نه اينکه داستانشو ندونم نمي دونم واقعاً کي هستم ؟.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
من 20 سال ساکت بودم
! بيست سال
پنهان کردن
من بايد کنارش مي موندم بايد کمکش مي کردم
بايد همه ي کارها رو با هم مي کرديم مثله دوقولوها
ما دو قولوهاي همسانيم
و اين پنهان کردن ما رو شکست
از هم جدامون کرد
راز هايي که من به جواب هاشون نياز دارم تو سر مارکوسن
اما در اعماق ذهنش هستن
تقريباًبه نظر مي رسه که
بي پروايي لازمه
براي چيزي که ميخوايم پيدا کنيم وقتي که در جعبه رو باز کنيم
... ولي
بهم کمک خواهد کرد ؟ شانسه ديگه
شانس. من آماده ام
- -
من -- بيدار شدم
يادم مياد چشمامو با زکردم
و دور و بر اتاقو نيگا کردم
سعي کردم بفهمم کجام
بعدش توجهم جلب شد به برادر دوقولو م
که در جا شناختمش
الکس, منم
اون نشسته بود رو تخت ... کنار من
چيزي نشده
و من فقط گفتم...
"سلام, مارکوس "
به گمونم مسئله ي اصلي در مورد دوقولوها اينه که شما هيچوقت تنها نيستين
و اين داراييِ خيلي بزرگيه
هر اتفاقي که تو زندگي برات بيوفته
هميشه نيمه ي ديگه ت اونجا هست
با اينکه
مطمئن نبودم که اطرافم چه خبره
صد در صد ميدونستم که اون برادرمه و مي تونم بهش اعتماد کنم
بعدش يه خانم توجهمو جلب کرد
خيلي بيشتر از بقيه به تخت ... نزديک بود
و خيلي هيجان زده شده بود
از اينکه من به هوش اومده بودم
"سلام, هي, اَلي, بيدار شدي" به هوش اومدي. چطوري ؟
" منم... منم "
من داشتم فکر ميکردم من نمي دونم کي هستم "
" و نمي دونم تو هم کي هستي ؟
منو يادته. منو يادته " منو يادت نمياد ؟
تو بايد منو يادت بياد "! تو بايد منو يادت بياد
همينجوري تکرار ميکرد و تکرار ميکرد
"به مارکوس گفتم " اين کيه ؟
... و اون گفت
"مادرمونه "
بعد مارکوس بهم گفت
تو واقعاٌ نميدوني " " که اين مادرمونه ؟"
گفتم نه
بعد بهم گفت مي دوني خودت کي هستي ؟ "
" و اسمت چيه ؟
اون موقع فهميدم که من واقعاٌ هيچي نميدونم
نميدونستم کجام
کجا زندگي ميکنم
نميدونستم چه اتفاقي برام افتاده
حتي اسم خودمو نمي دونستم
همه چي رفته بود
يه فضاي سياه تاريک رو تصور کنين
همه چي رو تو زندگي تون گم کردين
و از يه بوم خالي شروع مي کنين
تصور کنين چقدر ترسناک مي تونه باشه
دکترا توضيح دادن که اون کلاه ايمني داشته ولي از سرش در اومده بوده
و بنابراين وفتي به زمين مي خوره
با سر به زمين مي خوره نه با کلاه ايمني ش
و همين باعث ميشه که به کما بره
اونا مطمئن نبودن که
به چجور آسيب مغزي مبتلا شده
مادرم اومد دنبالم
شايد سه يا چهار بار قبل از اينکه به ماشين برسيم, گفت
"تو منو يادت مياد, مگه نه ؟" "و منم اينطوري بودم که "نه. يادم نمياد
"گفتم "کجا داريم ميريم گفت " داريم ميريم خونه
" دارم مي برمت خونه. بر ميگرديم خونه
من نشسته بودم تو ماشين با يه آدم کاملاٌ غريبه
مي رفتيم به يه جايي و اصلاٌ نمي دونستم کجا دارم ميرم
بهم گفته ميشد که, "اين خونه توئه "اينجا, جاييه که زندگي مي کني
يه جاده ي شني بود يه جاده ي شني کاملاٌ طولاني بود
خونه ي تقريبن بزرگي بود
که منو حسابي ترسوند
انگار تو مِه بود نمي دونست کجاس
هيچي نمي دونست
با اينکه 18 سالش بود
سن روانيش نُه سال بود
يادمه که رفتيم به آشپزخونه " و توضيح دادم "اينجا آشپزخونه س
بعد, حموم ... و بعدش بردمش به
تختخوابش
اين سمت چپي تخت توئه " " و سمت راستي تخت منه
فقط بهم گفته شده بود که
اين خونته "
" اين مامانته
من نمي دونستم
سرم کاملاّ خالي بود
منظورم اينه که, براي بقيه
يادشون ميومد که تعطيلات بودن
يادشون ميومد که براي اولين بار از دوچرخه افتادن
اولين بوسه شون رو اولين باري که عاشق شدن
همين چيزا تو رو اون چيزي که واقعاٌ هستي مي سازن
و تو واقعاٌ به اون خاطرات احتياج داري
من هيچي براي اين نداشتم
- -
... کاملاٌ روشن بود که
پدر و مادرم نمي دونستن که چطوري با من کنار بيان
پدرم, من... . اون خيلي خشک و سرد بود
اون منو بغل نمي کرد يا هر چيزي شبيه اين
فقط باهام دست داد و بهم گفت : من پدرتم
اون اصلاٌ نيومد بيمارستان
نه
اصلاٌ... اصلاٌ نيومد
مادرم نمي خواست باور کنه که
من حافظه مو از دست دادم
اين... براش غير قابل تصور بود
که يه پسر ندونه مادرش کيه
و نمي خواست باور کنه
مي تونين تصور کنين
پسرتون به هوش بياد و اصلاٌ شما رو نشناسه ؟
هر مادري رو درمانده ميکنه
حسابي اذيتش کرد
ديگه تو اون خونه, خودم بودمو خودم بدون هيچ پشتيباني
به غير از برادرم
اون ميفهميد. درک مي کرد
مجبور نبودم هيچي رو براش توضيح بدم
اون قضيه رو برام سخت نکرد هر چي احتياج داشتم بهش مي داد
اگر نمي دونست من کي ام و نمي دونست که ما دوقلو ايم
تنهاي تنها مي شد تو اين دنيا تا آخر عمرش
ولي اون تنها نبود تو اين دنيا اون منو داشت
- -
خيلي چيزا برا ياد گرفتن بود
اطلاعات اصلي رو خيلي سريع بهم داد
"هر روز... " اين آشپزخونه س " اين تلويزيونه. اين ميزه
مجبور بودم بهش نشون بدم لباساش کجاس
چجوري کفششو پاش کنه بند کفششو ببنده, نون رو تُست کنه
اون همينجوري ادامه داد
و منم با همه چي همراهي ميکردم
وقتي مي گفت يه چيزي رو نمي دونه
من در جا بهش ميگفتم چيه
بعد چيزاي سخت تر شروع شد
" مثله "اوووه... اين چيه ؟
چند دقيقه ي اول يه کم عجيب بود
بعدش مي فهميدم من مي تونم انجامش بدم
که مي تونم دوچرخه سواري کنم
اين چيزي بود که اون واقعاٌ خوب بلد بود. خوب يادمه
اما خب نمي دونست که کجا داره ميره
ما از خونه مي رفتيم بيرون و بعدش همه چي خالي مي شد
- -
جهان به نظر خيلي ترسناک ميومد
... اما با اون
همه چي يه خورده آسونترمي شد
خانم ها و آقايون
تليويزيون چشماي منو باز کرد
همه ي برنامه ها برام تازگي داشت حتي تام و جري
از يه طرف, داشتم سعي مي کردن ياد بگيرم تا اون جايي که ممکنه
و از طرف ديگه سعي مي کردم هم با خونواده ام کنار بيام
هم با اتفاقايي که در جريان بود
و اين شبيه يه ناهار خانوادگي بود که همه دور ميز نشستن
با محصولات اوکسو. و اين خيلي هم خوب بود.
