‫من توی یه محفظه در بسته قرار میگیرم،
‫و ما در ایستگاه فضایی فرود میایم.
‫اون با سرعت 28 کیلومتر برساعت میچرخه!
‫خیلی سریعه!
‫کِی شروع می‌کنی به پرواز کردن؟
‫توی محفظه، بعد از اینکه ازش خارج شدم، ‫بالاتر از جو...
‫اون طرف هم تو هستی...
‫که در جاذبه‌ی صفر قرار داری.
‫اونجا بدنم روی هوا شناور میشه.
‫آتش مهارنشده، در ایستگاه شماره یک!
‫در حال بررسی تجهیزات!
‫خیلی‌خب سارا. ‫سطح اکسیژن داره پایین میاد!
‫کربن دی‌اکسید 2، هیدروژن کلرید 6، هیدروژن سیانید 6 ‫سطح همه چیز بالاست!
‫دریافت شد.
‫سارا، اون اهرمی که پشت سرته رو بکش پایین.
‫در حال بستنِ دریچه‌ها.
‫خیلی‌خب.
‫منبع آتش‌سوزی پیدا شد.
‫فهمیدم علتش چی بوده.
‫عالیه، سارا ‫خیلی‌خوب بود. سر وقت بود!
‫در حال ارسالِ گزارشات سی‌اس‌ای-‌سی‌پی!
‫بدش به من.
‫ممنونم.
‫- الان چه حسی داره؟ ‫- خیلی خوبه.
‫عالیه، آره. خوبه.
‫ما برای این ماموریت، پروسه رو بروزرسانی کردیم.
‫به حالت «کنترل تمام دست»، سوییچ می‌کنم.
‫احساس می‌کنم مفاصلم بهتر کار می‌کنن.
‫اینجا همه چیز خوبه؟
‫آره، عالیه!
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫بچرخ!
‫لطفاً ران پات رو بیار بالا. ‫خیلی‌خب. ممنونم.
‫سی متر. سی!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫یه بار دیگه!
‫- خوبه ‫- خوبه؟
‫بچرخ، دخترم.
‫دیدی سمندر آبی ـم چقدر بزرگ شده؟
‫رنگش مثل زرد می‌مونه.
‫همشون پاهای کوچک و دم و اینجور چیزا دارن.
‫- به زودی اونا میرن به تالاب! ‫- می‌دونم.
‫مامان!
‫تو قبل از من می‌میری؟
‫پدر و مادرها، قبل از بچه‌هاشون می‌میرن. ‫این خیلی طبیعی ـه.
‫ولی نگران نباش. ‫فعلاً قرار نیست بمیرم.
‫می‌خوام پنج تا بچه داشته باشم!
‫یه ذره زیاد نیست؟
‫مامان خیلی خوبی میشم.
‫با پنج تا بچه، بایدم مادر خوبی باشی.
‫ده، نه، هشت، هفت، شش...
‫پنج، چهار، سه، دو، یک! ‫اشتعال...
‫و از زمین بلند میشه! ‫پرش "سویوز" از ایستگاه فضاییِ بین‌المللی!
‫اولین مرحله‌ی جدایی...
‫دومین مرحله‌ی جدایی...
‫چراغ‌ها رو خاموش نکن.
‫چشم، کاپیتان!
‫لیکا!
‫بیا اینجا عزیزم.
‫بذار بهت غذا بدم.
‫نگاه کن!
‫سلام!
‫- چطوری سارا؟ ‫- خوبم.
‫- توماس اینجاست؟ ‫- آره، اونجاست.
‫ممنونم.
‫...چرا کنکجاو نیستید که بریم اونجا؟
‫باید یه راهی پیدا کنیم که بریم اونجا...
‫شاید بهتر باشه از اطرافش بریم.
‫آره، درست میگی.
‫دقیقاً بخاطر همین میخوایم به مریخ بریم. متوجهی؟
‫میخوایم دور کوه «شارپ» بچرخیم تا ببینیم که ‫از چه چیزهایی تشکیل شده.
‫عجله‌ای نیست...توماس!
‫- میخوای بری بیرون؟ ‫- نه، متاسفم. ادامه میدم.
‫- اشکالی نداره؟ ‫- نه، نه. اشکالی نداره. برو راحت باش.
‫وقتی که به اینجا میرسیم باید دوباره...
‫چه خبره؟ ‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫میشه موقع قهوه خوردن درباره‌ش صحبت کنیم؟
‫دو دقیقه بهم وقت بدید من برمیگردم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونم چی میخوای بگی.
‫برنامه‌هایی که با "استلا" چیدی رو دقیقه‌ی آخر کنسل نکن.
‫من همه چیز رو توضیح دادم و اونم متوجه شد.
‫- هر وقت تونستم میام برای آخر هفته میبرمش. ‫- برای این موضوع نیومدم.
‫میخوای پرواز کنی!
‫آره!
‫آخر هفته‌ها سرت شلوغه و من با خودم فکر کردم ‫که شاید...
‫- گفتم، خیلی کار دارم. ‫- موضوع این نیست.
‫در زمان وفق پیدا کردن با این مدرسه‌ی جدیدش، ‫اون به توجه بیشتری نیاز داره.
‫دارم بهش کم توجهی می‌کنم؟
‫- من این حرف رو نزدم. ‫- همین الان اینو گفتی.
‫که من بهش اهمیت نمیدم!
‫نیومدی اینجا تا مذاکره کنیم.
‫ازم می‌خوای برم برش دارم.
‫پس نگو که بهش اهمیت نمیدم!
‫حالا خودت که مثلاً بهش اهمیت میدی چرا داری میری؟
‫آره همین فکر رو می‌کنم. ‫همین فکر رو می‌کنم.
‫حتما براتون سخته! ‫باید خیلی سخت باشه.
‫مایک، می‌خوای یه چند کلمه با ‫آژانس فضاییِ اروپا صحبت کنی؟
‫آره. ‫الان؟
‫الان وقت خوبیه.
‫باشه، هی...
‫خیلی‌خب. من هیچوقت فکر نمی‌کردم که یه روز...
‫بگم، "آخرین ماموریت قبل از مریخ"...
‫ولی با این وجود، الان اینجاییم و ‫داریم آخرین آماده‌سازی‌ها...
‫برای این سفر طولانی انجام میدیم.
‫خیلی خوشحالم که این ماموریت رو با همراهیِ...
‫«انتان بوشوسکی» انجام میدم. ‫یک فضانورد بسیار باتجربه!
‫متاسفانه مارک قادر نیست تا در این سفر با ما باشه،
‫و یه جورایی یه عضو دقیقه‌ی نودی همراه خودمون داریم.
‫ایشون یه مهندس فوق‌العاده هستن و ‫اون فرانسوی ـه!
‫که من فکر می‌کنم وقتی اون بالا توی ‫ایستگاه فضایی بین المللی هستیم، خیلی باحال باشه.
‫چون ظاهراً...وقتی بحث غذا درست کردن میشه، ‫زنان فرانسوی کارشون خیلی خوبه!
‫- نمی‌دونم، این حقیقت داره؟ ‫- بیخیال مارک!
‫سارا، چرا نمیای اینجا دو کلام حرف بزنی؟
‫خواهش می‌کنم. ‫(به فرانسوی)
‫خواهش می‌کنم!
‫فقط می‌خواستم بگم که واقعاً مفتخر هستم...
‫که بخشی از یک عملیات خیلی خاص هستم.
‫از شما بچه‌ها ممنونم که ‫توی اون تمرینات با من سر کردید.
‫دلم براتون تنگ میشه!
‫یادم میاد وقتی هشت سالم بود...
‫یه چراغ خواب از سالن پذیراییمون برداشتم ‫و روی سرم گذاشتم.
‫حاضر بودم که به فضا برم.
‫و در اون لحظه می‌دونستم که می‌خوام یه فضانورد باشم!
‫ولی مادرم گفت این شغل، بدرد دخترها نمی‌خوره!
‫ممنونم.
‫باید به اسپانسورهامون هم فکر کنید.
‫شاید بهتر باشه روی روابط عمومی‌تون کار کنید!
