..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫گواهی فوت - کارول هلن مارتی
‫زن 63 ساله ... آسیب به ‫اندام‌های تحتانی و دست‌ها ...
‫... گواهی پزشکی قانونی... ‫...مرگ تایید شده است...
‫نتیجه‌گیری ‫... حلق‌آویز شدن ... مشکوک ...
‫خودکشی
‫کی قراره این چیزی رو که من توی این پوشه گم شده، ‫بین اون همه چیز روی صفحه کامپیوترم نوشتم، بخونه؟
‫چرا همیشه این امید رو دارم که یا بعد از مرگم یا حتی ‫بعد از اینکه دیر شد، درک بشم؟ پس اینجوری شد که...
[ ‫ ] دختر کوچولوی غمگین
‫مترجم: اشکان هیدی
‫[ژان آشاش] چی میتونم ‫بگم که قبلاً نگفته باشم یا...
‫خیلی دلم میخواد این کارو تموم ‫کنی و از شرش خلاص بشی.
‫چرا بابا؟
‫[ژان آشاش] چون مادرت هیچوقت ‫نتونست از شرش خلاص بشه.
‫همین دیگه.
‫و فکر میکنم...
‫در اصل فکر میکنم آینده ‫تو اینجا نیست، جای دیگه‌ایه.
‫تو داری باری رو به دوش ‫میکشی که لزومی نداره.
‫مادرت تمام عمرش این بار ‫رو کشید و همین دیوونه‌اش کرد.
‫فکر میکنم آینده تو، قدرت تو،
‫انرژی تو جای دیگه‌ای باید خرج بشه.
‫با بچه‌هاته، تو کارِت،
‫با آدمایی که دورت هستن.
‫ اون انرژی نباید تو تلاش ‫ناامیدانه برای فهمیدن چیزی که نیست
‫چیزی که غیرقابل فهمه ‫ صرف بشه ، چون بی‌معنیه.
‫لعنتی.
‫[کارول آشاش] این روزها بیشتر
‫روی چیزی کار میکنم که بهش ‫میگم پیدایشم، یعنی قبل از خودم.
‫[مونیک لانژ] باید بیست ماهت بوده باشه...
‫[مونا آشاش] تو مینوشتی.
‫[مونیک] میخوام بگم... چون میدونی...
‫[مونا] آخرین کتابت فقط درباره ‫مادر خودته، که اونم مینوشت.
‫[مونیک] صبر کن، فکر میکنی چه سالی بود؟
‫[کارول] 53.
‫[مونیک] درسته، سال 53 بود.
‫[کارول] مادرم واقعاً شخصیت ‫باورنکردنی‌ای بود، نه؟
‫[مونا] برای این کتاب، تو مکالماتت ‫رو با شاهدای زنده دوران بچگیت
‫روی این ضبط صوت‌ها ضبط کردی.
‫[مونا] تو تمام مکاتبات مادرت رو خوندی.
‫هزاران عکس جمع شده تو جعبه‌ها رو مرتب کردی.
‫دفترچه‌هاش رو خوندی.
‫تمام یادداشت‌هایی که روی
‫تقویم‌های کوچیک تو این چمدون ‫نگه داشته بود رو رونویسی کردی.
‫دوشنبه 15 سپتامبر 1985
‫من به کارول می‌گم که او واقعاً ‫با من خیلی ارتباط محدودی داره.
‫حتی فکر می‌کنم که در نوشتن مشکل خواهد داشت.
‫اون فقط با من از بن‌بست خارج می‌شود.
‫تو همه چیز رو بایگانی کردی،
‫نوشته‌های خودت و مادرت، ‫دفترچه‌هاتون، دستنوشته‌هاتون،
‫معمای چهره‌هات
‫و صدات.
‫اما کارول کیست؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بفرمایید داخل.
‫چای میل دارید، آب، چیزی؟
‫نه، ممنون، همه چی خوردم.
‫اوم...
‫اینجا دفترش بود.
‫ خانم ماریون کوتیا - برنده اسکار ‫بابت فیلم زندگی گُلگون سال 2007
‫خب...
‫این شلوار جین و تی‌شرتشه.
‫یه ژاکت با شالش آوردم،
‫کیف دستی‌ش که ست میشه باهاشون.
‫اینم تقویمش هست،
‫پاسپورت، کارت شناسایی، کارت بیمه درمانی.
‫دو تا عینک دارم.
‫نمیدونم، خودتون بگید کدوم رو ترجیح میدید.
‫لنز قهوه‌ای خریدم، چون شما چشمای آبی دارید.
‫اون چشماش قهوه‌ای بود.
‫عطرش.
‫اینم، ساعت و انگشترهاش.
‫این گردنبند رو همیشه مینداخت.
‫[آهسته] کلاه گیس.
‫اونجا آینه هست، اگه میخواید برای...
‫عوض کردن لباس.
‫کفش‌هاتون رو میخوام.
‫- چی؟ ‫- کفش‌هاتون.
‫ دختر - کارول آشاش
‫[ماریون] "مادرم یه معما برام به جا گذاشت.
‫"داستان رابطه‌مون."
‫شما دقیقاً داری همون کاری ‫رو میکنی که اون قبلاً کرده بود،
‫تحقیق درباره مادرت.
‫مادربزرگم هم کتابی درباره ‫مادر خودش نوشته بود.
‫[کتلین اوین] بعد از مرگ مادرش، ‫کارول آشاش یه چمدون نگه داشت
‫که توش تقویم‌ها به صورت ‫درهم و برهم ریخته شده بودند
‫روی اونا یادداشت می‌کرد
‫قرارهاش و چند تا جمله که ‫نشون می‌داد چه حالی داره
‫و عکس‌هایی از زندگی.
‫یه زندگی که بیشترش وقف ‫کتاب‌ها و نویسنده‌هاشون شده بود.
‫مونیک لانژ از همون سال‌های دهه ‫۵۰ تو انتشارات گالیمار کار می‌کرد
‫پله پله بالا رفت، تا یه روز ‫جرأت کرد شروع کنه به نوشتن.
‫یادمه تو اون دفتر
‫یه جورایی نامحسوس می‌گفتن که ‫من هیچی حالیم نیست ولی بامزه‌ام.
‫اون موقع خیلی عجیب و غریب بود.
‫دهه ۵۰ بود.
‫همه تو سلف غذا می‌خوردیم، همه دخترا ‫هل می‌دادن که بتونن کنار کامو بشینن.
‫من ژنه رو می‌شناختم، که ‫خیلی رو زندگیم تأثیر گذاشت.
‫مارگریت دوراس رو می‌شناختم، ویولت ‫لودوک رو می‌شناختم. نویسندگان فرانسوی
‫واقعاً دوران خیلی خیلی خوبی بود.
‫کارول آشاش که الان عکاس شده،
‫شروع کرد به نوشتن درباره خانواده‌ش
‫و رازهاش رو تو سال ۲۰۰۸، با کتاب ساحل ترووی
‫از طریق داستان یه تابلو که نازی‌ها ‫از خونه مادربزرگش دزدیده بودن
‫موقع اشغال فرانسه، بازگو کرد .
‫امروز تو انتشارات استوک ‫کتاب "دختر" رو منتشر کرده،
‫کتابی که با مهربونی و خشونت ‫درباره مادرش حرف می‌زنه،
‫و زندگی‌ای که باهاش داشته.
‫زندگی‌ای که توش این شانس ‫فوق‌العاده رو داشته که با
‫هنرمندها، روشنفکرها و ‫نویسنده‌ها معاشرت کنه.
‫زندگی‌ای که توش این بدبختی رو ‫داشته که نتونسته فقط یه بچه باشه
‫که ازش محافظت بشه، به ‫حرفاش گوش بدن، دلداریش بدن.
‫زندگی‌ای که توش مثل یه سکوت ‫عجیب میوفته وسط گفتگوهای بی‌پایان
‫و هیجان‌انگیز بزرگسالای خیلی باهوش.
‫در عین حال، اول می‌خوام این ‫لحظه‌های عالی رو منتقل کنم.
‫- آره. ‫- عالیه!
‫- آره. ‫- از این نظر...
‫تمام جنبه‌های شخصی ‫می‌تونه خیلی جذاب باشه...
‫غم‌انگیزه.
‫- غم‌انگیز و جذاب. ‫- آره.
‫برای خواننده خیلی جذابه.
‫مادرم واقعاً شخصیت باورنکردنی‌ای داره.
‫یه شخصیت باورنکردنیه...
‫ببین، اگه این یه فیلم بود، تیتراژش...
‫گاهی اوقات انگار فیلمه، ولی خب،
‫بیا سینما رو کامل فراموش کنیم.
‫تیتراژ این کتاب باورنکردنیه،
‫بازیگراش باورنکردنی‌ان.
‫به ترتیب ظاهر شدن تو این دست‌نوشته،
‫مونیک لانژ، دیونیس ماسکولو، ‫ نویسنده و ویراستار
‫ژان ژنه... ‫ نویسنده
‫نباید این احتمال رو نادیده گرفت
‫که من یه علاقه خاص به این کتاب دارم
‫به خاطر تصویر مهربونانه‌ای که از من کشیدی.
‫بزرگ شدن تو جایی که تو بزرگ ‫شدی، داشتن مادری مثل مادرت،
‫این خودش یه جور شانس بود.
‫و چه شانسی! این پاریس دهه ۵۰ بود،
‫اینکه مونیک لانژ جناح راستی بود،
‫مارگریت دوراس، که خیلی ‫خوب می‌شناختش، جناح چپی بود.
‫ما ۲۵ سالمون بود،
‫دوران سَن ژرمن ده پره بود. [در قرن بیستم ‫محل اجتماع روشنفکران و مُدِ پاریس بود]
‫اونجا بود که همه چیزهای ‫سرنوشت‌ساز اتفاق افتاد
‫تو جوونیمون، تو احساساتمون،
‫تو باورهامون، تو دیوونگی‌هامون...
