..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫(نماهنگ آغازین محصولات اِچ‌بی‌اۆ در طی دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی)
‫ﺧ... خیلی وقته این‌قدر زیاد بیدار نمونده‌م.
‫آره، منم دیگه. معمولاً فوقِ...
‫فوقش تا یکِ شب بیدارم.
‫- یکِ شب؟ ‫- آره.
‫بعدِ یک چی می‌شه؟ بدخلق می‌شی؟
‫آره، دیگه تحمل هیشکی رو ندارم.
‫- خب... ‫- خیلی برام سخته که بخوام با آدم‌ها...
‫تازه، از یک که گذشت دیگه ‫دور و بر آدم‌های از-یک-به-بعد-بیداری.
‫آره.
‫ﺧﯿﻠ-خیلی همچین ﻧ-نمونۀ آماری خوبی از مردم نیست.
‫- ولی خودتم جزوشونی. ‫- آره، جزوشونم.
‫- هفت روزِ هفته؟ ‫- اﻟ... الان هستم.
‫همیشه آدم از-یک-بیداری هستی؟ ‫یعنی از-یک-به-بعد-بیدار.
‫- آم... ‫- آره که هستی.
‫- فکر کنم بستگی داره. ‫- کار همیشگی‌ته.
‫بعضی‌وقت‌ها... ولی بعضی‌وقت‌ها هوا روشنه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- بعضی‌وقت‌ها اﯾ-این آدم‌ها رو ساعتِ...
‫آها! ساعت یک! فهمیدم! ‫ولی... ولی اون یکِ ظهره.
‫- وای خدا. الانه که هر دومون بی‌هوش شیم. ‫- آره، احتمالاً.
‫خورشید داره در می‌آد.
‫باورم نمی‌شه امروز پرواز دارم.
‫خُ... قبلش می‌ری بخوابی یا نه؟
‫نه. می‌رم سوار هواپیما می‌شم، ‫همون‌جا می‌گیرم می‌خوابم و همۀ اینا رو فراموش می‌کنم.
‫خُ... پروازت چند ساعته؟
‫ده ساعتی می‌شه.
‫اوهوم.
‫اچ‌بی‌اۆ تقدیم می‌کند
‫«دِرو مایکل»
‫اچ‌بی‌اۆ تق‍د«دِرو مایکل»یم می‌کند
‫«دِرو مایکل»
‫دِرو مایکل»
‫رو مایکل»
‫و مایکل»
‫مایکل»
‫ﺎیکل»
‫یکل»
‫ﮑﻞ»
‫‍ﻞ»
‫‪«
‫نمی‌دونم باس چی کار کنم که رابطۀ موفقی داشته باشم. ‫شروع رابطه برام کاری نداره.
‫قضیه‌ش همینه، وقتی پیرتر می‌شی، اون موقع...
‫کم‌کم برهه‌هایی که زندگی کردی رو ‫مثل تیکه‌هایی از الگویی بزرگ‌تر می‌بینی.
‫(‹الگو› در هندسه به اشکال هندسی قانونمند و تکرارشونده گفته می‌شود)
‫می‌دونین، وقتی جوونین همه چیز توی لحظه‌ست و خوشین، ‫ولی وقتی پیرتر می‌شین، می‌گین آهان این چیزا...
‫جزوی از این کمانِ بزرگ‌تره.
‫(‹کمان› در هندسه بخشی از خم/منحنی‌ای مشتق‌پذیر بر صفحه‌ای دوبعدی‌ست)
‫ﺣﮑ... حکایت رابطه‌های من همه‌شون یه جوره.
‫متفاوتن ولی تقریباً یه خطِ سِیر رو طی می‌کنن.
‫(‹خطِ سِیر› در هندسه، خمی‌ست که خم‌ها یا رویه‌ها را با زاویه‌ای ثابت می‌قطعد. ‫در فیزیک، مسیری‌ست که جسم محرک در فضا چون تابعی از زمان می‌پیماید)
‫می‌دونین، ﻣ... ﻫﻤ-همون الگوی قبلیه. ‫می‌رم درگیر یه چی می‌شم که زیادی تنش‌زاست،
‫و به محض این که یه کم احساس می‌کنم آسیب‌پذیرم یا ‫سپر دفاعی‌م افتاده، به ﺧ-ﺧ-خودم بی-بی‌اعتماد می‌شم...
‫و اون عدم‌اطمینان رو به طرف مقابلم نسبت می‌دم، می‌رم عیبی ‫از اون آدم پیدا می‌کنم و اون عیبه رو بهانه‌ای می‌کنم که دکش کنم.
‫اِه، که این‌طور؟
‫بعدِ قرار دومتون چی؟ می‌رین همخونه می‌شین؟
‫نه، قرار دوم... می‌ریم مشاور زوجین.
‫الگوش همینه. همیشۀ خدا!
‫همیشۀ خدا. می‌گم خب باشه، مشکل از منه.
‫باید ببینم با خودم چند چندم. ‫باس برم پیش روان‌درمانگر یا همچی چیزی.
‫پَه خلاصه رفتم پیش روان‌درمانگر. ‫کل داستان زندگی‌مو بهش گفتم. هر چی بود ریختم بیرون.
‫یارو گفت «مشکلت مسئولیت‌پذیریه». ‫گفتم: اِه! خیلی به مغزت فشار اوردی، مرتیکۀ کس‌مشنگ.
‫بعدش دیگه باس این یارو رو دک می‌کردم.
‫مگه خرم پیش همچین روان‌درمانگر درِ پیتی‌ای برم؟ ‫آدم می‌گه: اِه، مشکلم قبول مسئولیته؟ خدایی؟!
‫اینو بری به ۱۰ نفر بگی، ۹ تاش درست در می‌آد. ‫آخه: درس خوندی که چی؟
‫یارو باس مثلاً جلوی این چرخه رو می‌گرفت، ‫ولی کاری کردم خودش جزوش شه.
‫نباس این‌جوری می‌شد. مثل اینه که بری میتینگ الکلی‌های گمنام ‫و بگی: «بالاخره چندتا هم‌پیالۀ درست‌حسابی پیدا شد!»
‫ها؟ چی؟ اشتباهه، اینا باس از این چرخه درِت آرَن، ‫نه که... ادامه‌دار‌ترش کنن.
‫خب، تکلیف چیه؟
‫آره. آره، برا ﺷ...
‫با خودم فکر می‌زنم چرا من این‌جوری‌ام که هستم.
‫آخه ﻣ-من کلاً...
‫آخه من در کل آدمِ... فاصله‌گیر و حالت‌ دفاعی گرفته‌ای‌ام.
‫دور و برم پر از... سد و دیواره.
‫فکر می‌زنم چرا همچینه؛ که یعنی چی باعثش شد.
‫فکر کنم اصلی‌ترین دلیلش... ‫مشکل شنوایی‌ایه که از همون بچگی‌هام داشته‌م.
‫وقتی سه سالم بود، توی تست شنوایی رد شدم.
‫دکتر بهم گفت: «باید سمعک بذاری.» ‫منم جواب دادم: نه.
‫اونم گفت: «آهان، باشه.»
‫همین‌جوری گذاشت خودم انتخاب کنم.
‫من فقط سه سالمه. ﭼ-ﭼ-چرا من دارم این تصمیمو می‌گیرم؟
‫یکی دیگه ﺑ-بیاد به جام بگیره.
‫می‌گن «تو آدم بالغی هستی. یه بار تصمیمتو گرفتی.» ‫چی؟!
‫الان دیگه هیچی نمی‌شنوم. ‫اصن نمی‌دونم مردم چی بلغور می‌کنن.
‫تا ۲۱سالگی‌م سمعک نمی‌ذاشتم.
‫ﺑﯿﺸﺘ... دو سوم زندگی‌م با حدس زدن گذشته. ‫اصن نمی‌دونستم ﻣ-مردم چی می‌گن.
‫مردم یه چی می‌گفتن و نِگام می‌کردن.
‫منم همچین بودم: ای بابا، کیر توش. ‫چیه؟ چه می‌دونم. آره؟ هر کلمه‌ای که این وضع رو تموم کنه.
‫یعنی لطفاً هر جور می‌شه منو از این موقعیت در آر. ‫چیزی جز عذاب نیست.
‫آخه درﺳ... درست نیس که آدم دم‌به‌دِیقه ‫از مردم بخواد حرفشونو تکرار کنن.
‫نمی‌شه همه‌ش بگی: «چی؟»
‫رو‑مُخه. توی هر رابطۀ دوستی مثلاً آزادی یه دونه ‹چی› بگی.
‫حدش همینه. بیشتر بگی، راهشونو می‌کشن. ‫می‌گن: «می‌ریم با اون پسره می‌گردیم که گوشش کار می‌کنه.»
‫اینو هم واسه این نمی‌گم که دلتون به رحم بیاد. ‫نمی‌خوام کسی دلش برام بسوزه.
‫چون می‌دونم اگه منم جای اون آدم‌ها بودم، همین کارو می‌کردم.
‫ادعا ندارم از بقیه بهترم. ‫می‌دونم چجوریه. خودمم جای همچین آدم‌هایی بوده‌م.
‫مامان‌بزرگم ۸۴ سالشه، هر روز داره ناشنواتر می‌شه.
‫تِر نمی‌شنوه. اینی که می‌گم مامان‌بزرگمه؛ یعنی دوسِش دارم.
‫ولی هر دفعه که یه چی بهش می‌گم، این‌جوریه: «ها؟»
‫اولین فکری که از سرم می‌گذره اینه: بمیر دیگه بابا.
‫یعنی این اولین فکرمه. ‫این‌جوری هم نیس که دلم بخواد مامان‌بزرگم چیزی‌ش شه.
‫ولی از اون وَر دلمم نمی‌خواد مجبور باشم حرفمو ده بار تکرار کنم.
‫همین الان بهت گفتم. می‌خواستی بشنوی.
‫یکی باید این وسط وا بده. چه بهتر اونی باشه که ‫معده‌ش فقط سیب‌زمینی‌شیرین هضم می‌کنه.