‫ببخشید، دو دقیقه دیگه برمیگردم.
‫- سلام ‫- سلام، حالت چطوره؟
‫حوصله‌ت سر رفته، آره؟
‫چرا نمیری با بچه‌ها بازی کنی؟
‫با بچه‌های مایک!
‫سارا!
‫بیا غذا بخور.
‫نوش جون!
‫الان میام.
‫سارا، نیم پز میخوای یا متوسط یا تمام پخت؟
‫حدس میزنم چون فرانسوی هستی نیم پز دوست داشته باشی ‫گرچه در این موقعیت، این رو توصیه نمی‌کنم.
‫خردل دوست داری یا کچاپ؟
‫خردل!
‫سلام
‫نائومی، این ساراست.
‫- سارا این همسر منه. ‫- سارا هستم. - نائومی هستم.
‫از دیدنتون خوشحال شدم.
‫تبریک میگم. ‫حتماً خیلی خوشحال هستید.
‫ممنونم.
‫- من شما دوتا رو تنها میذارم. ‫- ممنون.
‫- تو یه دختر داری، مگه نه؟ ‫- بله. «استلا»
‫- خب اون قراره پیش کی بمونه؟ ‫- پدرش!
‫- چقدر خوب. ‫- ما از هم جدا شدیم. ولی اشکالی نداره.
‫خب، منم باید از بچه‌ها مراقبت کنم. ‫ما دوتا کوچولو داریم.
‫و اونا واقعاً به پدرشون افتخار می‌کنن.
‫برای جلوگیری از وقوع این اتفاق، ‫اتحادیه یک مانور دیگه داره...
‫که با اون مسیر حرکت همه‌ی سفینه‌ها رو تغییر میده، ‫و برخورد دو سفینه...
‫به یکدیگر رو، غیرممکن می‌کنه!
‫با وجود این مانورها، دستکاری در موتور هیچ تاثیری ‫در کاهش سرعت نداره...
‫و سفینه در هنگام نزدیک شدن به ایستگاه بین‌المللی، ‫سرعت زیادی خواهد داشت.
‫اگه این اتفاق بیوفته، یک فاجعه رُخ خواهد داد و ‫"سویوز" به ایستگاه برخورد خواهد کرد.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫کلی دنبالت گشتم.
‫داریم میریم؟
‫آره، بیا از اینجا بریم بیرون.
‫در سطح ماه، این فشارها طبیعی هستند...
‫چون اونجا هیچ اتمسفری وجود نداره، ‫پس تابش‌های خورشیدی پدید می‌آیند.
‫نگران من نباش.
‫قبول؟
‫سارا! بیا داخل.
‫- بهت شکلات بدم؟ ‫- نه، ممنون.
‫نه؟ خیلی‌خب.
‫خب...اسم من "وندی" ـه.
‫می‌خواستم امروز ببینمت...
‫چون خیلی زود قراره با همدیگه وقتمون رو بگذرونیم.
‫وقتی مادرت از اینجا میره...
‫من تو رو در این مسیر همراهی می‌کنم...
‫تا مادرت رو ببینی و هرکار دیگه‌ای که ‫خواستی رو انجام بدی.
‫و مایلم با پدرت هم دیداری داشته باشم. ‫اون خبر داره؟
‫آره، اون در آژانس فضایی کار می‌کنه.
‫- مختصص فیزیک نجوم ـه؟ ‫- بله.
‫پس همه چیز رواله.
‫- مدرسه میری؟ ‫- بله.
‫بله؟
‫من «خوانش پریشی» ... ‫(مشکل در خواندن)
‫«محاسبه پریشی» و «هجا پریشی» دارم. ‫(هجا پریشی: مشکل در تلفظ و املای کلمات)
‫ولی اون داره خیلی خوب از پسش بر میاد.
‫خرس کوچولوی منو دوست داری؟ هان؟
‫حیوون مورد علاقه‌ت چیه؟
‫گرگ!
‫- خدای من. نمی‌ترسی؟ ‫- نه.
‫نه؟
‫استلا...
‫یه هفته‌ی دیگه، مامانت میره روسیه...
‫توی «استارسیتی» که فقط ‫فضانوردان اجازه‌ی ورود بهش دارن. ‫(شهری در ایالت آرکانزاس)
‫خیلی دوره. با هواپیما یک ساعت از مسکو فاصله داره ولی ‫با این وجود بازم روی زمینه!
‫بعدش اون میره "بایکونور" که توی قزاقستان ـه.
‫قبلاً بهش گفتم.
‫بله، ولی ما رویه‌ی کارمون به این شکله.
‫خیلی‌خب
‫مامان قبل از این‌که بره فضا، باید قرنطینه بشه.
‫نباید هیچ باکتری‌ای همراه با خودش داشته باشه.
‫باید در فضایی استریل باشه.
‫سوالی داری؟
‫نه.
‫می‌دونی که یه روز مامان میره؟
‫بله.
‫خب...
‫تاحالا بهش فکر کردی؟
‫نه.
‫نه واقعاً.
‫و چه فکری درباره‌ش می‌کنی؟
‫خیلی می‌ترسونتت؟ ‫یا یه ذره؟
‫می‌دونی...اشکالی نداره.
‫یه ذره می‌ترسم.
‫- الان برمیگردم. ‫- باشه.
‫یه لحظه باهام بیا.
‫همینجا وایسو. ‫الان برمیگردم.
‫این شاید برای تو عادی به نظر بیاد،
‫ولی این یک سفر عادیِ کاری نیست!
‫متوجه هستی؟ تو...
‫زمین رو ترک می‌کنی.
‫و این پرواز در نظر اون...
‫مثل این می‌مونه که انگار یه بمب به تو وصله.
‫- من دیگه رفتم. ‫- نه، هنوز حرف‌هام تموم نشده.
‫اگه اتفاقی برای اون بیوفته، می‌خوای چیکار کنی؟
‫- از چه نظر؟ ‫- می‌خوای خبردار بشی؟
‫معلومه!
‫باید مدارک مربوطه رو امضا کنی.
‫می‌تونم بعداً انجامش بدم؟
‫معلومه!
‫ممنون.
‫همه چیز روبراهه؟
‫هیچ اتفاقی واسه من نمیوفته.
‫همه چیز درست میشه.
‫ولی گربه‌مون چی میشه؟
‫گربه؟
‫بابا حساسیت داره.
‫اون هیچ حساسیتی نداره.
‫اون به گربه‌ها حساسیت داره.
‫بعدشم اون گربه از «دارمستاد» خوشش نمیاد. ‫(شهری در آلمان)
‫چرا؟
‫چون من میدونم.
‫اون خوشش نمیاد که چیزی تغییر کنه. ‫اون قبلاً اینجا زندگی می‌کرده.
‫نگران گربه‌هه نباش.
‫اگه دلت واسم تنگ بشه، شروع می‌کنی به گریه کردن؟
‫معلومه که آره.
‫ولی اونجا وقتی شروع کنی به گریه کردن، ‫اشک‌ها خشک نمیشن.
‫روی گونه تبدیل به توپ میشن.
‫سمندر‌های آبیمون چطورن؟
‫اونا شاد به نظر میان.
‫می‌تونیم آزادشون کنیم؟
‫آره
‫خدانگهدار!
‫اونا کجان؟
‫نمی‌بینمشون.
‫یه دونه اونجاست. اوناهاشش.
‫خدانگهدار!
‫یه خونه‌ی گرم و راحت پیدا کنید. ‫خیلی خیلی بزرگ باشه!
‫اونجا هم هست.
‫خدانگهدار! برای خودتون یه خونه‌ی فوق‌العاده پیدا کنید.
‫که خیلی هم بزرگ باشه!
‫اگه یه موقع اتفاقی بیوفته، تو نمی‌تونی بهم کمک کنی.
‫هیچ اتفاقی نمیوفته. بابا همراهت خواهد بود.
‫وقتی با اون هستم، شرایط فرق میکنه.
‫- پس نقاشی می‌کِشم. ‫- خب؟
‫از خونه‌ها و آسمان‌خراش‌ها!
