..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
[ پاریس، 1893 ]
[ بونار، پییِر و مارت ]
‫همیشه تو خیابون دختر بلند می‌کنید؟
‫حداقل می‌تونید جواب بدید.
‫شغلتون چیه؟
‫تو تروسلیه کار می‌کنم.
‫همون که گل مصنوعی درست می‌کنه؟
‫همون.
‫نمی‌پرسید تو تروسلیه چکار می‌کنم؟
‫تو تروسلیه چکار می‌کنید؟
‫حدس بزنید.
‫سینه‌ها، لطفا.
‫هان؟
‫سینه‌هاتون لطفا.
‫منظورت چیه 'سینه‌هاتون'؟
‫اگه می‌خواین مدل بشین، باید سینه‌ها رو نشون بدین.
‫من نگفتم می‌خوام مدل بشم.
‫شما ازم خواستین براتون ژست بگیرم.
‫شما هم گفتی باشه.
‫نگفتم که می‌خوام سینه‌هام رو نشون بدم.
‫- چیکار می‌کنید؟ ‫- باید برم خونه.
‫هنوز تموم نکردم.
‫از بی‌حرکت موندن خسته شدم، خیلی ممنون.
‫کمکم کن!
‫من کنترلم رو از دست دادم، ببخشید.
‫متاسفم.
‫چی شده؟
‫الان میام.
‫خوبی؟
‫من آسم دارم.
‫مصنوعیه.
‫خودم برات درستش کردم.
‫- این منم؟ ‫- بله.
‫من حتی اسمت رو هم نمیدونم.
‫مارت.
‫مارت؟ چه اسم قشنگی، مارت!
‫مارت چی؟
‫دو ملیینی.
‫دو ملیینی؟
‫من اصالت ایتالیایی دارم.
‫اشراف‌زاده؟
‫اگه دوست داری...
‫یه دستیار توی تروسلیه، باید یه اشراف‌زاده ورشکسته باشه.
‫- تو چی؟ ‫- من؟
‫پیِر.
‫پیر بونار.
‫از این فرانسوی‌تر نمیشه.
‫طبقه بورژوازی متوسط.
‫نقاش نوپا.
‫- بده؟ ‫- نه.
‫توی بونار، 'بونور' هست [شادی].
‫همیشه می‌خواستی کارت این باشه؟
‫- چه کاری؟ ‫- نقاشی.
‫اولش درس خوندم و وکیل شدم تا پدرم رو خوشحال کنم.
‫حتی قسم وکالت هم خوردم.
‫اما خوشبختانه توی امتحان ورودی خدمات کشوری رد شدم...
‫ولی چطوری پس‌برمیای؟
‫از پس چی؟
‫غذا.
‫باید درست غذا بخوری، اجاره خونه‌ات رو بدی.
‫چطوری این کار رو می‌کنی؟
‫نه!
‫جوجه اردک نگران اینه که من ‫چطوری از پس خورد و خوراکم برمیام.
‫اون کیه؟
‫خواهرمه، آندره.
‫خوشگله.
‫خوش شانسی که خواهر داری.
‫یه برادر هم دارم. تو نداری؟
‫من هیچکس رو ندارم.
‫مادرم وقتی به دنیا اومدم فوت کرد.
‫پدرم هم از غم از دست دادنش فوت کرد.
‫تو این دنیا تنهام.
‫پس تو از من آزادتری.
‫چرا زن ها لخت ژست می‌گیرن نه مردها؟
‫چون مردها نقاشی می‌کنن، نه زن‌ها.
‫زود باش، من گشنه‌مه.
‫زود باش!
‫- دوست داری با من زندگی کنی؟ ‫- چی؟
‫پیِر!
‫پیر؟
‫پیر...
‫صبر کن!
‫- خب؟ ‫- خب، چی؟
‫دوست داری با من زندگی کنی؟
‫فکر نمی‌کنی یه‌کم داره تند پیش میره؟
‫زندگی هم سریع می‌گذره.
‫ما به زور همدیگه رو می‌شناسیم!
‫ما با هم می‌خوابیم.
‫این دلیل نمیشه.
‫صبر کن...
‫رویای تو... یه عروسی بورژوایی کوچیک.
‫لباس سفید، یه تور، یه تاج گل شکوفه پرتقال.
‫و بچه‌ها... همینه؟
‫من، نه واقعا.
‫آه، آقای پیِر.
‫تاده اینجاست؟
‫خوبه.
‫سلام خانم.
‫میرم باز هم کارد و چنگال بیارم. آقای پیِر؟
‫بیا دیگه!
‫کیه؟
‫میسیاست.
‫خوب پیانو می‌زنه.
‫نابغه است.
‫پدرش گودبسکی، مجسمه‌سازه.
‫زیباست.
‫اون یارو ریش سیاهه، سروزیه است.
‫کنار والوتون،
‫اون چاقالو، سینیاکه.
‫اون مو قرمزه، هم ویویار. ‫این‌ها دوستای منن. "نبی‌"ها.
‫'نبی' یعنی چی؟
‫به عبری میشه 'پیامبر'.
‫ما با هم تصمیم گرفتیم که نقاشی مدرن رو متحول کنیم.
‫همین؟
‫برای شام بمون، لوتِرِک اینجاست.
‫ایشون مارت هستن.
‫عصر بخیر.
‫اگه نمونی، میسیا خیلی عصبانی میشه.
‫مارت، ایشون تاده هستن. ‫شوهر میسیا.
‫به لطف اونه که من غذا می‌خورم و اجاره‌ام رو میدم.
‫بهش بگو اونقدر دارم که بتونم ‫خوشحال زندگی کنم، حتی دو نفری.
‫تکون نخور... ‫الان برمی‌گردم.
‫اون کیه؟
‫میسیاست.
‫- تو کشیدیش؟ ‫- آره.
‫باهاش می‌خوابی؟
‫- سلام پیر. تاده در مورد مستقل‌ها بهت گفت؟ ‫- نه.
‫- هنوز نگفته؟ ‫- عزیزم، خوشحالم دوباره می‌بینمت،
‫کسی دنبالت هست؟ ‫بنظرم خیلی بده اینطوری.
‫عزیزهای دلم!
‫- سلام. ‫- عزیزهای من...
‫برای پرده، ‫مبلغش رو رُند کردم.
‫اوه! مثل بارونه، ‫وقتی که باید بباره می‌باره.
‫مارت رو دیدی؟
‫- کیه؟ ‫- منم، ماریا!
‫باز کن!
‫کجا بودی؟
‫- نمی‌ذاری بیام تو؟ ‫- ساعت رو دیدی؟
‫چطور می‌تونم؟
‫کیه؟
‫فکر می‌کنی کی باشه؟! خواهرت.
‫ماریا، کجا بودی؟
‫- با یه نفر آشنا شدم. ‫- کی؟
‫آدم خوبیه. ‫یه نقاش.
‫یه نقاش، تو سن و سال تو؟
‫می‌خواست که براش ژست بگیرم.
‫بهت پول داد؟
‫دوباره میری ببینیش؟
‫قضیه تموم شده.
‫نمی‌تونم بدون تو سر کنم.
‫بیا.
‫می‌خوام دیگه کار نکنی.
‫می‌خوام کلا مال خودم باشی.
‫همه تو رو می‌خوام.
‫زود باش، زود باش!
‫زود باش، بیا پیِر!
‫نظرت راجع به سگ‌ها چیه؟
‫- سگ دوست داری؟ ‫- عاشق سگم.
‫پس بچه رو فراموش می‌کنیم.
‫- سگ می‌گیریم. ‫- ترجیحا نژاد باست.
‫من عاشق باست هستم.
‫برات آشپزی می‌کنم.
‫من آشپزیم خیلی خوبه.
‫خورشت، مرغ...
‫پودینگ.
‫من می‌تونم یه خوک رو بکشم.
