انسان انجام میشه ...
و اگه به خاطر ما نبود ... ... خیلی هاش تا الان نابود شده بود
تقریباً تمام ماشین های اسقاطی ... ... با گرافیتی های زیبا نقاشی شده بود
البته ممکن بود پنج ساعت هم صبر کنی ... ... و هیچی نصیبت نشه
گرفتن عکس از اون قطارها کار آسونی نبود ...
... قبل از طلوع خورشید بیدار میشدم
... توی زمستون ، توی یخبندون ...
و به محله برانکس می رفتم ... و ساعت ها صبر می کردم
تا قطاری که دلم میخواست از راه برسه ... ... که اغلب نمیرسید
: و بعضی وقت ها مردم بهم میگفتن
" هی مارتا ، اینجوری تلف میشی "
همیشه برام جذاب بوده که یه ... ... پس زمینه ی جالب برای قطارهام پیدا کنم
دوست نداشتم 10 تا عکس... ... با یه پس زمینه تکراری داشته باشم
و توی کتاب " هنر مترو" همچین چیزی نمی بینید ...
چون وقتی می تونستم تصاویری به این زیبایی... ... پیدا کنم
... و تمام اون پس زمینه های زیبا رو تصویر میکردم ...
میرفتم و یه پس زمینه جدید پیدا می کردم ... ... و ساعت های بعدی اونجا منتظر می موندم
... چیزی که مهمه اینه که
سعی داشتم چیزی رو از دل این تصاویر بیرون بکشم ... ... که شاید برای آیندگان جالب باشه
... چون وقتی چیزی ناپدید میشه
تازه حسرت میخوری که چرا ازش عکس نگرفتی ...
! سلام رفیق
چطوری ؟
! خدایا
چه بد عنق
بد اخلاق
کسی که عکسی میگیره
یا فیلمی پر میکنه
طبق قانون این حق رو داره ...
ما باید با پلیس همکاری کنیم
اگه پلیس ازمون خواست که عقب تر بریم
باید بی درنگ عقب تر بریم
عکاسی دوست داری ؟ - خیلی زیاد -
... خوب من الان یه نمایشگاه دارم - جدی ؟ کجا ؟ -
خیابان مدیسون بین کوچه 65 و 66
" اسم نمایشگاهم " پلیس ها خیابانیه
نمایشگاه از کتابیه که سال 81 منتشر شد
همه عکس ها از بخش نهم جنوب شهره ...
سی سال پیش ... وقتی پلیسهای واقعی هنوز وجود داشتن
... تا حالا کتابی درباره پلیس های خوب ندیدم
هرچی بوده بیشتر درباره خلافکارها ، معتادا ... ... و عوضی ها بوده
... فقط رفتارهای بد آدم ها بوده ...
و نه درباره پلیس های خوب ...
و البته نمایشگاهی هم ازش ندیدم ...
و قطعاً کسی تا حالا ... ... نشون نداده که شغلشون چه جوریه
... تا بدونه پلیس بودن تو نیویورک یعنی چی ...
... همون اول ها یکی دوتا گشت باهاشون رفتم
توی شیفت 4 تا 12 شب ... ... گشت های نیمه شب
... و هنوز گاهی دلم برای صحنه نجات اون دختر بچه
که مستقیم از پنت هاوس پایین پرید تنگ میشه ...
من همیشه توی ماشین اول می نشستم ...
اگه توی ماشین دوم می بودم ... ... اون صحنه رو از دست میدادم
زمانی که من کار می کردم ... واقعاً کسی دوربین نداشت
و خیلی سخت بود ... ... تا بتونم نامرئی باقی بمونم
توی اولین ماموریتم ... یه عده آدم بد بودن
که پلیس وارد شد ، بهشون دستبند زد ... ... و انداختشون توی ماشین
:و یکیشون داد زد " اون جنده که دوربین دستشه رو بندازین بیرون "
و من گفتم " این مشکل خودته رفیق "
می خواستی قانون شکنی نکنی ... ... تا ازت عکس نگیرم
... پس خفه شو ، فعلاً
... آره ، ازم میترسیدن ، من یه مادر سخت گیر بودم
همه شون ازم میترسیدن ...
یه صحنه بود که ... جفت مجرم ها رو دست بند زده بودن
و کلی خون و یه پاکت سیگار پال مال ... ... روی زمین بود
من رفتم تا عکس بگیرم... ... و اون که ایستاده بود روی میز خم شد
! دوست داشت اون هم توی عکس باشه ...
... من بیشتر وقتها می ترسیدم
... خشونت وحشتناک بود ...
"هی تو "، و بعد " بنگ بنگ" ... و همه چی تموم بود
یه عکسی بود از یه نفر که با شاتگان ... ... توی شکمش زده بودن
رنگ این خشونت ... ... در واقع مثل سُس کچاپ قرمز نبود
بلکه مثل مرگ ، خاکستری بود ...
... قرار بود یه کتاب باشه
... فیلم سینمایی نبود ...
.سریال تلویزیونی هم نبود ...
افتخار بزرگیه که بتونی ... از آدم ها عکاسی کنی
و البته بسیار ارزشمند ...
این تنها راهیه که میشه باهاش ... زمان رو متوقف کرد
من دانش آموخته جامعه شناسی ... و مردم شناسی هستم
و همیشه دوست داشتم برم ... ... توی دل دنیا
و بعد فهمیدم با یه دوربین میشه این کار رو کرد ...
این مساله درمورد آتش نشان ها هم صادق بود
اینکه دوست دارم زندگی اون ها رو هم به تصویر بکشم ....
: توی کتابم نوشتم
آنها سربازانی هستند که حاضرند برای بقیه و برای اموال بقیه جانشان رو فدا کنند
با این تفاوت که آنها مثل سربازها ... ... کسی را نمی کشند
آنها زندگی میبخشند... ... نه مرگ
و این ایده اصلی من بود
من مردهایی رو دیدم که واقعاً عاشق هم بودن
... و اون چیزی که برام جذاب بود
این بود که این احساسات رو فقط میشه ... توی خط مقدم جبهه دید
... و من تمام اون احساسات و عشق رو می دیدم
... و اینکه با هم همکاری می کنن ...
... و شما هیچ چیز احمقانه ای نمی دیدید
... شبیه به غول های مهربون بودن
... به اون دست ها روی سر اون پسر بچه نگاه کنید
... خیلی تاثیرگذاره
آدمهایی به این بزرگی ... ... و با اون همه مهربونی
همیشه من رو تحت تاثیر قرار میده ...
... اونها کل خانواده رو نجات داده بودن
... خونه تخلیه شده بود ...
بعد یکی صدای مادربزرگ رو شنید که از خونه میومد ...
و رفت و نجاتش داد ...
... همیشه اتفاقات تلخ هم بود
همیشه ترجیح میدادم بمیرم تا ... بخوام جلوی کسی گریه کنم
اینا رو از دست دادیم، 343 نفر
... من سال 1979 به نیویورک اومدم
و همراه خودم، سادگی ... ...و حماقت یه جوون
... که تو حومه شهر بزرگ شده بود رو آورده بودم ...