‫مامان‌بزرگ من ۸۳ سال خوش و خرم زندگی کرده. من نکرده‌م.
‫حرف کلی‌م اینه که می‌تونم با آزاردهنده‌هام هم‌احساس باشم.
‫ناتوانیِ عجیبیه.
‫چیز عجیبیه.
‫حتا در مورد امکاناتی که قراره زندگی‌ت رو آسون کنه، ‫رفتار مردم این‌جوریه: «ایش.»
‫رفتارشون ایشه. می‌گن: «ایش.»
‫مثلاً من فیلمْ با زیرنویس مخصوص کم‌شنوایان نگاه می‌کنم. ‫کلاً این‌جوری می‌بینم.
‫همیشه با زیرنویس نگاه می‌کرده‌م. ‫قبلاًها به هیشکی در موردش نمی‌گفتم. حرفشو پیش نمی‌اوردم.
‫چون نمی‌خواستم متفاوت باشم. نمی‌خواستم متفاوت دیده شم.
‫نمی‌خواستم توجه بقیه به این حقیقت که آدم متفاوتی‌ام، جلب شه.
‫اولین باری که حرفشو پیش اوردم، توی دانشگاه بود. ‫هم‌اتاقی‌م گفت: «می‌خوای با هم فیلم ببینیم؟»
‫منم گفتم: آره. مشکلی نداره با زیرنویس ببینیم؟ ‫گوشم زیاد خوب نمی‌شنوه.
‫خیال می‌کردم خب این رفیقمه. وضعیتمو درک می‌کنه.
‫ولی برگشت گفت:
‫[ای خدااااه‌ه‌ه!!!!]
‫[بی‌خیال داداش!]
‫[ضدحاله!]
‫[حسِ فیلم رو می‌گیره...]
‫[نمی‌شه همون صدا رو زیادتر کنیم؟]
‫[فرقی نداره.]
‫ولی مسئله اینه: خیلی هم فرق داره. ‫اگه فرقی نداشت، همون اول می‌گفتم صدا رو بیشتر کن.
‫گذشته از این، بعید می‌دونم اصن قانوناً ‫مجاز باشی که مخالفت کنی و بگی نه.
‫زیرنویس برا این موقع‌هاست، خوارکسده. ‫بزن فعالش کن.
‫واسه من گذاشتنش. ‫فکر کردی این گزینه برا چیه؟ که کیرت کنن؟
‫فکر کردی برا جماعتِ بدنساز گذاشته‌ن؟
‫برا منه که همچین چیزی ساخته‌ن.
‫فعالش ﮐ... پشت کارتۆنِ دستگاه یه عکس هست. عکسِ گوشه.
‫نوشته با امکانِ «زیرنویس برای کم‌شنوایان». ‫این گوش لامسّبِ منه. زیرنویسو فعال کن، مرتیکۀ روانی.
‫در مورد ناتوانی‌های دیگه همچین چیزی اصن قابل‌قبول نیس.
‫اگه رفیقت رو صندلی چرخ‌دار باشه و ‫بهت بگه: «می‌گما، می‌شه از مسیر شیب‌دار بریم؟»
‫یعنی برمی‌گردی می‌گی: «ای خداااه‌ه! بی‌خیال بابا!
‫مسیر شیب‌دار؟ باید تا اون سرِ ساختمون بکوبیم بریم داداش.
‫درِ عادیِ ساختمون همین‌جا جلو رومونه.
‫سه پله بیشتر نیست. نمی‌تونی تا بالا بخزی؟ ‫مگه دست‌هات از پاهات قوی‌تر نیست؟
‫نمی‌شه بلندت کنیم و پرتت کنیم بالا؟ مشکلی نداره؟
‫بازم تا اون‌جا می‌رسی. فرقی نداره!»
‫خیلی هم فرق داره.
‫زیرنویس رو فعال کن، داداش. ‫دلم می‌خواد ببینم کِی ‹موسیقی آکوستیک› پخش می‌شه.
‫باس بدونم. این‌جوریه که آدم می‌فهمه داستانِ فیلم چی‌به‌چیه.
‫توی پرانتز می‌بینی نوشته: «موسیقی سبکِ تِکنۆی شتابنده.» ‫بعد می‌گی: «آهااان!
‫حله. حالا برام روشن شد داستان این فیلمِ دیوید لینچ از چه قراره.
‫(کارگردان فراواقع‌گرای آمریکایی که عمدۀ آثارش ساختارِ رؤیاگون و پیچیده‌ای دارند)
‫قبلش...
‫قبلش اصن تو باغ نبودم.»
‫- ولی از ظاهرت بر نمی‌آد که می‌خوای بری زیر دوش. ‫- خیلی لطف داری.
‫لخت شو.
‫ﺧﯿﻠ... خیلی فکر می‌زنم.‌
‫می‌خوای تو هم همرام بیای؟
‫همه‌ش فکر می‌زنم. فکر می‌زنم.
‫فکر می‌زنم... شب و روز.
‫فکر و فکر.
‫این‌جوری راحتم، چون نشده ﮐ... ‫همیشه خودمو درست می‌شنوم.
‫ﺧﯿﻠ... خیلی فکر می‌زنم.
‫یعنی نشده فکری به سرم بزنه و بگم: «چی؟ یه بار دیگه بگو.»
‫همه‌ش فکر می‌زنم. فکر می‌زنم.
‫توی سَرَمه.
‫یعنی می‌دونم فکرم چیه.
‫فکر می‌زنم... شب و روز.
‫فکر و فکر.
‫آرامش می‌ده به آدم. ولی سختی هم داره.
‫چون بعد یه مدت، افکار آدم عجیب‌غریب می‌شه. ‫بالاخونه‌ت خرتوخر می‌ﺷ... اصن عاد...
‫فکرهای عجیبی... فکرهای مریضی به سرت می‌زنه.
‫فکرهای مرﯾ... تازه مسئله اینه که آدم تا وقتی افکارشو ‫بلندبلند توی جمع نگه، نمی‌فهمه افکار مریضی داره...
‫و وقتی هم بگی، بعدش اون نگاه وحشت‌زده ‫روی چهرۀ آدم‌ها می‌شینه. این‌جوری.
‫نمی‌دونی افکار مریضی داری، تا این که مثلاً می‌گی: ‫«می‌گما، اگه اشکالی نداره حیوون‌ها رو بخوریم، په چرا نمی‌ریم بکنیمشون؟»
‫بقیه هم می‌گن: «چی؟» ‫اون‌وقت می‌گی: «وای،
‫جوابی ندارم.
‫داﺷ... داشتم خودمو در نظر می‌گرفتم...
‫و گفتم اگه...
‫اگه به من بود، ترجیح می‌دادم گاییده شم تا خورده.»
‫یعنی به نظرم اگه مثلاً می‌رفتیم به یه حیوون می‌گفتیم: ‫«ببخشید، ما می‌خواییم بکشیمت و بعدشم بخوریمت.»
‫حیوونه می‌گفت:
‫«نمی‌شه همون... همون فقط بکنی‌م؟»
‫من خیلی دربارۀ خودکشی فکر می‌کنم.
‫نه که...
‫نمی‌خوام خودمو بکشم. فقط پیش خودم گفتم: ‫اگه می‌خواستم بکشم، چجوری خنده‌دارتر در می‌اومد؟
‫یعنی چجوری خنده‌دارتر در می‌اومد؟
‫دوس ندارم مرگم حوصله‌سر‌بر باشه. ‫می‌خوام بدونم چه پایانی برا این زندگی خنده‌داره.
‫به نظرم خنده‌دار می‌شه اگه آدم بره پارک آبی، بالای یه چیزِ...
‫یه سرسرۀ آبیِ پرارتفاع و دقیقاً اون لحظه‌ای که ‫می‌خواد سُر بخوره زیر، بزنه...
‫تیر بکاره تو کله‌ش و کاری کنه جسدش کل مسیرِ...
‫ سرسره رو طی کنه؛ همۀ تونل‌ها و پیچ‌های سرسره رو.
‫ووژژژ ژژوف‌ف فوژژژ ژوف‌ف
‫غون‌ن‌ن روغ‌غ‌غ غوژژژ
‫تا این که جسده شَلَپّی می‌خوره ته استخر.
‫بچه‌مچه‌ها همه جیغ می‌زنن. ‫پدر و مادرها بدو بدو می‌آن سمت استخر.
‫می‌دونین دیگه! خنده‌دار!
‫و به نظرم حتا اگه شما خودتون اون‌جا توی پارک آبی بودین، ‫بازم فکر می‌کردین خنده‌داره؛
‫حتا اگه بچۀ شما توی استخر بود.
‫بعدِ این که بچه‌تون رو از استخر می‌اوردین بیرون، ‫سوار ماشین می‌کردین و راه می‌افتادین سمت خونه، برمی‌گشتین می‌گفتین:
‫«شوخی خوبی اجرا کرد.»
‫یعنی می‌فهمیدین که اون سطحِ تعهدِ یارو، ‫به خودیِ خود تحسین‌برانگیزه.
‫پیش خودتون می‌گفتین: «عجب چیزی! ‫یارو با خودش اسلحه اورده پارک آبی؟
‫۲۰ دِیقه همین‌جوری توی صف تا بالا منتظر مونده؟
‫عینک غواصی هم زده؟ چه کِرمی داشته عینک زده؟
‫چه فرقی داره آب تو چِشِت بره یا نه، اونم وقتی که...
‫مغزت منفجر شده باشه؟
‫دلم برا این یارو تنگه می‌شه.» ‫دلتون برام تنگ می‌شه.
‫با دقت توی جزئیاتِ قضیه، این‌قدر بهم وابسته می‌شین.
‫افکار مریض. تازه این فکریه که همین‌جوری از سرم گذشته.
‫نمی‌خوام چیزی که مردم روش حساسن رو کم‌اهمیت ﺟﻠ...
‫می‌دونین، آخه خودکشی موضوع جدی و بحث‌برانگیزه. ‫بعضی مسائل هست که مردم فکر می‌کنن اصن خنده‌دار نیست.