‫عصر بخیر، آنا دیمیتروا، از «جهان تلویزیون» هستم.
‫عذر می‌خوام...
‫- خیلی وقته که منتظر هستید؟ ‫- 45 دقیقه!
‫کاملاً فراموش کردم. آسانسور هم که خراب شده بود...
‫عذر میخوام. نمیشه لباس آبیِ فضاتون رو بپوشید؟
‫- اونجوری تاثیرگذارتر به نظر میرسه. ‫- باشه.
‫- اونا کین؟ ‫- خبرنگار. اومدن تا چندتا سوال ازم بپرسن.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫چقدر کار دارن؟
‫نگران نباش، بیشتر از 15 دقیقه نمیشه.
‫امیدوارم که پوستم رو نَکَنن!
‫- حاضریم؟ ‫- بله.
‫- می‌تونیم شروع کنیم؟ ‫- بله.
‫می‌تونید بهمون بگید چطور به اینجا رسیدید؟
‫شما دارید میرید فضا!
‫وقتی بچه بودم همیشه رویای فضا رو ...
‫در سر داشتم.
‫اولین قدم‌هایی که روی ماه گذاشته شد رو من ندیدم. ‫ولی نسل من ارباب مریخ خواهند شد.
‫یکسالِ تمام، خیلی زیاده!
‫خب اینقدر طول میکشه تا به مارس بریم.
‫این فضانوردان اولین کسانی خواهند بود که ‫دیگه نمی‌تونن به زمین نگاه کنند.
‫توی ایستگاه فضاییِ بین‌المللی برای این موضوع ‫خودمون رو آماده می‌کنیم.
‫پنچره‌ها رو می‌پوشونیم، تا زمین رو نبینیم.
‫"لیکا"...
‫نترس!
‫من کنارت هستم.
‫ممنونم.
‫بگیرش.
‫می‌بینی؟ من کلی زحمت کشیدم.
‫اتاق خیلی عالی به نظر میاد.
‫اون دیگه چیه؟
‫تلسکوپشه!
‫تو میخوای «ناظرِ آسمان‌ها » باشی؟ آره؟
‫ایول!
‫می‌خوای باهاش چی رو نگاه کنی؟ ‫زحل یا مریخ؟
‫مامانت چی؟
‫قهوه میخوری؟
‫آره.
‫کیف داروها!
‫یه نگاه بکن. ‫می‌خوام جعبه‌ی کمک‌های اولیه‌ش رو بهت نشون بدم.
‫بیخیال، من به زور داروهاش رو نمی‌کنم تو حلقش.
‫به عنوان آخرین راه چاره، اگه یه موقع مجبور شدم ‫میبرمش پیش دکتر.
‫نگران اون مدرسه‌ی جدیدی هستم که یه سال قبل ‫بهش منتقل شد.
‫- اونا ترجمه نمی‌کنن! ‫- ولی می‌تونن بکنن.
‫اون ریاضیش خوب نیست.
‫احتمالاً برای تو هم درک همه‌ی اینا خیلی سخت باشه.
‫عجیبه که ریاضیش خوب نیست.
‫شاید این بچه‌ی من نباشه.
‫چی؟
‫حس شوخ طبعیت رو از دست دادی؟
‫چرا اینقدر برات مهمه که اون یه بچه‌ی عادی نیست؟
‫مثلاً فرض کن ما یه خانواده‌ی معمولی می‌بودیم.
‫- اون نیاز به تمرین داره. ‫- توی چی؟
‫لیکا...
‫بیا اینجا!
‫بیا اینجا.
‫یالا، بیا بیرون.
‫بیا بیرون، نترس.
‫بعضی از ساعت‌ها زمان روی زمین رو نشون میدن.
‫این یکی اینجوریه.
‫ولی این یکی ساعت مریخ رو نشون میده.
‫پس من می‌دونم مریخی‌ها کِی میرن بخوابن!
‫نگفتی الان داری روی چی، کار می‌کنی.
‫روی مریخ! مثل همیشه!
‫دارم از آخرین نمونه‌ای که بدست آوردیم، ‫خاک مریخ رو تجزیه و تحلیل می‌کنم.
‫به نظر به اندازه‌ی کافی پول داشته باشیم ‫تا بخوایم کاوشگر رو بفرستیم به ونوس.
‫داری درباره‌ی چی حرف میزنی؟
‫من همیشه یه سیاره از مامانت جلوترم.
‫این موضوع اذیتش می‌کنه.
‫مریخ...
‫برای من تموم شده‌ست!
‫رفته جزو تاریخ.
‫خب، تو چطور؟ همون کار همیشگی رو میکنی؟
‫آره. روابط عمومی از پروازمون در شبکه‌های اجتماعی ‫حمایت کامل کرده.
‫و برای وبلاگمون مقاله می‌نویسه.
‫اگه نمی‌دونستید که باید چی رو پست کنید، ‫فقط یه عکس از غذاتون بگیرید.
‫بنا به دلایلی، مردم خوششون میاد.
‫- چی؟ ‫- از چیزی که داری میخوری عکس بگیر.
‫شبکه‌های اجتماعی رو باز کن...
‫یه هشتگ «شام، همین الان یهویی» ...
‫و هشتگ «به به» و هشتگ «خانواده‌ی ما» بزن کنارش!
‫بیاید یه عکس بگیریم.
‫خیلی‌خب.
‫یه ذره نزدیک‌تر بشید.
‫نزدیک‌تر!
‫صبر کن.
‫من اونو می‌خوابونم، بعدش میرم.
‫اینم آب.
‫لیکا کجاست؟
‫توی اتاق پذیرایی قایم شده. ‫سر زدم بهش، دیدم حالش خوبه.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله.
‫بابا براش غذا ریخت و اونم خورد.
‫اون حالش خوبه.
‫تیشرتت کجاست؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫چراغ‌ها رو خاموش نکن.
‫سه هفته‌ی دیگه می‌بینمت.
‫سعی کن بخوابی.
‫همه چیز خوب پیش میره.
‫ما خیلی آدمای متمدنی هستیم.
‫همه چیز رو با خنده و لبخند حل می‌کنیم.
‫به نظر میاد که فراموش کردی دکمه رو بزنی.
‫خداحافظ.
‫«استارسیتی»
‫ساختمون سه طبقه داره،
‫طبقه‌ی اول برای روس‌هاست.
‫طبقه‌ی دوم برای آمریکایی‌هاست.
‫و طبقه‌ی سوم مخصوص اروپایی‌ها و ژاپنی‌هاست.
‫دیگه همین!
‫اونو بدید من.
‫اتاق شما در انتهای همین سالنه.
‫می‌دونی، زن‌های زیادی به اینجا نمیان.
‫باید خیلی به خودت افتخار کنی.
‫همینطوره!
‫ما به این‌ها هم خیلی افتخار می‌کنیم.
‫«ترشکوا»
‫توی مدرسه یه کنفرانس درباره‌ی اون دادم!
‫می‌دونستی من اون رو میشناختم؟
‫اون دقیقاً همینجا که الان هستی ایستاده بود.
‫یه چاله در اون طرف ماه که ما نمی‌بینیم، ‫به اسم اون نامگذاری شده.
‫برای تو هم آرزوی همچین موفقیتی رو دارم.
‫ولی ترجیحاً اون طرفی باشه که از زمین پیداست!
‫می‌دونی قبل از این‌که از اینجا بره، چیکار کرد؟
‫چشم‌هاش رو آرایش کرد!
‫و گفت: ‫«می‌خوام ستاره‌ها هم بدونن که من زیبا هستم»
‫اینم از مکان استقرار شما!
‫اتاق خواب، آشپزخونه، حمام.
‫این پروژه، همینجوریش خیلی کار سختیه،
‫با این وجود چیزای زیادی هست که باید بگیری.
‫- بی‌صبرانه منتظرم. ‫- مشکلی پیش نمیاد.
‫به نظر من تو خیلی قوی هستی.
‫برات سیب گذاشتم.
‫از باغ خودم چیدم.
‫میریم یه چندتا ملحفه‌ی تمیز برات بیارم.