‫داره دیرمون میشه!
‫ایستگاه اون طرفی نیست!
‫خدای من... تو اصلا حس جهت‌یابی نداری.
‫تو همیشه می‌خوای حق با تو باشه...
‫- تو می‌خواستی تمشک بچینی! ‫- نه، اون تو بودی!
‫دروغگو...
‫تمومش کن، خنده‌دار نیست!
‫امکان نداره! دیگه خسته شدم!
‫اوه، لباسم رو دیدی؟ ‫این قشنگ‌ترین لباسمه!
‫سرتاپام کثیف شد!
‫- مارث. ‫- چیه؟
‫نگاه کن!
‫بیا!
‫- زود باش! ‫- نه...
‫هیچکس اینجا نیست!
‫- میای؟ خیلی بی‌ذوقی! ‫- ولی...
‫ولی...
‫- این رو بگیر. ‫- باشه...
‫تو دیوونه‌ای!
‫[خانه برای اجاره]
‫"اغلب این رویای عجیب و نافذ را می‌بینم...
‫"رویای زنی ناشناس، که من عاشقش هستم و او مرا دوست دارد،
‫"و او، هر بار، نه دقیقا همان فرد قبلی‌ست
‫"نه دقیقا شخصی دیگر است، و او مرا دوست دارد و درک می کند."
‫"نه دقیقا شخصی دیگر است، و او مرا دوست دارد و درک می‌کند.'
‫بیا ببین!
‫زیرا او مرا و اندرون قلبم را درک می‌کند،
‫فقط برای او، افسوس، دیگر مشکلی وجود ندارد.
‫فقط برای او، و رطوبت پیشانی رنگ‌پریده‌ام،
‫فقط او می‌داند چگونه آن را تازه کند، با گریه کردن.
‫در.
‫بنوش.
‫این اداها رو تموم کن!
‫برات عسل آوردم، درد رو تسکین میده.
‫اتفاقی افتاده؟
‫می‌تونستی زودتر بهم بگی.
‫چی میگه؟
‫میگه که اون گذاشتتش توی یه آپارتمان بزرگتر...
‫...که مشرف به میدانیه که اون با بچه میره بیرون.
‫یه وان حموم واقعی داره.
‫داره انگلیسی یاد می‌گیره، ولی آسون نیست.
‫هر وقت بتونه میاد بهش سر میزنه.
‫اون هیچوقت طلاق نمی‌گیره.
‫فکر می‌کنه دوباره ازش حامله شده.
‫- خوبه. ‫- یه دختر دیگه.
‫خیلی هم خوب نیست.
‫تو بهتر از این عمل کردی؟
‫اگه نمی‌تونی کاری کنی، دکتر رو خبر کنم.
‫- برات گرون درمیاد. ‫- به خودم مربوطه.
‫دو تا دخترهام...
‫مثل فاحشه‌ها تربیت شدن.
‫بیا.
‫دارم میرم، دیرم شده.
‫تو که تازه اومدی!
‫روز مهمیه... نمیتونم منتظرش بذارم.
‫سوپ روی اجاقه.
‫برات گوشت خریدم. ‫بخورش وگرنه خراب میشه.
‫برات یه تیکه پنیر سن نکتر گرفتم.
‫کی میای؟
‫اگه بیافتم بمیرم چی؟
‫از کجا می‌فهمی؟
‫- من اصلا نمی‌دونم کجا زندگی می‌کنی! ‫- حق نداری باز شروع کنی!
‫تو هیچوقت از کاری که برات می‌کنم خوشحال نمیشی!
‫اگه دلت برای بِری اینقدر تنگ شده، میبرمت سنت آماند!
‫هر چی تو بخوای.
‫داشتی چیکار می‌کردی؟ ‫قراره این تبدیل به عادت بشه؟
‫- چی؟ ‫- دیر رسیدنت!
‫کم‌کم دارم فکر می‌کنم داری یه چیزهایی از ما پنهون می‌کنی.
‫- تراموا سوار شدم... تصادف شده بود. ‫- دوباره؟
‫یه بهانه دیگه اختراع کن!
‫دِ بجنب!
‫پیِر منتظرته. جمعیت دیوانه‌واری اونجاست.
‫دیگه چیه؟
‫نمی‌تونم.
‫چی رو نمی‌تونی؟
‫با این همه آدم، نمی‌تونم.
‫مارت...
‫مارت!
‫پیر نیاز به حمایت تو داره!
‫اگه یه نفر از همه مهم‌تر باشه، تویی. ‫تو نباید جا بزنی.
‫پیِر بخاطر زندگی که داریم دوستم داره، ‫بقیه به خودش مربوطه.
‫تو هم باید براش یه تلاشی بکنی.
‫- بهش بگو رفتم خونه. ‫- مارت!
‫کل پاریس اونجا جمع شدن!
‫پیِر قضاوت میشه، یا تحسین میشه یا نابود.
‫تو نمی‌تونی اینطوری ولش کنی.
‫می‌تونی منو تصور کنی؟ جلوی این آدم‌هایی که میگن ‫"این همونی نیست که باسنش رو نشون میده؟"
‫"بالاخره صورتش هم دیدیم!"
‫هیچکس اهمیت نمیده تو کی هستی.
‫بیا.
‫برات سوال نیست چرا پیِر فقط بدن من رو نقاشی می‌کنه؟
‫چرا همیشه صورتم تار و ناواضحه؟
‫تو داری از دریچه چشم یه نقاش زندگی ابدی پیدا می‌کنی. ‫این تنها چیزیه که مهمه.
‫پس این رو ازم دریغ نکن.
‫خب؟
‫- رفت. ‫- چطور مگه؟
‫دختره از بیخ دیوونه است، ‫همه حرف‌هاش هم چرت‌وپرته.
‫مارت دِ ملینی! چرا ژاندارک نه؟
‫- به پیِر چی بگم؟ ‫- یه چیزی به ذهنت می‌رسه.
‫می‌بینمت.
‫میسیا، مارت پیش تو نیست؟
‫از دستم در رفت.
‫باعث تاسفه. ‫پیر داره همه چی رو می‌گیره.
‫چه حیف!
‫شما رابطه جنسی‌تون رو ‫با نهایت سادگی جشن می‌گیرید.
‫این حالت خیلی نادره. ‫ممنون آقا.
‫ممنون.
‫مارت کجاست؟
‫- رفت. ‫- چطور؟
‫- اتفاقی افتاده؟ ‫- نه، رفت خونه.
‫این نمایشگاه یه پیروزیه.
‫پیِر، چشم‌هات رو باز کن!
‫این دختره داره زندگیت رو سخت میکنه. ‫این آدم برات بده.
‫اون تو رو همراه خودش بیرون شهر نگه می‌داره، ‫در حالی که باید اینجا با ما دوست‌هات باشی.
‫اون هم وقتی که درها داره به روت باز میشه. ‫شانست رو بخاطر یه آدم دیوونه از دست نده.
‫چرا که نه؟
‫لطفا... خانم‌ها و آقایان...!
‫دارم می‌بینمت، می‌دونی!
‫دیدمت!
‫آره، اونجا!
‫دوستت دارم، پیِر!
‫دوستت دارم!
‫پیِر؟
‫چرا هنوز بچه نمی‌خوای؟
‫دوباره شروع نکن.
‫دوباره چی رو شروع نکنم؟
‫فکر می‌کردم در این مورد به توافق رسیدیم.
‫توافق روی چی؟
‫که ما ساخته نشدیم که مثل بورژواها زندگی کنیم.
‫من یه بچه می‌خوام، لطفا.
‫نه، نه و نه.
‫من بچه نمی‌خوام.
‫چه برسه به همه چیزهایی که همراهش میاد.
‫پرستار بچه، خدمتکار تمام وقت.
‫هیچی نباید من رو از کارم دور کنه.
