به یاری آزاده کاوسی
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اشیاء، لباس‌ها، هدایای ردوبدل شده ‫همه چی اینجاست.
‫همه‌اش باید اینجا باشه ولی ‫باز شما هم یه نگاه بیندازید.
‫این هم طلاها. به‌دقت چک کردیم.
‫ولی به خاطر این هرج‌و‌مرج و دلخوری‌ها ‫ممکنه کم و کسری باشه که بگید جبران می‌کنم.
‫ببخشید که یهویی این‌طوری خبر دادم. ‫چند روزه خودم هم نمی‌دونم چیکار می‌کنم.
‫باشه مهمت ولی کسی بهت چیزی نگفته که. ‫الآن وقت این کارهاست؟!
‫صبر می‌کردی اول دختر پیدا بشه، ‫بعد می‌فهمیدیم مشکلش چیه.
‫چه لزومی به این عجله بود که این‌طور ‫بُدو اومدی و این‌ها رو به من میگی؟!
‫رفتی پیش پلیس؟
‫تو به من گوش کن.
‫رضا هم بیاد باهم بریم پلیس. دادخواست بنویسیم ‫و عکسش هم بدیم تا بلافاصله دنبالش بگردند.
‫- بعدش همه باهم می‌نشینیم و مفصل درباره اتفاق حرف می‌زنیم. ‫- نه دایی.
‫ممنون.
‫آدم خوب و فهمیده‌ای هستی ولی ‫دیگه نیازی به این حرف‌ها نیست.
‫اساساً به‌زور تونسته‌ام جلوت بشینم.
‫از خجالت، به‌سختی نگاهت می‌کنم. ‫رضا رو هم که اصلاً نمی‌تونم.
‫هدایا و طلاهاتون رو بگیرید.
‫نامزدی و ما و این قضیه رو فراموش کنید.
‫من دیگه همچین دختری ندارم.
‫اگه سالم برگرده، خودم می‌کشمش!
‫اگر هم جنازه‌اش برگرده ‫می‌اندازمش جلوی سگ‌ها.
‫توبه کن مهمت.
‫هیچ‌کس حق نداره در حق یکی این حرف ‫رو بزنه، حتی اگه پدر طرف باشه.
‫شرمنده ولی آدم در حق دشمنش هم ‫همچین فکری نمی‌کنه.
‫چه برسه به دختر خودش.
‫مادر و پدر که اصلاً نباید ‫نسبت به فرزندش بگه.
‫با اجازه دایی.
‫مهمت؟!
‫خب مشکلش چی بوده؟ ‫چرا از خونه فرار کرده؟
‫اینو نگفت.
‫منم اصرار نکردم و فشار نیاوردم بهش. ‫تو احوالش رو ندیدی.
‫به خاطر منه!
‫چرا به خاطر تو باشه پسرم؟
‫تو مگه چیکار کردی با دختره؟
‫با آدمی که فوقش دو دفعه دیدم ‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫خب منو نخواست دیگه. ‫با اجبار باباش هم فرار کرد. همین.
‫پسرم تو چقدر به کوچک کردن ‫خودت علاقه‌مندی آخه!؟
‫بابابزرگ؟
‫همه‌ی این‌ها رو ما خریدیم؟
‫بله، ما خریدیم. مگه قرار بود کی بخره؟!
‫یعنی این کارها همیشه این مدلیه؟
‫- کدوم کارها؟ ‫- همین کارها دیگه.
‫بعد از به‌هم‌خوردن نامزدی و پس‌دادن حلقه...
‫هدایای گرفته و داده شده پس گرفته می‌شن؟
‫بله همین‌طوره. مگه قرار بود چطور باشه؟
‫- همون داستان گاو مُرد، شراکت تموم شد؟ ‫- تقریباً.
‫عجب. این چیه دیگه؟
‫رضا؟
‫رضا یالا پاشو پسرم. دیرمون نشه.
‫بگیر.
‫کافیه.
‫- بابابزرگ می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم. ‫- بپرس.
‫هنوز از اینکه هر روز کلِّه‌ی سحر بیدار بشی...
‫و واسم همچین صبحونه‌ی خوبی ‫حاضر کنی خسته نشدی؟
‫راستش من از خوردن خسته شدم ‫ولی تو از حاضر کردن این نه.
‫- چی شد؟ ‫- نون رو یادم رفت.
‫هان؟ خسته نشدی؟
‫شدم ولی چیکار کنم؟
‫آماده نکن.
‫آماده نکنم چی می‌خوری؟
‫- از گرسنگی که نمی‌میرم. یه چیزی پیدا می‌کنم. ‫- اون‌طوری نمی‌شه.
‫هیچی جای یه صبحونه‌ی خوب رو نمی‌گیره.
‫اون‌طوری نمیشه سر کار رفت. بعدش...
‫به محض شروع‌کردن کار...
‫هی به خودت میگی کی ناهار میشه؟
‫- بعد دیدم جلوی ماشینم یه داگوی آرژانتینیِ هیولا وایساده. ‫- داگوی آرژانتینی چیه دیگه؟
‫همون نژاد سگ گنده‌ دیگه بابا.
‫- با چشم‌های کوچک رنگی و گوش‌های شکسته ‫- یادم نمیاد.
‫ اینو می‌گم دیگه.
‫این!
‫- وای. این چیه دیگه؟ ‫- داگوی آرژانتینی.
‫گفتم این حیوون اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫خیلی آروم نزدیکش شدم. منو که دید...
‫یه نگاه به من انداخت، یه نگاه به ماشین.
‫این طوری کرد و پرید توی ماشین و رفت ‫جلو نشست، انگار ماشین باباشه.
‫با احتیاط رفتم پیشش، خب ترسیدم از هیکلش.
‫رفتم پشت در. یکی دو تا «هُش» گفتم ولی ‫عین خیالش نبود و تکون نمی‌خورد.
‫بعد یادم افتاد و رفتم از توی صندوق ‫عقب چماق رو برداشتم.
‫نزدی که حیوون رو؟
‫نه بابا چرا بزنم؟ تو هیکل بزرگ ‫این نژاد رو نبین، عین بچه‌‌ان.
‫دلت نمیاد اصلاً. ‫ولی چون گنده هست آدم می‌ترسه.
‫خلاصه یکی دو بار با چماق تکونش دادم، ‫ولی باز از جاش جم نخورد اصلاً.
‫ولی چون اذیت شد، تا دید صندلی ‫عقب خالیه، پرید و طوری عقب خوابید...
‫- که از شدت بزرگی‌اش صندلی رو نمی‌دیدی. ‫- خب چی می‌خواست؟
‫راستش پرسیدیم ولی نگفت.
‫- ولی احتمالاً فکر کرده بود ماشین خودشونه حیوونکی. ‫- یعنی چی ماشین خودش؟
‫این نژاد اینجاها چیکار داره آخه؟ طبق گفته‌ی «جوشکون» کارگر پمپ‌بنزین، دو‌سه روز پیش یکی با ماشین ولش کرده.
‫اگه شبیه ماشین من بوده باشه، ‫اینم اشتباه گرفته احتمالاً.
‫اینا خیلی به صاحبشون وابسته می‌شن.
‫درسته. سگ‌ها همینطوری‌ان.
‫دیگه جوشکون رو صدا زدم و گفتم این‌طوری ‫ نمیشه، بیا یه نگاه به این بنداز قربونت.
‫ اومد و دید و گفت نگران نباش. بسپر به من. ‫چیکار کردیم؟
‫درها رو بستیم. فقط در عقب سمت شاگرد بازه.
‫آب‌پاش رو برداشتیم و پاشیدیم عقب. ‫خودش رو زد این‌ور و اون‌ور.
‫می‌خواست بیاد جلو، می‌پاشیدیم جلو. می‌رفت گوشه، می‌پاشیدیم اونجا. ‫آخرش از در باز، پرید بیرون و رفت حیوون.
‫- ای بابا ‫- همین‌طوری سوار چند تا ماشین شده و به زور بیرونش کردند.
‫بعد از ظهری این چه بلایی بود سرمون اومد؟!
‫- عمو یه چیزی ازت می‌پرسم. ‫- بپرس عمو
‫- چرا این اتفاقات فقط تو رو پیدا می‌کنن و سراغ ما نمیان؟ ‫- یعنی چی؟
‫گفتم که. تمام اتفاقات عجیب سر تو میاد. ‫ما هم مثل علف، بیخود می‌آییم و میریم.
‫مگه میشه همچین چیزی آخه؟
‫قطعاً این مدل اتفاقات برای تو هم پیش میاد ‫ولی متوجه نمیشی.
‫بابابزرگت می‌دونه من از بچگی همیشه آگاهی بالایی داشتم. ‫اصطلاحاً میگن با شعور بالا.
‫همیشه این طوری بودم. احتمالاً بخاطر همینه. ‫نمی‌دونم که.
‫بده.
‫الحق که حلال‌زاده‌ای. خواستم پیام بدم ‫که زنگ زدی.
‫سر کار هستم. چه گه دیگه‌ای می‌تونم بخورم؟
‫بگو به خدا؟ بگو به خدا؟
‫عجب! از کجا گارسون دختر پیدا کرده؟
‫فهمیدم.
‫نه بابا پسر... سردار اون رو از دست نمیده.
‫پسر درست اومدیم؟ اینجا بود؟
‫از اینجا بود؟
‫ممنون.
‫هنوز لباس‌هاتو در نیاوردی تو؟
‫- نه، لخت شدم ولی دوباره پوشیدم. ‫- چرا؟
‫دلم نخواست.
‫منو نخواست؟
‫نه امروز فکرم درگیره . دلم شور می‌زنه. ‫دست خودم نیست.
‫- اتفاق بدی افتاده؟ ‫- چیزی نشده.
‫پس بگیر بشین.
‫اینو در بیار.
‫رضا ماجرای تو چی شد پسر؟
‫- کدوم ماجرا؟ ‫- منظورت چیه کدوم ماجرا؟
‫انقدر گفتی عروسی و نامزدی و ‫فلان که مغزمونو گاییدی.
‫خیلی وقته خبری هم نیست ازت.
‫- اون قضیه خیلی وقته تموم شده. ‫- چطور یعنی؟
‫خیلی وقته تموم شده. کنسلش کردیم.
‫- قسم بخور. ‫- به خدا.
‫چرا؟
‫دلیل خاصی ندارم که بگم. ‫.میشه گفت عدم تفاهم
‫وقتی دیدیم نمیشه، حرف زدیم ‫و تصمیم گرفتیم توافقی جدا بشیم.
‫- ای بابا. کی این‌طوری شد حالا؟ ‫- خیلی وقته.
‫- ناراحت شدم. ‫- کاریش نمیشه کرد.
‫سرت سلامت داداش. خیری توش بوده.
‫بیخیال پسر. بعداً عدم تطابق بدنی ‫هم پیش می‌اومد.
‫نیمه‌ی پُر رو باید دید.
‫ببخشید این موقع مزاحم میشم.
‫مهم نیست.
‫میشه بیام تو؟
‫مریضی؟ رنگت پریده.
‫نه خوبم.
‫گرسنه‌ای؟
‫نه ولی یه لیوان آب بدی خوبه. ‫یه‌کم سرم گیج میره.
‫بفرما.
‫رضا؟
‫رضا پاشو پسرم. دیر نشه.
‫یه دقیقه رفیق... آخه به خاطر افتادگی چونه، اینطوری حرف میزنه... ‫یه دقیقه میخوام سوالی بپرسم.
‫گفت ما سازمان ملل متحدیم یا صلیب سرخ؟
‫گفت شور این قضیه دراومده دیگه رفیق.
‫گفت سوریه‌ای‌ها به کنار؛ افغانی هست، ازبک هست ‫قرقیز هست، حتی آفریقایی هم هست...
‫گفت باورت میشه دیروز یکی از رفقا ‫تو ناف آنکارا...
‫شاهد دعوای سودانی‌ها و موزامبیکی‌ها بوده؟
‫اینا توی بار تا خرخره خوردن و وسط «تونالی» ‫دو دسته‌ی پنجاه نفری شدند...
‫و تا صبح دعوا کردن و همدیگرو ‫با مشت و چماق زدن.
‫پلیس هم هیچ کاری نکرده و تماشا کرده. چرا؟ ‫چون مصونیت قضایی داشتند. فرزند دیپلمات بودند.
‫گفت این چه کاریه برادر؟ دست به شمشیر هم بشن ‫ کسی نباید کاری به موزامبیکی‌ها داشته باشه.
‫گفت برادر من موزامبیک کجاست آخه؟ ‫موزامبیک کجاست؟
‫گفت بگو دو میلیارد میدیم تو نقشه نشونش بده ‫به خدا نمی‌تونن پیداش کنن. ما هم بدجور می‌خندیدیم.
‫چای از دهن احمد آقا بیرون پرید، من رو زمین غش کردم ‫مجاهد اینا از خنده پاسور رو ول کردن. از خنده روده‌بُر شدیم.
‫آدم خیلی خیلی عجیبیه. خیلی خنده‌داره.
‫- بریم. ‫- شما برید. کاری برام پیش اومد.
‫- چه کاری؟ ‫- ختنه‌سوران پسر مجیده. یه سر می‌زنم.
‫بیا برسونیمت اگه می‌خوای.
‫- نه می‌خوام یه‌کم قدم بزنم. ‫- باشه هر طور می‌خوای.
‫- خیلی دیر نکن. ‫- نه.
‫رضا؟
‫- کجا؟ ‫- میرم خونه.
‫- اینا چیه؟ ‫- چیزی نیست.
‫- میخوای خوش باشی؟ ‫- نه بابا، گفتم یه‌کم بچرخم. حوصله‌ام سر رفته بود.
‫- حوصله‌ات چرا سر رفته؟ ‫- اوضاع رو نمی‌بینی؟
‫اوضاع چیه مگه؟
‫دلار شده 900 شده. بورس سقوط کرده.
‫آمریکا به ایران پیام داده. ‫ایران اسرائیل رو تهدید کرده.
‫- آدم تو این زندگی از چی حوصله‌اش سر میره؟ ‫- چرت نگو بابا.
‫- تو کجا میری؟ ‫- کجا رو دارم؟ خونه دیگه.
‫- ولی اگه غر نزنی، می‌تونیم یه چرخی بزنیم. ‫- باشه.
‫اینجا خیلی خوشگله پسر. ‫حس خیلی عجیبی به آدم میده.
‫انگار قراره خدا صدا کنه ‫و بگه خوش اومدی رضا.