‫من می‌تونم برم؟
‫آره برو.
‫ممنونم.
‫چه تصمیمی درباره‌ی بیماریت گرفتی؟
‫بیخیالش بشم!
‫خب ولی محدودیت‌هایی که برات ایجاد میشه چطور؟
‫برام مشکلی ایجاد نمی‌کنن.
‫همونطور که میدونی بعضی از تغییرات ‫آدم رو اذیت نمی‌کنن.
‫مثلاً موهای کوتاه!
‫ولی الان من دارم درباره‌ی بیماریت ازت می‌پرسم.
‫دارو بذارم یا جا برای وسایل دیگه میخوای؟
‫بهش میگم.
‫اون الان خوابیده. خسته‌ست!
‫امروز توی مدرسه روز خوبی رو نگذرونده.
‫موقع ناهار هیچکس نیومده باهاش غذا بخوره.
‫پس فکر کنم...
‫فردا حالش بهتر بشه.
‫هر چیزی با مرور زمان بهتر میشه.
‫- سلام، سارا. ‫- سلام، کیوشی.
‫سارا!
‫یه لحظه.
‫سلام.
‫من "انتان" هستم.
‫آهان. سلام!
‫- همین الان رسیدی؟ ‫- بله.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫منم همینطور!
‫- میخوای بریم یه سلامی به مایک بکنیم؟ ‫- آره، معلومه!
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫حتما داره کار می‌کنه. ‫اون همیشه مشغوله.
‫از دست این مایک...
‫اوه سلام یورگن. ‫می‌دونستی ما ورزش می‌کنیم؟
‫آره می‌دونم.
‫اوه، ببخشید که دست نمیدم. ‫الان داشتم تمرین می‌کردم و خیس عرقم.
‫پس تو هم در «استارسیتی» تمرین می‌کنی؟
‫آره. اگه هر اتفاقی برای تو بیوفته... ‫منو میفرستم اون بالا.
‫خب پس...
‫- خب پس بعداً می‌بینمت. ‫- آره.
‫- خداحافظ. ‫- خدانگهدار.
‫اون هیچوقت جواب نمیده. ‫پس ما وارد میشیم!
‫سلام مایک!
‫ببین کی اومده.
‫سلام.
‫سفرت چطور بود؟
‫عالی!
‫اینجا سرده ولی بهش عادت میکنی.
‫من میرم چندتا لیوان بیارم. ‫باید به افتخار این ماموریتمون نوشیدنی بخوریم.
‫یه دقیقه دیگه میام.
‫- برای فردا آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫به برنامه‌‌ت نگاه کردم.
‫فکر می‌کنم باید ازشون بخوای سبک‌ترش کنن.
‫سبکش کنن؟
‫چرا؟
‫بیا بشین.
‫ایشون "ساشا" هستن.
‫ پس بالاخره یه دختر مهربون هم واسمون فرستادن!
‫خوش اومدی!
‫این‌کار فقط به نفع خودت و ...یورگن ـه.
‫منظورت چیه؟
‫خب...شاید لازم نباشه کار خاصی بکنی.
‫چرا؟
‫فقط دارم میگم که شاید به نفع خودت و ‫به نفع همه باشه که...
‫یه برنامه‌ی آماده‌سازیِ سبک‌تر درخواست کنی.
‫این ربطی به مهارت‌های تو نداره.
‫خیلی‌خب، مایک...میشه بحث رو عوض کنیم؟
‫ببخشید ولی...
‫تو درباره‌ی مهارت‌های من چی میدونی؟
‫تمرینات سبک‌تر، یه توهین محسوب نمیشه!
‫اینطور نیست که مثلاً بهت گفته باشم ‫تو یه توریست فضایی هستی!
‫خب، مجبور نبودی بگی. ‫خیلی بلند بلند داشتی بهش فکر می‌کردی!
‫- منظورم این نبود. ‫- آره حتماً.
‫میشه یه چیزی بنوشیم؟
‫بیخیالش!
‫اون توی گروه شماست؟
‫آره.
‫پس خیلی بهتون خوش میگذره!
‫خب...خواهیم دید!
‫شاید اون توریست فضایی یه مقدار زیاد از حد بود. ‫مگه نه؟
‫اگه از فکر این‌که قراره روی چندین میلیون کیلوگرم ‫مواد منفجره دستشویی کنید، می‌ترسید...
‫پس شاید حرفه‌ی اشتباهی رو انتخاب کرده باشید.
‫یه فضانورد اگه بخواد به امنیت شخصیِ خودش فکر کنه ‫نمی‌تونه خیلی خوب عمل کنه.
‫خیلی افتخار می‌کنم که بخشی از تاریخِ ‫اکتشافات فضایی سالیان متمادی هستم.
‫ما به ماه سفر کردیم. ‫الان داریم به مریخ میریم.
‫اگه فکرمون رو قشنگ بذاریم روش، ‫هیچ محدودیتی برامون وجود نخواهد داشت.
‫درباره‌ی این سفر خیلی هیجان زده‌ام.
‫می‌دونید...یادم نمیاد تاحالا ترسیده باشم!
‫تنها دلیلی که ما نمی‌ترسیم، تمریناتمونه!
‫هفت-جی
‫سارا، برم روی هشت-جی؟
‫تایید میشه.
‫مقاومتش خیلی خوبه. ‫ضربان قلبش هم ثابت ـه.
‫بازم زیاد کنیم؟ ‫ببریم روی نُه-جی؟
‫تمومش کنیم؟
‫نه، من مشکلی ندارم.
‫رفتیم روی نُه-جی.
‫از قفسه‌ی سینه‌ت محافظت کن.
‫باید تمومش کنه! دیگه داره براش خطرناک میشه.
‫قطعش می‌کنیم.
‫- دوستای جدید پیدا کردی؟ ‫- نه راستش.
‫یه ذره دیگه میام. ‫یه مقدار صبر داشته باش.
‫بعضی وقتا آدمای خوب باید صبر کنن.
‫ هیچکس حتی باهام حرف نمیزنه!
‫نگران نباش. کم کم با بقیه آشنا میشی.
‫- استلا! صدای منو داری؟ ‫- سارا!
‫- بیا، ما حاضریم. ‫- باشه الان میام.
‫سلام، اون رفت بخوابه.
‫چی شده؟ ‫اون حالش خوبه؟
‫اینجا توی «کلون» شرایط یه جوری شدن که از ‫تمرینات ایستگاه فضایی هم براش سخت‌تره!
‫تو چطوری؟ همه چیز روبراهه؟
‫آره، همه چی خوبه.
‫استلا صداش یه جوری شده بود. ‫چش شده؟
‫یه تب کوچیک داشت.
‫اگه اون تب فروکش نکنه، فردا میریم پیش دکتر.
‫امروز می‌خوایم یه تمرین جدید رو انجام بدیم.
‫می‌خوایم روی عملیات «قفل‌کردن» کار کنیم.
‫ازتون میخوام تا...
‫تا نهایت تلاشتون رو بکنید.
‫سارا، دیر کردی!
‫امروز نمی‌تونی توی تمرین شرکت کنی.
‫چی؟
‫این جزو برنامه‌هام ـه.
‫این منم که برنامه‌ریزی‌ها رو انجام میده.
‫می‌تونی بری!
‫اگه سوالی دارید...
‫اون ماده رو در 22-10 قرار دادم.
‫همه چیز رواله. ‫زمان از دست داده شده رو جبران کردی.
‫صدای منو میشنوی؟
‫مامان!
‫من از ریاضیات سر در نمیارم.
‫گریه نکن، باهام حرف بزن.
‫مشق‌های ضربی که برای فردا داریم... ‫ازشون سر در نمیارم.
‫بابایی خونه نیست؟
‫نه، اون گفت میره یه جایی و برمیگرده.
‫کجایی؟
‫توی اتاق بابا.
‫نگران نباش.
‫اگه ناراحت بشی، فقط اوضاع بدتر میشه.
‫ولی اگه عزمت رو جزم کنی، موفق میشی.
‫مامان، دلم واست تنگ شده.
‫منم همینطور.