‫چطور یه پرستار بچه و یه خدمتکار ‫می‌تونن تورو از کارت دور کنن؟
‫من نمی‌خوام پدر بدی باشم، همین.
‫حداقل بذار من یه مادر خوب باشم.
‫من می‌تونم تنهایی از یه بچه مراقبت کنم. ‫مگه از سگ‌ها خوب مراقبت نمی‌کنم؟
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫آره.
‫واقعا از دستم عصبانی هستی؟
‫آره.
‫پس بیشتر دوستم خواهی داشت؟
‫نه.
‫بستگی داره.
‫بستگی به چی داره؟
‫به اینکه چقدر دوستم داشته باشی.
‫خوبه.
‫جوجه اردک به مدرک احتیاج داره.
‫پیِر!
‫من اینجام...
‫من اینجام... من اینجام...
‫الان برمی‌گردم.
‫به من نگاه کن. ‫به من نگاه کن...
‫باید زودتر با من تماس می‌گرفتید.
‫یه چیزی براتون تجویز می‌کنم.
‫شما نیاز به درمان دارید.
‫آب درمانی راه‌حل مشکل شماست.
‫چی هست؟
‫روزی یه بار حمام، حداقل به مدت یک ساعت.
‫من هر روز تو رود سن حمام می‌کنم.
‫زمستون‌ها وان حمام رو توصیه می‌کنم.
‫و علاوه بر اون،
‫سالانه یک تا دو دوره درمان تو یه منطقه آبگرم.
‫خداحافظ، دکتر.
‫اوه، بله.
‫ممنونم.
‫همسرتون...
‫قلبش ضعیفه.
‫زن بیچاره عمر زیادی نخواهد کرد.
‫خودتون رو آماده کنید.
‫متاسفم.
‫مارت!
‫گرسنه‌ات نیست؟
‫شام رو گرم می‌کنم!
‫اوه، پیِر...
‫تو دیوونه‌ای، این جنونه.
‫باید خیلی برات آب خورده باشه.
‫دوتا نقاشی به برنهایم فروختم.
[ آگوست 1914 ]
‫چرا اینطوری بهم نگاه می‌کنی؟
‫چرا نمی‌خوای این درمان رو انجام بدی؟
‫تو درمان منی.
‫میدونی، بوربول خیلی خوبه!
‫وویار مادرش رو پارسال فرستاد اونجا.
‫می‌تونی با اون بری.
‫با مادر وویار؟ خیلی ممنون!
‫زن فوق العاده‌ایه.
‫- صد سالشه! ‫- هفتاد سال.
‫میخوای از شر من خلاص شی. اینطوریه؟
‫فکر می‌کنی نمی‌فهمم؟
‫می‌خوای هر هفته تو پاریس چیکار کنی؟
‫خودت خوب می‌دونی چیکار می‌کنم.
‫دارم پنل‌های تزئینی برای آپارتمان میسیا نقاشی می‌کنم.
‫شوهر جدیدش پول زیادی بهم میده. ‫مشکلی داره؟
‫ما دیگه از پاریس سیر شده بودیم!
‫توافق کردیم که دیگه هیچوقت پامون رو اونجا نذاریم.
‫تو تمام وقتت رو اونجا می‌گذرونی ‫و می‌خوای منو بفرستی بوربول.
‫من نه، دکتر!
‫بعد شب‌ها، با میسیا چیکار می‌کنید ‫وقتی که شوهرش نیست؟ دومینو بازی می‌کنید؟
‫تیله‌بازی؟
‫قبول کن با این ریه‌های مریض حالت رو بهم می‌زنم. ‫سیاهی دور چشم، پوست زرد شده.
‫- چی داری میگی؟ ‫- تو دیگه من رو لمس نمیکنی، پیِر!
‫دیگه بهم دست نمی‌زنی!
‫نه حلقه‌ای، نه تاجی، چه برسه به بچه. ‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫باید از سر راهت کنار برم؟
‫یه روز میرم و دیگه هیچوقت از من خبری نمی‌شنوی.
‫یوهو! ماییم!
‫پیِر؟ مارت؟ ماییم!
‫اوه! رفقا!
‫دقیقا دو ساعت طول کشید.
‫و کی تمام این راه رو پارو زد؟ من بدبخت!
‫یعنی تقصیر منه که کمرم درد می‌کنه؟
‫مارت کوچولو... چقدر خوبه که میبینمت.
‫- همیشه خیلی زیبایی. ‫- مرسی کلود.
‫فکر می‌کردم هیچ وقت قرار نیست ژیورنی رو ترک کنیم.
‫کلود قبل از رفتن، سه دور دور حوضش پارو زد.
‫بخاطر تنفسش.
‫مرغ! هنوز ولرمه.
‫اگه دوباره بره تو فِر خوب میشه.
‫مراقب باش، سس توی ظرف سیب‌زمینی‌هاست.
‫- سالاد رو آماده کردی؟ ‫- بله، و دسر کرم کارامل.
‫عالیه.
‫بریم؟
‫چی؟ الان؟
‫البته.
‫- کجا دارید میرید؟ ‫- ناهار چی؟
‫بعدا.
‫بعدا غر نزنید اگه ناهار سرد خوردید ‫و دل درد گرفتید.
‫اوه! این هم از عزیزان کوچولوی من!
‫اونجا!
‫اون‌ها اونجان.
‫اتفاقی‌شون کشف کردم.
‫امیدوارم بیخودی اینجا نیاورده باشمت.
‫صبر کن تا بگم.
‫گل چتر قورباغه،.
‫که اکثر اوقات کنارش نیلوفر زرد درمیاد.
‫و این یکی هم، آلباست.
‫بله، همینطوره.
‫اون آبیه رو ببین.
‫نیلوفر آبی آفریقایی، نایاب‌ترین تو این تیره.
‫رو دور شانسی رفیق.
‫این نمونه‌ها، تو حالت طبیعی‌شون، تو قدمی خونه‌ات.
‫اون هم وقتی من این‌ها رو با هزینه زیاد ‫تو ملکی توی ناحیه لو پرورش میدم.
‫خوبه.
‫کلود اون رو از زیرزمین مخصوص تو آورده.
‫گفت 'این‌ها که اینجائن، برای مارت.'
‫'باعث میشن گونه‌های گلگونش برگرده.'
‫چی شده مارت؟
‫باز دعوا کردین؟
‫پیِر داره بهم خیانت میکنه، آلیس.
‫مطمئنی؟
‫هفته‌ای سه چهار روز غیب میشه و میره پاریس.
‫نگرانم.
‫نگران چی؟
‫می‌دونی، همه‌مون این دوره‌ها رو می‌گذرونیم.
‫می‌خوای بدونی ته دلم چی فکر می‌کنم؟
‫پیِر هیچوقت نمی‌ذاره از زندگیش بری.
‫ببین از وقتی با هم بودین چقدر پیشرفت کرده.
‫تو براش خوش‌شانسی میاری.
‫آها، اوناهاش.
‫شوهر جدید میسیا رو دیدی؟
‫لوانتن...
‫شهرت خیلی بدی داره.
‫معلوم شده که پدرش ثروتش رو با فروش...
‫دندون مصنوعی به - نمی‌دونم کدوم - سلطان به دست آورده.
‫مارت... سیب‌زمینی‌ها!
‫اوه، ظاهرش که خیلی خوشگل شده!
‫میسیا، میشه سس‌خوری رو بیاری لطفا.
‫مرغ!
‫من و میسیا یه نقشه داریم.
‫با چند دوست دستچین‌شده صمیمی، مثل...
‫اسم اون جوون آهنگساز چی بود ‫که تو خیلی ازش خوشت میاد، عزیزم؟
‫راول!
‫راول، آره.
‫نقشه داریم که با قایق بریم قسطنطنیه ‫رو ببینیم، جایی که من به دنیا اومدم.
‫بعدش هم خط ساحلی فلسطین رو دنبال کنیم، تا قاهره.