‫- بیخیال بابا ‫- چرا؟
‫چه می‌دونم. آدم همچین حرفی میزنه آخه؟
‫چیه مگه؟ فرض کن اومدیم ملاقات ‫و دست‌بوسی خدا که پدرمون هست.
‫خیلی غیرعادیه اونم به بچه‌هاش ‫خوش‌آمد بگه؟
‫نیست ولی چه می‌دونم.
‫راستش درست میگی.
‫این هفته میریم دیدنِ بازی.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫به عنوان جمع عقاب‌ها (لقب تیم بشیکتاش) ‫ می‌خواهیم یه مینی‌بوس بگیریم و بریم. میای؟
‫- خوبه. چه روزی؟ ‫- یکشنبه
‫والا خوبه.
‫- فردا با پدربزرگم حرف می‌زنم و خبر میدم. ‫- باشه.
‫- یه پلاکارد بزرگ هم داریم آماده می‌کنیم. ‫- چه نوشته‌ای؟
‫روزهای گذشته‌ی بی‌تو رو گاییدیم.
‫حلال باشه.
‫خیلی دلمون تنگ شده بابا. ‫خیلی وقت شده عقاب رو ندیدیم.
‫دراماتیکش نکنیم. غمناکش نکنیم. ‫خودمونو داخل زمین خالی کنیم.
‫همینه پسر. ما کسی رو نداریم که.
‫مثل تو نامزد داشتیم که دلمون تنگ بشه؟
‫- ما هم دیگه نداریم پسر. ‫- یعنی چی؟
‫نیست دیگه. نامزدی به‌هم خورد.
‫- نه بابا؟ ‫- باور کن.
‫- چرا؟ ‫- چرا نداره. نشد دیگه.
‫دیدیم نمیشه، توافق کردیم ‫و متمدنانه جدا شدیم.
‫می‌خوام بگم...
‫ولی چون در آینده حقیقت معلوم میشه ‫و گند کار درمیاد، بهتره نگم.
‫پسر مثل آدم تعریف کن ببینم.
‫چیزی برای تعریف نیست. منو نخواست.
‫- یعنی چی نخواست؟ ‫- نخواست دیگه. بدون اینکه چیزی بگه فرار کرد رفت.
‫- چطور فرار کرد و رفت؟ ‫- تو هم هی هرچی میگم رو دوباره ازم نپرس.
‫نه قسم می‌خورم نفهمیدم.
‫چی‌اش رو نفهمیدی ها؟ میگم نخواست منو. ‫فرار کرد و رفت. چی رو نمی‌فهمی؟
‫- مگه میشه؟ بچه‌بازیه مگه؟ ‫- یه همچین چیزی.
‫خب برای چی فرار کرده؟
‫قبل فرار هیچ توضیحی نداد. ‫ولی احتمالاً به خاطر پدرشه.
‫معلومه کجا رفته؟
‫گفتن رفته استانبول. ‫اما هیچکس قطعی نمی‌دونه.
‫تف توش. بابابزرگت چقدر خوشحال بود ‫که تو ازدواج می‌کنی.
‫من هم بیشتر ناراحت اونم. چیزی نمیگه ‫ولی خیلی تو خودش می‌ریزه.
‫معلومه می‌ریزه. مثل پیغمبره اون. ‫خدا می‌دونه چقدر ناراحت شده.
‫بیخیال بابا. دهنش سرویس. فرار کرده که کرده.
‫وقتی جوونی مثل تو رو نخواست، کون لقش. ‫گورشو گم کنه.
‫منم همینو گفتم.
‫این دیگه چیه؟ ‫.مملکت شده عین دالاس
‫- دالاس چی بود؟ ‫- چه می‌دونم.
‫بابام تو چنین موقعیت‌هایی اینو میگه. ‫از اونجا یادمه.
‫چه موقعیت‌هایی؟
‫همین موقعیت‌های شاخدار.
‫حواست هست چی میگی؟
‫وایسا. اشتباه برداشت کردی. ‫من هیچوقت با اون منظور میگم آخه؟
‫تو داداش منی بابا. معذرت می‌خوام.
‫به خدا مگه همچین چیزی میگم آخه من؟ ‫تو داداش منی.
‫بگذریم. اون‌طوری گفتم ‫ولی به این سادگی هم نیست.
‫چی انقدر ساده نیست؟
‫همین طوری عشقی بگی من میرم. نمیشه.
‫- خب چطوری میشه؟ ‫- اینش رو دیگه نمیدونم. ولی اون طوری نمیشه.
‫- چی داری میگی پسر؟ ‫- بیخیال.
‫- این حرف‌ها بین خودمون بمونه. باشه؟ به کسی نگو. ‫- نگران نباش.
‫فردا اولین کار اینه که از بلندگوهای ‫شهرداری به کل شهر اعلام کنم.
‫والا از تو بعید نیست. ‫این روزها هر کاری از هر کسی انتظار میره.
‫اهالی «بویابات»: اینه اینه اینه. ‫در جریان باشید.
‫نامزدش رو گذاشته و فرار کرده. ‫بگم این طوری؟
‫بگو.
‫واقعاً اعلام بکنیم؟
‫اوضاع که ناجوره. یه‌کمی هم ما ناجورش کنیم.
‫بکنیم. من که مشکلی ندارم.
‫گفتم دخترم عزیزم، میگیم ‫رفته به دیدن عمه‌اش...
‫تو هم بدون ابنکه کسی شک کنه ‫و تا شب نشده برگرد. گفت باشه مامان.
‫گفت فقط من یه‌کم از بابا میترسم. ‫بذار یه‌کم عصبانیتش کم بشه.
‫گفت من یه چند روز بیشتر بمونم. گفتم باشه. ‫دو روز بیشتر موند.
‫دو روز بعد شوهر عمه‌اش از ترمینال سوار ماشین و راهی‌اش کرده. ‫بعدش زنگ زد و گفت من دختر رو راهی کردم. نگران نباشید.
‫به گفته‌ی راننده، موقع خروج ‫اتوبوس از ترمینال...
‫گفته زنگ زدن که عمه‌ام رو بردن بیمارستان ‫و باید پیاده شم. بعدشم رفته که رفته!
‫عمو مهمت چی؟ کاری نمی‌کنه؟
‫هیچ کاری نمی‌کنه. رمقی هم براش نمونده. ‫آبرو و حیثیتش رفته.
‫همه‌اش خجالت می‌کشه. از همه فرار می‌کنه.
‫من اولش ترسیدم که نکنه بره یه جایی ‫خودشو دار بزنه.
‫هیچی نمی‌خوره. کل روز سر زمین کار می‌کنه. ‫جایی که کنده رو دوباره می‌کنه و شخم می‌زنه.
‫آدمی به سرسختی کوه الان شده عین دیوونه‌ها.
‫- پسرم اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- کاری نمی‌کنم.
‫چرا زود بلند شدی؟
‫خوابم نبرد.
‫- پاشو بیا صبحونه درست کنیم. سرما می‌خوری. ‫- باشه میام.
‫بابابزرگ میشه من یه‌کم بخوابم و بعد بیام؟ ‫سرم خیلی درد می‌کنه. این‌طوری نمیشه.
‫باشه پسرم.
‫یه‌کم بخواب و استراحت کن. ‫اصلاً می‌خوای امروز سر کار نیا.
‫یه‌کم بخوابم. بعد ببینم چی میشه.
‫باشه. سخت نگیر.
‫خب الآن می‌خوای چیکار کنی؟
‫- اینجا؟ ‫- آره
‫نمی‌دونم. راستش قبلاً بهش فکرِ نکردم.
‫حتی نمی‌دونم توی شهر به این بزرگی، کجا ‫باید دنبال یکی گشت و پیدا کرد.
‫اگه این‌طوری باشه، یه‌کم می‌چرخم و برمی‌گردم.
‫والا پلیس‌ها گفتند اگه خودش نخواد، ‫پیدا شدنش سخته.
‫البته اگه بلایی سرش نیومده باشه ‫خدایی نکرده.
‫راستی کجا می‌مونی؟
‫یه همکلاسی دانشگاه دارم. پیش اونم.
‫مشکلی نداری؟ چیزی احتیاج نداری؟
‫نه ممنون. مشکلمون همینه. ‫شما رو هم اذیت کردم.
‫این چه حرفیه. هجران دختر ‫و عزیز دل ما هم هست.
‫از اون روز به بعد، خنده روی لب ‫همه توی خونه خشک شده.
‫تا یادم نرفته این شماره‌ات رو ذخیره کنم.
‫- این بود نه؟ ‫- آره همونه.
‫- فامیلی‌ات چی بود؟ ‫- اویسال
‫رضا اویسال
‫- گفتم که اگه چیزی خواستی تعارف نکن. ‫- باشه.
‫می‌خوام بگم شب بریم خونه ما ‫ولی اوضاع اینجا رو می‌بینی.
‫- ممنون. با اجازه‌تون من مرخص بشم. ‫- اختیار داری.
‫تو دیرت نشده؟
‫- چرا. ‫- خب؟
‫- صبحونه می‌خورم. نخورم؟ ‫- بلند شو بابا.
‫چطوری داداش؟ چه خبر؟
‫هیچ. خوبی بخواهیم تا خوب باشیم.
‫- شب دیر اومدی. ‫- آره یه‌کم چرخیدم.
‫کجا؟
‫این دفعه سمت باکرکوی. بعدشم ‫شب یه‌کمی توی ساحل گشتم.
‫خوب کردی.
‫خبری شد؟
‫نه.
‫ای گه توش.
‫چیزی نمیشه. عجله نکن.
‫معلومه نمیشه. یه محافظ قوی داره.
‫یاشار یه سوال دارم.
‫خیلی وقته کنجکاوم.
‫بپرس برادر. بفرما.
‫- بدون سوال کردن از کجا بفهمی چطور زندگی می‌کنیم؟ ‫- چی؟
‫ولش کن. سوالت چیه؟
‫تو الآن با این پسر تو یه دانشگاه ‫و یک کلاس هستید درسته؟
‫بله.
‫- اون هر صبح تنهایی میره دانشگاه. ‫- خب؟
‫ولی تو هر وقت دلت خواست میری.
‫حتی اصلاً نمیری. درسته؟
‫درسته.
‫چطوریه این؟
‫چطور میشه؟
‫باشه
‫- میگم چطور ولی به هیچکس نمیگی باشه؟ ‫-زشته، نگو اینطوری.
‫من دانشگاه نمیرم.
‫چی؟
‫یعنی نمی‌خونم پسر. ‫توی دانشگاه پرونده ثبت‌نامی هم ندارم.
‫این همه سال اینجا چیکار می‌کنی پس؟
‫- ادای درس خوندن در میارم. ‫- چرا؟
‫چرا نداره پسر. چون زندگی می‌کنم.
‫خانواده‌ات می‌دونن؟
‫دیوونه‌ای تو؟ پدر بفهمه سکته می‌کنه.
‫قبل مردن دهنم رو سرویس می‌کنه.
‫چطوری مدیریت میکنی؟ شک نمی‌کنن؟
‫راستش بعضی وقت‌ها شک می‌کنن ولی...
‫- ما هم طبق اون جلو میریم. ‫- چطور؟
‫اینطور بگم خدمت برادرم...
‫ببین این خونه و همه اون کتاب‌های درسی و ‫عکس‌های دانشگاه الکی هستن
‫حتی این پسره.
‫- رشاد؟ ‫- آره رشاد.
‫وقتی با چنین منظره‌ای روبرو میشن، ‫اصلاً شک نمی‌کنن
‫- رشاد هم نمی‌خونه دهن سرویس؟ ‫- نه، رشاد می‌خونه.
‫فقط طوری وانمود می‌کنه انگار هم دانشگاهیمه.
‫در قبالش اینجا مفت می‌مونه و می‌خوره. ‫خرجی هم میدم به ابنه‌ای.
‫مثل رشوه؟
‫رشوه چیه رضا جان. کسی بخواد از من ‫رشوه بگیره مادرش رو...
‫اسمشو بذاریم بورسیه.
‫یه مدل وام.
‫یه چیزی مثل وام خوابگاهی و اینا.
‫این خوب شد. با این حساب منم ‫مدیر امور خوابگاهی میشم.
‫خب بعدش چی؟
‫بالاخره یه روز لو میره. ‫اون وقت چیکار می‌کنی؟
‫چی میشه نداره.
‫ به اونم همون موقع فکر می‌کنیم. ‫الآن قدم به قدم جلو میریم.
‫استپ بای استپ (قدم به قدم). ‫همون چیزی که بازیکن تیم قهرمان میگه.
‫مال ما هم همون‌طور. ‫بازی به بازی فکر می‌کنیم.
‫ولی خب گاهی پدر گیر میده.
‫هی میگه این دانشگاه مادر به‌خطا تموم نمیشه؟ ‫منم در نهایت خونسردی میگم طول کشید و دعوتش می‌کنم.
‫می‌دونی که یه‌کم خانم‌باز هست دیوث. ‫پرواز می‌کنه و میاد.
‫مثل یه نوع قرارداد مخفیانه هست بینمون، ‫برای اینکه مادرم رو دک کنه.
‫بازی برد-برد.
‫بعدشم وقتی میاد و این نمایش رو می‌بینه، ‫مجبور میشه برگرده.
‫فکرشو بکن. کدوم احتمال رو ‫والدین دوست دارن باور کنن؟
‫پدر و مادری هست که فکر کنه بچه‌اش ‫درس نمی‌خونه و سرش کلاه میذاره؟
‫والا هر کاری می‌خوای بکن ولی زود ‫لو خواهی رفت. وضعیت رو انقدر ساده نگیر.
‫چی لو میره. گرفتی ما رو؟
‫اینجا ترکیه هست پسر.
‫اینجا هرکس، هرچی رو بخواد باور میکنه.
‫لو هم بره نهایتاً خودشو نابود می‌کنه. نابود هم نکنه ‫گاییدمش، همون موقع بهش فکر می‌کنیم.
‫این چه آرامشیه پسر؟
‫طرف اونجا برای درس‌خوندن تو داره خودشو نابود می‌کنه ‫تو اینجا داری ول می‌چرخی. مسخره هم می‌کنی. خوبه والا.
‫چه تلاش و نابود شدنی؟ از جایی که نشسته ‫ملت رو سرویس می‌کنه.
‫انگار نمی‌شناسی.
‫والا نمی‌دونم چی بگم یاشار.
‫ولی برادر، باید بگم به مصمم‌بودن و اعتماد ‫به نفست حسودی‌ام شد. دمت گرم.