البته من فقط تصور مي کردم که
همه ي خونواده ها بايد اينجوري باشن چون تو تي وي ديده بودمش
خيلي زود فهميدم که مامان مرکز دنياي جديدِ منه
اون زن قد بلندي بود
بيشتر از 180 سانت قدش بود
هم دستاي خيلي کشيده اي داشت هم پاهاش خيلي بلند بود
بيش از حد بلند
خيلي بامزه بود
يه جورايي انگار مير قصيد توي آشپزخونه
ميومد تو اتاق و مي گفت همه اينجاييم "
" من اينجام. آهاااااي. من اينجام
اينجوري مي خنديد
بلند تر از بلند, واقعاٌ
به مامان چند تا سگ رسيده بودن
عادت داشت لباس تنشون کنه
اونا لباساي خودشون رو داشتن کلاهاي کوچيک
کُت هاي کوچيک و. . هوووم... زندگيش بودن
قبل از تصادف ما جفتمون از سگا متنفر بوديم
عادت داشتيم بهشون بد و بيراه بگيم
اما الکس از وقتي برگشت خونه چي واوا ها رو دوس داشت
من واقعاٌ دوستشون داشتم
چون به نظرم خيلي شيرين و بامزه بودن قبل از اون نديده بودم يکي از اونا رو
اصلن مگه ميشه کسي چيز جالبي تو سگا نبينه
هنوزم ازشون خوشم نمياد موجودات کوچيک وحشتناک
به شکل باور نکردني سريع بزرگ شدم تقريبن تو يه ماه
شايد از يه بچه ي شش ساله يه جورايي... . به يه نوجوون
تقريبن 14, 15 ساله, به همين سرعت
و حالا احتياج داشتم به مرحله بعدي برم
بعدش شروع کردم از مارکوس سوالاي شخصي تر پرسيدن
من واقعاٌ کي ام ؟
از بچگي مون از مارکوس پرسيدم
اون مي گفت, مي دونين " تعطيلات خونوادگي رو کجا ميرفتيم؟ "
و من مي گفتم " اووه, مي دوني " مي رفتيم فرانسه
ميرفتيم به ساحل
اووه. خب, خوب بود ؟ آااره. عالي بود... مي دوني
معمولاٌ به ساحل مي رفتيم بستني مي خورديم
تو هميشه دوس داشتي پودر شکلات بريزي " روي بستني ت
" اووه, خب. چه با حال "
مارکوس يه عکس بهم نشون داد يه عکس دوتايي از تعطيلاتمون
و به نظر خوب ميومد و ما, مي دونين
پسراي معمولي بوديم در حال ساختن قلعه ي شني روي ساحل
من مطمئن شده بودم که ما اينکارو مي کرديم, هرسال
اون بهم عکسا رو نشون مي داد
و من به اون نقاط ملحق مي شدم
... اون به من يه عکس مي داد
و من يه خاطره اطرافش مي ساختم
از دو تا پسر بچه ي خوشحال تو ساحل
کاري که من داشتم مي کردم
کاشتن دوباره ي خاطراتش و برگردوندنه
بچگيش بهش بود
و جواب دادن به سوالايي از وقتي خيلي خيلي بچه بوديم
تا 18 سالگي
وقتي تو هيچ خاطره اي نداري و کمي اطلاعات بهت مي رسه
حتي اطلاعاتي راجع به يکي از تعطيلات
براي من خيلي زياد معني پيدا مي کرد چون تمام چيزي بود که داشتم
پس همين چيزاي کوچيک تيکه پاره
ساختمان هايي شدن براي حسِ بودنِ من
و زندگي به نظر خوب ميومد
زندگي که مارکوس به من نشون داد که من داشتم و برام نقاشيش کرد
اين بود که ما يه خونواده ي واقعاٌ ممتاز در حومه ي شهر بوديم
با پدر و مادري کاملاٌ معمولي و نرمال
مي دونين, مهمونياي شام تو خونه و همه چيز به نظر خوب ميومد
اون يه تصوير زيادي خوشحال برام کشيد
ياد گرفتن قوانين حاکم بر خونه بيشتر پيچيده بود
ما اجازه نداشتيم طبقه ي بالا بريم
با پدر و مادرمون غذا نمي خورديم
اجازه نداشتيم کليد ورودي خونه رو داشته باشيم
... . . و, از سنِ
فک کنم... . 14 سالگي
خارج از خونه, تو آلونک توي باغ زندگي مي کرديم
يه جوراي بامزه اي ما کاملاٌ دوس داشتيم تو آلونک باشيم
براي اينکه قلمرو خودمون بود
آاره, بوود... بود. . هوووم
خونه براي من گيج کننده بود
همه جا خرت و پرتاي تزئيني بود
همه ي کمدها پُر بود, همه ي توالتا پُر بود
همه ي انبارها پُر بودن گاراژها پُر بودن
و يه بخش هايي از خونه بودن که ما اجازه نداشتيم بريم
تو نمي تونستي بدون اجازه وارد شون بشي
مخصوصاٌ قسمت بابا
وارد اتاق مطالعه ش نمي شدي مگر اينکه احضار شده باشي
خيلي آدم ترسناکي بود و ناگهاني هم جوش مي آورد
... . ! خيلي بلند فرياد مي زد و و بووووم و مي کوبيد رو ميز ناهارخوري
درست يادمه به خصوص روي ميز ناهارخوري
يه ميز دراز و گنده بود ... مي دونين
تو مرکز خونه بود و اون مي کوبيد روش
بهد هم مارو بيرون مي کرد
: مارکوس اينجوري تفسيرش مي کرد
خودتو قاطي نکن. بزار هر کار مي خواد بکنه "
فقط مودب باش " هميشه مودب باش و آقا صداش بزن
خوب يادمه که همه ش ازم مي پرسيد براي چي مجبوريم اينکارو بکنيم ؟
... من فقط ميگفتم " براي اينکه
" همه ي خونواده ها اينکارو مي کنن
برادرم, يه جورايي بهم مي گفت که پدر مادرمون
يه پيشينه ي اشرافي دارن
- -
کاملاٌ عادي بود ... خونه مون پُر بود از
اشراف, لُردها, دوشس ها -
ما اينطوري زندگي مي کرديم
" هيچ وقت فکر نکردم که "عجيبه
... چون همه چي برام عادي بود
? La, la, la, la, la, la?
