‫- میدونی، چون کارای من، همینه که هست.
‫میدونی، قرار نیست برای همه، همه چی باشه.
‫و خب، وقتی همونی هستی که هستی
‫یه سری آدما هستن، که خوششون نمیاد،
‫و نبایدم خوششون بیاد،
‫معلومه که هیچوقت خوششون نمیاد
‫و، میدونی، همیشه امیدواری که، مثلاً،
‫یه فیلم میسازی،
‫خیلی خوبه که الان مورد قبول واقع میشه، ولی
‫ممکنه یه فیلم دیگه که ‫میسازم مورد قبول واقع نشه،
‫ولی 20 سال بعد، مردم قدرشو میدونن.
‫پس، این همون نکته خوبه دربارۀ فیلمه که،
‫میدونی، هیچوقت اثرت نمیمیره.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- کوئنتین تارانتینو واقعاً یه ‫جورایی بازی رو عوض کرد،
‫نه فقط فیلمسازی مستقل رو،
‫بلکه به طور کلی فیلمسازی هالیوود.
‫- حس میکنم هر کسی که ‫داره وارد دنیای فیلم میشه،
‫مثلاً تازه داره سینما رو کشف ‫میکنه یا برای اولین بار میره سینما،
‫تارانتینو اولین جاییه که ‫میرن تا ببینن و حس کنن
‫و باحال به نظر برسن.
‫- "تارانتینویی" الان شده یه ‫روش برای توصیف یه فیلم،
‫و این تأثیریه که روی ‫فیلمسازی و ژانر گذاشته.
‫- ممنون.
‫خیلی خوب بود، خیلی ممنون.
‫خیلی خیلی ممنون.
‫فیلمسازان: تارانتینو
‫تارانتینویی (تارانتینوئِسک): شبیه یا ‫تقلیدی از فیلم‌های کوئنتین تارانتینو؛
‫آنچه ویژگی‌های مشخص فیلم‌های او را دارد.
‫فیلم‌های تارانتینو معمولاً با ‫این موارد شناخته می‌شوند:
‫خشونت تصویری و سبک‌پردازی شده، ‫داستان‌های غیرخطی
‫ارجاعات فرهنگی و ادبی، مضامین طنزآمیز،
‫دیالوگ‌های تند و تیز و بی‌پرده.
‫دیکشنری انگلیسی آکسفورد سپتامبر 2018
‫- کوئنتین تارانتینو، دوباره،
‫خیلی زود راهشو به هالیوود پیدا کرد،
‫یه جورایی، تقریباً از یه ‫‌بک‌گراند مدرسه فیلمسازی میومد،
‫هرچند این دقیقاً اون راهی نبود که تارانتینو
‫فیلم‌ها رو کشف کرد.
‫هالیوود ‫با نام «شهر پر زرق و برق» هم شناخته می‌شد
‫- خب، من چند سال اول زندگیم،
‫بیشترش رو، تو تنسی زندگی کردم،
‫بقیه‌ش رو تو جنوب کالیفرنیا بودم.
‫و وقتی بچه بودم بیشتر تو منطقه
‫شرق لس آنجلس زندگی می‌کردم،
‫مثلاً منطقه آلهامبرا، مونته‌بلو.
‫ولی پدر و مادر خیلی جوونم گاهی
‫با یه زوج دیگه که دوستشون بودن ‫برای قرار دوتایی میومدن
‫با یه زوج دوست دیگه‌شون میومدن هالیوود،
‫مخصوصاً به این سینما، برای دیدن فیلم.
‫و در حالی که می‌تونستن منو
‫پیش مادربزرگم بذارن یا یه همچین ‫چیزی، منو هم با خودشون می‌آوردن.
‫پس، اولین باری که اومدم ‫این سینما سال 1969 بود
‫وقتی هفت سالم بود،
‫یه بعدازظهر یکشنبه بود،
‫و منو آوردن برای یه گشت تو هالیوود،
‫و فیلم "بوچ کسیدی و ساندنس کید" رو
‫تو سینما گراومن چاینیز دیدم.
‫- یه جور بزرگ شدن خاص و
‫منحصر به فرد به روش خودش.
‫ولی از همون اول،
‫کاملاً مشخص بود که فرهنگ فیلم و این چیزا
‫تو روح و روانش جا باز کرده.
