..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
مستند کوبریک به روایت کوبریک
خبرهای رسیده حاکی از این است که استنلی کوبریک (هفتم مارس 1999)
فیلمساز برجسته، در سن 70 سالگی فوت کرد
کوبریک، کار خود را از هالیوود آغاز کرد
جایی که او اسپارتاکوس را ساخت، اما بعدتر تصمیم گرفت به بریتانیا مهاجرت کند
که در اونجا فیلم هایی نظیر لولیتا، پرتقال کوکی
درخشش و 2001:یک ادیسه ی فضایی را ساخت استنلی کوبریک به عنوان یکی از
بزرگ ترین و بحث برانگیزترین کارگردانان سینما شناخته می شود
او به تازگی آخرین فیلمش، یعنی چشمان کاملا بسته را به پایان رسانده بود
که ساخت آن پنج سال به طول انجامیده بود
استنلی کوبریک را هوارد هیوز سینما می نامیدند
که به خاطر سبک منزوی زندگی اش بود
من ترجیح میدم اونو به عنوان فرانک سیناترای سینما بشناسم
چون همیشه همه کارها رو به شیوه خاص خودش انجام میداد
می تونید به تمام فیلم های کوبریک رجوع کنید و حس تازه ای داشته باشید
این کارگردان ، در 40 سال ‫تنها 13 فیلم ساخته است.
اما هر یک از آنها ‫یک رویداد بود. این کارگردان ‫بهترین فیلم حماسی ...
‫بهترین فیلم علمی تخیلی ... بهترین فیلم ‫خشونت اجتماعی ...،
‫بهترین فیلم ترسناک ...، بهترین فیلم درباره جنگ ویتنام را ساخت
کوبریک یک نوآور بزرگ بود کسی که مرزهای تعریف ما از فیلم رو گسترش داد
تا امروز هم چندان کسی مثل اون نیومده
همینطور خیلی از جمع و دیده شدن گریزان بود
به سختی اجازه میداد که کسی اون رو حین کار کردن ببینه
اصلا اون شخصیتی نبود که تو روزنامه ها درباره اش می نوشتن
همیشه می گفت: «خیلی سخته! اصلا چطور از خودم (دربرابر این حرف ها) دفاع کنم؟»
«یعنی منم یه مقاله بنویسم که این باشه مردم عزیز! باور کنید من آدم جذابی ام!»
درواقع خیلی از اون چیزی که به نظر می رسید، سخت تر بود
می دونی... چون هیچوقت در تلویزیون ظاهر نمی شد
و به ندرت مصاحبه مطبوعاتی انجام می داد
کار هنریه که یک سری مصاحبه موفق بکنی
کاری که میشل سیمو با ‫استنلی کوبریک در طول زمانی حدود، ده سال انجام داد
که حاصلش این کتاب برای ماست. تصور می کنم پذیرفته شدن توسط
یک هیولای قابل احترامی بنام کوبریک و نزدیک شدن بهش کار آسانی نبود
فکر می کنم کوبریک هیچکس را نمی پذیرفت او یجورایی منو تحمل کرد یا موقتا برای
یک مصاحبه پذیرفته شدم فکر نکنید دوست کوبریک میشوید. من معتقدم هیچ کس نیست.
اشتیاق شما به استنلی کوبریک چگونه متولد شد؟
سوال مهمتر اینه که چرا شما یکی از معدود روزنامه نگاران جهان اید که
موفق شد به او نزدیک شود؟ چگونه با تو کنار اومد؟
او مقاله ای را که من در سال 1968 در مورد آثارش نوشتم، خوانده بود...
که اولین مقاله بزرگ در فرانسه بود.
و سپس ، هنگامی که پرتقال کوکی بیرون آمد ، پیشنهاد مصاحبه من را پذیرفت
زیرا لازم بود با منتقدی از اکسپرس مصاحبه ای انجام دهد.
و برای ملاقات با او به لندن رفتم. آیا آنچه را که می نوشتی میخواند؟
پیش نویس ها را برای او میفرستادی؟
چیزی که درباره او مینوشتم را نمی خواند...
اما چیزی که به من گفته بود را دوباره می خواند.
میشل سیمو: خب، اولین سؤال شاید بهتره درباره ی مشکل شما با مصاحبه باشه
چون بنظر می رسه شما تمایلی زیادی برای صحبت در مورد فیلم هاتون ندارید
کوبریک: خب هیچوقت بنظرم نرسید که گفتن جنبه های
زیبا شناختی فیلم کاری معنادار یا اصلا، ممکن باشه
بخصوص درباره فیلم های خودم علی الخصوص که از نفس مصاحبه هم لذتی نمی برم
چون یک طرف گفتگو همیشه حس میکنه
باید شوخ طبع باشه و خلاصه های درخشانی از اهداف فیلم ها بگه
در مورد دکتر استرنج لاو درواقع از مصائب جنگ های هسته ای احتمالی حرف زدید
فیلم 2001 هم از هوش موجودات فرازمینی میگه ولی هیچ وقت نشد که--
پرتقال کوکی درباره ی خشونته. بله،و البته ساختارهای اجتماعی آینده
منظورم اینه که واقعا نمی دونم چی باعث شد این فیلم ها رو بسازم
و متوجه شدم که توضیح روند فکری و کاری ام خیلی دشواره
برای اینکه اگه بخواهی شرح بدی که چطوری این قصه رو به فیلم برمی گردونی
دست آخر، تبدیل به یه چیز کاملا وصف ناشدنی میشه مثل اینکه بگی چرا عاشق میشی
یا اینکه چرا با همسرت ازدواج کردی
بله، و بنظرم از اینکه خودتون رو تحلیل کنید، سخت تر باشه
وقتی شخص دیگری محتوا را ایجاد کرده
و شما کتاب را ننوشتید درک دلایل شخصی که باعث میشه بخواهید ازش فیلم بسازید دشواره
ولی مشخصا انتخاب موضوع، امری کاملا شخصیه
چون از بین هزاران کتاب، یکی رو انتخاب می کنی
یه جورایی با انتخابش، نویسنده اون کتاب هم میشی
خب، اگه کسی دیگه اون قصه رو نوشته باشه
شما فرصت طلایی خواندن اولیه رو دارید
به محض این که دفعه ی اول متنی رو بخونید دیگه هیچوقت
احساس اولین تجربه و قضاوت داستان...