‫می‌خوام میسیا رو با اهرام مصر آشنا کنم.
‫همه شما هم دعوتید. نظرتون چیه؟
‫کلود! بیا بشین!
‫من از گرما خیلی می‌ترسم.
‫باید حداقل یه بار اهرام رو ببینی.
‫اوه، بله بله حتما. ‫عزیز دلم هم خیلی خوشحال میشه.
‫خیلی خوشحال میشه که دوست‌های ‫قدیمی سال‌های دورش رو کنارش داشته باشه.
‫شما دو تا دارین چه نقشه‌ای می‌کشین؟
‫آلفرد می خواد ما رو با خودش ببره سفر دریایی تا مصر.
‫واقعا؟
‫مگه نمیگن اونجا مومیایی‌هایی هست که می‌تونن طلسمت کنن؟
‫و عنکبوت، آلیس! عنکبوت هست اندازه مشتت.
‫که خیلی هم سمی هستن.
‫اینطور نیست آلفرد؟
‫کلود!
‫مرغ داره سرد میشه!
‫اون نمیاد.
‫- برم بیارمش؟ ‫- نه نه.
‫ریسکش رو نکن.
‫وقتی روی چیزی تمرکز می‌کنه، وحشی میشه.
‫خب، میسیا...
‫یه رون کوچیک؟ یه بال؟ یه‌کم سینه؟
‫یه رون. قسمت بالاش رو دوست دارم.
‫سیب زمینی زیاد نریز، مارت.
‫پیِر، سینه، مثل همیشه؟
‫ادوار، یه بال؟
‫- بله، ممنون. ‫- کی شراب می‌خواد؟
‫- بله. ‫- من یه‌کم شراب می‌خوام.
‫به سلامتی دوباره با هم بودن‌مون بنوشیم.
‫بهت گفتم که تاده مجبور شد ویلنوو رو بفروشه؟
‫اون موقع، قلبم شکست.
‫اون زندگی یه چیز دیگه بود، مگه نه؟
‫آدم نباید به چیزها وابسته بشه.
‫اگه ویلنوو رو می‌دیدی خوشت میومد مارت.
‫خونه زنده و پر جنب‌وجوشی بود.
‫من و وویار همیشه اونجا گیر می‌افتادیم.
‫لوتِرک، رنوآر و والوتون هم بودن.
‫ساتی، که برای من آهنگ می‌ساخت.
‫- ورلن. ‫- ورلن...
‫یه غزل برای من نوشت، فکر کنم ‫که تاده از روی حسادت ازم دزدید.
‫همیشه آدم‌های زیبا تو اون خونه بودند.
‫رفقا... شعرا، آکروبات‌بازها.
‫آدم هایی که عاشق رهایی و آزادی بودند.
‫کسایی که فقط برای هنرشون زندگی میکردن، ‫در همون حالی که مهمونی می‌گرفتن.
‫همه عاشق تو بودن.
‫آره، میسیا...
‫تو یه معجزه بودی،...
‫پرتو آفتابی که همه منتظرش بودن...
‫...روی این زمین سخت و دردناک!
‫ببخشید.
‫اینجا چطور روزهات رو می‌گذرونی، عزیزم؟
‫دلت برای پاریس تنگ نشده؟
‫اصلا.
‫تو چی... کنسرت‌هات؟
‫کنسرت‌های من...
‫اونا دیگه تاریخ گذشته‌ان. ‫اینطور نیست آلفرد؟
‫اون شب دیاگیلف رو دیدم، می‌دونی؟
‫می‌خواد یه کار از دبوسی توی اپرا اجرا کنه.
‫یه باله.
‫دنبال یه نفر می‌گرده که دکورش رو طراحی کنه.
من ‫در مورد کارهای موفقت بهش گفتم.
‫اون خیلی مشتاق شد.
‫من یه توضیح می‌خوام.
‫توضیح؟ چه توضیحی؟
‫تو با اون خوابیدی؟
‫با دیاگیلف؟
‫نه، با وویار!
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫فقط اعتراف کن! حقیقت رو بگو!
‫خب، صبر کن برسیم خونه.
‫دوباره شروع نکن مثل اون شب.
‫کی می‌خوای دست برداری؟
‫محض رضای خدا، کی می‌خوای دست از شکنجه من برداری؟
‫من همه چیز بهت میدم، همه چیز! ‫دیگه چی می‌خوای؟ هان؟
‫می‌خوای من رو دیوونه کنی؟
‫دیگه با کی‌ها این همه سال خوابیدم؟
‫یه گزارش دقیق برای آلفرد تهیه کن.
‫ببخشید، من تا حالا با شما خوابیدم؟
‫بیا عزیزم، این هذیون‌هات رو تموم کن، فایده نداره.
‫از اون کمتر هم مریضی‌های خیالیت.
‫این به اصطلاح قلب کوچولوت که خیلی تند می‌زنه...
‫هی، نگاه کن...
‫کی می‌خوای قبول کنی که هیستریکی؟
‫چطور جرأت می‌کنی...
‫از سر تا پا هیستریک!
‫درد و مرض‌هات از سرت میاد، جایی که همه چیز اختراع میشه!
‫تو مثل یه خانم کوچولوی بیچاره‌ای،
‫که هیچ راهی برای نگه داشتن شوهرش نداره، جز آسمش.
‫رقت‌انگیزه.
‫- تو بردی. ‫- چی؟ کجا رو اشتباه گفتم؟
‫اون یه هیولاست.
‫دارم بهت میگم، هیولاست.
‫من با یه هیولا ازدواج کردم!
‫بذار درستش کنم.
‫مارت؟
‫مارت!
‫متاسفم، متاسفم، متاسفم!
‫مارت!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫تنهام بذار!
‫خدای من!... از اونجا بیا بیرون!
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم!
‫فقط می‌خواستم آلفرد رو اذیت کنم!
‫یه دعوای زن و شوهری مبتذل بود ‫که اصلا هدفش هم تو نبودی.
‫گفتم تنهام بذار! ‫خوب می‌دونم درباره‌ام چه فکری می‌کنی.
‫چه فکری درباره‌ات می‌کنم؟ ‫به خدا قسم، من اصلا فکر نمی‌کنم!
‫آره... این‌که من دروغگوام!
‫یه مزاحم که پیِر رو تو خونه‌اش زندانی کرده، ‫درحالی که اون تو خونه تو شکوفا شد.
‫اصلا همچین چیزی نیست، اصلا!
‫مارتا، داری چیکار می‌کنی؟
‫این حس رو دارم که نمی‌تونی تحمل کنی ‫که من پیر رو قبل از تو می‌شناختم.
‫خوب می‌دونستی که اون تقریبا با ما زندگی می‌کرد.
‫این صمیمیت طبیعیه.
‫چیزی از تو کم نمی‌کنه!
‫حتما با هم خوش گذروندین!
‫روزای خوشی که همه با هم می‌خوابیدن!
‫تکون نخور، ‫دارم میام دنبالت.
‫نزدیک‌تر نیا!
‫این حسادتته داره از طرف تو حرف می‌زنه، مارت.
‫مثل آلفرد، هیچ حسی بدتر از حسادت نیست!
‫باید یادآوری کنم که من هم الهام‌بخش پیِر بودم
‫و اون من رو قبل از تو نقاشی کرد؟
‫این بهت هیچ حقی نمیده.
‫به جز اینکه دوستش باشی!
‫دوستش؟
‫کی دلش می‌خواد دوستی مثل تو داشته باشه؟
‫شاید تو ثروتمندترین و ...تحسین‌شده‌ترین زن پاریس باشی
‫ولی من دلم نمی‌خواد دوستی مثل تو داشته باشم.
‫چرا این رو میگی؟ ‫مگه من چه بدی بهت کردم؟
‫ازت متنفرم! ‫از تو و آدم‌های شبیه تو!