‫می‌دونم چی می‌گن. من آدم جامعه‌ستیزی نیستم.
‫از اینا نیستم که می‌گن: «همه چیز خنده‌داره! کون لقتون!»
‫نه، بیشتر این‌جوریه که... ‫به کارم فکر می‌کنم. نمی‌خوام کسی طوری‌ش شه.
‫ولی خودکشی موضوع بدقلقیه.
‫موضوع حساسیه، چون احساسات مردم از ‫شوخی دربارۀ خودکشی جریحه‌دار می‌شه،
‫ولی هیچ‌وقت آدم‌های مستعدِ خودکشی جزو این اشخاص نیستن، ‫همیشه فک‌وفامیل‌های خودکشی‌کرده‌هان که ناراحت می‌شن.
‫آخه آدم‌های تو-فکرِ-خودکشی...
‫عاشق جۆک‌های دربارۀ خودکشی‌ان.
‫آره. می‌دونین واسه چی؟ چون...
‫فازشون اینه.
‫چو... چون هر کسی یه فازی داره.
‫مثلاً اگه متأهل باشی، احتمالاً از جۆک‌های دربارۀ زناشویی خوشت می‌آد.
‫چون وقتی می‌شنوی می‌گی: «وااای، عزیزم! ‫انگار ما رو می‌گه!» یا همچی چیزی.
‫واسه آدم‌های تو-فکر-خودکشی هم همین قضیه‌ست.
‫می‌گن: «نمی‌رم جایی داد بزنم، ولی انگار خودِ منو می‌گه!»
‫بعداً توی یه یادداشتِ خدافظی می‌فهمی این شوخیه چقدر خوب بوده، ‫و حسرت می‌خوری که چرا قبلش بیشتر نخندیدی؛ چون ردخور نداره.
‫پالایندۀ روانه.
‫(یا ‹روان‌پالا›. تطهیر و تزکیۀ احساسات به واسطۀ تجربۀ آن از دریچۀ دیگری‌ست. ‫در روانکاوی، نبش احساسات سرکوفته به سطحِ خودآگاه و در نتیجه تنش‌کاهی‌ست)
‫یعنی اگه درگیرِ این‌جور افکار درونی و شخصی و دردناک و تیره و تاریک باشین، ‫همین که ببینین راحت از یه تریبون عمومی در مورد اون افکار بحث می‌شه،
‫اﯾ... این پالایندۀ روانه. ‫با کسی غیر از خودتون همذات‌پنداری می‌کنین.
‫این احساس مثبت و مفیدیه. نمی‌آم همچین احساسی رو ‫فقط برا این که نکنه فلانی ناراحت شه، از بقیه دریغ کنم.
‫ولی درک می‌کنم که چرا مردم بهشون بر می‌خوره. ‫یه بار یه بابایی اومد بهم گفت: «این چیزا خنده‌دار نیست!
‫هیچ‌وقت نباید دربارۀ این چیزا شوخی کنی. ‫برادرزادۀ من با خودکشی مُرد. به نظرت این خنده‌داره؟»
‫گفتم: چی؟
‫گفتم: چی؟ نه!
‫نه!
‫نه. من اصن حرفم چیزی دیگه‌ست. ‫اینی که گفتی خنده‌دار نیست.
‫خیلی هم غم‌انگیزه.
‫همین شنیدنِ خالی‌ش منو غمگین می‌کنه، آخه چون...
‫اگه برادرزاده‌ت...
‫زنده بود، عاشق این جۆکه می‌شد.
‫په یعنی بازار هدفم داره آب می‌ره. گریه داره.
‫تازه، اگه پسره این جۆکه رو می‌شنید، ‫کم‌تر احساس تنهایی می‌کرد.
‫منظور منم کلاً همینه. اگه چیزی رو دوس نداری، ‫ازش بگذر و بذار به گوش اون کس‌هایی که باید، برسه.
‫این شوخیه برا هر کسی نیست. ‫خیلی‌ها ازش متنفر می‌شن. همین الان خیلی‌ها می‌گن:
‫«دادا، حالم از این جۆکه به هم خورد. ‫زیادی طولانیه و می‌خوام هر جور شده تموم شه.»
‫جوابشم: «خب، شما هم حالا درک می‌کنین که ‫آدم‌های تو-فکر-خودکشی چه احساسی نسبت به زندگی دارن.»
‫از اونا می‌خواییم که تا آخرش پابه‌پا بیان؛ ‫به نظرم شما هم بتونین.
‫این جۆکه از همون اول در مورد همدلی و درک متقابل بود.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫همین الان می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫منم تو فکرش بودم.
‫چطوری؟
‫خوبم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫روزت... روزت چطور گذشت؟
‫خوب بود. اتفاقاً روز خیلی خوب بود.
‫جدی؟ تعریف کن.
‫آم... خب، از خواب بیدار شدم و بعد...
‫راستش... راستش رفتم دوییدم.
‫دو ساعت شد کلاً. امروز هم یوگا رفتم، هم پیلاتِس کار کردم.
‫(پیلاتِس: نوعی ورزش برای بهبود کارکرد اندام‌ها و هماهنگی بیشتر بدن)
‫- هر دو تا؟ ‫- آره.
‫- امروز می‌ﺧ... می‌خواستی شیش‌تیکه‌ش کنی‌ها! ‫- رسماً ترکوندم امروز.
‫اصن برام... یعنی، فردا بدجوری خوشگل می‌شم.
‫آره. حقته فردا...
‫- چس‌فیل بخوری و... ‫- آره.
‫- هر چی دیگه. ‫- دقیقاً. فردا...
‫اِسکوآر-لیمویی درست می‌کنم.
‫- باشه. بلدی از این شیرینی‌ها؟ ‫- آره، بهت نگفته بودم. بلدم اسکوآر-لیمویی درست کنم.
‫- توی این فازهایی؟ ‫- آهان.
‫- یعنی... گذاشتی که یهو رو کنی. ‫- آره.
‫سیب‌زمینی‌شیرین هم بلدم درست کنم. همین.
‫- خب. ‫- آره. تا همین حد بلدم.
‫من ﯾ-یکی از این دو تا رو بلدم ولی بهت نمی‌گم کدوم.
‫حتماً بلدی سیب‌زمینی‌شیرین درست کنی، ‫ولی مطمئنم نمی‌دونی باید سوراخ‌سوراخش کنی.
‫- با چنگال؟ ‫- آره.
‫- با چنگال که می‌زنی توش؟ می‌دوﻧ... ‫- واجبه. باید بزنی.
‫- بلدم یه کم. ‫- نمی‌دونم تو سیب‌زمینی رو ورق‌پیچ می‌کنی یا نه،
‫آخه بعضی‌ها می‌کنن، بعضی‌ها نمی‌کنن.
‫- خودت کدومشونی؟ ‫- باﯾ... باید ورق‌پیچ کنی. ورق‌پیچ و سوراخ‌سوراخ.
‫- باس ورق‌پیچ و سوراخ‌سوراخ کنی. ‫- آره، چون باید بخارش بیاد بیرون، ولی نه زیاد.
‫- نمی‌دونم تو بخارشو می‌ذاری باشه یا نه. ‫- رو اسکوآر-لیمویی هم می‌شه همچین حرکتی زد یا فقط برا سیب‌زمینیه؟
‫نه. حساب اسکوآر-لیمویی کلاً جداست. ‫دستور پخت اونو نمی‌تونم بهت بگم.
‫- رازه؟ ‫- اوهوم.
‫حله. چقدر باس صبر کنم تا بهم بگی‌ش؟
‫- چی؟ دستور اسکوآر-لیموییه رو؟ ‫- آره.
‫- نمی‌دونم. آخه خدابیامرز مامان‌بزرگِ مامانم یادم داده. ‫- هَی وای!
‫په احتمالاً هیچ‌وقت بهت نمی‌گم.
‫- اصن نمی‌دونستم دارم به میراث خانوادگی‌تون دست‌درازی می‌کنم. ‫- نه، طوری نیست. خدابیامرز عمر باعزتی داشت.
‫یادگار خانوادگی‌تونه. داشتم ازت بلندش می‌کردم.
‫آره.
‫- خودت چی کارا می‌کنی؟ ‫- آم...
‫چیزه... می‌خوام...
‫می‌خوام برم زیر دوش.
‫بعدشم بزنم بیرون.
‫حموم‌نرفته گوشی رو جواب دادم.
‫- ولی از ظاهرت بر نمی‌آد که می‌خوای بری زیر دوش. ‫- خیلی لطف داری.
‫لخت شو.
‫می‌خوای تو هم همرام بیای؟
‫- نه. ‫- فکر کنم حاضر باشم این ﮔ-گوشیه رو فدا کنم.
‫- آخرین بار کی رفتی حموم؟ ‫- آم...
‫می‌خوام دقیق بهت بگم چند ساعت. فکر کنم ۱۸ ساعت پیش.
‫آهان ۱۸ ساعت. فکر کردم می‌خوای بگی ۲ ساعت پیش. ‫گفتم نکنه از اون‌هایی که هر دَقه...
‫راستی، دفعه بعدی که همدیگه رو دیدیم می‌آی بهم بگی...
‫یعنی مثلاً اگه از فرودگاه یه راست بیام پیشت، ‫می‌آی بهم می‌گی که باس برم حموم؟!
‫- می‌آم پیشت و می‌گم... ‫- همیشه چیز عجیبی بوده برام.
‫نمی‌شه... نمی‌شه کلاً همچین نکنیم؟
‫یعنی، می‌دونم سوار هواپیما بوده‌م ولی...
‫می‌ذارم خودت برآورد کنی؛ که بری حموم یا نه.
‫ولی اگه باز همو ببینیم مجبورم می‌کنی برم حموم یا نه؟
‫بری که بهتره، آره.
‫ولی اگه خیلی وقت ندیده باشمت و تازه پروازم نشسته باشه، ‫می‌آی بهم بگی باس برم حموم؟
‫- این برام خط قرمزه. ‫- جات بگم؟
‫- آهان. یعنی مجبورت می‌کنم یا نه؟ ‫- آره.