و هیجانی که از خواندن بخش های احساسی کتاب داشتید بهتون دست نمیده
چیزی که اگر خودتون قصه رو می نوشتید، وجود نداشت
همه می دونیم، منظورم اینه که همه ی مردم می دونن که
شما به جستجوی فراوان درباره ی موضوعات فیلم هاتون هم مشهورید
آیا این کار براتون هیجان برانگیزه؟ منظورم مثل یه خبرنگار، یا کارآگاهه
یک کم شبیه کارآگاهیه که دنبال سرنخ می گرده
برای بری لیندون آرشیوی از تصاویر... هزاران طراحی و نقاشی ساختم
فکر کنم بخاطرش همه کتاب های هنری موجود در کتابفروشی ها، را با تکه و
پاره کردن صفحاتشون و انتخاب آنها، داغون کردم
اما تمامی لباس های فیلم، مشابه نقاشی ها هستن
منظورم اینه که هیچ کدوم از لباس ها به اون معنا «طراحی» نشدن
بیهوده س که کسی رو به عنوان «طراح» داشته باشی
که بخواد فضای هنری و لباس های قرن 18 رو اونجوری که در دانشگاه یاد گرفته، دربیاره
یا بخواد از روی چندتا عکس به من مشاوره بده
موافقید که هرچقدر تخیل بیشتر فعال باشه فیلم هم بیشتر واقعی به نظر می رسه؟
آیا سینما باید شدیدا واقع گرا باشه... تا تخیل رو بسازه؟
خب، همیشه جذب چیزهایی می شم که از نظر بصری جذاب به نظر می رسن
ولی قطعا فقط به همین بسنده نمی کنم و از اونجایی که بخشی از مشکل اینه که
کاری کنی تا تصاویری که دیده میشه باورپذیر باشه...
پس فضا باید واقع بینانه باشد مخصوصا اگر فیلم در زمان معاصر نباشد
این کار، بعنوان نقطه شروع ضروری ـه
اینطوری شد که به ذهنتون زد در نور طبیعی فیلمبرداری کنید؟
خب، چیزی که تو فیلم های تاریخی همیشه
اعصاب منو خرد می کنه، نورپردازی داخلی فیلم هاست جعلی به نظر می رسد
این فیلم نسبت به همه ی فیلم های دیگه خیلی سخت تر بود
بخصوص تا جایی که به فیلمبرداری مربوط میشد چون نورپردازی...
طبیعی بود... می دونی تو نور شمع فیلمبرداری شد
خیلی از صحنه ها با تجهیزاتی گرفته شد که خود استنلی اونارو ساخته بود
و تا اون موقع تو هیچ فیلمی استفاده نشده بودن (ماریسا برانسون)
بنابراین کار تو اون فضا، تجربه ی خیلی تازه ای بود
هم چنین خیلی هم سخت بود، چون مواقعی بود
که حتی نمی تونستی یه سر سوزن از جات تکون بخوری
و ممکن بود چندین روز پشت هم ساکن باشیم می دونی... واقعا اینطوری بود
ساموئل، می روم بیرون تا هوایی تازه کنم بله بانوی من... خواهش می کنم
برای فهم شکل نورپردازی و ترکیب لنزها و ترکیب بندی
باید در مقام کارگردان، کسی کمکت بکنه
یادمه وقتی داشتم اسپارتاکوس رو می ساختم
مدیر فیلمبرداری... راس متی فکر میکرد که کار احمقانه ای می کنم که
زاویه ی دوربین و تنظیمات رو از طریق نمایاب پیدا می کنم
و اون بهم می گفت «خب از این زاویه فیلم می گیریم دیگه
و یه نمای زانو بهمون میده می دونی چیه... برو با بازیگرها تمرین کن
وقتی برگردی فیلمبرداری می کنیم و کار تنظیم صحنه رو تموم می کنیم»
نمی فهمید که چرا من از نمایاب برای پیدا کردن زاویه مناسب استفاده میکنم
عکاسی طبیعتا اولین قدم مرا درمسیری برای فیلمسازی میسر کرد
زیرا چگونه می توانید بدون اطلاع از عکاسی فیلم بسازید؟
چه جور عکس های می گرفتید؟ منظورم اینه که مثل عکاسی که برای روزنامه و
مجلات روی دکه ها که معروف هم هست یا عکاسی خبری با استفاده از نور طبیعی
و کارهای خیابونی مثل کارتیه-برسون ( از مهم ترین عکاسان قرن20 )
خب متاسفانه چون مجله لوک همیشه دنبال داستان های عامه پسند بود
موضوعات اغلب احمقانه بودند
مثلا یکیش این بود «آیا یک ورزشکار از یک کودک قوی تر است؟»
و من باید از یکی عکاسی می کردم که سعی میکرد فیگورهایی یک بچه بگیره
چیزهایی مثل این واقعا موضوعات ابلهانه ای داشت
ولی گاهی هم میشد که موضوعات شخصی تر بود
یا موضوعی در رابطه با دانشگاه و امثال اون
که شانس اینو داری تا عکس های منطقی تری بگیری
شما چهار سال برای مجله لوک کار کردی؟
آره حدودا چهار سال اون موقع 20 سالم بود
جنگل و هرآنچه در آن هست، قصه ای از جهانی دیگر است
تنها شکل تغییرناپذیر ترس و شک و مرگ متعلق به جهان ماست
این سربازهایی که می بینید (هراس و هوس-1953)
از زبان و زمان ما محافظت میکنند اما هیچ موطنی جز ذهن شان ندارند
شما کارتون رو با ساختن فیلمی کم بودجه شروع کردید
وقتی 23 ساله بودید، هراس و هوس رو درباره ی 4 سرباز گشتی ساختید
ماجرای این پروژه چی بود؟
فیلم گستاخانه و پرمدعایی بود که همه کارهاش رو خودم کرده بودم
به همراه پسری که به عنوان شاعر می شناختمش
فکر می کردیم که مثلا خیلی نابغه ایم فیلم خیلی ناقص بود
خیلی غیردراماتیک و پر از جلوه گری اما درس مهمی از اون فیلم گرفتم
حداقلش این بود که جرات پیدا کردم تا ایده ام رو عملی کنم
و می توان گفت که از این نظر انسجامی با دیگر فیلم های من دارد
فیلم هایی که سعی داشتم تا فقط سرگرمی هایی بی معنا نباشن
از فیلم های شما این احساس متبادر میشه
که دنیا فقط صحنه ی نمایش نیست بلکه میدان جنگ ـه
چون (در فیلم های شما) آدم ها همیشه درحال جنگ هستن
خب، وقتی روی قصه ای کار می کنید باید در اون کشمکشی باشه
اگر در داستان گرهی نباشه بسختی میشه ازش به عنوان داستان نام برد
میدونی... چندتا ازدواج بادوام می تونی بشماری؟
چند ناپدری عاشق ناپسری شون هستن؟ و چند ناپسری رو که عاشق ناپدری شون هستن؟
و معمولا چند نفر رو می شناسی که جاه طلبی های پولی شونو دنبال کنند
و آیا به خواسته های خود میرسند؟ سرجوخه بری
شما سرباز دلیری هستید که و مطمئنا از توان خوبی برخوردارید
اما بی بندوبار و بی نظم هم هستید
شما موجب شدید تا آسیب بزرگی به مردان ما وارد شود
و علیرغم استعدادهایتان مطمئنم که پایان خوشی نخواهید داشت
بری لیندون راوی صعود و سقوط...