‫از چیزی که بعد از ازدواج با آلفرد ‫بهش تبدیل شدی متنفرم.
‫این مزخرفات رو تموم کن و دستت رو بده به من.
‫وقتی برای اولین بار اومدم خونه‌ات،
‫وقتی دیدمت، صدات رو شنیدم که پیانو می‌زدی،
‫شگفت‌زده شدم.
‫تحسینت می‌کردم.
‫حاضر بودم هر کاری بکنم تا دوستی مثل تو داشته باشم.
‫- هر کاری! ‫- خب...
‫بذار تموم شه!
‫قبول کن که من هم مثل بقیه اشتباهاتی دارم!
‫بیا دیگه... بیا...
‫اشتباهات؟
‫به کمک‌های مالیت پشت کردی!
‫از خودت دست کشیدی!
‫بذار رُک‌وپوست کنده بگم... ‫هیچ قراردادی به دست نیاوردم.
‫ولی اگه مرد بودم، همه‌چیز فرق می‌کرد.
‫خودت این رو می‌دونی!
‫نه میسیا، تو همه چیز رو فدای پول و زندگی اشرافی کردی!
‫از جمله مردی که دوستش داشتی. ‫خودت رو گول نزن!
‫ای افعی!
‫این دختره دیوونه است!
‫همیشه می‌گفتم، اون دیوونه است!
‫دروغگوئه!
‫یه دروغگوی هار!
‫یه دسیسه‌گر که چنگک‌هاش رو تو پیِر بیچاره فرو کرد
‫و اون رو از دوست‌هاش دور کرد!
‫من چیکار می‌تونستم بکنم...
‫...وقتی تاده من رو تو بغل این مرد هل داد،
‫و من عاشقش شدم؟
‫درسته، تو قربانی هستی.
‫تاده نابود شده بود مارت.
‫چاره‌ای نداشتم!
‫- یا این می‌شد یا کارم به خیابون کشیده می‌شد! ‫- نه!
‫یا این می‌شد یا باید برمی‌گشتی سراغ پیانو.
‫[آگوست 1918]
‫اوه، نه.
‫شب رو کنارش گذروندیم.
‫دم صبح چشماش رو باز کرد و اسمت رو زمزمه کرد...
‫ماریا...
‫من رو ببخش... من رو ببخش.
‫نمی‌تونستم زودتر بیام.
‫من رو ببخش.
‫دوست داشتم تو شرایط دیگه‌ای باهاتون آشنا می‌شدم.
‫و براتون هدیه می‌آوردم.
‫باشه برای دفعه بعد.
‫آدولف کجاست؟
‫رفته دنبال متصدی کفن‌ودفن.
‫مراسم تدفین فردا قبل از رفتن‌مون برگزار میشه.
‫برات یه‌مقدار پول آوردم.
‫- به محض این‌که بتونم بهت پس میدم. ‫- فکرش رو نکن.
‫این پول اون نقاشه است مامان؟
‫شوهرت پولدار و معروفه؟
‫به لطف پول اونه که اینقدر شیک‌پوشی؟
‫- نشون بده... چقدره؟ ‫- کافیه دیگه!
‫برو تو پاگرد بازی کن، یالا!
‫هر چی که دوست داری بردار. ‫اجاره‌نامه رو فسخ می‌کنم.
‫ما جمع می‌کنیم میریم جنوب‌غربی. ‫اونجا امن‌تره.
‫تو چی؟
‫پیِر از اعزام اجباری فرار کرد،
‫اما با این حال فرستادنش جبهه.
‫تصویر جنگ باید نقاشی بشه، ‫مثل دوره ناپلئون.
‫از وقتی که برگشته خونه، مثل سابق نیست.
‫از برگشتن به کشور امتناع می‌کنه.
‫مجبور شدیم یه استودیوی جدید اجاره کنیم.
‫امیدوارم مراسم خاکسپاری رو بیاد.
‫دیدنش آدولف رو خوشحال می‌کنه.
‫دخترها رو هم همینطور.
‫فردا صبح برای خاکسپاری هستی؟
‫- مثلا ساعت 9 خوبه؟ ‫- جهنم!
‫داشتم پیاده می‌رفتم خونه، ساختمون‌ها رو بمبارون کردن.
‫مجبور شدم پناه بگیرم.
‫موندن تو پاریس دیوانگیه.
‫چیزی شنیدی؟
‫یه طور مبهمی.
‫کیه؟ ‫من می‌شناسمش؟
‫نه. یه دانشجوی هنرهای زیباست.
‫نگران نباش، نامزد داره. ‫یه آمریکایی.
‫قرار بود بهش ملحق بشه، ‫اما کشتیرانی بسته شده.
‫نظرت در موردش چیه؟
‫در مورد چی؟
‫نقاشی... چطور می‌بینیش؟
‫بدک نیست.
‫منظورت از 'بدک نیست' چیه؟
‫اگه هنوز می‌خوای با دوستای کوبیست‌ت رقابت کنی، کم میاری.
‫خیلی خوب میشه اگه بخوای به خودت وفادار بمونی.
‫صبح یه ویزیت تو درمانگاه برای ریه‌هام دارم.
‫برای ناهار برنمی‌گردم. ‫تو می‌تونی از خودت مراقبت کنی.
‫اون تنهایی فرار کرد.
‫آدم بده.
‫منم!
‫جوری رفتار کن که انگار وجود ندارم، بهش عادت کردم.
‫ولی...
‫ببخشید، باید بیشتر از این‌ها درک می‌کردم.
‫شما همدیگه رو می‌شناسید؟
‫تو راه‌پله‌ها همدیگه رو دیدیم.
‫پس تنبلِ معروف شما هستید...
‫شاید فکر کنید حرفم مسخره است، ولی باید به‌تون بگم که...
‫شوهرتون از شما یه افسانه ساخته.
‫یه افسانه؟
‫شما تو هنرهای زیبا، آدم مشهوری هستین.
‫افسانه‌ای که باید برگرده سراغ قابلمه‌هاش.
‫امروز صبح تقریبا هیچی پیدا نکردم.
‫گوشت که هیچی، چند تا سیب‌زمینی، دوتا تخم مرغ...
‫و یه تیکه پنیر.
‫دوشیزه خانم این غذای ساده رو با ما شریک میشید؟
‫اسم بامزه‌تون چی بود؟
‫رنه.
‫رنه!
‫- اینجا جریانات زیادی داره اتفاق می‌افته. ‫- درباره چی حرف می‌زنی؟
‫به حرف‌هاش گوش نکن، حسوده.
‫شاید دلیلی برای حسادت نداشته باشم؟
‫چرا رنه رو دعوت نمی‌کنی به 'رولوت'؟
‫مایلید به روستا بیایید دوشیزه خانوم؟
‫با این جنگی که داره طولانی میشه، مطمئنا ‫قرار نیست اینجا بپوسیم و منتظر گرسنگی بمونیم.
‫نظرت چیه، پیِر؟
‫به مسئولیت خودت!
‫خب، این هم از اینجا.
‫پیِر، اتاق رنه رو بهش نشون بده.
‫من هم سعی می‌کنم یه چیزی برای خوردن پیدا کنم.
‫من همه چیز رو می‌دونم.
‫همه چیز.
‫تراس.
‫درست وسط جریاناتی هستم که به زندگیم معنا داد.
‫رنه، منظورم رو اشتباه برداشت نکن.
‫من و پیر اینجا یه زندگی کاملا معمولی داریم.
‫اون چیه؟
‫قبر عزیزهای من، اوبو و پوسِت.
‫سگ‌های عزیزم.
‫پتوی من رو کجا گذاشتی؟
‫توی کمد، کشوی اول سمت چپ!
‫تا شده، اتو کشیده، مثل همیشه.
‫پیِر به من گفت که اصالتا ایتالیایی هستید؟
‫من هم همینطور.