برای همین خیلی سریع همه چیز رو به خودم... جذب می کردم ... مثل اسفنج
... ناگهان عاشق انرژی این شهر شدم
عاشق خیابون های اشباع شده از مردم ... ... اونها کی هستن ، چکار می کنن
عاشق خیابون های پر جمعیت بودم ... ... عاشق خیابون های خالی
ممکن بود یه چیزی روی زمین نظرم رو جلب کنه ... ... بدون اینکه انسانی وجود داشته باشه
همیشه به پنجره ها نگاه می کردم ... ... به بانک ها ، کافه ها
و حسِ میون این گرداب بودن رو دوست داشتم ...
واقعاً این حس رو دوست داشتم ...
میدونید چیزی که برای من توی این روش از عکاسی جذابه ... حسی از غافلگیریه
نه تنها اونی که شما تو دنیای واقعی باهاش مواجه میشید ... ... بلکه اونی که روی فیلم نشون داده میشه
برای همینه که من خیلی به فیلم علاقه مندم ...
برام واقعاً مهم نیست چندتا حلقه فیلم ... ... توی هر روز استفاده کنم ... اصلاً مهم نیست
... قرار نیست مسابقه بدیم ...
بعضی موقع ها یه عکس از یه سوژه کافیه ... ... و اکثر اوقات ، یه عکس کافی نیست
... این عکسِ کفش در حال سوختن رو یادمه
وقتی بهش رسیدم واقعاً ... ... واقعاً باورم نمیشد همچین چیزی وسط خیاباون باشه
دیگه هیچوقت همچین چیزی ندیدم ...
:به خودم گفتم " چندتا حلقه فیلم برام باقی مونده ؟"
دیدم سه حلقه فیلم دارم ...
و فکر کنم 7 تا عکس ازش گرفتم ...
... همه با هم فرق داشتن ...
این هم یه عابر دیگه ... ... اینجا بیشتر دود داره
من خیلی از کفش ها عکس گرفتم ...
... بعضی ها میگن عکس های من بامزه هستن
خودم اینطور فکر نمی کنم... ... برای همین این حرف خوشحالم میکنه
با مزه بودن کار آسونی نیست ...
من هرکاری می کنم تا بتونم ... عکس بعدی رو بگیرم
احساس می کنم الان اینجام ... ... و بعد باید به جلو حرکت کنم
و همه اینها غریزی هستن ...
زمانی که تو خیابون هستم ... ... هر کاری می تونم انجام بدم
این یه اتفاق خود به خودی نیست ... .. همه چیز به الهامات من بر می گرده
... شبیه به نوازندگی موسیقی جازه ...
... البته باید بگم اصلاً اهل موسیقی نیستم ...
با این وجود این فرآیند خلق ... ... برام شبیه به همون موسیقیه
می دونم که برای هر صحنه جذاب ... چقدر زمان و چندتا حلقه فیلم باید صرف کنم
... باید شانس خودمون رو امتحان کنیم
ولی بعضی ها هم میگن "باید شانس خودتون رو به وجود بیارید "
و خلق این شانس واقعاً کار سختیه
... هلن لویت یه زن ریز جثه بود
که یه دوربین مینیاتوری کوچیک داشت ...
و به خاطر ظاهر ساده و بی تکلفش ... و چالاکی
میتونست بدون ذره ای جلب توجه کار کنه ...
:از نظر بصری میشه به کارهاش یه عنوان داد
" خاطرات تصویریِ شهر نیویورک"
با اون تصاویر گرم و چشم نواز از بچه ها ... ... مهاجرها ، گداها
و تمام این ناامیدی ها ، با زندگی پیوند میخوردن ... ... و با تمام گروههای دیگه اجتماعی به هارمونی میرسیدن
... لیسِت مودل یه دوربین رول فلیکس داشت
و چون توی این دوربین ها باید از بالا ... .. توی ویزور نگاه کنی
مردم توی عکسهاش غول پیکر ... ... و مثل روح به نظر میرسیدن
و همیشه در پس زمینه ... ... آسمان خراش های نفرین شده ، اونها رو احاطه کرده بودن
فیگور ها به نحوی شبیه مجسمه های یادبود میشدن ...
تهدید آمیز و ... ...گاهی هم جن زده
شاید احساس ترس به وجود می آوردن ... ولی نمیشه فراموششون کرد
پدیده ای به اسم دایان آربوس
که اگه بخوایم داستانی از میراث عکاسیِ نیویورک ... ... بگیم ، امکان نداره از اون یاد نکنیم
منحصر به فرد ... ... تکرار نشدنی به معنای واقعی کلمه
از دید اون ... ابتذال موجود در زندگی هرروزه
درواقع منبع اصلی ترس و انحرافه ...
... او دری زیر پای ما باز می کنه...
اون با این توهم که همه چیز واقعیه درگیره
بیشترِ شخصیت های اون در عکس هاش ... عجیب و روانی به نظر میرسن
بعد از آربوس عکاسی در نیویورک دیگه هرگز به شکل قبلش انجام نشد
در قرن نوزدهم افراد کمی به سبک ... در عکاسی فکر می کرد
فقط در سالهای آخر قرن نوزدهم افرادی مثل ... ... اشتیگلیتس ، اِمرسون و چند نفر دیگه ظهور کردن
بعد عکاسی هنری شکل گرفت ... ... مجله ها ، آلبوم ها
و به مرور می بینیم که همه ... ... تقریباً داشتن از یک سری چیزهای معمول عکاسی می کنن
درخت ها در غروب خورشید به سبک ... ... نقاشی های ژاپنی
به صورت موازی ، البته گروهی ... ... عکاسی مستند انجام میدادن
که البته کسی بهش توجهی نداشت ...
تعداد زیادی هم عکاس شهری بودند ...
به عنوان مثال توی گروه فوق العاده ای مثل "فوتولیگ"
خیلی ها به صورت تصادفی عکس های جذابی می گرفتند ، اما هنرمندان واقعی هم حضور داشتن
فوتولیگ بین سالهای 36 تا 61 شامل ...همکاری بین عکاسان آماتور و حرفه ای بود
که براساس ایده های واحد اجتماعی ... ... و خلاقیت ها شکل گرفته بود
من یه مقاله درباره ی فوتولیگ توی روزنامه دیدم
یه عکس گذاشته بودن ... ... و یه فراخوان برای سمینارشون
و من به خودم گفتم " فلسفه ی اینها خیلی شبیه به اون چیزیه که من می خوام "
تصویری از اینکه مردم چطور زندگی می کنن... ...کجا زندگی می کنن ، چکار می کنن
... شما چطور با نگاهی انسانی
زندگی اون آدم ها رو درک می کنید ...
من رفتم و توی یه دوره پیشرفته ثبت نام کردم ...
... رقص خیلی کمک کرد ... یه جورایی هنر حرکت و فضاست
رقص و فضا خیلی با هم مرتبط هستن ...
فضایی که خلق می کنی... ...و فضایی که توی صحنه است
و من بلافاصله این این فضا رو از صحنه ... ... به خیابون بردم
دوربین قرار بود چیزها رو همونطور ... ... که هستن ، تصویر کنه
مثلاً اینکه مردم توی دهه 50 چجوری بودن ... ...با اون کلاههای بزرگ و دستمال هاشون
چه لباسهایی میپوشن ... ... کجا زندگی می کنن
من برای سالهای سال از محله ی ... جنوب شرقی عکاسی می کردم
در سالهای اوج گیری فوتولیگ تعداد زیادی از عکاسهای معروف به ما پیوستن
با مردم ملاقات می کردن ... ... حرف می زدن
... هنوز هم متوجه نشدم
که چطور به همین سادگی ... ... بستنش و خرابش کردن
... اتهام " ضدآمریکایی " بهش زدن ...