یک ماجراجوی ایرلندیه... و اگه صادق باشم، آدمی پست و بی ادبه
یک سرباز،که یه فراری و قمارباز میشه
یک دوئل باز که از قضا شوهر بیوه ای ثروتمند هم هست
در اینجا، بنظرم عمدا فاصله ای میان مخاطب و شخصیت فیلم گذاشته میشه
و میخواد تا شاهد ماجراجویی ها و کارهای کثیف این آدم ها باشید
اما نه اینکه الزاما باهاشون همذات پنداری کنید
خب، رویکرد خطرناکیه. اما جواب داده
مورد خوب دیگه سرعت کند و زمان زیاد فیلمه
ریتمی که با سرعت روایت رمان هماهنگه
با جرات می تونم بگم سرعت زندگی در قرن 18 همین بوده
خب اگر انتظار یه فیلم اکشن و بزن بزن رو داشتید، اشتباه کردید
چیزی که کوبریک عرضه می کنه نگاهی شدیدا غیرعاشقانه
و غیراحساسی به زمان و زندگی اون دوره و
فردی خوش چهره اما بسیار فرصت طلب ولی بدشانسه
بعضیا از سینما بیرون میومدن و می گفتن
«مطلقا هیچ دلسوزی با شخصیت اصلی نداشتیم»
راستش، نمی تونم بفهمم که چطور احساس دلسوزی نمی کردید
از طرف دیگه، همه مون از ضعف های این شخصیت آگاه بودیم
و دام هایی که او در نتیجه جاه طلبی هایش برای خود پهن می کرد
و شخصیت حقیری که بواسطه بدبینی کلبی مسلک اش...
ناشی از اولین ارتباطاتش با مردم شکل گرفته بود
به این ترتیب اون به شخصیتی بسیار محدود تبدیل میشه
کاملا برای این زندگی نامناسبه
نه فقط از نظر اجتماعی بلکه از نظر خلق وخو هم همینطوره
بنابراین خودش رو در قفسی طلایی میگذارد و بعد، همچی نابود میشه
چطور شد که رایان اونیل رو برای نقش اول انتخاب کردید؟
راستش را بگم به شخص دیگری فکر نکردم
درواقع، بری لیندون باید از نظر ظاهری جذاب می بود
آل پاچینو یا جک نیکلسون نمی تونستن چنین نقشی رو بازی کنن
او همچنین باید در ابتدا جوان به نظر برسد
و در پایان فیلم جوانی اش از دست رفته بنظر برسه
و بقیه بازیگرها، شما چطور بازیگرها رو هدایت می کنید؟
باهاشون زیاد صحبت می کنید
یا اجازه می دید حس درونی رو از متن بگیرن یا در روند کار بهشون توضیح می دید؟
ببین، اول درباره ی شخصیت به طور کلی حرف می زنم بعد صحنه رو توصیف می کنم
اینکه رفتار اصلی شخصیت در این صحنه چی باید باشه
بعد، اون لحظه ی هولناک اولین فیلمبرداری سر صحنه با بازیگر سر می رسه
همیشه غافلگیرت می کنه هیچوقت اون چیزی که انتظار داری نیست
اغلب مجبوریم تغییراتی در متن بدهیم
تا جاییکه آنها صحنه را به سطح واقع گرایانه و جالب برسانند
بعدش دیگه کار خیلی آسون میشه
بازی در پرتقال کوکی، تجربه ی خارق العاده ای بود
فیلم طولانی و دشواری بود (مالکوم مک داول، بازیگر)
فیلمبرداری اش هفت ماه طول کشید و سر صحنه، چند باری مجروح شدم
دنده هام کوفته شد بخاطرش دو هفته بستری بودم
فکر کنم ورم لوزه یا همچین چیزی هم گرفتم
دردسر پشت دردسر بود، تا جایی که دیگه سلامتم به خطر افتاد
قرنیه ام دچار خراش شد ولی خب قبلا هم گفتم بنظرم به زحمتش می ارزید
اگه استنلی بهتون اعتماد کنه اگه اعتمادش رو جلب کنید، دیگه مشکلی نخواهد بود
اما در غیر این صورت، خیلی باید مراقب باشید
خیلی خب، حالا با دقت به من گوش بده پایگاه در معرض وضعیت هشدار قرار گرفته
می خوام سریع به همه بخش ها اطلاع دهید
استرلینگ هیدن: بدترین دوران کاری ام در سینما بود
و هیچ ربطی به استنلی نداشت فکر کنم همه چیز به وسواس خودم برمی گشت
روز اول در شپرتون کار کردم و خیلی هم خوب با اصطلاحات فنی کار کنار اومدم
پس، کارم رو شروع کردم بعد یهو همه چی داغون شد
اون دلقک ها اون بیرون، تا چند دقیقه دیگه یه دل سیر ازم کتک می خورن
خب، اون حدودا 38 تا برداشت گرفت
نمی دونم تا کجا می تونم زیر شکنجه دوام بیارم و وضع من بدتر و بدتر شد
سرانجام ، او شروع به برداشت یک جمله در یک زمان کرد
و واقعا دارم میگم... دردناک و شرم آور بود
میدونی... من می خوام کارم رو خوب انجام بدم
میدونم در قبال کارم باید پاسخگو باشم بعد دست آخر رفتم و گفتم
«استنلی متاسفم... اما هیچ کاری از من برنمیاد» اونم گفت «آره میدونم»
گفت: میدونی که کاری از دست من هم برنمیاد منم گفتم: آره میدونم
بعد گفت «بذار چیزی بهت بگم اون وحشتی که توی چشماته...