‫بایدم دمم گرم باشه. در توان هر کسی نیست این کارها. ‫جَنم میخواد، جرات می‌خواد.
‫ملت برای گرفتن حق خودشون خجالت می‌کشن ‫ولی ما اینجا شیطان رو انگشت می‌کنیم. چی میگی تو؟
‫ریسک می‌کنیم پسر، ریسک.
‫- این ابنه‌ای رو می‌بینی؟ این رشاد رو؟ ‫- خب؟
‫نبین این‌طوری عصبانی میشم و گیر میدم. ‫پدیده‌ی عجیبیه.
‫شاگرد اول راهنمایی و دبیرستان بوده. نمی‌دونم رتبه ‫چند کشوره. خیلی خرخونه کثافت.
‫خدا عقل و هوشی رو که از من و تو دریغ کرده ‫ به این داده ولی...
‫چیزهای باقی‌مونده‌ی دیگه رو هم دریغ کرده.
‫وقتی باهاش آشنا شدم، از گرسنگی داشت می‌مرد.
‫این‌طرف و اون‌طرف می‌پلکید و از فقر ‫تو خیابون می‌خوابید.
‫فقر هم نه حتی، بلکه نداری و نیستی. ‫مثل بیابون... گاییدمش.
‫پدرش مرده بود، مادرش هم یه دیوانه‌ی ‫تمام‌عیاره. ولی خب الآن چی شده؟
‫زیر سایه‌ی من مثل آدم زندگی می‌کنه.
‫غذا می‌خوره، جای گرم داره و دانشگاه میره. ‫شاید فردا آدم بزرگی بشه. رییس جمهور، وزیر.
‫کشور برنده خواهد شد. ملت برنده خواهد بود.
‫این‌طوریاست.
‫منظورم اینه همینطوری نگو یاشار ولگرد. ما ‫اینجا کار بزرگی داریم می‌کنیم. ثواب می‌کنیم.
‫ببین توی این زندگی، ‫هر چیزی مسبب چیز دیگه‌ای هست.
‫هر انسان، بهانه‌ای برای دیگری هست.
‫کامل نتونستم توضیح بدم ولی ‫شرایطی مشابه همینه.
‫- برای تو هم می‌ریزم. ‫- به من رحم کن لطفاً. اساساً برای همه ریختی.
‫این خوب بود پسر.
‫بی‌شرف.
‫- این به عقل کی رسید؟ ‫- من.
‫- بفرمایید آقای بازرس. ‫- خلیل چرا به کار این دوستمون رسیدگی نکردی؟
‫قربان گفتیم پیگیری میشه. گفتیم چون همه توی ‫تاکسیم هستن باید کمی صبر کنه.
‫انقدر اغراق نکن. زدن یه دکمه انقدر سخته؟
‫- الآن قربان. ‫- یالا انجام بدین.
‫میشه این بمونه؟
‫- بله جناب بازرس. ‫- خیلی خب.
‫با این دکمه هم جلو میری.
‫برو.
‫مظلوم بودن و اذیت کردن رو خیلی دوست دارید. ‫راحت شدی ضایعمون کردی؟
‫من مشکلی ندارم جناب.
‫سلام. عافیت باشه.
‫بیا بیا. مادر زنت دوستت داره.
‫خیر باشه؟ مهمونیه؟
‫- پیام دادم. ندیدی؟ ‫- نه
‫آره فرستادی... زود بیا مهمونی داریم.
‫- بیا بشین. ‫- دست‌هامو بشورم میام.
‫خانواده‌ات اومدن؟ اینا از کجا اومده؟
‫نه بابا. خانواده‌ی ما از کجا ‫همچین دلمه‌ای درست کنن آخه؟
‫اوه اوه. کی پخته این رو؟
‫- پدربزرگت. ‫- منم می‌خواستم همینو بگم. عین اون شده.
‫- واقعاً کی پخته؟ ‫- به خدا پدربزرگت. داخل داره نماز می‌خونه.
‫پسرم این قضیه چی میشه این‌طوری؟ ‫تا کجا قراره ادامه پیدا کنه؟
‫نمی‌دونم بابابزرگ.
‫هر چی می‌خواد بشه، تا هرجا طول بکشه ‫تا این دختر رو پیدا نکنم، برنمی‌گردم.
‫- پسرم به چیز دیگه‌ای فکر نمی‌کنی نه؟ ‫- چی مثلاً؟
‫مردم میگن از پسر عیوض هیزم‌فروش، ‫اسلحه خریدی.
‫دیگه چی؟! کی گفته اینو؟
‫شنیدم دیگه... تا نباشد چیزکی، ‫مردم نگویند چیزها.
‫من از هیچکس اسلحه نخریدم. ‫از کونشون حرف درنیارن.
‫- خب اسلحه رو قراره چیکار کنم؟ ‫- من چه بدونم؟
‫قراره کسی رو بزنم؟ من قاتلم؟
‫پسرم، اونایی که اینو میگن رفقای تو هستن. ‫وقتی همه یه چیزی رو گفتن، ترسیدیم.
‫گفتیم شاید با اونطور رفتن دختره، ‫غرورت جریحه‌دار شده.
‫تو به حرف مردم توجهی نکن. اینا به زور هم شده ‫آدم رو مجبور به جنایت می‌کنن. احمقم؟
‫بابا ما هم باور نکردیم که.
‫ولی خب منم خواستم بیام با خودت حرف بزنم ‫و از زبون خودت بشنوم.
‫شنیدی. نگران نباش. همچین اتفاقی نمی‌افته.
‫باشه پس.
‫فرض کنیم پیداش کردی. چیکار می‌کنی ‫با این دختره؟ چه حرفی داری باهاش؟
‫ازش می‌پرسم که آیا بهش بدی کردم؟
‫میگم من چیکارت کردم که بدون یک کلمه ‫گذاشتی فرار کردی؟
‫- خب بگی چی میشه؟ ‫- منظورت چیه؟ دلیلش رو می‌فهمیم.
‫من حق ندارم حقیقت رو بدونم؟ ‫قراره کل زندگی‌ام رو با علامت سوال بگذرونم؟
‫من آدم بی‌غرور و بی‌حیثیتی‌ام؟ ‫ضمناً من چیکارش کردم؟
‫باشه، اینکه جرات روبرو شدن باهام رو نداره می‌فهمم. ‫اما حداقل آدم نمی‌تونه یه زنگ بزنه، پیام بده...
‫و بگه برادر من، من تو رو نمی‌خوام، ‫باهات ازدواج نمی‌کنم، برو به جهنم؟
‫اگه این‌طوری صادقانه می‌گفت ‫من چیکارش می‌کردم مگه؟
‫بیخود حرف نزن محض رضای خدا. همچین چیزی میگه آخه؟ ‫هیچکس به یکی دیگه همچین حرفی نمی‌زنه. کجا زندگی می‌کنی؟
‫- پس می‌بینه چی میشه. ‫- چی رو می‌بینه؟
‫معنی اون مدل گذاشتن و رفتن رو.
‫- یعنی چطور؟ ‫- می‌بینه دیگه.
‫- پسرم یه‌کم قبل میگفتی مگه من قاتلم؟ ‫- بازم میگم.
‫ولی اگه اینو ازش نپرسم و نگم من چیکارت کردم ‫تا آخر عمر توی دلم می‌مونه.
‫بعد از این دیگه هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.
‫- تو این حرف‌ها رو اینجا یاد گرفتی؟ ‫- کدوم حرف‌ها؟
‫ - اینطور مرموز حرف زدن رو. بلد نبودی این مدل رو. ‫- چی میگم مگه؟
‫فهمیدم. برنمی‌گردی.
‫- نه ‫- باشه. برنگرد ببینیم.
‫خب چطور پیداش می‌کنی؟ دو ماهه علافی اینجا. ‫هیچ خبری اثری ازش هست؟
‫نه.
‫پسرم استانبول یه شهر بیست میلیونیه.
‫بالا و پایینش معلوم نیست. محشر کبراست ‫اینجا. چاه عمیقه اینجا.
‫توی این دریای انسان، میشه کسی رو پیدا کرد؟
‫بهت برنخوره ها ولی تو یه گرم عقل هم نداری.
‫آدم برای دو کلمه حرف زدن، به این همه بدبختی ‫تن میده؟ ببین حال و روزت رو آخه.
‫- حال و روزم چشه؟ ‫- پسرم از کجا می‌دونی هنوز اینجاست؟ جای دیگه‌ای باشه چی؟
‫آنکارا هست، ازمیر هست، سامسون هست. ‫دیاربکر، کونیا (قونیه). ترکیه به این بزرگی.
‫پسرم به من گوش کن. تو هر کاری از دستت ‫برمی‌اومد کردی. درونت آروم و وجدانت پاکه.
‫از این به بعدش رو دیگه اون می‌دونه.
‫بالاتر از اون هم تقدیر خداست قطعاً.
‫وقتی پدر و مادرش هم ولش کردن، درسته تو ‫اینطور دنبال اون سرگردون شدی و راه افتادی؟
‫بخصوص مصرانه افتادن دنبال دختری که تو رو ‫نمی‌خواد، یه‌کم بیشترش معنی دیگه‌ای داره ها بابا.
‫بیا ما برگردیم خونه‌مون. با کار و بار و زندگی مشغول میشی ‫و به مرور فراموش می‌کنی. همه چی هم روبراه میشه.
‫یالا پسرم. برگردیم خونه‌مون.
‫ببین اولین بار یه چیزی برات تعریف می‌کنم. ‫برگردی یا برنگردی تصمیم خودته.
‫چیزی که تعریف می‌کنم رو ‫تا زنده‌ای فراموش نکن.
‫یه سال بعد از وفات پدر خدابیامرزت...
‫به نظر می‌رسید عادت کردیم ‫...ولی نمی‌خوردیم و شادی نمی‌کردیم
‫همینطوری زندگی می‌کردیم. ‫به تعبیر درست‌تر، تلاش می‌کردیم که زندگی کنیم.
‫یه روز توی مغازه نشسته بودم ‫که یه چیزی ذهنمو درگیر کرد.
‫گفتم ما انقدر گرفتار رنج خودمون شدیم که...
‫وقت نکردیم احوالی از این دختر بپرسیم که ‫ حالش خوبه یا بده، چیکار می‌کنه تو خونه.
‫یاد مادرت افتادم.
‫تازه عروس جوون...
‫بعد از مرگ خدابیامرز، ‫نخواست بره خونه پدر و مادرش.
‫هنوز جنازه تشییع نشده بود که اومد پیش من...
‫گفت بابا اگه اجازه بدی ‫من تا آخر عمرم اینجا بمونم.
‫گفت می‌خوام پسرمو تو خونه‌ی باباش بزرگ کنم.
‫گفت فقط منو از یوسفم جدا نکنین...
‫همه کارهاتون رو انجام میدم، ‫کمک دستتون میشم.
‫سرافکنده‌تون نمی‌کنم و نمی‌ذارم ‫حرف و حدیثی پیش بیاد.
‫منم گفتم باشه دخترم. هر طور راحتی.
‫یه مدت گذشت. تو سه ساله اینا بودی...
‫یه روز نشوندم جلوم
‫اول حال و احوالش رو پرسیدم. گفتم خوبی؟ ‫مشکلی چیزی نداری؟
‫ببین اینو هم برای اولین بار بهت میگم.
‫همون‌قدر که بابات پسرمه، عموت پسرمه...
‫من الآن به اندازه‌ای که تو رو دوست دارم
‫اون دختر رو هم بیشتر از اولاد خودم دوست داشتم. ‫همچین دختر جسور و بامعرفت و صاحب توکلی رو.
‫گفت نه بابا زیر سایه شما هیچ مشکلی ندارم.
‫اما بعدش گفت زندگی بدون یوسف خیلی سخته برام. ‫جایی که اون نباشه نمی‌تونم نفس بکشم.
‫گفت می‌خوام یه روز همه چی رو حتی رضا رو ‫بذارم و برم پیش اون.
‫تعجب کردم. هیچی نتونستم بگم.
‫تا اون لحظه و اون سنم، توی اطرافیانم ‫.چنین عشق و صداقتی ندیده بودم
‫از اینجام یه دردی بلند شد. قلبم...
‫آنچنان از هیجان تپید که نتونستم خودمو نگه دارم ‫و دست‌هاشو گرفتم بوسیدمشون و به صورتم کشیدم.
‫ولی از اون روز به بعد هم، همه‌اش ‫با این ترس که...
‫نکنه این زن پاک ما رو ول کنه و ‫تنهامون بذاره زندگی کردم.
‫به هیچکس هم چیزی نگفتم. ‫می‌گفتم هم چه فایده‌ای داشت
‫توی این زمانه‌ای که هیچکس جز خودش کسی ‫رو نمی‌بینه و به کسی باور و اطمینان نداره
‫و تا خرتناق توی گرفتاری‌های شخصی فرو رفته
‫چنین چیزی رو کی و چطوری درک می‌کرد؟ ‫اگه درک بکنه چه کاری ازش ساخته است؟
‫به هرحال
‫حول و حوش یه ماه گذشت...
‫یه روز عصر...
‫یه بچه دوان‌دوان اومد مغازه...
‫ولی از در که وارد شد من فهمیدم.
‫گفت عمو برهان، آسیه خانم خودش رو دار زده.
‫تو دردانه‌ی همچین مادری هستی پسرم.
‫دیگه دنبال زنی که تو رو نمی‌خواد، تو رو دوست ‫نداره و عشقش رو از تو دریغ می‌کنه نیُفت.
‫حتی اصرار نکن که اون رو زن و همسر خودت کنی.
‫هیچکس از همچین ازدواجی خیر نمی‌بینه.
‫شرمنده ولی، بمون گفتن برای کسی که ‫می‌خواد بره بی‌اخلاقی و بی‌ناموسیه.
‫رضا چطوری؟
‫خوبم. ممنون. تو چطوری؟
‫- هنوز این اطرافی؟ ‫- بله. خیر باشه؟
‫راستش دیشب یه عملیات ضد فحشا انجام شده. ‫یه عده دختر رو بازداشت کردن.
‫از بعضی‌ها هم درباره هجران پرسیدن. ‫یکی هم گفته می‌شناسدش.
‫فقط چون دختره قرصیه، مطمئن نیستن راست میگه یا نه؟ ‫میگن بهتره خودتون هم بیاید حرف بزنید.
‫چی شده؟
‫راستش الآن گفتنش یه‌کم مضحکه ولی من ‫این دختر رو درست حسابی نمی‌شناسمش.