اف بی آی اومد و یه سری لیست همراهشون بود ...
... و به راحتی همه رو دستگیر می کردن ...
و مردم به دلیل ترس دیگه به سمتش نرفتن ...
و همه چی تموم شد ...
ما هیچوقت راجع به چیزهایی مثل ... کمونیسم و اینها حرف نمی زدیم
... ولی انگار همواره با ما بوده ...
چون فلسفه کاری ما به روح افراد فقیر ... ... و کارگرها نزدیک بود
با این فیلمها می خوای چکار کنی ؟
نمیدونم ولی امیدوارم یه روزی خیلی مهم بشه
شاید تو هم یه روزی خیلی مهم شدی ، کی میدونه ؟
نیویورک جای بود که من واقعاً دوستش داشتم
من اهل غرب کانادا هستم ... یه جای آروم و محلی
... میشه گفت یه جورایی عقب مونده بود ...
یا میشه بلندپروازی دونستش ... ... یا بازگشت به گذشته ، نمیدونم
پس به خودم گفتم حالا که قراره شیرجه بزنم ... ... بهتره در عمیق ترین قسمت بپرم
می دونی چی میگم ...
برای همین مستقیم به محله ی جنوب شرقی رفتم ...
و محله جنوب شرقی ، جای ایدئالی بود ... ... خطر ، مواد
و اونجا گروههایی از مردم بودن ... ... که راحت میشد شناختشون
اونجا انرژیِ آزادی ... ...لحظه های تصادفی ، و باز بودن اندیشه حکمرانی میکرد
و من توی اون فضا به شدت احساس راحتی می کردم ...
کم کم این عادت به سراغم اومد که ... ... از جلوی خونه م از آدمها عکاسی کنم
من شروع کردم از ورودی خونه عکاسی کنم ... ... و بعدش از پنجره
...و من به مرور از کل منطقه عکاسی کردم ...
منظورم از خیابون چهاردهم تا پل بروکلینه ... ... که منطقه وسیعی میشه
: اکثر اون آدمها خیابونی بودن
...مواد فروش ها ، اراذل ، دزدها ، آدم های خوبی هم بودن
من بعضی وقت باهاشون بازی می کردم "......"مثلاً می گفتم اگه بگید " سیب" من هم میگم
و بلافاصله می خندیدن ... ... من هم عکسم رو می گرفتم
توی عکس ها میدیم که اونها بچه های عادی هستن ...
... عادی مثل خود ما ...
میدونید دیگه خود شما مهم نیستید ... ... بلکه شما به عنوان عضوی از جامعه
: عکاسی برای من معنای زیادی داره
جاودانه کردن یک نفر در اون لحظه ی عکاسی ...
...وسیله ای برای بیان آشفتگی سیاسی ...
و این احتمال که جایی باشی ... ... که در هر صورت دیگه به اونجا نمیرفتی
ششم یا هفتم آگوست سال 88 مامورای پلیس ... ... ریختن توی پارک میدان تامپکین
خیلی از کسانی که اونجا بودن شروع کردن به ... ... عکس گرفتن و فیلم پر کردن
ولی این تنها یه تکه کوچیک از ماجرا بود ...
من ولی به مدت 3 ساعت و 33 دقیقه فیلم برداری کرده بودم ... و همه چی رو با امکاناتم تصویر کرده بودم
... این فیلم برداری حسابی سر و صدا کرد ...
و من خیلی سریع به تعداد زیادی کانال تلویزیونی ... ... و مصاحبه تلویزیونی دعوت شدم
از برنامه "اوپرا" گرفته تا شبکه سی ان ان نیویورک تایمز و همه جا ...
به ملاقات مردی که زندانی شده بود رفتم ...
... و اون به جای دادن فیلم ها به پلیس شورش به وجد آورد
... چون این شورش پلیس ها بود ...
برای اولین بار یه دستگاه خونگی فیلم برداری ... ... تبدیل به یه ابزار مبارزه شده بود
بیانیه های زیادی بر ضد رفتارهای ... غیر قانونی پلیس صادر شد
این یه نقطه عطف بسیار مهم بود ... ... نیازی نبود که تجهیزات زیادی داشته باشی
نیازی نبود که فارغ التحصیل هنر از دانشگاه هاروارد باشی ... ... تنها لازم بود مقاوم باشی
البته خیلی از تصاویر و عکس های من ضد اجتماعی بودن ...
چون پلیس رو توی قسمت روشن ماجرا قرار نداده بودم ...
و به همین دلیل خیلی از پلیس ها اذیت شدن ...
...ولی درواقع من به روش ضد اجتماعی صدای جامعه ای بودم ...
...که در مقابل خیلی از سختی ها سکوت کرده بود ...
به نظر من ، اگه قراره کاری رو انجام بدید ... ... باید یه کار مهم و ارزشمند بکنید
...برای همین وقتی وارد نیویورک شدم ...
کاری که انجام می دادم مرتبط با این ایده بود . و به ای ارزش و اهمیت دست پیدا کرده بود
...فکر می کنم تعداد عکسهای بد توی دنیا خیلی زیادیه
... اما برای عکس های خوب همیشه جایگاهی وجود داره ...
... چون عکس خوب روشنگری می کنه ...
... سرگرمی داره ، خنده میاره ...
... تو رو به احساس وا میداره ...
و یه چیزی برای گفتن درباره... ... دنیای اطرافش داره
بقیه رو مجبور به واکنش می کنه ... ... مثبت یا منفی
... و اجازه نمیده بی تفاوت از کنارت بگذرن ...
. این حرف زدن خیلی مهمه ...
...باعث میشه بخندی ، گریه کنی یا هرچی ...
اگه این اتفاق نیفته ...پس عکس معمولی بوده
عکس باید ارتباط برقرار کنه ... ... در غیر اینصورت بی معناست
... من خودم تا الان خیلی کار کردم
پس اگه ببینم چیزی قبلاً عکاسی شده ... ... دیگه به سراغش نمیرم
و چون با فیلم عکاسی می کنم ... ... نه دیجیتال
هر عکس برام یه فرآینده ...
باید عکس رو بگیرید، حلقه فیلم رو ببینید ... ... صفحه تماسی رو چاپ کنید ، بعد عکس رو چاپ کنید
من همه این کارها رو خودم انجام میدم ... ... توی خونه
... توی زیر زمین یه تاریکخونه دارم
من از 15 سالگی تاریکخونه داشتم
فکر نمی کنم دوربین های دیجیتال ... سرعت کار رو بالاتر میبرن
" فرآیند دیجیتال عکس رو می کُشه "
به عقیده من ، ناکارآمدترین شرایط ... ... برای بیان یه فیگوره
... همه چیز زیادی ساده میشه ...
... همه میتونن عکس بگیرن
ولی همه نمی تونن عکس های خوب بگیرن ...
... همکارای من خیلی نسبت به ماجرا بدبین هستن
... کار کردن خیل سخت شده ...
فیلم به زودی از بین میره ... ... اما سوال مهم اینه که چه زمانی
اینترنت هم شرایط رو بدتر کرده ...
همه خیلی راحت همه چیز رو به دست میارن ...
نیاز مردم به عکس ها خیلی کم شده ...
میشه گفت که مردم عملاً به عکاس ها نیازی ندارن ...