شاید اون کیفیتی که می خواهیم رو بهمون بده»
اون یه کمال گراست... اما منظورم در سطح قابل اثبات تریه
منظورم اینه که با حال و هوای یه فیلم فرق میکنه (جک نیکلسون)
لزومی نداشت که از متصدی دوربین بپرسه که چطور بود
خودش یه تله پرامپتر داشت، پس می فهمید (تله پرامپتر یا اتوکیو مانیتور)
و کلی هم دلیل داشت که چرا فلان برداشت قابل قبول نیست ذاتا کمال گرا بود
مدام درباره کیفیت ناپایدار تصویری که میخواست، بحث میکردیم (گرت براون: متصدی دوربین)
چون بعد از 75 برداشت، دیگه کم کم بقیه نورها و عوامل صحنه هم خراب می شد
دست آخر نوار اون صحنه اومد و یه چیزی روی دیوارش بود
همه به هم ریختن خب ما هم پیرتر می شیم، میدونی
ولی روحیه ی جستجوگرش بی نظیره هیچوقت تسلیم نمیشه
یه صحنه ای بود که کلی نظامی ارتش ایرلند یا همچین چیزی توش بود
و ما هم از سازهایی اصلی استفاده میکردیم (لئونارد روزنبام: آهنگساز)
فلوت های معتبر تاریخی که از موزه ها گرفته بودیم طبل های نظامی
و هم چنین سازهای دیگه خیلی راحت بود
ولی بعدش، دیدم که قطعات موسیقایی آوانگاردی خیلی پیچیده ایی ضبط کردم
که عین تمرین بچه ها بود
ما 105 بار این قطعه را امتحان کردیم ولی ضبط دوم بی نقص بودم
ارکستر به من نگاه می کرد، و منم به اونا
و خب، داشتیم با یه آدم روانی سروکله می زدیم
بعد از 105 برداشت، دیگه آخرش چوب رهبری ام رو انداختم
رفتم طرفش و دستم رو گلوش فشار دادم می خواستم از پنجره پرتش کنم بیرون
اما همه یه جور عصبی ایی می خندیدن بعد کوبریک بهم گفت «تو دیوونه ای»
بهش گفتم «خب، تو باعث میشی همه خل بشن، مشکل از توئه»
اگر بخواهید فیلمی درست و تمیز بسازید، کارگردانی اصلا لذت بخش نیست
چون شما مدام با دیگران درگیر می شوید
اگه بخواهید درست انجامش بدید و روش تمرکز کنید
دیگه کاری نخواهد بود که توش خیلی بهتون خوش بگذره
ولی گاهی بسیار رضایت بخش میشه
اونم پس از کلی کار سخت و تنش که بین تمام اعضای گروه رخ میده
قیاس مناسب این ماجرا، تشبیه به صحنه عملیات نظامی ناپلئونه
اگه او به قدرکافی به کوچکترین جزئیات پیشروی اش توجه و دقت نمی کرد
قادر نبود نیروهاش رو در روز مناسب به منطقه موردنظرش برسونه
او تمام مسیرهای عبوری مختلف را محاسبه میکرد
و تمام محاسبات رو خودش انجام می داد تا به موقع برسند
درغیر اینصورت که عنوان نابغه در امور نظامی شناخته نمیشد
فیلمسازی یه جورایی شبیه صحنه ی جنگ است
کلید موفقیتش هم اینه که کارگردان مثل یک فرمانده ی نظامی بی رحم باشه (دن گیر: منتقد فیلم)
میخواد که همه پیرواش باشن و براش مهم نیست چی پیش میاد
از بازیگران و گروهش انتظار داره که استانداردهای او را برآورده کنند
اون به نوعی چیزی رو به ما فهماند (راجر ابرت: منتقد فیلم)
چون خودش در ملک شخصی اش در انگلستان زندگی می کرد
بدور از هالیوود و محیطش بود . حالا اون دوربین های خودش رو داره
تجهیزات صدا و ویرایش خودش رو داره و کاملا براساس جدول زمانی خودش کار می کنه
تو این مقطع زمانی، این کار خیلی الهام بخش بود
اونم وقتی که همه آدم ها با ضرب آهنگ تبلیغات و کسب سود حرکت می کنن
میدونی این چه مدل دوربینیه؟ اسمش چیه؟ یه دوربین خونگی ئه. به اسم آریفلکس
ناپلئون هنوز توی گورش، منتظره تا به زندگی برگردونده بشه
موندم که ناپلئون درباره لو واسرمن و دیوید پیکر چی فکر می کنه (دوتهیه کننده و مدیر مهم هالیوود)
آیا دوست دارد آنها درباره زندگی او قضاوت کنند؟
افسانه حقیقت دارد یه دیوار دو متری اموالش را احاطه کرده؟
- نه، مبالغه نکنیم - خوب... چطوریه؟ او مردی ـه که در حومه شهر ...
با همسرش و با سگ و گربه اش زندگی می کند ، که سه دختر دارد،
که زندگی خود را صرف کار، شطرنج یا کتاب خواندن می کند.
نکته خارق العاده این است که
او توانسته عملا همه فیلمهای خود را در چند کیلومتری خانه اش فیلمبرداری کند ،
او هتل درخشش را در حومه لندن بازسازی کرد. و به کلرادو نرفته.
همه چیز در استودیو فیلمبرداری می شود.
نکته فوق العاده این است که او فیلم ها را در خانه خود تدوین می کند.
او حتی برای تدوین به استودیو نمیره.
فقط کافیه بلند بشه از اتاق تدوین بره اتاق خواب.
بازیگران را از طریق نوارهای ویدیویی انتخاب می کند.
همه چیز را از خانه اش اداره میکند.
در غلاف تمام فلزی چند سکانس از ویتنام
در یک کارخانه متروکه در نزدیکی لندن فیلمبرداری شد. درسته؟
بله ، اما کوبریک پاسخی برای آن داشت. ازش پرسیدم.
در کارخانه متروکه فیلمبرداری کردید؟ خب، اولین چیزی که نظرم رو جلب کرد
معماری محیط و فضاهای جانبی بود جایی که صحنه های نبرد باید شکل می گرفت
اونجا معماری صنعتی دهه ی 30 میلادی رو داشت
و برحسب عجیب ترین اتفاق ممکن اونجا رو پیدا کردیم
که حدود دوو نیم کیلومتر مربع مساحت داشت
و در همون دهه توسط معماری آلمانی طراحی شده بود
عینا شبیه به عکس هایی بود که از سایگون و هوئه و حومه اونا دیده بودیم (از شهرهای ویتنام)
درست مثل معجزه بود چون، نمی دونستم باید کجا رو بگردیم
و نمی دونستم چطور باید این صحنه ها رو بگیریم که موبه مو عین واقعیت باشه
اصلا نمی تونستیم در هوئه این دیدگاه جهنمی را بدست آوریم
چیزی که واقعا تو اون شهر اتفاق افتاد
تحقیقات فراوانی انجام دادم هزاران عکس دیدم
و تمام تصاویر آرشیو و منابع مستندی که میشد یافت را دیدم
مستندات فوق العاده ای از ویتنام مونده
میدونی، در هیچ جنگی تیراندازی نمیبینی که صحنه کشته شدن یکی توش باشه
خب ما حدود100 ساعت فیلم مستند دیدیم
که درواقع خیلی بیشتر از اینکه اونجا بوده و
درگیر جنگی باشی، بهتون اطلاعات میده
عنوان غلاف تمام فلزی از کجا اومد؟ غلاف تمام فلزی یه نوع گلوله است
گلوله ای که سرش با مس پوشیده شده این کار قابلیت اطمینان گلوله رو بالا برده
و گلوله مسیرخشاب بسمت محفظه بالا را راحتتر طی میکند چون نرم تره
هم چنین، فکر می کنم در کنوانسیون ژنو بصراحت گفته شده
که این گلوله نسبت به بقیه انسانی تره
چون سرب موقع فرورفتن زخم بزرگی ایجاد می کنن
ولی این یکی، خیلی راحت فرومیره و سوراخی یه اندازه جا می ذاره
فکر می کنید مشکل ساخت فیلم جنگی
اینه که هرکاری می کنید تا بیننده درگیر نبرد نشه؟
و تجربه ای غیرمستقیم براش بسازید؟
آیا این قضیه، یه مشکل اخلاقی برای فیلمسازها نیست؟
وقتی شما خاطرات دیگران رو از دوران جنگ می خوانید
خیلی ها بهش به عنوان بهترین لحظات عمرشون نگاه می کنن
خب واضحه که باید جنبه هایی داشته باشد که
الهام بخش بوده تا در عرصه جهان واقعی تماشایی باشد
با نگاه به گذشته در می یابیم که عناصری مثل رفاقت، وفاداری، شهامت و غیره بود
که آدمهای شرکت کننده در جنگ را تحت تأثیر قرار میداد.
