..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫لطفاً بشینید، اجرا ‫تا ۱۵ دقیقه دیگه شروع میشه.
‫به یوک‌گومو خوش اومدید،
‫یه رقص طبل سنتی کره‌ای ‫از گروه هنری بین‌المللی سئول.
‫در مواقع اضطراری،
‫درهای خروج اضطراری دو طرف ‫سالن و پشت سالن قرار دارن.
‫لطفاً در طول اجرا ‫از خوردن خودداری کنید.
‫مامان، کفش‌های رقص جدیدمو نذاشتی؟
‫فقط همونایی که برای تمرین استفاده ‫می‌کردم رو آوردم.
‫بهت گفتم از تو جاکفشی ‫برشون داری.
‫ولی من ازت خواستم بذاریشون تو کیفم!
‫من اونا رو برای اجرای امروز لازم دارم!
‫آره، راست میگی! ببخشید.
‫اینقدر سرم شلوغ بود ‫که از ذهنم پرید.
‫چون همیشه کارت رو به من ترجیح میدی.
‫ببخشید این یونگ. دفعه بعد...
‫بیخیال. من باید برم.
‫تو عالی میشی...
‫(مشتری شین یه بین)
‫سلام خانم شین!
‫من تا چند دقیقه دیگه میرسم.
‫یه دقیقه تا شروع.
‫وقتشه خانم.
‫لطفاً راحت باشید و از یوک‌گومو لذت ببرید.
‫(مامان)
‫(یک سال بعد)
‫خیله خب، یه دست دیگه میپوشمش!
‫(دبیرستان یانگ‌وون)
‫این چیه؟
‫بازم دوش نگرفتی؟ ‫موهات چربه.
‫انگار موهات کلاه‌گیس لگوئه.
‫-گرمه، نه؟ ‫-آره.
‫-ادکلن زدی؟ ‫-بوش خوبه، نه؟
‫به نظر من جلفه.
‫فقط بذارش سرت.
‫محض اطلاع‌ت، اونقدرها هم سردم نیست.
‫آدما معمولاً چیزها رو ‫ذهنی می‌بینن،
‫و تو هم داری همین کارو می‌کنی.
‫فکر کردی من سردمه، چون ‫خودت احساس سرما می‌کنی.
‫ولی نمی‌خوام بحث کنم، ‫پس اجازه میدم.
‫چه نطقی کردی! ‫پس شال رو میندازی؟
‫-آره. ‫-بریم.
‫بعد میپرسی چرا لباست تنگه.
‫هی، من هنوز یه خانوم جوون در حال رشدم.
‫اگه کارت تموم شده، من اونا رو بردارم.
‫نا ری، چطوری اینقدر لاغری ‫در حالی که اینقدر میخوری؟
‫چطوری؟
‫چه میدونم.
‫وواو.
‫نگاهش کن. دهنش خیلی گنده‌ست.
‫خیلی میخوره.
‫این برای دو نفر کافیه.
‫-چطوری اینقدر لاغره؟ ‫-همه‌ش یه جا جمع شده.
‫بهتره زیر اون لباسا ‫کلی چربی قایم کرده باشه.
من خوردم
‫نا ری خیلی خوش‌شانسه. رقصش هم عالیه.
‫باید هم خوب باشه، ‫چون مامانش خیلی سخت‌گیره.
‫واقعاً ناراحت‌کننده‌ست.
‫درسته. بیا متوسط باشیم. ‫من از متوسط بودن خوشحالم.
‫خیلی سیرم.
‫پس چرا دست از خوردن برنمیداری؟
‫چون تنهام.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫من از هویج خوشم نمیاد.
‫برو بابا!
‫من همه جوونه‌های لوبیای تو رو ‫تو مهدکودک خوردم.
‫-تو دوستشون داشتی. ‫-آره، ولی من تو رو بیشتر دوست داشتم.
‫بخور.
‫امروز چندمه؟
!لعنتی
‫ها؟ اون الان به من گفت لعنتی؟
‫حالت خوبه؟
مریضی؟
‫-گمشو. ‫-اوهوم.
‫-پس من برم دستشویی. ‫-این یونگ.
‫دهن‌لقی نکنی‌ها.
‫اوه.
‫حالا میبینیم. باید برم.
‫-شنیدی؟ ‫-چی رو؟
‫اوه این یونگ داره از شرکت مفت‌خوری می‌کنه.
‫چی؟ اون بورسیه داره؟
‫-عجب دیوونه‌ایه. ‫-این چیزیه که شنیدم.
‫نمیدونستی؟
‫اونا پول بچه‌های خانواده‌های ‫تک‌سرپرست رو میدن.
‫این یونگ از یه خانواده تک‌سرپرست نیست. ‫مامانش سال پیش فوت کرد.
‫-مگه بابا نداره؟ ‫-هیچوقت نداشته.
‫واقعاً؟
‫خب، من میدونم که اون مجانی اینجاست.
‫-اون نمیدونه این منصفانه نیست؟ ‫-بقیه ما باید پول بدیم.
‫اون حتی اونقدر خوب نیست ‫که رقص رو به عنوان رشته اصلی انتخاب کنه.
‫-تو هم نیستی. ‫-هیچکدوممون نیستیم.
‫نا ری تنها استثناست.
‫تا یه ماه دیگه مجبور نیستیم ببینیمش.
‫سال بالایی‌ها اونقدر سرشون با آماده‌سازی ‫برای دانشگاه گرمه که اجرا نمیکنن.
‫هنوزم غیرمنصفانه‌ست که اون ‫مجانی با ما اینجاست.
‫اینطور نیست، نا ری؟
‫من در واقع بهش حسودیم میشه.
‫به اون حسودی می‌کنی؟ چرا؟
‫کاش مامان منم غیب میشد. ‫اونوقت مجبور نبودم به غر زدن‌هاش گوش کنم.
‫بیا بریم گرم کنیم.
‫آخ!
‫اوه این یونگ، چته تو؟
‫-اون عمداً زیر پا انداخت؟ ‫-چی؟
‫من که یه مفت‌خورم ‫و سرم به کار خودمه.
‫ببین.
‫اینجا یه شرکت هنرهای نمایشی جدیه.
‫دخترایی که پول میدن ‫که اینجا باشن رو اذیت نکن
‫نباید پشت سر ‫مردم حرف بزنن
‫فکر کنم بی‌پولی ‫یعنی بی‌ادبی هم هست.
‫سعی کردم از یوتیوب یاد بگیرم، ‫ولی فکر کنم جواب نداد.
‫کافیه!
‫دوستا نباید با هم دعوا کنن، درسته؟
‫دوست؟
‫بریم.
‫بله، بفرمایید.
‫منو خواسته بودید، خانم رئیس؟
‫وقتی فقط خودمونیم، ‫تعارف رو بذاریم کنار.
‫چشم، خانم
‫نمایششون چطور پیش میره؟
‫فکر کنم باید ‫ساعت تمرین رو بیشتر کنیم.
‫آماده شدن برای جشن ‫۶۰ سالگی کار آسونی نیست.
‫نمیدونم چطوری بگم چقدر ‫خوشحالم که شما رو اینجا دارم.