... همه چیز توی خیلی راحت پیدا میشه
یکم ایجوری یکم اونجوری ... عکستون آماده میشه
... عکاسی یه فرم دموکراتیک بیان هنریه
چون در دسترس همه هست ...
... و فناوری دیجیتال و اینترنت اون رو
واقعاً دموکراتیک تر کرده ...
جهانی و به شکل فزاینده ای فراگیر ...
حالا همه عکاس هستن
... و ما داریم نوابغ جدیدی رو می بینیم
نوابغی که از دل این موقعیت کم نظیر بیرون اومدن ...
می تونید خیلی راحت با گوشی موبایلتون... ... یا هرچیزی عکس بگیرید
... و نتیجه کارتون همون لحظه جلوی چشمتونه ...
:به خودشون میگن " جالبه ، من این کار رو کردم "
" من میتونم حرفم رو بزنم "
ولی کارهاشون بازتابی از همون ... ... دنیای دیجیتاله
که همه درش زندگی می کنیم ...
خیلی مدرن ، خیلی به روز ... ... خیلی فَشن
و البته خیلی آشغال ...
خواهیم دید ...
... با این وجود فکر می کنم نبوغ ظهور پیدا می کنه
خیلی منتظر اون لحظه ام ...
: با خودم فکر می کردم
هر فشار دکمه شاتر برای من 50 سنت هزینه داره
و با هر کلیک باید پول پرداخت کنم ..
بدون احتساب هزینه های بعدی ...
ولی حالا کلیک ها برام هزینه ای ندارن...
... به همین دلیل ساده
چرا نباید از هرچی دلمون میخواد عکس بگیریم ؟
نه، من دوربین دیجیتال ندارم
فقط آنالوگ عکاسی می کنم ...
بهم انگیزه میده ... ... وادار به حرکتم می کنه
... فکر می کنم
شاید به این دلیله که چون تا آخرین مرحله ... ... نمی فهمی چکار کردی
مدام سعی می کنی بهترین کار رو بکنی ...
من از فوتوشاپ استفاده نمی کنم
... کلاً از کامپیوتر متنفرم
... شاید فقط در حد گوگل ، یا ایمیل ...
نهایتاً همین قدر ...
... همه چیزش خیلی دقیقه
و این من رو میترسونه ...
... واقعاً ترسناکه ...
من نمیتونم مدام یه هارد اکسترنال برای ... ... ذخیره عکس هام بخرم
... خودتون که میبیند ، من همه چی دارم
خونه من می تونه برام نقش یه هارد خیلی خیلی بزرگ ... داشته باشه
و شاید برم یه خونه دوم بخرم ... ... برای پشتیبانی از خونه اولم
و تا ابد این کار رو انجام بدم ...
... من واقعاً ، میدونید ، واقعاً دیوانه ی کارم هستم
... نمیشه همه چیز رو پنهان کرد ...
... خوب شاید هم بشه ...
ولی برای من کار سختیه ...
عکس ، عکسه
دیگه چه فرقی میکنه از چه وسیله ای استفاده کنی ؟...
خسته شدم از این آدمهایی که مدام سر این مساله ... ... غر غر می کنن
چه اهمیتی داره چطور عکس تولید میشه ... ... خود عکس مهمه
تغییر اجتناب ناپذیره
به تمام عکس هایی که با تمام این دوربین ها ... گرفته شده نگاه کنید
چرا فقط عکسمون رو نگیریم ؟
آیا واقعاً مردم از عکس ها ... همون استفاده ای رو می کنن
که در گذشته می کردن؟ ...
مدام به این چیزها فکر می کنم
ده سالم بود و یکی از دوستام به اسم ...سمی نیکلسون "اومد پیشم "
"و گفت : " میخوای تجهیزات توی زیرزمین من رو ببینی؟ ...
"من گفتم : " بدم نمیاد، بزن بریم ...
... و من رفتم به زیر زمین تاریک و کوچک سَمی
... یه نور قرمز اونجا بود ...
بعد اون یه کاری کرد ... ... و عکس ظاهر شد
من خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم
... رفتم خونه پیش مامانم
" و گفتم: " می تونم یه تاریکخونه داشته باشم ؟
... مثل کاهن ها زندگی می کردم
یه جایی بین یه آشپزخونه و ... ... و یه تاریکخونه داشتم
... یه تشک داشتم و روی زمین می خوابیدم ...
و فقط کنسرو و مرغ یخ زده می خوردم ...
... و مدام در حال چاپ کردن عکس بودم ...
فقط دلم می خواست عکس بگیرم ...
نه هیچ کار دیگه ای ...
تجاوز به حریم خصوصی دیگران کار راحتیه ...
... اما حریم خصوصی خیلی مهمه ...
موقع کار کردن ... ... من همیشه سعی می کنم ارتباط برقرار کنم
و اجازه بگیرم ...
حتی درمورد کتاب" گانگسترهای بروکلین " هم ... ازشون اجازه می گرفتم
این روشی بود که من اونها رو میدیدم...
و روشی که اونها من رو میدیدن...
و کم کم حضور من رو نادیده می گرفتن ...
چون من و دوربینم حس امنیت رو براشون به وجود آورده بودیم ...
من بهشون عکسها رو می دادم... ... نه فقط عکس های خودشون رو
بلکه عکس بقیه رو ...
برای همین اونها می تونستن زندگی بقیه رو هم ببینن ...
این یه بخشی از واقعیت جامعه ما بود ...
...به هر حال اونها خیلی نا امید بود ...
... و عصبانی ...
... و فقیر ...
و جامعه براشون هیچ کاری نکرده بود ...
... من هم عصبانی بودم
ولی من فرصت های خودم رو داشتم ...
... من یه شغل داشتم ...
... راحت زندگی می کردم ...
ولی اونها هیچی نداشتن ...
خیابان صدم یه جورایی بدترین محله شهر بود
اونجا من از یه دوربین قطع بزرگِ لانگهوف 4*5 استفاده کردم ...
خیلی کلاسیک بود ...
...و من مثل یه عکاس واقعی بودم ...
من مخفی بودم ، ناپیدا ... ... با اون پارچه مشکی که روی سرم می کشیدم
چه صحنه پردازی های فوق العاده ای میشد ...
... منزلت
این برای عملِ عکاسی منزلت به وجود می آورد ...
... اگه من فقط به اطراف می رفتم
و با دوربین کنون یا نیکون کوچکم فقط کلیک کلیک می کردم...
خیلی کارهای ضعیفی میشدن ...
... خیلی کوچک ...
با دوربین قطع بزرگ شما باید بدونید ... که دقیقاً از چی عکاسی می کنید
به همین دلیل لازمه که ... ... با کسایی که ازشون عکس می گیرید ارتباط برقرار کنید
... این زمانِ معلق شده بود
" و نه " لحظه قطعی ...
... فوری و لحظه ای دیگه معنی نداشت ...
مثل عکس های زیادی که ... ... از خلافکارها میگیرن
این خیلی فرق داشت ... ... یه تجربه جدید بود
تو اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80 مترو جای وحشتناکی بود
... همه از کثیفی و جرم شکایت می کردن
... از تاخیرها ، گرافیتی ها ...
از همه چی ...
بچه که بودم کتابهای زیادی درباره شکار بَبر می خوندم ...
... من جوری توی مترو کار می کردم
... که شکارچی ها توی مهلکه کار می کردن ...
... چون ببرها همیشه از پشت حمله می کنن ...