با افتخار فراوان تاکید میکنم که این عملیات اخیر
توسط سربازان این واحد عالی انجام شده و خوشحالم که به شما بگویم آفرین
اگرچه شما تنها به خود جنگ و ابهام درونی اش علاقمند باشید
اما ابهامی در نگرش شما به سلسله مراتب نظامی وجود نداره
منظورم اینه که با وجود فیلمی مثل دکتر استرنجلاو یا حتی راه های افتخار
یا حتی همین فیلم. خب، مربی سربازها در این فیلم
بنظرم به اندازه خود سربازها بی تجربه است و فقط واسه این کار برنامه ریزی شده
- ننه بابات میدونن که توله ای مثل تو دارن؟ - قربان بله قربان
مطمئنم که از این بابت پشیمونن
تو انقدر بی ریختی که میشه به عنوان مجسمه ی بلاهت گذاشتت تو موزه
لی ارمی در پادگان جزیره پریس مربی سربازان بود
درواقع شغلش رو جلوی دوربین بازی کرد به عنوان مشاور نظامی و فنی استخدام شد
و من هم دنبال بازیگری برای این نقش بودم
و وقتی شروع به انتخاب بازیگر برای بچه های پادگان پریس کردیم
فکر کردیم که لی می تونه باهاشون یه تیکه تمرینی بازی کنه
فقط به این خاطر که ببینیم چطور واکنش نشون میدن
و اونم، کاری رو کرد که توی صحنه ی اصلی انجام داد
عجیب ترین و گاهی زشت ترین حرف هایی رو زد که میشد تصور کرد
از یکی اسمش رو پرسید و اونم بهش گفت اسمش لارنس ـه بعد رو کرد بهش و گفت
- لارنس چی؟ لورنس عربستان؟ - قربان خیر قربان
- اسمت به بزرگان میخوره. اشراف زاده ای؟ - قربان خیر قربان
- اهل ساک زدنی؟ - قربان خیر قربان
مزخرفه. شرط می بندم که می توانید یک توپ گلف را از طریق شلنگ بمکید
خب فکر کنم مربیان نظامی خودشون بازیگرن... اما به شیوه و روشی متفاوت
از اسم لورنس خوشم نمیاد این اسم بیشتر به دزدای دریایی و ملوان ها می خوره
از حالا به بعد اسم تو پایل ئه - قربان بله قربان -
شما در ویتنام بودید. آیا وقتی فیلم رو میبینید...
- تصاویر واقع گرایانه بود؟ - آره خیلی واقعی بود (لی ارمی: بازیگر)
وقتی کسی من رو به عنوان مشاور فنی استخدام میکنه، از درون ماجرا مشاوره میدم
مشاوره فنی رو دوست دارم چون واقعیت رو وارد ماجرا میکنم
- برای من خیلی خوبه - چرا؟ فکر کنم مشاوره خوبی داشتم
وقتی فیلم را می بینید، بنظرتون همینطوری بود؟ دیدنش برات سخت بود؟
چون شما حتی علاقه ای به صحبت درباره تجربیات تون از ویتنام ندارید
دیدنش برای من اونقدرها هم سخت نبود چون می دونستم... که این
این چیزی نیست که مستقیما باهاش درگیر باشم. نه؟ من چهره دوستام رو ندیدم
اما با تماشای فیلم مشکلی نداشتم واقع گرایی دارد
اینکه جمعی از 10 کهنه سرباز ویتنامی تشکیل بدی و با مشکلی اونارو روبرو کنی
و آنها 10 راه مختلف برای حل مشکل داشته باشند اگه این واقعی نیست پس چیه؟
یکی دیگه از ویژگی های اصلی جنگ دستکاری واقعیت جنگ...
...توسط تکنوکرات ها و روشنفکران طماع واشنگتن بود
کسانی که همیشه بدنبال امید می گردند
و سربازها را به دروغ و اغراق در کشته های رقیب تشویق می کردند
اون زمان سیاست مدارها در واشنگتن ، با استناد به نقل قول ها،
روشنفکران متکبری بودند که جهان رو عین کمپین تبلیغاتی اداره می کردند
و وقتی تلفات خیلی زیاد شد
تازه فهمیدند که هیچی آنطور که تصور می کردند پیش نرفته
میدونی... آنها فکر می کردند مردم واقعا قیام کرده و به آنها ملحق می شوند.
ولی آنقدر دروغ گفته بودند که مردم و رسانه ها بهت زده شدند
یه کمی شبیه رابطه ژنرال و افرادش در راه های افتخار است
ولی اینجا، قضیه عمیق تر از جاه طلبی ژنرال ها دربرابر جان نظامیان است
من دستور حمله رو دادم اما نیروهای تو از این کار سر باز زدن
نیروهای من یورش بردن قربان اما اون ها جلوشون رو نمی تونستن ببینن
اونا تلاشی نکردن سرهنگ! خودم با چشم دیدم (راه های افتخار-1957)
نیمی از مردان شما اصلا سنگر رو ترک نکردن
یک سوم از نیروهای من بخاطر آتش سنگین دشمن، گیر افتاده بودن
بر سر درصدها چانه نزنید ، سرهنگ.
این موضوع تغییری در حقیقت نمیده. نیمی از افراد شما از سنگر خودشون خارج نشدن
سرهنگ داکس، من از هر گروهان شما، 10 نفر رو انتخاب می کنم
و بهشون حکم اعدام به دلیل بزدلی میدم - اعدام؟ - بخاطر بزدلی
هدف آتش
اما راه های افتخار از نظر مبنای فکری با این اثر تفاوت چندانی ندارد
جنگ جهانی اول، واقعا جدال بر سر هیچ بود سر هیچی می جنگیدن
اما قطعا این نبرد نقطه سرنوشت سازی بود
درست مثل جنگ ویتنام برای آمریکایی ها
چون اولین بار بود که آمریکا واقعا در یک جنگ شکست می خورد
و اثر منفی خیلی بزرگی داشت فکر کنم این جنگ به آمریکا یاد داد
بخاطر حرف چهارتا سیاست مدار درگیر جنگ نشن
این می تونه نکته مثبتی باشه میدونی
فکر نکنم آمریکایی ها دلشون بخواد دوباره بجنگن
مگر اینکه واقعا براشون منطقی باشه این انزواگرایی تا کجا پیش بره، نمی دونم
سرهنگ سرباز، این نشان روی سینه ات چیه؟ - نشان صلح قربان - از کجا آوردیش؟
یادم نیست قربان
- روی کلاهت چی نوشته شده سرباز؟ - «زاده شده برای کشتن»
روی کلاهت نوشتی قاتل بالفطره، بعدش هم نشان صلح رو زدی به سینه ات؟
- این دیگه چیه؟ یه شوخی مسخره؟ - خیر قربان این کار چه معنایی می ده؟
و البته... کار براساس نظریه دوگانگی یونگ در روانشناسی هم بود...
