..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫این داستان برگرفته از واقعیت است.
‫حاضری؟
‫هان؟
‫یک، دو، سه!
‫یک!
‫یک، دو! ‫یک، دو، سه، چهار!
‫خوان همیشه می‌گفت چیزی ‫ از کلاس تاریخ رو باور نمی‌کنه.
‫یا چیزی از کتاب‌ها رو.
‫از کجا انقدر مطمئن بون که ‫ افکار ارنان کورتز چی بوده...
‫یا مونتزوما یا اسکندر مقدونی؟
‫می‌گفت همش الکیه.
‫می‌گفت هیچکس نمی‌تونه دلیل کار ‫ دیگری رو بفهمه...
‫به جز کسی که اون کار رو انجام داده.
‫و گاهی اوقات خودشون هم نمی‌دوننش.
‫آب.
‫آسمان مملو از ابر.
‫کوهستان‌های ساکت.
‫عناصر تحت کنترل تلالوک.
‫به مدت قرن‌ها از سال 300 بعداز میلاد در ‫دره‌ای دفن بوده.
‫خوان یه بار تعریف کرد که مهندس‌ها...
‫خدای تلالوک رو از خونه‌اش دور کردن.
‫مردم عصبانی و ناراحت شدن. ‫ولی در هر صورت بردنش.
‫بدون این که اجازه بگیرن یا معذرت بخوان.
‫روی صفحه‌ی بزرگی که 860 اسب بخار ‫نیرو داره...
‫انتقال خدا از دو مرحله تشکیل شده بود.
‫از سواحل تککوکو تا جنگل چاپولتپک.
‫حین مسیر خطوط تلفن و برق قطع شدند.
‫فقط چون که مجبور بودن...
‫موزه‌ی مردم‌شناسی جدید رو ‫ با چیزهای قدیمی پر کنن.
‫شهر پرهیاهو شده بود...
‫زیرا که تلالوک در خوابگاه ابدیش ‫ از اون گذر می‌کرد.
‫مردمی که شاهد ماجراجویی دیرینه خدا بودند...
‫صدها هزار نفر با ترس و کنجکاوی ‫ تماشا می‌کردند.
‫- عکس! ‫- بسه، بسه.
‫- بیا پایین. ‫- عزیزم.
‫خیلی بعد از این که موزه باز شد...
‫پدر خوان بردش که تلالوک رو ببینه ‫ و از غارتش بهش بگه.
‫- لبخند بزن عزیزم. ‫- دارم می‌ز‌نم.
‫خوان فقط پنج سالش بود.
‫- لبخند بزن خوان! دندون‌هات رو نشون بده! ‫- هرگز داستانش رو فراموش نکرد.
‫♪ مرگ همراه ابدی ماست ♪
‫♪ همیشه در سمت چپ ماست ♪
‫♪ در یک قدمی ماست ♪
‫اولین باری که کلاس هشتم بودم و رفتم موزه...
‫باید متون کنار قطعات رو کپی می‌کردم...
‫و دفترم رو می‌دادم مهر بزنن ‫که ثابت کنم اونجا بودم.
‫داستان خلقت و جنگ‌ها رو شنیدم...
‫و داستان چیزهای دیگه‌ای که اینجا بودن.
‫♪ توی گوشت زمزمه می‌کنه ♪ ‫♪ لمس یخیش رو حس می‌کنی ♪
‫♪ همون‌طور که امروز حسش کردی ♪
‫♪ ولی هیچی ازش یادم نیست. ♪
‫♪ همیشه حواسش بهت بوده ♪
‫♪ و همیشه خواهد بود ♪
‫اثر بعدی لطفا
‫خاموشش کن.
‫خوان.
‫خوان!
‫- چراغ رو خاموش کن! ‫- ببخشید، ببخشید.
‫سال زلزله خوان تابستونش رو...
‫مشغول کار در موزه بود که ‫پول ماریجواناش رو در بیاره.
‫هر روز به مدت سه ماه...
‫از تمام اشیای اتاق مایاها عکس می‌گرفتن.
‫و خیلی طاقت‌فرسا بود.
‫لطفا در خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخونش.
‫چیکار می‌کنی؟ بدون دستکش دست نزن!
‫خوان، اگه دوباره به چیزی دست بزنی اخراجی.
‫خوان همیشه می‌گفت غیرممکنه بفهمی ‫ این چیزها چطوری شروع می‌شن..
‫فقط می‌تونی پایانشون رو...
‫وقتی که تموم شدن متوجه بشی.
‫مطمئن نیستم که اصلا اون عکس‌ها ‫شروعشون بوده باشن.
‫نمی‌دونم.
‫مگه ایده‌ها از کجا شروع می‌شن؟
‫کی می‌دونه آخه؟
‫[موزه]
‫ویلسون.
‫- بگیر. ‫- گفتم نه.
‫- بگیر. ‫- نمی‌خوام.
‫- بگیر. ‫- بس کن.
‫[ستلایت سیوداد، 23 کیلومتری مکزیکوسیتی]
‫بگیر!
‫- بگیر کثافت! ‫- من می‌رم.
‫- اول باید تمومش کنیم. بهت که یاد دادم. ‫- می‌خوام بابام رو ببرم دکتر.
‫- یا بگیر یا بیا اینجا وایستا. ‫- نمی‌خوام. جدی می‌‌گم.
‫اسکندر مقدونی سفارش داده که سر تیرهاش ‫ رو لوزی‌شکل درست کنن.
‫می‌تونستن سر مغول‌ها رو سوراخ کنن.
‫این‌ها سر گربه رو هم سوراخ نمی‌کنه.
‫ولی مکعب رو سوراخ می‌کنه.
‫آخه فایده‌اش چیه؟
‫باید مطمئن بشم که قابل اعتمادی.
‫هستم.
‫- چیکار می‌کنی کثافت؟ ‫- تکون خوردی!
‫- نزدیک بود بره توی چشمم! ‫- خودت گفتی بزنم!
‫- نزدیک بود بره توی چشمم! ‫ - چی شد؟
‫- هیچی. ‫- ویلسون به سرم شلیک کرد.
‫- چرا به سرش شلیک کنی؟ ‫- دروغه.
‫- خیال می‌کردم قابل اعتمادی. ‫- هستم.
‫- پس چرا بهم شلیک کردی؟ ‫- چرا بهش شلیک کردی؟
‫نکردم.
‫شورتی، دارن بیرون دعوا می‌کنن. ‫لالو نمی‌خواد پولو بده.
‫کی گفته این‌طوری صدام کنی؟س
‫من اگه جات بودم می‌رفتم بیرون شورتی.
‫- خیال می‌‌کردم قابل اعتمادی. ‫- هستم.
‫پس چرا به سرم شلیک می‌کنی؟
‫[زندگی سختِ زنی سهل‌‌انگار]
‫می‌شه قرض بگیرمش؟
‫نه، شرزاندا ریوس اینجا می‌مونه. ‫خیلی کمیابه.
‫خیلی‌خب، اگه پول ندی نمی‌تونی بازی کنی.
‫چه خبر لالو؟
‫لالو بازی کرده و پول نمی‌ده.
‫پول بده لالو. عوضی نباش. ‫نمی‌خوای پول بدی؟
‫در اون صورت برو کنار. برو. ‫برو کنار. بده...
‫مرحله پونزده‌ای؟
‫وایستا.
‫من پولت رو می‌دم.
‫ولی فقط همین یه بار خب؟ ‫نباید بقیه بفهمن کامیلا.
‫بازی که نیست احمق‌ها. ‫باید مثل دشمن فکر کنی.
‫انگار ما از سیاره دیگه‌ای اومدیم.
‫وقتی پادشاه پاکال به سفینه‌اش برمی‌گرده ‫و همه‌چیز به پایان می‌رسه.
‫نگید که بهتون هشدار ندادم کثافت‌ها.
‫- هنوز اینجایی خوان؟ ‫- نه!
‫منتظرتن!
‫- واسه شام می‌مونی بن؟ ‫- نمی‌تونم. بابام لازمم داره.
‫- حالش چطوره؟ ‫- خوبه، به اکسیژن وصلش کردن.
‫واقعا متاسفم. ‫یکی از این کیک میوه‌ای‌ها واسش ببر.
‫- دخترم درست کرده. ‫- کلمات انگلیسی نگو مامان.
‫می‌شه به اسپانیایی‌ هم بگی کیک میوه‌ای.
‫خولیو منتظرته. داستان چیزه...
‫لباس بابانوئل؟
‫- نمی‌خوام مامان. ‫- بیا اینجا خوان.
‫نه خوان. هی درستش می‌کنم، ‫ولی همچنان واست بزرگه.
‫باورش سخته که نوه‌ی دکتر خوانی.
‫باید لباس الف بپوشی. ‫بیشتر بهت میاد.
‫بهمون اطلاع دادن که موزه‌ی هنرهای مدرن...
‫و موزه‌ی مردم‌شناسی همچنان...
‫از امروز تا پنجم ژانویه تعطیل خواهند بود...
‫زیرا که در حال نصب سیستم ‫ تهویه‌ی جدیدی هستند.
‫شب و روز مشغول کار هستند که تا باز شدن ‫مدارس مجددا شروع به کار کنند.
‫پس این فصل تعطیلات خبری از موزه نیست.
‫- می‌شه از گوشیت استفاده کنم؟ ‫- وایستا، حرکت نکن.
‫- بذار تموم کنم. ‫- الان هم خوبه.
‫بزن به حساب مامان!