‫شما لطف دارید.
‫تو این همه سالی که اینجا بودم،
‫هیچ رقصنده بهتر و ‫کوشاتری ندیدم.
‫همینطور به عنوان طراح رقص.
‫ممنون از لطفتون.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫چرا پست مدیر هنری ‫رو هم قبول نمی‌کنی؟
‫من، خانم؟
‫شما طراح رقص ارشد ما هستی ‫و میدونم که عالی انجامش میدی
‫نفس‌هاتون رو تنظیم کنید! عجله نکنید!
‫ببخشید.
‫من امروز چوب‌ها رو میبینم.
‫ولی ما هنوز زیاد با چوب‌ها تمرین نکردیم...
‫چشم، الان.
‫هوانگ سونگ یون، ‫کمر و بازوهات رو صاف کن.
‫کو جی اون، نفس عمیق بکش.
‫کیم می کیونگ، ژستت رو حفظ کن.
‫اوه این یونگ، نمیتونی ریتم رو حفظ کنی؟
‫دوباره.
‫یکی یکی.
‫این یونگ، اگه نتونی ژست رو ثابت ‫نگه داری، لبخند زدن فایده نداره.
‫-چشم -بعدی.
‫بعدی.
‫به نقشت به عنوان نفر وسط احترام بذار.
‫دوباره.
‫دوباره!
‫به جای شش تا طبل، با چوب تمرین می‌کنیم.
‫یه رپرتوار از چوب و طبل‌های سوگو کافیه.
‫ولی خیلی یهویی شد...
‫هر روتین ضعیفی از ‫نمایش حذف میشه.
‫چی؟
‫ولی ما ماه‌هاست که ‫خیلی سخت داریم کار می‌کنیم...
‫پشتکار جای کمبود مهارت ‫یا استعداد رو نمیگیره.
‫رئیس همیشه برنامه رو انتخاب میکنه...
‫من باهاش صحبت کردم. ‫از این به بعد همه چی با منه.
‫وقتی آماده بودید، دوباره ‫رپرتوار رو بررسی می‌کنم.
‫اگه این هفته هم از دستش بدیم چی؟
‫نمیدونم چیکار کنم...
‫(خدمات اجتماعی)
‫میتونیم یکم دیگه صبر کنیم.
‫-واسه امشب کافیه. ‫-باشه.
‫اه.
‫این وقت شب مجبورم ‫آشغال‌ها رو ببرم بیرون...
‫میتونست زودتر این کارو بکنه.
‫-بفرمایید. ‫-ممنون.
‫ممنون. باز هم تشریف بیارید.
‫-اینجایی. ‫-ظاهراً.
‫امروز چی شده که اومدی اینجا؟
‫چیزی برای استرس داری؟
‫البته، بچه جون. همه چی داریم.
‫-این چیه؟ ‫-پرِستو.
‫(ویتامین ث پینک‌فونگ) ‫این که برای بچه‌هاست؟
‫دقیقاً.
‫ها؟
‫مثل آب رو آتیش عمل میکنه.
‫اخم‌ها رو باز می‌کنه. ‫تا امتحان نکردی ایراد نگیر.
‫چرا خودمو اذیت می‌کنم...
‫چقدر میشه؟
‫برای یه مشتری وی‌آی‌پی مثل شما...
‫۵۰۰ وون.
‫-چقدر روش می‌کشی؟ ‫-راز کسب و کاره.
‫شرط میبندم ۵۰۰ وون.
‫البته نمیتونی دونه‌ای بخریشون.
‫یه تبلیغ ویژه‌س
‫میشه بزنید به حسابم؟
‫۲۳ نوامبر. ۵۰۰ وون.
‫آره، آره.
‫باشه.
‫چیزی تو فکرته؟
‫چیزی شبیه این دارید؟
‫یه چیزی که باعث بشه بخوابم ‫و ۲۰ سال بعد بیدار شم.
‫البته که داریم، ولی گرونه.
‫چقدره؟
‫راز کسب و کاره.
‫این جواب همه سوالاته.
‫یکی دیگه از اینا میدی.
‫پس نظرت چیه دو تا به قیمت یکی بدم؟
‫-حراج روزه. ‫-داری از خودت درمیاری.
‫باید قرصا رو بفروشم تا پول اجاره رو بدم.
‫تو و جوک‌های بی‌مزه‌ت.
‫-۵۰۰ وون. ‫-بزن به حساب.
‫-نرو. حوصله‌ام سر رفته. ‫-به من چه.
‫نمیتونم بازی‌های "بی‌حوصلگی" رو تنهایی انجام بدم.
‫وقتی رسیدی خونه، از این جوک خوشت میاد!
‫ببخشید!
‫این یونگ؟
‫هنوز بیداره...
‫نمی‌خوام این کارو بکنم،
‫ولی ما به درآمد اجاره نیاز داریم.
‫تو هنوز خیلی جوونی...
‫بهتره بری با ‫خانواده‌ت زندگی کنی.
‫من تا هفته دیگه اینجا رو خالی شده میخوام.
‫(خریدار: تخفیف هم میدید؟)
‫(پیشنهاد جدید برای چراغ چوبی)
‫صبر کن، ولی...
‫باشه، قبول میکنم
‫باشه.
‫چون تاریخش گذشته، فقط ۶۰۰ وون حساب می‌کنم.
‫خیلی خب! باشه!
‫برای امروز کافیه. خسته نباشید.
‫ممنون.
‫داری با پارک دو یون قرار میذاری؟
‫چرا باید با دوستم قرار بذارم؟
‫پس اون میتونه باهاش قرار بذاره؟
‫تو از دو یون خوشت میاد؟
‫دارم بهش فکر می‌کنم.
‫-فکر کردم تو ازش خوشت میاد. ‫-چرا؟
‫-شما همیشه با هم غذا میخورید. ‫-یعنی داریم قرار میذاریم؟
‫شاید نه، ولی یعنی یه چیزایی هست.
‫جی اون. سونگ یون.
‫امروز تا دیروقت میمونید؟
‫نا ری، میشه آخر هفته ‫تو کلاس خصوصیت شرکت کنیم؟
‫شاید...
‫باید از معلم بپرسم.
‫مزاحمتون نمیشیم.
‫باشه.
‫-ممنون! ‫-خداحافظ! خوش بگذره!
‫آخ، دردم اومد.
‫بعداً خوراکی میخوری؟
‫دوکبوکی چطوره؟
‫-نا ری شبیه اون عروسکا نیست؟ ‫-کدوم عروسکا؟
‫همونایی که تو جعبه‌های موسیقی ‫هستن و ساعت‌ها میچرخن.
‫آره، بعضی وقتا انگار آدم نیست.
‫چه خبره؟
‫سورپرایز! فقط اومدیم دور هم باشیم.
‫-یالا! ‫-چرا چراغ‌ها رو خاموش کردی؟
‫-مامانم یه مهمونی دعوته. ‫-مامان من رفته سونا.
‫شماها اون داستان رو شنیدید؟
‫چه داستانی؟
‫درباره روحی که ‫ساختمون هنرمون رو تسخیر کرده...
‫روح؟
‫سال‌ها پیش، یه دختری بود ‫که به خوبی نا ری میرقصید...