ایده هایی مثل دوگانگی، نوع دوستی و همبستگی
درمقابل بیگانه هراسی و خشونت و امثال این.
این حقیقت که آدم ها نیمه ی تاریک خودشون رو نمی بینن و
و همش فکر میکنن دیگران کارهای شیطانی و بد میکنن
مردم فکر می کنن فقط خودشون خوبن و بقیه آدم ها پست یا ضعیف هستن
منظورم اینه که مواجهه با جنبه های تاریک فرد همیشه مشکل ساز است.
پرتقال کوکی - 1971
مطمئنا در مورد الکس اون از دوگانگی شخصیت اش آگاه بوده
باید از ضعف های شخصیت اش هم خبر داشته باشد تا بتونه آدم خوبی باشه
یا از بروز بدترین شرارت های شخصی و اجتماعی اش جلوگیری کنه
چه جرمی مرتکب شدی؟ قتل غیرعمد، قربان
او با بی رحمی زنی رو به قتل رسونده قربان بعلاوه، سرقت هم کردند
قربان 14 سال عالیه اون بی باکه، خشمگینه و شخصیت برون گرایی داره
جوان، گستاخ و پررو از پسش برمیاد
در پرتقال کوکی، او در تقابل با مردمی بود که
به همون اندازه ای بد بودن که او بود، اما به شیوه ایی متفاوت
و گمان می کنم که از منظر احساسی، کمتر همذات پندارانه بود
نه بس کنین! بسه! خواهش می کنم این گناهه! اینا گناهه این گناهه این جنایته
گناهه! گناه گناه؟ قضیه گناه چیه پسر؟
یکی از مهم ترین مشکلات اجتماعی امروز
اینه که چگونه می توان اقتدار را بدون سرکوبگری حفظ کرد؟
شما در میان قشر جوان، به طور فزاینده ایی احساس می کنید که
سیاست و ابزارهای قانونی تحول جامعه بسیار کند و شاید بی فایدست
از سوی دیگه، قدرتی دارید که احساس میکنه توسط تروریسم تهدید میشه
و این حس فزاینده آنارشیستیه که مقامات حسش میکنند
حالا سوال اینه که اگر امکانش باشه چگونه قراره به نوعی از توازن برسیم
قطعا جواب این سؤال در دیدگاه بسیار خوش بین آرمان گرایانه مخفی نشده
که مثلا اگر اقتدار رو نابود کنی همچی خوب پیش خواهد رفت
از طرفی اینم که اقتدار باید اراده اش رو با تحکم بیشتر تحمیل کند ، اشتباه نیست
این خودش یه مسئله ی پیچیده اس
سینمای اسکالا در لندن، امروز به خاطر نقض کپی رایت دادگاهی شده
ظاهرا بعد از نمایش پرتقال کوکی ازشون شکایت شده
نمایش فیلم در بریتانیا به مدت 20 سال ممنوع شده بود
پس از تقاضای مجدد کارگردان و
بعد از اینکه منتقدان مدعی شدند فیلم نمایش پر زرق وبرقی از خشونت است
شما در اخبار تلویزیون خشونت بیشتری می بینید
حتی در فیلم های جان وین هم خشونت بیشتری وجود داره
چون جان وین تو فیلم هاش همیشه آدم می کشه
و ملت همش میگن «هی! بازم جان وین خوب قدیمی
اون شخصیت خوبه و به آدم بدها شلیک می کنه» این یه واکنش احساسیه
شخصا فکر می کنم که توی ذهن افراد میزان خشونت بیشتره
فکر می کنم فیلم خیلی مهمیه، چون پیام آن...
درباره ی آزادی انتخاب انسان هاست
و این، مهم تر از نمایش مهیجیه که رسانه ها و مردم درباره اش میگن
هیچکس به استثنای افرادی که سعی در تخریب فیلم پرتقال کوکی داشتند
باور نمی کردن که فیلم به نفع الکس حرف میزنه
و تنها کسیه که داره داستان حقیقی رو میگه
شما میخواید الکس رو همونطور که هست ارائه دهید
در تحلیل فیلم ممکنه احساس دلسوزی بیشتری نسبت به الکس بکنید
اما از آنجا که این یه قصه طعنه آمیزه و ماهیت قصه های طعنه آمیز
گفتن واژگونه حقیقت است هیچ شخص عاقل یا عامی فکر نمیکند
که الکس قهرمان فیلم باشه این، احتمالا همون چیزیه که منو مجذوب کتاب کرد
این دوگانگی عجیب شخصیتی که آشکارا شروره، اما به دلیل عملکرد ناخودآگاهش
باعث میشه که شما از مسائلی که در وجودتون هست، آگاه تر بشید
و بعدا با او همذات پنداری کنید
آدم معمولا بیشتر جذب شخصیت های منفی میشه تا شخصیت های مثبت
داشتم به "بهشت گمشده" میلتون فکر می کردم...میدونی
نوشتن بهشت گمشده بسیار جذاب و هیجان انگیزه
این که بهتره در جهنم حکومت کنی تا در بهشت خادم باشی
نقش خودتون رو در این فیلم چطور می بینید؟ رفتار او را چگونه توضیح می دهید؟
وجود شخصیت بسیار کنایه آمیزه... از طرفی می خواد خلاق باشد و بنویسد
او می خواد که آزاد باشه
ولی در حقیقت اون اسیره... اسیر اختلالات روانی خودشه
خب، شما می تونین جزئیات شخصیت جک رو ببینید
به شدت از خودش ناامید شده و خشمی درحال فوران داره
با زنی ازدواج کرده که مشخصا دیگه هیچ میلی بهش نداره پسرش رو دوست نداره
و بعد او در موقعیتی قرار میگیره که... میدونی
جایی که در معرض نیروهای شیطانی هتل قرار می گیرد
از اینجا وارد بخش فراطبیعی قصه می شید
و تمام عناصر دیگه هم دقیقا دارن اون رو به این سمت هدایت می کنن
که برده خواست ها و دیوانگی اش بشه
لطفا نکن
نه! خواهش می کنم
در این قصه، لااقل در این فیلمی که پیش روی ماست
همواره این احتمال هست که همچی ذهنی باشه
این همون جنبه مبتکرانه داستان درخشش برای منه
رمان بشیوه ای نگاشته شده که با خواندنش، تصور می کنید اتفاقاتی که افتاده
احیانا همه و همه محصول تخیل خود جک باشه
و همین، به شما اجازه میده که اونا رو بپذیرید
بنظر میاد که بین ارواح درون هتل ارتباطی وجود داره
و واضحه که این، تنها بازتاب ذهنی اون نیست
آیا میشه آن را اینگونه تفسیر کنیم؟ برداشت من از داستان اینه که قصه واقعیه
یعنی، قبول کردم که تمام اهداف قصه همش حقیقت داره
اگه خوب بیاد بیارم... سه تا هزارتو بود
یکی هزارتوی واقعیه... و دومی مدل اونه
و هزارتوی دیگر، به نوعی خود هتل ـه در مقیاس کوچکتر
چون هتل پراز راهرو و چیزهایی مثل اون است درسته... درسته
ایده ی بسیار قدرتمندی بود و با ابعاد ذهنی فیلم همخوانی داشت
یادمه چیزی در این باره می خواندم که
هزارتوها، مثال تقریبا کاملی از بسیاری از مسائل زندگی هستن
یکی توصیف میکرد که چطور در هزارتوها همه درواقع در حال توصیه به هم هستن
و با این توصیه ها درواقع دارن همدیگه رو گمراه میکنند
و هیچ کس هم دقیقا نمی دونه داره چیکار میکنه
و همه تصورات غلط را رد و بدل می کنند.