‫[اتاق نگهبانی]
‫[استون]
‫[فروشگاه ابزار]
‫- نوارچسب؟ ‫- آره، نوارچسب.
‫- چند تا میخ؟ ‫- یه چند تا.
‫- سیم مسی نازک. شش متر. ‫- شیش متر سیم مسی.
‫خیلیه.
‫- تمساح؟ ‫- چی بودن؟
‫آهان کروکودیل. آره، چند تا می‌گیرم.
‫- استون داری؟ ‫- چی؟
‫اتر؟
‫از وقتی خوان بچه بود، ‫هر سال کریسمس...
‫بابابزرگش لباس بابانوئل رو می‌پوشید ‫ و بعد شام کادو پخش می‌کرد.
‫اون سال فوت شده بود و همه توافق کردن ‫که خوان به جاش بره.
‫خوان اعتراض کرد و گفت که ترجیح می‌ده ‫لباس کوئتزالکواتل رو بپوشه...
‫چون بابانوئل روشیه که بچه‌ها رو به سمت ‫نظام سرمایه‌داری بکشی.
‫کسی به اعتراض‌هاش توجه نکرد.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫لباس بپوش.
‫فشار خونت و ضربان قلبت در حالت عادی بالاست.
‫- واست قرض تجویز می‌کنم. ‫- قبلا کردی.
‫ببین بابا...
‫ماشینت رو لازم دارم. ‫قرض می‌دی.
‫بعد شام کریسمس یه کار مهم دارم.
‫چیکارت کنیم رفیق؟
‫من که سپرده جات توی مرکزخرید رو دادم.
‫- تقریبا آماده هستم. ‫- هنوز دامپزشک نشدی.
‫می‌دونم. زودی فارغ‌التحصیل می‌شم.
‫- مثل عمو اسکار نیستم. ‫- رفتی لباس رو بگیری
‫آره، حتی دادم خیاطی درستش کنن. ‫عالی می‌شه.
‫بابا؟
‫قراره زود بمیرم بابا؟
‫بله؟
‫آره عزیزم. بفرستش داخل.
‫پس گمونم امشب می‌بینمت دیگه؟
‫میای دیگه؟
‫- تازه مخزن رو پر کردم. ‫- مرسی.
‫- ممنون. ‫- سلام شیوا.
‫- وقت آزمایش اعتیاد سالانه‌ست؟ ‫- از باسن، آره. عجیبه.
‫امتحان کن شاید خوشت اومد.
‫- بابا گفت فقط تماس‌های کاری. ‫- چی؟ بابا چی گفت؟
‫- چی گفت؟ ‫- ولم کن کثافت.
‫- الو؟ ‫- ویلسون؟
‫کجا بودی تا الان؟ ‫باید امشب باشه.
‫چی؟
‫یعنی چی که چی؟
‫- آخه کریسمسه. ‫- خب؟
‫- گفتی سی و یکم. ‫- باید امشب باشه.
‫- گفتی شب سال نو. ‫- الان اخبار رو دیدم.
‫تعمیرات از فردا شروع می‌شه. ‫قراره شلوغ بشه.
‫- باید امشب باشه. ‫- اصلا آمادگیش رو داریم؟
‫معلومه داریم. بارها مرورش کردیم.
‫به بوسکو هم زنگ زدم. ‫ماشین و بقیه چیزها آماده‌ست.
‫آره ولی امشب نمی‌تونم. ‫با بابام قرار شام دارم.
‫درخواست نبود احمق.
‫دعوتت نکردم مجلس رقص که. ‫امشب میای.
‫گمونم باید ببینیم چی میشه چون...
‫دکتر گفته ممکنه این آخرین کریسمسش باشه.
‫ببین، نیمه شب همون جای همیشگی می‌بینمت.
‫باشه خوان.
‫دیر نکن.
‫می‌بینم چی می‌شه.
‫الو؟
‫- چیکار می‌کنی شورتی؟ ‫- هیچی.
‫اتل متل توتوله. ‫گاو حسن چه‌جوره.
‫نه شیر داره نه پستون...
‫گاوش رو بردن هندستون...
‫یک زن کردی...
‫چرا اینجا قایم نمی‌شی؟ ‫برو زیر میز.
‫کسی پیدات نمی‌کنه.
‫دیدمت، زیر صندلی!
‫اشتباه می‌کنی. کسی اینجا نیست.
‫هی، دوست‌دختر اسکار رو دیدی؟
‫- دوست‌دختر داره؟ ‫- پس واسه چی گفته یه نفر رو میاره؟
‫- چی؟ ‫- دیگه همبرگر نداریم.
‫آت و آشغال نخورین. یکم صبر کنین.
‫پنیر و زیتون بخورید. ‫شکمتون رو پر نکنین.
‫- دانش‌آموزشه؟ ‫- زودی می‌بینیمش.
‫- این‌ها چیه؟ ‫- پته‌ست. خیلی ممنون.
‫سلام! کریسمس مبارک! ‫این گابیه.
‫گابی، خانواده‌ام.
‫- مهمونت کیه؟ ‫- گابیه.
‫- معرفیمون کن. ‫- سلام.
‫- برادرم. ‫- خوشوقتم.
‫- عمو اسکار، چطوری؟ ‫- خوبم.
‫کیفت رو می‌برم.
‫- سلام. خوشوقتم. ‫- خانم خونه.
‫- خواهرزاده‌ام. ‫- سوسانا!
‫- کریسمسه. با همن. ‫- دقیقا. کریسمسه!
‫عصر بخیر آقا. نون و شراب سیب آوردم.
‫این رد گاز داره!
‫- نتو گرسنه بود. ‫- شاید نونوا خورده!
‫- این یکی رو هم خوردی! ‫- نه، باز نشده!
‫- واقعا شده! ‫- گفت باز نشده.
‫با اون کیف‌ها کجا می‌ری شورتی؟
‫- جسد بچه‌هات توشه. ‫- کثافت.
‫- دارم می‌برم بندازمشون توی سد. ‫- از این شوخی‌ها نکن!
‫- چی می‌خوای سنجاب؟ ‫- بابا پرسید چرا اینجایی...
‫و نمیای طبقه پایین پیش بقیه
‫چرا همیشه خودت رو جدا می‌کنی؟
‫- خوشحال نیستی مگه؟ ‫- کریسمسه. چرا خوشحال باشم؟
‫باید قدردان باشی که خانواده داری.
‫- یه سری ندارن، ولی تو داری. ‫- ممنون از خانواده.
‫کار بابابزرگ رو ادامه می‌دی؟ ‫لباس اندازه‌ات بود؟
‫مطمئنم نبود.
‫خیلی واست بزرگ بود. ‫مطمئنم خیلی واست گشاد بود.
‫اگه به جاش سبز بود خیلی الف خوبی می‌شدی.
‫اگه می‌خوای انجامش بدی درست انجام بده. ‫مهمه که درست انجام بشه.
‫- خرابش نکن. ‫- بوی خون پریود می‌دی.
‫تو هم بوی گوه بچه می‌دی کوتوله‌ی کیری.
‫راه رو واسه بوقلمون باز کنین!
‫آشپز رو تشویق کنین!
‫همه ساکت!
‫- بشینید لطفا. ‫- بشینید بچه‌ها!
‫صرفا خواستم بگم...
‫که امسال سال وحشتناکی بوده.
‫می‌خوام به من ملحق بشین که از شخص ‫ خاصی قدردانی کنیم...
‫به یاد پدرم. ممنون. به سلامتی!
‫- به سلامتی، به سلامتی. ‫- به یاد بابابزرگ!
‫- به یاد بابابزرگ. ‫- همین‌طور هم با آرزوی سلامتی واسه شما.
‫و به سلامتی لذت‌هایی که امسال تجربه کردیم!
‫پوستش خشک می‌شه.
‫نه، کیکو یعنی خوش‌شانس. ‫واست شانس نمیاره.
‫پس بچه‌ها می‌تونن ببیننش! ‫توی دنیای...
‫- توی دنیای دریایی بود دیگه؟ ‫- نروژ.
‫- نروژ بود. ‫- توی دریا.
‫- نروژ؟ ‫- آره درسته.
‫که مردم خوش بگذرونن.
‫اخیرا رفتیم اونجا. خیلی خوش گذشت. ‫عالی بود.
‫ولی پرسید که چرا الان بیارش؟
‫قطعا پوششی بوده.
‫پارک می‌تونه هر کاری بخواد با پولش بکنه.
‫- شرکت خصوصیه. ‫- دولت نمی‌تونه دخالت کنه.
‫ولی چطور می‌شه دخالت دولت رو انکار کرد...
‫اگه آزادراه رو ببندن...
‫که دو تا کامیون اورکا رو ببرن پارک...
‫- قبل این که پولک‌هاش خشک بشه؟ ‫- وال که پولک نداره.
‫- فهمیدی؟ ‫- توی دریا خوش می‌گذرونده...
‫و بدشانسی آورده که توی ‫ مکزیکوسیتی بیدار شده.
‫ولی چرا الان بکنن؟
‫چرا این موقع که ارزش پول از همیشه ‫پایین‌تره...
‫و بین کارتل و دولت روابطی شکل گرفته؟
‫- بگو خوان. ‫- خوان، تو از اورکاها خبری نداری؟
‫- چی؟ ‫- اورکاها. مثل کیکو.
‫هی، کریسمسه! ‫داریم حرف می‌زنیم.
‫نگران نباش، می‌تونی بری پیش بقیه ‫بچه‌ها آتاری بازی کنی...
‫تا آدم‌بزرگ‌ها از سیاست حرف بزنن.