‫اون همیشه بهترین بود، ‫که باعث حسادت نفر دوم میشد.
‫هی، چرا من باید ‫دومین رقصنده برتر باشم؟
‫-وسط حرفم نپر. ‫-به هر حال...
‫نفر دوم اونقدر غرق حسادت بود...
‫که یه نقشه شیطانی کشید ‫تا جلوی رقصیدن دختر دیگه رو بگیره.
‫احضار روح.
‫چاقو!
‫نفر اول آخرش تو یه تصادف ‫یه پاش رو از دست میده.
‫رقاصه که دیگه نمیتونست برقصه، ‫خودکشی میکنه.
‫اون موقع بود که روحش شروع کرد ‫به ظاهر شدن تو همین ساختمون.
‫دنبال یه پایی میگرده که اندازه‌اش باشه ‫تا دوباره بتونه برقصه!
‫پاهای منو نبرید! من که اونقدرها هم خوب نیستم!
‫بهت گفتم گول میخوره!
‫ها؟
‫-همه‌تون منو سر کار گذاشتید؟ ‫-آره.
‫-تو هم گول خوردی، درسته؟ ‫-نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم.
‫خوب بود.
‫صبر کن...
‫فکر کنم دارم روح رو میبینم...
‫خدا رو شکر، نزدیک بود گیر بیفتم.
‫چرا هنوز اینجان؟ من دارم از گشنگی میمیرم!
‫-آقای پارک! ‫-سلام، خانم.
‫شب بخیر.
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫-و مثل همیشه ممنون. ‫-نه، ممنون از شما.
‫ما دیگه میریم، خانم.
‫باشه.
‫شب بخیر.
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫می...؟
شما می‌خورین؟
‫چه خبر شده؟
‫خب...
‫من هنوز شام نخورده بودم...
‫نه، اون نه. چرا اینجا خوابیدی؟
‫اوه... چون جای دیگه‌ای برای رفتن ندارم.
‫چه بلایی سر خونه‌ت اومد؟
‫بیرونم کردن.
‫خانواده‌ت چی؟
‫این دلیل نمیشه که دزدکی ‫بیای اینجا زندگی کنی.
‫ببخشید.
‫چند وقته؟
‫-یه هفته. ‫-یه هفته کامل!
‫و بدون اینکه گیر بیفتی.
‫خیلی خفـ...
‫خیلی سخت بود.
‫همینجا وایسا.
‫(مادر -لی یون هوا) ‫(فوت شده)
‫اون نمیتونه...
‫کیف‌هات رو بردار.
‫خانم هوانگ!
‫بله؟
‫فقط...
‫چند تا چیز دیگه هم دارم...
‫اینجا دیگه تموم شد.
‫اینا وسایل شرکت نیست؟
‫مال منه. جای خوبی برای قایم کردنشونه، ‫اینطور فکر نمیکنی؟
‫خانم هوانگ، کجا داریم میریم؟
‫داره دیر میشه. میتونی تو یه هتل بمونی.
‫آدمای زیر سن قانونی رو راه نمیدن.
‫پس برو سونا.
‫بعد از ساعت ۱۰ بیرونم میکنن. همین ‫قضیه برای کافی‌نت و مانگا کافه‌ها هم صدق میکنه.
‫هیچ دوستی نداری که ‫بتونی شب پیشش بمونی؟
‫یه دوست دارم، ولی پسره. مشکلی داره؟
‫باور کن، هیچ جا بهتر ‫از استودیو نیست.
‫من یکم تو ‫خواب حساسم.
‫آب سنگین باعث میشه جوش بزنم،
‫و حتی صدای کلید برق هم ‫منو از خواب میپرونه.
‫الان واقعاً مشکلی با خوابیدن تو استودیو ندارم.
‫نمی‌خوام مزاحم کسی بشم، ‫پس بهتره برگردیم.
‫دور بزن، دور بزن!
‫ساکت شو!
‫فقط برای دو سه روز ‫تا وقتی که یه فکری بکنم.
‫ما دو تا این همه مدت؟
‫چرا رمز عبور اینقدر طولانیه؟
‫اگه یادت نمونه، ‫بیرون میمونی.
‫وواو!
‫اتاق من کجاست؟
‫دنبال من بیا.
‫اوه، وای.
‫وای!
‫حتماً خیلی پولداری! استودیوی خودتو داری!
‫اگه همین پایین بمونی، ‫برای هر دومون راحت‌تره.
‫اینجا از رختکن هم بهتره.
‫اوه، اینجا عالیه.
‫چند تا قانون.
‫اول، فقط تو جاهایی که ‫بهت اجازه دادم بمون.
‫دوم، تا وقتی که اینجایی، ‫هیچ کاری نکن.
‫-داشتم فکر می‌کردم... ‫-آخرش، هیچ سوالی نپرس.
‫این آینه‌ها رو تنهایی تمیز می‌کنی؟
‫وای، خیلی تمیزن. ‫چطوری هر روز این کارو می‌کنی؟
‫چطوری اینقدر حرف میزنی؟
‫اوه، اون؟
‫مامانم هم همیشه اینو میگفت،
‫که اگه تو آب بیفتم، ‫اول دهنم غرق میشه.
‫تا با ماهی‌ها گپ بزنم.
‫خانم هوانگ؟
‫باز چیه؟
‫دستشویی کجاست؟
‫عجب وسواسی‌ایه.
‫اینجا داروخونه‌ست؟
‫باشه.
‫انگار اومدم خونه. چه خالی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط دارم آب میخورم.
‫نباید الان مدرسه باشی؟
‫امروز شنبه‌ست.
‫غذای درست حسابی نمیخوری؟
‫چیه؟
‫چرا یکی باید اینو بخوره؟
‫اه.
‫هیچکس بهت نگفته ‫کربوهیدرات کلید خوشحالیه؟
‫تو که اصلاً چیزی نمیخوری، ‫برای همینه که بهت میگن جادو...
‫جادوگر؟
‫میدونستی؟
‫میشه قبل از اینکه لک بشه تمیزش کنی؟
‫حتماً!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫-دیگه کم‌کم وقتشه. ‫-وقت چی؟
‫وقت تموم شدن تاریخ مصرف ‫جعبه گوشت‌دوست‌ها...
۶۰، ۵۹، ۵۸...
‫-خوش اومدید! ‫-خوش اومدید!
‫(جعبه ناهار گوشت‌دوست‌ها)
‫میدونی که ۵۰ ثانیه دیگه تاریخش تموم میشه...
‫مشکلی ندارم.
‫باشه.
‫-رسید میخواید؟ ‫-نه، ممنون.
‫ممنون.
‫لعنتی.
‫(جعبه ناهار میگو)
‫این چیه؟
‫مهمون من.
‫گرون‌ترینش هم هست.
‫ایول!
‫-اوه، سلام! ‫-سلام!
‫چرا امروز اینقدر جعبه ناهار زیاده؟
‫این همون سفارشیه که دادی.
‫خودت ببین.
‫پارک دو یون!
‫یه صفر اضافه گذاشتی تو سفارشت، نه؟
‫نه، من نبودم. ‫من هیچوقت سفارش ندادم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫اگه میتونستم کمکت میکردم، ولی الان بی‌پولم.