کاملاٌ نرمال بود که والديني مثله ما داشته باشي
کاملاٌ نرمال بود که تو آلونک زندگي کنيم
من هيچ وقت سوالي نمي کردم
براي اينکه, نرمال چيه ؟ واقعاٌ ؟
نرمال اون چيزيه که تو مي شناسي اون چيزيه که خونواده ت هستن
من يه داستان داشتم
از برادرم گرفتمش
و براي خودم نگهش داشتم
و با خودم بردمش به دنياي بيرون
- -
هوراااااا, مهموني -
بعد از چند ماه مارکوس تصميم گرفت که وقتشه من همه ي دوستام رو ببينم
پس ما رفتيم بار
اين قدم بزرگ بعدي بود
? Relax, don't do it?
? When you wanna go to it Relax... ?
, وقت شما نوجوون باشي
نمي خواي متفاوت باشي تو نظر ديگران
نمي خواين گل درشت باشين مي خواين مثله بقيه باشين
اما همه تو رو ميشناسن و تو نميشناسيشون
... و اين براي من خيلي ترسناک بود
دستپاچه و داغون شدم
مردم مي گن " اووه. . آاره, ميتونه خيلي هم " بد نباشه که حافظه تو از دست بدي
ولي خيلي بده
هيچي نداشتم که بهش بچسبم
هيچ... هيچ نشونه اي نبود که آرامش بده به ذهنم
. . به جزء مارکوس
پس من و مارکوس با همديگه يه سيستم درست کرديم
که هرجايي من بتونم مردمو ببينم
بدون اينکه اونها بفهمن که من کلاٌ نميشناسمشون
مي رفتيم به خونه ي يکي از دوستان براي شام
پشتِ در وايمستاديم " و اون مي گفت " خيلي خب, يادم بيار
دوباره اسمها رو بهم بگو چه شکليه ظاهرشون ؟
يه خلاصه ي سريع و کوچيک بهم بگو يه خلاصه داستان کوتاه از هر آدمي
اين دِيوه. اين جانه. اين کريسه. و بعد اونها درو باز مي کردن
" اوووه. . سلام. خيلي خوشحالم که ميبينمتون "
و خب مردم هيچ وقت نفهميدن
و همه فکر مي کردن اووه... ببينين الکس حالش خوبه "
اون همه رو اينجا ميشناسه " اون مي دونه چه خبره
ولي هيچ کدومش درست نبود
من همين پنج دقيقه ي پيش بهش ياد داده بودم
بعدش اون بهم گفت " آره. . تو دوست دختر داري"
فک کردم "من دوست دختر داشتم, واقعن ؟"
اون... . دختر خوبي بود و اصلاٌ متوجه نشد
که من اصلاٌ نمي شناسمش
شوخيِ ما اين بود که
من باکرگيم رو دوبار با يک زن از دست داده بودم
اون واقعاٌ جذب عکس ها شده بود
براي اينکه واقعن مي ترسيد که اين حافظه ي جديدش رو هم از دست بده
من از مردمي که با مزه بودن عکس ميگرفتم
از مهموني هايي که مي رفتيم عکس مي گرفتم
مردمي که ملاقات مي کرديم, جاهايي که مي رفتيم
مي خواستم تمام لحظه ها رو ثبت کنم
ماهها و ساله اي باقي مونده ي زندگيم رو
همه مون از ساعتاي خوشيمون عکس مي گرفتيم
هيچ چيزي به جزء خوشي
همه مون همين کارو مي کرديم
از عروسي ها عکس مي گرفتيم از مراسم عزا هرگز عکس نمي گرفتيم
پدر داشت مي مُرد
سرطان داشت
... هووم
پانکراس
يادمه که صدامون کرد به اتاق مطالعه ش
و شروع کرد عذرخواهي کردن از رفتاراش و کارايي که کرده بود
گفت ميشه ببخشيمش قبل از اينکه بميره؟
" من گفتم " بله
اَلکس يه چيزي گفت
يعني انقدر پسر خوبي بود که روشِ خوبي رو براي اون داشته باشه
مارکوس ايستاد اونجا و گفت
" نه, من تو رو نمي بخشم "
بعد برگشت و از اتاق رفت بيرون
يادمه باهاش اومدم بيرون
و... . و گفتم چرا اينکارو کردي ؟ "
, چرا گفتي "نه " به يه مرد در حال مُردن به آخرين خواسته ش ؟
, داره مي ميره " ببخشش
" اون گفت " نه, براي چي بايد ببخشمش
" گفتم " براي اينکه ازمون درخواست کرد
ازمون خواست ببخشيمش " چرا نتونستي اينکارو بکني ؟
"گفت "نه "پيچيده س. نمي خوام "
بعدش. بعد از چند روز فوت کرد
وقتي باباا مُرد
فکر مي کردم همه چي تو خونه تغيير مي کنه
براي اينکه خيلي قُلدر بود قانون مي ذاشت
وقتي تو دهه ي بيست زندگيم بودم
فکر ميکردم که ميشه به همه جاي خونه دسترسي داشته باشيم مي تونيم کليد خونه رو داشته باشيم
ميتونيم بريم تو و هرجا بخوايم غذا بخوريم مي خواستيم بريم بالا هر زمان که خواستيم
همه ي اون قانونا رفته بودن بيرون از پنجره, اون رفته بود
خيلي زود آشکار شد که قوانين تغيير نکرده
اونها حتي سختگيرانه تر هم شدن
مامان هنوز نمي خواست ما کليد داشته باشيم
ولي من از مارکوس راجع بهش پرسيدم و اون فقط بهم گفت نگران نباش
خب منم نگران نشدم
پنج سال رو رد ميکنم
مامانم دراز افتاده پايين پله ها بي هوش
اون يه غده ي سرطاني داره توي سرش
بدخيم بود
همه چيز برام ناراحت کننده شد
بزرگ شده بودم که مادرم رو دوست داشته باشم
و... ميدونين خيلي نزديک شده بودم بهش
اون گفت دلش برامون تنگ ميشه
و, هووم... و اينکه مارو دوست داره
... و همون موقع بود که فوت کرد
من گريه مي کردم
براي مدتي
ولي مارکوس نه
هيچ حسي نداست
... من هيچ حسي
نداشتم
احساس گناه نمي کردم که هيچ حسي ندارم
... غمگين نبودم, حس خلاصي هم
نداشتم. فقط هيچ حسي نداشتم
من کاملاٌ برادرم رو مي شناسم
ما دوقلوييم. همه چيز رو راجع به همديگه مي دونيم
اما اون به يه روش کاملاٌ متفاوت با موضوع کنار اومد به نسبت من
و اين منو خيلي اذيت کرد
بعد از مراسم ما برگشتيم به کلبه ي اشرافي
و با کليد خودمون وارد خونه مون شديم
و شروع کرديم به تميز کردن اين خونه ي بزرگ و همه ي گوش و کناراش
که پُر از خرت و پرت بود
از زيرزمين شروع کرديم به دور انداختن چيزها
و هر از چند گاهي يه شيشه ي مربا پيدا مي کردي
پُر از سفته هاي 50 پوندي
و بعدش يه بسته ي ديگه پشت پرده
من داشتم فکر ميکردم که " چه وضعيت عجيبيه "
بعد رفتيم به حموم
يه حموم خصوصي اونجا يه کمد يزرگ بود
پُر از وسايل سکس کردن
من و مارکوس توش رو نگاه کرديم من واقعاٌ واقعاٌ شوکه شدم