‫اصلاً چیز پیچیده‌ای نیست.
‫اشکالی نداره.
‫باشه.
‫دو هفته، خیلی سریع میگذره.
‫مامان...
‫شب خوش. دوستت دارم. بوس بوس!
‫مشکلی نیست. برو داخل.
‫اگه حاضرید، شروع کنید.
‫آماده!
‫من حاضرم.
‫سارا، وقتی ایستگاه اعلام کرد، پنل دوم رو تعمیر کن.
‫مایک بیهوش شده. توی پنل اول دنبالش بگرد.
‫باشه؟
‫دریافت شد.
‫مایک، تا وقتی که تو رو به محفظه‌ی هوا برگردونه،
‫تو نقش مُرده‌ها رو بازی کن،
‫اطاعت!
‫مایک هنوز یه مقدار اکسیژن داره.
‫بریم. بریم.
‫سه دقیقه!
‫سارا عجله کن!
‫سارا، سرعتت رو بیار بالاتر!
‫نزدیک به یک دقیقه وقت داری.
‫سی ثانیه!
‫بیست ثانیه!
‫ده ثانیه!
‫پنج!
‫امروز کارت خیلی خوب بود.
‫ممنونم.
‫تو نامزد داری؟
‫نه.
‫میخوای داشته باشی؟
‫الان داری منو تست میکنی؟
‫دارم سعی می‌کنم یه هم تیمیِ خوب باشم.
‫دارم سعی می‌کنم ببینم چطور می‌تونم دلت رو بدست بیارم.
‫اوه، باشه...فردا می‌بینمت.
‫50 روز قبل از بلند شدن از زمین!
‫دارم با سرعت 15 کیلومتر بر ساعت می‌دوم.
‫دقت دید 20 از 20!
‫ضربان قلب، 53 تا در دقیقه در زمان استراحت،
‫و هیچوقت بیشتر از 160تا در زمان فعالیت نمیشه.
‫دارم یاد می‌گیرم تا به دنیا برعکس نگاه کنم،
‫تا بخشی از دنیایی بشم که جاذبه‌ی معکوس داره!
‫کتاب‌ها رو از آخر به اول و برعکس می‌خونم.
‫درد نداره؟
‫نه، چیزی نیست.
‫به همه‌ی چیزهایی که در اطرافم هستن دقت می‌کنم.
‫بوی مردمی که در اطرافم هستن،
‫مزه‌ی غذایی که می‌خورم...
‫انگار برای بار اوله که دارم این‌کارها رو می‌کنم.
‫امروز اونا در محفظه‌ی سازمان،
‫یه شبیه‌ساز از صندلی منو درست میکنن.
‫در فضا، من بدون وزن میشم. ‫عرق نمی‌کنم.
‫اشک‌ها خُشک نمیشن.
‫5 الی 10 سانتی‌متر بزرگ میشم.
‫به مدت 6 ماه، سلول‌هام به اندازه‌ی 40 سال عمر میکنن.
‫وضعیتِ شبکیه‌ی چشمم بدتر میشه.
‫و من یه کیهان‌نشین میشم!
‫یه ساکنِ فضا!
‫اجازه میدم تا فضا بدنم رو تسخیر کنه.
‫امروز به سمت دروازه‌ی انتقال میریم.
‫این یه جور آزمایش ـه...
‫که باید در ایستگاه فضایی باهاش روبرو بشیم،
‫تا بتونیم مقدارِ...
‫سوزش حاصل از گرد و خاک فضاییِ موجود در...
‫ریه‌ها رو اندازه‌گیری کنیم.
‫ما یه آزمایش در شرایطِ...
‫هیپوکسیا، اجرا می‌کنیم. ‫(هیپوکسیا: کمبود اکسیژن در بافت‌های بدن)
‫بابا!
‫این دیگه چیه؟
‫- چی؟ ‫- این.
‫آهان، هیپوکسیا رو میگی؟
‫به وضعیتی میگن که...
‫با کمبود اکسیژن در بافت‌های بدن مواجه بشی.
‫خیلی بده؟
‫نه راستش. چجوری بگم...
‫فرض کن از یه کوه خیلی بلند بالا رفتی!
‫نگران مامان نباش، چون...
‫این خوراکِ اونه! برای همین کار به دنیا اومده!
‫کِی همدیگه رو می‌بینیم؟
‫یک هفته‌ی دیگه.
‫من توی یه چادر در جنگل زندگی می‌کنم.
‫شاید شب‌ها بتونم صدای گرگ‌ها رو بشنوم.
‫تو اول قطع می‌کنی یا من بکنم؟
‫هرجور که دوست داری.
‫بیا با هم بشماریم و همزمان قطع کنیم.
‫موافقم.
‫پنج...
‫چهار...
‫سه...
‫دو...
‫یک!
‫- سارا، حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫مایک، چی شده؟
‫- قوزک پام... ‫- چی شده؟
‫پیچ خورده.
‫گندش بزنن.
‫- سارا، صدای منو داری؟ ‫- بله.
‫حال بچه‌های گروه، خوبه؟
‫بله.
‫خیلی‌خب.
‫حالت خوبه؟
‫نگران مادرم هستم.
‫اون مریضه.
‫امیدوارم قبل از بازگشت من، نمیره.
‫نظر مادرت درباره‌ی این سفر چیه؟
‫حتماً خیلی بهت افتخار میکنه.
‫اون مُرده.
‫متاسفم.
‫آخه از کجا باید میدونستی؟
‫خیلی‌خب، وقت شعر خوندنه. باشه؟
‫هیچکس نمی‌تواند قایق را از آب جدا کند،
‫هیچکس صدای پای سایه‌ها را نمی‌شنود،
‫هیچکس نمی‌تواند در جنگل زندگی، بر ترس غلبه کند.
‫ما فقط می‌توانیم از بوسه‌ها استفاده کنیم،
‫همچون زنبورهای بزرگی هستیم...
‫که به زحمت از کندوهای خود فرار کردند.
‫خیلی قشنگ بود.
‫آره.
‫نوبت توئه، مایک.
‫- من؟ ‫- بله، آقا!
‫ای خورشید، سکوت دل‌انگیزت را به من عطا کن؛
‫در حالیکه همه‌ی پرتوهایت درحال درخشیدن هستند!
‫سکوت مطلق شب را به من عطا کن،
‫مثل تپه‌های غرب میسیسیپی!
‫و من، زمانی‌که به بالا می‌نگرم و ستارگان را می‌بینم؛
‫در طلوع خورشید، عطر باغی از...
‫گل‌های زیبا را به من عطا کن!
‫که در آنجا می‌توانم بدون هیچ مزاحمتی قدم بردارم.
‫شنبه مجبور شدم سر یه تمرینی شرکت کنم، ‫برای همین نیومدم.
‫بهم قول دادی که با هم یه برنامه‌ای میریزیم.
‫می‌دونم.
‫وقتی قول میدی، نباید بزنی زیرش!
‫گوش کن، می‌تونم یه کاری بکنم.
‫الو؟ الو!
‫صدام رو میشنوی؟
‫صبح بخیر.
‫خوش اومدید!
‫میشه مجوز عبورتون رو ببینم؟
‫مامان من کجاست؟
‫مامان داره تمرین می‌کنه. ‫من میبرمت اونجا.
‫سفر خوبی داشتی؟
‫اینجا رو امضا کنید، لطفاً!
‫ممنونم.
‫منم از شما ممنونم.
‫خداحافظ. ‫خیلی ممنون. -خدانگهدار!
‫- خدانگهدار، خانم جوان! ‫- خداحافظ.
‫ناراحت شدی که اون نیومد دنبالت؟
‫معلومه که ناراحت میشی! ‫ولی باید بدونی که اون دلیل خوبی داشته که نیومده.
‫استلا، بیا اینجا.
‫الان شروع میشه. نگاه کن!
‫می‌بینی؟
‫چی شده؟ اتفاقی برای اونا افتاده؟
‫اونا این کار رو میکنن که موقع فرود، ‫توی آب با هیچ مشکلی مواجه نشن.
‫اونجا رو نگاه کن. می‌بینی؟
‫- اون مادرمه؟ ‫- آره.