‫ما دیوونه کمونیسم شده بودیم، می‌گفتیم که مردم [خیابان سن-بنوا محل اجتماعات روشنفکری در پاریس]
‫حق دارن خودشون تصمیم بگیرن ‫چجوری می‌خوان مبارزه کنن.
‫مثل همیشه،
‫درباره‌ش چیزی ننوشتیم.
‫آدم درباره خوشبختی نمی‌نویسه.
‫[زمزمه می‌کنه] ... به شدت از ‫جنگ رو برگردوندن و رفتن جلو.
‫- من فکر می‌کنم که... ‫- اکشن.
‫این همون دوره بود،
‫کارول آشاش،
‫سیاست، ادبیات،
‫بحث‌های شبانه
‫با نوشیدن، با سیگار کشیدن،
‫و بچه‌ها باید خودشون گلیمشون ‫رو از آب می‌کشیدن بیرون.
‫آره. برای مادرم یا برای دوراس
‫خیلی واضح بود،
‫که ما داریم از این جور...
‫خوشبختی،
‫به قول دوراس، و شور و شوق لذت می‌بریم.
‫و بعد، باید به این هم فکر کنیم که،
‫بعد از جنگ، تو این محیط،
‫یه اشتیاق دیوونه‌وار به آزادی بود
‫که هم دیوونه‌وار بود و هم لازم.
‫خیلی‌ها... خیلی‌ها پشت کردن
‫به شدت به جنگ و رفتن جلو. ‫به جنگ و رفتن جلو.
‫من فکر می‌کنم اونا خیلی...
‫- آزادتر از ما تو سال ۱۹۶۸ بودن. ‫- وای خدا.
‫من تو عمرم هیچوقت کار به این سختی نکرده بودم
‫و همین. "ولی..."
‫"دیوونگی لازمه"، خوبه.
‫[کارول] من فکر می‌کنم اونا تو سال 1968 خیلی ‫آزادتر از ما هستن، چون خیلی شجاع‌تر هستن.
‫[پخش مجدد] یچه‌ها، باید از فرصت استفاده کنیم.
‫[پخش مجدد] [ک. اوین] که یعنی برای یه بچه
‫نداشتن یه زندگی بچگانه،
‫و داشتن یه زندگی مثل یه بزرگسالِ کوچیک از سن خیلی کم.
‫[کارول] من نمی‌تونستم بدونم.
‫من نمی‌دونستم زندگی بچه‌های دیگه چطوریه.
‫راستش من خیلی خوش‌شانس بودم
‫چون این یه غذای فوق‌العاده بود.
‫پس نمی‌شه گفت ‫که دانش زودهنگام ‫چیز بدیه،
‫ولی واقعاً، ‫بازی، ب-الف-زی، ‫تو خونه خیلی کم بود.
‫[ک. اوین] و شما خیلی زود مجبور شدید
‫با چیزی که اغلب پیش میاد روبرو بشید؛ رفتن پدر.
‫ ژان-ژاک سالومون ‫ از چهره‌های شاخص در عرصۀ تاریخ علم در فرانسه
‫[ژان-ژاک سالومون] اینجام، پر از نصیحت‌های خوب، ‫باتجربه‌تر از همیشه
‫و تو مخصمۀ نوشتن این نامه برای تو.
‫التماست می‌کنم، بعد از خوندنش نابودش کن.
‫هر روز بیشتر درگیر اون ‫چیزی که می‌دونی هستم،
‫نتونستم جلوی خودمو بگیرم و با یه ‫دکتر که خیلی قبولش دارم صحبت کردم.
‫منو ببخش ولی همه اینا منو ‫تو یه گودال عمیق انداخته.
‫اول اینکه، چرا دو ماه صبر کنیم؟
‫ممکنه نتونی مدت زیادی ‫این موضوع رو پنهان کنی.
‫دوم اینکه، راه‌هایی هست ‫که نیاز نباشه بری سوئیس.
‫اگه اینجا بودی می‌شد امتحانش ‫کرد، فکر کنم بدون دردسر.
‫ولی تو تنهایی، اینقدر دور از من؟
‫هر روز بیشتر احساس می‌کنم ما دوتا بچه‌ایم.
‫اگه قیافه منو اینجا می‌دیدی.
‫گزینه الف، یا میای آلزاس پیش من،
‫اینجوری خیالم راحت‌تره، بعد تصمیم می‌گیریم.
‫گزینه ب، یا اگه فکر ‫می‌کنی می‌تونی انجامش بدی،
‫از روشی که بهم گفتن استفاده می‌کنی.
‫مهم‌ترین چیز به نظرم اینه که از عمل جراحی
‫که حتی تو سوئیس هم
‫منو می‌ترسونه، اجتناب کنیم.
‫اگه کسی رو می‌شناسی که ‫بتونه این آمپول‌ها رو بهت بزنه،
‫میگن خیلی مؤثرن.
‫در این مدت، راه برو، بدو، دراز نکش و غیره.
‫تا وقتی که...، و الی آخر.
‫اسمش بنزو-ژینوستریل شماره 5 هست.
‫روزی دو آمپول تو یه سرنگ به مدت چهار روز.
‫تزریق عضلانی تو باسن.
‫چهار تزریق، هر بار دو آمپول. روز نهم،
‫باید جواب بده، ولی اگه ‫کافی نبود، دوباره شروع کن،
‫چون بدون عوارض هست، بدون کورتاژ.
‫خب، تصمیم بگیر.
‫عزیز دلم، شرمنده‌ام، حالم ‫بده، خجالت‌زده‌ام، منو ببخش.
‫کاملاً وحشت‌زده‌ام، زود جوابمو بده.
‫دلم می‌خواد یه ماه آرامش داشته باشیم.
‫یه ماه که توش بتونم برای ‫این نامه ازت عذرخواهی کنم.
‫ژان-ژاک.
‫این نامه رو نابود کن.
‫گزینه ج. از کی منتظر آخرین دوره‌هات هستی؟ ‫[شنبه - 31 می 1952 - فالکنر بورگه - ساعت 6 بعداز ظهر - کارول]
‫گزینه د.
‫دوستت دارم.
‫[ک. اوین] پدر جایگزین یه اسپانیایی بود.
‫[پخش مجدد] اسمش خوان گویتیسولو بود،
‫یه پناهنده اسپانیایی ضد ‫فرانکو بود، از نظر سیاسی فعال،
‫نویسنده.
‫مردهایی که زندگی مادرم را تحت تأثیر ‫قرار دادند، همگی نامشان ژان (خوان) بود.
‫[مونیک لانژ] باید داستان رو براتون یادآوری کنم؟
‫این داستان یه دختر جوونه که عاشق
‫مردیه که دوستش نداره.
‫و فقط آخر کتابه که می‌فهمه
‫دلیل اینکه دوستش نداره ‫اینه که اون همجنسگراست.
‫[خوان گویتیسولو] تقریباً یک ساله
‫که شروع کردم با عرب‌ها معاشرت کردن.
‫فقط چند هفته طول کشید تا واقعیت رو بفهمم.
‫تعادلم رو پیدا کردم و به تو نزدیک‌تر شدم.
‫ولی همینطور فهمیدم
‫که من کاملاً،
‫قطعاً و غیرقابل برگشت همجنسگرا هستم.
‫از اون موقع، حتماً متوجه ‫شدی که رابطه‌مون بهتر شده.
‫هرچند به شکل متفاوتی، ‫شروع کردم به دوست داشتنت بیشتر از قبل
‫و به نوعی خوشبختی رسیدم که ‫هیچوقت قبلاً تجربه نکرده بودم.
‫احساس آرامش می‌کردم،
‫خوشحال از اینکه زندگیم رو با تو شریک شدم،
‫از اینکه تو و کارول رو کنارم داشتم.
‫جمعه 28 آگوست 1970: ساعت 8 شب: خوان مست به خانه ‫برمی‌گردد؛ بعد از اینکه دو بار با مرد خیابانی رابطه داشت.
‫امروز تو بن‌بستم.
‫نمی‌تونم چیزی بهت پیشنهاد ‫کنم، نمی‌تونم قولی بهت بدم.
‫از واکنشت می‌ترسم
‫و در خفا، آرزوش رو دارم.
‫یکشنبه 29 ژوئیه 1973: خوان با یک عرب احمق رابطه داشت. ‫یکشنبه 2 ژانویه 1977: خوان با یک الجزایری رابطه داشت. ‫یکشنبه 5 ژانویه 1981: خوان با یک ترک رابطه داشت.
‫میدونم که دارم خوشبختی بودن در ‫کنارت رو که خیلی قویه از بین میبرم.
‫چهارشنبه 6 ژانویه 1971: خوان با لحن ‫مسخره‌ای از اتاق کناری به من شب بخیر گفت.
‫میترسم بدون تو زندگی کنم.
‫صورتت، ظرفیت عشقت،
‫چشمات، مهربونیت.
‫هیچوقت به هیچکس اینقدر نزدیک نبودم.
‫هیچوقت تو عشق با هیچکس ‫به اندازه تو پیش نرفتم.
‫از این به بعد، موفقیت یا شکست رابطه‌مون
‫به اراده‌مون برای باهم موندن بستگی داشت.
‫تَوهُم یه زوج عادی بودن از بین رفته بود
‫و باید با چالش ساختن ‫چیز جدیدی روبرو میشدیم.
‫ولی آیا عشق، درک و احترام متقابلی که داشتیم
‫برای حفظ قدرت پیوندهایی که ‫ضروری میدونستیم کافی بود؟
‫جمعه 21 فوریه 1986: وقتی به من می‌گویند داستان تخیلی ‫بنویسم، به رنج و عذاب فکر می‌کنم. دیگر باور ندارم.
‫چه چیزی را خلق کنم، وقتی که همه ‫چیزهایی که مرا ناامید می‌کند، زنده است؟
‫[کارول] سوال من اینه که ‫چرا... چرا همجنسگراهای
‫مادر من؟
‫[پخش مجدد] [کارول] تو، ژنه؟ و خوان!
‫[پخش مجدد] [دانیل کوردیه] نمیدونم علاقه‌اش ‫ پژوهشگر تاریخ و دلال آثار هنری
‫به همجنسگراها از کجا میاد، نمیدونم.