‫- نه. بهت ﺍﻋﺘ... ‫- یعنی همون لحظه که رسیدم.
‫به قضاوتت توی این چیز... مسئله اعتماد دارم.
‫باشه، حله. قبل پرواز می‌رم حموم.
‫تصمیمش با خودته. ﻧﻤ-نمی‌آم بهت بگم این کارو بکن‌نکن.
‫- نه که کلاً بی‌خیال ﺑ... ‫- دقیقاً، بهم امر و نهی نکن. بسه!
‫آره، به اون‌جا هم... نوبت اونم می‌رسه.
‫نه.
‫نوبت اونم می‌رسه.
‫خوشم می‌آد صورتتو نگاه کنم.
‫اوق.
‫خفه شو.
‫قبول نداری؟ خودتم می‌تونی صورتتو ببینی، ‫توی اون مربعِ کوچولو که زیر صفحه‌ست.
‫نه، شبیه انگشت شست شده‌م.
‫- واسه اینه که شستت جلو دوربینه. ‫- نیست، خودم...
‫تو هم شبیه... مث ‹یه لوبیایی›.
‫کلاً خیلی گرد و صیقلی‌ای.
‫- ‹یهودیا› صیقلی‌ان؟ ‫- نه! مث ‹لوبیایی›.
‫منظورم اصن این نبود که شبیه ‹یهودیایی›. ‫همیشه ربطش می‌دی به یهودی بودن. نه.
‫- خودت گفتی شبیه یهودیام و یهودیا صاف و صوفن. ‫- نه، منظورم...
‫نه، صاف و گردی. مث این شیرینی‌های تابه‌پز.
‫- زولیبا؟ ‫- نه، لوبیا.
‫لوبیا. آخه چاله‌چوله نداری. ای خدا... ولش کن. بی‌خیال.
‫- به خاطر تفاوت زبون‌هاست؟ ‫- نه!
‫- جزو تفاوت‌های زبونی و فرهنگیه؟ ‫- لوبیا. مگه شما آمریکایی‌ها لوبیا نمی‌گین؟!
‫- لوبیا لوبیاست. یهودیا هم جماعت یهودی. ‫- لوبیا...
‫باشه، ببخشید.
‫نه بابا!
‫خوب شد منظورمونو مشخص کردیم، چون شاید بعداً به مشکل...
‫- مث زولبیای یهودیایی. ‫- آها. الان چی شد؟ منظورت ختنه‌ست یا هۆلۆکاست؟
‫بسه دیگه.
‫- خیلی خری. ‫- کدوم یکی رو می‌گی؟
‫- خفه شو. ‫- باید دقیق مشخص کنی.
‫خفه شو.
‫آخه... چون کلاً گیج شده‌م. توی انگلیس این‌جوری می‌گین؟
‫راستی امروز ابروهامو هم برداشتم.
‫آها، باشه. په شد یوگا، پلاتس و آرایشگاه.
‫آره. رفتم توی آرایشگاهه اون ورِ خیابون. گفتم برم...
‫دیدی وقتی مثلاً کسی برا... برات کاری می‌کنه، ‫بعدش حس خوبی بهت دست می‌ده و قند تو دلت آب می‌شه؟
‫این زنه هم اومد خیلی بادقت چیز کرد... ابروهامو برداشت.
‫اوهوم.
‫داشت نشونمم می‌داد که چجوری سایه بندازم و اینا. ‫منم خیلی برام چیزه... تجربۀ قشنگی بود.
‫- ورمی‌چیند یا بند می‌نداخت؟ ‫- داشت ورمی‌چیند.
‫- با موچین ورمی‌چیند؟ ‫- اوهوم.
‫نمی‌دونم. خیلی دیده‌م زن‌ها توی این سالن‌ها می‌رن و می‌آن، ‫ولی اصن نمی‌دونم دقیقاً اون‌جا چی‌چی می‌شه.
‫نه، نه. با زنه خیلی بهمون خوش گذشت. بهم می‌گفت: ‫«واسه این و اینه که ابروهات کج و واجن.»
‫منم گفتم: «آره، خُ...» ‫اونم گفت: «ابرو-هرزه‌ن. طوری نیس، یه کاری‌شون می‌کنیم.»
‫آره، ولی اون بند انداختنه پدر آدمو...
‫آره. بعضی وقت‌ها بند می‌ندازم، ‫منتها همه‌ش عطسه و گریه می‌کنم.
‫- اونم زیاد! واقعاً خشنه. آره، دیوونه‌واره. ‫- آره. با عقل جور در نمی‌آد، ولی بازم مردم می‌کنن.
‫- چطور ابروها رو برمی‌د... ‫- دیوونه‌واره. من همیشه می‌ترسم نکنه کل ابرومو بکَنن.
‫چون از این چیز... نخ‌ها دستشونه و ‫یهو وحشی این‌جوری می‌کنن: وهع!
‫این آدم‌ها بامهارت‌ترین آدم‌های روی زمینن؟
‫- آره. ‫- یعنی می‌آن و توی یه چشم به هم زدن...
‫وای داشت یادم می‌رفت. اینو باید بشنوی. ‫یه بار رفتم از این سالن ماساژهای کُره‌ای،
‫- بعد اون‌جا زنه این‌قدر منو محکم سابید که خونریزی کردم. ‫- از چشم‌ها... یعنی ابروهات؟
‫- نه. معلومه که نه. ‫- زنه سابیدت؟
‫- خیلی محکم تنمو سابید. ‫- از کجات خون می‌اومد؟
‫چند وقت پیش تبخال تناسلی زدم.
‫کی به تخمشه؟
‫این از اون بحث‌ها نیست که مردم خیلی راحت درباره‌ش حرف بزنن.
‫من ولی حرفشو پیش می‌آرم، چون آﺧ... می‌دوﻧ... ‫هر دفعه که حرفشو پیش می‌آرم، ملت هِی می‌خوان سؤال‌پیچم کنن.
‫می‌گن: «تِبخال زِدی؟»
‫می‌گم: آره.
‫«می‌دِنی چیجوری زِدی؟»
‫آره، ممنون که پرسیدی.
‫«چیطو شد زِدی؟»
‫چه می‌دونم. دنبال چی‌ای؟ حالتِ سکسم؟
‫می‌پرسی چجوری زده‌م؟! ‫هنوز اون‌قد بدبخت نشده‌م! اینم جوابت!
‫من ۳۲ سالمه، فهمیدی؟ به ۳۰سالگی که رسیدی، ‫یا باید متأهل باشی یا تب‌خال‌زده.
‫خودت برو انتخاب کن. ‫به یه چی پای‌بند باش؛ یا به یه آدم، یا به نوعی زندگی.
‫اصن تو کی‌کی هستی؟ ‫سه دهه این‌جا بودی، هنوز هیچ پُخی نشدی؟
‫یه خاکی به سرت بریز.
‫یا ازدواج، یا تب‌خال. انتخاب کن.
‫انتخاب کن!
‫خیلی از رفیق‌هام ازدواج کردن.
‫من ولی تبخال زدم.
‫لااقل مال من تا آخر عمر دووم داره.
‫مردم ولی اعصابشون تخمی می‌شه. ‫اعصابشون سر این قضیه تخمی می‌شه.
‫اعصابشون تخمی می‌شه. می‌فهمن مبتلان و ‫کله‌شون کیری می‌شه و نباس این‌جور شه.
‫اون‌قدرا هم چیز مهمی نیست.
‫انگار یه جور حسِ شرم همراهشه.
‫جامعه می‌آد شرم‌زده و تحقیرت می‌کنه، ‫اونم واسه چیزی که روی بدنته.
‫که این خودش... این همون تحقیرِ بدنیه.
‫این نمونۀ بارز تحقیر بدنیه. ‫چیزی روی بدنمه، اون‌وقت به خاطرش داری تحقیرم می‌کنی؟
‫تعریف تحقیر بدنی دقیقاً همینه.
‫ولی هیشکی این‌جا نمی‌آد حق‌خواهی کنه. ﻫﯿﺸﮑ... ‫په اون کارزار تبلیغاتیِ شامپو صابونِ داوِتون حالا کجاست؟
‫خبری از اون پست‌های شجاعانۀ اینستاگرامی نیست؟! ‫همچین پستی شجاعانه‌ست.
‫همچین پست اینستاگرامی‌ای شجاعت می‌خواد: ‫«باز عود کرد! این وضعی بیدار شدم.»
‫این آخرتِ شجاعته.
‫این خیلی شجاعانه‌تر از اون عکس بی‌آرایشیه که می‌ذاری.
‫نمی‌دونم چجوری حساب می‌کنین کی شجاع‌تره،
‫ولی شکی ندارم اون پُسته این‌جا برنده‌ست.
‫اون‌قدرا هم چیز مهمی نیست.
‫می‌دونین، آخه... ‫اینو به مرور فهمیده‌م. اونقدرا هم که بزرگش می‌کنن، نیست.
‫به نظر من اگه زدی، ‫نباید بذاری اعصابت سرش تخمی شه.
‫یعنی نذار رو شناختت از خودت تأثیر بذاره.
‫مشکلی نداره.
‫ولی اگه هنوز نزدی،
‫خب بزن!
‫برو بزن!
‫بعدش تمومه. ختم کلوم! ‫دیگه کاری نداری.
‫می‌دونین منظورم چیه، ﯾﻌﻨ... ‫این‌جوری می‌شه گفت بهتره. منم قبلاًها نزده بودم،
‫ولی حالا زده‌م و الان دﯾﮕ... ‫یادمه اون قبلاًها همه‌ش می‌ترسیدم... نکنه بزنم،
‫ولی حالا... نمی‌ترسم.
‫این چیزِ خیلی خوبیه. ‫انگار باری از رو دوشِت برداشته‌ن.
‫یعنی دیگه لازم نیست... هِی بترسی.
‫تازه، اگه همه‌مون زده باشیم، ‫په انگار یعنی هیچکدوممون نزدیم.