ولي مارکوس واقعاٌ حس خاصي نداشت
ففقط دوباره قوت قلب بهم داد
بهش اهميت نده " " بذارش همون گوشه بمون
بعد وقتي رفتيم اتاق زير شيرواني
بچگي مون رو پيدا کرديم
همه ي کتاباي مدرسه مون همه ي لباساي بچگي مون
و بعدش جعبه جعبه هدايايي
که براي ما آورده بودن براي همه ي کريسمس ها و همه ي تولدها
از پدرخونده مون, عمه ها, دايي ها
ما براي کريسمس ها و تولدها هيچ کادويي از هيچ کسي نمي گرفتيم
مامان همه رو نگه داشته بود
اين مامان رو برام پيچيده تر کرد
اين خانم کي بود ؟ من چه چيزي رو درباره ش نمي دونم ؟
بعد شروع کرديم اتاق مامانو تميز کردن
ما توي يه کمدي بوديم
و هزار هزار کت و لباس احاطه مون کرده بود
و اون پشت, يه در مخفي پيدا کرديم به يه کمدي که تو کمد ديگه بود
البته که قفل بود پس ما مجبور بوديم که کليدش رو پيدا کنيم
يه عکس توش بود
از من و مارکوس
تقريباٌ ده ساله و لُخت بوديم
و سرامون رو بريده بود
خيلي عجيب غريب بود. خيلي خيلي عجيب بود
چه غلطي مي کرده با عکسِ
لُخت من و مارکوس بدون سر
واقعاٌ نمي دونستم چيکار کنم
... من
نمي دونستم چيکار کنم
نه
عصباني ام
حسابي عصباني ام
Jesus
ميشه يه فنجون چايي بخورم ؟
بخش دوم: مارکوس
من, از روز اول شروع کردم به ساختنِ
يه زندگي متفاوت براي الکس به نسبت اون چيزي که ما واقعاٌ داشتيم
من براش يه تصوير از يه خونواده ي معمولي رو کشيدم ما تو يه خونه ي خوب زندگي مي کرديم
پدر مادرمون خوب بودن و محجوب
اما هيچ کردومش درست نبود
داستاني بود که من براش ساخته بودم
و هرچي بيشتر جلو رفتيم تخيلش بيشتر مي شد
وقتي الکس از بيمارستان برگشت
اون نمي دونست مامان واقعاٌ چه جور آدميه
اون خونه شو نميشناخت تختخوابشو نمي شناخت
دوست دخترش رو نمي شناخت نمي دونست که توي انگليسه
اون هيچي... ... نمي دونست
اما منو... . . مي شناخت
مي دونست من کي ام
اگر شما يک واقعيت تو دنياتون داشته باشين
يه چيز که 100% ميشناسين يک چيز که براي شماست
مال خودتون, نه چيزي که ديگران بهت داده باشن
شما ديگه همه چيز رو دور و بر اون مي سازين
اون مجبور بود که به من اعتماد کنه چون کس ديگه اي رو نداشت که بهش اعتماد داشته باشه
بدون من, اون هيچي نداشت
وقتي که به خونه رسيد من از چيزاي پايه اي شروع کردم
والدينت کيا هستن کجا اتاقته, وسايلت کجاس
اين کار اساسي رو کرديم واقعيت بود پشت واقعيت
چيزي نگذشته بود از شروع اين کارم حدود شش ماه, که من فهميدم
که من يه کنترلي دارم روي اينکه چه چيزي رو بدونه يا ندونه
چون هر چيزي که بهش مي گفتم اون مي پذيرفت و باور مي کرد
براي مثال, اون مي پرسيد
ما براي تعطيلات خونوادگي کجا ميريم
حقيقت اين بود که ما هيچ جا نمي رفتيم
و اگر هم مي رفتيم با خانواده هاي ديگران مي رفتيم
هيچوقت با پدر مادرمون نمي رفتيم ولي من نمي خواستم اينو بهش بدم
چون افسرده کننده بود و غمگين و نرمال هم نبود
پس به جاي اينکه بگم
" آه. . ما به تعطيلات نمي رفتيم " چون پدر مادرمون گُه بودن
مي گفتم " ما هميشه مي ريم تعطيلات خونوادگي
اين يه تصوير بود از خونواده اي که تعطيلات مي رفتن فرانسه
پدرم فرانسه هم صحبت ميکرد. به نظر طبيعي ميومد
" آه, خيلي خُب, خيلي خوبه"
و من يه تصوير رو بازسازي ميکردم براش تصويري از خودمون کنار ساحل
و به نظرم راضيش مي کرد
" اون نمي گفت " با مامان مي رفتيم؟ " با بابا مي رفتيم ؟ "
" همه مون با هم مثه يه خونواده مي رفتيم"
هيچ کدوم از اين سوالا رو نپرسيد
و من هم جزئياتي بهش ندادم
من بهش يه تصوير مي دادم
و اون بقيه شو تصور مي کرد
من يه آلبوم عکس بهش دادم از خاطرات خوب و خوش
اوقات خوشي
بدون هيچ گند و کثافتي
من سعي کردم چيز جديدي نسازم فقط بعضي چيزا رو کنار گذاشتم
اگر اون شروع مي کرد به سوال پيچ کردن من براي همه چي
همه چي ويران مي شد
و خيلي زود مي فهميد که اينجا واقعاٌ چه خبره
ولي تو به خاطره احتياج داري و اون همه ي خاطراتشو از دست داده بود
من براي هيچ نکته اي به چالش کشيده نشدم
پس اگه مي گفتم که اون به تعطيلات خانوادگي رفته يعني ما به تعطيلات خونوادگي رفتيم
تمام... اون دوباره نمي پرسيد
و به همين کار ادامه دادم تا وقتي 32 سالش شد
اون يه ايمانِ کوري داشت به هر چيزي که من مي گفتم
کليد همه ي اينا يک کلمه بود
اعتماد
هيچ دليلي نداشتم براي اينکه بهش اعتماد نکنم يا سوال پيچش کنم
پس همينجوري... . همينجوري
بيشتر مردم فکر مي کنن و نمي تونن باور کنن که اين امکان پذيره
اما وقتي شما ياعتماد کور داشته باشين امکان پذير ميشه
هيچ دليلي نبود که بهش شک کنم, نه ؟
اوايل خيلي راحت بود
چون من همه ي جواب ها رو داشتم
اما هر چي زمان گذشت سوال هاش پيچيده تر شد
سوال هاش دقيق تر شد
بپس من مجبور بودم که به ياد بيارم
که چي رو بهش نگفتي و چي رو بهش گفتي
بعد از اون تبديل شد ... به يک انتخاب آگاهانه براي
دروغ گفتن
اون مي پرسيد " آيا مامانمون مامان خوبيه ؟"
" و من مي گفتم " آره مادر باحاليه و اين مي شد آخر سوال کردن
شما مي توني بهم بگي " خب, اين جواب قانع کننده اي نيست "
" مادرمون باحاله " من قراره با اين جمله چيکار کنم ؟
من بيشتر مي خوام. چجوري بود ؟ چجوري از ما مراقبت مي کرد؟
مارو دوس داشت ؟ مي دونين, مادر خوبي بود ؟
اما اون هيچ سوالي شبيه اين نکرد
اون فقط مي خواست بدونه " مادر باحال بود ؟" " بله بود "
عالي. ثبت شد تو بانک حافظه ادامه بديم