‫[کارول] غیرقابل توضیحه،
‫اگه یه خودآزاری اساسی نباشه.
‫[دانیل کوردیه] ولی ‫اون آدم خیلی تأثیرگذاریه.
‫فکر میکنم زندگی سختی داشته.
‫خوشبختانه، یه جور شوخ طبعی داشت...
‫یه جور فاصله. اون کسیه که زندگی سختی داشته.
‫[کارول] اون تراژیک بود.
‫اون تراژیک بود.
‫[دانیل کوردیه] آره، همینه. همینو میگم.
‫ولی فکر میکنم که، در اصل،
‫تو گالیمار خیلی راحت بود، ‫ [از معتبرترین و قدیمی‌ترین انتشارات فرانسه]
‫چون اونجا،
‫کنار آدمایی گذاشته شده بود
‫که کاملن، اما واقعاً...
‫... حتی از تراژیک هم بدتر بودن!
‫و در واقع اون تو اون محیط بود،
‫تنها نبود.
‫[کارول] هوم.
‫میخوام یه بار دیگه بخونمش.
‫[کارول] اون تعریف میکنه که سرد مزاج بود...
‫[پچ پچ میکند] قبل از پدرم.
‫آره، خب...
‫[پچ پچ میکند] بعد با پدرم اوضاع بهتر شد.
‫و بعد خیلی زود...
‫... خیلی زود، بهش خیانت شد.
‫و این متنیه که بعد از عملش نوشته.
‫بالاخره فهمیدم،
‫نه بیماری که داشت...
‫- رحمش رو درآوردن. ‫- [کارول] رحمش رو درآوردن.
‫[ماریون پچ پچ میکند] درست همین موقع،
‫از یه دکتر پرسیدم، چون...
‫اسمی که گفت نامفهوم بود.
‫نه، نه، نه، نه، یه جور...
‫اون از نکروبیوز حرف میزنه.
‫و...
‫متن وحشتناکه چون میگه: "در ‫نهایت، رحمم رو از دست دادم..."
‫[کارول و ماریون] "در ‫نهایت رحمم رو از دست دادم،
‫حتی اگه این عضو جنسی نیست، خب...
‫چون، به خاطر استفاده نکردن ازش...
‫[ماریون پچ پچ میکند] "و یک ‫هفته طول کشید تا بهش عادت کنم،
‫خوشبختانه داشتم..."
‫و این دقیقاً شبیه همونه...
‫به این... خودکشی... ‫- [کارول] خودکشی...
‫- جسمی... ‫- [کارول] جسمی...
‫[فلورانس مالرو] آره، دقیقاً.
‫- که داشت. ‫- [کارول] که داشت.
‫[فلورانس مالرو] همیشه احساس میکردم
‫که یه چیزی بود
‫که حل نشده بود.
‫[پخش مجدد] [کارول] باورنکردنیه.
‫یکشنبه 12 دسامبر 1971: فلور به من گفت قبلاً ‫انرژی دیوانه‌واری داشتم. حالا آرام‌ترم.
‫اون به من گفت که من از تمایلات جنسی خودم دست ‫کشیدم وقتی که کارول شروع به داشتن تمایلات جنسی کرد
‫این یک احساس واقعی گناهه که ‫سزاواره براش تاوان پس بدی.
‫نامه‌های دوران نوجوونیم هست ‫که با ماشین تحریر دوباره نوشته.
‫این یعنی تو وسایلم فضولی میکرده.
‫[فلورانس مالرو] این رو اصلاً دوست ندارم.
‫[کارول] نه ولی این... این ‫مثل تجربه جنسی از راه دیگرانه.
‫[پخش مجدد] [فلورانس ‫مالرو] ولی هرچی بیشتر به،
‫نمیدونم، مسیر زندگی مونیک فکر میکنیم،
‫بیشتر مجبوریم بگیم
‫که مسائل جنسی
‫اهمیت و پیامدهای...
‫- [کارول] خب، مخصوصاً با من! ‫- ... وحشتناکی داشته.
‫نه، منظورم اینه، این جور یکی شدن که ما...
‫[فلورانس مالرو] کاملاً.
‫[ماریون، در نقش کارول] ‫منو نابغه میدونه، حسش میکنم.
‫این عشق به من تو چشمای مادرم هست،
‫هر روز، هر لحظه.
‫حتی وقتی پشتم بهشه و جلوش ‫راه میرم، مثل یه سوزش تنده.
‫خیابون مونتورگی، یکشنبه‌ها ‫روزنامه اومانیته میفروشه،
‫صفحه اول روزنامه رو به عابرا نشون میده،
‫من کنارش روی پله ورودی یه ساختمون نشستم
‫و خوشحالیش رو مثل بارون اکلیل دریافت میکنم.
‫عاشق منه، منم مست این عشقم.
‫تو مهمونی های بزرگی که تو ‫خیابون پواسونیر برگزار میشد
‫همه چسبیده به هم می‌نشستیم
‫و من همش نگاه مامانم رو روی خودم حس می‌کردم
‫که هر از گاهی از اون سر میز بهم نگاه می‌کرد
‫حتی بدون اینکه نگاهش کنم، ‫می‌فهمیدم که بهم افتخار می‌کنه
‫به خاطر جدی بودن و متانتم
‫لبخند مامانم و خوشحالیش
‫من خیلی خاص بودم
‫یه روز پنجشنبه، مامانم نوشت: ‫"تعریف افسردگی از نظر کارول اینه:
‫یه غم و غصه‌ای که اگه ‫جلوشو نگیری کش پیدا می‌کنه"
‫ژوئن ۱۹۹۳ کارول در مورد تأملی ‫پیرامون تربیتش به من گفت
‫او داستان یک کودکی از هم گسیخته ‫است و خیرمقدمی به مازوخیسم'"
‫که ژنه منحرف بوده و حالا او تصمیم ‫گرفته دیگر در موردش صحبت نکنه
‫[ژان ژنه] چیزی که یه کم حالمو بهتر کرد
‫حس ناامنی بود
‫ژنه منو دعوت کرد نزدیک ‫هتلش تنهایی ناهار بخوریم
‫من خیلی به خودم می‌بالیدم، مونیک هم همینطور
‫خیلی خوشحال بود که به من توجه می‌کنه
‫ما دو تا عزیزترین آدمای زندگیش بودیم
‫حتی خوان هم همچین جایگاهی نداشت
‫رفاقت با ژنه بهترین اتفاقی بود ‫که اون موقع می‌تونست واسم بیفته
‫من فقط می‌تونستم از خاص بودنش استفاده کنم
‫مامان فکر می‌کرد این خیلی عالیه
‫یه شانس باورنکردنی بود
‫و واقعاً حس می‌کردم که ‫از بودن با من لذت می‌بره
‫با من می‌خندید
‫یه جور متفاوت فکر کردن بهم یاد می‌داد
‫کمکم می‌کرد که سرکش بودنمو ‫قبول کنم و مثل بقیه نباشم...
‫پیش من خوشحال بود
‫من استعدادهایی داشتم که مونیک نداشت
‫من دوباره بهش امید به زندگی می‌دادم
‫من خیلی بامزه‌تر از اون بودم
‫یه جور بچگی تو وجودش بود که شبیه من بود
‫ما می‌تونستیم
‫منوی جلوی یه رستورانو برگردونیم
‫یا نمکدونو تو یه گلدون خالی کنیم
‫من حتی با معشوق اون موقعش، جکی، رابطه داشتم
‫قبل از رفتن یه سر به ژنه زدم
‫هنوز از جاش تکون نخورده بود
‫وسط تخت نشسته بود و سیگار می‌کشید
‫رفتم از شیر آب حموم پشت سرش
‫یه قلپ آب بخورم
‫چراغو روشن نکردم، درو باز گذاشتم
‫یه چاقو از پشت تو کمرم فرو کرد
‫"ظاهراً ساک زدنت خوب ‫نیست، جکی میگه گاز می‌گیری
‫من بهتر از تو بلدم"
‫رو تختش نشسته، سیگار ‫برگ دستشه، با پیژامه راه راه
‫بهم میگه که هیچوقت نمی‌تونم تحریکش کنم
‫من می‌تونم
‫من مطمئنم که می‌تونم
‫اون قبول نمی‌کنه
‫"چرا، نه نه، می‌تونم. امتحان کن"
‫بلند میشه
‫و می‌ایسته، به یه شکل عجیبی سرد
‫از روی شلوارش که زیپ ‫نداره بیضه‌هاشو لمس می‌کنم
‫"دیدی، حق با من بود، هیچ زنی نمی‌تونه"
‫[نیکو پاپاتاکیس] شما تنها دختر مونیک هستین؟
‫[کارول] آره، آره
‫[پاپاتاکیس] باورنکردنیه
‫[کارول] چرا؟
‫[پاپاتاکیس] نه، وقتی آدم یه دختر داره
‫نمی‌دونم...
‫عجیبه که روابط اینقدر غیرعادی باشه...
‫[کارول] چرا "غیرعادی"؟
‫دو نفر تو دنیا بودن که ‫بیشتر از همه دوستشون داشت
‫من و ژان
‫[پاپاتاکیس] همینه
‫[کارول] پس واسه اون، اینکه من...
‫مورد توجه ژان قرار بگیرم...
‫چون وقتی یازده سالم بود، ‫تو هتلش با هم حرف می‌زدیم
‫مدرسه نمی‌رفتم، درسته که...
‫من خیلی شانس آوردم که ‫حرفای خیلی خوبی باهاش زدم
‫ولی خیلی زود باهام بازی کرد
‫منو به چالش کشید
‫"تو نمی‌تونی این کارو بکنی..."
‫و خب یه دختربچه که مغزش هنوز کامل نشده
‫راحت میشه باهاش بازی کرد
‫[کارول] هنوز نتونستم همه نامه‌هایی که
‫به مامانم فرستادی رو بخونم ‫چون دستخطت افتضاحه!