‫ببین، اون اول از همه سوار شد.
‫اول از همه؟
‫حالا به اون دوتای دیگه کمک می‌کنه.
‫استلا!
‫دختر، تو چقدر خوشگلی!
‫خیسِ خیس هستی!
‫چقدر گرمه اینجا.
‫صبر کن، بذار یه نفسی بگیرم.
‫بفرمایید...
‫چقدر خوشگله!
‫سلام، استلا!
‫منو یادت میاد؟
‫سلام، خانم جوان!
‫سلام!
‫خیلی شبیه مادرت هستی. ‫اینو می‌دونستی؟
‫ساعت چهار میام دنبالش.
‫می‌خوام این بعد از ظهر رو با اون بگذرونم.
‫خب جلسه‌ی توجیهی ـت چی میشه؟
‫اون میتونه کنار من بشینه.
‫می‌دونی، این برخلاف قوانین ـه.
‫بچه‌ها اجازه ندارن در جلسات توجیهی حضور پیدا کنن.
‫پس بیا یه استثناء قائل بشیم.
‫باشه.
‫پس با این وجود...
‫می‌تونیم قبل از ناهار به پرتاب موشک‌ها نگاه کنیم؟
‫آره.
‫- من باید برم. ‫- یه دقیقه!
‫فقط یه دقیقه!
‫داری میلرزی!
‫باشه، یک دقیقه‌ی دیگه هم می‌مونم.
‫زمان هیچوقت واینمیسه.
‫سارا!
‫دارم میام!
‫عجله کن!
‫واقعاً دیگه باید برم. ‫یالا عجله کن.
‫پس بعد از این‌که پریدید، از دستورالعمل‌ها پیروی کنید.
‫لباس فضایی، از نفوذ آب جلوگیری میکنه.
‫و این‌که شما باید لوله‌ی هوایی که ‫سمت چپ گردنتون هست رو در بیارید،
‫باید داخلش فوت کنید تا لباس فضایی باد بشه.
‫این باعث میشه بهتر بتونید روی آب شناور بمونید، ‫و با اون لباس عایق بهتری هم خواهید داشت.
‫حالا امروز آب گرم بود.
‫ولی اگه مثلاً توی اقیانوس آرام میوفتادید، ‫اونموقع کلاً داستان فرق می‌کرد.
‫ولی ما که قرار نیست توی اقیانوس آرام بیوفتیم، ‫مگه نه؟
‫نه، نه. معلومه که نه. ‫ داشتم جوانب قضیه رو می‌گفتم. ولی می‌دونی...
‫بعضی وقتا، شرایط می‌تونه کاملاً برخلاف میل آدم پیش بره
‫توی آب‌های سرد، چقدر می‌تونیم زنده بمونیم؟
‫خب با توجه به دمای آب، ‫ممکنه فقط چندساعت وقت داشته باشید.
‫ولی فقط در صورتیکه لباستون رو باد کنید، ‫می‌تونید این مدت زمان رو دو برابر کنید.
‫- خیلی دیگه طول میکشه؟ ‫- برو نقاشی کن. مامان خیلی زود میاد پیشت.
‫داده‌ای درباره‌ی تاثیر این لوله‌های هوا وجود داره؟
‫مدرکی دال بر این وجود داره که این لوله‌ها در ‫بادکردن لباس‌ها موثر واقع میشن؟
‫خب، بعد از این‌که شما از سفینه‌ی مادر جدا شدید، ‫محفظه‌تون می‌تونه حرکت کنه.
‫باید چتر نجاتتون رو باز کنید.
‫و فرآیند‌های بسیاری در این رویه وجود داره،
‫که باهاش همه‌ی دریچه‌ها رو میبندین ‫و وضعیت رو مساعد می‌کنین.
‫بعد از اون، همه چیز به گرفتن جعبه‌ها بستگی داره.
‫یادتون باشه که هر کدوم از شما مسئولیت یک بار مشخص ‫رو برعهده داره. -آره.
‫سعی کنید چیزی رو فراموش نکنید.
‫بعدش طبق روال معین از محفظه بیاید بیرون.
‫روی کاغذ به نظر خیلی راحت میرسه.
‫ولی باید بگم بعد از شش ماه، وزن نداشتن...
‫این‌که از محفظه بخواید بیاید بیرون، خودش داستانی داره!
‫- آره. ‫- آره.
‫حالا درباره‌ی مشکلات فنی...
‫- در مورد استفاده از جعبه‌های موارد اورژانسی... ‫- دالی!
‫دیدم که از آینه‌ها هم ‫برای ارسال پیام استفاده می‌کردید/
‫واقعاً می‌تونه خیلی خوب باشه، چون...
‫با این‌کار می‌تونید همراه با...
‫استلا!
‫سارا!
‫- اون کجا بود؟ ‫- توی پارک!
‫مثل مادرش خیلی ماجراجوئه!
‫خیلی منو ترسوندی!
‫بیا بغلم.
‫برو پی کارت!
‫سارا...
‫تو برو تمرین شبانه‌ت رو شروع کن.
‫من میبرمش هتل.
‫با من بیا.
‫می‌خوام با وندی باشم.
‫- سارا حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫ببخشید بچه‌ها. ‫- اشکالی نداره.
‫ما منتظرت بودیم.
‫- حال دخترت خوبه؟ ‫- آره.
‫واقعاً متاسفم.
‫می‌دونی، اینجا جای بچه‌ها نیست.
‫باید دیگه تمومش کنی. ‫ما یه ماه دیگه می‌خوایم بریم.
‫باشه، باشه. متوجه شدم مایک!
‫خودم می‌تونم این موضوع رو حل و فصل کنم،
‫پس واقعاً نیازی ندارم تو بهم بگی چطوری باید ‫مادری کنم.
‫- عه، مطمئنی؟ ‫- گوربابات!
‫گوربابای من؟ ‫نه گوربابای خودت!
‫- مایک. همین الان تمومش کن! ‫- خیلی‌خب.
‫به این زودی خوابید؟
‫سریع خوابش برد!
‫اون ناراحت بود و من موندم تا بغلش کنم.
‫بعدش خوابش برد.
‫اون واقعاً خیلی پر حرف ـه!
‫آره.
‫بهم درباره‌ی یه پسره گفت که ازش خوشش میاد.
‫- اون از یه نفر خوشش میاد؟ ‫- نمی‌دونه چطور باید به اون پسره نزدیک بشه.
‫نظر من رو پرسید.
‫اون یه برادر کر داره!
‫اونا با زبان اشاره با هم صحبت می‌کردن، ‫بعدش استلا هم یه چندتا چیز یاد گرفته.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫فردا صبح برگردم پیشش؟
‫آره.
‫ما نباید پرواز رو از دست بدیم.
‫اون و پدرش نزدیک بود پرواز رو از دست بدن.
‫من نمیخوام اون اشتباه اونا رو دوباره تکرار کنم،
‫یه فرم هست که باید امضاش کنی.
‫- خیلی‌خب. ‫- میذارمش روی میز.
‫می‌تونی فردا بهم برگردونیش.
‫تا فردا خداحافظ!
‫ممنون.
‫نه، من که کاری نکردم.
‫خداحافظ.
‫مامان، بلند شو!
‫ما باید بریم. پروازمون داره دیر میشه.
‫استلا!
‫اون خسته‌ست. بذار بخوابه.
‫امروز اون تمرین‌های سختی در پیش داره.
‫یه بار دیگه!
‫جلسه‌ی خوبی بود، مایک!
‫ضربانت خیلی بالاست.
‫نباید از 180 بالاتر بره.
‫این طبیعی نیست که عفونت از بین نمیره.
‫پانسمانش رو عوض می‌کنم ولی باید مراقب باشی.
‫هرچیزی نیاز به ترمیم شدن داره.
‫یه مقدار بالاتر.
‫بالا...
‫پایین‌تر؟
‫اون خونه نیست.
‫حالت چطوره؟ همه چیز خوبه؟
‫آره.
‫صدات یه جوریه!
‫نه، همه چیز خوبه. فقط...