‫- کیکو اونجا می‌میره. ‫- جدی؟
‫بعد تیکه‌تیکه‌اش می‌کنن ‫ و خارج پارک می‌فروشنش.
‫ایول. تاکوی ماهی.
‫می‌دونستین پیش مادرشون زندگی می‌کنن؟
‫کل زندگیشون. مخصوصا نرها.
‫- پیش مامانشون زندگی می‌کنن. ‫- پس مثل توئن.
‫پایان‌نامه‌ات در مورد وال‌ها بود شورتی؟
‫نه سال شده.
‫وایستید، نه ساله که داره تمرین می‌کنه...
‫و پایان‌نامه‌اش در مورد خودارضاییه.
‫- چی؟ بهشون بگو. ‫- عنوانش چی می‌شه؟
‫داری می‌ری؟
‫- نرو! ‫- عنوانش چیه؟
‫«عادات خودارضایی در ستلایت شیوداد»
‫- کریسمسه. نمی‌شه خوش بگذرونیم؟ ‫- خودش شروع کرد!
‫همه داریم خوش می‌گذرونیم!
‫- چی؟ ‫- شورتی. وقت عکس خانوادگیه.
‫می‌دونم، دارم میام. ‫یه لحظه وایستا.
‫هی، می‌خوای یه چیز خفن ببینی؟
‫می‌خوای؟
‫- می‌دونی کادوهای بابانوئل کجان؟ ‫- کجا؟
‫همین جا.
‫دروغ می‌گی.
‫ببین.
‫بیا ببین.
‫این رو می‌بینی؟
‫این مال ایکره. ‫این کال پیلاره.
‫این مال توئه لالو! ‫بازش کنیم؟
‫یه میلینیوم فالکونه!
‫عجب بچه خوش‌شانسی هستی! ‫خفنه نه؟
‫دیدم مامانت اومد و گذاشتشون اینجا.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫خیلی‌خب دیگه.
‫بهش فکر کن.
‫بابانوئل زودی میاد. ‫کسی که توی عکس نباشه کادو نمی‌گیره.
‫- توی قاب جا نمی‌شی! ‫- بیا اینجا برادرزاده.
‫در مورد آتیش‌سوزی خونه‌ی مامان‌بزرگ ‫و بابابزرگت گفتم؟
‫یه صد باری گفتی.
‫این یکی رو نمی‌دونه. ‫پس تظاهر کن غافلگیر شدی.
‫بابابزرگ و مامان‌بزرگ این نمک‌نشناس، ‫یعنی والدینم...
‫یه خونه توی خیابان نوولیست داشتن. ‫خیلی باحال بود!
‫خونه‌ی مدرتی بود. ‫یکی از بزرگ‌ترین خونه‌های ستلایت.
‫درواقع ماریو پانی دهه پنجاه ساخته بودش...
‫وقتی که اینجا تپه‌ خالی بوده.
‫هی چه خبره؟ عجله داری؟
‫داستان رو بگو دیگه.
‫اگه انقدر بی‌ادبه چرا دوستش داری؟
‫وای!
‫- ایول! ‫- لگوئه!
‫- همونیه می‌خواستم! ‫- آره! کشتی جنگی!
‫می‌تونم خرس قطبی درست کنم!
‫اینجا چه خبره؟
‫چی شده پیلار؟
‫تو از همه بزرگ‌تری. ‫بگو چی شده؟
‫- خوان. ‫- خوان به لالو گفت کادوها رو باز کنه.
‫- گفت که اینجان. ‫- ادواردو، بیا اینجا!
‫بیا اینجا!
‫بده من. خوان بهت چی گفت؟
‫گفت کادوها اینجان و می‌تونیم بازشون کنیم.
‫- و گفت به همه خبر بدی؟ ‫- گفت می‌تونم خبر بدم.
‫- کار خوبی کردی؟ ‫- نه.
‫نخند که می‌زنم توی دهنت‌ها!
‫در هر صورت، سال 1959 خونه آتیش گرفت.
‫طبقه همکف نابود شد، ‫مبلمان، پرده‌ها، کامل.
‫با بیژامه رفته بودیم توی خیابون ‫آتیش رو می‌دیدیم.
‫آتیش‌نشانی اومد، ‫پلیس هم اومد.
‫حتی توی روزنامه‌ها هم خبرش بود.
‫و می‌دونی چرا سوخت؟
‫- چون استریو رو روشن گذاشتی. ‫- مقامات این‌طور گفتن.
‫درواقع کلا یه اتفاق دیگه رخ داده بود.
‫- کثافت! ‫- سلام آدریانا!
‫مامان، پسرت به بچه‌هام گفته که ‫ بابانوئل واقعی نیست...
‫و جای کادوها رو نشونشون داده!
‫- نه نکردم. ‫- جدی می‌گی؟
‫- چرا کردی! ‫- من بهشون نگفتم.
‫- بهشون نگفتم. ‫- خیلی احمقی!
‫- کثافت احمق! ‫- آهای، آهای، آروم باش.
‫می‌دونی چقدر بابانوئل رو دوست دارن؟
‫- گوش کن! ‫- کافیه! بس کن!
‫وقتی خوان اون شب رفت دیگه برنگشت.
‫یه نفر که شبیه‌اش بود برگشت، ‫ولی اون نبود.
‫دختر خوب. آفرین. ‫احمق کجاست؟
‫از وقتی بچه بودیم من و خوان ‫یه جای همیشگی داشتیم.
‫فقط خودمون می‌دونستیم که کجاست.
‫- کجا بودی؟ ‫- گفتی راس نیمه‌شب.
‫راس نیمه‌شب همون جای همیشگی بودم.
‫فکر کردم نمیای.
‫- آره، خوان، اومدم. ‫- دیدم.
‫وقیت رفتیم کالج، یه دوست قدیمی خوان...
‫به اسم پپه سوتو ما رو برد بیرون ‫که جشن بگیریم.
‫توی مسیر برگشت خوان ‫کنار این تابلو ایستاد...
‫و اسم شغلمون رو روش نوشت.
‫گفت خیلی زشته که خیابان بازیگران داریم...
‫ولی توی کل ستلایت خیابانی ‫ به افتخار ما نام‌گذاری نشده.
‫[دامپزشکان]
‫بیا.
‫کریسمس مبارک.
‫شب مایاها.
‫ممنون خوان.
‫بابات رو از پنجره دیدم. ‫حالش بهتر به نظر میاد.
‫کی برمی‌گردیم خونه؟
‫شروع نکن.
‫از الان دیگه برگشتی در کار نیست.
‫آره خوان.
‫دیگه مثل خانواده‌های احمقمون نیستیم.
‫آره.
‫تا حالا کسی چنین کاری نکرده.
‫متوجه هستی؟
‫آره خوان.
‫گفتی می‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫می‌تونی.
‫می‌دونم.
‫بیا بریم.
‫ویلسون!
‫برو، برو! برو...
‫خیلی بوی گندی می‌ده.
‫بدو ویلسون.
‫مطمئنی؟
‫هستم.
‫هشتاد درصد.
‫شصت درصد.
‫- زنگ خطر نداره. باور کن. ‫- چطور ممکنه نداشته باشه؟
‫روسری هم؟
‫نه.
‫یه نفر شکستمون داد.
‫اصلیش... اتریشه.
‫مهمه؟
‫وایستا. وایستا.
‫چی شد؟
‫پاکاله.
‫- چی؟ ‫- پاکال!
‫خوان؟
‫خوبی خوان؟
‫چی شده رفیق؟
‫فقط نفس بکش.
‫فقط نفس بکش خوان.
‫تقریبا رسیدیم.
‫می‌فهمی ویلسون؟ ‫بنجامین می‌فهمی؟
‫فکرش رو می‌کردی؟
‫فکرش رو هم می‌کردی؟ ‫دممون گرم!
‫دممون گرم ویلسون!
‫- شاش دارم. ‫- دممون گرمه!
‫جیش دارم.
‫تقریبا رسیدیم ویلسون!
‫- شاش دارم. ‫- نگهش دار.
‫- باید همین الان بشاشم. ‫- ویلسون. هی!
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫ویلسون!
‫همیشه می‌خواستم این کار رو بکنم.
‫نگاهش کن، ویلسون احمق!
‫می‌فهمی که الان شاه ستلایت شدی؟
‫یعنی هر دو شدیم.
‫پادشاهان آزتک ناوکالپان شدیم.
‫وای.
‫- خب؟ ‫- خب چی؟
‫- حالا چی؟ ‫- حالا جشن می‌گیریم.
‫ولی می‌بریمشون بوسکو. ‫که بفروشیمشون دیگه؟
‫گفت می‌تونه بفروششون دیگه؟
‫- فقط همین واست مهمه؟ ‫- حقیقت داره؟
‫ای بابا. بذار لذت ببرم دیگه. ‫مثل بابام شدی.
‫ببخشید خوان.
‫ولی گفت؟
‫پس این حرف مقامات در مورد آتیش‌سوزی ‫ منزل مامان‌بزرگ و بابابزرگته.
‫ولی اتفاقی که واقعا رخ داد...
‫کلا یه چیز دیگه بود.
‫بابات تازه قبل آتیش‌سوزی ‫ با مامانت آشنا شده بود.
‫بابات هیچ‌وقت از حرف بابامون ‫ سرپیچی نمی‌کرد، البته به جز اون روزها.
‫علیه‌مون شورش کرده بود.
‫اون شب...
‫وقتی همه خواب بودن مامانت ‫ رو آورده بود خونه.