‫که این خودش... عملاً درمان حساب می‌شه.
‫کاری می‌کنیم جای وضع عادی بشینه... و تموم.
‫خیلی ازم سؤال می‌پرسن. خیلی ﺳُ... ملت هِی...
‫دختره که دوستمه برگشت گفت: ‫«حالا دیگه برات سخته بری سر قرار؟»
‫‹حالا› سخته برم سر قرار؟ ‫چرا می‌گی ‹حالا›؟
‫یعنی چی باعث شد فکر کنی قبلاً برام آسون بوده؟ ‫فکر کردی قبلِ تبخال هیچ مشکلی نداشته‌م؟
‫می‌دوﻧ... شخصیتم نسبت به تبخال خیلی مشکلِ مهم‌تریه.
‫توی فهرست این لامسّب‌هایی که سد راهمن، ‫تبخال رو می‌تونی بگی مثلاً ردۀ هیجدهم وایساده.
‫چی فکر کردین؟ که معذب‌کننده‌ست؟ ‫می‌گین وای چه مکالمۀ سختیه براش؟
‫ببینین، اگه من با یکی برم سر قرار و ‫طرف فکر کنه همچین چیزیه که آزاردهنده‌ست –هه‌هه‌هه–،
‫فقط وایسین اون‌جا برسیم که خودشناسی‌ش رو ‫براش واپردازش کنم تا خیال برم داره برترم!
‫(‹واپردازش› که به ‹واسازی› نیز برش گردانده‌اند، در معنای فلسفی‌اش، عملِ ‫تحلیل و واکاوِشی‌ست که در آن تحلیل‌گر می‌نَماید: متن –نه فقط متنی زبانی، ‫بلکه هر آن‌چه که بررسیدنی‌ست– هیچ معنای ثابت و یکسانی در خود ندارد، ‫و همۀ معانی و برداشت‌ها در هر برخورد و خوانشند که ایجاد و بازایجاد می‌شوند)
‫این خیلی بیشتر آزاردهنده‌ست.
‫وایسین فقط دیدگاه‌های بگایی‌‌م رو دربارۀ مسائل بهش بگم.
‫یعنی هر دختری که باشه ترجیح می‌ده از دوست‌پسرش بشنوه: ‫«من تبخال تناسلی زده‌م» تا مثلاً...
‫«می‌گما، حادثۀ ۱۱ سپتامبر همون جنبشِ ‫تصرفِ وال‌اِستِریته که خورد توی خال.»
‫‫(در سال ۲۰۰۱، پس از حملات ۱۱ سپتامبر، بازارهای بورس آمریکا ‫–تسامحاً وال‌استریت– تا مدتی تعطیل و دچار بحرانی تاریخی شدند. ‫از آن‌سو، در سال ۲۰۱۱، تجمع بلندمدتِ معترضان به نظام سرمایه‌داری ‫و بی‌عدالتیِ اقتصادی در نزدیکی خیابان وال‌استریت بی‌نتیجه و ثمر ماند)
‫این خیلی بیشتر آزاردهنده‌ست تا اون بیماری آمیزشی‌ای که ‫راحت قابل‌درمانه و توی بدن تقریباً همه‌مون پیدا می‌شه.
‫«سر قرار رفتن سخته؟»
‫چه می‌دونم.
‫آره بابا.
‫بستگی داره چجور آدمی باشی.
‫من از قرار اول خوشم نمی‌آد. قرار اول چیزه...
‫خوشم نمی‌آد.
‫یعنی خوشم نمی‌آد با غریبه‌ها بگردم.
‫دو ساعت جلوی یه غریبه می‌شینی. ‫مشروب هم که نمی‌خورم. په اون‌جا چی کار می‌کنم؟
‫شام می‌خورم؟ می‌رم شام می‌خورم. ‫قرار اول اینه. شام می‌خورم!
‫برا قرار اول فشار زیادیه رو آدم. آخه شام؟
‫فقط خودتونین و منۆی غذا و این شخص.
‫خدا به خیر کنه.
‫همین‌جوری گوشۀ خودتون نشستین. ‫باید یه کم دربارۀ منۆ حرف بزنین.
‫دختره می‌گه: «وای، یعنی چی سفارش بدم؟!» ‫آخه: هیچ فرقی برام نداره. عاشقت که نیستم.
‫مرغ مثلاً.
‫«وای، نگاه! هویج سس‌مال دارن!»
‫خب بگیریم!
‫«کلم بروکسلِ کبابی دارن!» ‫باشه، ایول.
‫کلم بروکسل کبابی سفارش می‌دیم.
‫یادتونه وقتی بچه بودیم، ‫کلم بروسکل اَخ و پَخ بود، ولی الان همه‌مون عاشقشیم؟
‫ما همه مشتی خودفروخته‌ایم.
‫نمی‌خوام با کسی که دوسِش ندارم سر قرار برم؛
‫می‌خوام با کسی که دوسِش دارم برم.
‫هدف اینه.
‫آدم می‌خواد با کسی که دوسِش داره سر قرار بره.
‫کی‌ها رو دوس دارم؟
‫می‌دونم تعدادشون زیاد نیست.
‫فکر کنم این‌جاست که اون بحث‌های فرۆیْدی پیش می‌آد؛ ‫چون مشخصه، مامانِ آدم بهترین گزینه‌ست.
‫(اشاره به نظریۀ ‹عقدۀ اۆدیپ› از زیگْمۆنْد فِرۆیْد، بنیانگذار راهچار ‹روانکاوی›)
‫یعنی از نظر عاطفی... ‫می‌دونم عجیب‌غریب و چندشه. همچین کاری نمی‌کنیم.
‫ولی اگه می‌کردیم، معرکه نمی‌شد؟
‫مثلاً دنیایی رو تصور کنین که همچین داستانی توش بود. ‫اون‌جا دنیای بهتریه.
‫اون‌جا دنیای ﺑﻬﺘ... یعنی همون روز اول از شکم مامانت ‫می‌اومدی بیرون می‌گفتی: «نیمۀ گم‌شده‌م!» این‌جوری بهتره.
‫لازم نیست با غریبه‌ها کس‌چرخ بزنم، ‫سرور و سالارِ اۆکسی‌تۆسین‌ها همین‌جا بغل‌دستمه.
‫(هۆرمۆنی که در فرهنگ عامه به ‹هۆرمۆنِ عشق› معروف است)
‫فکر کنم واسه همینه که مامان‌ها توی عروسی، ‫ردیف جلوی کلیسا می‌شینن.
‫می‌گی: «تو باس عروس می‌شدی مامان، ولی چیش... ‫مجبور شدم برم یکی رو پیدا کنم که اصن نمی‌شناختمش.
‫مجبور شدم یه غریبه رو همدم همیشگی‌م کنم.»
‫ولی آخه از نظر عاطفی کیه که بیشتر از مامانم دوسِش داشته باشم؟
‫هیشکی.
‫مامانم کی رو بیشتر از من دوس داره؟
‫هیشکی.
‫دَ‑هه‌هه-قیقاً بیخ گوشِته.
‫ﯾﻌﻨ... مشخصه هر دو تامون بی‌اندازه همدیگه رو دوس داریم. ‫خودتون دو دو تا چهار تا کنین. نمی‌شه حساب کرد؟
‫هیچ جایْگشتی نیست که این سگ‌مسّب‌ها با هم بشینن؟
‫(مفهومی‌ست در ریاضیات که به انواع شیوه‌های چینش اعضای مجموعه می‌پردازد)
‫آدم عاصی می‌شه. ‫مامانم متأهل هم نیست، نه که تأثیری داشته باشه، ولی آخه...
‫ﯾ-یعنی مامانم مجرده. ‫نمی‌خوام بگم: اِه، دستم بازه.
‫منظورم اینه که اون، یعنی مامانم، مجرده. ‫یعنی تک و تنهاست.
‫نمی‌خوام مامانم تنها باشه.
‫می‌خوام ماﻣ... می‌خوام با کسی باشه که خودش خاطرخواشه.
‫منظورم این نیست که مامانم خاطرخوامه.
‫ولی اگه نسبتی نداشتیم، –هه‌هه– خوب خاطرخوام می‌شد. یعنی...
‫توی دنیایی متفاوت، از آدمی مث من خوشش می‌اومد.
‫می‌دونم فکر کردن بهش عجیبه، ‫ولی راستش فقط چون خودش بهم گفته به این چیزا فکر می‌کنم.
‫پس... نوک پیکانتون رو سمت من نگیرین.
‫برگشت گفت: «چقده ما به همدیگه می‌اومدیم.» ‫آخه: تکلیف من الان با این حرف چیه؟
‫آره، کاشکی می‌شد. از خدام بود. ‫از خدام بود که بذارم منو داشته باشی.
‫این خیلی خوشحالم می‌کرد؛
‫که تو با مردی باشی که دوسِت داره؛
‫کسی که خیلی ازت سرتره.
‫خوب می‌شد این‌جوری؛ و من واقعاً از مامانم سرترم، ‫اینو با غرور و خودپسندی نمی‌گم. خیال نمی‌کنم از همه خوش‌قیافه‌ترم.
‫فقط اینو می‌دونم که به خوابیدن با زنِ ۶۱ساله‌ای که ‫همچین قیافه‌ای داره، عمراً فکر هم نمی‌کردم؛
‫مگه این که زنه مامانم بودِش. ‫یعنی این تنها استثناست.
‫باید خوشحالیِ زنه خیلی به تخمم باشه.
‫هر پیرزن ۶۰ساله‌ای که باشه می‌گم گورتو گم کن نبینمت! ‫ولی اگه مامانم باشه، اون‌وقت...
‫آره خب، دلم می‌خواد مامانم...
‫سکس کنه.
‫آدم دلش می‌خواد مامانش حال کنه؛ ‫منتها نمی‌خوای ساعت و دقیقه‌ش رو بدونی.