‫[مرد] ممنون
‫[کارول] ولی تو چند بار به مامانم
‫هشدار دادی
‫که ژنه خطرناکه
‫[مرد] نه، اون دیوونه بود! دیوونه بود
‫[کارول] یه آدم منحرف...
‫می‌دونی که به من آسیب زد؟
‫ژنه بهم آسیب زد
‫- [مرد] جدی؟ ‫- [کارول] آره
‫واسه همینه که این سوالا رو می‌پرسم
‫[مرد] آه!
‫ولی متأسفانه من اونو نمی‌شناسم
‫چون مامانت...
‫شیفته اون شده بود
‫آره
‫هر چقدر بیشتر بهش آسیب ‫می‌زدن، بیشتر عاشق مردم می‌شد
‫خب پس چی میخوای!
‫اون توسط ژنه خدمت شده!
‫بیشتر از خدمت...
‫
‫[مرد] و...
‫ولی اون خودشو فدا کرد!
‫اون خودشو فدا کرد!
‫[مرد] ولی اون عاشق این کار بود...
‫همه کسایی که میشناخت، این یه فرصت بود
‫که خودشو براشون فدا کنه.
‫که قربانیشون بشه!
‫نه اینکه مردم سوءاستفاده کنن، اما...
‫خودش خودشو به عنوان ‫قربانی پیشکش میکرد، پس...
‫ازش استفاده میکردن! شنبه ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۲: ساعت ۷ بیدار ‫شدم. موهایم را شستم. ژان ژنه آمد خانه ما برای دستشویی کردن"
‫اون تسلیم کسایی بود که دوستشون داشت.
‫کاملاً.
‫و خب، این بود...
‫این شگفت‌انگیز بود
چهارشنبه، 7 مارس 1972 درباره همه چیز حرف می زنیم. مي ترسم که اون خسته بشه و فکر کنه من احمقم.
‫[ماریون نجواکنان] و در عین حال خیلی بچگانه،
‫صورت گردش، خنده‌های بلندش.
‫شنبه 9 آوریل 1966: ژان: دختر ‫عوضی‌تون هنوز هم همونقدر احمق هست؟
‫[پخش مجدد] [کارول] ‫این تمام دوگانگی ژنه است،
‫یعنی، اون موجودیه
‫کاملاً درخشان و در عین حال خیلی بچگانه.
‫صورت گردش، خنده‌های بلندش.
‫آره، از زن‌ها متنفر بود.
‫وقتی که زیاد می‌دیدمش، خیلی جوون بودم،
‫یازده، دوازده سالم بود، ‫پس هنوز دوجنسیتی بودم.
‫و فکر میکنم منو دوست ‫داشت چون قیافه‌م عربی بود،
‫یه کم عرب،
‫و شاید این بهش عبدالله ‫بندباز رو یادآوری میکرد،
‫که اون موقع خودکشی کرده بود.
‫ولی عبدالله بخشی از زندگی خصوصی منه
‫که ترجیح میدم جلوی دوربین درموردش حرف نزنم.
‫[ماریون، در نقش کارول] ‫هیچوقت عبدالله رو فراموش نمیکنم،
‫بندبازی که عاشقش بودم و تو ده ‫سالگی میخواستم باهاش ازدواج کنم.
‫عبدالله از روی طناب افتاد، بدون محافظ.
‫کمی بعد، دوباره رفت بالا، شاید خیلی زود،
‫تا یه نمایش رو جلوی چشمای ژنه تمرین کنه،
‫که پایین نشسته بود و میخواست ‫اون بیشتر و بیشتر پیش بره.
‫دوباره یه سقوط.
‫بعد حکم دکترها.
‫عبدالله دیگه اجازه نداشت ریسک کنه
‫با اون لباس پر از پولکش
‫زیر چادر هیچ سیرکی.
‫اون معمولی شده بود.
‫این کلمه "معمولی" تو آثار ژنه همه جا هست.
‫میشنیدم بزرگترها دور و برم پچ پچ میکنن
‫و به یه تراژدی اشاره میکنن،
‫مثل یه گزارش از پیش نوشته شده از خودکشیش.
‫همه نگران بودن.
‫و بعد، یه شب خودشو دار زد.
‫[کارول] نه، نمیخوام ‫دردمو اینجوری تعریف کنم.
‫میخوام توی یه داستان بگنجونمش.
‫[مرد] آره.
‫[کارول] من به هر حال بچه‌ی
‫یه دنیای روشنفکری هستم، و این ‫هم چیزیه که درموردش فکر میکنم،
‫چطور منو اینجوری به حال خودم گذاشتن؟
‫چرا؟
‫و درد من اینجاست.
‫و به هیچ وجه،
‫من همه شما رو
‫توی داستانم نمیکشونم تا هیچی رو توجیه کنم.
‫فقط چون سؤال من اینه،
‫چطور یه دختربچه‌ای مثل ‫من، با این همه استعداد،
‫یه مسیر شکست خورده‌ی ‫اینقدر چشمگیر رو طی کرد؟
‫همین، همش همینه.
‫من مرتب با چیزایی که ‫تجربه کردم روح‌زده میشم.
‫"امروز به چه کسی می‌توانم اعتراف کنم که فکر ‫خودکشی محو شده و غیرممکن است؟ این کار شخص را
‫در موقعیت دشواری ‫قرار می‌دهد و او را مسئول
‫اقدام احتمالی من می‌کند؟ ‫سکوت، سکوت، سکوت."
‫[پخش مجدد] [ک. اوین] خورخه ‫سمپرون هم برای نوشتن این کتاب
‫خیلی مهم بود.
‫شما رفتین پیشش تا بعضی خاطرات رو چک کنین،
‫و اون نگاهتون میکرد،
‫این حس میشه، با یه جور پشیمونی،
‫و میگفت که یه زمانی شما دیوونه شده بودین.
‫[کارول] دیوونه؟
‫- [ک. اوین] حالتون خوب نبود. ‫- چرا که نه.
‫وقتی نگاهتون میکنه، من ‫گفتم دیوونه، منظورم این نبود،
‫ولی آدم حس میکنه که ‫اون شما رو به یاد میاره
‫مثل یه نوجوون سرکش
‫که شروع کرده به
‫دیوونگی کردن، به خودش اهمیت ندادن،
‫هیچ احترامی برای خود،
‫برای بدن قائل نبودن.
‫از یه طرف، میخواست آزاد باشه
‫و نشون بده که میتونه از مادرش دور بشه.
‫یه مدتی، کارول آشاش،
‫شما به خودتون آسیب میزدین.
‫چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫داستانم رو شروع میکنم
‫از شونزده سالگیم.
‫قبل از اون، مثل یه آدم خواب‌گرد عمل ‫میکردم، خیلی مراحل رو سوزونده بودم،
‫اما درباره ساختن خودم، ‫همش یه پیش‌نویس بزرگ بود.
‫من درباره خانواده‌ام و ‫خاستگاه اجتماعیم حرف نمی‌زنم،
‫حتی اگه "آقای فروید" خوب برام ‫توضیح داده که همه چیز از اونجا میاد.
‫در واقع، تا قبل از می ۶۸،
‫سرگردونی‌های من کاملاً تنهایی بود،
‫به جز چند تا برخورد پراکنده
‫که برای رابطه جنسی داشتم.
‫و بعد اون ماه می معروف
‫منو برد
‫- به رویا، به واقعیت.
‫به واقعیت خودم.
‫این ماه می، هدیه قشنگی برای شونزده سالگیم بود.
‫این ماه به سادگی بهم اجازه ‫داد از شورشم جدا نشم،
‫چون دنیای بیرون رنگ و بوی منو داشت.
‫ناراحتیم رو،
‫اون موقع از طریق سیاست بیان کردم.
‫وقتی بهش فکر می‌کنم، ‫فعالیت سیاسیم واقعاً الکی بود.
‫ولی تونسته بودم چندتا نظریه پیدا کنم
‫که دقیقاً با تنبلیم جور در میومد.
‫ورود به عرصه سیاست، یعنی ‫دیگه تسلیم وضع موجود نشدن
‫[ماریون، در نقش کارول] ‫من تقریباً مطمئنم که اگه
‫همیشه خواستم کار خودمو ‫بکنم، به خاطر اون ماه کوچیکه.
‫این اجازه‌ای بود که جامعه
‫از اون روز به من داد.
‫من واقعاً خوشحال و مفتخرم
‫که همچین لحظه‌ای رو تجربه کردم.
‫تابستون بعدش رو با چرخ زدن ‫تو گروه‌های آنارشیست گذروندم.
‫برگشتن به دبیرستان غیرممکن بود.
‫شروع کردم به زندگی با پسری ‫که یه سال از من بزرگتر بود.
‫می‌خواستم زندگی کنم، ولی نمی‌دونستم چطوری.
‫میراث فکریم تو این زمینه کمکی بهم نمی‌کرد.
‫فقط با مرجع‌های اخلاقی پیش ‫می‌رفتم، .بدون اینکه خودمو رها کنم
‫به نوعی،
‫وارد زندگی می‌شدم در حالی ‫که یه کم می‌دونستم که نبایدها چیه،
‫ولی اصلاً نمی‌دونستم چه باید کرد.
‫همه چیز تو ذهنم منجمد شده بود.
‫همه چیز در یک کسالت کامل
‫و یک غم عجیب متبلور می‌شد.
‫داشتم منفجر می‌شدم چون غریزی،
‫- می‌دیدم که به هیچ جا نمی‌رم.
‫بعد از یک سال ریاضت از اون پسر جدا شدم
‫وقتی با دنیای معتادای پاریس آشنا شدم.
‫همین که شروع کردم به مصرف مواد
‫خیلی از محدودیت‌های فکری رو
‫که برای خودم کشیده بودم پاک کرد.
‫اونا آدمایی بودن که تنها مسئله‌شون ‫این بود که حالشون خوب باشه
‫و چرا نه، همون روز خوشحال باشن.
‫یه دنیای آزاد برام باز می‌کردن.
‫محو شده بودم.
‫می‌خواستم وارد حلقه‌شون بشم،
‫پذیرفته و قبول بشم.