‫درست وسط هال بودن. ‫چه جایی بهتر؟
‫و خب بعدش می‌دونی...
‫مامانت همیشه زن جذابی بود.
‫حالا خلاصه بگم، ‫بعد این‌که کردش...
‫یادش رفت شمع‌هایی که روشن کرده بود ‫رو خاموش کنه.
‫و وقتی برگشت هال آتیش گرفته بود.
‫اولین کاری که کرد این بود که ‫ ترسان‌ترسان من رو بیدار کرد...
‫و اون موقع بود که...
‫توافق کردیم من تقصیرها رو گردن بگیرم.
‫زنگ زدم آتیش‌نشانی و همه رو بیدار کردیم.
‫چرا؟
‫اون زمان همیشه آهنگ‌های باخم ‫ رو گوش می‌کردم...
‫و همیشه یادم می‌رفت استریو رو خاموش کنم.
‫بابا عصبانی می‌شد، ‫می‌گفت آتیش می‌گیره.
‫واسه همین کسی به داستان شک نکرد.
‫علاوه بر اون خب...
‫اون موقع ترک تحصیل هم کرده بودم...
‫و توی بیمارستان هم در رفت و آمد بودم.
‫حتی نلی رو حامله کرده بودم.
‫کسی ازم انتظار دیگه‌ای نداشت.
‫من هم همین رو بهشون دادم.
‫نمی‌دونم چرا برادرزاده...
‫و امیدوارم اشتباه کنم...
‫ولی حس می‌کنم داری نزدیک ‫ لانه هیولا قدم می‌زنی...
‫و اگه بیفتی توش...
‫و هیولا بگیرت دیگه برگشتی در کار نیست.
‫نظرت راجع به گابی چی بود؟
‫سکسیه نه؟
‫شرط می‌بندم حاضری بکنیش.
‫آره.
‫سلام بابا.
‫چه خبره؟
‫خوبی؟
‫نتونستی بخوابی؟
‫چی؟
‫کجا بودی شورتی؟ ‫اخبار رو دیدی؟
‫- کجا بودی پسر؟ ‫- از بنجامین خواستم واسه ناهار بمونه.
‫دزدها ارزش آثار رو می‌دونستن...
‫واسه همین اون‌هایی رو بردن که ‫حمل و مخفی کردنش راحته.
‫از باارزش‌ترین آثار تاریخ بودن.
‫آثاری که الان توصیف کردم...
‫که توسط مجرمین دزدیده شدن...
‫احتمالا کار حلقه قاچاق فرهنگیه...
‫که تمام موزه‌های جهان رو تهدید می‌کنن.
‫سازمان ملی مردم‌شناسی و تاریخ...
‫از این سارقان به عنوان دشمنان ‫ تاریخ و میراث مکزیک یاد می‌کنه.
‫تمام شهروندان مکزیک باید...
‫در مقابل این سرقت شرم‌آور ‫ و وطن‌ستیزانه قد علم کنند.
‫کلی خبر بد پشت هم دریافت می‌کنیم. ‫عجب سالی بود!
‫چطوری این همه اثر دزدیدین؟ ‫نگهبان‌ها کجا بودن؟
‫- دائما بودجه فرهنگی کم می‌شه. ‫- می‌ذارین بشنوم؟
‫ارزش مالی این قطعات غیرقابل تخمینه.
‫بیشتر ارزششون فرهنگی و هنریه.
‫- در دیگر اخبار، گروه نجات زلزله... ‫- خاموشش کن.
‫- ارزششون رو نگفتن. ‫- گفتن. قیمت ندارن.
‫- نمی‌شه روشون قیمت گذاشت. ‫- نمی‌دونن چطور بگن.
‫از کجا بدونن؟ تاریخمونه.
‫میراثمونه، فرهنگمونه، ‫تنها ارزششون همینه.
‫کسایی که این کار رو کردن حرومزاده‌های ‫بدبختین که گذشته و آینده‌ای ندارن.
‫امیدوارم به دست حماقت خودشون بدبخت بشن.
‫انگل‌های این جامعه همونان.
‫وقتی گرفتشنشون وظیفه ما اینه...
‫که توی میدان اصلی شهر شلاقشون بزنیم.
‫و انقدر روی زمین بکشیمشون که بمیرن.
‫مادرجنده‌ها!
‫چی شده مامان؟
‫- هیچی. ‫- گریه می‌کنی؟
‫نه، نه.
‫- چی شده؟ ‫- به حرفش گوش نکن.
‫بیا ویلسون. اگه می‌خوایم بفروشیمشون ‫ باید قشنگ باشن.
‫توی موزه قشنگ نبودن؟
‫الان باید بپوشونیمشون.
‫ترسیدی؟
‫- بهتر نیتس پسشون بدیم؟ ‫- نه، وگرنه زحماتمون هدر می‌ره.
‫اگه برگردیم موزه و...
‫و بذاریمشون توی محل تحویل ‫ کت کسی متوجه نمی‌شه.
‫مگه احمقیم؟
‫می‌بریمشون پیش بوسکو توی پالنکه، ‫همون‌طور که توافق کردیم...
‫و اون هم می‌برمون پیش مشتریش. ‫همین.
‫- همین؟ ‫- آره.
‫خوان به خدایان کوچیکی فکر می‌کرد ‫ که توی کمدش مخفی کردیم.
‫الان کجان؟
‫همچنان به دعای مردم گوش می‌کنن؟
‫یا هم مثل ما با سرنوشتشون تنهاشون گذاشتن؟
‫انسان‌هایی که این خدایان رو ساختن کی بودن؟
‫زندگیشون چطور بوده؟
‫و راجع به سبک زندگی من چه فکری می‌کنن؟
‫خوان! پاشو.
‫چیه.
‫خاموشش کن.
‫کجا می‌ری؟
‫- هیچ‌جا. ‫- پالنکه
‫کارت شناسایی دارین؟
‫نشون بدین.
‫- همراهتون ماریجوانا دارین؟ ‫- نه.
‫- با تو نبودم سفیدپوست. ‫- نه.
‫پیاده شید. می‌خوایم ماشین رو بگردیم.
‫برید اونجا وایستید.
‫همه جا رو بگردین.
‫این چیه توی کیف؟
‫گروهبان؟
‫صنایع دستی جمع می‌کنین؟
‫آره.
‫به نظر آشنایی.
‫بازیگر معروفی هستی نه؟
‫آره هستی!
‫یه امضا واسه دوست دخترم می‌دی؟
‫حتما.
‫- صبح بخیر! ‫- صبح بخیر.
‫بشین. بیا.
‫- صبح بخیر. ‫- چطوری؟
‫سلام من خوانم.
‫- بنجامین هستم از ستلایت. ‫- خوشوقتم.
‫اینجا راهنمایی به اسم ‫ بوسکو هوئرتا می‌شناسین؟
‫- نه؟ ‫- چونوک چی؟
‫آره! همه می‌شناسیمش.
‫- قبل تر پیش چند نفر بود. ‫- چونوک کدوم خریه؟
‫وقتی که باکال در سن هشتاد سالگی مرد...
‫پسرانش همراه کشیشان...
‫از این پلکان‌های ساختمان پایین رفتند...
‫همراه با مشعل جنازه‌اش رو حمل کردند...
‫که سمبلی از سفر به نه طبقه دنیای زیرین بود.
‫در سال 1952 هنگامی که...
‫استاد آلبرتو رز...
‫باستان‌شناس مکزیکی مقبره رو پیدا کرد...
‫ببخشید...
‫ببخشید آقا ولی...
‫این گروه تکمیله و هزینه رو قبلا ‫ پرداخت کردن.
‫- خودتون مشکلی دارید؟ ‫- مشکلی نداریم.
‫- آره چیزی نیست. مشکلی ندارن.
‫بسیارخب، ممنونم. ‫خب...
‫روی تمام بدن باکال رنگ قرمز پاشیدن...
‫بخاطر طلوع آفتاب...
‫- خورشید قرمز طلوع می‌کنه. ‫- رنگ خورشید حین طلوع...
‫- در شرق... ‫- بله درسته. طلوع آفتاب.
‫ظاهرا یه حرفه‌ای داریم. نه؟
‫ممنونم آقا.
‫اول باستان‌شناسانی سعی کردند که...
‫بفهمند این سنگ چطور داخل این ‫هرم قرار داده شده...
‫تا این‌که فهمیدند که...
‫اول سنگ مقبره بوده، ‫و سپس هرم رو دورش...
‫به شکل یک تابوت درست کردن.
‫بسیارخب...
‫خانم‌ها و آقایان...
‫رسیدیم...
‫به مقبره‌ی باکال.
‫باکال همراه با...
‫جواهرات متفاوتی دفن شد...
‫که هرکدام معنای خاصی داشت...
‫و ماسکی یشمی رنگ و قشنگ ‫صورتش رو پوشانده بود.
‫که خصوصیات چهره‌اش رو تا ابد حفظ می‌کرد.
‫- توی موزه‌ی مکزیکوسیتی بود. ‫- بله درسته.
‫همون ماسکی بود که بزدل‌هایی ‫ هفته‌ی پیش از موزه‌ی مردم‌شناسی دزدیدنش.
‫این مقبره قرار نبوده به شکل سفینه‌ای باشه؟
‫چرا، چرا، چرا...
‫- شما هم اون شایعه رو شنیدید درسته؟ ‫- توضیحی در موردش هست.
‫یه سری هستن که می‌گن باکال ‫به جای دراز کشیدن زیر درخت زندگی...