‫می‌خوام ولی مطمئن شم صد در صد همچین قضیه‌ای هست؛
‫منتها لازم نیست بدونم کِی ﭼ-ﭼﻄ-چطو... ‫نمی‌خوام مثلاً اَ جلو اتاق‌خوابش رد شم، یهو: تِلِک.
‫دنبال همچی لحظه‌ای نیستم. ‫ولی می‌خوام از قضیه مطمئن شم؛
‫و همه‌تون می‌دونین که بهترین راه واسه خاطرجمعی از چیزی، ‫اینه که خود آدم دست‌به‌کار شه.
‫حرف منم همینه. کاشکی می‌شد چیزی که ‫می‌دونم مامانم لایقشه رو براش تضمین کنم.
‫برا مامانمه. اصن برا من نیست.
‫من این وسط برنده نیستم؛ اونه.
‫درست؟ آخه هر آدمِ منطقی‌ای باشه ‫ترجیح می‌ده بچه‌ش رو بکنه، تا مامان‌باباش رو.
‫هیچ بحثی توش نیست.
‫هیچ بحثی توش نیست. ﻫﯿ... ‫آدم ترجیح می‌ده بچه‌ش رو بکنه، تا مامان‌باباش رو بگاد.
‫بدون شک.
‫ملت همیشۀ خدا می‌رن بچه‌هاشون رو می‌کنن.
‫ولی هیشکی نمی‌ره مامان‌باباش رو بکنه.
‫هیچ‌وقت لای خبرها نمی‌خونی: «دسته‌ای از پدر-مادر‑بازان، ‫در طی عملیاتی نفوذی توسط نیروی اِف‌بی‌آی منحل و ساقط شد.»
‫«در آمریکا، موجی از پدر-مادر-بازی ‫حوزه‌های سینما و سیاست و موسیقی را فرا گرفته است.»
‫بگذریم. کل حرفم اینه که بعید می‌دونم ‫دیگه کسی مسئلۀ تبخال به تخمش باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چرا هنوز بیداری؟
‫- خودت چرا هنو بیداری؟ انگلیسه که دیروقته. ‫- آره.
‫رفته بودی بیرون؟
‫هوم‌م‌م...
‫- بگی‌نگی. ‫- تو مستی، منم خوابم گرفته.
‫- ‹بیرون› یعنی کجا؟ ‫- نمی‌دونم. بیرون دیگه.
‫خب با یکی از دوست‌هام رفتم فلافل خوردم.
‫- فلافل خوردی؟ ‫- این ‹بیرون› حساب می‌شه؟
‫اِه‌ه‌ه... اِ... ﻫ...
‫لای دندون‌هات پر فلافل نیست؟ من همیشه لای...
‫الانو می‌گی؟
‫نه، من کلاً فلسفلۀ فلافل رو درک نمی‌کنم. ‫انگار داری... داری انگار خاک‌اره می‌خوری.
‫- یه کم مث کاه‌گله. قبول دارم. ‫- خیلی خشکه. کلاً نمی‌فهمم برا چی کشته‌مردۀ فلافلین.
‫فکر نکنم بشه گفت کشته‌مردگیه آخه. ‫نصف شب هنوز باز بود.
‫- آهان. ‫- من می‌میرم واسه جاهایی که شب‌ها بازن!
‫شده مثلاً آم... غذا سفارش بدی بیارن دم خونه،
‫بعد فرداش از جلوی رستورانه رد شی، بگی: ها؟ چی‌چی؟
‫یعنی بگی: من غلط کنم از همچین جایی سفارش بدم. ‫یا که بگی: عمراً برم این‌جا غذا بخورم.
‫آهان، آره، آره، چون...
‫- چون رستورانه حال‌به‌هم‌زنه. ‫- آره.
‫توی اینترنت ولی مهم تعداد ستاره‌هاست.
‫آره.
‫نگاه می‌کنم می‌گم: خب، حله. ۴ تا ستاره.
‫ﺳﺘ-ستاره دادن به رستوران‌ها، تنها مسئله‌ایه که ‫توش به آدم‌های ناشناسِ دنیا اعتماد می‌کنم.
‫می‌گم: این یکی ۴٫۵ ستاره گرفته. ‫په حتماً جایِ... خوبیه.
‫ولی از اون ور می‌گم اینا همونایی‌ان که... ‫سوار مترو می‌بینمشون و توی انتخابات رأی می‌دن.
‫تو از اون‌جور آدمایی هستی که چیز... ‫همیشه از قبل باید رستورانه رو سِرچ کنن ببینن خوبه یا نه؟
‫- آر... آره، این‌ﺟ‌... ‫- معلوم بود.
‫- از... از اون آدمای دنبالِ ۴٫۵ ستاره یا به بالام. ‫- اوم‌م‌م، چرا این‌قد ‹خوردنی› شدی؟
‫- قیافه‌م ‹مردنی› شده الان؟ ‫- خوردنی شدی.
‫- یعنی چی؟ ‫- ﯾﻌﻨ... اگه اون‌جا بودم، می‌چلوندمت.
‫- خوردنی شده‌م؟ ‫- آره، خوردنی.
‫- آها، حالا فهمیدم. چیز خوبیه یعنی. ‫- آره.
‫باشه.
‫آره، دلم می‌خواد بچلوﺳ... بچلوسمت. نه، بچلونمت.
‫چلوندن و بوس... چلوﺳ... ‫چلوسیدن چیه؟
‫ﭼ-چلوندن و بوسیدن همون چلوسیدنه.
‫- آهان. این اصطلاح‌ها همه‌شون برام جدیدن. ‫- وای خدا، خیلی خسته‌م.
‫چیزه... فکر کنم پرواز، خوابمو خراب کرده.
‫راستی، وقتی هم از سفر برگشتم خونه، ‫دیدم داداشم بلایی سر دستشویی اورده.
‫- چی کار کرده؟ ‌ ‌ - من که نبودم، خونه دستِش بوده. ‫نمی‌دونم. دستشویی که می‌ری یه صداهایی می‌آد.
‫یادمه وقتی بچه بودیم، ‫هر دفعه که تعطیلی می‌رفتیم سفر... چیز...
‫مامانم همیشه مجبور بود بره آویزِ لباسی چیزی پیدا کنه ‫بزنه توی دستشویی. آخه کارخرابی‌های داداشم خیلی بزرگن.
‫- مامانت مجبور می‌شد... آویز رو... ‫- آره، با آویز؛ یا موقع سفر مثلاً با چوبِ خیزرون.
‫آهان.
‫مطمئنم بلایی سر دستشویی اورده.
‫- الان خیزرون از کجا پیدا می‌شه؟ ‫- نمی‌شه.
‫- این‌جا پیدا نمی‌شه. ‫- کجا باس بگردی؟
‫بیرون بارونه؛ شُرشُر.
‫خُ...
‫مامانت چطوره؟
‫- مامانم؟ ‫- آره.
‫- خوبه. ‫- چسبید دیدی‌ش؟
‫آره.
‫آره، برا شام رفتم پیششون. ‫تازه خونه عوض کرده‌ن.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫بابام یه کم درگیر بحران میانسالی شده، ‫چون جابجا شده‌ن رفته‌ن خونه‌ای کوچیک‌تر.
‫- آره... یادمه داشتی یه چیزهایی در موردش می‌گفتی. ‫- آره.
‫- دﺳ-دست و پاش رو گم کرده. ‫- آره، هول کرده، چون دﯾﮕ...
‫یعنی... اﯾ... آره. خونۀ کوچیک‌تریه.
‫- و فکر می‌کنه داره پیر می‌شه و قراره توی خونۀ کوچیکی بمیره. ‫- هه‌هه.
‫- خب، راست می‌گه. آخه ﯾﻌﻨ... ‫- نمی‌دونم.
‫انگار... نمی‌دونم. مث چیزه... ‫نمی‌دونم، انگار دیگه بی‌خیال شده.
‫ولی دنبال یه خوﻧ... نمی‌دونم. دارن یکی دیگه می‌خرن.
‫- بی‌خیال شده؟! ‫- کلاً اینا خیلی مسخره‌ست. بابام کله‌ش پوکه.
‫نه که کله‌پوک باشه، ولی اینا چیزای مسخره‌ایه...
‫- آهان. ‫- که آدم نگرانش باشه.
‫آره، منم به اینا فکر می‌کنم. یعنی... چیز... ‫نگاه می‌کنی وضع کس‌هایی که توی سن میانسالی‌ان چجوریه، می‌دونی...
‫با خودت می‌گی: ﭼ... وضعشون چه ضدحاله.
‫بعد می‌گی: وای! نوبت منم می‌شه!
‫- شاید نوبت تو بشه، ولی من نه. ‫- خب، ﻫﻤ...
‫- من جوجه‌فنچی فسقلی‌ام. ‫- باشه، ولی این می‌گذره.
‫وِلِلِش. نه... چند وقت پیش داشتم فکر می‌کردم: ‫یعنی... روزی می‌رسه که دیگه کسی به پام نیفته؟
‫بعد گفتم: نه، نمی‌رسه.
‫- گفتی «نه»؟! ‫- به ﻧﻈ... به نظرم همچین روزی نمی‌رسه.
‫- ﺧ... واسه این می‌گی چون جوونی. ‫- نه، ولی به نظرم...
‫- جوون‌ها این‌جوری فکر می‌کنن. ‫- نه، آخه یعنی حتا... نه، چیز...
‫یعنی نمی‌دونم. توی دلم می‌گفتم مطمئنم بالاخره یکی ‫وقتی مثلاً ۴۰ سالمه، حاضره باهام ازدواج کنه.
‫آره، صد در صد. ولی اﯾ... ﭼ-چیز... ‫آدم‌هایی که می‌تونی انتخاب کنی، ناجورتر می‌شن.
‫- نه، نمی‌شن. ‫- به نظرم می‌شه.
‫درست نمی‌گم؟
‫من نمی‌تونم راحت با کسی صمیمی شم.
‫یعنی صمیمیت با بقیه برام سخته.
‫هر دفعه که مثلاً وارد موقعیت صمیمانه‌ای می‌شم، ‫یه حسی بهم می‌گه که...