کوبریک کارگردانی ـه که عاشق دوربین متحرک و حرکات طولانی دوربین است
حرکات دوربینی که پیچیدگی و سرنوشت را ایجاد میکند. این سرنوشت است، همچنین زندگی است./
همین که در مداری دور می زنید در عین حال نوعی پوچی است همزمان با این چرخش در یک نوع تقدیر گیر می‌افتیم در عین حال نوعی خلاء است. می چرخیم و در عین حال گرفتار یک دنده و به نوعی فیتالیت می شویم.
عمده اصول انواع ژانرها درواقع نوعی تفکر در مورد مرگ هست
درواقع از منظر روان شناختی شاید فرصتی برای مطالعه نگرش به مرگ باشند
احساس عمیقی از ناامیدی در فیلم های شما وجود داره
اگه شما درباره ی ذات انسانی فرضیات بلاشکی رو طرح بریزید
و براساس این فرضیات غلط ساختاری اجتماعی طراحی کنید
که مثلا فرض کنید که انسان ذاتا موجود خوبیه در نهایت شما ناامید خواهید شد
کاری که ما در فیلم 2001 ادیسه ی فضایی کردیم (آرتور سی.کلارک: نویسنده کتاب)
نمایش برخی از چیزهایی بود که در دنیای آینده قراره باشن
اونم به عنوان نتیجه اولین قدم های انسان در فضا.
نسل های بعدی به کشف سیارات دیگه میرن
و با دانش تازه خود به پرسش های قدیمی ما پاسخ خواهند داد
و البته، سؤالات تازه ای هم خواهند داشت
در واقع گامهای بعدی در تکامل بشریت است
تقریبا نیم قرن پیش تسیولکوفسکی روسی پدر کیهان شناسی گفت:
«زمین، مهد بشریت است اما نمیتوان برای همیشه در گهواره زندگی کرد»
و حرف بسیار درستیه و اون بیرون، سرنوشت بشر در میان ستاره ها پنهان شده
سال 2001 یک نسل بعد از ماست، گویی پس فردا است.
اما آیا سفر به مشتری مانند سفر به جنگل بارانی آمازون امروز امکان پذیرخواهد شد؟
با در نظر گرفتن اینکه اسپوتنیک فقط 11 سال پیش پرتاب شد
و احتمالا سال آینده بشر روی ماه فرود می آید
اونوقت ما وسوسه می‌شویم که خوشبین باشیم و پاسخ دهیم: بله
گونه بشر از زمان کرومانیون دیگه عوض نشده
و از نظر تکامل ما تا 100 یا 200 سال آینده تغییر چندانی نخواهیم داشت
حالا مشکل اساسی برای بقای ما اینه که
تا قبل از اون 100 یا 200 سال کاملا در سیاره ای دیگه مستقر بشیم
حالا، منبع هوش ما قراره از کجا بیاد؟ - عصر بخیر دیو - حالت چطوره هال؟
همه چیز خوبه. تو چطوری؟ ای بد نیستم
- آیا الان مشغول کار هستی؟ - چندتا طرح می زنم می تونم ببینم شون؟ حتما
طراحی های خیلی خوبی هستن دیو فکر کنم به طرز قابل ملاحظه ای پیشرفت کردی
امروزه چیزی در حال رخ دادنه شاید بشه گفت مکانیارکی یا هر کلمه ای که باشد،
عشقی که ما در حال حاضر به ماشین آلات داریم
حسی که نسبت به یک دوربین خوب یا دستگاه ضبط صوت داریم
هم یه جور زیبایی شناختی راجع به ماشین ها ایجاد بکند
مطمئنم که شناخت احساسات انسانی برای آنها مفید خواهد بود
زیرا به آنها در درک ما کمک می کند
سری 9000 مطمئن ترین کامپیوترهایی هستن که تا الان ساخته شدن
هیچ کامپیوتر 9000 تا حالا نه اشتباه کرده نه محاسبه ی غلطی انجام داده
همه ی ما، با هرجور تعریف لغتی که در نظر بگیریم
ساده لوح و آماده ی اشتباه هستیم
هال، با در نظر گرفتن هوش سرشارت خسته نشدی از اینکه
برای تمام کارها به انسان ها متکی و وابسته هستی؟ نه در کمترین حالتش
از کار با آدما لذت می برم
من تصور می کنم که این ربات فوق العاده انسانیه.
و تقریبا انسانی تر از مردان آنجاست.
در هر صورت ، به هیچ وجه ربات کلاسیک فیلم های علمی تخیلی نیست
که نقطه مقابل انسان بودند مشخصه که به نوعی از هوش سرشار نیاز داریم
که بسیار عظیم تر از چیزی باشه که الان هست
بعد از اون میتونی بگی که آینده ی بشریت به ربات های فراهوشمند وابسته است
نمی تونم اصلا به این فکر کنم که این یک چشم انداز ترسناک باشد
چون هوش ماشینی در نظرم همیشه وجهه ایی مثبت داره
بنابراین درک نمیکنم که چطور قراره ماشین هوشمند موجودی بدتری از انسان باشد
در رو باز کن هال متاسفم دیو، متاسفانه نمی تونم این کار رو انجام بدم
مشکل چیه؟ فکر کنم خودت می دونی مشکل چیه. همونطور که من می دونم
از چی حرف می زنی هال؟
این ماموریت برام خیلی مهمه و اجازه نمیدم توش اخلال ایجاد کنی
نمی فهمم درباره چی حرف میزنی؟
به نظرم مهمه که بگویم که هال اصلا ماشین نیست
او همیشه یک حضوری انسانی داشته و دارد حضور انسانی که اول از همه محافظ است
و سپس تهدید آمیز می شود
و اشتباه هم می کند مانند انسان، حتی اگر بر او مسلط باشد
ابتدا دستگاه سعی کرد شورش کند و این بدیهی است که یک اشتباه علمی رخ داده،
زیرا دستگاه نمی تواند از محدودیت برنامه حافظه خود فراتر رود
بعد می بینیم که فضانورد حافظه را قطع می کند تا از کار بندازش. من متاسفم
متاسفم دیو
در اون مقطع به نظر می رسید که مشکل دنیا
کمبود هوش و فراست انسان برای چاره اندیشی
برای خروج از مخصمه هایی که خودش درست کرده، است دیو سرم گیج میره
می تونم حسش کنم
می تونم حسش کنم می تونم حسش کنم
می تونم حسش کنم
اساسا همه فیلم های کوبریک درباره یک موضوع صحبت می کنند.