جالبه که من هيچ وقت متوجه نشدم داستان ها تو يه مسير نيستن
نمي تونم باور کنم که هيچ وقت بهش نگفتم
" اينا با هم همخوني ندارن "
تو تمام دهه ي بيست زندگيم هيچ وقت زير سوال نبُردمش
... وقتي وارد اين فضا شدم
... که راستشو بهش نگم
. ديگه نمي تونستم ازش بيام بيرون
تا نقطه اي که من مجبور بودم به . چيزايي که گفته بودم, بچسبم
چون در غير اين صورت بايد تاييد مي کردم که يه زندگي اي
. براش ساختم که وجود نداره
دروغ گفتن به برادرم, هزينه داشت براي من
و اين حس آدمو به خودش تغيير ميده
من داشتم به بهترين دوستم دروغ ميگفتم به شريکم, به نيمه ي ديگه م
, توي تک تک روزها و احساس گناهش خيلي بزرگ بود
اما گفتن حقيقت بهش
هزار بار از دروغ گفتن . بدتر بود
نفرين شده بودم, چه انجام مي دادم چه انجام نمي دادم
پس مجبور بودم بين اين دوتا انتخاب کنم
و آخرش, انتخاب کردم
که هيچ وقت حقيقت رو بهش نگم که چه اتفاقي تو بچگي براش افتاده
ما يه جورايي فکر مي کنيم که
آدماي پدوفيلي رو ميشناسيم وقتي دارن کنارمون راه ميرن
براي اينکه يه علامت بزرگ روشونه
. اما تو واقعيت, اصلاٌ شبيه اين نيست
مادرم به ما تجاوز مي کرد
تا سن حدود 12 يا 14 سالگي
و خب چرا مي خواي اينو نمايشش بدي؟
يعني, اين چيه ؟ ... يعني خب يه چيزي هست که
اگر من امرزو به تو بگم که
تو بچگيت چه اتفاقي افتاده و تو هم هيچي ازش نمي دوني
اين گُه مي زنه به بقيه ي زندگيت
چرا حس ميکني اين ضروريه ؟
دادن اطلاعات احساسي آزار دهنده ي هجده ساله اي که
اون نمي تونه باهاش کنار بياد
و اين براش ضروري نيست که بدونش ؟
اگر برعکس بود, من ازش انتظار داشتم
انتظار داشتم که همين کارو بکنه
ازش مي خواستم که همون کارو بکنه عصباني مي شدم اگه اينکارو نمي کرد
و اين خيلي هوس انگيزه براي من
هستن مردمي که ميگن " حقيقت حقيقته "
و تو بايد بهش مي گفتي و اون مجبور مي شد بره روانکاوي
و مجبور مي شد روبه رو بشه, با همه ي اون چيزا براي باقيِ عمرش
و اين به تو ربطي نداشت که نقش خدا رو بازي کني ... و به تو ربطي نداشت
" که... . که پاک کني همه ي اون چيزا رو
ولي براي من, چيزي که حس مي کردم
و داشتم... . احساس گندي بود
اون اين احساس رو نداره
اون نمي دونه اين احساس چه جور احساسيه
من بهش يه هديه اي دادم که ندونستن هيچ کدوم از اونها بود
و خب, براي من, اين يه هديه بود
اين مي تونه چيز با ارزشي باشه
که هر انساني به هرکسي . که دوسش داره, ميده
همه بايد اينکارو بکنن
من اينجوري زندگي کرده بودم
براي سالهاي زياد
کارايي رو کردم که قصد داشتم انجام بدم
متناسب باشه با روايتي که بهش مي دادم
تولد مامان بود و ما رسيديم خونه بعد همه همديگه رو بغل مي کردن و مي بوسيدن
يعني, من نمي دونستم اون داره به چي فکر مي کنه
" نيگاه کن, من زندگي اين دوتا پسرو به گُه کشيدم "
اما حالا اينجاييم " دارن آواز تولدت مبارک برام مي خونن "
کيکي درست کرديمو سر و صدايي ميکنيمو آواز مي خونيم
و همه ي اينکارارو مي کرديم که براي تو معني خونواده رو بده
الکس کارايي رو مي کرد که توي کتاب داستانا مي گفتن
کارايي رو مي کرد که تو فيلما مي گفتن
برو يه ماچ به مامانت بده " " برو يه ماچ به اين خانم محترم بده "
منم يه گوشه بودم و نيگا مي کردم
درد و غم و اندوهي که درونم بود در حال انفجار بود
و توانِ خواستنِ اينکه همه ي اينا برن گم شن
خيلي شديد و قوي بود
پس من شروع کردم به باورِ واقعيتي که خودم آفريده بودم
من احتياج داشتم احساس کنم که اون اتفاقا هيچ وقت برام نيوفتاده
اَلکس حافظه ش رو تصادفي از دست داد
و من حافظه مو داوطلبانه از دست دادم
اين عالي بود. من آزاد شدم
و مي تونستم از شر همه ي کارايي که باهام کرده بود خلاص بشم
و همه ي آسيب هايي که , دليلش اون بود
همه ي اون شرم و خجالتAnd all the shame.
شما احساس شرمندگي مي کنين
احساس پليدي و کثيفي مي کنين
احساس دست دوم بودن مي کنين
همه شون رفته بودن
من ناگهان يه بچگيِ خوش پيدا کردم
ناگهان پدر مادرم خوبي داشتم
و بهم تجاوز نشده بود
هيچ کدوم از اونا هرگز برام اتفاق نيفتاده بود
من داستم بهش کمک مي کردم که اون بچگي رو نداشته باشه
و به خودمم هم همزمان کمک ميکردم
و اين جادويي بود
اگر چشم هامو مي بستم و واقعاٌ تمرکز مي کردم
اما در سطح روز مره
من هم در همون دايره ي اون زندگي مي کردم
و اين دايره ي آسودگي و راحتي بود براي من
... و خب اين ضروري بود
دروغِ... شيطاني
يا هر چيزي که شما مي خواين اسمشو بذارين
مادرم ناگهاني مرده بود
ناگهان ما اونو رو زمين پيدا کرده بوديم که مرده بود
بعدشم انگار همه ي سر و صداها تموم شد
وقتي الکس عکس رو پيدا کرد گيجي و سردرگمي رو تجربه مي کرد
وقتي من عکسو پيدا کردم, وحشت از اتفاقي
که برام افتاده بود رو تجربه مي کردم
هيچ چيز ديگه اي نمي تونست باشه
نمي تونست تصادفي باشه
نمي شد که مامان اشتباهي با قيچي سرهاي ما رو قطع کرده باشه
چيز خوفناک و آزاردهنده اي بود
که احتياج بود خيلي سريع برگرده سرجاش
يا ريسک خطر سقوط به پرتگاه پيش ميومد
اون عکس, همه چي رو براي من عوض کرد
مستقيم رفتم سمت آشپزخونه
مارکوس اونجا ايستاده بود بهش گفتم
" ما مورد تجاوز قرار گرفتيم يا نه ؟ "
روشو برگردوند, رنگش سفيد شده بود
نمي دونست چيکار کنه, برگشت طرف من يه فنجون چاي دستش داشت
فنجون از دستش رها شد و به زمين افتاد
در کسري از ثانيه همه ي دايره ناگهان به باد رفت
هيچ وقت يادم نميره چون فهميدم که ديگه بازي تموم شد