‫تو رُم به دنیا اومدم، بچگیم رو اونجا گذروندم.
‫شما چی؟
‫من؟ بله.
‫پیِر، اتاق رنه رو بهش نشون دادی؟
‫پیِر!
‫آخرین کسی که اینجا خوابید، مونه بود.
‫کلود مونه.
‫با قایق و همراه دوتا بطری خوب اومد این پایین،
‫برای جشن گرفتنِ نمی‌دونم دیگه چه مناسبتی.
‫و دیگه نمی‌تونست برگرده ژیورنی.
‫خب...
‫درست قبل از جنگ بود.
‫مرد بیچاره...
‫اگه می‌دونست که پسرش رو از دست میده، بعد هم همسرش رو...
‫ممنونم. بابت همه چیز متشکرم.
‫اوه، یه مژه افتاده رو صورتت.
‫یه آرزو کن.
‫خب، من برم تا تو راحت اینجا مستقر بشی.
‫یه چیزی پیدا می‌کنم بخوریم.
‫کابوس دیدم.
‫بیا اینجا.
‫لباس خوابت رو دربیار، یکی دیگه بهت میدم.
‫کابوس دیدم...
‫تنها بودم.
‫تو یه قایق.
‫روی رودخونه.
‫لباس عروسی پوشیده بودم.
‫هرچی بیشتر می‌رفتم جلو، بیشتر می‌فهمیدم
‫که نمی‌دونم کجا دارم میرم و گم شده‌ام!
‫بعد... یهویی...
‫یه صدایی شنیدم...
‫یه نفر یا یه چیزی داشت تق‌تق میکرد.
‫من...
‫ترسیده بودم...
‫لباسم رو کشیدم پایین...
‫ولی کف قایق باز شد...
‫...و یه دست مچ پام رو گرفت...
‫...بعد خودم رو زیر آب دیدم...
‫و لباسم دورم پیچید...
‫یه دست رو حس کردم که داره من رو پایین می‌کشه...
‫دست و پا زدم...
‫ولی زیر قایق گیر کرده بودم...
‫پیِر!
‫کدوم رو ترجیح میدی؟ ‫موی مشکی؟ بلوند؟
‫کدوم رو ترجیح میدی؟
‫پیِر، باید انتخاب کنی!
‫رنه!
‫چیکار می‌کنی؟
‫کجا داری میری؟
‫موضوع چیه؟
‫من چه کار اشتباهی کردم؟ ‫ناراحتت کردم؟
‫فراموش کن.
‫نرو!
‫خواهش می‌کنم، بمون!
‫ما با هم اونجا خیلی خوشحالیم.
‫تو دوباره طعم زندگی رو به من چشوندی.
‫من...
‫صبر کن.
‫من میرم ماشینو بیارم. ‫تو ماشین صحبت می‌کنیم.
‫صحبت؟
‫تو ماشین؟
‫پیِر من بچه نیستم که ‫با یه دور زدن با ماشین آروم بشم.
‫من یه زنم، ‫و عاشقتم.
‫اتفاقی که بین ما افتاد... ‫من می‌خواستمش.
‫ولی من هیچوقت گول نخوردم.
‫نه از تو، نه از مارت.
‫ترجیح میدم قبل از اینکه ‫خیلی دیر بشه از بازی خارج شم.
‫بازی؟
‫کدوم بازی؟
‫رنه، رنه...
‫دوستت دارم.
‫مارت هم دوستت داره.
‫درسته.
‫مطمئنم که اون...
‫که اون هم تو رو اندازه من دوست داره.
‫نه.
‫مارت از همه بیشتر دوستت داره. ‫و تو هم مارت رو دوست داری.
‫من هیچوقت چیزی بیشتر از یه دختر خوشگل نخواهم بود ‫که...
شعله‌های کم‌فروغ یه آتیش رو به خاموشی رو روشن کرد.
‫باید قبل از اینکه خیلی دیر بشه برم.
‫می‌خوام یه کشتی برای نیویورک پیدا کنم.
‫این کار رو نکن! داری اشتباه میکنی!
‫اونی که عاشقش هستم تویی!
‫پس ثابتش کن.
‫چی رو؟
‫این‌که من رو دوست داری...
‫ثابتش کن.
‫چطوری؟
‫باهام ازدواج کن.
‫شوخی می‌کنی؟
‫دیدی؟!
‫تو حاضر نیستی زندگیت با مارت رو قربانی کنی تا منو نگه‌داری.
‫خداحافظ.
‫برادرزاده‌ات عقل داره.
‫جنگ چند روزه تموم شده، ‫بعد تو میری با اون تو رم خودنمایی کنی.
‫خودنمایی نمی‌کنم، ‫می‌خوام یه موزه افتتاح کنم.
‫بیا...
‫باهام بیا.
‫همینطوری... بدون هیچ بار و چمدونی؟
‫برادرزاده‌ات اصلا خبر داره که من وجود دارم؟ ‫تو هیچوقت من رو به خانواده‌ات معرفی نکردی.
‫اوه نه...
‫برام نامه بنویس!
‫به 'رولوت'!
‫به آدرس 'رولوت' برام نامه بنویس!
‫دوستت دارم!
‫نمی‌دونم...
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم...
‫خونه خوبیه.
‫آدم‌های زیاد اینجا نمی‌خوایم...
‫منظورم رو که می‌فهمید.
‫شما بچه می‌خواید؟
‫بله! به محض اینکه رسما ازدواج کردیم.
‫اگه می‌دونستید چند تا زوج عاشق اینجا زندگی کردن!
‫و یه عالمه بچه!
‫ولی امروز تقریبا خالیه.
‫یه زوج پیر طبقه بالا زندگی می‌کنن...
‫ولی هیچوقت نمی‌بینیم‌شون.
‫انقدر پیرن که شک می‌کنیم هنوز اونجا باشن.
‫به عنوان یه زن فرانسوی ‫خوب ایتالیایی صحبت می‌کنید، خانم.
‫من اینجا به دنیا اومدم.
‫با پدر و مادرم تو همین محله زندگی می‌کردیم.
‫این خونه متعلق به خانواده مارک آنتونیو کلونا بود.
‫شاهزاده اینجا زندگی می‌کرد، ‫اوایل قرن گذشته.
‫بعد از خودش هم همه نوادگانش اینجا بودن،
‫تا اینکه آخرین نفرشون همسرش رو اینجا از دست داد.
‫تو همین خونه.
‫یه شبه همه چیز رو ول کرد و ناپدید شد.
‫دیگه هیچوقت ازش خبری نشد.
‫اولین نسخه از 'سنت متیو و فرشته' توسط حامیانش رد شد.
‫بیش از حد پیش‌پا افتاده تلقی شد.
‫فرشته، با حالت خیلی مبهمی، ‫و بیش از حد جسمانی،
‫روی سنت متیو خم شده، ‫که اون هم یه‌کم زیادی دهاتی بنظر میاد.
‫با پاهای کثیف.
‫این یکی خیلی متعارف‌تره.
‫تصورش سخته که این اثر تو اون زمان چقدر...
‫حتی بیشتر از فرشته بی‌شرمش،
‫بخاطر سبک انقلابیش تاثیرگذار بوده.
‫دوست دارم بفهمم.
‫چی رو بفهمی؟
‫- این‌که چطور اون رو اینقدر واقعی تصویر می‌کنه. ‫- چیزی برای فهمیدن نیست.
‫کاراواجو یه مرد خشن، دعوایی و به شدت غیراخلاقی بود،
‫که از وارد شدن به نواحی خاکستری زندگی هراسی نداشت.
‫احساس می‌کنم مخاطب این سخنرانی من هستم.
‫میشه بیشتر توضیح بدی؟
‫از اینکه مردم بهت میگن ‫'نقاش شادی‌ها' خسته نشدی؟
‫کاراواجو آدم جنایتکاری بود.