‫-بیا نصفش کنیم. ‫-باشه.
‫حتماً! نصفش می‌کنیم.
‫خوبه!
‫این چیه؟
‫مال تو، به شرطی که از ‫حسابم کمش کنی.
‫من به میگو آلرژی دارم.
‫خب قرص بخور. یه نگاه به اطرافت بنداز.
‫نه، نمیتونم میگو بخورم. بذار عوضش کنم.
‫چه مشتری ایرادگیری.
‫باشه، ولی فقط این یه بار!
‫خوبه.
‫مارماهی کبابی؟ خیلی چربه.
‫فقط چیزی که بهت میدم رو بگیر!
‫داری منو میترسونی، بچه.
‫اینا دیگه چیه؟
‫مگه کامیون حمل غذا دزدیدی؟
‫یه مشکلی پیش اومده و دارم درستش می‌کنم.
‫یادم نمیاد تقصیر من بود یا اون...
‫این همون پسریه که من میشناسم؟
‫آره.
‫تو و دو یون یه ‫چیزایی بین‌تونه، نه؟
‫داری درباره چی حرف میزنی؟
‫انکار نمیکنی. میدونستم.
‫دو یون کجاست؟ باید ‫باهاش یه کم حرف بزنم.
‫رفته یه جایی سهمش رو بفروشه.
‫این روزا کجا بودی؟ ‫از یه داروخونه دیگه خرید میکنی؟
‫یه اتفاقی افتاد. یه جای دیگه میمونم.
‫-کجا؟ ‫-یه جایی دیگه.
‫-قلعه جادوگر. ‫-اون دیگه چیه؟
‫یه جادوگر بداخلاق، سرد و ‫بی‌قلب هست...
‫که هیچوقت ازدواج نکرده ‫و تنها تو یه قلعه قدیمی زندگی میکنه.
‫اون تنهاییش رو با شکنجه ‫دادن یه شاهدخت شیرین تحمل میکنه.
‫یه لحظه صبر کن، لطفاً.
‫و تو این شاهدخت شیرینی؟
‫مشکلی داره؟
‫این تیپ شخصیت اصلی من نیست.
‫-نمیتونم تمرکز کنم. ‫-هرچی.
‫الان چقدر بهت بدهکارم؟
‫امروز حقوق گرفتم.
‫واقعاً؟ ۱۵۷,۵۰۰ وون میشه.
‫اون ۵۰۰ وون رو کم میکنم.
‫پس...
‫ماه دیگه بهت میدم.
‫اگه برای اون جعبه ناهارا به ‫آنتی‌اسید نیاز داشتی، بیا پیشم!
‫بله؟
‫وای، سول‌آ؟
‫میتونم بعداً برگردم.
نه مهم نیست. من باید برم.
‫هی. چرا اون شالگردنی که ‫برات گرفتم رو نپوشیدی؟
‫رنگ خیلی خوبی برات انتخاب کردم.
‫راحت نبودم که یکیشو بردارم.
‫مثل همیشه وسواسی.
‫دوباره میام. زیاد به خودت سخت نگیر.
‫باشه. خوشحالم که دوباره ‫دانش‌آموزای قدیمی‌مو با هم میبینم.
‫بعداً تو مهمونی تشکر ازش هستی؟
‫آره.
‫میبینمت.
‫-از دیدنت خوشحال شدم، خانم. ‫-منم همینطور.
‫دوباره بیا.
‫نمایش داره خوب پیش میره؟
‫آره. من مطمئن میشم ‫همه چی خوب پیش بره.
‫هنوزم یه کمال‌گرای تمام عیاری، خانم هوانگ.
‫برای امروز کافیه.
‫امروز دخترا یکم عصبی‌تر به نظر میرسن.
‫ساعت تمرین رو تو ‫تعطیلات زمستونی بیشتر می‌کنیم.
‫چشم
‫یه خبر مهم دارم.
‫برای اطمینان از بهترین اجرا، هفته دیگه ‫تست انفرادی برگزار میشه.
‫کسایی که نتونن قبول شن، ‫رو صحنه نمیرن.
‫مطمئن شید که آماده باشید.
‫مجبور بودی تیر خلاص رو بزنی...
‫اگه تو تست قبول نشیم، از نمایش حذف میشیم؟
‫-این چیزیه که گفت. ‫-چیکار کنیم؟
‫اگه نتونیم حتی برای آخرین ‫نمایشمون هم برقصیم...
‫وقتتون رو با نگرانی تلف نکنید و فقط تمرین کنید.
‫خانم هوانگ، چرا یهویی تست گذاشتید؟
‫مهارت فردی برای ‫اجرای گروهی خیلی مهمه.
‫ولی اینطوری دخترایی که ‫قبول نمیشن دلسرد نمیشن؟
‫آیا این طرز فکر واقعاً ‫به نفعشونه؟
‫من کسی رو که کاملاً ‫آماده نباشه رو صحنه نمیبرم.
‫ولی، خانم...
‫الو؟
‫خانم هوانگ سول‌آ؟
‫اینجا اداره بهزیستی کودکان ‫و نوجوانان منطقه گانگسو هست.
‫بله؟
‫از اونجایی که اون فرد زیر سنی که ‫درباره‌اش پرسیدید قیم قانونی نداره،
‫اون موظفه که تحت پوشش بهزیستی قرار بگیره.
‫ما مدتیه که داریم ‫سعی میکنیم باهاش تماس بگیریم.
‫چرا نمیری خونه؟
‫خب، فکر کردم با شما برم.
‫سوار شو.
‫چی؟
‫اوه، هیچی.
‫میرسونمت ایستگاه.
‫چرا؟
‫من برنامه دارم. تو برو خونه.
‫اوه...
‫-رمز عبور... ‫-یادمه.
۱۹۸۰۱۲۱۲۱۰۰۴.
‫گفتی اگه یادم نمونه، ‫بیرون میمونم.
‫مراقب رانندگیت باش و زیاد بیرون نمون.
‫نظرت چیه مهمونی رو شب ‫بعد از نمایش بگیریم؟
‫خوبه.
‫من دعوت‌نامه‌ها رو آماده می‌کنم ‫و هزینه‌ها رو تقبل می‌کنم.
‫این کمترین کاریه که میتونم ‫برای شرکت نا ری انجام بدم، درسته؟
‫از یه رهبر سخاوتمند ‫مثل شما انتظاری جز این نمیره.
‫خانم رئیس خیلی تحت تاثیر قرار میگیرن.
‫پس همه چی حل شد، درسته؟
‫-آره، حتماً. ‫-عالیه.
‫هه جونگ، شنیدم دخترت ‫دوباره تو مسابقه برنده شده.
‫-چیز خاصی نیست. ‫-بهش حسودیم میشه.
‫خوش به حال کسی که بچه‌ای ‫داره که لازم نیست سرش غر بزنه.
‫شنیدم که اونم مثل سول آ ‫تو جوونی‌هاش بوده.
‫خیلی سخت‌کوشه و همیشه ‫تو مرکز توجهه.