‫درحال هدایت سفینه‌ای هستش.
‫ولی فقط بچه‌های کوچک و احمق ‫ چنین چیزی رو باور می‌کنن.
‫خب مطمئن که نیستیم.
‫بله. می‌گن که مثل فضانوردهای ‫ناسا توی موشک دراز کشیده.
‫از کجا بدونیم؟ نمی‌دونیم.
‫و اینجا پر از اهرم و دکمه هست.
‫و آماده‌ست که بره و مهاجمین فضایی رو بکشه.
‫یا شاید مثل فضانوردهاست.
‫مطمئن نیستیم.
‫اگه مایل بودید آخر تور حرف می‌زنیم.
‫بسیارخب بیایید ادامه بدیم...
‫بریم سمت جایگاه بعدی که می‌شه ‫ مکان لاس‌کروسس.
‫ممنونم. مراقب جلوی پاتون باشیم. ‫بریم یکم هوای تازه بخوریم.
‫وایستا چونوک! ‫کارت دارم.
‫- وایستا. ‫- باید حرف بزنیم.
‫مگر این‌که بخوای رهبر عملیات شناخته بشی.
‫چی؟
‫من؟ رهبر عملیات؟
‫من ربطی به این قضیه ندارم.
‫- فکر خودت بود! ‫- انقدر این حرف رو نزن.
‫- فکر خودت بود! ‫- انقدر این حرف رو نزن!
‫- خفه شو دیگه! ‫- آروم بوسکو.
‫- همه چیز تحت کنترل خوانه. ‫- تو هم یه روانی کسکشی.
‫تو گفتی یه کار دیگه بکنیم. ‫مثل والدینمون نباشیم.
‫- ولی منظورم این نبود! ‫- طبیعیه که بترسی.
‫- دست‌هام خیلی ظریفن! ‫- باید مرطوب بشن، خیس بشن.
‫شرزادا ریوسه؟
‫- فیلم خفنیه. ‫- خوانیتو. من کمکت نمی‌کنم.
‫- شوخی نمی‌کنم. ‫- آروم باش بوسکو.
‫بشین. بشین.
‫گمونم هنوز با آقای گری تماس نگرفتی.
‫- گریوز. ‫- خب ببین.
‫جنگجو بودن فقط به این معنی نیست ‫که بخوای جنگجو باشی.
‫بدبختی‌ای مادام‌العمره.
‫آره، آره.
‫هیچکس نه جنگجو زاده می‌شه و نه معمولی.
‫ما هستیم که تبدیل به یکی از این‌ها می‌شیم.
‫کارلوس کاستاندا.
‫نمی‌تونی با استاد گولم بزنی.
‫حتی از جانب تو هم کار حقیرانه‌ایه.
‫اگه کمکمون نکنی می‌ریم سراغ پپه سوتو.
‫اون هم می‌گیرشون.
‫برو پیشش. می‌ری زندان.
‫- دقیق کنار خودش. ‫- تو هم همین‌طور.
‫من؟ زندان؟
‫پپه سوتو پادشاه میداس مزخرفاته.
‫به هر چیزی دست بزنه گند می‌خوره توش.
‫دقیقا.
‫واسه همین اومدیم اینجا و نرفتیم پیش اون.
‫- با رو به آقای گری وصل کن. ‫- گریوز.
‫درسته. گریوز. ‫بقیش هم با ما.
‫حتی اگه گیرش بیارم که نمیارم...
‫چطور قانعش کنین که چنین ‫ آثار مهمی رو جابه‌جا کنه؟
‫نگهش دار.
‫خیلی قشنگه.
‫- می‌دونم. ‫- قشنگه.
‫کمکمون می‌کنی؟
‫چی؟
‫هیچی رفیق.
‫♪ مرگ همنشین ابدی ماست ♪
‫♪ همیشه سمت چپ ماست. ♪
‫♪ درست در یک قدمی ما. ♪
‫تف توش.
‫لعنتی.
‫خب تو با سهمت چیکار می‌کنی؟
‫بهترین دورانمون بود.
‫گاهی‌اوقات حتی یادم می‌ره ‫ که از موزه سرقت کردیم.
‫دوست داشتم که فکر کنم ‫ فلان، فلان، فلان.
‫♪ لمس یخیش رو حس می‌کنی ♪
‫♪ همان‌طور که امروز حسش کردی ♪
‫[پنجاه میلیون جایزه برای کمک در قبال ‫ برگرداندن آثار گم‌شده]
‫تا اون‌موقع دیگه پلیس بین‌الملل ‫ وارد پرونده شده بود.
‫دنبال سارق‌های موزه می‌گشتن.
‫خوان همیشه یه جمله‌ای نقل قول می‌کرد ‫ که ارنان کورتز گفته بود.
‫«آمدم اینجا به دنبال طلا بگردم، ‫ نه که زمین را مانند دهقانی شخم بزنم.»
‫می‌گفت که بالاخره دیگه از مرگ نمی‌ترسه.
‫مرگ همنشین ابدی ماست...
‫دائما سمت چپ ماست، ‫به فاصله‌ی یک قدم.
‫مرگ تنها مشاور خردمندیه که ‫یه جنگجو می‌تونه روش حساب کنه.
‫وقتی که جنجگو حس می‌کنه قراره کشته بشه...
‫می‌تونه رو به مرگش بکنه...
‫و ازش بپرسه که حقیقت داره یا نه.
‫مرگ بهش می‌گه که اشتباه می‌کنه.
‫که هیچ‌چیز جز لمسش مهم نیست.
‫مرگ بهش می‌گه که: ‫«هنوز لمست نکردم.»
‫مایاهایی که نزدیک اهرام کار می‌کردن ‫بهمون گفتن...
‫که اغلب یواشکی شبانه می‌رن داخل ‫که برای مرده‌ها سوغاتی ببرن.
‫مسئولین اونجا همیشه اون‌ها رو می‌برن که ‫مکان واسه توریست‌ها تمیز باشه.
‫نمی‌دونستم سوغاتی خوان قراره واسه کی باشه.
‫نمی‌دونم سوغاتیه یا یه جور عذرخواهی...
‫یا هم نوعی جبران.
‫هرگز بهم نگفت.
‫خوان.
‫تموم شد.
‫- کی؟ ‫- یعنی چی که کی؟
‫فرانک گریوز زنگ زد.
‫می‌خواد جمعه توی آکاپولکو هم رو ببینیم. ‫باید بریم.
‫توی فرودگاه‌ها و بندرها و ایستگاه‌های ‫ قطار نگهبان‌ها دو برابر شدن...
‫که جلوی قاچاق جواهرات رو بگیرن.
‫اداره گمرک آثار رو اشتباه به ‫ پاسگاه‌ها شرح داده بود...
‫و گفته بود که خشت و سنگن، ‫درحالی که در واقع یشم و طلا بودن.
‫من رابط مکزیکی آقای...
‫- کوئست. ‫- وست.
‫- بله کوئست. ‫- کوئست نه، وست. خب؟
‫رئیسمون جناب وست توی کارائیب تجارت دارن.
‫- بیا این رو نگیم. ‫- نگیم؟
‫- هیچی نگو. ‫- باشه.
‫حرف زدن با من، ‫و وقتی علامت دادم...
‫تو طعمه رو در بیار که ازش لذت ببره.
‫- این عوضی‌ها همینن. ‫ - چطوری؟
‫همین‌طوری. مثل بچه‌بازها.
‫و بعدش می‌تونیم بریم شیرجه از صخره ببینیم؟
‫- لباس نمی‌پوشی؟ ‫- پوشیدم دیگه.
‫چی؟ کسی نگفت مثل پیشخدمت‌ها لباس بپوشم.
‫من باید برم خونه. ‫بابام بیمارستانه.
‫تف توش ویلسون.
‫خیلی بده.
‫بیا تمومش کنیم و فردا برگردیم.
‫بابام بیمارستانه. می‌رم.
‫اگه فردا بری از پس هزینه ‫هر بیمارستانی که بخوای برمیای.
‫مثل هیوستون. ‫می‌بریمش اونجا.
‫بهش فکر کن. فقط یه روز وقت می‌خوام.
‫- نمی‌تونم خوان ‫- این کار رو نکن ویلسون.
‫نمی‌تونی ترکم کنی. ‫تو عقاب فرمانده‌ی منی!
‫- تف توش. ‫- نمی‌تونم
‫گوش کن کثافت.
‫اگه ولم کنی هرگز نمی‌بخشمت!
‫هرگز!
‫تف توت حرومزاده!
‫بشین توی ماشین کیری!
‫ویلسون! هی! ‫بیا اینجا.
‫- اون چیه؟ ‫- خونه.
‫- نه؟ ‫- معلومه نه.
‫ستلایته. جدی می‌گم!
‫عاشق آکاپولکو ام.
‫ظهربخیر آقایون.
‫معذرت می‌خوام. مهمون داشتم. ‫چطوری بوسکو؟
‫این‌ها عمر روبلز و فرانسیسکو موفیوز هستند.
‫- سلام... سلام آقای گریوز. ‫- خواهش می‌کنم فرانک صدام کنید.
‫به جز کثافت‌های توی هاسیندا ‫ کسی آقای گریوز صدام نمی‌کنه.
‫چه هیجان‌انگیز.
‫- بریم سراغش؟ همراهم بیایید. ‫- ممنون فرانک.
‫- هی بوسکو! بیا اینجا. ‫- چیه رفیق؟
‫- انگلیسیه؟ ‫- چی؟
‫ثروت کشور رو بدیم به یه انگلیسی کسکش؟
‫می‌برنش موزه‌ی کیری بریتانیا.