فقط بهم نيگاه کرد
ساکت بود
سزشو تکون داد. به علامت " آره " سرشو تکون داد هيچي نگفت, فقط سرشو تکون داد
بعد روشو از من برگردوند
و رفت به سمت باغ
"من گفتم مامان به ما تجاوز مي کرد يا نه ؟ " " گفت آره, مي کرد "
دستاشو دورم حلقه کرد
و گفت
" آره, حقيقت داره "
بعدش گريه کرديم, هردومون
روزها گريه کردم و گريه کردم
روزها و روزها
و... نمي دونستم چيکار کنم
... . من
نمي دونستم چي کار کنم
مدام تکرار مي کردم, " نمي تونه مامان باشه " تو اشتباه مي کني
از اون جور زن ها نبود
بي قاعده و عجيب غريب بود اما اونجوري نبود
تا اونجا که من مي دونم پدرمون هرگز بهمون تجاوز نکرد
اما من همونقدر ازش متنفر بودم چون خيلي وحشتناک بود
باور نمي کنم که اصلاٌ نمي دونسته که مامان بهمون تجاوز مي کنه
دوست دارم فکر کنم که مي دونسته
اون بايد يه کاري مي کرد اما نکرد
... اون اين توانايي رو داشت که
تقريباٌ هيپنوتيز کنه
آدماي اطرافشو و مجبورش کنه کاري رو بکنن که اون مي خواد
همه فک مي کردند اون باحال و دوست داشتنيه
که پشت اين ظاهر نبود
پشت اين ظاهر ... اون موجودي پيچيده
و بي رحم بود
سخت بود پذيرش کاري که مامان کرده بود
اما از اون سخت تر پذيرش کاري بود که مارکوس کرده بود
که دوقولوي من بهم دروغ گفته بود
... تنها شخصي که من مطلقاٌ بهش
... اعتماد دارم %100
حالا بهم خيانت کرده
عصباني بودم ازش
حسابي عصباني بودم ازش براي اولين بار
عصباني بودم چون ما همه چيز همو مي دونستيم
هيچ رازي نداشتيم همه ي کارا رو با هم مي کرديم
هنوز, پشت همه ي اونا اون هنوز يه رازي داشت
چطور مي تونستيم اسراري داشته باشيم؟ ما رازي نداريم. ما دوقولوييم
ما دوقلوي همسان هستيم. پيوسته ايم
چيزي به اسم راز وجود نداره
و جايي هم در رابطه ي ما ندارن
و هنوز, همينجوريه
من تقريبن آزاد شده بودم ازش
انداخته بودمش بيرون از خودم از سرم
اما الکس ناگهان برداشت اونو
از جايي که من به سختي کار کرده بودم که اونجا بذارمش
و پرتش کرد روي ميز تو يه ثانيه, به همين راحتي
من به چالش کشيدمش
و اون خيلي ساده گفت که اون آماده نيست که در موردش صحبت کنه
اون گفت تجاوز جنسي بود همين
همه چيزي که بهم داد همين بود
ميومد ازم مي پرسيد, من هيچي نمي گفتم
مي خواستم تمومش کنم
مي دوني چيه, من يه قسمت از اطلاعات رو بهت دادم
گفتم آره همه ي چيزي که احتياج داري, همينه
و ديگه در مورد هيچ کدومشون حرف نزديم
نمي تونستم کنار بيام
نمي تونستم راحت باهاش کنار بيام
... . با دردش, با ... با يه جور عذابِ
هيچ وسيله اي براي اينکه باهاش بسازم, نداشتم
فقط مي شد فرار کنم و تو يه سوراخي قايم بشم
و همين کار رو هم کردم
خودم بودم و خودم
احتملاٌ براي اولين بار تو کل زندگيم
دوقلوم رو از دست داده بودم
تنها ارتباطم با کلِ موجوديتم
رها شده بودم, بدون هيچ جزئياتي از کاري که مامان کرده بود
رها شده بودم بدون هيچ حرفي از اينکه کدوم قسمت زندگيم واقعي بوده
و کدوم قسمت نبوده
هيچي
چيزي که خيلي سختش مي کرد
اين بود که من زندگيم رو اطراف چيزي که مارکوس گفته بود, ساخته بودم
پس فقط اينجوري نبود که من مارکوس رو از دست دادم من خودم رو هم گم کردم
من از هيچي دوباره زندگيم رو ساخته بودم از 18 سالگي
حالا 32 سالم بود و برگشته بودم به جايي که قبلن بودم, نقطه ي صفر
برگشتم به خلاء
دوباره شروع کردم, براي بار دوم
. در صورت امکان مجبور بودم ! کل زندگيم رو بازسازي کنم, دوباره
پس شروع کردم به
فهميدن اينکه مامانم کي بوده
چجور شخصيتي بوده
اين زندگيِ مخفي چطور بوده ؟
و تقريباٌ وسواسي شده بود
شروع کردم به جمع کردن چيزها کنار هم
بريده هاي روزنامه ها رو پيداکردم از مامانم, وقتي که دختر جواني بود
... و پيدا کردنِ مي دونين, کوچکترين اطلاعات
از نامه هايي که انتظار داشتم که ببينم
تعداد زيادي نامه هاي عاشقانه پيدا کردم
نامه هايي از ارتشي ها, ژنرال ها
افراد برجسته
تک تک اونها ستايشش کرده بودن
فهميدم که کل زندگيش
حول رابطه ي جنسي مي چرخيده
يه جورايي طلسمشون ميکرده
من عاشق مامانم بودم
اون يه قسمتي از زندگيم بود
و اين خيلي خيلي سخت بود
که اين دو تا مامان رو با هم يکي کنم
اوني که ميشناختمش و اوني که يه چيزايي فهميده بودم ازش
... اين
بزرگتر از چيزي بود که فکر ميکردم
اين منو به يک دَوَران باورنکردني بُرد
- -
چي واقعيه و چي نيست ؟
... . چي ميشه اگر همه ي اينا
يه داستان ساختگي باشه ؟
هيچي معني نمي داد
ديگه چيو نمي دونم ؟
خيلي افسرده و داغون و
. . گيج بودم
درباره ي اينکه کي اَم
حتي فکر خودکشي کردم
من... نمي تونستم, نمي تونستم کنار بيام با تک تک روزهاي زندگيم
... و خيلي
... سخت بود
کنار اومدن باهاش
يکي از بزرگترين چيزهايي که نجاتم داد ملاقات با همسرم بود
کسي رو ملاقات کردم که آماده بود نه تنها منو قبول کنه
بلکه آماده بود اين گذشته ي غير عادي رو هم قبول کنه
و بهم کمک کنه تو جستجوي حقيقت
ما ازدواج کرديم و دوتا بچه داريم
مارکوس هم ازدواج کرد و اون هم دوتا بچه داره
و داشتيم زندگيمون رو مي کرديم
مصمم بودم که نذارم اين مسئله رو زندگيم تاثير بذاره
و يه جوري برش گردوندم به جعبه ي پاندورا و درش رو بستم
و زندگي خوشي رو شروع کردم
کلي خوش مي گذشت بهم
روابطِ شگفت انگيزي داشتم و يه همسرِ بي نظير
همه ي اين کاراي بي نظير رو کردم تو زندگيم
بدون اينکه با هيچ کدوم از اون قسمت ها کنار بيام