‫اگه نصف سول آ هم باشه، ‫دیگه چی میخوام؟
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫واقعاً میخوای بچه‌ت ‫مثل سول آ بشه؟
‫منظورت چیه؟
‫راستش رو بخوای، من به هیچی ‫جز استعدادش حسودی نکردم.
‫خیلی خوب میدونستم که اون ‫برای موندن تو اوج چه تلاشی میکرد.
‫چه اشکالی داره؟
‫تا حالا دیدی سول آ ‫واقعاً رو صحنه لبخند بزنه؟
‫یون هوا کسی بود که ‫همیشه خوشحال به نظر میرسید.
‫اون به خوبی سول آ نبود، ‫ولی واقعاً عاشق رقصیدن بود.
‫-یون هوا کیه؟ ‫-یادت میاد.
‫همون دختری که مجبور شد ‫ول کنه چون پول نداشت.
‫-همونی که سال پیش مرد؟ ‫-اون مرد؟
‫من باید برگردم دفتر.
‫خب، میدونیم که چقدر سرت شلوغه.
‫برو.
‫-عجب حیف شد. ‫-تولد هه جونگ نزدیک نیست؟
‫-درسته! ‫-بگو چی میخوای.
نیازی به کادو نیست
‫-داری چیکار میکنی؟ ‫-اوه!
‫دارم شام درست میکنم.
‫کی بهت گفت این کارو بکنی؟
‫فقط یکم بخورین، خانم هوانگ.
‫زود باش!
‫بهت گفتم هیچ کاری نکنی.
‫ببخشید.
‫تولدتون بود، ‫منم فقط میخواستم براتون شام درست کنم.
‫چطوره؟
‫بد نیست.
‫درسته؟
‫تنها چیزی که خوب بلدم درست کنم ‫سوپ تولده.
‫همیشه برای تولد مامانم درست میکردم.
‫-از کجا فهمیدی تولدمه؟ ‫-از پروفایلتون تو مسنجر.
‫زود باش، یکم از اینا بخور.
‫با برنج عالی میشه.
‫بدون برنج که تولد نمیشه.
‫شکم پر به آدم حس زنده بودن میده.
‫زندگی با آبمیوه سبز ‫و قرص که زندگی نیست.
‫خانم هوانگ!
‫نظرتون درباره یه قرار از پیش تعیین شده چیه؟
‫-قرار؟ ‫-درسته.
‫یه داروساز خوشتیپ و ‫زرنگ میشناسم.
‫بیخیال، غذا بخور.
‫فقط بهش فکر کن.
‫زود باش، بخور! ‫غذای سالم خوردن با غذای مقوی خوردن شروع میشه.
‫دست از غر زدن بردار.
‫من فقط نگران ‫سلامتیتونم.
‫اگه تموم شدی برو پایین.
‫نه، پیشت میشینم. تولدته.
‫تو هیچوقت کوتاه نمیای، نه؟
‫باشه. وقتی تموم شدی صدام کن. ‫من ظرفا رو میشورم.
‫آروم بخور، باشه؟ خوب بجو.
‫خیسوندن برنج تو سوپ ‫و هورت کشیدن کمک میکنه.
‫هورت!
‫اینا دیگه چیه؟
‫امروز قراره آخرین روز من اینجا باشه.
‫از اونجایی که این فرد زیر سن قانونی ‫قیم قانونی نداره، اون موظفه که تحت پوشش بهزیستی قرار بگیره.
‫-فعلاً کیف‌ها رو بذار. ‫-ها؟
‫من هنوز دارم پیگیری میکنم، ‫پس کیف‌ها رو بذار.
‫حالت خوب نیست؟
‫سردرد.
‫میخوای امتحان کنی؟
‫مثل آب رو آتیش عمل میکنه.
‫همیشه اخم‌ها رو باز میکنه.
‫فقط همونجا بذارش.
‫چی شده؟
‫نمیشه یکم به یه ‫موسیقی باحال گوش بدیم؟
‫چه موسیقی‌ای؟
‫عجب سلیقه خاصی...
‫خودتونو جمع کنید.
‫اجرای شما میتونه تنها ‫نمایش زندگی یه نفر باشه.
‫دوباره.
‫کو جی اون.
‫جاتو با اوه این یونگ عوض کن.
بله؟
‫دوباره.
‫خسته نباشید. برای امروز کافیه.
‫ممنون، خانم.
سلام- سلام-
‫چرا ازم متنفرن چون ‫فقیرم و پدر و مادر ندارم؟
‫صبر کن، کی ازت متنفره؟
‫یه سری بچه‌ها.
‫فکر میکنی برای همینه که ازت خوششون نمیاد؟
پس چی؟
‫آدما میتونن عجیب باشن.
‫بهت حسودی میکنن چون ‫هیچوقت وزن اضافه نمیکنی...
‫یا اگه حتی وقتی بی‌پناهی ‫هم خوشحال به نظر برسی.
‫نمیفهمم چرا، ولی این کارو میکنن.
آجوشی
‫-برای این چی میتونم بخورم؟ ‫-برای چی؟
‫برای پاک کردن حافظه‌ام ‫بعد از یه روز خیلی بد.
‫البته که میشه.
‫ممکنه بعضی وقتا باعث سرگیجه بشه، ولی ‫حافظه‌ت رو به اولش برمیگردونه.
‫تو یه بطری سبز رنگه.
‫چند تا پیک بزنی همه ‫نگرانی‌هات یادت میره، ولی به زیر ۱۸ ساله‌ها نمیفروشنش.
‫زندگی برای بچه‌ها خیلی ناعادلانه است.
‫چطور؟
‫ما هم مثل بزرگترا استرس داریم، ‫ولی مجبوریم تحمل کنیم.
‫به اندازه اون بطری سبز رنگ تاثیر نداره، ‫ولی شاید یه چیزی داشته باشم که جواب بده.
‫از ویتامین خسته شدم.
‫این اون نیست.
‫تا حالا بچه‌ای رو ندیدم ‫که با این لبخند نزنه.
‫منم بعضی وقتا از اینا میخورم.
‫خوب نبود؟
‫چرا باید تو یه همچین ‫روزی اینو بهم بدی؟
‫هر وقت مریض میشدم،
‫مامانم یه آبنبات چوبی ‫مثل این بهم میداد.
‫نمیتونی اینجوری رفتار کنی ‫انگار همه چیزو میدونی!
‫حالا نمیتونم بهش فکر نکنم، ‫به خاطر آبنبات تو...
‫تنها کاری که کردم این بود که سرش داد زدم.
‫حتی تو اون روز آخر هم.
‫هیچوقت نتونستم معذرت خواهی کنم.
‫چرا مجبور بودی...
‫چرا باید الان اینو بهم میدادی؟
‫(اوه این یونگ)
‫میدونی ساعت چنده...؟
‫ببخشید؟
‫-خوش اومدید. ‫-ببخشید.
‫من اینجا هستم برای این یونگ...
‫جادوگر!
‫ببخشید؟
‫این یونگ اونجاست.
‫میل دارید؟
‫ممنون.
‫و یکی از اینا؟
‫اون یکم قبل‌تر خیلی گریه کرد.
‫حتماً داشته سختی میکشیده.