‫- کی رو؟ هجران رو؟ ‫- بله
‫درسته ما نامزد بودیم ولی شاید اگه ‫توی خیابون ببینمش، نشناسم.
‫واقعیتش کلهم دو بار دیدمش. ‫هر دو بار هم دو کلمه حرف نزدیم.
‫- خب؟ ‫- خب که...
‫اگه الآن پیدا بشه و بگه تو کی هستی ‫من چی باید جواب بدم؟
‫درسته ولی پسرم تو برای پیدا کردنش چند ماهه ‫ اینجایی. اصلاً تا بحال به این فکر نکرده بودی؟
‫همچین چیزی یادمه انگار. اون روز تو دستش ‫کتاب اینا بود. کتاب هم اگه نداشت...
‫حال و هوای دانشجویی داشت ‫یا تیپش اونطوری بود.
‫نمی‌دونم راستش. کامل یادم نمیاد.
‫- تو مطمئنی این همون دختره؟ ‫- بله مطمئنم.
‫شاید قضیه‌ی دانشجویی رو قاطی کنم ولی...
‫خودش بود. ساکت و ازخودراضی.
‫دو تا کاپوچینو خورد
‫بعدش هم به خاطر دود سیگارم، ‫چپ‌چپ نگاهم کرد و جاش رو عوض کرد.
‫به‌نظرم شما درگیر من نشید. اون ییلماز قرمساق ‫رو پیدا کنید. اون وقت همه چی معلوم میشه.
‫ییلماز کیه؟
‫- قوّاده. همه‌ی اینا می‌شناسنش. ‫- درست حرف بزن.
‫حق دارید. اگه یه‌کم آرایش و فلان داشت ‫شبیه بود ولی اون دختر دانشجو بود.
‫همون اوایل هم دانشگاه رو ول کرد و برگشت.
‫- کیه این دختر؟ ‫- به تو مربوط نیست. تو بگو می‌شناسی یا نه؟
‫- نمی‌شناسم. اصلاً ندیدم. ‫- گوش کن ییلماز
‫قبلش بگم بعداً دلخوری پیش نیاد.
‫اگر فردا روز معلوم بشه این دخترو می‌شناختی ‫اون یکی پات رو هم من می‌شکنم تا آخر عمرت شَل بشی.
‫حله؟ موافقی؟
‫جناب بازرس الآن چه لزومی به این کار هست؟
‫اینجا چیزی مربوط به من نیست که. ‫چرا الکی دروغ بگم آخه؟
‫اون رو خدا می‌دونه ولی از من گفتن بود.
‫ضمناً میدونی من بازرس نیستم. ‫دم به دقیقه به من نگو بازرس.
‫- قسم می‌خورم نمی‌دونستم. ‫- الآن فهمیدی. دیگه نگو.
‫باشه نمی‌گم. فقط نفهمیدم من خیلی آروم ‫دارم حرف می‌زنم، شما چرا تند شدی؟
‫این روزها همه چقدر عصبانی‌ان!
‫برادر، ما قبلاً همدیگرو ملاقات کردیم؟
‫برادر؟ برادر؟
‫الآن تو رو یادم اومد. ‫توی کشتی به من دستمال ندادی؟
‫نمی‌دونم قضیه چیه ولی معلومه ناراحت هستین.
‫تو دوست خوبی به نظر می‌رسی. ‫ببین من اطرافیانم زیادن.
‫اگه یه شماره تماس بهم بدی، ‫منم یه پرس‌و‌جویی می‌کنم.
‫اگه چیزی دستگیرم شد، بهتون خبر میدم. ‫باشه؟
‫خوبه. ممنون.
‫دستت درد نکنه.
‫- با این دختر چه نسبتی دارین؟ ‫- از نزدیکامونه.
‫خب باشه.
‫خدا به همراهتون.
‫همون‌طور که گفتم اگه چیزی فهمیدم ‫حتماً تماس می‌گیرم. باشه؟
‫- ممنون ‫- به سلامت
‫الو؟
‫تو راهم... باشه دارم میام.
‫استاد متوجه شدی آب دریا خیلی سبزه؟
‫الهی زنده باشی برادر من.
‫مگه میشه متوجه نباشم؟ ‫منم دو روزه به همین فکر می‌کنم.
‫سر کار نذاشتید که استاد. درسته؟
‫این چه حرفیه برادر؟ ‫من امروز صبح تو ایستگاه گفتم همینو.
‫گفتم این دریا سبز شده مثل مالدیو. ‫چیکار می‌کنن باهاش؟ رنگش می‌کنن؟
‫گفتن زلزله میشه و فلان و مسخره کردن.
‫پس استدلال تو چیه؟
‫- برکت؟ ‫- چه برکتی؟ ماهی؟
‫نه برادر. چه ماهی‌ای؟
‫- باکتری. ‫- باکتری چی؟
‫یه مشتری خاص دارم، پروفسوره. دیگه از ‫کنجکاوی نتونستم صبر کنم و زنگ زدم پرسیدم.
‫به خاطر یه باکتری به اسم ‫فیتوپلانکتون این‌طوری شده.
‫عجب
‫فیتو پلانک تون
‫برادرم درسش رو خوب یاد گرفته.
‫برادر اینو این‌طوری نگی باور نمی‌کنن ‫احمق‌ها. منم حفظش کردم.
‫بادهایی که از بیابون‌های آفریقا ‫میان هم تاثیر میذارن.
‫این بخش‌اش یه‌کم پیچیده هست برادر.
‫هرسال این‌طوری می‌شده ولی ‫چون زیاد طول نمی‌کشیده، متوجه نمی‌شدن.
‫امسال هم که هوا خوبه، زیاد طول کشیده
‫در نهایت گفت چیز خوبیه. دریا خودش ‫رو پاکسازی می‌کنه و فلان.
‫اینم به معنای فراوانی نعمت و ماهی در ‫سال آینده هست که خب چیز خوبی‌ هست.
‫خب این همون چیزیه که من میگم دیگه.
‫خب دیگه.
‫خب نداره که. جواب درست ماهی هست دیگه؟
‫برادر تو مهمترین بخش قضیه رو ول کردی ‫و چسبیدی به ماهی. من اونو میگم.
‫از این نظر نمره‌ کم می‌کنم ازت. میدونی؟
‫آره. جلوی خونه‌ایم الآن.
‫باشه. خیابون نیلوفر، پلاک 3.
‫دختر؟ بیام؟ چیکار کنم؟
‫- نه ولی خیلی طولش نده. ‫- باشه.
‫بگیر.
‫فرید اومده.
‫یه دفعه دیگه منو بزنی، یه گلوله ‫خالی می‌کنم تو سرت.
‫چطور میشه؟
‫حالا می‌بینی. اسلحه جور کردم. ‫وقتی بیاد می‌بینی.
‫باشه ببینیم.
‫تو چه جور آدمی هستی هان؟ حیوون!
‫عصبی‌ام دیگه. مقصر خودتی. ‫اون مواقع باید ازم فاصله بگیری.
‫ببین فرید. داری زیاده‌روی می‌کنی ها. ‫بد میشه ها!
‫چی میشه ها؟ چی میشه؟ ‫چیکار میکنی؟ بگو ببینم.
‫تو همینطور ادامه بده. ادامه بده. ‫می‌بینی چی میشه.
‫هیچ گهی نمی‌خوری.
‫بازم همینطور کتک می‌خوری ‫و می‌نشینی سر جات.
‫چی از جون من می‌خوای تو؟ ‫چی می‌خوای؟
‫چی باید بخوام از تو؟
‫- از پلیس خواستنم ‫- واسه چی؟
‫- دنبال دختره می‌گردن. ‫- کی؟
‫- کی؟ گیزم دیگه. ‫- کی دنبالشه؟
‫نزدیکانش.
‫یه جوونی همسن و سال ماها. ‫رییس آشناشون دراومده.
‫- تو رو از کجا پیدا کردن؟ ‫- از طریق پریهان.
‫- کدوم پریهان؟ ‫- پریهان دافه.
‫خب چرا تو رو گفته؟
‫تو عملیات دیشب اونم گرفتن.
‫رییس هم تک تک دخترها رو آورده و ‫عکس دختره رو نشون داده.
‫ با این احمق یکی دو بار تو کافه دیدیمش.
‫بد آورده بودن به همدیگه.
‫تا عکس رو دیده گفته می‌شناسمش. ‫شانس آوردیم با اون دانشجوئه اشتباه گرفته.
‫اونجا قسر در رفتیم.
‫- گیزم خبر داره؟ ‫- نگفتم بهش.
‫نکن. بدبخت خوابیده.
‫فرید!
‫این بی‌شرف رو کاری ندارم. تو چته هان؟ ‫اصلاً خجالت نمی‌کشی؟
‫چی میگی بابا؟ من چیکار کردم الآن؟
‫چه غلطی کردی تو؟
‫- فرید نکن. ‫- چی گفتی پفیوز؟
‫ییلماز کجا میری؟
‫با فرید توی فیسبوک آشنا شدن.
‫با منم از طریق فالوورهای مشترکمون ‫آشنا شدیم و حرف زدیم.
‫گفت باباش می‌خواسته به یک پیرمرد شوهرش بده ‫و این و مادرش مخالفت کردن و کتکشون زده.
‫گفته بوده که اگه زنش نشی، شکنجه‌ات ‫می‌کنم، حتی بهت تجاوز می‌کنم.
‫طبعاً ناراحت شدیم.
‫چیز دیگه‌ای هم به عقلمون نرسید. ‫بس که زیاد پیش میاد این چیزها.
‫یه روز گفت من نمی‌تونم و می‌خوام فرار کنم ‫و از ما کمک خواست.
‫اولش خیلی توجه نکردیم. ‫درواقع فاصله گرفتیم.
‫نتونستیم به دختری که نمی‌دونستیم وجود ‫خارجی داره یا نه اعتماد کنیم.
‫یه روز دیگه بهم گفت من فردا ‫ گفتیم باشه بیا. فرار می‌کنم ازمیر.
‫گفتیم اونجا بلایی سرش نیاد. بیاد بشناسیمش ‫و ببینیم چیکار می‌تونیم بکنیم.
‫یه عصری اومد توی تاکسیم دیدیم همو.
‫موقع حرف‌زدن، بهش مشکوک شدیم ‫ولی خیلی گیر ندادیم بهش.
‫گفت از بویابات نه، از آفیون اومده. بعد که کارت ‫ملی‌اش رو دیدم، گفت اونجا دنیا اومدم ولی نمی‌شناسم.
‫از ترس اینکه یکی بشناسدش یا به پدر و مادرش ‫و پلیس خبر بده، اسمشو عوض کرد به گیزم.
‫به هر چی قسم می‌خورم که من تقصیری توی ‫ورودش به این جور کارها ندارم.
‫یه دختره بود باهاش دوست شده بود. ‫اون مخشو زده بود.
‫فرید دیوث هم تا فهمیده، ‫خودشو انداخته بود وسط.
‫من تا فهمیدم، مخالفت کردم و مانع شدم ولی ‫فرید چاقو گذاشت رو گلوم و کتکم زد.
‫وقتی دیدم من به خاطر اون دارم کتک می‌خورم ‫و اون صداش در نمیاد و پشت اون دراومد...
‫خورد شدم. خیلی زورم اومد.
‫اون مفعول هر روز منو می‌زد. مسخره ‫می‌کرد و سیلی می‌زد.
‫ولی اینقدر بهم برنمی‌خورد. اینقدر رنجیده نمی‌شدم. ‫این دفعه دو تایی دست به یکی کردن...
‫تحقیر کردنشون و مسخره کردن معلولیتم...
‫انقدر برام سنگین بود که...
‫من برای اون برادری کردم.
‫محافظت کردم. توی هر مشکلش، پا پیش گذاشتم.
‫الآن دارم برمی‌گردم به زادگاهم. ‫دیگه چیزی بهم مربوط نیست.
‫ولی بازم دلم راضی نشد زیر دست ‫اون بی‌شرف نابود بشه.
‫نخواستم بلایی سرش بیاد. خواستم به پلیس ‫بگم ولی نمی‌دونستم درسته یا نه.
‫واسه همین تصمیم گرفتم به تو بگم.
‫تو کی هستی مردک؟
‫- بله ‫- چی بله مردک؟
‫دارم میگم کی هستی؟
‫تو کی هستی؟ نشناختم؟
‫- همون بهتر. بشناسی یعنی بابات رو شناختی. ‫- خفه شو مردک.
‫تو زنگ زدی. زر نزن بگو چی می‌خوای.
‫وای وای وای. زیادی کنجکاوت شدم پسرکم.
‫دوست دارم از نزدیک صورت مبارکت رو زیارت کنم. ‫اگه مقدوره یه چایی مهمونت کنم هان؟
‫باشه. الآن آزادم. کجا بیام؟
‫الو
‫باشه. ولی قبلش بگو کی هستی؟
‫بهتر نیست رو در رو بگم بهت؟
‫#مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد#
‫- کجا رو نگاه می‌کردی؟ ‫- گارسون رو.
‫بگیر. برای تو گرفتمش.
‫- چیزی می‌خوای؟ ‫- نمی‌خوام.
‫ببین منو. چای بیار.
‫خب اگه چیزی نمی‌خواستی چرا ‫گارسون رو نگاه می‌کردی؟
‫این‌طوری نگاه نکن ها. عصبی نکن آدمو.
‫نکنه چلاقه برگشته؟ هان؟
‫جدی می‌پرسم. امروز دو بار زنگ زدم ‫تلفن ابنه‌ای خاموش بود.
‫نمی‌دونم برگشته یا نه ولی میگه ‫برم پیش خودش.
‫چرا؟
‫می‌خواد تو رو به بزرگ‌های ولایتش بفروشه؟
‫بهش بگو دیوونه‌ام نکنه وگرنه میرم ‫یه آشی براش بپزم یک وجب روغن روش.
‫چیزی شده داداش؟
‫داداش چیزی زدی؟ چیه زل زدی؟
‫مرتیکه با تو ام. نمی‌شنوی؟
‫با چه رویی اومدی تو؟! ها؟! ‫با چه رویی؟
‫کارهایی که کردی بس نبود؟
‫شکنجه‌هات بس نبود؟ بس نبود ها؟
‫بیا مامان جان. بیا بیا. زود باش.
‫- تو بمون و اصلاً بیرون نیا. ‫- می‌کشمت. می‌کشمت.
‫مهمت! ولش کن مهمت!
‫مهمت ول کن دخترمو.
‫ولش کن مهمت. ولش کن. ولش کن.