‫می‌خواستم بهشون ثابت کنم ‫که می‌تونم خودمو رها کنم،
‫از همه‌شون دیوونه‌تر باشم.
‫و این خودشو نشون داد با...
‫تزریق هروئین،
‫یا حتی با پولی که بهشون می‌دادم،
‫اگه به چیزی نیاز داشتن.
‫یه زوج که تحسینشون می‌کردم ‫نمی‌تونستن اجاره‌شونو بدن.
‫خب، فرداش،
‫با کش رفتن چندتا نسخه ‫از ژنه و البته فروختنشون،
‫براشون ۶۰۰ فرانک آوردم.
‫کلاهبرداری.
‫خدای من، چقدر این کار هیجان‌زده‌م می‌کرد!
‫این کلمه
‫مطابق بود با راهی برای ‫واکنش نشون دادن به جامعه
‫با زندگی کردن شاهانه به خرج اون.
‫کتاب‌های پلیاد، دست‌نوشته‌ها،
‫نامه‌های نویسنده‌ها،
‫حتی یه نقاشی کوچیک از جاکومتی...
‫تمام سرمایه آرشیوی رو خالی کردم.
‫از نظر جسمی شروع کردم به آروم شدن.
‫مشاهده می‌کردم.
‫و همزمان، شدیداً می‌خواستم پذیرفته بشم.
‫خیلی عجیبه که همیشه یه ‫احساس گناه بی‌خودی دارم
‫که باعث میشه در هر موقعیتی،
‫احساس کنم طرد شدم یا زیر نظرم.
‫تنها راه برتری پیدا کردن برام،
‫عشقبازی کردنه.
‫چند بار شده که یه موقعیتو ‫با عشقبازی کردن حل کردم.
‫ولی واقعاً نمی‌تونستم به بیکاری عادت کنم.
‫خودمو مجبور می‌کردم ‫مثل اونا فکر کنم تا تنها نمونم.
‫اون موقع کلی اسید مصرف کردم.
‫مثل دیوونه‌ها ترسیدم،
‫ولی فکر می‌کردم باید
‫از این ترس رد بشم با مصرف کردن،
‫با دوباره مصرف کردن.
‫اما،
‫فقط یه آرزو داشتم،
‫اینکه شروع کنم به ساختن چیزی از خودم.
‫اون موقع بود که با ژان آشنا شدم.
‫خوشم ازش میومد چون منو می‌خندوند.
‫با آشپزی کردن دلشو برده بودم. آره.
‫آخرین دست‌نوشته‌هام رو فروختم،
‫ژنه و ویولت لدوک رو،
‫تا هواپیمایی بگیریم که ‫ما رو به نیویورک می‌برد.
‫اصلاً انتظار نداشتیم
‫که این شهر اینقدر سرد و یخبندون باشه.
‫راستش خوشحال بودم،
‫توی مدرن‌ترین کشور دنیا.
‫خوشحال بودم چون حق با من بود.
‫این کشور مال من میشد.
‫دو ساعت بعد،
‫حالم کاملاً عوض شد.
‫گشنم بود.
‫یه قرون هم نداشتم.
‫و مخصوصاً، داشتم
‫از اثر همه مواد مخدری که مصرف کرده بودم
‫پایین می‌اومدم.
‫نزدیک یه هتل زندگی می‌کرد.
‫حدود ساعت سه یا چهار صبح،
‫پسره برگشت اتاقش که بخوابه.
‫این احمق می‌خواست با منی که از ‫خستگی مرده بودم رابطه داشته باشه.
‫خلاصه...
‫رد کردنش ده برابر خسته‌کننده‌تر بود،
‫که بهش توضیح بدم شاید فردا حالم بهتر باشه
‫و همه چیز رو واضح‌تر ببینم.
‫بهتر بود پاهام رو باز کنم
‫در حالی که چرت می‌زدم.
‫اولین تجربه رقت‌انگیز، درست موقع رسیدن.
‫بی‌خیال!
‫شروع کردیم به فروختن
‫هر چیز با ارزشی که تو چمدون‌هامون داشتیم.
‫یه سری تعهدات جنسی کوچیک
‫به صاحب‌خونه‌هامون داشتم، ولی خوب بود.
‫هر روز تو نیویورک می‌چرخیدم.
‫خیلی قشنگ بود.
.‫پاریس رو ترک کردم
‫چون نمی‌تونستم تو اون شهر به هیچی برسم.
‫تو پاریس خیلی زیاد فکر می‌کنی.
‫من یه دنیای جدید می‌خواستم ‫که بتونم خودم رو توش بسازم.
‫اصلاً به مشکلات مالی اهمیت نمی‌دادم.
‫هر صبح با یک یا دو دلار می‌زدم بیرون.
‫برای گشت و گذارم کافی بود.
‫دنبال آشنایی‌های جدید بودم.
‫امید داشتم به یه جریان زیرزمینی
‫که از دو سال پیش تو آمریکا ‫در حال شکل‌گیری بود...
‫اعتراض من بوده و ‫امیدوارم همیشه باشه،
‫این واقعیت که دنیای کار، زندگی ‫روزمره مردم رو رقت‌انگیز می‌کنه.
‫ولی تو این زمینه، هیچ کس به ‫اندازه یه آمریکایی رقت‌انگیز نیست.
‫حتی دنبال این نبودم که ‫گلیمم رو از آب بکشم بیرون.
‫دنبال کار گشتن برام مایه شرم بود.
‫رزلین پیشنهاد داد یه کم از ‫این وضع رقت‌انگیز فرار کنم
‫و یه غذای حسابی بزنم.
‫صاحب یه رستوران فرانسوی ‫ما رو دعوت کرده بود.
‫بهم هشدار داده بود که یارو خیلی جالب نیست.
‫یه مرد حدوداً پنجاه ساله بود،
‫تازه به دوران رسیده نمونه، از خود راضی.
‫نشستیم سر میز.
‫حرف‌هاش اصلاً برام جالب نبود.
‫فقط به خوردن و نوشیدن فکر می‌کردم.
‫رزلین بود که مسئول خوش و بش کردن بود.
‫به لطف یه شراب عالی یه ‫جور کرختی داشت میومد سراغم.
‫داشتم سست و بی‌تفاوت ‫به محیط اطراف می‌شدم.
‫بدنم با کالری‌هایی که چند ‫وقتی بود کم داشتم گرم می‌شد.
‫غذا داشت تموم می‌شد.
‫یه لحظه از مکالمه شنیدم:
‫"چرا نریم استودیوی من؟"
‫و این حرف از طرف صاحب ‫رستوران خطاب به من بود.
‫بی‌خیال.
‫حالم خوب بود، از نظر من هر ‫تجربه‌ای ارزش امتحان کردن داشت،
‫و من دختری بودم که تا مدت‌ها ‫هیچوقت نمی‌تونست نه بگه.
‫و ترکیب این همه الکل
‫منو نسبت به پیش‌داوری‌هام ‫بی‌تفاوت کرده بود.
‫صاحب رستوران بلند شد تا آخرین جزئیات رو...
‫اون موقع، رزلین یه چیزی شبیه این بهم گفت:
‫"قبلش ازش پول نخواه، آخرش 20 دلار بهت میده."
‫و این جمله
‫تو حالت گیجی من محو شد.
‫رفتیم استودیوی روبروی رستوران.
‫همه چیز کاملاً عادی پیش رفت،
‫فقط اینکه اون دنبال یه رابطه عاشقانه نبود،
‫ولی این اذیتم نمی‌کرد ‫چون متأسفانه اولین بار نبود
‫که بدون یه ارتباط واقعی انسانی رابطه داشتم.
‫نیم ساعت بعد تموم شد.
‫می‌دونم که به اوج رسیدم.
‫دستشویی، لباس پوشیدن. و واقعاً،
‫20 دلار بهم داد.
‫روزلین دید من خیلی شجاعم،
‫گفت خودش دفعه اول خیلی ‫بیشتر از من مشکل داشته.
‫سرم گیج می‌رفت.
‫تو منهتن قدم می‌زدیم. هوا نسبتاً خنک بود.
‫و کم کم داشتم هوشیار می‌شدم.
‫پیشنهاد داد بعدازظهر رو با هم بگذرونیم
‫چون یه فرصت غیرمنتظره ‫صد دلاری برای هر کدوممون بود.
‫دو تا مرد تو سفر کاری بودن.
‫و یهو،
‫بغض گلومو گرفت.
‫از خودم حالم به هم میخورد.
‫فهمیدم که خودمو فروختم
‫از نظر اخلاقی.
‫از نظر جسمی برام مهم نبود.
‫ولی همه نظریه‌هام، طغیانم همه...
‫با کاری که کردم از بین رفت.
‫فروختن خودم مشکل نبود.
‫ولی من تنها کاری رو که
‫فکر می‌کردم توش آزادم رو خدشه‌دار کردم.
‫من تازه...
‫با دنیایی که ازش متنفر بودم همدست شدم.
‫تو دو ساعت،
‫همه خشمم رو از بین بردم،
‫همه مخالفتم رو.
‫ژان برام توضیح داد که این قیمتیه
‫که باید واسه آزادیمون بپردازیم، که ‫همه این مهمونی‌ها و خوشگذرونی‌ها،
‫این نیاز به شادی بی‌حد و ‫مرز، قیمت سنگینی داره.
‫"دنیا زشته. زندگی خیلی ‫سخته." این چیزی بود که گفت.
‫و اینکه،
‫در نهایت، این یه لحظه ‫کوچیک بود که باید می‌گذروندیم
‫تا بعدش بتونیم راحت زندگی کنیم.
‫نباید خیال‌پردازی می‌کردم.
‫اگه می‌خواستیم چیزی
‫از این جامعه برای خوب زندگی کردن بگیریم،
‫باید این کارو می‌کردیم.
‫گفت خودمو گول نزنم،
‫این شرط لازم برای زندگی آزاده.
‫همین.
‫واقعاً چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫هیچوقت به این سؤال فکر نکرده بودم.