و در عین حال بسیار متفاوت از یکدیگرند. همیشه نوعی از تمدن وجود دارد.
و همه چیز آرام به نظر میاد. وقایع بری لیندون در قرن 18 اتفاق می افتد.
در 2001 ادیسه ماشین آلات کامل شدند ارتش 1914تا 1918 بسیار منضبط بودند
- همه چیز درسته. - همه چیز روبراهه. قرن 18 عصر اوست
اون دوره تمدن های بزرگ سازگاری عالی ، فرهنگ عالی، وعقلانیت بزرگ است
و در زیر پوسته اش، غیرمنطقی هایی هم دارد.
مثل انگیزه ها ، خشونت و طبع حیوانی انسان.
این رابطه ایی بین زندگی آگاهانه و ناخودآگاه است.
و در همه فیلمهایش ، در نهایت، چیزی منفجر می شود.
که همچی رو از هم می پاشه چه در تاریخ و چه در زندگی خصوصی.
در حال حاضر پروژه جدیدی دارید؟ مثل همیشه. نه ، ای کاش داشتم
هنوزم نمیخوای "رمان رویایی" شنیتسلر را کار کنی؟ (ترامونوول=چشمان کاملا بسته)
نمی دانم، شاید جالبه. اونو خواندید؟ فوق العاده اس آره
(تام کروز) درباره رابطه جنسی نیست استنلی اصلا نگفت درباره مسائل جنسی ـه
فیلم درباره وسواس جنسی ـه یه فیلم هیجان انگیز درباره امیال جنسی و حسادت ـه
علیرغم همه ی شایعاتی که...
درباره وحشی ترین داستانهایی که بشه تصور کرد، پخش میشد این پورنوگرافی نیست.
اگر او می خواست ، این کار را انجام میداد کاش شما مردها میدونستید.
میخوام بهت بگم که چی میدونم تو امشب یکم خماری و سعی داری با من بحث بکنی
و حالا سعی داری حسادت مرا برانگیزی اما تو کسی نیستی که حسادت بکنه، مگه نه؟
نه نیستم تو هیچ وقت به من حسودی نکردی ،کردی؟ نه نکردم
چرا هرگز به من حسادت نکردی؟ نمی دانم ، آلیس. شاید چون همسرم هستی
فکر میکنی تک همسری یک وضع طبیعیه؟ فکر میکنم این بیشتر یک انتخابه
اگر یک وضعیت طبیعی بود چرا باید به دیگران تمایل داشته باشیم؟
فکر میکنی در همه ی آدم ها این احساس هست
احساس تباهی، یا در معرض خطر تمایلات یا همچین چیزی؟ آیا در همه هست؟
مسلما، هست (نیکول کیدمن: بازیگر) اما اینکه چقدر در این باره صادقیم
موضوعی متفاوته. اما فکر می کنم همه مون درگیرش هستیم
بسیاری از مواقع شخصی دیوانه وار عاشق کسی است
در حالی که نباید باشد تقریبا همیشه... تمایلات به جذابیت فیزیکی است
و بسیاری از روابط غم انگیز مازوخیستی که من ازش آگاهم
اساسا به دلیل جاذبه فیزیکی هستند.
که همان چیزیه که ما در مورد آن صحبت می کنیم
انگار بخش بدوی ذهن شما... مجذوب جنبه مرموز اتفاقاتی ست که می افتد
اینا همه بخشی از یه فانتزی بزرگ هستن فانتزی جنسی مردانه
فکر می کنم اگر بخواهید منطقی به قصه نگاه کنید
اصلا داستان غیرقابل باور میشه
فکر می کنم شما یک بدعت گذار هستی
منظورم اینه که، به شکستن قالب ها بسیار علاقه و اعتقاد داری
اما درعین حال، کاملا به سنت ها آگاه هستی خب فکر کنم یکی از چیزهایی که علت
بعضی از شکست های هنری قرن 20 رو مشخص می کنه
علاقه ی وافر هنرمندان به اصالت و تمامیت ـه
ابداع به معنی پیش روی به جلوست اما به معنی کنار گذاشتن فرم های کلاسیک
اونم شکلی از هنر که باهاش سروکار دارید، نیست
اما فکر کنم انقلاب واقعی زمانی رخ خواهد داد
که ساختارهای روایی شکسته و رها بشن
چیزی که من رو شگفت زده می کنه عدم وجود تعصب...
در مورد انتخاب موضوعه. یعنی هرچیزی میتونه اتفاق بیفته
ممکنه، اما ازش مطمئن نیستم
منظورم اینه که، وقتی یه قصه ی خوب رو به فیلم تبدیل می کنید، معجزه رخ میده
و خب می دونی، کار کردن با معجزات خیلی سخته
یکی مقاله ای درباره شنیتسلر برام فرستاد او به طرز خارق العاده ای مرده
نشسته بود پشت ماشین تحریرش و داشت کار می کرد
یکی در اتاق بغلی بود و او برخاست تا چند کاغذ به او بده
و خیلی ساده ...افتاد و مرد. اصلا مریض نبود در حال کار فوت کرد
قرار بود یکشنبه بهش زنگ بزنم گاهی خود استنلی، نیمه شب بهم زنگ میزد
یادمه داشتم فکر می کردم تلفن زنگ خورد
فکر کردم یا استنلی ـه یا نیک پشت خطه
اونا تنها کسایی بودن که اون ساعت شب تلفن می زدن
ولی... لئون بود (دستیار کوبریک)
و اون بهم گفت «تام میدونی... استنلی کوبریک تو خواب مرد» و...
یادمه این فکر اومد تو ذهنم «این اتفاق نباید می افتاد»
این که پایان یک فیلم چقدر ناامیدانه باشه مسئله ای است که بنظرم
به سلیقه هنری یا توازن طبع هنری شما وابسته است
اما شما همیشه با این مشکل روبه رو هستید که
آیا قراره این فیلم با مایه های ملودرام تقویت بشه....
یا قراره اون چیزی که در زندگی می بینی، در فیلم بازتاب بدی؟
ملودرام تمام فجایع و مشکلات دنیا را جلوی پای شخصیت اصلی می ریزه
و نهایتا به شما نشون میده که دنیا جایی مملو از خیراندیشی و عدالت ـه...
و تمام آزمون و خطاها و تمام بدشانسی هایی که پیش میاد،
درنهایت، برای تقویت اعتقاد و باورهاست
ولی تراژدی، یا صداقت یا تلاشی برای بازنمایی زندگی حقیقی ست
که بنظر می رسه از ملودرام واقع بینانه تر است
می تونه به شما حسی از دلتنگی بده اما مطمئنا، فرمولی که جهان را...
متفاوت از آنچه که هست توصیف میکند نمیتواند... اونقدر ارزش داشته باشد
مگر اینکه بخواهید صرفا سرگرمی بسازید
- تموم شد؟ - خیلی ازتون ممنونم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.