‫یه زخم روی پام دارم که خوب نمیشه.
‫چطوره؟
‫نمی‌تونم!
‫دیگه نمی‌تونم انجامش بدم.
‫این خیلی پیچیده‌ست.
‫داری گریه میکنی؟
‫یا این‌که سرما خوردی؟
‫شاید بهتر باشه کمتر بهم زنگ بزنیم.
‫نمی‌دونم چطور توضیح بدم...
‫ولی باید روی تمریناتم تمرکز کنم.
‫باشه، هرطور که مایلی! ‫ولی خودت بودی که زنگ زدی.
‫راست میگی.
‫باید جلوی خودم رو بگیرم.
‫این ضرب‌المثل ایتالیایی رو شنیدی؟
‫«اگه این موتور رو می‌خوای، همین الان سوارش شو!»
‫نگران نباش، همه چیز درست میشه.
‫همه‌ی فضانوردان قبل از عزیمت، ‫برای بچه‌هاشون نامه می‌نویسن.
‫من هر روز شروع می‌کنم به نامه نوشتن.
‫بعد از تمرین، بچه‌های توی پارک رو تماشا می‌کنم.
‫بیشتر اوقات فکر می‌کنم که بین اون بچه‌ها، تو رو دیدم.
‫الان داری چیکار می‌کنی؟
‫از توماس خواستم که عکس‌های بیشتری ازت برام بفرسته.
‫اینترنت اینجا خیلی ضعیف ـه.
‫برای این‌که بخوام یه عکس رو باز کنم، ‫ممکنه یه روز کامل طول بکشه!
‫خیلی‌خب، شاید خیلی برات دل به چسب نباشه.
‫ولی وقتی حاضر بودی می‌تونی شروع کنی.
‫من به همه چیز دارم فکر میکنم. ‫بدون من داری چیا یاد میگیری؟
‫شنیدم که داستان "اولیسز" یا همون "اودیسیوس" رو خوندی ‫(یکی از اساطیر یونان باستان)
‫یاد گرفتی چطوری باید مو ببافی؟
‫هنوزم شبا چراغ‌ها رو روشن میذاری؟
‫خیلی تمرین کردم تا بتونم زمین رو ترک کنم.
‫و حالا وقتش رسیده که عازم بشم.
‫ولی هیچوقت اینقدر احساس وابستگی نمی‌کردم.
‫عالیه!
‫سلام!
‫اونجا داری چیکار می‌کنی؟
‫ما دیدیمت! دیگه نمی‌خواد قایم بشی.
‫بیا بریم بازی کنیم.
‫هر دو کمربند روی یک دستگیره قرار دارن.
‫این تخطی از قوانین ـه!
‫سارا...
‫یه بار دیگه خطا کنی باید بیای بالا.
‫سارا، صدام رو میشنوی؟
‫کد 502، تکرار می‌کنم. کد 502!
‫سارا!
‫چی شد؟
‫هی، هی...
‫حالت خوبه؟
‫خوبی؟
‫حله!
‫بسپارش به من.
‫اون حالش خوبه.
‫فقط یه ذره...
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫درست و حسابی غذا نخورده.
‫چرا؟ ‫یورگن!
‫برای این تمرین، تو جایگزین اون میشی.
‫موضوع جدیه؟
‫یه شکستگیِ معمولیه. الان گچ گرفتیم واسش.
‫تلفن رو بده بهش.
‫می‌تونی دوباره زنگ بزنی؟
‫نه، لطفا همین الان بده بهش.
‫نمیشه که هرچی بخوای، همون لحظه اجرا بشه!
‫استلا، بیا اینجا. مامان ـه.
‫الو؟
‫سه هفته گذشته...احتمالاً دلت واسم تنگ شده!
‫نه، خیلی دلم تنگ نشده. ‫ولی دوچرخه‌م خیلی داغون شده!
‫حالا دیگه باهام آلمانی صحبت می‌کنی؟
‫لطفاً فرانسوی حرف بزن.
‫نه! ‫(به آلمانی)
‫- عه، سلام. ‫- سلام.
‫میخوام برم فروشگاه. چیزی نمیخوای؟
‫میخوای باهات بیام؟
‫منم باهات میام.
‫امروز بعد از ظهر با تلفن با پسرام صحبت کردم.
‫- چه خوب. ‫- آره، اونا گفتن که هوا توی "هیوستون" ...
‫اونقدر گرمه که اونا داشتن توی استخر شنا می‌کردن.
‫جداً؟
‫واقعاً مسخره‌ست. ‫توی این موقع از سال، بتونی بری شنا کنی!
‫آره!
‫واقعاً نمیشه گرم شدن کره‌ی زمین رو نادیده گرفت.
‫این یکی رو داره.
‫همه چیزاشون مثل هم می‌مونه.
‫نظرت با یکی از اینا چیه؟
‫اونقدرا هم بزرگ نیست. می‌تونی پُستش کنی.
‫آره، اون بانمک ـه.
‫اوه، اوناهاشی! درست همونجا!
‫یه نگاه به این بنداز.
‫اونموقع که یه دختر کوچولو بودی که داشتی توی فرانسه ‫بزرگ میشدی...
‫و آهنگ‌های «فرر ژاگ» می‌خوندی،
‫فکرشو می‌کردی که ...
‫توی یکی از این عکس‌ها...
‫تا ابد جاودانه بشی؟
‫- بذار اینم برداریم. ببخشید خانم! ‫- بس کن!
‫ایشون برای این پلاستیک‌های فریزی هم باید پول بدن؟
‫بله، معلومه!
‫خانم، کدوم یکی از اینا فروششون بهتره؟ ‫این یکی یا این یکی؟
‫هر دوتاشون؟
‫کدوم یکی فروشش بالاتره؟ نظر خودتون رو بگید.
‫آره؟
‫بعد از هفده روز...
‫ما میریم اون بالا!
‫آره!
‫می‌دونی...
‫ما روبات نیستیم.
‫وقتی من از افغانستان برگشتم،
‫و برای برنامه‌ی فضانوردی ثبت نام کردم،
‫خیلی داغون بودم!
‫نزدیک بود رد صلاحیت بشم!
‫واقعاً؟
‫آره...
‫می‌دونی...
‫چیزی به نام فضانورد بی‌نقص، در دنیا وجود نداره.
‫همونطور که چیزی به نام مادر بی‌نقص وجود نداره!
‫از جاذبه لذت ببر!
‫منفی 12 درجه‌ی سانتی گراد!
‫آخرین روزی که قبل از عازم شدن، روی زمین هستیم.
‫"انتان" گفت می‌خواد یه چیزی رو ضبط کنه.
‫صداهای جنگل و بارون!
‫این‌ها چیزایی هستن که از همه بیشتر، ‫دلش براشون تنگ میشه.
‫اون، عکس‌های جنگل رو با خودش داخلِ ‫ایستگاه فضایی بین‌المللی هم برد.
‫بهار، تابستان، پاییز، زمستان؛
‫اون بالا هیچکدوم از اینا وجود نداره.
‫احساس وزش باد روی پوست وجود نداره.
‫هیچ نور خورشیدی روی موها نمی‌تابه.
‫اونقدر سریع دور زمین میچرخیم،
‫که روزی 16تا غروب آفتاب رو می‌بینم.
‫اون سوالی که بچه بودی و ازم پرسیدی رو به یاد آوردم:
‫وقتی خورشید میره بخوابه،
‫کی براش قصه‌‌ی جن و پریان می‌خونه؟
‫اجازه نداریم چیزی رو با خودمون برداریم که ‫داخل جعبه‌ی کفش جا نمیشه.
‫مجموع وزنش هم نباید بیشتر از 1.5 کیلوگرم بشه.
‫تمام زندگیِ روی زمینم باید توی یه جعبه جا بشه.
‫استلا، اگه تو بودی چی برمیداشتی؟
‫«بایکونور»
‫توجه کنید!
‫با شماره‌ی سه هورا می‌کشیم!
‫یک دو سه؛
‫هورا!
‫عذر می‌خوام.
‫کی یه مقدار کیک میخواد؟
‫خیلی‌خب.