... برای همین من همیشه آماده بودم
چون توی مترو همیشه از پشت بهت حمله می کنن ...
...به من هم حمله کردن
...من معتاد مترو شده بودم
که صدای قطار رو میشنیدم که نزدیک میشد ...
مثل گرگینه می پریدم و عکس می گرفتم ...
...اکثراً ساعت یک یا دو شب وارد مترو میشدم
... و معمولاً تا صبح همونجا بودم ...
... یه جورایی دیوانه وار بود ...
...معمولاً دوربینم رو جلوی صورتم می گرفتم
... چون برقرار کردن ارتباط با مردم سخت بود ...
..."به راحتی نمیشد بری و بگی : " می تونم ازتون عکس بگیرم؟
همزمان دستم هم توی جیب عقبم بود ...
... و اگه کسی دودل میشد ...
... یه آلبوم کوچیک بهش نشون میدادم ...
یه آلبوم عروسی سایز 12*18 سانتی متری بود ... .. با یه جلد طلایی
... که توش نمونه کارهام بود ...
عروسی نمادی بود از ... ...ارتباط من و اونها برای گرفتن عکس
... مترو بعضی وقت ها حسابی ... سکسی بود
مثل تماشای 10 ثانیه ای لذت بخش ... ... یک زن بود
زنی که دیگه هرگز توی زندگی نمی بینیش ...
... گاهی دیو و گاهی دلبر
حتی بعضی وقت ها ، دیو هم زیبا بود ...
من طی پروژه های زیادی که داشتم ... متوجه شدم
مردم از اینکه مورد توجه قرار می گیرن خوشحالن ...
... و بابت اینکه ازشون عکس گرفتم تشکر می کنن ...
شاید چون کس دیگه ای بهشون توجه نداشته ...
نه من دوست ندارم بقیه مثل من باشن ... خدا بخیر بگذرونه
... فقط فکر کنید 42 تا بروس گیلدون توی خیابون ها پرسه بزنن ...
شرط می بندم اینجوری عکاسی تو نیویورک ممنوع میشه ...
! حتی فکر کنم کلاً عکاسی توی خیابون ممنوع بشه
باید بگم که من اساساً یه عکاس خیابونی هستم
... من توی بروکلین ، ویلیامزبورگ پبزرگ شدم
و همیشه از پنجره آپارتمانمون تو طبقه ... دوم بیرون رو تماشا می کردم
میدیدم زندگی توی خیابون هاست ... ... و من حسابی محوش بودم
... تلویزیون هم توی کارم موثر بود
من عاشق فیم نوآر و سایه ها بودم ...
... وقتی با کسی توی خیابون قدم میزنم
:اون میگه نگاه کن این از اون شخصیت هاست که دوست داری
: و من میگم " نه این زیادی تمیزه "
نه اینکه لباسشون طبق مد باشه ... بلکه باید مجلل باشه
ممکنه شبیه به شخصیت باشه ولی نیست
متوجه منظورم میشید ؟ زیادی تمیز و مرتبه ...
نمیدونم که آیا از قبل برنامه ای براش دارم ...
ولی پیدا کردن شخصیت خاصی نیست ...
یه چیزی باید چشمم رو بگیره ... ... یه چیز غیر عادی ، درخشان
...نه یه چیز عامیانه یا عادی ...
... بلکه یه چیز خاص ، با جزییات زیاد ...
... که همه چیز با هم جفت و جور بشه ...
... یه چیز بی نهایت
خودم بی نهایت رو خلق می کنم ....
...درسته که اونها آدم های عادی هستن
... ولی من چیزی در اونها کشف می کنم ...
که ارزش عکس گرفتن داشته باشه ...
... بله من به معنای واقعی کلمه روی آدم ها می پرم ...
تا به لحاظ بصری از پس زمینه جداشون کنم ...
...فلش برای انتقال حس من از خیابون خیلی کمک می کنه
... استرس ، انرژی ، ...
عصبانیت ، تنش در مردم ...
...البته شما نمی تونید همیشه و از همه عکس بگیرید
و نه در هر شرایطی ...
...اگه این رو رعایت نکرده بودم الان اینجا پیش شما نبودم ...
... احساس می کنم توی خیابون یه کارگردانم
...و اگه کسی دوست نداشته باشه ازش عکس بگیرم...
... و راهش رو کج کنه ...
: با خودم میگم "اون لعنتی به حرف کارگردان گوش نمی کنه "
... مساله سر مخفی بودنه
به نظرم مردم زیادی روی می کنن ...
می دونید وقتی یه دوربین کوچیک دارید ... خواه نا خواه مخفی میشید
... همه چیز عوض میشه
... قوانین بازی عوض میشه ...
می تونی بدون مشکوک بودن ... ... حسابی نزدیک بشی
...و بعضی وقتها من اونقدر نزدیک میشم ...
... که مردم متوجه نمیشن دارم از خودشون عکس میگیرم ...
... به پشت سرشون نگاه می کنن و میگن ...
این یارو از چی عکس گرفت ؟ ...
... مثلاً به این عکس نگاه کنید
... از این زنه که توی ساحل بود خوشم اومد ...
...با اون سوتین و لباس زیر ...
بعد یکی اومد و گفت ...
این از چی عکس می گیره ؟...
و زنه جواب داد از یه چیزی اون طرف
عکس باحالی شد ...
... چون...
... من این صحنه رو دیدم ...
... و دلم می خواست پرتره ازش بگیرم ...
چون همونطور که می بینید نصفی از فکش نیست ...
... رفتم نزدیک و باهاش صحبت کردم ...
... و ازش پرسیدم ...
می تونم یه عکس از نزدیک ازت بگیرم ؟
"و اون جواب داد : " بله البته...
... به موهای آشفته ش نگاه کنید ...
دلم می خواست موهام اینجوری بود ... ... البته نه فکم
شبیه یه پرنده زیبا شده ...
... می دونید
... سوژه های من خودشون نیستن...
... سوژه های من نماد هستن ...
طبق تفسیر خودم از جهان ...
بیان برداشت من از دنیا ...
... و دنیا همیشه برام کامل نیست ...
... من از کاری که می کنم خوشحالم ...
...چون فکر می کنم واقعاً کار بدی نمی کنم ...
... ولی اجازه نمی دم مردم برام شاخ و شونه بکشن
... یا بهم حمله کنن ...
... من خیلی از این بچه سوسول ها نیستم ...
اگه توی چشمهام نگاه کنید ... ... متوجه میشید
که همچین عادی نیستم ...
... من خیلی کارهای متفاوتی انجام دادم
"اسم ویلیام کلاین به نحوی یادآور اسم "پسر بده
یه دنیای کفرآمیزِ عکاسانه ...
اون تو دهه 50 به نیویورک اومد ...
روش کاری او به نحوی خیلی شخصی بود ...
در آثار او یه ترکیب متضاد از اتفاقات می بینیم ...
او اطلاعات وسیعی درباره دانش عکاسی داشت ...
... در عین حال به شدت با این دانش فاصله داشت ...
...اگه بخوایم جوهره رابطه کلاین با نیویورک رو تعریف کنیم
... تلخی و تاریکی است ...
...و همزمان همدردی و هم حسی خالص با اون ...
رابرت فرانک تصویری کاملاً متضاد از شهر ارائه میده
...با وجود تصویر روشن و پر از زندگی که ارائه میده
...که در کمپین ها و غیره در عکس هاش کسانی آواز می خونند ...