‫میگن رفتن برای اونی که میره آسونه، ‫ولی برای اونی که مونده هیچوقت تموم نمیشه.
‫انگار هنوز داره ‫با مامانش خداحافظی میکنه.
‫تو خودش ریختن فایده‌ای نداره.
‫بهتره تو یه داروخونه ‫گریه کنه، فکر کنم.
‫خوشحالم که کسی رو داره که بهش تکیه کنه.
‫من نتونستم هیچ کاری براش بکنم.
‫اون اهل نشون دادن نیست، ‫ولی مطمئنم خیلی ممنونه.
‫بهش یه جا برای خوابیدن دادی. غذا دادی که بخوره.
‫-کی اومدی؟ ‫-اون باعث شد گریه کنی؟
‫-برای دارو اومدی؟ ‫-مامانم جعبه ناهار زیاد خورده بود.
‫واقعاً نمیخوری؟
‫این غذای مورد علاقه‌ات نیست؟ یه کم بخور.
‫چرا میرقصی، این یونگ؟
‫چون مامانمو خوشحال میکرد.
‫اون مجبور شد ولش کنه چون ‫از پس هزینه‌هاش برنمیومد.
‫میدونی، درسته؟ ‫گفت شما دوست بودید.
‫آره.
‫فکر میکنم برای همینه که ‫اون میخواست من به رقصیدن ادامه بدم.
‫ولی تو خوشت نمیاد؟
‫اوه، من از رقصیدن خوشم میاد.
‫ولی الان دیگه مهم نیست ‫چون میخوام ولش کنم.
‫نمیخوام مثل بقیه ‫رقص رو به عنوان رشته اصلی انتخاب کنم.
‫فقط میخوام زودتر بزرگ شم.
‫چرا؟
‫چون اون موقع میتونم هر کاری که دلم میخواد ‫انجام بدم، و هیچکس بهم نمیگه نباید این کارو بکنی.
‫برای بزرگترا هم فرقی نداره.
‫ما هم نمیتونیم خیلی از کارا رو ‫اونجوری که دلمون میخواد انجام بدیم.
‫عجب حیف شد.
‫ولی تو الان هم توانایی ‫انتخاب کردن داری.
‫فقط هنوز نمیدونی چی میخوای.
‫اگه از رقصیدن خوشت میاد، تمام تلاشتو بکن.
‫انقدر تلاش کن که حسرتی به دلت نمونه،
‫و اگه جواب نداد، ‫اون موقع میتونی ولش کنی.
‫اگه تلاش کنم بهتر میشم؟
‫شاید.
‫ولی از وقتی که اصلاً ‫تلاش نکنی بهتر میشی.
‫چرا تو همه چی اینقدر سخت تلاش میکنی؟
‫چون مامانمو خوشحال میکنه.
‫مامانم میگفت تو خیلی تاثیرگذاری.
‫فکر میکنم هنوزم هستی.
‫ممنون.
‫آماده‌ای بریم؟
‫تو تعطیلات تنبلی نکنید.
‫به عنوان سال بالایی برمیگردید، پس آماده شید.
‫چشم، آقا!
‫نمیتونید صبر کنید، ها؟
‫-دردسر درست نکنید! ‫-چشم، آقا!
‫باشه. نماینده؟
‫-کلاس تعطیله! ‫-ممنون!
‫(تعطیلات زمستانی شاد و امنی داشته باشید)
‫چه خبره؟
‫-اونا یه زوج میشن. ‫-این یونگ خیلی خوش شانسه.
‫شاید شلوار رو امتحان کنیم...
‫و این گروه...
‫بیا اینو قطعی کنیم.
!ایول
‫فکر کنم بد نیست.
‫(لی یون هوا)
‫تمام تلاشمو میکنم.
‫بعدی، اوه این یونگ.
‫بله.
‫همینه.
‫خیلی پیشرفت کردی، این یونگ.
‫ممنون!
‫بعدی، چوی نا ری.
‫نا ری، چت شده؟ ‫استرس رو بریز دور.
‫کافیه.
‫-دوباره شروع میکنم. ‫-نه.
‫-خانم هوانگ! ‫-هر کسی یه شانس داره.
‫اگه این اتفاق رو صحنه ‫میفتاد، دوباره شروع میکردی؟
‫همون یه شانس نشون میده چرا مهارت مهمه.
‫تماشاچیا میفهمن ‫رقاص حواسش پرته.
‫امیدوارم این درس رو یاد بگیری.
‫تموم شدی.
‫بعدی، کو جی اون.
‫-این یونگ رو دعوت کنیم. ‫-باشه.
‫شاید کار داشته باشه، ولی بپرسیم.
‫این یونگ، امروز چیکار میکنی؟
‫-باید کار کنی؟ ‫-نه. چطور؟
‫بیا با ما توکبوکی بخور.
‫فکر میکردم شما دو تا از من خوشتون نمیاد.
‫معلومه که نه، ما همه دوستیم.
‫-عجب آدمای دمدمی مزاجی هستید. ‫-گذشته‌ها گذشته.
‫-با ما بیا. مهمون من. ‫-بریم.
‫نا ری نمیاد؟
‫نه، اون هله هوله نمیخوره.
‫هی، جی اون! سونگ یون!
‫شما دو تا چتونه؟
‫چیه؟ تو که توکبوکی دوست نداری.
‫از کی تا حالا؟
‫من عاشق توکبوکی‌ام. میدونی که عاشق غذا خوردنم.
‫ولی بعدش بالا میاری.
‫میدونیم که بالا میاری ‫تا وانمود کنی ذاتاً لاغری.
‫تو بهشون گفتی.
‫خیلی مهربون رفتار میکنی، ولی از پشت خنجر میزنی.
هرطور دوست داری فکر کن
‫چرا همه چی برات یه شوخیه؟
‫چرا همه چی برات اینقدر مهمه؟
‫چون داری مفت‌خوری ‫میکنی از بقیه.
‫-عزت نفست کو؟ ‫-ندارم.
‫ولی تو دیگه چرا اینقدر عقده‌ای هستی؟
‫من عقده‌ای نیستم، عوضی.
‫فهمیدم که از من خوشت نمیاد.
‫من یه مفت‌خور فقیرم ‫و این تو رو عصبانی میکنه.
‫ولی اصلاً چرا برات مهمه؟
‫فقط اینکه تو یه جا باهات باشم، اذیتم میکنه.
‫نه به خاطر اینکه گند زدی؟
‫آره، نا ری.
‫میترسی این یونگ جاتو بگیره؟
‫چی گفتی؟
‫شما دو تا به زور تو این شرکت جا شدید، پس حواستون باشه!
‫تو دیگه حرف نزن که فقط به ‫خاطر مامانت اینجایی.
‫قبلاً پاچه‌خواری منو میکردی، ‫حالا عوض شدی!
‫خودتو تحویل نگیر، نا ری. داغونی.
‫چی؟
‫شماها یه ذره هم بلد نیستید برقصید.
‫فایده نداره با یه آدم ‫از خود راضی مثل تو حرف زد.
‫برات متاسفم.
‫آخ!
‫برام متاسفی؟
‫آره، چون بهونه‌هات خیلی بچگانه‌ست.