‫ولش کن... خفه‌اش می‌کنی... ول کن.
‫آهای همسایه‌ها!
‫به دادم برسید... ول کن.
‫آهای همسایه‌ها... ولش کن
‫ولش کن مهمت.
‫- کمک کنید. ‫- آروم باش مهمت.
‫آروم باش مرد.
‫می‌کشمت.
‫ولم کن... می‌کشمش.
‫آروم باش.
‫باشه. آروم باش.
‫باشه. بریم خونه. آروم باش.
‫چه کردی؟
‫چیکار باید بکنم. اومدم دیگه.
‫مهمت؟
‫- چیه؟ ‫- چیزی شده؟
‫ نه بابا. چی بشه سر صبحی؟
‫گفتم عیده. باز کردم یه صدایی تو خونه بپیچه.
‫دخترم دست بابات رو ببوس.
‫عیدت مبارک عزیزم.
‫آفرین بهت.
‫- عیدت مبارک. ‫- تو هم همینطور.
‫بلند شو دخترم.
‫پاشو سر جات بخواب.
‫پاشو مامان جان.
‫هجران؟ خوابی؟
‫دخترم دیدم تو نیومدی، من اومدم.
‫هجران؟!
‫چیکار کردی با اینجا؟ عین دسته گل شده.
‫کی این همه کار رو انجام دادی؟
‫فکر می‌کردم داری سرتو گرم می‌کنی برای خودت.
‫اولش همینطوری شروع کردم ولی ‫بعدش نتونستم دوام بیارم.
‫تا گفتم بذار اینم درستش کنم ‫اونم درست کنم که دیگه این‌طوری شد.
‫خدایی خیلی خوب شده.
‫- دستت درد نکنه. ‫- نوش جان.
‫چایی‌ات رو هم بردار.
‫کی می‌دونه خدابیامرز اگه زنده بود ‫چقدر خوشحال می‌شد.
‫هیچوقت جرات نکردم بپرسم. ‫ ننه چطوری مرد؟
‫درست مثل زندگی کردنش. ‫بی سر و صدا رفت بیچاره.
‫گفتم شب اول رمضانه. شاید روش نشه ‫واسه سحری چیزی بخواد، غذا آوردم.
‫سینی آماده کردم و اینجا گذاشتم. ‫اونم اینجا خواب مونده بود.
‫گفتم مادر بلند شو غذا آوردم. ‫گفته بودی روزه می‌گیرم، یه لقمه بخور.
‫وقتی بلند نشد، فکر کردم خوابه. ‫اینجاشو تکون دادم.
‫دست که زدم، سرش افتاد به جلو.
‫بدون مزاحمت، بدون اینکه وبال کسی باشه.
‫کفنش هم حاضر کرده و تو کمد گذاشته بود.
‫به خاطر اون کووید لعنتی هم، ‫همون روز خاک شد.
‫هیچکس نتونست بیاد. مراسم هم نگرفتن.
‫بابات و آخوند و چند نفر دیگه نمازش رو خوندن. ‫بعد از نماز ظهر هم کنار بابابزرگت دفنش کردیم.
‫انسان همینه دخترم.
‫همینطور که اینجا نشستی، یهو می‌بینی رفتی.
‫این همون دختره نیست که پارسال ‫تو سریال تپه بازی می‌کرد؟
‫خودشه
‫ولی نمی‌گفتی نمی‌شناختم. بوتاکس کرده. ‫دماغمش هم عمل کرده.
‫عجب گهی بالا آورده. چه صورت خوشگلی داشت. ‫الآن انگار نفرین شده.
‫مامان یه چیزی میگم ولی بد برداشت نکن.
‫بگو دخترم. چرا بد برداشت کنم؟
‫موقع تمیز کردن اینجا به ذهنم رسید. ‫راستش یه‌کم هم با فکر اون تمیزش کردم.
‫نمی‌دونم چی میشه ولی اگه بشه با ‫بابا صحبت کنی و نظرش رو بدونی.
‫درباره چی باید حرف بزنم؟
‫میشه من از این به بعد اینجا زندگی کنم؟
‫این وضعیت، درست‌بشو نیست.
‫یه‌کم دور باشم، همه آروم میشن. ‫آب از آسیاب می‌افته شاید.
‫بیشتر از همه بابام.
‫خیلی فشار کشیده بیچاره.
‫آخه با خونه به این بزرگی ‫چه لزومی داره دخترم؟
‫درسته اینجا رو درستش کردی. باز میای ‫اینجا نفسی تازه می‌کنی ولی...
‫نمی‌دونم اینجا مستقر شدنت چطوری بشه.
‫منم به خاطر همین میگم دیگه مامان.
‫به قول خودت خونه به اون بزرگی ‫ولی حبس شدیم موندیم توش دیگه.
‫نمی‌تونیم نفس بکشیم. انگار هر روز ‫داره تنگ‌تر میشه.
‫یه نگاه به حال و روز «منکشه» بنداز. ‫بچه نه شادی داره و نه جنب و جوش.
‫حال و روز تو هم که معلومه. همه‌اش توی فکر و ‫خیال و ترس داریم دست و پنجه می‌زنیم.
‫با کوچکترین صدای در، زهر ترک میشیم. ‫چیزی زمین می‌افته، دلمون می‌ریزه.
‫واسه اینکه صدایی درنیاد، چایی هم ‫هم نمی‌زنیم دیگه.
‫چی میگی؟ حرف می‌زنی با بابا؟
‫- خوش اومدی. ‫- سلامت باشی.
‫- سالاد هم حاضره. من برم دیگه. ‫- باشه دخترم.
‫مشق‌هاتو تموم کردی جانم؟
‫ریاضی رو تموم کردم. الآن هم دارم ‫تعلیمات اجتماعی می‌نویسم.
‫آفرین.
‫چی شده یه دونه‌ام؟ چرا گریه می‌کنی؟
‫چی شده دختر؟
‫بابا داره مامان رو کتک می‌زنه.
‫اصلاً نترس باشه؟ من اینجام.
‫مشق‌های تعلیمات اجتماعی رو ننوشتم.
‫- باشه، فردا باهم می‌نویسیم. ‫- نمیشه. فردا اولین کلاسه.
‫پس باهات میام مدرسه و با معلمت حرف می‌زنم ‫ و اجازه می‌گیرم فرداشب باهم می‌نویسیم.
‫- باشه. ‫- الآن هم بخواب. من برم پیش مامان
‫باشه.
‫- خوبی؟ هنوز درد می‌کنه؟ ‫- خوبم. خوبم دخترم.
‫همه چی رو مرتب کردم و گذاشتم سر جاش.
‫دستت درد نکنه.
‫- من دیگه برم تا نیومده و منو ندیده باز. ‫- باشه.
‫چیزی شد صدام کن باشه؟
‫نه دیگه حرصش رو خالی کرد. ‫چیزی نمیشه.
‫چیزی شده جوون‌ها؟
‫جوون‌ها با شمام. نمی‌شنوید؟
‫- چرا شنیدیم... ‫- خب؟
‫نه. چی قراره بشه؟
‫برید خونه‌هاتون. ملت خوابن. دردسر نشه.
‫- چه دردسری مثلاً؟ ‫- برو بچه.
‫نصف شبی داستان درست نکنین برام.
‫مهمت چی شده؟
‫چیزی نیست عمو سلیمان. ‫با جوون‌ها داشتم حرف می‌زدم.
‫بابا؟
‫دیگه دست به مادرم نزن.
‫- اگه چیزی هست به من بگو. ‫- تو رو می‌کشمت.
‫همینجا خفه‌ات میکنم و چالت می‌کنم.
‫هرچی دوست داری بکن ولی دیگه اون زن رو نزن.
‫چطوری یوسف؟
‫خوبم آبجی. مامانم اینا می‌خوان ‫باهات حرف بزنن.
‫درباره چی؟
‫نمی‌دونم چیزی نگفتن.
‫- دیگه کی هست؟ ‫- عمه ملک و صاحب کار آبجی دردانه.
‫ببین دخترم بدون هیچ حرف اضافه ‫یه راست میرم سر اصل مطلب.
‫یه معلم بازنشسته هست.
‫منظورم از بازنشستگی اونقدر هم سن بالا نیست. ‫حول و حوش پنجاه ساله. خیلی هم خوبه.
‫باتجربه هست و درد و رنج رو می‌فهمه. ‫آدم خوبیه.
‫لازم نیست بگم آدم متمدنیه بعد از این همه سال ‫معلمی کردن و خدمت کردن به کشور.
‫آدمی که این همه بچه تربیت کرده باشه، ‫بدش چی می‌تونه باشه آخه؟
‫برای اینکه بیکار نباشه، یه کتابفروشی ‫باز کرده تا سرش گرم باشه. وگرنه سرحاله.
‫زنش تقریباً هشت سال پیش سر زایمان مرد.
‫بچه زنده موند. الآن کلاس اوله.
‫یه دختر بزرگ هم داره که توی ازمیر دانشجوئه. ‫ولی ما با اون کاری نداریم.
‫اینجاش خیلی مهمه.
‫همه اینایی که گفتم یه طرف...
‫تو اول طرف رو ببین. رو در رو باهاش آشنا شو ‫حرف بزن بینیم احساست چی میگه و نظرت چیه؟
‫چشمت طرفو می‌گیره یا نمی‌گیره. ‫ببین خوشت میاد یا نمیاد.
‫مهم هم همینه. ما هرچی بگیم بیخوده، دروغه. ‫راست هم باشه، تا یه جایی جوابه.
‫از من بپرسی، میگم راحت میشی.
‫شاید یه‌کم دختر کوچکه سختت باشه ‫ولی اونم فکر نمی‌کنم.
‫این همه سال، خیلی زحمت کشیده تا ‫مثل دسته گل تربیتش کنه.
‫مهمتر از همه این که، اصلاً فکر نکن من بعد ‫قراره تو همه چیز دخالت کنه
‫و بگه این‌طوری بشین این‌طوری پاشو یا ‫بهت گیر بده و حسادت کنه.
‫دیگه تو این سن هم حال و حوصله اینو نداره ‫که هر شب بهت گیر بده و اذیت کنه.
‫مخلص کلام این که اگه برای آشنایی بله بگی ‫بهش خبر خواهیم داد.
‫در زمان و مکان مناسبی همو می‌بینید ‫و حرف می‌زنید.
‫بعدش تو می‌شینی حساب و کتاب می‌کنی ‫و تصمیمت رو می‌گیری.
‫از من می‌پرسی، نیازی به فکر کردن نیست. ‫هم تو خلاص میشی و هم خانواده‌ت.
‫اگه خدا بخواد، یه سال دیگه هم بچه‌دار میشی ‫و همه‌ عادت میکنن و تموم میشه.
‫یه سال بعدش هم همه فراموش کردن. ‫اساساً این دنیای پر عبرت چی داره آخه.
‫با برد پیت هم ازدواج کنی، نهایتاش یکی دو سال ‫فرق داره. همه عین هم هستن. همه مزه کدو میدن.
‫دیدی با آنجلینا جولی چی شدن دیگه؟ ‫خوب و بد همه قاطی میشن و در نهایت میرن.
‫چی میگی مامان؟
‫چیزی نمیخوای بگی؟
‫چی بگم دخترم؟ نای چیزی گفتن مونده برام؟
‫بابام خبر داره؟
‫داره؟
‫اون چی میگه؟
‫حرف بزن خب.
‫چیزی از شما نمیخوام. فقط می‌خوام بدونم ‫راضی به این کار هستید یا نه؟
‫گفت به من ربطی نداره. هر کاری ‫خودش دوست داره بکنه.
‫میدونی گاهی به چی فکر می‌کنم؟
‫این که خونه، ماشین، مغازه و ‫همه چی رو بفروشم...
‫بریم توی یه روستای کوچک اطراف اژه.
‫البته نه لزوماً اون اطراف. آنتالیا هم میشه.
‫چه می‌دونم. «کاستامونیا»، «توکات»... ‫بزنم به سیم آخر «تونجلی» هم میشه.
‫کافیه یه روستای آرامش‌بخش باشه.
‫قبلاً یه عکس توی اینترنت دیدم...
‫اول فکر کردم تصویری از بهشته. بعد دیدم...
‫یه جاییه به اسم «آواجیک» توی تونجلی.
‫دیگه «آرتوین» هست، «هوپا»، ‫«آراویب» و «یوسف‌اوی»
‫ بعد از فارغ‌التحصیلی، خدمت اجباری‌ام رو ‫اونجا بودم.
‫بابا همه جای مملکت، مثل بهشته. ‫بالاخره یه جایی پیدا میشه دیگه.
‫مساله اصلی این نیست. ‫این بهانه هست بیشتر.
‫مساله اصلی، اراده‌ی بلند شدن و رفتنه.
‫اگه بخوام اونجا هم می‌تونم همین کار ‫رو بکنم. یه مغازه باز می‌کنم...
‫نشد هم یه کار دیگه می‌کنم. ‫اون هم نشد...
‫دامداری و مزرعه داری هست.
‫این کارها دیگه مثل قبل سخت نیست. ‫خیلی آسون‌تر و متفاوت‌تره.
‫ماه می پارسال، یادته رفته بودم تشییع ‫جنازه دایی نورالدین؟
‫- آره ‫- اوهوم
‫اونجا توی راه...
‫یه روستایی دیدم که توی مزرعه کار می‌کرد. ‫زدم کنار و یه‌کم تماشا کردم.
‫یه تی‌شرت چسبان پوشیده بود با شلوارک ‫ و کفش اسپرت.
‫یه جوونی بود خوشتیپ‌تر و خوش‌هیکل‌تر ‫از آدم‌های شهری اینجا.
‫ماشین رو زده کنار و ‫موزیک رو باز کرده.
‫به تنهایی داشت حال می‌کرد. ‫خیلی عجیب بود. خوشم اومد.
‫موزیک فانتزی و آرابسک هم نبود ها. صدای خود ‫نشاط ارتاش بود که با این بیشتر حال کردم.
‫چی بود؟
‫به به. بگذریم.
‫نمیگم حتماً این‌طوری باشه.
‫لازم نیست مزرعه داری یا باغداری کنیم. ‫من فقط مثال زدم.
‫وگرنه به چیزهای دیگه‌ای که تو ‫هم خوشت بیاد...
‫و خودت رو درگیر کنی ‫هم می‌تونیم فکر کنیم.
‫مثلاً می‌تونیم عایشه رو ‫اونجا بفرستیم مدرسه.
‫مثلاً یه مدرسه کوچک دولتی که ‫با بچه‌های خلق درس بخونه.