‫چطور از نظر مالی از پسش بربیام؟
‫فقط زندگی می‌کردم.
‫این راحتی مالی هم بود
‫که به خاطر مادرم داشتم،
‫که همه نیازهامو برآورده می‌کرد.
‫داشتم وارد یه واقعیت عجیب می‌شدم،
‫واقعیت دروغ،
‫سازش کامل
‫و به نوعی، ناامیدی عمیق.
‫و من تا آخر این راه رو رفتم.
‫تبدیل شدم به یه روسپی خیلی خوب.
‫نقشه ساده بود: می‌رفتم تو بهترین هتل،
‫از پذیرش می‌پرسیدم آقای فلانی اینجاست،
‫با شنیدن جواب منفی که ‫مشخص بود، قیافه می‌گرفتم
‫و بعد با صبر و حوصله می‌نشستم
‫روی مبلی که بتونم همه رفت و آمدها رو
‫زیر نظر بگیرم.
‫اِم...
‫بعد از نیم ساعت،
‫یکی رو پیدا می‌کردم.
‫یه زندگی دوگانه داشتم.
‫چند تا زندگی داشتم و ‫نمی‌تونستم باهاشون کنار بیام،
‫ولی آخرش،
‫برام غیرممکن بود
‫که زندگی روسپی‌گریم رو
‫با زندگی
‫دختر روشنفکرها یکی نکنم.
‫اگه بخوام
‫رفتارم رو تو این سال‌ها تحلیل کنم...
‫می‌تونم بگم که داشتم یه مسیر
‫خودکشی رو طی می‌کردم.
‫تاریخ 16 آوریل 1973: باغچه را درست می‌کنم. گل‌های ‫اطلسی را. .نه، کارول، آنطور که ژان می‌گوید فاحشه نیست
‫تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۷۴ کارول به ما می‌گه جالبه که برای ‫بازیگر شدن می‌شه با خوابیدن با دیگران پول درآورد
‫[مرد] من جزئیاتی می‌دونم،
‫- ولی نمی‌دونم آیا اونا... ‫- [کارول] خب؟
‫[مرد] نمی‌دونم، اون موقع می‌گفتن،
‫مردد هستم که بگم بهتون، شاید.
‫[کارول] نه، نه، چون...
‫[مرد] که ژنه شما رو مجبور کرد خیابونی بشید...
‫[پخش مجدد] [کارول] نه نه. نه.
‫جالبه، چرا؟
‫[مرد] نمی‌دونم، یکی اون موقع بهم گفت.
‫دلیلش این بود که در نهایت، من این کارو کردم.
‫[مرد] بله.
‫عجیبه، باورنکردنیه.
‫من این کارو کردم ولی بعدتر.
‫- و فکر می‌کنم که... ‫- و ژنه هیچ نقشی نداشت؟
‫نه.
‫ولی همدست بود...
‫من خیلی زود با ژاکی رابطه داشتم. واقعاً.
‫که مادرم هم یه جورایی همدست بود... که این درست نیست...
‫واقعاً، من 11... 12، 13 سالم بود!
‫پس به نظرم خیلی زود بود.
‫و... ولی جالبه، این قضیه.
‫[مرد] به هر حال، این شایعه‌ای بود که پخش شده بود.
‫من روسپی‌گری کردم.
‫که کار خوبی نیست...
‫[مرد] نه.
‫که انجام بدی! همین.
‫[مرد] ولی من فکر می‌کردم این واقعاً کار ژان ژنه بود...
‫- ببینید... ‫- بله؟
‫[مرد] شما این کارو نمی‌کردید اگه ژان دور و اطرافت نبود!
‫خب، نمی‌دونم.
‫کاملاً موافقم.
‫ولی چرا اینو می‌گید؟
‫کاملاً موافقم، ولی...
‫[مرد] چون اون عادت داشت مردم رو به چالش بکشه،
‫به مبارزه دعوتشون کنه،
‫تا جایی که ممکن بود اونا ‫رو تو تناقض‌هاشون پیش ببره،
‫به قول معروف، تو خیالات خودش.
‫اون عبدالله رو به این سمت ‫کشوند، تا جایی که می‌تونست.
‫اون جکی رو به جایی رسوند که ‫هلش داد... همینطوری آدما رو خرد کرد!
‫تمام عمرش همین کار رو کرد!
‫منو وقتی بچه بودم واقعاً خرد کرد.
‫این یکی از دلایلی بود که باعث ‫شد من از راه درست منحرف بشم.
‫[مرد] بله، البته.
‫همین.
‫مامانم می‌دونست؟
‫که ژنه منو...
‫منظورم اینه که، این خیلی وحشتناکه!
‫[مرد] نمی‌دونم. واقعاً ‫نمی‌تونم با اطمینان بگم.
‫نه، مستقیماً این اتفاق نیفتاد،
‫ولی،
‫به خاطر اینکه دزدی و بزهکاری و ‫این چیزها رو ارزشمند جلوه می‌داد،
‫من هیچ فکر دیگه‌ای به ذهنم ‫نمی‌رسید جز انجام این کارها.
‫[مرد] اون یه آدم سوءاستفاده‌گر هم بود.
‫کاملاً.
‫چرا مامانم منو با اون تنها گذاشت؟
‫[مرد] اون آنقدر ژنه رو تحسین می‌کرد
‫که حاضر بود هر کاری رو ‫قبول کنه. واقعاً هر کاری رو.
‫این دیوونگیه.
‫آره.
‫خب...
‫این دوگانگی منه، که: من حسابی از دست ژنه عصبانی‌ام،
‫اون آشغاله.
‫- [مرد] آره، نه بابا.
‫[کارول] همینه. و در عین حال، می‌دونم که
‫من شاید یه جور هوش دارم
‫که توسط ژان شکل گرفته.
‫- [مرد] بله. ‫- آره! همینه.
‫و واقعاً مامانم، وسط همه اینها،
‫یه بازی عجیب انجام می‌ده.
‫[مرد] آره، رابطه مادر و دختر تو این موارد...
‫[کارول] این یکی دیگه خیلی عجیبه!
‫- آره... ‫- [مرد] بله، اینجا...
‫یکشنبه 27 مه 1973: زندگی کردن ‫یعنی زنده ماندن بعد از مرگ یه بچه. ژان ژنه
‫قرص فلاژیل. شروع مصرف آمفوتریسین
‫انگشت عفونت کرده. تمام شب رو درد می‌کشم
‫ منو درک نکردن.
‫اونها نویسنده بودن، چه مرد چه زن.
‫من همیشه مردها رو قبل از زن‌ها ‫قرار می‌دم چون دوستشون دارم.
‫اینجوریه، این یه چیز جسمیه.
‫اونها در من نفوذ می‌کنن.
‫حس می‌کنم منو پر می‌کنن.
‫این خیلی کوتاه طول می‌کشه.
‫اینقدر کم طول می‌کشه که من زیاد ادامه ندادم
‫که اینجوری پر بشم.
‫خیلی خالی بودن منو یادم می‌آورد.
‫الان برام سخت نیست که به خودم بگم
‫که من یه آشغالم و همیشه ناتوان.
‫چند تا هست، نوئمی؟
‫[خبرنگار] چهار، سه، دو، یک.
‫فرانسوا میتران به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد.
‫ او مثل ماشین‌های پلیس است، خودش را عادی نشان می‌دهد. ‫عــــــــــادی
‫ دو، سه! آره!
‫تولدت مبارک...
‫تولدت مبارک، مونا
‫تولدت مبارک، الیو
‫[کارول] خب، بسه دیگه، نه؟
‫ اتفاقی نیست...
‫که من بیش از 30 سال با پدر بچه‌هام موندم.
‫با مرتب کردن خونه‌ام تعادل پیدا می‌کردم،
‫- جارو کردن، گردگیری.
‫این نیاز که بیرون مرتب باشه،
‫در حالی که از درون احساس می‌کنم به هم ریخته‌ام،
‫با تکیه بر سختگیری در مقابل
‫هر چیز بی‌نظمی که تجربه کردم.
‫آیا من در ظاهر خیلی همرنگ جماعت شدم،
‫برای جبران نداشتن نقاط مرجع؟
‫آره، یه روز انگشتات اینجوری گیر کرد.
‫تو... خیلی خیلی درد داشتی.
‫گریه کردی. آه اوپس!
‫چون باید فقط کشو رو اینجوری بگیری.
‫نباید انگشتاتو اینجوری بذاری...
‫باید دستگیره رو بگیری.
‫آفرین! همه چیو فهمیدی.
‫اینجوری باید انجامش بدی. اینطوری به خودت آسیب نمی‌زنی.
‫[برنار پیوو] ولی همرنگ جماعت شدن برای شما یه بیماری بده؟
‫در هر صورت، یه بیماری بدبختیه.
‫و چرا یه بیماری بدبختیه؟
‫چون جلوی وجود داشتن شما رو می‌گیره.
‫چون آدمایی که واقعاً همرنگ جماعت هستن زندگی نکردن.
‫[ب. پیوو] اموال آدمو همرنگ جماعت می‌کنه، جمع کردن اموال، ثروت‌ها.
‫در طول زندگی، آدم وابسته می‌شه
‫نه فقط به آدما، به اشیاء هم وابسته می‌شه،
‫به خاطرات، به عکس‌ها، به...
‫این بد نیست،
‫ولی همیشه باید بتونی بدون اونها سر کن
‫آره، ولی شما اینجا بدون اونا نمیتونید سر کنید، چون...
‫آره، البته، چون اونا الان اینجان. ولی روزی که دیگه نباشن...
‫- مهم نیست؟ ‫- آره.
‫میدونید، اون جمله قشنگ کوکتو که قبلاً
‫تو یه مجله ای نقل کردم:
‫"اگه خونه آتیش بگیره چی رو با خودت میبری؟"
‫"من آتیش رو با خودم میبرم."
‫قشنگه.
‫[ب. پیوو] خیلی قشنگه.
‫خب، من میرم سراغ کمیک.