‫"راف" تو که کیک نمی‌خوای؟ می‌خوای؟ ‫نه...خیلی‌خب، بیا.
‫الو. بله؟ ‫آره.
‫هی...
‫این کیکِ موفق باشید ـه.
‫ممنون.
‫اونا به پرواز فرانکفورت نرسیدن.
‫سعی کردن بلیط هواپیمای بعدی رو بخرن ولی ‫همه‌ی بلیط‌ها فروش رفته بوده.
‫اونا به «کلون» برگشتن.
‫نمی‌تونن به موقع برسن. ‫توی قرنطینه هم نمی‌تونید همدیگه رو ببینید.
‫متاسفم.
‫مایک...مایک. ‫یه مقدار اینور رو نگاه کن.
‫مایک! مایک! مایک!
‫سارا...مایک...
‫سارا! مایک!
‫مایک! ‫سارا...لطفاً!
‫سارا! ‫سارا...مایک!
‫- بچه‌های خوبی باشید. قبوله؟ ‫- حالا بیاید...
‫به افتخار فضانوردانمون که می‌خوان قرنطینه شدنشون ‫رو شروع کنن، یه کف مرتب بزنیم.
‫گروه اصلی: انتان اوچیوسکی؛ روسیه.
‫مایک شنون؛ ایالت متحده.
‫سارا لورو؛ فرانسه.
‫گروه پشتیبانی:
‫یورگن نیلسون؛ دانمارک. ‫شان پائول؛ ایالت متحده.
‫گفتم یه ارتقاء بهت بدن.
‫- حالا دیگه توی سوییت «کوکو شنل» هستی. ‫(کوکو شنل: مدل مشهور فرانسوی)
‫- فعلاً. ‫- می‌بینمت.
‫09 اگه روی 25 قرار بگیره، برای ایجاد خط سیرش ‫باید یه حجم 1 در 1 در نظر بگیرم... ‫(در حال محاسبات)
‫سلام!
‫- سلام. ‫- خب تو حاضری؟
‫...زوایا در یک راستا باشن باید فرودمون در...
‫کار کردن رو بذار کنار.
‫قشنگ می‌دونم که آماده هستی.
‫به اندازه‌ی کافی می‌دونی.
‫خواهی دید!
‫هر چقدر هم که برای این سفر آماده باشیم، ‫بازم یه جاش خیلی سخته.
‫اون‌هم برگشتن ـه!
‫اون لحظه‌ای که می‌فهمی زندگی بدون تو سپری شد!
‫این دوچرخه‌ی جدیدمه.
‫این عکس اسب‌هامه.
‫یه عکس دیگه با یک اسب.
‫اینم تویی!
‫اینم منم.
‫یکی از دوستام، یه گرگ خیلی خوشگل واسم کِشید.
‫و اینم گچ دستمه!
‫واقعاً دوستش دارم.
‫همه‌ی دوستام امضاش کردن.
‫خبرنگارها رسیدن!
‫خیلی‌خب. بفرستشون داخل.
‫بیاید داخل!
‫عالیه!
‫این خیلی باحاله!
‫اون عجب بازی‌ای میکنه!
‫خدا رو شکر که توی برنامه‌ی فضانوردی...
‫به داشتنِ مهارت‌های پینگ پنگ نیازی نیست!
‫استلا به دارو نیاز داره.
‫خیلی زود میرسه اینجا. ‫ایشالا!
‫عالیه.
‫اوضاع روبراهه؟
‫آره.
‫آره؟
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫سفر راحتی داشتید؟
‫- سفر راحتی داشتید؟ ‫- آره.
‫توی یه هتل اونطرف جاده موندیم.
‫همسر مایک رو هم دیدیم.
‫نائومی...اسمش همین بود؟
‫صبر کن، نمی‌تونم صدات رو بشنوم.
‫الو؟
‫صدای منو میشنوید؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫قشنگ مستقر شدید؟
‫شماره‌ی اتاقتون چنده؟
‫اون خیلی خوشحال بود که داخل هتل یه استخر هست.
‫ایول!
‫من شما دوتا رو تنها میذارم.
‫همینجا بشین.
‫بیرون منتظر می‌مونم.
‫اینجوری بهتره؟
‫آره.
‫- دستت بهتره؟ ‫- آره.
‫قبلاً خیلی پر حرف‌تر بودی!
‫عادت ندارم که تو رو از پشت شیشه ببینم.
‫درست میگی. یه جوریه!
‫یه چیزی بهم بگو.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫همه چیز خیلی عجیب‌غریب ـه!
‫حتماً میدونی که منم این وضعیت رو دوست ندارم.
‫دخترم، یه حرفی بزن. ‫از خودت بگو.
‫خیلی دلم واست تنگ شده بود.
‫توی ریاضی، پنج گرفتم!
‫وای! باید جبران کنی...
‫باشه.
‫فردا شب پرواز می‌کنی؟
‫آره. فقط یه شب دیگه اینجا هستم.
‫یه شب، خیلی زیاد نیست.
‫نه، چیز زیادی نیست.
‫پاشو بیا دم پنجره.
‫هیچوقت فرصت نشد ‫با همدیگه به پرتاب موشک‌ها نگاه کنیم.
‫موشک‌ها!
‫بهم قول دادی که وقتی همدیگه رو ببینیم، ‫میریم پرتاب موشک‌ها رو نگاه می‌کنیم.
‫آره، یادم میاد.
‫ولی مهم نیست.
‫فکر کنم اگه برگردی پیش بابایی، حالت بهتر بشه.
‫خداحافظ، مامان.
‫برای پرتاب فردا، همه چیز به نظر خوب میاد.
‫در شهر بایکونورِ قزاقستان، خیلی زود قراره ‫سفینه‌ی اون‌ها روشن بشه و همه جا رو روشن کنه.
‫در ساعت 9 شب شاهد این خواهیم بود که ‫موشک "سویوز" به پرواز درخواهد آمد.
‫که به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی حرکت خواهد کرد.
‫خدمه‌ی این سفینه، یک تیم بین‌المللی هست...
‫«سارا لورو» از فرانسه...
‫مایک شانون از آمریکا ‫انتان اچیوسکی از روسیه...
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا قرنطینه رو ترک کردی؟
‫استلا!
‫استلا! بیدار شو!
‫منم.
‫بیا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫منتظرمون بمون. ‫پولش رو پرداخت می‌کنم.
‫باشه.
‫خودم میرم.
‫خیلی‌خب.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫مامان!
‫- منو بغل کن، منو بغل کن! ‫- حرکت کنید.
‫زمان پرتاب؛ سه دقیقه‌ی دیگر. ‫اعلام آمادگی برای پرتاب صورت گرفته.
‫دریافت شد.
‫کلاه‌ها رو سفت کنید.
‫آماده‌ی پرتاب باشید.
‫کلید موقعیت پرتاب رو بزنید.
‫دریافت شد.
‫دورسنجیِ مورد شماره‌ی یک در حال ثبت شدن است.
‫دریافت شد
‫دورسنجیِ مورد شماره‌ی دو در حال ثبت شدن است.
‫دریافت شد.
‫- کلید تهویه را فشار بدهید. ‫- دریافت شد.
‫سفینه داره میلرزه.
‫- کابل‌ها رو جداسازی کنید. ‫- دریافت شد.
‫فشار رو کم کنید.
‫دریافت شد!
‫مخزن اکسیژن مایع تمام شد.
‫همه‌ی سیستم‌ها آماده هستن.
‫ده
نه
‫هشت
‫هفت
‫شش
‫پنج
‫چهار
‫سه
‫دو
‫یک
‫صفر
‫اشتعال...آغاز شد!
‫جداسازی کوپه‌ی اول موفقیت آمیز بود. ‫همه‌ی سیستم‌ها به خوبی عمل می‌کنند.
‫جداسازی کوپه‌ی دوم موفقیت آمیز بود. ‫همه‌ی سیستم‌ها به خوبی عمل می‌کنند.
‫موشک از جو زمین خارج شد. ‫همه‌ی سیستم‌ها به خوبی عمل می‌کنند.