‫اصلا واسه این کسکش‌ها مهم نیست. ‫حتی اسپانیایی هم بلد نیستن!
‫- همراهم بیا. ‫- رفیق!
‫- نوشیدنی چی بدم آقایون؟ ‫- هر چی خودت می‌خوری فرانک.
‫خب، یه فنجان کوچیک واسه من کافیه.
‫- من هم عرق نیشکر و کوکاکولا می‌خوام. ‫- بشه سه تا پس.
‫فنجان کوچیک چیه دیگه.
‫دیگه بچه نیستیم که.
‫جین و تانیک بخوریم پس.
‫هی فرانک. این قطعه جدید تکال نیست؟
‫مال سال چهارصد پس از میلاد گمونم؟
‫آره. مال دوره کلاسیکه. خیلی خوب فهمیدی.
‫آثار مایاها رو خوب می‌شناسی.
‫صرفا می‌دونم کل تیکال رو شما ‫ آمریکایی‌ها و سفیدپوست‌ها دزدیدین.
‫- و دارن سعی می‌کنن که پسشون بگیرن. ‫- خب...
‫دیگه آلمانی‌ها تمام آثار تاریخی ‫ اسپانیایی رو دزدیدن و بردن دیگه.
‫تاریخی اسپانیایی نیست.
‫چی بگم دیگه؟
‫مزوآمریکایی یا مایایی هستن.
‫به سلامتی آقایون.
‫به سلامتی مزوآمریکا.
‫می‌دونی، تمام قطعات تیکال که ارزش دارن.
‫الان توی کلکسیون‌های خصوصین که ‫ فقط دوستان صاحبشون می‌بیننشون.
‫ باز ادای ایندیانا جونز رو در میاری بوسکیتو، ‫«این‌ها مال موزه‌ان.»
‫تو هم هنوز ادای بلتسونی رو در میاری فرانکی؟
‫عاشقشی دیگه؟
‫اسم بلتسونی رو شنیدی؟ ‫جووانی بلتسونی.
‫اون یه ایتالیایی عجیب و غریب بود، ‫ یه کاوشگر از قرن ۱۹.
‫تو نمایش‌های قدرت‌نمایی‌اش تو لندن، ‫۲۰ نفر رو یه‌جا بلند می‌کرد..
‫کاملاً دیوونست، ولی مسئول پیدا کردن بعضی ‫ از مهم‌ترین آثار باستانی مصر باستان بود.
‫مقبره ابو سمبل و مقبره ستزی اول، مثلاً.
‫آره، و نصف اون چیزی که پیدا کرد ‫ رو نگه می‌داشت.
‫و هر چی رو که برای خودش نمی‌برد، ‫می‌فروخت انگار که مال خودش بوده.
‫و به این ترتیب شما موزه متروپولیتن، ‫ لوور و موزه بریتانیا رو دارید.
‫اینطور بود که همه موزه‌ها شکل گرفتن، ‫ حتی موزه مردم‌شناسی خودتون.
‫فکر می‌کنید سنگ‌های تابوت تلالوک ‫ رو از کجا آوردن؟
‫فکر می‌کنید یکی از روی مهربونی اون رو ‫ اهدا کرده؟
‫خب، فرانک، اون سنگ تلالوک نیست. ‫ در واقع مال چالیوتلیک هست.
‫اون رو دزدیدند.
‫آره، فرانک، من اونجا بودم.
‫این نظر منه. بدون افرادی مثل بلتسونی، ‫ هیچ باستان‌شناسی‌ای وجود نداشت.
‫هیچی وجود نداشت.
‫"ارزش‌ها شناخته نمی‌شد اگه دزدی نبود."
‫شما باستان‌شناس‌ها دیگه باید اینو بدونین.
‫آره، اینو هر دزد تاریخ میگه.
‫آره، شاید.
‫بذار یه چیزی نشونت بدم.
‫صفحه بیست و خورده‌ای.
‫سال پیش یه تیم آمریکایی یه کشتی ‫ اسپانیایی رو پیدا کردن.
‫توی آب‌های بین‌المللی.
‫این کشتی رو بریتانیا در سال 1804 غرق کرده ‫بود و یه کشتی خیلی زیبا بود.
‫داخل این کشتی طلایی پیدا کردن که ‫ارزشش تخمین زده میشه....
‫پانصد میلیون دلار...
‫ یا نیم میلیارد نقد باشه.
‫پس، اسپانیایی‌ها می‌گن ‫ که اینم جزو میراث ملی‌شونه.
‫یا هر چی که بهش میگن.
‫و دولت اسپانیا ادعا کرد که ‫ این کشتی مال اون‌هاست.
‫و علیه آمریکایی‌ها شکایت کرد.
‫و آمریکایی‌ها هم طبیعتا برگشتن گفتن ‫چی می‌گین بابا. ما پیداش کردیم.
‫و بعد دولت پرو هم دخالت کرد.
‫گفتن مگه طلایی که کشتی اسپانیایی ‫ می‌برده طلای اینکا نبوده؟
‫مگه نباید به پرو برگرده...
‫جاییه که اون حرومزاده‌ها ‫از اولش هم دزدیدنش.
‫آره، به نظرم خیلی واضحه.
‫آره، ولی کی هزینه‌ی اکتشاف گزاف زیرآبی رو ‫می‌ده که بدون اون کشتی‌ای در کار نبود؟
‫یا اصلا طلای اینکایی نبود یا...
‫چیزی که در موردش حرف بزنیم.
‫خیلی هم آسون نیست نه؟
‫در هر صورت... نیومدین که در مورد ‫ کشتی اسپانیایی حرف بزنیم.
‫بوسکو می‌گه یه چیز خاص برام آوردین.
‫و تا حالا ناامیدم نکرده.
‫بله...
‫ممنون فرانک که دعوتمون کردی.
‫من و آلن...
‫خیلی خوشحالیم که اینجاییم...
‫از طرف آقای وست.
‫آقای وست اکثرا در نواحی ‫ کارائیب فعالیت می‌کنه.
‫آقای وست خیلی واسش مهمه که کالاهاش کجا برن.
‫واسه همین خوشحال می‌شه ‫ که تمام آثار به شما برسن.
‫- آقای وست. ‫- چرا؟
‫چرا خوشحال می‌شه؟
‫چون شما شمایید...
‫شما سلیقه خوبی دارید...
‫و با کلکسیونی که دارید ‫ و چیزهایی که ما آوردیم...
‫می‌تونید مثلا معمار رامیرز واسکز رو بیارید ‫ موزه شخصیتون رو درست کنه.
‫آقای وست مایلن...
‫معمولا ایشون آثار رو در کارائیب پخش ‫می‌کنه که خطرش کمتر بشه.
‫ولی این بار قبول کرده که خطرش رو بپذیره ‫و کامل تقدیمش کنه...
‫مجموعه‌ای 140 تایی کامل که ‫به یه خریدار تحویل داده بشه.
‫مخصوصا کسی که ارزش چیزی ‫که دریافت می‌کنه رو بفهمه.
‫آلن؟
‫ببخشید.
‫فرانک، رئیس‌ ما آقای کوئست...
‫در سرقت‌هایی از بزرگ‌ترین ‫ موزه‌های دنیا نقش داشته.
‫از اروپا، آسیا، آفریقا، ایالات متحده.
‫پس جای نگرانی نیست فرانک. ‫آقای کوئست حرفه‌ایه.
‫چقدر؟
‫واسه ماسک؟ نه، می‌خوان کل مجموعه رو بفروشن.
‫خیلی‌خب، کل مجموعه چقدر؟
‫آقای وست درخواست یه میلیون...
‫- وست یا کوئست؟ من گیج شدم. ‫- وست، وست، وست.
‫آقای وست یه میلیون درخواست دارن.
‫و این عدد از کجا به ذهنش رسیده؟
‫چیزی که واسه من خیلی جالبه...
‫اینه که چرا یه نفر شما دو تا بچه ‫ رو باید واسه معامله بفرسته.
‫یعنی چی؟
‫واقعا که خیلی خایه دارین.
‫دوستان، این رو اعتراف می‌کنم. ‫که اومدید این ترفند رو بزنین.
‫- با تو هم هستم بوسکیتو. ‫- هی فرانک، نه گوش کن...
‫من صرفا آشناتون کردم. ‫ربطی به من نداره.
‫- خیال کردی با کی حرف می‌زنی؟ ‫- فرانک.
‫اگه خیال می‌کنی این ماسک تقلبیه پس ‫چیزی از هنرهای مزوآمریکایی نمی‌دونی.
‫من تمام فروشنده‌های هنری رو می‌شناسم...
‫می‌دونم رئیسی به اسم وست یا کوئست ‫یا خر دیگه‌ای نداری.
‫می‌دونم اون کت شلوار رو هم قبل این‌که ‫بیای اینجا از سابربیا خریدی.
‫ تو فروشنده‌ای نمی‌شناسی بچه.
‫- این‌ها واقعی هستن و از موزه‌ی دزدیده شدن. ‫- آره، می‌دونم، می‌دونم.
‫- امتحانشون کن. امتحان کن. ‫- دیدمشون. دیدمشون.
‫می‌دونم اون ماسک واقعی شاه پاکاله. ‫دیگه اصلا توی دنیا نمونه‌ای نداره.
‫ولی گوش کن ببین چی می‌گم. ‫نمی‌شه فروختش.