‫[مونا] مامانم موقع چای خوردن صبح خیلی سر و صدا میکرد.
‫آه، فکر کردم الان یه استراحت کوچیک داریم.
‫[مونا] نه.
‫- بعد، جرعه رو تو دهنش نگه میداشت.
‫و بعدش قورت میداد.
‫- من از این صدا متنفر بودم.
‫خب پس چرا تکرارش میکنی؟
‫تولدت مبارک...
‫مبارک...
‫تولدت مبا...
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫نوبت توئه. بیا، دنبالم بیا...
‫اَم، استرام، گرام،
‫پیک و پیک و... گیج شدم.
‫ کولِگرام!
‫[کارول] اَم، استرام، گرام، لورا!
‫تولدت مبارک
‫- [کارول] بزن!
‫ تاریخ جمعه ۲۶ اوت ۱۹۹۴ ‫مونا دوباره اگزما گرفته است
‫[کارول] آفرین، نمیتونم با کیک تو دستم دست بزنم...
‫مشــکلِ خودشــه!
‫[مونا] تو همیشه برام تعریف میکردی
‫یه خاطره‌ای رو که عجیب بهش افتخار میکردی.
‫[ماریون، در نقش کارول] تو یک سالت بود.
‫گذاشتمت روی میز تعویض تا تمیزت کنم.
‫زیرسیگاری نداری؟
‫شیشه سرم فیزیولوژی رو
‫با الکل 90 درجه اشتباه گرفتم و ریختم تو چشمات.
‫شروع کردی به جیغ زدن.
‫وقتی فهمیدم چه گندی زدم،
‫شیشه الکل رو برداشتم و ریختم تو چشمای خودم،
‫تا همون دردی رو حس کنم که تو حس کردی.
‫[مونا] چرا این درد رو به اشتراک گذاشتی؟
‫خیلی زود بهم گفتی که مادرت توسط چند تا پسر
‫تو یه گاوبازی تو خیابون‌های ‫پامپلونا مورد تجاوز قرار گرفته.
‫این داستان بخشی از بچگی من بود.
‫تو دهن تو، پامپلونا مثل یه ‫افسانه اساطیری به نظر میرسید.
‫درست مثل اینکه هرا بود
‫که هفائستوس رو به خاطر زشتیش از پنجره پرت کرد بیرون...
‫... و پنلوپه بود که شب‌ها، اون ‫چیزی رو که روز بافته بود باز میکرد،
‫و مومو هم بود،
‫که توسط چند تا پسر بهش تجاوز شد
‫موقع یه گاوبازی تو خیابون‌های پامپلونا.
‫وقتی بچه بودم،
‫این کلمه آهنگین همراه با تصاویر مبهم
‫یه گاو خونین و پسرهای جوونی
‫که تو کوچه‌های اسپانیا به ‫مادربزرگ جوونم حمله میکردن
‫باعث میشد احساسات عجیب
‫و رمانتیکی تو من به وجود بیاد.
‫شبح آزارهایی که تو تحمل کردی
‫بعدش به شکل موذیانه‌تری روی بچگی من سایه انداخت،
‫اونقدر که امروز میفهمم چقدر
‫با این فکر ناگفته بزرگ شدم که این برای منم اتفاق میفته.
‫چون همیشه اتفاق میفتاد.
‫و اینکه واقعاً یه فاجعه نبود، بلکه یه سرنوشت محتوم بود.
‫یه مرحله اجباری برای بزرگ شدن.
‫از بچگیم، خاطرات خوش اقامت‌های مکررمون رو
‫تو خونه خوان تو مراکش یادمه، جایی ‫که نصف وقتش رو اونجا زندگی میکرد.
‫تو سیزده سالگی، ‫همجنسگرا بودن خوان رو فهمیدم
‫و بهتر فهمیدم که امیر کیه، ‫کسی که همیشه میشناختمش
‫و با برادر و خانواده‌ش تو اون خونه زندگی میکرد.
‫یکشنبه ۱۷ آوریل ۱۹۹۴: خوان ‫مثل یک سلطان زندگی می‌کند.
امیر ‫برده رویاپرداز. زن‌ها مشغولِ ‫تمیز کردن و جارو کردن هستند.
در قلب مدینه، این خوشحالی فراتر از زمان،
ناشی از وابستگی امیر به خوان بود .و به طور غیرمستقیم به ما نیز سرایت می‌کرد
‫شنبه ۱۹ اکتبر ۱۹۹۱: یکشنبه سعی میکنم ‫اضطرابم در مورد مراکش رو به امیر توضیح بدم.
‫مسلماً، من عاشق این بخش مراکشی بچگیم بودم.
‫من پدربزرگم رو دوست داشتم.
‫و اونم همینطور.
‫ولی تو چهارده سالگی،
‫تو یکی از سفرهامون به مراکش،
‫امیر هر شب میومد تو اتاقم
‫و من نمیتونستم بگم نه.
‫وقتی بهت گفتم، از هم پاشیدی
‫و تو بهم میگی که میدونستی ‫این اتفاق برام میفته،
‫که برای تو هم همین اتفاق افتاده.
‫چون زنها توی خانواده ما نفرین شدن.
‫بعداً خوان ترجیح داد راحتی ‫زندگیش با امیر در مراکش رو حفظ کنه
‫به جای گوش دادن به اعترافات من،
‫و به نوعی به من پیشنهاد ‫کرد که مثل تو سکوت کنم.
‫من فراموش نمیکنم
‫و رابطه‌ام با خوان رو به خاطر ‫رابطهای که با امیر داره قطع میکنم.
‫خیلی زود فهمیدم که تو هم داری ‫رفتار دوپهلوی مادرت رو تکرار میکنی.
‫تو نمیتونی از امتیاز ‫رابطه‌ت با خوان دست بکشی
‫به خاطر سوءاستفادهای که از دخترت شده.
‫مونا، تو حقیقت رو به خوان گفتی،
‫پس یه کم خودت رو راحت کردی، نه؟
‫و من، یه فاحشه سابق، مگه ‫راه درازی رو طی نکردم؟
‫تو فکر میکنی همه ارتباطات ‫من با خوان حقیرانه‌ست.
‫انگار که من اتفاقی که ‫برات افتاده رو انکار میکنم.
‫من بهت گفتم که نباید امیر ‫و خوان رو با هم قاطی کنی.
‫ولی در واقع، ‫من دوباره لال شده بودم،
‫چون واقعاً
‫رفتار خوان با تو افتضاحه.
‫[پخش مجدد] و من،
‫من وسط این ماجرام، ‫توی سکوت همیشگیم،
‫که همه توانم رو گذاشتم ‫تا بچه‌هام رو تربیت کنم.
‫و من وسط این ماجرام، با گذشته‌های
‫که هر سه نفرشون اجازه دادن اتفاق بیفته،
‫پدرم، مادرم و خوان.
‫تثلیث شومی که نمیذاره فریاد بزنم.
‫و من وسط این ماجرام
‫و خسته شدم از اینکه هیچی نباشم.
‫یه آشغال توی چشمهای تو.
‫یه آدم پست که با دشمن همکاری کرده.
‫و من وسط این ماجرام،
‫با اتفاقاتی که تحمل کردم
‫که فکر میکنم جدیتر بودن
‫از چیزهایی که تو تجربه کردی.
‫این یه رقابت نیست،
‫و بد و بدتر هم نیست،
‫ولی تو کمتر از من تنهایی ‫در برابر این سه دیوونه،
‫خوان، پدرم و مادرم.
‫چرا؟
‫چرا من اونها رو محکوم نکردم ‫همونطور که تو منو محکوم میکنی؟
‫چرا اونها منو کشتن؟
‫من یه موجود مسخره و مضحکم.
‫من یه آشغال ابدی هستم توی ‫چشمهای کسایی که باید والدینم باشن،
‫توی چشمهای کسی که دخترمه.
‫تو فکر میکنی من بی ارزشم ‫چون با دشمن همکاری کردم.
‫چون گفتم،
‫توی یه شام که تو هم اونجا بودی، ‫که خوان آدم خوبیه.
‫آره.
‫دوگانگی و تناقض من همینجاست.
‫من واقعاً فکر میکنم ‫خوان هم آدم خوبیه
‫و هم یه عوضی، همونطور که تو میگی.
‫من واقعاً فکر میکنم
‫که مادرم هم یه عوضیه ‫و هم آدم خوبیه
‫و پدرم هم یه عوضیه ‫و هم آدم خوبیه،
‫و من نتیجه این تثلیثم. ‫ سه‌گانه‌باوری
‫پس...
.یه اشتباهم
‫من نمیتونم جبران کنم
‫کاری که امیر با تو کرد.
‫ من نمیتونم کینه‌ای که ‫نسبت به من داری رو از بین ببرم.
‫و من وسط این ماجرام،
‫و دلم میخواد زبونم رو ببرم
‫تا خودم رو مجبور کنم ساکت بمونم،
‫که باعث میشه بمیرم، ‫مثل یه گل که پژمرده میشه.
‫مترجم: اشکان هیدی
‫[صداهای دور] چونه چونک، چونه چونک
‫هر کی بخنده یه پس گردنی میخوره
‫نه نه، ‫من تازه یادم اومد.
‫تو میخواستی... لعنتی من یه راهنمایی شنیدم،
‫نمیدونم مستقیم به من گفتی یا...
‫تو میخواستی من ‫یه کار خاصی انجام بدم، نه؟
‫نه. لعنتی، داشتم ‫خواب میدیدم، بیخیال.
‫چرت و پرت!
‫آره، عکسها.
‫ مادرم ‫و مادر مادرش.
‫مادرم و مادرش.
‫[مونا] مادربزرگم و مادرش. ‫ تو و مادرت.
‫- مادر مادرت و مادرش. ‫- [ماریون] مادر مادرش.
‫- [مونا] مادر مادر مادرش. ‫- مادر مادر مادرش و...
‫- [مونا] من، تو و مادرت. ‫- [ماریون] مادرش.
‫[صداها روی هم] ‫... مادر مادر مادرش.
‫و مادر مادر مادر.
‫[مونا] تو.