...برخلاف این تصویر ، نیویورک ...
... جسته و گریخته شهر خرده فرهنگ هاست ...
شهر نماهای خسته ...
... کارهای او به شدت دارای قدرت هنری هستن
که در تکمیل تصویر ما از شهر میان...
جایی که باید برای هر قدمی که برمیداری ، مواظب باشی ...
مردم من رو میبینن که توی جهات ...مختلف عکاسی می کنم
و همیشه فکر می کنن که می خوام ازشون عکس بگیرم ...
... که طبیعتاً خوششون نمیاد ...
...و هر عکس نامحسوس برام مشکل درست کرده ...
بیش تر از یکبار...
... در واقع دوربین مثل یه اسلحه قدرتمند میمونه
... مثل اینکه بپری یه آینه بگیری جلوشون ...
... و اگه دور دستت بپیچی و اینکه بری به سمتشون ...
... توی پیاده روها ...
خیلی باهات همکاری نمی کنن ...
... از یه جایی سعی کردم تمرین کنم
... اینکه ...
... نمی دونم شاید ...
بتونم از خودم دفاع کنم ...
... من با تجهیزات خیلی زیادی بیرون نمیرم
ولی خوب تجهیزاتم رو هم مخفی نمی کنم ...
...یه کیف قدیمی دوربین دارم
و توی خیابون سعی می کنم ازش مراقبت کنم ...
همین ...
یه بار توی یه کوپه قطار با بچه های گرافیتی ... گیر افتاده بود
اونها یه کلید مخصوص داشتن ...
و تا وقتی که نقاشیشون تموم نمیشد ... ... کسی اجازه خروج نداشت
اونها واقعاً بچه بودم ... ... یانکی های واقعی
سفید پوست ...
...پلیس سعی کرد من رو از محل دور کنه
... ولی من گوش نمی کردم ...
... بعد عصابی شدن و من رو کتک زدن ...
سرتا پا خونی شده بودم ... ... لباس هام پاره شده بود
... یه جفت از دندونهام شکست ...
... یه با یه یارویی بود
... یادم نیست، شاید 10 سال پیش ...
... می دونید ،یه جورایی گردن کلفت بود ...
... با کله تراشیده ...
... و جای زخم های بزرگ روی سرش ...
و از اون خشن ها ...
:من به خودم گفتم " لعنتی، باید به هر قیمتی یه عکس ازش بگیرم "
... و عکس رو گرفتم ...
: بعد اومد جلو خیلی جدی گفت ...
"یه بار دیگه ببینمت ، دهنت رو سرویس می کنم " ...
... من هیچی نگفتم
چون واقعاً توانایی این رو داشت که ... پرتم کنه توی ویترین مغازه ها
... این ایده تا حدی قدیمی و غلطه
چون تعاریف ما از فضاهای ... ... عمومی و خصوصی
...کاملاً تغییر کرده ...
...و علتش تکنولوژی جدید ...
... و رفتارهای جدید اجتماعیه ...
... ما حالا همه نمایشگاه داریم
و دلمون میخواد مورد توجه قرار بگیریم ... ... حتی اگه موقت باشه
و به وسیله رسانه الکترونیکی ...
... پس این ایده که
... نباید بری به سمت کسی ...
... و بدون اجازه دوربین رو توی صورتش بگیری ...
یکم تاریخش گذشته ...
...من همیشه از کانال 88 آهنگ های بلوزو جز گوش میدم
... هر روز ساعت 3 ...
وقتی دارم توی خیابون راه میرم ... ... باید یه موسیقی متن برام نواخته بشه
محله ما حالا دیگه پر شده از ... عوضی ها و ولگردهای تازه وارد
و موسیقی کمک می کنه صداشون رو نشنوم ...
...من الان 20 ساله اینجا توی خیابون چارلز زندگی می کنم
... ولی توی دهکده بزرگ شدم ...
...یه بار تو محله دانستری یه دختر باحال دیدم
... قیافه ش شبیه این آرتیستها بود ...
... با اون لباس های عجیب و غریب ...
و بعد از یه مدت دوست شدیم ...
...با هم به کلاب راکسی توی دانستری می رفتیم
... و اون این کوچولو رو بیرون میاورد
... مینولتا هایمارک " اتوفوکوس " ...
... خیلی سریع کار باهاش رو یاد گرفتم ...
انگار عکاس به دنیا اومده بودم ...
... ولی خوب عکاسی خیلی برام جدی نبود
... انگار راهی برای خوش گذرونی با اون دختره بود ...
... و بهار سال 85 بود که ولم کرد و رفت
پیچوندم و رفت سراغ یه بچه... ...ک...نی که از این شلوارهای تنگ یوگا می پوشید
خیلی بهم برخورده بود ...
... می خوام از اون هرزه انتقام بگیرم
... چون بی هیچ دلیلی دورم انداخته بود ...
... پس این دوربین رو برداشتم
...و سعی کردم با سرعت به جایی برسم ...
... که اون عوضی پشیمون بشه که اینجوری ولم کرده ...
... اینجوری توی بهار 85
توی ماه مارچ بود ...
...به خودم گفتم ، میخوام عکس بگیرم ...
می خوام عکس بگیرم ...
... من بعدش پستچی شدم
... معلم موقت دبیرستان ...
... پیک لیموناد یخ زده ...
... عکاس تورها ...
و کلی شغل مسخره دیگه رو امتحان کردم ...
... ولی همیشه دوربینم همراهم بود ...
...که باعث میشد درگیر روتین زندگی نشم ...
... این عکس رو توی تابستون 86 گرفتم
... از تو کیوسک لیموناد فروشی ...
... به خاطر اون سگه خیلی عکس رو دوست دارم ...
... یه عکس خیلی معروف هم از سیندی کرافورد گرفتم
..."زمانی که توی توالت های باشگاه "ام کی
نظافت چی بود ...
... رفتم توالت رو تمیز کنم ...
... دیدم این تیکه ی خوشگل اونجا وایساده ...
"اوه چه دلبری ... میشه یه عکس ازت بگیرم ؟"...
خوب یه جورایی هم جا خورده بود ... ... هم خوشش اومده بود
و من این صحنه رو توی توالت گرفتم ...
... دبی میزووار
... خیلی باهاش حال می کنم ...
... لارنس فیشبورن
عاشق لارنسم ...
... هنوزم نمیدونم چرا یه مدت باهام می پرید
این عکس رو همون زمان گرفتم ... ... ازم خوشش میومد
این هم ران ، از گروه ران دی ام سی ... .. من رو سوار ماشینش کرد
و یه دوری زدیم ...
و یه دوره از ران دی ام سی عکاسی کردم ...
... بچه بیاین بریم توی غروب عکس بگیریم
خیلی زیبایی شناسانه ست ...
... داندی وایت ، اسطوره گرافیتی
من با همه این آدمها می پریدم ...
یه جورایی میدونستن که من هستم ...
... و حالا در ویلای گروه رپ اسونگالی هستیم
... آقای راسل سیمونز ...
من خیلی از لباست خوشم میاد... برای همین می خوام باهات مصاحبه کنم
... مهم ترین ومعروفترین عکسم
احتمالاً عکس وارهول و بسکیاته ...
... رفتم به گالری شیفراتزی
که آثار وارهول و بسکیات بود ...