‫پیاده میره و میاد و از شر سرویس ‫مدرسه خلاص میشه.
‫یعنی زندگی رو از زاویه دیگه‌ای تجربه میکنه. ‫از سمت نرمالی یاد می‌گیره.
‫هست همچین جا و کاری ‫که دوست داشته باشی؟
‫- بچگی داشتم ولی الآن یادم نمیاد. ‫- نیست یعنی؟
‫نه. چیزی به ذهنم نمی‌رسه.
‫باشه مشکلی نیست.
‫تو هم به خانه‌داری ادامه میدی و توی خونه ‫که حوصله‌ات سر رفت، میای کمکم می‌کنی.
‫اگه خواستیم صحافی کنیم، ‫میای توی مغازه وایمیستی. نه؟
‫آره میام. گفته بودم که توی ‫شهرستان ما یه بقالی بود...
‫که چند سال من کارهاش رو راست و ریست کردم.
‫دمتم گرم. پس برای تو هم ‫یه مغازه بقالی باز می‌کنیم.
‫بی دردسر و ریسک. بخر و بفروش.
‫مایع ظرفـشویی بیاد و کبریت بره.
‫چی شد؟ اینجا رو که خیلی دوست داشتی؟
‫- باز هم دوست دارم. ‫- پس برای چی میخوای بری؟
‫گاهی ذهنم چیز میشه... ‫یعنی همه‌اش این‌طوریه...
‫که قراره عمر، همه‌اش توی یه جای ثابت...
‫که معلومه فردا چی قراره بشه و همه ‫چی تکراری هست، طی بشه؟
‫گاهی، صبح بلند میشم و یهو می‌بینم ‫این همون صبح دیروزیه
‫صبحِ دیروزی، همون صبح فرداست ‫و اونم یه صبحیه تو سال آینده.
‫ظهرها هم همینطور. ‫عصرها هم.
‫مخصوصاً قبل از خواب.
‫گاهی اونقدر مغزم قاطی میکنه که ‫گمان می‌کنم دارم دیوونه میشم.
‫با خودم میگم دارم به همون چیز فکر ‫می‌کنم ولی اون دیشب بود آخه.
‫نمی‌دونم امروز چندم ماهه ولی یه ‫روز کاملاً متفاوته. دو ماه قبل هم...
‫همین بود، دو سال پیش هم. باز دو ماه دیگه ‫همین میشه، دو سال دیگه هم همینطور.
‫بیخیال بابا.
‫بیخیال. ول کن. پیچیده‌ست. ‫روحیه‌ام رو خراب می‌کنه.
‫یعنی ربطی به اینجا نداره.
‫چه ربطی میتونه داشته باشه آخه این‌طوری؟
‫بهشت اصلی همینجاست.
‫زیبا، ساکت، متمدن. ‫سرزمین دیوژن کَلْبی هست ها.
‫دوستهام اینجان، دوستدارانم، آشناهام.
‫اما مهمتر اینه که تو اینجایی.
‫من به تو چیزو گفته بودم؟
‫اونجا قراره اینطور نباشه؟
‫چی نباشه؟
‫- گفتی این عمر با چیزهای تکراری طی میشه ‫- آره
‫- میگم اونجا هم این‌طوری نمیشه مگه؟ ‫- کجا؟
‫جایی که بریم.
‫چی شد؟
‫خیلی خوشم اومد.
‫الآن که گفتی جایی که بریم.
‫یعنی تفکرم رو حمایت کردی.
‫شریک شدی و شوهرت رو کمک کردی.
‫یه زن سالم، یه همسر قابل اعتماد ‫و یه رفیق خوب این کار رو می‌کنه.
‫حتی خودشم هم خوشش نیاد ‫به افکار شوهرش اهمیت میده.
‫بله... اونجا هم اونطوری میشه.
‫همینطوره
‫«کشور جدیدی نمی‌توانی پیدا کنی»
‫«دریای دیگری نمی‌توانی پیدا کنی. ‫هرجا بروی، این شهر دنبال تو خواهد آمد.»
‫«دوباره در همان خیابان ها سرگردان خواهی شد. ‫در همان محله پیر خواهی شد.»
‫«باز در همان خانه‌ها موهایت خاکستری خواهد شد.» ‫[شعرِ کنستانتینوس کافاویس]
‫از این خلاصی نیست.
‫نیست ولی باز باید یه کاری کرد.
‫یه حمله ای باید کرد. ‫یه حرکتی باید زد.
‫وگرنه بدون انجام کاری، آدم خلاص نمیشه.
‫درسته یه‌کم خودفریبی به نظر میاد ولی...
‫چه اشکالی داره؛ اگه فایده‌ای داره، ‫آدم بتونه خودش رو گول بزنه.
‫حتی اگه لازم باشه، می‌تونه به خودش ‫دروغ هم بگه، نظم رو به هم بزنه.
‫باید بتونه عادت‌ها رو تکه‌پاره کنه.
‫مثلاً صبح سر کار نره.
‫چه می‌دونم، ناهار رو نصف شب بخوره.
‫بچه‌ها رو نفرسته مدرسه. به هرحال ‫باید یه کاری بکنه.
‫باید یه کاری بکنه.
‫اینو میگی ولی اونجا هم برای خودش یه ‫نظمی خواهد داشت، مثل هرجای دیگه.
‫آفرین. درسته. خیلی درسته.
‫بله
‫اونجا هم برای خودش یه نظمی خواهد داشت. ‫باریکلا. قطعاً خواهد داشت.
‫حیوانات هم درون یک نظم مشخص زندگی ‫می‌کنن. چرا؟ چون مجبورن.
‫خیلی درست میگی.
‫نظم، گریزناپذیره. ‫مجبوری و بایدی هست.
‫ولی...
‫چیزی که می‌خوام بگم یا درستش چیزی که میخوام بگم ‫ولی به خودم نمیتونم ‌بفهمونم دقیقا این نیست.
‫در این مورد تو حق داری، اون جداست. ‫اما چیزی که می‌خوام بگم...
‫اینه که توی این حالتی که حوصله نداری یا دلت می‌گیره
‫یا مثل من احساس سنگینی می‌کنی، ‫باید یه کاری بکنی.
‫یه حمله، یه تغییر ایجاد کردن.
‫منظور درست همینه ها. تغییر ‫ایجاد کردن... توانستن.
‫دارم از تلاش برای رهایی از اون ‫احساسات بد و غلط حرف می‌زنم.
‫من اینطور فکر می‌کنم. یه‌کم قبل‌تر ‫اشتباه تعریف کردم. تو حق داشتی.
‫وگرنه... البته خب.
‫اگه امکان داشت توی جایی که هستی و بدون به هم زدن ‫نظم، تغییری ایجاد کنی من هیچ مشکلی ندارم.
‫چه نیازی به این همه زحمت هست؟
‫ولی نمیشه... نمیشه.
‫بدون انجام چیزی، بدون تغییر چیزی ‫این مصیبت ابداً تموم نمیشه.
‫وگرنه حرفت درسته.
‫اونجا هم نظمی برپا خواهد شد ‫حتی اگر همون قبلی نباشه.
‫اونجا هم ناهار خورده خواهد شد، شام درست خواهد شد. ‫حمام خواهد شد و لباس شسته خواهد شد.
‫بچه‌ها مشق خواهند نوشت. ‫انجام خواهد شد که خواهد شد.
‫درست میگی. ولی منم درست میگم.
‫چون که بدون انجام کاری، بدون تغییر چیزی ‫بدون هیچ حرکتی...
‫به طور قطع این حس نمیره.
‫اینجای انسان، مثل سنگ جا خوش می‌کنه.
‫میدونی این چه نوع حسیه؟
‫- توالت کجا بود؟ ‫- اونجا
‫- یه سر به عایشه بزن ‫- باشه
‫یکی زنگ زد.
‫مامانم زنگ زده. این اواخر ‫مدام زنگ می‌زنه.
‫خودشه.
‫- زنگ نمی‌زنی بهش؟ ‫- فردا. الآن نمی‌کِشم.
‫عایشه داره کیف می‌کنه. دو تا ‫دوست پیدا کرده بازی می‌کنه.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم خوبم.
‫یه‌کم مست‌ام ولی خیلی خوشحالم.
‫تو نگران من نباش.
‫چرا خوشحال نباشم آخه؟
‫تو روبروم هستی. دخترم با ‫دوست‌هاش بازی می‌کنه.
‫می‌خوریم و می‌نوشیم.
‫یه مرد دیگه چی می‌تونه از این زندگی بخواد؟
‫چرا از مادرت خوشت نمیاد؟
‫هم ضعیفه و هم لاغر. ‫از این آدم‌ها خوشم نمیاد.
‫- بابات چی؟ ‫- بابام چی شده؟
‫اون رو چرا دوست نداری؟
‫بابام رو دوست دارم ولی ‫اون منو دوست نداره.
‫- می‌خوای؟ ‫- آره
‫عایشه خوابید؟
‫اصلاً بیدار نشد که بچه.
‫پس بدون مسواک‌زدن خوابوندی؟
‫امروز هم این‌طوری باشه. ‫چیزی نمیشه که.
‫از خستگی سرم گیج میره.
‫منم ولی خوب شد. خیلی وقت ‫بود بیرون می‌رفتیم.
‫شب یه‌کم زیاده‌روی کردم؟
‫- چی رو؟ ‫- مشروب رو. حرف زدن رو.
‫حس کردم یه‌کم حرف مفت می‌زنم ‫ولی نتونستم خودمو کنترل کنم.
‫نه. حرف زدی دیگه.
‫اینطور مواقع حس می‌کنم تحقیر می‌کنی. ‫تحقیر که نه، سرزنش می‌کنی.
‫یه ذره هم واسه این پرسیدم.
‫- مگه میشه همچین چیزی؟ چرا سرزنش؟ ‫- نمی‌دونم.
‫مست هم که باشم، همه‌اش ‫متوجه این میشم.
‫اغراق می‌کنی باز.
‫گاهی فقط حوصله‌ام سر میره.
‫بی‌حوصله هم نه، فقط حرف‌هاتو نمی‌فهمم. ‫ولی اون طور که میگی نیست.
‫- باشه من می‌خوابم. ‫- باشه منم دارم میام.
‫- مراقب باش سرما نخوری. ‫- باشه.
‫- به نظرم تو قبل خواب مخصوصاً سیگار می‌کشی. ‫- چرا باید این کار رو بکنم؟
‫- تا بغلت نکنم. میدونی که از بوش بدم میاد. ‫- بغل می‌کنی دیگه.
‫طاقت نمیارم خب... کاش بتونم.
‫برگرد رو به من. ‫یه چیزی می‌خوام بپرسم.
‫هیچ به مردهای دیگه نگاه می‌کنی؟
‫اینو از کجا درآوردی؟
‫از هیچ جا. به ذهنم رسید پرسیدم. ‫نگاه می‌کنی؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫- نمی‌دونم. گاهی اینطور حس می‌کنم. ‫- مثلاً کِی؟
‫مثلاً امشب.
‫- یه یارو تو رستوران کل شب نگاهت می‌کرد. ‫- خب؟
‫خب‌اش رو تو باید جواب بدی.
‫یکی منو نگاه کرده منو مقصر می‌دونی؟
‫- نه اینطور نیست. ‫- پس چطوره؟
‫اگه اینقدر رفته رو مخت، به جای من ‫از اون یارو می‌پرسیدی خب.
‫اگه لازم هم بود، یه دونه می‌زدی تو دهنش.
‫گاهی خیلی بی‌رحم میشی.
‫چطور؟
‫چون یه‌کم حسادتم گل کرد، چیا که نگفتی.
‫یعنی چی می‌رفتم می‌زدم تو دهن طرف؟ ‫می‌زدم چی میشد؟
‫معنی این نادانی‌ها، دوست‌داشتن زیاده؟
‫چی شده عایشه؟
‫من یه خواب بد دیدم.
‫- چی دیدی؟ ‫- یه چیز بد.
‫- بیا ببینم. ‫- تو نمی‌تونی بیای؟
‫الآن که بیدار شده، مسواک بزنه.
‫بال شکسته‌اش هم داشت خوب میشد.
‫روزی از روزها طوفان بزرگی شد
‫و برگ‌ همه درخت‌ها ریخت.
‫فقط برگ‌های درخت کاج موندن.
‫درختان بید، بلوط و چنار ‫زشت به نظر می‌رسیدند.
‫و از خودشان خجالت می‌کشیدند.
‫پرنده پر شکسته زیر سایه درخت کاج، ‫زمستان راحتی سپری کرده بود.
‫با گرم‌شدن هوا، دوستانش آمدند.
‫دوستانش با سالم‌یافتن او...
‫خوابیدی؟
‫نه.
‫می‌خوام یه اعتراف بکنم.
‫من گاهی مخفیانه تعقیبت می‌کنم.
‫چرا؟
‫چرت نگو. آدم زنش رو برای ‫چی تعقیب می‌کنه؟
‫اینو باید از تعقیب‌کننده پرسید.
‫لااقل به درد خورد؟
‫نمی‌دونم ولی چیزی نشد. ‫فکر هم نمی‌کردم چیزی بشه.
‫- چرا تعقیب می‌کنی اونوقت؟ ‫- به خاطر تو.
‫چی حس می‌کنی، تو فکر چی هستی. ‫چی از ذهنت می‌گذره. هیچی نمی‌دونم.
‫نگران میشم و مثل سگ تعقیب می‌کنم. ‫چشم ازت برنمی‌دارم...
‫ولی نیست. هیچی نمی‌تونم پیدا کنم ‫و هیچی نمی‌بینم.
‫زنم هم این‌طوری بود.
‫هیچی رو نمی‌کرد. ‫هیچی نمی‌گفت.
‫به روش نمی‌آوردم ولی خیلی ‫کنجکاو و نگران می‌شدم که...
‫چی فکر می‌کنه و چیکار می‌کنه...
‫نسبت به من چه حسی داره؟ دوستم داره ‫یا نه؟ ازم متنفره یا نه؟
‫کاش آدم اصلاً نگران این چیزها نباشه. ‫اصلاً درگیرش نشه.
‫واسه همین تعقیب می‌کنم.
‫اینکه چیکار می‌کنی؟ ‫کسی دیگه تو ذهنته؟
‫اینکه با یکی قرار می‌ذاری و می‌بینیش؟ ‫کاری می‌کنی؟
‫تعقیب کردن به کنار، باز این خوبه.
‫هر کاری کنیم، موبایلت رو چک می‌کنم. ‫ پیام‌هات رو نگاه می‌کنم.