‫کسی نمی‌تونه. ‫توی این تجارت کسی انقدر احمق نیست که بخرش.
‫می‌فهمی؟
‫- خیلی‌خب، بیا بگیم نیم میلیون... ‫- نه، نه، ببین من رو، ببین من رو...
‫این قطعات فروختنی نیستن.
‫به نحوی می‌شه گفت ارزشی ندارن.
‫عجب بچه‌هایی هستین‌ها...
‫شما بچه‌های خوبی هستین. خلافکار نیستین. ‫حالا اگه من رو ببخشین...
‫باید برگردم پیش مهمون‌هام.
‫فرانک شاید این داستان رو هم شنیده باشی...
‫هواپیمای راکفلر انقدر از اجناس دزدیده ‫شده‌ی مایاها پر بود...
‫که حتی نمی‌تونست پرواز بکنه!
‫الان یعنی چی؟
‫قانون وقتی بحث باستان‌شناسی باشه ‫ سخت‌گیره دیگه؟
‫مخصوصا واسه خارجی‌ها.
‫اجناس من کاملا قانونیه.
‫مردم انجمن بین‌الملل ازم حمایت می‌کنن...
‫درواقع همون افرادی هم هستن که خوشحال ‫می‌شن این‌ها رو پس بگیرن.
‫اون‌ها مثل خودت دزد و خلافکارن.
‫فقط کافیه یه زنگ بزنم.
‫خیلی‌خب.
‫اگه من جاتون بودم...
‫امشب فرار می‌کردم.
‫میان دنبالتون.
‫فقط گم شید برید.
‫قراره برگردیم مکزیکوسیتی؟
‫باید به بابام سر بزنم.
‫خوان!
‫یکی از اینها.
‫چی گفت؟
‫الو؟
‫- الو. ‫- شیوا.
‫- کجایی احمق؟ ‫- به کمکت نیاز دارم شیوا.
‫بابا می‌کشت.
‫عصبانیه؟
‫گزارش داده که ماشین رو دزدیدن. ‫کجایی احمق؟
‫ولی ندزدیدن که!
‫حتی اگه بدونیم کی برده هم ‫دزدی محسوب می‌شه.
‫اسم کلوپ پپه سوتو توی آکاپولو رو می‌خوام.
‫چرا احمق؟
‫انقدر بهم نگو احمق، کثافت!
‫اسم کلوپش توی آکاپولو چی بود؟
‫توی آکاپولو چه غلطی می‌کنی احمق؟
‫اونجا نیستم!
‫چرا می‌گی اونجام؟
‫چرا فکر می‌کنی...
‫بابا می‌کشت احمق.
‫اسمش رو بگو.
‫دروازه‌های بهشت.
‫فهمیدم. مرسی کسکش.
‫از بین شما چهار نفر فقط از تو متنفر نیستم. ‫ولی به کسی نگو.
‫ساعت ملاقات بیمارستان از هشت شروع می‌شه.
‫خوان؟
‫خوان.
‫اگه نمی‌دونی کجاست چطوری بریم اونجا؟
‫کتاب سفر به ایختلان رو یادته؟
‫از کاستاندا؟
‫یادته دون خوان گفت چطور دنیا ‫ رو متوقف می‌شه کرد؟
‫نکن خوان.
‫نگران نباش.
‫نگران نباش. چیزی نیست. ‫آروم باش.
‫- خوان! ‫- فقط نفس بکش.
‫با جریان پیش برو رفیق. ‫پیش برو.
‫زودی می‌رسیم پیش پپه.
‫واسه اجناس پول پیش می‌گیریم و ‫برمی‌گردیم خونه.
‫چراغ‌ها رو روشن کن!
‫وای! تف توش! ‫احمق کثافت!
‫زد بهمون احمق! ‫روشنشون کن!
‫بزن بغل کسکش!
‫- روشنشون کن! ‫- بیا، بیا.
‫- بزن بغل! بزن بغل! ‫- چرا؟
‫بزن بغل.
‫کجا می‌ری؟ کجا می‌‌ری احمق؟
‫کجا می‌ری؟
‫- کجا می‌ری؟ ‫- کیر توت. می‌رم مکزیک!
‫- بیا اینجا. ‫- نکن!
‫شروع نکن. اشکت رو در میارم.
‫دیگه دنبالت نمیام. خسته شدم!
‫اگه من نباشم فقط یه آرایشگر سگی...
‫که کون باباش رو واسش می‌شوره!
‫گوش کن کثافت.
‫وقتی نزدیک بود توفیو خوارز رو کور کنی ‫من گردن گرفتم. یادته؟
‫اگه این کار رو نمی‌کردم می‌بردنت تیمارستان!
‫من تنها دوستتم! ‫فهمیدی؟
‫ولم کن!
‫آروم می‌شی؟
‫ولم کن کسکش!
‫ولم کن تن‌لش!
‫پیش تو نباشم بهتره!
‫[عملیات را در دریا شروع کنید!]
‫- باید موسیقی می‌خوندیم. ‫- این‌طور فکر می‌کنی؟
‫یه گروه خفن درست می‌کردیم ‫ و از اینجا می‌رفتیم.
‫فلوید موسیقی نخوند.
‫فلوید یه نفر نیست. ‫چهار نفرن.
‫- منظورم اینه درس نخوندن. ‫- یا کس‌شعر هم مثل تو نگفتن.
‫واسه رفتن از اینجا میگم.
‫- بویی. ‫- اون درس خوند.
‫طرف درس موسیقی خونده.
‫قبلا از اینجا رد نشدیم؟
‫- معلومه. ‫- کجا می‌ریم؟
‫همین‌طوری می‌چرخیم. ‫جایی قراره بری؟
‫- هدف دور زدن همینه. ‫- که دائم از یه جا رد بشی؟
‫- مشکل مردم ستلایت همینه. ‫- که دور می‌زنن؟
‫که نمی‌تونن از زندگی لذت ببرن.
‫- و تو چی؟ ‫- من؟ سعیم رو می‌کنم.
‫- یعنی از ستلایتی؟ ‫- نه.
‫- پس چطورین؟ ‫- خیلی از کار خسته‌ان...
‫ترجیح می‌دن تلویزیون ببینن تا ‫ پیش خانواده باشن.
‫تلویزیون هم خسته‌شون می‌کنه ‫و خسته‌تر می‌رن که بخوابن.
‫رویاهاشون هم خسته‌شون می‌کنن. ‫شبیه گوه‌ان. خیلی خسته‌ان.
‫و یه روزی هم از خستگی می‌میرن.
‫اگه فرمون رو نچرخونی چی می‌شه؟
‫- دیگه دور خودمون نمی‌چرخیم. ‫- و مستقیم می‌ریم.
‫- می‌خوریم به تیر برق. ‫- و می‌میریم.
‫بعد بیدار می‌شیم و می‌بینیم ‫ هنوز دور خودمون می‌چرخیم.
‫یا می‌تونیم یه کار متفاوت بکنیم.
‫مثلا چی؟
‫مثلا یه چیزی بلند کنیم.
‫بلند کنیم؟ یعنی بدزدیم؟
‫- چرا که نه؟ ‫- چرا که آره؟
‫چون خسته شدم بس منتظر بودم اتفاقی رخ بده. ‫تو چی؟
‫اگه دزدی کنی اتفاقی رخ می‌ده؟
‫فکر بهتری داری؟
‫همین فکر رو می‌کردم.
‫خب چی بدزدیم؟ ‫این ماشین؟
‫عمرا! این ماشین خانوادمه.
‫- خب پس چی؟ ‫- بعدا می‌فهمیم.
‫ببخشید!
‫عصربخیر!
‫جایی به اسم دروازه‌های بهشت می‌شناسین؟
‫- ببخشید؟ ‫- دروازه‌های بهشت؟
‫دروازه‌های بهشت روی شما بسته‌ست.
‫شوخی کردم!
‫دروازه‌های بهشت اون سمتیه!
‫- ممنون. ‫- قابلی نداشت.
‫[دروازه‌های بهشت]
‫اون شرزاداست دیگه؟
‫- همونی توی فیلم‌هاست؟ ‫- دیگه چی واستون بیارم؟
‫خودشه دیگه؟ ‫باید باشه.
‫هی رفیق. بیا اینجا.
‫به پپه سوتو بگو خوان تنبل اومده دیدنش.
‫نمی‌شناسمش.
‫پپه سوتو.
‫همونی اونجاست. رئیست.
‫اون یارو خیلی وقته نیومده اینجا.
‫- چیز دیگه‌ای نبود؟ ‫- می‌شه پولم رو پس بدی؟
‫آره، بجنب، بیا اینجا.
‫بیا سکه‌ها رو توی صورتم تکون بده!
‫کجا می‌ری؟ بیا با من برقص!
‫- ولش کن! ‫- پیر خرفت!
‫- به هنرمند احترام بذار! ‫- برو پیش نوه‌هات جنده!
‫اگه می‌خوای جنده بازی در بیاری ‫ چرا اینجا می‌رقصی؟
‫- با خواهرت هم این‌طوری رفتار می‌کنی؟ ‫- سرت توی کون خودت باشه.
‫- ازش عذرخواهی کن. ‫- کیر تو کونت بابا.
‫و حالا دعوا درست شد.
‫بسه کثافت‌ها.
‫این هم شوالیه‌‌ات با اسب سفیدش یوخنیا.
‫ببرش اون پشت تا نکشتنش.
‫وایستا. کیفم.
‫کیفم، کیفم!
‫- هی، کیفم کجاست؟ ‫- اینجاست بچه.