فقط درشو قفل کرده بودم
فکر مي کنم اون چيزي که اين داستان رو حتي عجيب تر مي کرد
اين حقيقت بود که ما همه ي کارها رو با هم مي کرديم
ما به مدت بيست سال با هم کار مي کرديم
يه شرکت با همديگه را انداختيم و همه ي کارا رو با هم مي کرديم
حتي يه کتاب با هم نوشتيم درباره ي تجربه مون
اما مارکوس همچنان بسته موند
اون نمي رفت به جايي که من احتياج داشتم بره
من سوالاتي داشتم
و به جواب هاش احتياج داشتم
اما اون آماده نبود جواب ها رو بهم بده
و هنوز هم آماده نيست
من ساکت موندم درباره ي جزئيات واقعي
از اتفاقي که افتاده بود, براي 20 سال
حالا که به عقب نيگاه مي کنم کاري که کردم وحشتناکه
من بايد مي رفتم بغلش مي کردم
بايد مي نشستيم و حرف مي زديم در موردش " چطور مي تونيم از اين قضيه رد بشيم؟ "
بيا بريم جلسه ي درماني " بيا با هم اينکارو بکنيم
اما برعکسش رو انجام دادم
تنهاش گذاشتم تا خودش پهنشون کنه|
يعني, من نمي تونستم باور کنم ... که تونايي اين رو دارم که اين کار بکنم
. باهاش
کاري که کردم, شرم آوره
اما يه روزي ... اون منو مي بخشه, اما
اين خيلي زياده
خيلي زياد
من هنوز نمي دونم کي هستم
... چيزي که من احتياج دارم که برادرم انجام بده, حرف زدنه
من مي تونم بفهمم چي واقعيه و چي واقعي نيست
احتياج دارم که اون آخرين تکه از پازِل رو بهم بده
چه اتفاقي افتاده
تو اون خونه
همه ي اون سالها
يه خورده بهت نزديک بودم
هرچي تو بگي - آره. يه کم -
به نظر شگفت انگيزه مياد که ما خيلي کارا رو با هم کرديم
خيلي چيزاي متفاوتي رو پشت سر گذاستيم
اما بدون اينکه اصلاٌ بشينيم
, و بگيم " همه ي اون چيزا در مورد چي بود؟ "
من هميشه حس کردم که اصلاٌ بهش احتياج ندارم
هميشه حس کردم ... که تو به اندازه ي کافي بهم اعتماد داري
و احترام ميذاري بهم که همه ي جزئيات رو ندوني
آرره, من موافق بودم با هر چيزي که|
, اما براي بيشتر ياد گرفتن , همين طور که داستان رو از سر مي گذرونديم
خارق العاده تر بود که
چطور من سوال نمي کردم در مورد هر چيزي که تو مي گفتي
... و
, هزينه ش براي من
شخصاٌ, خيلي سنگين بود
, براي من گذشتن از اين سخت تر بود
از چيزي که تصورش رو بکني or actually stopped to even work out.
و براي من, رازداريِ تو
چيزيه که براي من خيلي سخته
براي اينکه ما همه چيز همو مي دونيم
ما دوقلوي همسانيم, ما همه چي رو با هم فهميديم, ما به هم وصل بوديم
ما هنوز اين رو داريم
جداييِ ناشي از سکوتِ
باورنکردني
من به شدت در تلاش براي پرسيدن سوال
و تو به شدت در تلاش براي جواب ندادن
... و براي من, احساس مي کنم
که اگر بگيرم اينو مي تونم سفرم رو متوقف کنم
مي دوني منظورم چيه ؟ من احتياج دارم که سفرمو متوقف کنم
احتياج دارم جستجو کردن رو متوقف کنم
و تو مي توني بالاخره از شرش خلاص بشي
هم زمان, ما هردو يه چيزايي براي به دست آوردن داريم
به اندازه ي هم - مي دونم داريم -
آره. مي دوني
و تو بايد درک کني که اون بار که اومدي پيش من
تو اون روزي که من هيچ وقت فرموشش نمي کنم و ازم پرسيدي
, که مادرمون بهمون تجاوز کرده
" و من خيلي ساده گغتم " آره ... و نه هيچ چيز ديگه اي
فکر مي کردم کاملاٌ مناسبه
و ميتوني ادامه بدي باهاش باقيِ زندگيتو
اما کافي نبود, برام کافي نبود
... اون يه لحظه
براي من هزينه داشت
خب, براي منم هزينه ي زيادي داشت, الکس
چون با گفتن اون به تو مجبور شدم همه شو به خودم برگردونم
که سالهاوقت گذاشته بودم تا از شرش خلاص شم
عميق و عميق و عميق تر دفنش کردم
سکوت و سکوت و سکوت
آرره, اما اين بهم اجازه داد که زندگي آزادي داشته باشم
همون طور که تو زندگي آزادي داشتي
آزاد از تجاوز در بچگي
وقتي اينو از تو دور نگهداشتم از خودم هم دورنگهداشتم
نمي توني درکش کني ؟
من براي خودم ساکت بودم
براي خودم
اگر به تو اينو مي دادم مجبور بودم به خودم هم بدم
و آماده نبودم که سکوتم رو بشکنم
سکوت يه دروغه
من داشتم به خودم دروغ مي گفتم
براي 20 سال, که من مورد تجاوز قرار گرفتم
اين سيستم دفاعي منه
دروغه. ساکت بودن دروغه
و گفتن چيزي که تو ميخواي بدوني
شکستن سکوته
هر اطلاعاتي ؟ - هرچي, الکس -
هر چيزي بيشتر از " آره, مامانمون بهمون تجاوز مي کرد "
بهت اطلاعات دادم... تو يه سوال پرسيدي من جواب دادم
بقيه ي چيزا ي ديگه بي موردن
نميتونستم باهاش کنار بيام ديگه
درکش نمي کني, اَلي ؟
نه, نمي کنم. درکش نمي کنم
اين دليلشه, دليلشه, اَلي - درکش نمي کنم -
نمي تونستم اينکارو بکنم
بيش از حد ترسو بودم
کاملاٌ کاملاٌ ترسو
تا هر چيزي رو بهت بدم
هر چيزي
خب منم 20 سال وقت صرف کردم براي پيداکردنش
خودمو ديوونه کردم
, ساعتها وقت گذاشتم براي حرف زدن با مردم براي پيدا کردن چيزا, تيکه پاره هاي اطلاعات
داغون کرد, زندگيمو داغون کرد - چرا نمي توني بذاريش کنار ؟ -
چرا نمي توني بپذيريش ؟ - من... من نمي تونم -
نمي تونم رهاش کنم
درک مي کني چرا نمي تونم بهت بگم؟
آره. درک مي کنم
خي من همه ي اون کارامو تو سکوت انجام دادم
تلاش کردم براي پيدا کردنش. و تو در سکوت|
انتخابي نداشتم, اَلي - و خب همينجوري ادامه پيدا کرد و کرد -
انتخابي نداشتم
ما 54 سالمونه
پنجاه چهار سالِ آزگار
. . الان نشستيم حرف ميزنيم
بايد وقتي 20 سالمون بود اينکارو مي کرديم
سي سالِ آزگار رو هدر داديم
روراست
اما حالا اينجاييم
آرره, هستيم
... من
فکر نمي کنم قدرتش رو داشته باشم که رو در رو بهت بگم