‫باس گورمو از اون‌جا گم کنم.
‫احساسمه. تا می‌بینم دلم شاید بشکنه، ‫گورمو باس گم کنم برم.
‫مغز آدم هم خوب بلده احساسات آدم رو توجیه کنه،
‫واسه همین اگه حس کنی باس از موقعیتی خارج شی، ‫اون‌وقت مغزت می‌ره دلایلی برا این کار پیدا می‌کنه.
‫بعد مشتی اطلاعات، یعنی... ‫د-دلایلی برا رفتن از اون‌جا بهت تحویل می‌ده.
‫سخته هم که تشخیص بدی مثلاً اینا علامت‌خطرهایی واقعی‌ان، ‫یا خودتی که داری روی یکی از ضعف‌های عجیبِ شخصیتی‌ت سرپوش می‌ذاری.
‫سخته که از هم ﺗ-تمایزشون بدی.
‫واسه همینه که به نظرم روان‌درمانی مفیده. ‫روان‌درمانی کمک می‌کنه یعنی...
‫نقاب از چهرۀ هراسِ درونی‌ت برداری.
‫یعنی هر هراسی که داشته باشی، ‫روان‌درمانی از کارش سر در می‌آره.
‫روان‌درمانی از نظر من یه جورایی مثِ ‫اون صحنه‌های آخر کارتونِ ‹اسکوبی‌دو›ئه.
‫مث صحنه‌های آﺧ... همۀ قسمت‌های اسکوبی‌دو شبیه همن. ‫کل قسمت‌ها این‌جوری‌ان:
‫«وای! این‌جا رو، روح!» بعد نقاب یارو رو برمی‌دارن، ‫می‌گن: «اِه! این که همون یارو صاب‌نونواییه‌ست» یا همچی چیزی.
‫به نظرم روان‌درمانی هم ﻫﻤﯿ-همین کارو با احساسات آدم می‌کنه.
‫مثلاً با کسی توی رابطه‌این، می‌گین: ‫نمی‌دونم مشکل چیه... دختره یه کم حوصله‌سربره.
‫روان‌درمانی می‌آد وسط، بعدش می‌گی: ‫«آهان! مامان و بابام اصن بهم نشون نداده‌ن عشق چه شکلیه.»
‫خیال می‌کردم دختره بلد نیست خاطره تعریف کنه، ‫ولی معلوم شد: «هیچ بنیۀ شخصیتی‌ای ندارم.»
‫[موسیقی آکوستیک]
‫هه‌هه!
‫از درون واسه همیشه خرد شده‌م. ‫دارم بدون هیچ نقشۀ راهی، چشم‌بسته پرواز می‌کنم.
‫[دختر، گریه‌کنان است]
‫«دارم به جای تعامل متقابل، رابطه‌ای قدرت‌محور بازتولید می‌کنم.»
‫چقد ساده‌م!
‫خیال می‌کردم پیامک‌هاش پر از هِکسره‌‌ست؛
‫کاشف به عمل اومد: «هویت‌جنسی‌م رو از فیلم و سریال‌ها کپی کرده‌م.»
‫ای دل غافل!
‫شده همچین کاری کنی؟! شده فکر کنی شخصیتی مستقلی، ‫ولی در اصل آمیزه‌ای باشی از فرافکنده‌های بقیه که ۳۲ سال فرو بلعیدی؟!
‫(‹فرافکنی› یا ‹برون‌فکنی› در روانشناسی، ساز و کاری‌ست دفاعی که فرد در طی آن، ‫خصایص و امیال ناپسند خود را به دیگری نسبت می‌دهد. ‹فرافکنده› اما ‫خودِ آن خصایصی‌ست که ‹فرافکننده› به دیگران و اطرافیانش نسبت می‌دهد)
‫واقعیتِ بی‌رحمانه‌ایه.
‫ولی واقعاً فکر می‌کنم یه جور...
‫تأثیر غیرطبیعی داره.
‫یعنی فیلم و سریال می‌تونه... ‫شا-شاید فوقش جنبه‌های ظاهری مسائل رو مؤکد می‌کنه.
‫بدم می‌آد وقتی توی همچین چیزی می‌افتم؛ ‫یعنی وقتی با شِر و ورهای سطحی و ظاهری خر می‌شم.
‫حتا وقتی به یکی علاقه پیدا می‌کنم، با خودم می‌گم:
‫«چه‌ته تو؟»
‫به یکی علاقه پیدا می‌کنم، می‌گم: «اِه، چه صورت خوشگلی.» ‫خُ که چی؟ الان یعنی می‌رم بر این اساس بقیۀ تصوراتمو دست بالا می‌گیرم؟
‫می‌دونین؟ آخه صورت و بدن، اینا همون تیم بازاریابیِ ‹خود›ن، ‫و وقتی من جذب این چیزا می‌شم، انگار دارم گول می‌خورم.
‫انگار دارم گول می‌خورم.
‫انگار ساعت ۴ صبح زنگ زده‌م این برنامه‌های تبلیغاتیِ تلویزیونی:
‫می‌گم: «سلام، تبلیغتون رو دیدم، می‌خواستم محصولتون رو‍...» ‫آخه: نکن! وایسا تو خودِ قضیه رو ببینی.
‫ولی نمی‌شه خود قضیه رو دید.
‫نمی‌شه درجا قضیه رو ببینی. ‫باید ﺻ... چیز... آدم فقط صورت و بدنِ طرف رو می‌بینه.
‫شخصیتش چطوریاست؟
‫این خیلی مهم‌تره.
‫ولی این زمان می‌بره. صبر می‌خواد. ‫کار می‌بره. دقت می‌خواد... که ته‌توش در آد.
‫صورت ولی این‌جا جلو روته.
‫شاید شخصیتش داغونه. ‫به نظر من اگه شخصیت آدم کیریه، قیافه‌ش هم باید کیری باشه.
‫به نظرم نباید با هم فرق داشته باشن.
‫یعنی... وقتی به صورتت نگاه می‌کنم، نمی‌خوام گوشْت ببینم.
‫ می‌خوام مثلاً... ‹۹ ماه زندگی باهات توی آپارتمانی یه‌خوابه› ببینم.
‫این‌جا یعنی. یعنی این... ‫این‌جا... این‌جات باید همچین باشه.
‫کل این دم و دستگاه‌ها. مو؟ ‫نمی‌خوام مو ببینم.
‫اصن مو چیه؟
‫«اِه، چه موهای قشنگی داری.» ‫کی به تخمِ چپشه؟
‫آخه مو؟ مو پروتئینه که خودبه‌خود ‫از توی سرِ آدم، بر خلاف اراده‌ش در می‌آد.
‫بعد تو از اینا قشنگشو داری؟ ایول!
‫کاربردش زیبایی‌شناسانه‌ست. ‫اگه قراره چیزی از توی سرِ آدم در آد، نمی‌خوام مو باشه.
‫می‌خوام مثلاً... دستۀ مجعد و معلقی از توانایی آدم در رازداری باشه.
‫همچین چیزی باید از توی سر آدم در آد.
‫این‌جوری وقتی یکی موهاش رو می‌ندازه عقب، ‫می‌گم: «آها، به این آدم می‌تونم اعتماد کنم.»
‫تازه این‌جوری می‌تونیم مث حالت عادی به آدم‌های کچل بی‌اعتماد باقی بمونیم، ‫با این تفاوت که دیگه کسی نمی‌گه مشنگِ ظاهربینیم، می‌گن حق داریم.
‫مثلاً می‌گین: «نمی‌شه به این یارو اعتماد کنم. ‫هیچ مادۀ نشانۀ رازداری‌ای از توی جمجمه‌ش در نمی‌آد.
‫کون لقش، کچلِ لاشی.»
‫ولی حرف راستی زدین! این حرفِ به‌حقی حساب می‌شه، ‫بر خلافِ الان که جرمی خفیف و نفرت‌محوره.
‫نمی‌شه بری به کسی بگی «کچلِ لاشی». ‫دست خودشون که نبوده.
‫خیلی کارها هم هست که می‌تونم بکنم تا بیشتر جذاب شم. ‫یعنی می‌تونم خودمو جذاب‌تر کنم.
‫می‌تونم ورزش کنم. می‌تونم هیکل بیارم.
‫این کارها جذاب‌ترم می‌کنه. ‫می‌تونم برم شیش‌تیکه‌ش کنم، اون‌وقت مردم بیشتر جذبم می‌شن؛
‫که چیزِ عجیبیه چون ‹شیش‌تیکه› کلاً یعنی زیاد این‌جوری کرده‌م:
‫معنی‌ش کلهم همینه فقط؛ که بدنم رو ‫خر کرده‌م فکر کنه داره خونه می‌سازه.
‫‹شیش‌تیکه› یعنی این؛ بهره‌برداری‌ایه از کج‌روی‌ای در سیر تطور.
‫ملت می‌گن: «اِه! پسره خیلی این‌جوری کرده! ‫طرفْ‌قرارِ عالی‌ای ازش در می‌آد.» آخه چطور؟ چه ربطی دارن؟
‫باید فقط اگه کار خوبی کرده باشی بتونی شیش‌تیکه در آری. ‫یعنی باید ﻗﺒﻠ... برا این که بتونی... ﺷﯿ...
‫باید مثلاً به سالمندها کمک کنی.
‫این‌جوری منطقیه. مثلاً کمک می‌کنی یه پیرزن ‫از خیابون رد شه، بعد آرنۆلد می‌شی.
‫خب، حله، قبوله. باشه. منطقیه برام.
‫این‌جوری وقتی لب دریا کسی رو با شکمِ شیش‌تیکه می‌بینین، ‫می‌گین: «اِه خب، این پسره عاشق مامان‌بزرگشه.»
‫یعنی دربارۀ پسره، چیزی به جز این که هفته‌ای ۴ بار ‫بعد از کار، کلی این‌جوری کرده، دستگیرتون می‌شه.
‫احتمالاً به بغل هم زده. نگاش کنین!
‫احتمالاً از توپ طبی هم استفاده کرده.