‫من ته قلبم یه کودک هستم.
‫فکر نمی‌کنم آدم بتونه بدون در معرض ‫خطر قرار دادن خودش به همچین اوجی برسه.
‫دوست دارم خودم رو در حال قتل یه نفر ببینم،
‫تا همچین شاهکاری رو نقاشی کنم.
‫عزیزم، تو نظرت چیه؟
‫پیِر!
‫مارت! اونجایی؟
‫- بفرمایید... ‫- پیِر!
‫اون‌ها اونجائن استاد، نگاه کنید!
‫من اینجا کاملا تنهام.
‫کم‌کم داشتم نگران می‌شدم.
‫فکر کردم شاید دوباره مریض شده باشی.
‫وویار امروز صبح رسید، ما هم پریدیم تو قایق.
‫پیر با برادرزاده‌اش که مدیر مدرسه ‫فرانسوی رُم شده، رفته اونجا.
‫قراره یه موزه افتتاح کنن.
‫آه، خوبه؟ مزاحم که نیستیم؟
‫- نه، اما چیزی برای خوردن ندارم که به‌تون بدم. ‫- ولی من همه‌چیز رو مهیا کرده‌ام.
‫یه مقدار پاته خرگوش خوب،
‫کباب که با قارچ شانترِل پخته شده،
‫یه‌کم گوجه‌فرنگی از باغ، یه کاهوی رومی.
‫کرم کاراملی که خیلی دوستش داری.
‫و یه شراب بوردوی خوب برای پایین دادن همه این‌ها.
‫ژرمن امشب با ماشین میاد دنبال‌مون و ما رو برمی‌داره.
‫مارت؟
‫مارت عزیز من... داری چیکار می‌کنی؟
‫مارت عزیز من...
‫پیر به من نگفت که می‌خواد بره رُم.
‫انگار یهویی شد.
‫تو برو باهاش همراهی کن.
‫من حواسم به ناهار هست.
‫سبک خودش رو خیلی پالایش کرده.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫با گذشت زمان، ما می‌رسیم به کشیدن ذات صرف سوژه.
‫به این که لازم نیست بیشتر از جوهره واقعی چیزها رو بکشیم.
‫برای چه کاری رفته رُم؟
‫برای دیدن برادرزاده‌اش، که اونجا ساکن شده.
‫افتتاح یه موزه، دیدن چندتا کلیسا.
‫بدون تو؟
‫ناهار رو توی باغ ترجیح می دهید یا داخل؟
‫دارم میام!
‫کدوم رو ترجیح میدی؟ ‫بیرون یا داخل؟
‫بیرون.
‫تو این نور، لذت دیدن چشم‌هات رو هم خواهم داشت.
‫همون‌جا وایسا.
‫یه اصطلاحی تو شرق هست برای ‫این‌که به کسی بگی دوستش داری.
‫میگن... 'منو دفن کن.'
‫یعنی هیچوقت مرگ اون یکی رو قبل از خودت نبینی.
‫پسرم...
‫ژان، مُرد... خیلی دردناک بود.
‫اما یه چیز دیگه هم هست که حتی از این هم بدتره.
‫چیزی که اومدم بهت بگم مارت...
‫فقط به تو.
‫دلم برای آلیس تنگ شده.
‫هر روز دلم براش تنگ میشه.
‫اگه می‌دونستی چقدر دلم براش تنگ شده.
‫چوب‌پنبه باز کن داری؟
‫کشوی سمت چپِ صندوق!
‫پیر خیلی خوش‌شانسه که تو رو داره، مارت.
‫من چقدر خوش‌شانس بودم که آلیس رو داشتم.
‫فکر نکنم اون هم همین نظر رو داشته باشه.
‫خواهی دید.
‫یه روزی می‌فهمه.
‫پاته خرگوش با ریون، سوسیس سیر،
‫راسته خوک برشته و کرم کارامل.
‫کی از این بهتر درست می‌کنه؟
‫شراب... شراب رو یادم رفت!
‫تصورش رو می‌کردی که دولت از علاقه ‫دیوانه‌وارم به نیلوفرهای آبی تقدیر کنه؟
‫تو زیرزمین‌های گلخونه صحبت از اختصاص دادن ‫یه مکان هست که فقط مال این کار باشه.
‫تقریبا پاییزه... دارن برمی‌گردن خونه.
‫مارت، نگران نباش. ‫پیر همیشه می‌دونست که باید برگرده به اصول اولیه.
‫می‌دونه کارش از احساسی که به تو داره جدا نیست.
‫عزیزم؟
‫داری میای؟
‫دارم کار می‌کنم، عشقم.
‫آره، ولی من می‌خوام با تو باشم.
‫می‌تونی یه‌کم تلاش کنی.
‫لطفا من رو تنها بذار.
‫می‌خوام تمومش کنم.
‫چه ایده مسخره‌ای.
‫چی؟
‫این خیلی خوب بود... ‫چرا یه کاراکتر بهش اضافه کردی؟
‫اون کیه؟
‫کی، چی؟
‫اون زن توی پیش‌زمینه کیه؟
‫اون مارته؟
‫گوش کن، من هیچ مشکلی با اون ندارم، ولی با این حال...
‫ما داریم ازدواج می‌کنیم.
‫من الان دیگه باید برم خونه، رنه.
‫بری خونه؟
‫کدوم خونه؟
‫خونه خودم.
‫باید برم خونه.
‫اینجا نمی‌تونم اون‌جوری که می‌خوام کار کنم.
‫ولی اینجا خونه‌ست، همین‌جا.
‫هنوز می‌خوای ما ازدواج کنیم؟
‫ولی قرار ازدواج سه روز دیگه است!
‫متاسفم.
‫متاسف؟
‫من رو بازی دادی تا این نمایش مسخره ‫رو باور کنم که آخرش به این برسی؟
‫تو یه دروغگویی!
‫تو من رو دوست نداری، هیچوقت دوستم نداشتی.
‫من دوستت دارم، رنه.
‫- به این ارتباطی نداره. ‫- نه، تو من رو دوست نداری.
‫تو ازم استفاده کردی! تو و مارت از من سوءاستفاده کردین!
‫- این نمایش کوچیک مضحک‌تون رو به هزینه من اجرا کردین! ‫- من روراست بودم.
‫- مارت هم همینطور. ‫- روراست؟ مارت؟
‫اگه من حامله بودم چی؟
‫من نیازهای تو رو تامین می‌کنم.
‫و نیازهای بچه رو.
‫چیزی از دست نمیدی.
‫برو به جهنم!
‫- اگه می‌خوای برو بهش ملحق شو! ‫- آروم باش!
‫از این دعواهای خانگی متنفرم.
‫من فقط می‌خواستم همسرت باشم.
‫می‌خواستم... مال تو باشم.
‫با تو، یه خونواده باشیم.
‫که برای همیشه همونطوری که بودیم، بمونیم.
‫من اشتباه کردم.
‫شجاعت نداشتم.
‫من رو ببخش.
‫رنه!
‫نه! به من دست نزن! به من دست نزن!
‫جوجه اردک دوباره شروع به نقاشی کرده.
‫مزخرفه.
‫نه.
‫خوبه.
‫در واقع، خیلی خوبه.
‫فقط برای جبران این رو میگی.
‫نه، واقعا میگم.
‫بنظر من با چندتا درس، واقعا می‌تونی پیشرفت کنی.
‫بی‌خیال، دیگه خیلی دیره. ‫میرم قهوه درست کنم.
‫نه!
‫من...
‫تو برگرد سر کارت.
‫فکر کنم وقتشه که من و تو اوضاع رو سر و سامون بدیم.
‫چه اوضاعی؟
‫واقعا می‌خوای همسرم باشی؟
‫خانم بونارد، به طور رسمی؟
‫خانواده‌ات چی؟
‫تو خانواده من هستی.
‫ماریا بورسین؟
‫نه حالا، ولی با این حال!