که چه اتفاقي افتاده واقعاٌ
اما يه گقتگو داشتم با دوربين در موردش
شايد تو لازمه يه نيگاهي بهش بندازي
هر چيزي رو که تو نياز داري بدوني بهت ميده
و خوشحالي برام که ميبينمش ؟
نمي گم خوشحالم, حس مي کنم
يه نيازي دارم - يه نياز -
يه ضرورته, الکس ما اومديم که به دروغ پايان بديم
نيگاش کن
من نمي تونم رو در رو بهت بگم, الکس
من ميرم و ميذارم تو نيگاش کني
و بعدش ديگه خلاصيم
خيل خب - حاضري اينکارو بکني ؟ -
آره
... خب, تو داري حسابي منو مي ترسوني, اما
من واقعاٌ نمي فهمم چرا احتياج داري ببينيش
هنوزم نمي فهمم
ما مي تونيم کاملاٌ به هم وصل بشيم دوباره, مارکي
به گمونم - من لازم دارم که دروغ تموم بشه -
و احتياج دارم زندگيم واقعي بشه
زندگيم واقعي نيست همون زندگي که تو بهم دادي, مارکي
زندگي من همونه که تو خواستي
همونه که تو ديکته کردي
يه چيز ديگه مي خوام. اصلش رو مي خوام
خيلِ خب, باشه - باشه ؟ -
. . من يه چيز واقعي از چيزي که اتفاق افتاد رو
بهت نگفتم
به خودم هم به سختي گفتم که چي شده
تو داري از من مي خواي چيزي رو بهت بگم
که تا حالا به هيچکس تو زندگيم در موردش نگفتم
خب
مثه يه " فاک يو " باشه براي مامان. برو بريم
... مامانم مارو مي بُرد به اتاق خودش
ما رو به تختش مي بُرد
مارو وادار مي کرد که همديگه رو دستمالي کنيم
وادارمون ميکرد با همديگه وَر بريم
بهمون دست مي کشيد برامون ج... مي زد
کارايي رو مي کرد که هيچ مادري نبايد با بچه هاش بکنه
و همين طور ادامه مي داد
فقط اينکارو براي رضايت خودش نمي کرد
بعدش مارو مي فرستاد پيش دوستاش
مارو با ماشين مي رسوند به خونه ي دوستاش
شام مي خورد و يه گيلاس شراب بعد مارو همونجا رها مي کرد و مي رفت
هيچ وقت با هم نبوديم, هميشه خودمون تنهايي
بعد يه مرد غريبه ميومد که من اصلاٌ نديده بودمش و نميشناختمش
منو مي بُرد به تختش دستماليم مي کرد
بهم تجاوز مي کرد و هتک حرمت مي کرد
براي خوشيِ خودش
فردا صبحش مامان ميومد و منو بر ميداشت
و با ماشين به خونه مي بُرد
بدون هيچ حرف و سُخني
چيکار مي کردم تو ماشين ؟ ساکت و آروم بودم
هميشه آروم. هميشه ساکت
و اين اتفاق دوباره و دوباره ميوفتاد
بعد الکس رو با خودش مي بُرد
... تو تخت خودم دراز مي کشيدم
تو اتاق خودم...
الکس اونجا نبود, اون دوقلوي منه
اون با يه دوست مي موند
و اين اتفاقي بود که تو زندگي ما نرمال بود
چيزي بود که باهاش بزرگ شده بوديم
و پذيرفته بوديم
بچه ها مي پذيرنش
بچه ها هرچيزي رو مي پذيرن چون پدرمادرشون رو دوست دارن
و فکر مي کنن کاري که اونها مي کنن قسمتي از بزرگ شدنه
ما توان و ظرفيتش رو نداشتيم
... که حس کنيم که مي دونيم
اين غلطه
... و
, حتي حالا , بعد از اين همه سال
با خودم فک ميکنم
. فاک يو مامان "
چطور جرات کردي فکر کني " که مي توني اين کارو با من بکني ؟
اما خب اون نيست حالا . مُرده اون دور شده
و من ديگه نمي تونم بهش بگم
از اين پشيمونم
خيلي تلخ افسوس مي خورم
اما حالا ... دارم تعريفش ميکنم
حالا دارم به شماها ميگم
هرگز نديدمتون . نمي دونم کي هستين
اما حالا شما مي دونين مادرم کيه و مي دونين که کاري که مي کرد اشتباه بوده
اين خيلي قدرت داره
و من نياز دارم بهش
ما بهش نياز داريم
من يه چيزايي مي دونستم ازش
يه چيزايي حدس مي زدم بهشون فکر کرده بودم
فقط اندازه ش رو نمي دونستم
نمي دونستم اينقدر بزرگ بوده
چطور ...ما چطوري ازش خلاص شديم؟
مي خواي همه شو بشنوي ؟
الان اينجاييم اينکارو دوباره تکرار نمي کنيم ديگه
.... خب , آخرين باري که من
ازش عبور کردم , اگه بخوايم از کلمه ي خوبي استفاده کنيم
مامان داشت منو به لندن مي بُرد با ماشين
شامشو با اين يارو خورد , يه هنرمند بود
ظاهراٌ هنرمندِ مشهوري هم بود
شام خورديم
مامان رفت
و من تو خونه موندم
بعد اون اومد به ... به اون اتاقي که پُر بود از نقاشي
و يه تخت چهار ستوني داشت
اون منو با خودش به تخت بُرد و شروع کرد به دست زدن به من
چهارده سالم بود
... و وقتي دستش رو بُرد پايين به سمت آلت تناسليم
من نشستم رو تخت و گفتم " نه
" من نمي خوام اينو , من اينو دوست ندارم
حولش دادم
اون حسابي عصبي شد و بالاخره يه جوري اومدم بيرون از خونه ش
و برگشتم خونه - چطوري اومدي خونه ؟ -
اصلاٌ چطور امکان داشت ؟
رفتم پايين تو مترو
پريدم تو يه مترو بدون پول اون روزها مي شد از اين کارا کرد
بدون پول سوار قطار شدم
و بعدش پياده اومدم خونه
اومدم , زدم به پنجره و تو هم منو راه دادي
رفتم به تختم و گرفتم خوابيدم
... صبح روز بعد _ مامان چه زِري زد اون موقع ؟ -
چطور ..حتي نمي دونست که تو خونه بودي ؟
هيچي . صبح اومدم بالا صبحونه خورديم
اون خيلي با تعجب منو نيگاه کرد که اونجا بودم
من اونو نيگاه کردم . اون منو نيگاه کرد
و اون اتفاق ديگه نيوفتاد
و اين آخرش بود , اَلي - بدون اينکه چيزي بگين ؟ -
بدون گفتن هيچ چيزي
Fuck.
اون ديگه اين کارو باهات نکرد
هرگز نرفتي هرگز بيرون از خونه نرفتي
و همه چي تموم شد
اين جوري متوقف شد
حالا همه چيزو داري
همه چي رو , اَلي
اينو نياز داشتم
آرره
ديگه دروغ بسه . ديگه بسه
ديگه سکوت کافيه . راز کافيه
من دوباره تو رو دارم ... پيش خودم
هيچ راهي نيست که من بتونم جبران کنم کاري رو که اون ( مارکوس ) کرده
هيچ کلمه اي وجود نداره که بتونم بهش بگم
اما اون مي دونه
. و همين کافيه
تموم شد
. بالاخره
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.