‫وقتی غرورم می‌شکنه و خجالت‌زده ‫میشم، گیر میدم به عایشه.
‫به خیال اینکه چیزی دیده یا می‌دونه ‫و میگه، چشم به دهنش می‌دوزم.
‫مسلماً بچه تعجب میکنه و هیچی از ‫حرف‌هام نمی‌فهمه. زل می‌زنه بهم.
‫بعدش انقدر از خودم عصبانی میشم ‫و خجالم می‌کشم که نگو.
‫قسم می‌خورم که دیگه همچین کاری نخواهم کرد ‫و توبه می‌کنم و به خودم قول میدم.
‫با عذاب وجدان این، باهات خوش رفتاری می‌کنم.
‫هدیه می‌گیرم. می‌برم رستوران. ‫گاهی زیاده‌روی می‌کنم.
‫متوجهش میشی. معلومه که متوجه میشی. ‫بدون اینکه صداشو دربیاری می‌پرسی چیزی شده؟
‫گاهی شک می‌کنی.
‫بله. معلومه شک می‌کنی.
‫مثل جنّی. خیلی تیزبین هستی.
‫منم می‌زنم به ندونستن و میگم نه چیزی نشده.
‫میگی اخیراً خیلی خوب شدی. خبریه؟
‫وانمود می‌کنم چیزی نشده و ‫منظورت رو نمی‌فهمم.
‫به قول احمد کایا...
‫از هر طرف نگاه کنی تناقضه. ‫از هر طرف نگاه کنی حماقته.
‫چه تناقض و حماقتی؟!
‫تناقض در مقابل این هیچی نیست. ‫این بی‌حیثیتی، ننگ و پستی تمام هست.
‫ چیکار می‌کنم؟
‫دارم چیکار می‌کنم؟
‫هجران؟
‫هجران با این وضع چیکار باید بکنیم؟
‫چی رو چیکار می‌کنیم اورهان؟
‫یعنی چی چی رو؟
‫میگم این‌طوری چیکار قراره بکنیم؟ ‫نمی‌فهمی؟
‫خب چیکار کنیم؟ ‫چی می‌خوای؟
‫- اینو خاموش کن. ‫- خوبه این‌طوری.
‫خاموشش کن. چشم‌هام می‌سوزه.
‫هجران؟ خیلی وقته دیگه نمی‌تونم خودم و این وضعیت ‫رو تحمل کنم. واسه همین زود باید کاری بکنیم.
‫- خب بگو انجام بدیم. چی می‌خوای؟ ‫- چی می‌خوام؟
‫چی نمی‌خوام. همه رو می‌دونی خودت.
‫سر شب گفتم که. زندگی با تو در یه روستای ‫کوچک. انتظار خیلی زیادی هم ندارم.
‫اصلاً و ابداً هم نمی‌خوام عاشقم باشی یا دیوونه‌ام.
‫تنها انتظارم دوست داشتنمه. اینکه وقتی نگاهم میکنی، ‫چشم‌هات برق بزنه. اگه نه، بد نگاهم نکنی.
‫اینکه هر از گاهی چیزهای خوبی از ته دلت بهم بگی. ‫باورم کنی و بهم اعتماد کنی.
‫تنها چیزی که توی این زندگی می‌خوام اینه. ‫کاش دست من بود، ولی نیست.
‫وقتی هم این‌طوری میشه، دیوونه میشم.
‫یه چیزی درونم بزرگ و بزرگ میشه ‫و باد می‌کنه.
‫بعدش هرچی میگی عصبی میشم. ‫هر کارت، رو مخم میره.
‫مثلاً حال الانت.
‫وقتی مثل دیوار زندان میشی و اینطور ‫نگاه می‌کنی، دیوانه میشم.
‫همه‌اش کمین کردی که بینمون دعوایی بشه ‫یا اختلافی پیش بیاد.
‫همه‌اش می‌ترسم یه روز نتونم جلوی ‫خودمو بگیرم و بزنم توی دهنت.
‫بزن. بزن جلوی خودتو نگیر.
‫اینو می‌خوای نه؟
‫می‌دونم اینو می‌خوای. بزنم تا بدتر و پست‌تر بشم. ‫تا توی وضعیت شرم‌آورتری بیفتم. ولی نمیگی...
‫اورهان نکن. بدتر نشو. اینو اصلاً نمیگی. ‫درک نمی‌کنی شاید مریضه یا خسته هست.
‫یعنی اصلاً به فکرت نمی‌رسه نیمه‌ی پُر رو ببینی ‫درک کنی و کوتاه بیای.
‫نمیگی باشه الآن بخوابیم. فردا حرف می‌زنیم.
‫نمیگی داری از چی حرف می‌زنی ‫و چرا داریم اینها رو میگیم.
‫فوراً بهم می‌پری. کافیه یه اشتباهی بکنم.
‫کافیه یه حرف بدی بزنم، یه گافی بدم، ‫یه دعوا و بحرانی بشه.
‫گفتن اینکه من دوستت دارم، اگر هم نه ‫اینطور فرض می‌کنم...
‫تو شوهر منی، بزرگ منی از گوشه‌ی مغزت ‫هم عبور نمی‌کنه. اصلاً نمیگی اینو.
‫رفتی یه گوشه...
‫و برای برپا شدن بلوا دعا می‌کنی.
‫باشه الآن میاد پایین.
‫بدو عزیزم سرویس اومد.
‫مراقب باش، می‌افتی.
‫- من میرم. ‫- به‌سلامت.
‫- برای شام چیزی خواستی، زنگ بزن. ‫- باشه.
‫عزیزم؟ چطوری دخترم؟
‫خوبم مادر. ممنون ‫تو چطوری؟
‫خوبم دخترم، خوبم. ما هم مشغولیم.
‫منکشه چیکار می‌کنه؟
‫هیچی. مدرسه هست.
‫منتظرم بیاد بریم پیش خاله اینا.
‫تو چه خبر دخترم؟ خوبی؟
‫خوبم شکر.
‫آقا اورهان چطوره؟
‫اونم خوبه. گرفتار کار و بار.
‫خوبه دخترم. بهترینش کار کردنه.
‫- دخترم؟ ‫- بله مادر؟
‫عزیزم دلمون برات خیلی تنگ شده. ‫همسایه‌ها و همه...
‫مامان زنگ در رو می‌زنن. کار مهمی نداری ‫میشه بعداً باهات تماس بگیرم؟
‫باشه دخترم. باشه.
‫- گفتم صداتو بشنوم. بعداً حرف می‌زنیم. ‫- باشه.
‫خوش اومدی.
‫- چی شده عایشه جان؟ ‫- چیزی نشده.
‫- چرا گریه می‌کنی؟ ‫- گریه نمی‌کنم.
‫عایشه اومد؟
‫یه‌کم قبل اومد ولی خیلی عصبانیه. ‫چیزی شده؟
‫از مدرسه زنگ زدن و گفتن یکی از دوست‌هاش ‫کرونا گرفته. مدرسه 15 روز تعطیله.
‫تازه باز شده بود که. این چه وضعیه؟
‫منم نفهمیدم ولی کاری نمیشه کرد.
‫- تو چیکار می‌کنی؟ ‫- تمیزکاری. چطور مگه؟
‫هیچی. همینطوری پرسیدم فقط.
‫شام بریم بیرون؟ بعدشم پیاده‌روی؟
‫- نه، حسش نیست. ‫- پس می‌دویم.
‫دویدن هم نمی‌خوام.
‫- باشه. پس شب می‌بینمت. ‫- باشه.
‫ببین چی میگم...
‫به مادربزرگ عایشه قول داده بودم ‫توی تعطیلات تابستون ببرمش
‫الآن که وضعیت این‌طوری شد ببرمش. ‫نظرت چیه؟
‫میشه. خود دانی.
‫از اونجا هم میریم ییلاق. یه سری تعمیرات ‫و خرده‌کاری هست که انجام میدم.
‫کمی هم استراحت می‌کنم و به خودم میام.
‫تو هم تک‌و‌تنها می‌مونی و درباره همه چیز ‫دوباره فکر می‌کنی و تصمیم می‌گیریم.
‫چه تصمیمی؟
‫منظورت چیه؟ قراره این شکلی ادامه بدیم؟
‫منظورم از تصمیم‌گیری، مجبور کردن ‫ تو به چیزی نیست.
‫یا دعا نمی‌کنم اتفاق بدی بیفته.
‫تنها چیزی که می‌خوام، روبراه شدن همه چیز طبق ‫خواسته طرفین هست. کسی سربار اون یکی نباشه.
‫بعدش هر طور تو بخوای، همون کار رو می‌کنیم.
‫هر چی بگی طبق همون عمل می‌کنیم. ‫من به همه‌اش راض‌ام.
‫فقط این شکنجه تموم بشه. بیشتر از ‫این پژمرده نشیم.
‫لباس‌هات اینجاست. جوراب‌هات هم.
‫یادت نره زود زود عوض کنی. مخصوصاً وقتی ‫بازی می‌کنی و عرق می‌کنی. باشه؟
‫باشه ولی یه‌کم زیاده‌روی نمی‌کنی؟
‫- چی رو؟ ‫- من که هرچی میگی انجام میدم. میدونی.
‫- حق با توئه. ولی چون مهمه دوباره تکرار می‌کنم. ‫- باشه.
‫- فراموش نکن. باشه؟ ‫- باشه.
‫بریم.
‫- رسیدید، خبر بده. ‫- باشه.
‫به‌سلامت.
‫اورهان؟
‫- سفر بی خطر. ‫- ممنون.
‫بریم دخترم.
‫آروم.
‫جانم؟
‫خواب بودی؟
‫نه توی بالکن بودم. دیر شنیدم. ‫چی شده؟
‫چیزی نشده. گفتم ببینم خوبی؟
‫خوبم. جای نگرانی نیست.
‫تو چه کردی؟
‫هنوز اینجام. خیلی اصرار کردن ‫نتونستم چیزی بگم.
‫شب اونجا می‌مونی؟
‫آره. فردا میرم ییلاق.
‫باشه. عایشه چطوره؟
‫خوبه، یه‌کم قبل خوابید. اومدم حیاط هوا بخورم. ‫و قبل خواب، صداتو بشنوم.
‫هستی؟
‫اینجام.
‫چیزی نگفتی.
‫چی بگم؟
‫- خواستم صداتو بشنوم جمله سوالی نیست که. ‫- چی؟
‫بیخیال. شوخی می‌کنم.
‫انگار نمی‌خوای حرف بزنی.
‫- دیروز نتونستم بخوابم. سرم درد می‌کنه. ‫- چرا نخوابیدی؟
‫نمی‌دونم. گاهی پیش میاد. میدونی که.
‫بله
‫- برو بخواب پس. ‫- باشه.
‫- مشکلی نیست نه؟ ‫- مثلاً؟
‫- چه می‌دونم. تنهایی بترسی و...؟ ‫- نه. نگران نباش.
‫- پس شب بخیر. ‫- شب خوش.
‫شرمنده مزاحم شدم.
‫مهم نیست.
‫میشه بیام تو؟ ‫می‌خوام درباره چیزی حرف بزنیم.
‫- راحتی؟ ‫- خوبم. ممنون.
‫چی می‌خوری؟ چی بیارم برات؟
‫آب.
‫چایی هست. بخوای می‌تونم قهوه هم بیارم.
‫- نه ممنون. آب کافیه. ‫- باشه.
‫بفرما.
‫هجران؟
‫هجران؟ دخترم؟
‫خوبی؟
‫خوبم خوبم. باز خواب موندم.
‫خوب شده دیگه. استراحت کردی.
‫دیدی تب‌ات هم افتاده. ‫آب سرکه کارساز بوده.
‫همینطور یکی دو روز استراحت کنی ‫خوب خوب میشی ایشالا.
‫ببین این قرص‌ها رو هم بابات فرستاد. ‫این قرص همه رو امسال نجات داده.
‫گفت تا خوب نشده مصرف کنه. ‫بلندشو اینو بخور.
‫یالا
‫چی شد؟
‫چیزی نیست. ساعت چنده؟
‫- نزدیکای دو. چطور؟ ‫- همینطوری پرسیدم.
‫هوا خوبه. میگم بریم بیرون یه‌کم ‫صورتت آفتاب ببینه.
‫دو روزه اینجا افتادی. خمیر هم درست می‌کنم.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫من آماده‌اش کنم بیام. منتظر باش ولی. ‫بلند میشی سرت گیج میره.
‫- باشه دخترم؟ ‫- باشه.
‫پس من آماده می‌کنم بیام.
‫من میرم قهوه‌خونه.
‫- چایی دم کردم. ‫- اونجا می‌خورم.
‫- چیزی لازمه؟ ‫- نه.
‫یه‌کم هم ما خوش‌گذرونی کنیم.
‫می‌تونی خم بشی؟ بذارم جلوت؟
‫خوبه این‌طوری. تو هم استراحت کن. ‫خیلی خسته شدی.
‫به خدا خسته شدم.
‫چایی خیلی خوب شده. دستت درد نکنه.
‫نوش جان. نیم ساعته گذاشتم دم ‫بیاد. بایدم خوب بشه.
‫از اینا هم بخور کامت شیرین بشه.
‫- این دوباره شروع شده؟ ‫- من اینو ندیدم.
‫این ازش استقبال نشد، جمعش کردن. ‫دوباره پخشش می‌کنن. بذار اینم ببینم.
‫آها این خوبه.
‫چی شد؟
‫چیزی نشد. یه‌کم احساساتی شدم.
‫برای چی؟
‫همینطوری.
‫یاد چیزهایی که سر تو اومد، افتادم.
‫یه چیزی می‌پرسم مامان.
‫از اون پسره خبری داری؟
‫کدوم؟
‫همون رضا که نامزد کرده بودیم.
‫چی شد الآن یاد اون افتادی؟
‫امروز توی خواب دیدمش.
‫- کی؟ پسره؟ ‫- آره. وقتی بیدارم کردی، داشتم خواب می‌دیدمش.
‫خیره ایشالا.
‫قبل جدایی اومد خونه آقا اورهان.
‫نشست و یه لیوان آب خواست. منم تا برم ‫و بیارم، دیدم خوابیده.
‫یه همچین چیز آشفته‌ای بود.
‫چیزی نمیگی؟
‫چی بگم دخترم؟
‫پرسیدم که خبری ازش داری؟
‫آهان.
‫وقتی بیمارستان بستری بودم، عمو ‫و زن‌عموش اومده بودن برای ملاقات.