‫[ژ. آشاش] مشکل من امروز اینه،
‫که من اصلاً توی این ماجرا جا نمیگیرم.
‫- من توی این ماجرا وجود ندارم.
‫- [مونا] چطور؟ ‫- من وجود ندارم.
‫همه از خوان حرف میزنن، از ‫ژنه، از سمپرون، از همه اینا.
‫من احساس میکنم از همه اینا ‫فقط رد شدم
‫به عنوان همراه،
‫ولی من یه مرد قدرتمند که روی ‫کارول تسلط داشته باشه نیستم.
‫من اینجوری نیستم. یعنی ‫حس نمیکنم اینجوری باشم.
‫با این حال اون 33 سال ‫از عمرش رو با من گذروند،
‫یعنی بیشتر از نصف عمرش.
‫اما میدونی، من واقعاً غایب بودم.
‫من از همه این چیزها گذشتم، بدون...
‫بدون اینکه نقشم رو ایفا کنم.
‫این منو به ترسو بودن خودم ‫برمیگردونه، درسته، درسته، میدونم.
‫- [ک. اوین] توی خانواده شما،
‫مردها میان و میرن، و خدا ‫میدونه چقدر زیادن و چقدر مهمن.
‫اول بچه دار میشن.
‫اما این واقعاً چیزیه که شما نوشتید
‫از مادر به دختر، از نسلی به نسل دیگه.
‫[کارول] فعلاً فقط من و مادرم هستیم
‫که درباره این موضوع نوشتیم
‫و امیدوارم این جور مادرسالاری رو متوقف کرده باشم
‫که باعث میشه مردها
‫- یه کم، کَم اهمیت باشند. ‫- [ماریون] یه کم، کم اهمیت.
‫[ماریون، در نقش کارول] ‫چند روزه که دارم مینویسم.
‫نظم تنهایی، همراه با حقیقت تنهاییم.
‫بدون شک من مسئولشم،
‫ولی به خودم قول دادم ‫توی این دفترها شکایت نکنم.
‫یه جمله از دوراس توی اینترنت خوندم.
‫میگه:
‫"من فقط در دو حالت میتونم از خودم رها بشم:
‫"با فکر خودکشی و با فکر نوشتن."
‫عوضی، اون کلید رو داره.
‫من هنوز ندارمش. توی این سن و سال.
‫آره، ولی قبل از اون هیچکس ‫توی خانوادش نمینوشت.
‫- اطراف من، چرا.
‫سانسور یا عقده همینجاست.
‫[مونیک] کارول،
‫درباره کتابت، اون روز بهم گفتی که دوباره خوندیش
‫و به نظرت خیلی بد بود.
‫نباید به خاطرش به خودت شک کنی.
‫نزدیک یک سال و نیمه که دارم مدارکم ‫رو برای بازنشستگی مرتب میکنم.
‫شوکه شدم،
‫از تعداد کتابها و فیلمنامه‌هایی ‫که به نتیجه نرسیدن.
‫بعضیهاشون شاید به خاطر بی عدالتی،
‫ولی بقیه واقعاً بد بودن، خام بودن.
‫از چیزهایی که به نتیجه ‫نرسیدن هیچ تلخی ندارم.
‫این چیزیه که منو ساخته ‫یا خراب کرده، نمیدونم،
‫ولی این باعث شده که ‫من اینجوری باشم که هستم.
‫زندگی من ممکنه مثل یه سری شکست به نظر برسه،
‫ولی من اینجوری حسش نمیکنم.
‫اگه قرار بود دوباره انجامش بدم، ‫فکر میکنم دوباره همین کار رو میکردم.
‫فقط از یه چیز پشیمونم،
‫اون نبود باورنکردنی اعتماد به نفسه
‫که در طول زندگیم دنبالم بوده
‫و راستش رو بخوای، هنوز هم ولم نکرده.
‫و، نمیخوام تو هم ازش رنج ببری.
‫چون اشتباه میکنی، ‫همونطور که من اشتباه کردم.
‫من از روی کوری بهت باور ندارم، ‫تو هر روز منو شگفت زده میکنی.
‫خوشحالم وقتی میبینم مثل ‫من واکنش نشون نمیدی
‫چون نمیخوام باری روی دوشت باشم.
‫وقتی به خاطر تو گیر ‫میکنم، فکر نمیکنم جدی باشه.
‫ولی اگه هر چیزی از من آزارت بده، مریض میشم.
‫تاریخ چهارشنبه ۴ می ۱۹۹۴: کوپ ‫[یا گروه] خیلی ابزاری با من رفتار ‫می‌کند .در رابطه با کارم، تقریباً حتی ‫از شنیدن صدای من هم متنفر است
‫تاریخ یکشنبه ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۱: بلو بلو ‫کافارد. نوشتن سخت است. با سختی کمتر از مردن
‫[کارول] میبینی، همش اینجوریه،
‫داره روز به روز دارو بیشتری مصرف میکنه.
‫اون... وحشتناکه، داره سقوط میکنه.
‫[پخش مجدد] وحشتناکه، وحشتناکه.
‫اون خودش رو رها کرده...
‫تاریخ چهارشنبه ۳ می ۱۹۹۴ ‫مرگ معنای بیشتری از زندگی‌ام نخواهد داشت... می‌خواهم بمیرم
‫[مونا] تمام عمر، مادرت نوشت که میخواد بمیره،
‫مثل تو.
‫مثل اون، تو به ارث بردی
‫مالکیت ساختمونی رو که همه ما توش زندگی میکردیم،
‫و تو فروختیش.
‫همه رو توی بورس سرمایه گذاری کردی. ‫بورس سقوط کرد.
‫و همه چیز رو از دست دادی.
‫[ماریون، در نقش کارول] من مسئول تنهاییم هستم،
‫تحملش خیلی سخته.
‫چی منو زنده نگه میداره؟ نوشتن.
‫چه تجملی. این تجمل رو نگه میدارم! ‫فقط همین برام مونده.
‫هیچوقت نتونستم مثل بقیه باشم.
‫آینده نگر، موفق، حقوق بگیر، ‫کاشتن گذشته ای که میوه میده،
‫امتیاز بازنشستگی،
‫جمع کردن چیزهای ارزشمند ‫به همه معانی کلمه،
‫روابط و پیوندهایی رو حفظ می‌کنم.
‫من خوب بلد نیستم این بازی رو ‫انجام بدم و همین منو هیجان‌زده می‌کنه.
‫من مثل پنلوپه هستم که مدام ‫روز قبل رو زیر سؤال می‌بره
‫و هر ثانیه همه چیز رو خراب می‌کنه.
‫در نتیجه، هیچ مدرکی از چیزی ‫که فکر می‌کردم ساختم نیست
‫حتی با اثبات عدد 9
‫از طریق رفتار بچه‌هام که ازم فرار می‌کنن.
‫حتی عشقم به اونا هم باورکردنی نیست.
‫ [کارول] ‫دنبال کار می‌گردم، تو هیچی نداری...
‫[مرد] چه نوع کاری؟
‫[کارول] هر چی باشه، چون ‫خب... مشکلات مالی دارم.
‫[مرد] آره، ولی تخصصت تو چیه؟
‫[کارول] نمی‌دونم. می‌تونم بنویسم،
‫می‌تونم عکاسی کنم و این چیزا.
‫ولی راستش همیشه یه جورایی کنار موندم...
‫من هیچوقت واقعاً... تا الان یه جوری گذروندم،
‫می‌دونی، من واقعاً شغل مشخصی ندارم.
‫[مرد] آره ولی وقتی کار پیدا می‌کردی، چه جور کارهایی بود؟
‫[کارول] عکاس صحنه بودم. نویسنده‌ی سایه هم بودم.
‫ولی همیشه یه جورایی کار خودمو کردم.
‫[مرد] این یکی رو مطمئنم!
‫[کارول] و مشغول بزرگ کردن بچه‌هام بودم.
‫[مرد] چند سالشونه؟
‫[کارول] امم... 25 و 30 سالشونه.
‫[مرد] آها! رابطه‌ت باهاشون چطوره؟
‫هنوز نکشتنت، همینم خوبه!
‫[کارول] هنوز منو نکشتن، ولی حس می‌کنم دلشون می‌خواد!
‫- [مرد] آره، این طبیعیه! ‫- [کارول] همینه.
‫الو؟ بله؟
‫[مرد] باشه، خداحافظ.
‫به حرف‌های استیونسون فکر می‌کنم
‫درباره مردی که می‌نوشت و بعد ‫از یه ارث، مستمری‌بگیر شده بود
‫و می‌دونست که خریدن هر سیگار ‫برگ چند دقیقه از عمرش کم می‌کنه،
‫تا روزی که دیگه هیچی نداشته باشه.
‫بعدش، می‌دونست که خودکشی می‌کنه.
‫فقط چند تا جمله بود که ‫فکر کنم دو سال پیش خوندم.
‫و از خودم می‌پرسم شاید ‫این شرط‌بندی درست باشه.
‫اسمش اینه...
‫... خسته شدن.
‫[مونا] و یه شب، تو کتابخونه بزرگت،
‫خودتو دار زدی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫♪ جنیس جاپلین: "دختر کوچولوی غمگین" ♪
♪اونجا بشین ♪
♪ انگشتات رو بشمار ‫♪
♪دیگه چی ♪
♪ دیگه چه کاری می‌شه کرد؟ ‫ ♪
♪ و می‌دونم چه حسی داری ♪ ‫
♪ می‌دونم حس می‌کنی که تموم شدی ♪ ‫
‫ ♪ آه، اونجا بشین ♪
‫♪ بشمار ♪ ‫♪ آه، انگشتای کوچیکت رو بشمار ♪
‫♪ دختر کوچولوی ناراحت من ♪
‫♪ اوه، دختر کوچولو، دختر کوچولوی غمگین ♪
[ ماریون کوتیار ]
در: دختر کوچولوی غمگین
:فیلمی از [ مونا آشاش ]
:براساس زندگی، نوشته‌ها و صدای [ کارول آشاش ]