‫می‌تونی من رو بخاطر یه چیزهایی سرزنش کنی، ولی این...
‫ماریا بورسین!
‫دیگه چی می‌خوای بهم بگی؟
‫که هفت‌تا خواهر برادر داری که یه‌جایی قایم شدن...
‫...و یه مادر وابسته؟
‫خیلی ممنونم.
‫عزیزم!
‫چه شروع فوق‌العاده‌ای! چه شروعی! ‫من هنوز کاملا تحت‌تاثیرشم.
‫وقتی دعوت نامه‌ات رو دیدم که ‫با اسم مارت سولانژ امضا شده بود...
‫چند دقیقه طول کشید تا بفهمم.
‫ولی یادداشتت رو پشتش ندیده بودم. ‫خیلی دوست داشتنیه!
‫پس اینطوریه... تو یه هنرمند واقعی هستی!
‫اگه این چیزیه که می‌خواستی، ‫من از ته دل برات خوشحالم.
‫سلام میسیا، لطف کردی اومدی.
‫لطف؟ نه، در مورد من طبیعیه که اومدم.
‫مگه ما دوست‌های قدیمی نیستیم؟
‫ژوزه ماریا سِر، ‫شوهر جدیدم.
‫اون یه نقاش بزرگ هم هست.
‫سلام مارت. ‫از دیدنت خوشحالم.
‫و بعد، همه این نقاشی‌ها...
‫پیِر.
‫من میرم بهش یه سلامی بکنم.
‫سرت شلوغه. ‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫پیِر!
‫اوه! عزیزهای دلم!
‫عزیزان من، عزیزان من...
‫اوه...
‫اونه؟
‫اجازه بدید معرفی‌تون کنم. ‫هنری دومون، کلکسیونر.
‫کی مونشاتی کوچولو رو یادشه؟
‫- مونشاتی؟ ‫- آره.
‫- نه، چرا؟ ‫- یه دانشجوی هنرهای زیبا.
‫اومد برامون ژست بگیره.
‫- اون بلوند کوچولوئه؟ ‫- بله.
‫- خیلی ناز بود! ‫- بله.
‫- رنه... یادمه. ‫- پیر؟
‫مونشاتی کوچولو رو یادت میاد؟
‫- اون برات ژست میگرفت. ‫- رنه، بله.
‫بله...
‫پس خبر نداری.
‫خودکشی کرد.
‫تو رُم.
‫تو وان حموم پیداش کردند، غرق در خون.
‫- اوه! ‫- پیِر!
‫پیِر؟
‫- پیِر... ‫- چی شده؟
‫رنه مرده.
‫من کشتمش.
‫می‌خوای بری خونه؟
‫- الان؟ ‫- بله.
‫نمایشگاهت چی میشه...
‫چی میشه؟ نمایشگاهم که فرار نمی‌کنه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫بریم خونه. بیا.
‫ما داریم میریم خونه.
‫پیِر خسته است، منم همینطور.
‫ما میریم خونه، این بهترین کاره.
‫پیِر؟
‫مارت؟
‫بیداری؟
‫مارت!
‫مارث؟
‫درخت بادوم...
‫درخت بادومی که فکر می‌کردیم مرده، ‫دوباره داره گل میده.
‫اون هم وسط اکتبر.
‫بیا.
‫باز عینکت رو گم کردی.
‫بله؟
‫آه، سلام چارلز.
‫معلومه که اینجام... منتظرتم.
‫می‌بینمت.
‫مارت؟
‫مارت!
‫مارت...
‫واقعا؟ شما هم نقاش بودید، خانم بونار؟
‫اصلا تو پاریس نمایشگاه داشتید؟
‫خیلی وقت پیش بود.
‫بله، داشت.
‫توی گالری دروئه.
‫یادت میاد؟
‫همه دوست‌هامون اونجا بودن.
‫خداحافظ، خانم بونار.
‫من رو دفن کن.
‫ها؟
‫من رو دفن کن.
‫خداحافظ.
‫منظورش چی بود؟
‫ببخشید؟
‫'من رو دفن کن.'
‫گفت 'من رو دفن کن'.
‫تو هم شنیدی.
‫منظورش چی بود؟
‫زیاد به حرف‌هاش توجه نکنید.
‫دیگه حواسش سر جاش نیست.
‫قوی باشید.
‫عموی من، پیِر بونار.
‫آقای مونتگاتزا.
‫همون محضرداری که گفتم، از رُم اومدن.
‫- بفرمایید، بفرمایید. ‫- آقای بونار، باعث افتخار منه.
‫مشتری که با آقای تراس درباره‌اش صحبت کردم، ‫این رو پیدا کرده،
‫توی آپارتمانی که تازه تو رُم خریده.
‫بنا بر تحقیقات من...
‫این همون آپارتمانیه که جسد دوشیزه مونشاتی، ‫حدود بیست سال پیش اونجا پیدا شد.
‫آپارتمان قبل از اینکه همین اخیرا توی حراجی ‫فروخته بشه مدت زیادی توقیف بود.
‫کارگری که داشت اونجا کار می‌کرد، ‫این رو ته یه کمد پیدا کرد.
‫قبل از اینکه بندازتش دور از رئیسش پرسید چیکار کنه.
‫اون هم که مرد با سلیقه‌ای بود، صاحب‌خونه ‫رو خبر کرد، و اون هم با من تماس گرفت.
‫این نقاشی...
‫...امضا نشده بود.
‫اما من که عاشق کار شما هستم...
‫...فوری به ذهنم خطور کرد که این باید پالتِ رنگی شما باشه.
‫خودتون قضاوت کنید.
‫خدای من!
‫من این رو تو رُم جا گذاشتم.
‫کاملا فراموشش کرده بودم.
‫بدون امضا، این هیچ ارزشی ندارد.
‫اما طبق قانون، این به نفع ماست.
‫برای بستن موضوع، فکر می‌کنم...
‫...که این نقاشی به حق متعلق به شماست.
‫پیِر!
‫اون اونجاست!
‫- مارت! ‫- اون اونجاست...
‫پیِر... اون اونجاست، پیِر...
‫اونجاست.
‫- کی؟ ‫- اون...
‫رنه؟
‫اون مُرده، مارت.
‫کاری از دستمون برنمیاد. ‫پس تمومش کن!
‫اگه تقصیر کسی باشه، ‫تقصیر منه.
‫مارت!
‫مارت؟
‫مارت!
‫درخت بادوم!
‫پر از شکوفه شده!
‫چه خوب... بهم آرامش میده.
‫فکرش رو بکن، میخواستم ‫قطعش کنم!
‫می‌خوام طراحیش رو بکشم.
‫بعد هم نقاشیش می‌کنم... برای تو.
‫این‌جوری بهتره، نه؟
‫عَمو!
‫نمی‌خوای تو خونه بخوابی؟
‫مادلن نگران اینه که تو تنهایی.
‫مادلن نگرانه؟ ‫نگران چی؟
‫من عزادار نیستم.
‫فقط خیلی، به‌شدت عصبانیم... ‫و می‌خوام فریاد بزنم!
‫لعنت! لعنت! لعنت و لعنت!
‫همه این‌ها به شدت کمبود رنگ زرد دارن، نه؟
‫زود باش، پیِر!
‫پیِر!
‫زود باش!
‫پیِر! بیا!
‫زود باش، زود باش!
‫زود باش!
‫زود باش، زود باش!
‫بیا!
‫زود، بیا!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پیِر در سال ۱۹۴۷، پنج سال بعد از مارت درگذشت. ‫او در کنار مارت در نوتردام دزآنژه دوکنه به خاک سپرده شده.
‫او بیش از دو هزار تابلو خلق کرد که مارت تقریبا در یک سوم‌شان ‫حضور دارد، گرچه مشخص نیست که سوژه برخی از آن‌ها هست یا نه.