‫حتی نمیتونی راستشو بگی و بگی ازم خوشت نمیاد!
‫تو چی میدونی؟ ‫تو هیچی نمیدونی، بی‌خبری!
‫حداقل من میدونم چی میخوام بگم.
‫تو حق نداری اینو به من بگی!
‫آخ!
بیشعور!
‫-نا ری! ‫-ولم کن!
‫ازم دور شو!
‫ولم کن!
‫تمومش کنید!
‫از اونجایی که امروز تست تموم شد،
‫میخواستم با جی اون و این یونگ ‫یه چیزی بخوریم.
‫نا ری تو تست گند زد ‫و کل روز ناراحت بود...
‫نتونستیم بهش نزدیک شیم ‫یا ازش بخوایم بیاد.
‫من فقط...
‫فکر کردم منو کنار گذاشتن ‫چون گند زدم...
‫ما نمیخواستیم اونو بیرون بذاریم.
‫همه فقط میخوان خوب باشن.
...من امروز اولین بار ازم تعریف شد
‫همه اخیراً عصبی به نظر میرسیدن.
‫همه میترسیم از نمایش حذف شیم.
‫شاید به خاطر اینه که ‫همه نگران و عصبی هستیم.
‫حتماً تو مرکز توجه بودن سخته.
‫همیشه باید خوب باشی. هیچوقت نباید بد باشی.
‫حتماً بار سنگینیه.
‫من واقعاً میخواستم خوب باشم...
‫خیلی متاسفم.
‫معذرت میخوام، خانم.
‫همه دخترا گفتن میخوان خوب باشن.
‫آیا مشکل تو خواسته‌های ماست؟
‫یا تو روش‌هامون؟
‫نگران نباش. من درستش میکنم.
‫نمیتونن به خاطر یه دختر ‫مثل اون، تو رو از نمایش حذف کنن.
‫بدون تو اصلاً میتونن ‫به چیزی برسن؟
‫-تقصیر من بود. ‫-چی؟
‫همه تقصیر منه.
‫چطور تقصیر توئه؟
‫نه. حتی اگه تو یه کار اشتباهی کرده باشی،
‫یه دختر بی‌ارزش مثل اون ‫نباید تو شرکت باشه.
‫چی توش اینقدر عالیه؟
‫مگه اینقدر هم مهمه؟
‫چت شده؟
‫از زندگی کردن تو دنیایی که برام ساختی متنفرم.
‫نا ری!
‫میخوام زندگی خودمو داشته باشم.
‫خیلی تلاش کردم تا خوشحالت کنم، ‫ولی دیگه نمیدونم.
‫فکر میکنی میتونستی ‫به تنهایی به اینجا برسی؟
‫تو بهترین شدی چون من ازت حمایت کردم.
‫تحملش کردم چون ‫دلم برات میسوخت.
‫چی؟
‫بهم گفتی هیچوقت به خاطر ‫خانم هوانگ نتونستی مرکز توجه باشی.
‫ولی تو هنوزم تو حاشیه‌ای
‫فقط داری به عنوان یه زن و ‫یه مادر زندگی میکنی!
‫دیگه چی هست؟
‫بعد از این همه فداکاری ‫که این همه سال برات کردم؟
‫اونا برای رضایت خودت بود!
‫چرا منو مجبور میکنی ‫کاری رو انجام بدم که خودت نتونستی؟
‫من دخترتم، ‫نه کسی که باید جای تو رو بگیره.
‫هر وقت اینجوری حرف میزنی، ‫حس میکنم دارم خفه میشم.
‫فقط بذار تو حال خودم باشم!
‫(مامان)
‫هی، چوی نا ری!
‫تو اینجا چیکار میکنی؟
‫اه، هنوزم اون دم اسبی سفت رو داری.
‫بذار تو حال خودم باشم. گمشو.
‫میخوای بذاری اینجوری باهات حرف بزنه؟
‫نه، لعنتی.
‫پاشو، عوضی.
‫پاشو!
‫فقط بذار تو حال خودم باشم و گمشو.
‫عجب رویی داری...
‫کجا داری میری، ها؟
‫-برگرد اینجا... ‫-هی!
‫داری چیکار میکنی؟
‫تو دیگه چه مرگته؟
‫دوستشم.
‫این چیه؟
‫برو پی کارت قبل از اینکه حسابی کتکت بزنم.
‫چوی نا ری!
‫مامانت هنوزم کیسه خرید پخش میکنه؟
‫چی؟
‫هی!
‫منصفانه نیست که یهویی همه‌مون رو بزنید!
‫نوبتی بزنید یه چیزی!
عین شوخی بود
‫ورزش هوازی خوبی بود، البته.
‫اون چی بود؟
‫مگه تو تو دعوا خوب نیستی؟
‫نه، من خیلی بدَم.
‫پس چرا پریدی وسط؟
‫خب...
‫فکر کردم شاید بتونم بترسونمشون.
‫هی، چرا اینقدر ازم متنفری؟
‫خوشگلی، خوب میرقصی ‫و مامان پولدار داری.
‫فقط...
‫حسودیم میشه که هر جوری ‫که میخوای زندگی میکنی.
‫بی‌خیال و با اعتماد به نفس به نظر میرسی.
‫انگار تو تنها آدم خوشحال اینجایی.
‫من فقط دارم وانمود میکنم.
‫نمیدونی من چقدر تنهام.
‫چطور؟
‫مگه پارک دو یون ازت خوشش نمیاد؟
‫تو ازش خوشت میاد؟
‫دیوونه شدی؟ معلومه که نه.
‫خب، یه جورایی آره.
‫ولی گفتی که خوشت نمیاد!
‫باید اولش ناز کرد.
‫اه!
‫وای، خیلی گرسنمه!
‫اه...
‫منم همینطور.
‫اه.
‫موهات!
‫نخندون منو. درد میکنه.
‫خانم، من مسئولیت ‫این اتفاق رو به عهده میگیرم.
‫میشه لطفا اجازه بدید ‫دخترا این نمایش رو داشته باشن؟
سول‌آ
‫بله، خانم؟
‫به نظرت چی باعث این گندکاری شد؟
‫خب...
‫من یه چیزی برای گفتن دارم.
‫من واقعاً متاسفم.
‫خیلی متاسفم که یه عوضی بودم.
‫منم متاسفم.
‫شما دو تا چی؟
‫زود باشید.
‫چرا یهویی داریم معذرت خواهی میکنیم؟
‫خب که چی؟ ترجیح میدید نمایش ‫کنسل شه و خانم هوانگ بره؟
‫شما دو تا میتونید خیلی ‫نقاب بزنید، ولی آدمای بدی نیستید.
‫-متاسفم. ‫-منم همینطور.
‫منم متاسفم.
‫متاسفم.
‫ما فقط وقتی میتونیم شادی ‫پخش کنیم که خودمون شاد باشیم.
‫بهتره دست در دست هم ‫بریم تا اینکه تنها بتازونیم.
‫همین حس رو داشته باشید ‫و به هدایتشون ادامه بدید.
‫چشم، خانم.
‫بله؟
‫خ-خانم رئیس!
‫خب...