‫اونها گفتن از زندان اومده بیرون ‫و کار می‌کنه.
‫بابابزرگش مرده نه؟
‫تو از کجا میدونی؟
‫یه بار به صفحه فیسبوکش سر زده بودم. ‫اونجا دیدم.
‫چشمهام سنگین شدند. من دیگه بخوابم.
‫باشه. من تا بابات بیاد اینو ببینم.
‫- هجران؟ ‫- ها؟
‫...الآن
‫گفتم چون شاید عصبانی بشی
‫یا بد برداشت کنی نگفتم بهت ولی...
‫وقتی اینا رو گفتی، درست نیست نگم.
‫امروز... وقتی خواب بودی اون اومد.
‫- کی؟ ‫- پسره دیگه. رضا.
‫یه مغازه سمت «کاستامون» باز کرده. ‫به زودی نقل مکان می‌کنه اونجا.
‫گفت می‌خواد قبل رفتن باهات ‫رو در رو حرف بزنه.
‫اما نگفت چرا.
‫گفت نگران نباشید. کسی رو اذیت نمی‌کنم. ‫گفت نیم ساعت کفایت می‌کنه.
‫گفت اگر هم نخواد، سرش سلامت. مشکلی نیست.
‫من نگفتم که میشه یا نمیشه.
‫گفتم قول نمیدم ولی شاید بپرسم ازش.
‫چون باهات راحت نبودم، نخواستم بگم.
‫فقط...
‫این بچه همه‌اش حالت رو می‌پرسید.
‫مدام از زندان نامه می‌نوشت.
‫من نخواستم چیزی بگم چون ترسیدم ‫تو عصبانی بشی...
‫یا به گوش آقا اورهان برسه ‫و آرامشتون به هم بخوره.
‫- بابام از این خبر داره؟ ‫- نه.
‫بابات چیزی در رابطه با تو نمی‌پرسه.
‫والا من باز نمی‌خواستم اینو بهت بگم.
‫تو که اینا رو گفتی، نخواستم ‫بارش رو دوشم باشه.
‫نامه‌ها رو چیکار کردی؟
‫- خوش اومدین. ‫- ممنون پسرم. حالت چطوره؟
‫- خوبم ممنون. شما چطورین؟ ‫- خوبیم شکر. خدا بدترش رو نده.
‫خوش اومدی.
‫- ممنون. غم آخرت باشه. ‫- ممنونم.
‫من یه‌کم توی بازار کار دارم. اگه اجازه بدی تا ‫شما حرف می‌زنید، من برم اونا رو حل کنم.
‫بعد هم باید به مینی‌بوس برسیم. ‫دیر نکنیم.
‫باشه. نگران نباش.
‫خب پس شما بشینید. تو هم تموم شدی ‫زنگ بزن و بیا. خیلی دیر نکن. برای تو هم خرید داریم.
‫باشه.
‫به عمو و زن عموت خیلی سلام برسون پسرم.
‫- چشم. شما هم به عمو مهمت سلام برسونید. ‫- باشه باشه.
‫بفرما.
‫- چی می‌خوری؟ ‫- چایی و آب.
‫- گرسنه‌ای؟ چیزی می‌خوای؟ ‫- نه ممنون.
‫- من سفارش بدم و بیام. ‫- باشه.
‫- تسلیت میگم. بابابزرگت رو از دست دادی. ‫- ممنون.
‫پدر و مادرت رو هم زمان بچگی ‫از دست دادی هان؟
‫بله هر دو رو با فاصله‌ی کم0.
‫- یادت میاد؟ ‫- زیاد نه. خیلی کوچولو بودم.
‫با یه ژاکت قهوه‌ای دکمه‌ی چوپانی ‫برای واکسیناسیون بُرده بودنم.
‫فقط اینو به صورت غیرخیالی یادم میاد. ‫ولی گاهی قاطی می‌کنم.
‫چی رو قاطی می‌کنی؟
‫این که واقعی بود یا توی خواب دیدم.
‫عکسشون رو داری؟
‫میگن دنبال یه چیزی بگردی، پیدا نمیشه ها.
‫- دکمه‌ی چوپانی چیه؟ ‫- چی؟
‫گفتی با ژاکت دکمه‌ی چوپانی برده بودنت.
‫این چیزها هستن مثلِ...
‫- مثل چی؟ ‫- اینطور...
‫از یه تنه‌ی بزرگ درخت به ‫شکل دایره بریده شده
‫البته کاملاً دایره نه ولی وسطش اینطور ‫عریض و کناره‌هاش باریکه.
‫خیلی نفهمیدم.
‫نخ یا طناب از توش رد میشه ‫یا بسته میشه.
‫بیخیال خودتو اذیت نکن. همینطوری ‫پرسیدم که حرفی زده بشه.
‫- این یارو چیکار داره می‌کنه؟ ‫- منم اونو نگاه می‌کردم. از صبح همینطوره.
‫یا یه مشکلی داره یا مریضه.
‫راستی یادم رفت بگم...
‫ممنونم که اومدی.
‫تا چند روز دیگه دارم میرم. اگه نمی‌اومدی، ‫شاید دیگه هیچ وقت نمی‌دیدمت.
‫که اینطور. چرا داری میری؟
‫دلیل خاصی هم نداره. فقط دیگه ‫نمی‌خوام اینجا بمونم.
‫چرا نمی‌خوای اینجا بمونی؟
‫مخصوصاً صبح‌ها وقتی بیدار میشم، ندیدن ‫پدربزرگم خیلی فشار میاره روم.
‫تا قبل از سربازی، یه روز هم نبود که نبینمش.
‫نمی‌تونم بدون اون مغازه رو باز کنم ‫یا قبل از خواب، صداشو نشنوم.
‫چه بدونم. هیچ رقمه نمی‌تونم ‫به نبودنش عادت کنم.
‫ایشالا که خیره.
‫یه روز عصر داشتم با رفقا می‌رفتم بیرون...
‫بابابزرگم جلوی در دستمو گرفت ‫و یه عکس بهم داد
‫اینو ببین. دختر دوست دوران ‫سربازی بابای خدابیامرزته.
‫گفت اگه خوشت اومد، خبر کن.
‫منم گفتم بابابزرگ شوخی می‌کنی؟ ‫تو این زمونه از روی عکس همسر انتخاب می‌کنن؟
‫اونم گفت پس از کجا انتخاب میشه؟
‫گفتم چه بدونم. آدم آشنا میشه، حرف می‌زنه ‫یه چیزی داریم به نام تمدن.
‫گفت اگه قرار بود با دیدن و ‫حرف زدن، شناخت ایجاد بشه
‫هیچکس خیانت نمی‌دید و ‫هیچکس طلاق نمی‌گرفت.
‫هیچ برابری حقوقی از بین نمی‌رفت.
‫گفت باز تو فکرهاتو بکن. اگه نخواستی ‫مجبورت نمی‌کنیم که.
‫عکسو گرفتم. اما از خجالت پیش ‫اون نتونستم نگاه کنم.
‫شب موقع برگشتن از قهوه‌خونه یادم افتاد. ‫زیر یه تیر چراغ برق، نگاهش کردم.
‫صورتت رو اولین بار، اونجا ‫زیر نور چراغ برق دیدم.
‫اولین بار اون موقع، صدای درونمو شنیدم. ‫دردی از شکمم بلند شد.
‫اون شب تا صبح نخوابیدم.
‫مدام به تو فکر کردم.
‫دو سه روز بعد اومد گفت چی میگی؟ ‫بریم خواستگاری دختره؟
‫گفتم باشه. دختره خیلی خوشگله. ‫حال و هوای متفاوتی داره.
‫کی نمی‌خواد با این ازدواج کنه آخه؟ ‫ولی نتونستم بگم...
‫چشم‌های این دختر دوردست رو ‫نگاه می‌کنن. نزدیک رو نمی‌بینن...
‫مخصوصاً یکی مثل منو اصلاً نمی‌بینن. ‫ببینه هم اصلاً نمی‌خواد.
‫چطور می‌تونستم اینو بگم؟
‫خدا برای بعضی از بنده‌هاش، ‫روی دیگه‌اش رو نشون داده.
‫اینو بابابزرگ می‌گفت. به ما هم اینو نشون داد.
‫کاش همه چی زندگی مطابق میل ما بود. ‫ولی نشد. من بعد هم نمیشه احتمالاً.
‫ ولی باز هم آدم ناراحت میشه. ‫با اینکه می‌دونه نمیشه، امیدوار میشه.
‫من باعث همه درد و رنج‌هات شدم.
‫زندگی‌ات به خاطر من سیاه شد. ‫جوونی‌ات به خاطر من نابود شد.
‫به خاطر من از خونه‌ات فرار کردی.
‫ولی دیگه کاری نمیشه کرد. ‫کاریه که شده.
‫من باز خواستم اینها رو بگم ‫و بدونی چطور فکر می‌کنم.
‫خواستم حلالم کنی.
‫این مال توئه.
‫- چی شد دخترم؟ ‫- چیزی نیست.
‫تو برو. من یه‌کم قدم می‌زنم و میام.
‫- باشه فقط دیر نکن. ‫- باشه.
‫- عیدتون مبارک ‫- عید شما هم مبارک.
‫ممنونم. می‌بینمتون.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- صبحونه درست می‌کنم. تو چه کردی؟
‫هیچی. طبق معمول.
‫قاب گوشی که خریده بودم، یادم ‫رفته بود. به اون سر زدم.
‫- کنترل رو ندیدی؟ ‫- روی میز تلفن بود.
‫این کنترل با من مشکلی داره؟
‫چی شد؟
‫یه‌کم قبل نبود اونجا. از تو ‫که پرسیدم ظاهر شد.
‫ممکنه. اونجاست ولی نمی‌دونم ‫ چرا دیده نمیشه.
‫- هنوز تبریک عید نگفتیم. ‫- یه‌کم کار دارم. تموم کنم میام.
‫برادرزاده یعنی این. اولین کارش توی ‫صبح عید، تماس با عموش هست.
‫عیدت مبارک عمو جان.
‫- تو هم همینطور عمو. عید همگی مبارک. ‫- راه افتادین؟
‫نه بابا. هنوز زوده. ‫الآن از نماز برگشتم.
‫برای موبایل قاب جدید انداختم. گفتم ‫اولین کار اینه به تو زنگ بزنم.
‫خوب کردی. ببین زن عموت و بچه‌ها ‫همگی منتظرن ها. برای نهار می‌رسین؟
‫تا بعد از ظهر برسیم باز خوبه ولی فکر کنم ‫تا عصر طول بکشه. باید به پدر زن سر بزنیم.
‫آهان. چه کار کنیم دیگه؟ ‫باید منتظر بشیم نوبتمون برسه.
‫ولی سر مزار نرید. اونجا رو باهم میریم. ‫لازم شد فردا میریم.
‫باشه باشه نگران نباش.
‫سنگ‌هاش خوب شده؟ ‫خوب کار کردن؟
‫خیلی خوب شده. خوشت میاد. ‫نور به قبرش بباره.
‫ولی بازم میگم اگه خوشت نیومد، دوباره ‫درستش می‌کنیم. تعارف نکن.
‫نه پسرم. نگران نباش. هرچی ‫توی عکس دیدی همونه.
‫- زیباترین قبر اینجا شد به خدا. ‫- خوبه پس.
‫- باشه پس. نزدیک شدید تماس بگیر. ‫- باشه. تماس می‌گیریم.
‫- مراقب باشید ها. ‫- نگران نباش. فعلاً خداحافظ.
‫کجا موندی پس؟
‫گفتم حاضر بشم تا بعد از ‫صبحونه معطل نشیم.
‫چی شد؟
‫عیدت مبارک.
‫تو هم همینطور.
‫وایسا. چیکار می‌کنی؟
‫مگه میشه؟ باباتم مگه؟
‫درست میگی ولی چه می‌دونم. چون مامانم ‫همه‌اش دست بابامو می‌بوسه یادم مونده.
‫نه این‌طوری نیست. تقریباً هم‌سن هستیم.
‫هرچند منم نمی‌فهمم...
‫بذار این دفعه، اینطور باشه. دفعه ‫بعدی رو یاد می‌گیریم.
‫عیدت مبارک باشه.
‫تو هم همینطور.
‫- بیا صبحونه بخوریم. دیرمون میشه. ‫- تو بشین. من دست‌هامو بشورم.
‫هجران؟
‫من تو رو خیلی دوست دارم.
‫به اندازه‌ای زیاد که نمی‌تونم بگم.
‫من هم.
‫من هم تو رو خیلی دوست دارم.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫یعنی این دفعه بابام قبول می‌کنه و می‌بخشه؟
‫روزهاست دارم به این فکر می‌کنم. ‫کاش بعد این همه مدت، دیگه طولش نده.
‫من فکر نمی‌کنم این دفعه طولش بده ‫ولی...
‫ناراحتی من و آب شدن خودش به کنار، ‫گرفتاری مادر و منکشه رو کجای دلم بگذارم.
‫مگه ممکنه آدم نسبت به بچه‌اش و ‫خانواده‌اش این قدر کینه داشته باشه؟
‫به نظرم تو دیگه خودتو ناراحت نکن. ‫می‌بخشه. خواهی دید. هرچی باشه باباته.
‫اگه این دفعه هم نبخشه، ‫دفعه‌ی بعدی رو مجبوره.
‫وقتی این به دنیا اومد، ‫اسم اونو می‌ذاریم
‫و میدیم بغلش و میگیم بیا مهمت خان، ‫این دفعه هم نمیخوای ببخشی؟
‫اون وقت چیکار می‌کنه؟ میگه نه نمی‌خوام؟ ‫اونو دیگه سخته بگه.
‫تو دیگه به نظرم به این چیزها فکر نکن.
‫وقتی فکر میکنی چی میشه؟ ‫فایده‌ای داره برات؟
‫مشکلی از رفتار اون حل می‌کنه؟ ‫هیچی نمیشه.
‫تو می‌مونی و ناراحتی‌ات.
‫ضمناً منم دیگه به این چیزها اجازه نمیدم. ‫تو دو نفری.
‫اگه ما از درد و غصه یه بار متاثر میشیم ‫تو دو بار متاثر میشی.
‫اونطوری نمیشه. دیگه باید ‫بیشتر مراقب باشی.
‫چی شد؟
‫چیزی نیست.
‫چرا اونطور نگاه کردی؟
‫تو رو نگاه کردم. نمی‌تونم؟
‫می‌تونی.
‫- دیشب یه خواب دیدم. ‫- خیر باشه؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.