... اونجا زفیر و ریوولت رو دیدم
که دوتا هنرمند مهم توی کار گرافیتی هستن ...
من خیلی باهاشون حال می کردم ...
... بعد یهو وارهول و بسکیات رو دیدیم
... که اون طرف خیابون می رفتن ...
: و من اینجوری پریدم اون طرف
" عیبی نداره یه عکس سریع بگیرم ؟ "
... یا یه چیزی توی همین مایه ها ...
و اونها همینجوری ثابت موندن ...
... بسکیات قبلاً من رو دیده بود ...
خیلی خوش برخورد بود ...
... و اونها اینجوری که میبینید وایسادن ...
...به دوربین نگاه کردم و قاب رو بستم
" و گفتم " ممنون رفقا ...
اینجوری بود که من دوتا عکس متصاد ... از اون هنرمند معروف گرفتم
در کمتر از یک دقیقه ...
و این نقطه عطفی بود در ... فعالیت حرفه ای من
نمی دونم ، فعالیت حرفه ای!؟ ...
... من خیلی از این کار خوشم میاد
... یه روز اینجایی، یه روز اونجایی ...
... آره رفیق ...
... از خواب بیدار میشم
... و همیشه سعی می کنم توی کل روز نخوابم ...
... شلوارم رو می پوشم
... تماس هام رو می گیرم و میزنم بیرون
... برنامه ریزی میکنم
قضیه برای من خیلی جدیه ...
... باید همیشه آماده باشم ...
... چون یه عکس عالی میتونه توی فروشگاه اتفاق بیفته ...
که خیلی وقتها هم اتفاق میفته ...
...عکاسی خیابانی برای من مثل رادیو میمونه
موزیک هاش هیچوقت تمومی نداره ...
هیچ دلیلی نمیبینم که دوربینم رو همرام نبرم ...
... چون به همین راحتیه
... و اگه اینقدر راحت نباشه ...
پس زیادی بار همراهمه ...
یعنی که شغلم رو اشتباهی انتخاب کردم ...
برای من عکاسی یواشکی ... خیلی کار دشواریه
... بدون اینکه سوژه متوجه بشه ...
... بعضی وقتها اینجوری عکاسی می کنم
ولی برای من ... ...خیلی کار دشواریه
...که بری و به یه فرد کاملاً غریبه برسی...
... و قانعش کنی که دوز و کلکی نداری ...
...سال 77 به ارتش پیوستم
... و مدام به خودم قول می دادم که اگه به آمریکا برگردم ...
یه روز هم بدون عکاسی هدر ندم ...
و تابستان 1980 برگشتم ...
و به قولم وفا کردم ...
... که زندگی توی دوره جدید رو عکاسی کنم ...
... و از اون تاریخ تا الان
حتی یه روز هم بدون دوربین نبودم ....
از اون روز تا همین امروز ...
... توی بروکلین شروع کردم از گروهها عکاسی کنم
... گروههای جوان گرافیتی کار و رَپر ...
من فهمیده بودم که روانشناسی عکاسی برای من چیه ...
...همیشه یه آلفا هست
و من همیشه قبل از عکاسی ... ... سوژه هام رو بررسی می کنم
و به خاطر سابقه نظامی که دارم ... ... می دونم هوشیار بودن چقدر مهمه
و اینکه بتونی یه رهبر باشی ...
برای همین اول سعی می کنم اون آلفا رو پیدا کنم... ... حالا یه مرد یا یه زنه
...و می دونم که اول از همه باید به اون نزدیک بشم ...
قبل از اینکه بخوام از بقیه عکس بگیرم ...
... معمولاً آلفا یه مرده
که بیشترین جواهرات رو داره ...
خیلی واضحه ...
باید اول پیش اون برم ... ... این یه جور مراسمه
... و بعد بهش می گم ...
" من ازت خوشم اومده و این همه قدرت و نیرو که داری "
و اینکه چقدر آدم باحال و قدرتمندی هستی ...
و اون هم میگه... " آره معلومه "
بعد عکسش رو میگیرم ... ... جوری که تمام اینها معلوم باشه
و بعد براش میبرم ...
و اون عکس رو به بقیه نشون میده ... و میگه ببینید چه باحاله
و اون موقع است که بقیه وارد میشن ...
... اونها بهم لقب " موعظه گر " رو دادن
چون همیشه اونجام ...
من تو سن 17 سالگی به ارتش رفتم ... و تو 20 سالگی برگشتم
... وقتی برگشتم چیزهای خیلی زیادی دیدم
که قبل از اون ندیده بود ...
برای اولین بار با فاحشه ها روبرو شدم ... ... بی خانمان ها رو دیدم
و یه جورایی تصمیم گرفتم ازشون عکس بگیرم ...
میرفتم بیرون و فقط هم عکس نمی گرفتم ... ... یه جور حس کنجکاوی بود
برام جای تعجب بود که چرا خونه ندارن ...
... دلم می خواست به زندگی عادی برشون گردونم ...
و فقط 20 سالم بود...
پس یه جورایی "مصلح خیابونی " شدم ...
و برای خودم دلایلی زیادی داشتم ...
... اولش یکم سخت بود
... یه عکسی از یه فاحشه گرفتم
... که با یه مرد مذهبی مشغول بود ...
و چون بدون اجازه و یواشکی وارد شده بودم ...
... زنه شروع کرد به جیغ زدن ...
... و مشتری ها بدون پول دادن فرار کردن ...
نگهبان ها و واسطه ها دویدن و اومدن ...
: من فقط گفتم
... با تمام احترام و قبل از اینکه بریزید سرم ...
.. بزارید اول توضیح بدم ...
که من کیم و شغلم چیه ...
: بعد از توضیح من رئیسه گفت
" می دونی چیه ، ازت خوشم اومد "
" هر وقت دلت خواست بیا اینجا و عکس بگیر "
" فقط یادت نره قبلش اجازه بگیر "
و از اون زمان بود که فهمیدم ... اجازه گرفتن موقع عکاسی چقدر مهمه
... من همیشه متهم هستم و بهم انتقاد میشه
که کارهای من زیادی صحنه پردازی داره ...
ولی من فقط قبل از عکاسی اجازه میگیرم ...
... با تمام احترام "
"من جمیل شابیز هستم، می تونم یه عکس ازتون بگیرم ؟ ...
...لبخندشون بازتابیه از احترامی که بهشون گذاشتم
...پس وقتی که لبخندشون رو توی عکس میبینم ...
متوجه میشم که موفق شدم اون فضای خوب رو خلق کنم ...
...فضایی که توش اونها راحت هستن ...
و به همین دلیل من هم حس خوبی پیدا می کنم ...
... من تو حومه شهر فیلادلفیا متولد شدم
... دقیق یادمه چند سالم بودم ... 8 سال ...
... کلاس سوم بودم و داشتم می رفتم خونه ...
" و به خودم گفتم :" باید از اینجا فرار کنیم
... و همیشه همین قصد رو داشتم
... همیشه دلم می خواست آزاد باشم ...
و می خواستم به نیویورک بیام ...
با وجود اینکه یه بچه بودم ...
وقتی به نیویورک اومدیم ... و من کلی توی پارک مرکزی راه می رفتم
... و همیشه دنبال اتفاقات بزرگ می گشتم ...
...که پشت بقیه اتفاقات مخفی شده بود...
... هنوز عاشق خیابون هستم
... معمولاً توی خیابون ها می چرخم
کار کردن توی خیابون خیلی چالش برانگیزه ...