‫گوش کن، نمی‌‌تونی بیای اینجا و دعوا شروع ‫ کنی...
‫و فکر کنی قرار نیست بلایی سرت بیاد.
‫اینجا که فیلم نیست. ‫گرروئه.
‫بهت بی‌احترامی کردن شرزادا.
‫لطف داری. عجب احمقیه!
‫چرا قهرمان بازی در میاری؟ ‫مال این حرف‌ها نیستی.
‫- چرا نمی‌ری کلوپ؟ ‫- شرزادا ریوس اونجا نیست.
‫به این اسم صدام نکن. ‫من یوخنیام.
‫- یوخنیا؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونستم.
‫ناراحت نباش. ‫چرا باید بدونی؟
‫من فیلم «زندگی سخت یه زن سهل‌انگار» ‫ رو هزار بار دیدم.
‫یه طرفدار دیگه.
‫آره، خب که چی؟
‫- شنیدم دنبال پپه می‌گردی. ‫- آره.
‫پپه پارسال مُرد.
‫چی؟
‫آره، کشتنش.
‫تف توش.
‫الان شش ماهی شده.
‫کلی پول بدهکار بود.
‫قاطی چیزهایی شد که از توانش خارج بود.
‫- ازش چی می‌خواستی؟ ‫- کمک.
‫از پپه؟
‫اگه از پپه کمک می‌خواستی دیگه خیلی ریدی.
‫- می‌شه از گوشیت استفاده کنم؟ ‫- حتما.
‫[پنجاه میلیون جایزه برای کمک در قبال ‫ برگرداندن آثار گم‌شده]
‫صنایع دستی می‌فروشی؟
‫صنایع دستی نیستن.
‫وسایل توی کیف میلیون‌ها دلار ارزش دارن...
‫و در عین حال هم هیچی.
‫وقتی زنده بود...
‫اینجا حرف نداشت.
‫بهترینشون بود. ‫مردم دعواشون می‌شد که بیان اینجا.
‫دوباره بگو.
‫مردم دعواشون می‌شد که بیان اینجا.
‫چی؟
‫گفتم مردم دعواشون می‌شد که بیان اینجا.
‫مردم دعواشون می‌شد که بیان اینجا.
‫چی؟
‫عزیزم!
‫صبر کن، یه فکری دارم! ‫می‌دونی زاراهواتو چیه؟
‫- نه. ‫- میمونی که این‌طوری می‌کنه.
‫درسته. حالا یکم اینطوری.
‫حالا شد.
‫وایستا، وایستا! ‫مثل میمون!
‫آره شرزادا.
‫شرز...
‫راستش همیشه بعد دیدن فیلم‌هات ‫ خوابت رو می‌دیدم.
‫کلی شب‌ها فقط به تو فکر می‌کردم.
‫نه، بهت نمی‌گم چیکار کردم. ‫چه فرقی می‌کنه؟
‫آره همینه. ‫برقص واسم.
‫صبح بخیر. ‫یه کیف قرمز ندیدی؟
‫مطمئنی؟ یه کیف قرمز این اطراف؟
‫عجب احمقیم!
‫خیلی احمقم!
‫عجب احمقی!
‫وقتی به این فکر می‌کنم که چقدر نزدیک بود ‫اون‌ها تا ابد گم بشن سرم گیج می‌ره.
‫به تمام چیزهایی که ممکنه بدون ‫فهمیدن بقیه گم بشه فکر کردم.
‫تمام چیزهایی که ممکن بود گم بشن.
‫و با این حال نشدن.
‫یه بار تصادف کردیم و بابای خوان ‫اعتراف کرد...
‫که چقدر نزدیک بود سقطش کنن.
‫خوان همیشه می‌گفت که کاش می‌کردن.
‫به نظرت راجع به چی بحث می‌کنن؟
‫که کی آخر بپره.
‫بهترین راهنمایی رو دریافت می‌کنه.
‫باید قایم بشیم ویلسون.
‫نمی‌تونیم اینجا بمونیم.
‫گوش می‌کنی؟
‫پدرم مُرد.
‫- نه! ‫- و من پیشش نبودم.
‫بنجامین...
‫خیلی متاسفم.
‫واقعا متاسفم.
‫و پپه سوتو؟
‫نتونستم پیداش کنم.
‫کجا بریم؟
‫یه مدتی ناپدید بشیم.
‫و قطعات چی؟
‫اون‌ها هم همراهمون ناپدید می‌شن.
‫بابا.
‫مامان.
‫بابا؟
‫من دارم می‌رم.
‫- کجا بودی؟ ‫- چیکار می‌کنی پسر؟
‫کجا بودی؟ حالت خوبه؟
‫دارم می‌رم مامان.
‫- اومدم خداحافظی کنم. ‫- دارن دنبالت می‌گردن.
‫پلیس چند باری اومد اینجا.
‫- کجا بودی؟ ‫- چیکار کردی، هان؟
‫چیکار کردی؟
‫- گند زدم. ‫- چیکار کردی خوان؟
‫چیکار کردی عزیزم؟ ‫چیکار کردی؟
‫پلیسه گفت که مظنونی از سرقت موزه هستی.
‫بهش گفتم اشتباه می‌کنه.
‫که همیشه بهمون سخت می‌گرفتی...
‫که باهات مشکل داشتیم...
‫ولی هیچ‌وقت دزدی نکردی.
‫دروغ گفتی بابا.
‫کردم.
‫کار خودم بود.
‫من کردم.
‫حرومزاده‌ی احمق.
‫حرومزاده‌ی احمق!
‫حرومزاده‌ی نفهم!
‫کله‌شق احمق! ‫حرومزاده!
‫چرا این کار رو کردی؟
‫چرا... این کار رو کردی؟
‫من به درد کاری نمی‌خورم.
‫تقصیر تو نیست.
‫می‌رم.
‫- دیگه من رو نمی‌بینین. ‫- کجا می‌ری؟
‫همه جا دارن دنبالت می‌گردن.
‫نمی‌دونم.
‫غیب می‌شم.
‫دیگه مزاحمتون نمی‌شم.
‫چی می‌خواستی؟
‫پول می‌خواستی؟
‫پول داری.
‫همیشه.
‫تو اصلا هیچ‌وقت چیزی لازم نداشتی.
‫همیشه همه‌چیز داشتی.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫چرا؟
‫می‌خواستی ما رو تحت‌تاثیر قرار بدی؟
‫تحت تاثیر قرار گرفتیم خوان.
‫واقعا گرفتیم.
‫خوان، نه...
‫خوان.
‫خیلی طول نمی‌دیم.
‫بابا!
‫چیه؟
‫- چیکار می‌کنی خوان؟ ‫- دو تا کیف رو بذار.
‫بیرون منتظرم بمون. ‫الان برمی‌گردم.
‫خوان!
‫چیزی که اینجا می‌بینین...
‫جعبه‌ی خالی نمایش آثار اتاق مایاهاست.
‫مقامات معتقدن که گروهی از قاچاقچیان ‫ حرفه‌‌ای...
‫که تقریبا بیست نفر بودن ‫دست به این سرقت زدن.
‫در زمینه سرقت از موزه‌ها حرفه‌ای هستند...
‫و تجربه‌ی بسیاری در زمینه ‫ارتباطات در آفریقا...
‫و آسیا و اروپا دارن.
‫وقتی که موزه مجددا بعد از سرقت باز شد...
‫مردم بیشتری بهش سر زدن.
‫همه می‌خواستن محفظه‌های خالی رو ببینن.
‫اون یاروی چاق روشن‌فکر گربه‌دار...
‫گفت که این هدیه سارقان به مکزیکه...
‫که یادشون بندازه آدم وقتی قدر ‫چیزی رو می‌دونه که از دستش بده.
‫لمس کردن ممنوعه.
‫پاکال یکی از مهم‌ترین حاکمین پالنک بود.
‫[این قطعه ماکتی از اصلی است]
‫سوابق هیروگلیفیک بهمون می‌گن ‫ که دوازده سالگیش به سلطنت رسیده.
‫و حدودا در هشتاد سالگیش مُرده.
‫ماسک و تمام لباس تشییع جنازش مهمه...
‫چون تا باز شدن مقبره در 1952 غارت ‫ نشده بودن.
‫گفتم دست نزنید!
‫پس لباس تشییع جنازش دقیقا به نحوی ‫پیدا شد که مایاها قرارش داده بودن...
‫از وقتی که بدن پاکال به استراحت ابدی ‫قرار داده شده بود.
‫توجه. آر سه.
‫توجه. اتاق مایا. آر سه.
‫مظنون داره به سمت حیاط اصلی می‌ره.
‫گاهی اوقات واسم سوال می‌شه...
‫که چی می‌شد اگه خوان از من جدا نمی‌شد.
‫گاهی اوقات واسم سوال می‌شه ‫که چرا این کار رو کرد.
‫چرا همه اون کارها رو کردیم.
‫ولی بعد یادم میاد که خوان ‫همیشه چی می‌گفت...
‫در مورد این‌که فقط کسی که کاری رو انجام ‫ داده دلیل اصلیش رو می‌دونه.
‫و اکثر اوقات حتی خودش هم نمی‌دونه.
‫ایست!
‫و اگه بدونن...
‫در هر صورت بهت نمی‌گن.
‫خوان گفت اگه داستانمون رو بگم، ‫نباید حقیقت رو بگم.
‫ازش پرسیدم چرا؟
‫گفت که... ‫حقیقت؟
‫چرا یه داستان خوب رو با حقیقت خراب کنیم؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.