‫چه نره‌غول خفنی!
‫تهِ مسخرگیه.
‫ولی در هر صورت ما جذب این چیزا می‌شیم. ‫جذب چیزایی که... می‌دونین...
‫جذب بعضی چیزا می‌شیم، و وقتی به عنوان جامعه ‫جذب چیزای مشخصی می‌شیم، بعدش یه جور...
‫نظام ارزش‌گذاریِ بیرونی می‌سازیم و توی این نظام که زندگی کنی، ‫کم‌کم جای اون نظامی که مال خودته، نهادینه و درونی‌ش می‌کنی.
‫در نتیجه بسته به این که چقدر با اون نظامِ ارزش‌گذاری هماهنگ باشی، ‫احساسی درونی از جنس شرم یا افتخار بهت... بهت دست می‌ده.
‫برا همین ملت اعصابشون سرِ ریخت و قیافه تخمی می‌شه. ‫این مسئلۀ مستند و ثابت‌شده‌ایه. مردم سرِ...
‫خیلی عجیبه، ملت مثلاً افتخار می‌کنن که... ‫یه جور حس افتخار دارن نسبت به...
‫شکل و ظاهرشون.
‫مردهایی مثلاً هستن که اﻓﺘﺨ... می‌کنن، ‫یعنی به کیرشون...
‫افتخار می‌کنن، یعنی به کیرشون ﻣﻔﺘﺨ... ﯾﻌﻨ...
‫«عجب کیری دارم!»
‫یعنی جوری دربارۀ کیرشون حرف می‌زنن که انگار ‫پسرشونه که از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شده. آﺧ...
‫(از معتبرترین دانشگاه‌های جهان)
‫آخه چه اﻓﺘﺨ...
‫«عجب کیری دارم! چه کیرِ ﮔﻨ... ‫تازه کیره به من وصل نیست. منم که بهش وصلم.»
‫آخه... چی برا خودت می‌ﮔ...
‫«عجب کیری دارم! چه کیر گنده‌ای دارم!» آخه...
‫که چی؟
‫از کجا اوردی‌ش؟ ‫آخه داداش، از آسمون برات افتاده.
‫به ﻧﻈ-به نظر من بزرگیِ کیر آدم باید به بزرگیِ دلش باشه.
‫کلفتی‌ش هم باید به کلفتیِ... ‫ظرفیت آدم برا تغییر باشه.
‫این‌جوری وقتی کیرِ کلفتی می‌بینین، می‌گین: ‫«آها، این یارو انسانِ آزاده‌روان و همسازیه.»
‫می‌رین سوار یه کیرِ کلفت می‌شین، می‌گین: ‫«آزاده‌اندیشی‌ش رو حس می‌کنم. داره از هم وام می‌کنه؛
‫اون-اون-اون تمایلی که به فراتر رفتن از ‫اشتباهات گذشته‌ش داره، بهم حس خوبی می‌ده.
‫جایی توم ﺧ-خالی نمی‌ذاره.»
‫من هم جذب بعضی چیزا می‌شم. جذبِ...
‫چشم می‌شم. از چشم خوشم می‌آد.
‫به چشم علاقه دارم؛ نه توی پاکت، یعنی توی کله باشه.
‫(‹چشم در پاکت› اشاره به کلیشه‌ای‌ست دربارۀ قاتلان زنجیره‌ای)
‫چشم.
‫ترجیح می‌دم توی کله باشه.
‫دو تا چشم توی هر کله، این نسبتِ تعدادیه که... دوس دارم.
‫شما آزادین هر نسبتی بخوایین.
‫اَ چشم خوشم می‌آد، ولی اینم عجیبه. ‫اَ چشم خوشم می‌آد ولی بعدش می‌گم:
‫«خب، حالا دلم می‌خواد بکنمت؟ ‫چرا؟ چون چِش‌های قشنگی داری؟»
‫شاخه‌به‌اون‌شاخۀ عجیب‌غریبیه؛
‫که بگی: «اِه، چه چش‌های باحالی داری. ‫بیا بریم عضوِ دﯾﮕ... اون عضوِ دیگه‌ت رو بکنیم.»
‫این دو تا عضو حتا...
‫این دو تا حتا توی یه بخش نیستن. ‫دو تا بخشِ جدای بدنن.
‫مهبل. خب چیزه... ازش خوشم می‌آد. ولی یعنی آخه، ‫این چیزی از شخصیتت بهم نمی‌گه.
‫شناختی ازت ندارم. نمی‌دونم چطو... ‫می‌دونین چی می‌گم؟ یعنی ﻣﻬﺒ... ﯾﻌﻨ...
‫دلم نمی‌خواد برم مهبل بکنم. ‫بیشتر دلم می‌خواد برم مثلاً...
‫حس مسئولیت‌پذیریِ داغ و خیس بکنم.
‫دوس دارم برم لای دوراندیشی‌ت.
‫دلم می‌خوا... دلم می‌خواد... عزمت رو بخورم.
‫می‌خوام آبِ پشتکارت رو بیارم.
‫این خیلی بیشتر برام لذت داره.
‫دلم می‌خواد شخصیتم رو بچپونم توی عزمت،
‫بعد از اون ور برم صداقتت رو بمالم. ‫یعنی دنیای ایدئال من همچین جاییه.
‫منتها امیدوارم که ‹صداقتت› همراه با ‹توانایی‌ت در رازداری› نباشه، ‫چون این... یکی از هراس‌های منه.
‫من آدم بی‌نقصی نیستم.
‫همه‌ش ترسه.
‫همۀ این چیزا، کلش. کل حرف‌هایی که می‌زنم، همه‌ش ترسه.
‫منبعش...
‫ترسی ریشه‌دار توی وجودمه. من می‌ترسم.
‫می‌ترسم به کسی نزدیک شم. ‫می‌ترسم اون کسی که بهش نزدیک می‌شم تنهام بذاره.
‫می‌ترسم اون کس، بدتر از هر کسِ دیگه‌ای قلبم رو بشکنه.
‫اوم‌م‌م، چرا این‌قد ‹خوردنی› شدی؟
‫- قیافه‌م ‹مردنی› شده الان؟ ‫- خوردنی شدی.
‫- یعنی چی؟ ‫- ﯾﻌﻨ... اگه اون‌جا بودم، می‌چلوندمت.
‫می‌ترسم اگه کسی رو توی سد و دیوارهایی که ‫دور خودم کشیده‌م راه بدم، اون‌وقت...
‫گوشه‌هایی از شخصیتم رو ببینه که خودم نپذیرفته‌م یا دوس ندارم؛
‫گوشه‌هایی از شخصیتم که یا به‌گارفته‌ست، یا ناقصه، ‫یا درهم‌شکسته‌ست، یا ناجوره، یا نپخته‌ست، یا معیوبه، یا خسته‌کننده‌ست.
‫گوشه‌هایی از شخصیتم که اصن نیست. ‫یعنی بگن: «په این گوشه اَ شخصیتت کجاست؟» می‌گم: نمی‌دونم.
‫شاید گوشه‌ای از شخصیتم رو بهم نشون بده که حتا...
‫که حتا چشمم بهش نیفتاده.
‫همه‌ش ترسه.
‫برا همین بقیه رو اَ خودم دور می‌کنم؛ ‫و اصن حالتِ شوخی‌مسخره هم نیست.
‫این‌جوری نیست که... مثلاً برم شوخی‌شوخی بقیه رو ‫سوارِ صندلی چرخ‌دار کنم و توی پیاده‌رو هل بدم که برن.
‫بعضی‌وقت‌ها تجربۀ تلخیه...
‫و... می‌دونین...
‫این چیزیه که باید باهاش رودررو شم.
‫ولی دلیلش کلاً ترسم از انتخاب‌های دیگه‌ست.
‫خب، چاره چیه؟
‫من سعیمو می‌کنم روراست باشم.
‫این احتمالاً خنده‌دارترین حرفیه که کلاً زدی.
‫تو به این می‌گی ‹روراستی›؟
‫روراستی یعنی... یعنی حرف دلتو بزنی و سپرت رو بندازی.
‫معنی‌ش این نیست که بیای ‫جلوی بقیه وایسی و بگی بدجور ریدی.
‫جمع کن بساطت رو، دادا! ‫یعنی سرتو از تو کونت در آر!
‫چرتمون اومد. یعنی ما حالی‌مونه این شِر و وِرا رو، ‫ولی نمی‌خواییم برامون یه ساعت درباره‌ش روضه بخونی.
‫تو کل این طرحِ پیچیده رو ریختی تا هیچ‌وقت عوض نشی.
‫تازه اینا اصن جۆک نیست. اصن جۆک نیست. ‫کلاً خودتی که دربارۀ مشکلاتت فک می‌زنی. ﻫﯿ...
‫کجای این خنده‌داره؟ نشونم بده.
‫هیچ‌ﺟ... یعنی هیچ‌جاش خنده‌دار نبوده.
‫هیچ‌جاش خنده‌دار نبوده.
‫کلاً خودت بودی که داشتی این بالا خودارضایی می‌کردی.
‫تمام‌ﻭﻗ... کلاً تو رو نگاه کردیم که برا خودت ‫کف‌دستی می‌زدی و دیگه حالم به هم خورده.
‫می‌دونم به خیالت داری به یه عده کمک می‌کنی و ‫کس‌هایی پیدا می‌شن که با مشکلاتت ارتباط برقرار کنن؛
‫ﺷ-شایدم این‌جور باشه، ولی دلیلِ کارِ تو اینا نیست، درست می‌گم؟ به ﺧ...
‫دنبال نظرِ تأییدِ بقیه‌ای؛ ‫و-و هر چی بیشتر تأیید می‌شی، حس بهتری بهت می‌ده.
‫همین وضعیت توی همۀ رابطه‌هات هم هست.
‫همین‌جوری از غیب پیدات می‌شه، هر جفنگی که ‫عشقت می‌کشه می‌گی –هه– و بعد می‌ذاری می‌ری.
‫مث یه بدبخت بی‌خایه!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.