و سخت ترین نوع عکاسی ... ... درواقع ، عکاسی خیابونیه
چون باید همیشه سرپا باشی ...
چون وقتی توی خیابون هستی ... ... به راست می پیچی
... و یه معجزه داره رخ میده ...
... ممکنه به چپ بپیچی
و هیچی نباشه ...
... خیلی مهمه که بتونی لحظه ها رو شکار کنی
... و چون من یه عکاس قدیمی هستم ...
... هنوز آنالوگ عکاسی می کنم ...
علاوه بر اون به اصلاح قاب اعتقادی ندارم ...
معتقدم که عکس باید توی خود دوربین خلق بشه ...
... برای این کار زن بودن خیلی سخت تر از مرد بودنه
واقعاً این رو لمس کردم ...
...و بیشتر از همه مشکلاتش توی این حرفه مشخص میشه ...
... توی شروع کار ممکنه همه چی از تحملت خارج بشه ...
و البته توانایی های فیزیکی هم مطرحه ...
... ولی به نظر من ، عکاس زن خیابانی بودن
مزایایی هم داره ...
... چون مثلاً من میتونم به خیابون برم ...
... در هر خونه ای رو بزنم ...
و راحت برم داخل ...
... به اندازه یه مرد نمی تونم تهدیدآمیز باشم
بیشتر اوقات خود سوژه ها بهت نشون میدن ... که عکس باید چطوری باشه
و برات خلقش می کنن ...
من از مفاهیم سخته شده و ایده های تکراری ... پیروی نمی کنم
... و سعی نمی کنم همه چیز رو کنترل کنم ...
همه چیز باید توسط خود سوژه مشخص بشه ...
... خیلی سخته که به اون ارتباط لازم
... دست پیدا کنی ، ولی من تمام سعی ام رو می کنم ...
تا عکس های به یاد ماندنی خلق کنم ...
... دنبال قصه ها نرید ، اون مال فیلماست
عکس ها باید قانع کننده و خودبسنده باشن ...
... مطمئن نیستم که عکس هام تغییری توی جامعه به وجود بیارن
... ولی به نظرم میاد که چیزهایی رو به مردم میگن ...
و دانششون رو درباره زندگی و جهان بالا میبرن ...
... فکر می کنم توی دنیای هنر مدرن
... واقعیت چندان مورد پسند نیست ...
... این ها مستند هستن
... و من این رو نمی پسندم
... چون خودم با این روش کار می کنم ...
... و عاشقون هستم ...
تمام زندگی م رو وقف این کار کردم ...
... من عاشق
عکس های هستم که درباره آدم ها هستن ...
و البته حیوانات ...
... درباره انسان ها یا حیوانات فرقی نداره
... دنیای تزیینی امروز ، به المان های تزیینی علاقه داره ...
و عکس های این سبکی چندان با خواسته های تزیینی جور نیست ...
... تعداد خیلی زیادی عکاس های مستند عالی هستن
که تا حالا کسی کارشون رو ندیده ...
خیلی ناراحت کننده ست ...
... چون واقعاً اون سبکی از عکاسیه که من دوست دارم
کاملاً درباره واقعیته ...
عکاسی خیابانی دقیقاً اون چیزی نیست ... که همه درباره ش حرف می زنن
... این یه پروژه زمان منده ...
... و بعضی وقتها باقی موندن توی این سبک واقعاً سخته...
... هر روز تعداد عکاس ها کمتر میشه
... اونهایی که یه لنز 35 میلی متری برمی دارن و عکاسی می کنن
در تمام عمرشون ...
... هرچی پیرتر میشم
... اهمیت این موضوع رو بیشتر و بیشتر حس می کنم ...
اینکه دارم چکار می کنم ... ... و مردم چی رو دوست دارن
... بهشم میگیم ارائه درست محیط انسانی ...
و جایگاه انسان در اون ...
... نشون دادن زندگی و جهان همانطور که هست ...
... و این برای عکاسانی مثل ما رسالت به وجود میاره ...
... که صادقانه عکاسی کنیم ودیدگاهمون رو عوض نکنیم ...
تا در آگاه سازی جامعه شریک باشیم ...
من دارم به روش خودم زندگی رو تصویر می کنم ...
فکر کنم این اولین حلقه عکسیه ... توی زندگی گرفتم
اها خودشه ...
... دقیقاً برمیگرده به سال 66
درست وسط خیابون ...
... فکر کنم عکاسی به حالت شما برمیگرده
اگه حالت خوب باشه عکس های خوب همه جا هستن ...
و اگه مودت مناسب نباشه ... ... همه توی اتوبوس به نظرت دیوانه میان
... یا عوضی یا احمق ...
و اگه حالت خوب باشه و لبخند روی لبت ... ... می بینی که
مردم اون لبخند رو بهت بر میگردونن ...
:برای من هر عکسی باید یه نشان داشته باشه
"! تنها در نیویورک گرفته شده "
... بعضی وقت ها از خونه میزنم بیرون
و بعد میبینم قبل از اینکه حتی به منهتن... ... برسم سه حلقه فیلم مصرف کردم
همیشه همه چیز در حال تغییره ...
... همیشه یه چیز جدید وجود داره ...
... یه نور جدید ، آدم های جدید ...
...من فقط سعی می کنم تا همه چیز رو همونطور که هستن تصویر کنم ...
... بدون چرت و پرت گفتن ...
بدون قضاوت کردن دیگران ...
و من هروز بیشتر نسبت به کارم هیجان زده میشم ...
! و هرروز بیشتر و بیشتر عکاسی می کنم
... مدام فکر می کنم زمان زیادی برام نمونده
منظورم زمان من روی زمینه ...
... خیابان می تونه چیزی شبیه به نیروانا باشه
... نه خود خیابان ...
بلکه زندگی در جریان در خیابان ...
... و اینکه خیابان تو رو به کجا می بره ...
مهم اینه ...
... همه چی اون بیرونه
... من به سمتش می رم ...
... و باید سعی کنم درست تصویرش کنم ...
و هنوز دارم سعی می کنم درست تصویرش کنم ...
... عکاسی یعنی ارائه توصیف
...اون فقط محیط اطراف رو توصیف می کنه ، همین ...
ما دوربین رو هدایت می کنیم ... ... دکمه رو فشار میدیم و اون برامون توصیفش می کنه
...ولی یه اتفاق دیگه می افته ، یه چیز خیلی شخصی ...
... با وجود اینکه این فقط یه ماشینه
... و فقط یه کسری از ثانیه رو ثبت می کنه ...
ما به عنوان نوع بشر ... ... یه معنایی از ورای اون دریافت می کنیم
یه ارتباط رمزآلود با تمام چیزهایی که اطراف ما هستن ...
... و من خیلی خوشحالم که خیابون رو انتخاب کردم
جایی که طبیعت زودگذر محیط اطراف بغل دستمه ...
و خوشحالم که به همین دلیل ... ... زندگی هرروزه یه چیز غیرعادی بهم ارائه می کنه
یک تکه از لحظه رو ...
... که در یک هزارم ثانیه ظاهر میشه ...
... اگه این رو بپذیری
موفق خواهی شد ...
... البته خیلی ها این رو قبول ندارن که
که درهای دنیا به همین آسونی به روشون باز شده ...
پس نمیبیننش ...
برای اینکه دنبالش نمی گردن ...
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.