‫نا ری یه چیزی برای گفتن داره!
‫خانم، من...
‫همه تقصیر ماست. خانم هوانگ هیچ کار اشتباهی نکردن.
‫اون راست میگه. همه تقصیر ماست.
‫ما واقعاً میخوایم خانم هوانگ بمونن.
‫بله، لطفا.
‫معلومه خوب تربیتشون کردی.
‫خب، درباره نمایشمون...
‫نباید روزهای قبل از نمایش ‫تمرین کنید؟
‫-ممنون! ‫-ممنون!
‫-بریم! ‫-عجله کن!
‫درست مثل ماه خاموشی که ‫در شب شناور است
‫من هم احساس تنهایی میکردم
‫اما بعد به آن نور درخشان ‫خیره میشدم
‫ادامه بده.
‫و اجازه میدادم با درخششش ‫منو راهنمایی کنه
‫اجازه میدادم نگرانی‌ها و ترس‌هامو فراموش کنم
‫به خوندن ادامه بده.
‫اجازه میدادم همه چی شسته بشه و بره
‫چون ته دلم میدونم ‫میتونم هر جایی برم
‫میتونم هر کسی باشم، هر چی که دلم میخواد
‫پس مسیر خودمو آزادانه خواهم ساخت
‫به خودم ایمان خواهم داشت
‫تو شب‌های سرد، نورهای اولیه، ‫حتی روشن‌ترین روزها
‫درست مثل ماهی که جایگاهشو حفظ میکنه
‫درست مثل سفر بی‌پایانش
‫من تو این مسیر ادامه میدم تا خودمو پیدا کنم
‫اول اونو چک کن.
‫-سلام. ‫-سلام.
‫-خیلی قشنگن. ‫-جی اون منو ببینید!
‫زود پرده بالا میره. چرا آماده نیستی؟
‫بیا، من ابروهات رو درست میکنم.
‫ممنون، خانم هوانگ.
‫برای چی؟
‫فقط...
‫همه چی.
‫تو همیشه مرکز توجه ‫هر جایی که باشی هستی.
‫ازش لذت ببر.
‫تا وقتی تو خوشحال باشی، ‫بیننده‌ها هم خوشحال میشن.
‫گریه نکن. آرایشت خراب میشه.
‫باشه.
‫پنج دقیقه تا پرده بالا بره. ‫وقتی آماده شدین برین پشت صحنه.
‫چشم، خانم.
‫به هنرهای بین‌المللی سئول خوش اومدید.
‫از همه شما ممنونیم که در جشن ‫شصتمین سالگرد ما شرکت کردید.
‫ما یه نمایش ویژه ‫برای امشب آماده کردیم.
‫آخرین نمایش دانشجویان جوان ‫شرکت رقصمون.
‫اونا خیلی سخت و طولانی ‫تمرین کردن تا استعدادهاشون رو پرورش بدن.
‫لطفا با حمایت مهربونتون ازشون استقبال کنید
‫همونطور که رویاهاشون رو از طریق ‫تلاش‌های بی‌دریغ به واقعیت تبدیل میکنن.
‫و لطفا با یه تشویق گرم ‫ازشون استقبال کنید.
‫اه!
‫باید در بزنی!
‫چرا باید تو خونه خودم در بزنم؟
‫و چرا من صبحونه ندارم؟
‫تو صبحونه نمیخوری.
‫الان میخورم. عجله کن.
‫با اسپم.
‫خانم هوانگ.
‫این روزا یکم داری تپل میشی.
‫نباید بهش رسیدگی کنی؟
‫سوخت و ساز بدنم بالاست.
‫نمیشه برای یه بارم که شده سر میز غذا بخوریم؟
‫میدونی که این کار بچه‌هاست؟
‫تو دیگه بچه نیستی.
‫تقصیر منه.
‫چرا گذاشتم قیم قانونیم بشی...
‫اول سوپ رو امتحان کن. مزه‌ش عالیه.
‫فقط اسپم نخور! ‫چند بار باید بهت غر بزنم؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫صداتو نمیشنوم انقدر وراجی میکنی!
عه چرا؟
‫خجالت بکش.
‫اون به جنس ماده علاقه نشون میده.
‫شیر نر در فصل جفت‌گیری ‫به شیر ماده نزدیک میشه.
‫ماده هم اونو میپذیره.
‫نباید موقع غذا خوردن تلویزیون تماشا کنی.
‫بعد از این همه مدت...
‫فردا برای صبحونه چی داریم؟
!اولین روز مدرسه‌س پس زود میرم
‫باشه.
‫پس خودم برای خودم ‫یه تخم مرغ نیمرو با سس درست میکنم.
‫اوضاع با دونگ ووک، ‫داروساز، چطوره؟
‫-من با مردای کوچیکتر قرار نمیذارم. ‫-اوه؟
‫(ووکی)
‫چی؟ دونگ ووک...
‫ووکی، ها؟
‫و نمیخواستی بهم بگی؟
‫تو هم دوست پسر داری!
‫بهت گفتم، اون دوست پسر من نیست!
‫دست همو گرفتید.
‫همو بوسیدید؟
‫-همو بوسیدید! ‫-نه، اونجوری نیست.
‫کی؟
‫-نه، اونجوری نیست... ‫-کی بود؟
‫-زود باش! ‫-کی ماچ کردید؟
‫-ووکی، ووکی! ‫-ماچی!
‫همو ماچ کردید، مگه نه؟
‫کی، کجا، چطوری؟ همه رو لو بده.
‫اجازه میدادم همه چی شسته بشه و بره
‫چون ته دلم میدونم ‫میتونم هر جایی برم
‫میتونم هر کسی باشم، هر چی که دلم میخواد
‫پس مسیر خودمو آزادانه خواهم ساخت
‫به خودم ایمان خواهم داشت
‫به این راهی که زیر پامه اعتماد میکنم
‫اغلب خودم رو در مواجهه با دنیایی ناشناخته میبینم
‫ولی میدونم که حالم خوب میشه
‫چون میدونم اشتیاقم راهنمای من خواهد بود
‫وعده روشن امید منو به جلو میرونه
‫اگرچه این سفر ممکنه بیشتر از یه لحظه طول بکشه
‫میدونم که یه روزی به آخرش میرسیم
‫چون ته دلم میدونم میتونم هر جایی برم
‫میتونم هر کسی باشم، هر چی که دلم میخواد
‫پس مسیر خودمو آزادانه خواهم ساخت
‫به خودم ایمان خواهم داشت
‫تو شب‌های سرد، نورهای اولیه، حتی روشن‌ترین روزها
‫درست مثل ماهی که جایگاهشو حفظ میکنه
‫درست مثل سفر بی‌پایانش
‫من تو این مسیر ادامه میدم تا خودمو پیدا کنم
‫چون ته دلم میدونم میتونم هر جایی برم
‫میتونم هر کسی که دلم میخواد باشم
‫میتونم ببینم که داره از من جلو میزنه
‫پس مسیر خودمو آزادانه خواهم ساخت
‫به خودم ایمان خواهم داشت
‫این کارو برای خودم میکنم
‫تبدیل به همون کسی میشم که تو رویاهام هستم
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.