‫- من واقعاً تحت تأثیر ‫چیزی قرار گرفتم که تارانتینو
‫درباره تجربه فیلم دیدنش گفته بود،
‫که همیشه حس می‌کرد داره چیزی رو می‌بینه
‫که بقیه نمی‌بینن.
‫مثلاً، تو بحث‌هایی که می‌شد درباره
‫"فیلم جدیدِ عالی، چی داره میاد؟"، ‫شرکت نمی‌کرد.
‫- و من می‌رفتم اولین سانس ‫روز اول رو می‌دیدم، درسته؟
‫هیچکس نمی‌تونست باهام بیاد.
‫نمی‌خواستم کس دیگه‌ای باهام بیاد
‫مثل یه تجربه مذهبی بود.
‫نه، نمی‌خواستم کسی |باهام باشه|، میدونی-
‫واسم مهم نبود که بقیه چی فکر می‌کنن، خب؟
‫- اون می‌خواست این تجربۀ ‫عجیب رو تنهایی داشته باشه،
‫میدونی، تا حدی به خاطر کار کردنش
‫تو یه کلوپ اجاره فیلم بود.
‫فکر می‌کنم اون فقط داشت یه جورایی شخم می‌زد
‫و این فرهنگ رو یه جورایی ‫یه تنه مصرف می‌کرد.
‫تو یه جور غار درونی خودش.
‫- کارگردان که شدم...
‫بهترین شغلی بود که تا اون موقع داشتم.
‫و نهایتاً پنج سال اونجا کار کردم.
‫خب، اینجا همون آرشیوِ فیلمِ معروف بود
‫و الان اینجوری شده.
‫پس، بیاین بریم داخل و یه نگاهی بندازیم.
‫- همیشه فکر می‌کردم این چیزیه که
‫اونو از خیلی از کارگردانای ‫اون دوره متمایز می‌کرد
‫اینکه براش یه سری قانون ‫و اصول ثابت وجود نداشت.
‫و با اینکه،
‫خیلی واسه اساتید قدیمی احترام قائله
‫و بخش زیادی از کارهاش ‫به موج نوی فرانسه مدیونه،
‫در عین حال،
‫یه چیزی توش هست که یه کم خارج از قاعده‌ست
‫و یه جورایی شبیه چهل تیکه‌ست
‫که از همه چیز یه تیکه برمیداره.
‫- تارانتینو به فیلم‌هایی اشاره می‌کرد
‫که تقریباً از تمام دوره‌های هالیوود بودن.
‫اون خیلی خوب با تاریخ هالیوود آشنا بود.
‫همه فیلم‌های قدیمی رو می‌شناخت،
‫ولی می‌خواست اینا رو با هم ترکیب کنه
‫تا سبک خودش رو بسازه.
‫و دقیقاً همین کار رو هم کرد.
‫موفقیت یک‌شبه یک فیلمساز جوان
‫تو نیمه دوم دهه 80 تو آمریکا
‫سینمای مستقل واقعاً اوج گرفت.
‫و چند تا چیز کمکش کرد.
‫یکیش گسترش جشنواره‌های فیلم بود.
‫و جشنواره‌های فیلم خیلی سریع معروف شدن،
‫و یه راه ورود برای فیلمسازای جوان شدن
‫که تا اون موقع جای زیادی
‫برای نمایش فیلماشون نداشتن.
‫خب، مثل ساندنس، بعدش ساوث بای ساوث‌وست،
‫نیویورک هم همینطور، جشنواره‌هایی مثل اینا،
‫که به فیلمسازای مستقل فرصت دادن
‫که بیان و فیلماشونو نشون بدن،
‫واقعاً به فیلمسازایی که با پول خیلی کم
‫فیلم می‌ساختن یه انگیزه‌ای داد
‫چون تو اون برهه زمانی، جایی ‫برای نمایش |فیلم‌هاشون| نداشتن.
‫و این برای اولین بار بهشون این فرصتو داد.
‫- خب، جالبه چون من همیشه،
‫طرفدار بزرگ کارگاه ساندنسم،
‫مثل کارگاه؛ ‫نه مثل جشنواره
‫منظورم اینه که مشکلی با جشنواره ندارم، خب؟
‫جشنواره منو معرفی کرد،
‫ولی میگم، اون کارگاهی که اونجا برگزار میکنن
‫خیلی مهمه.
‫- همین مدار جشنواره‌ای ‫بود که کمک کرد، فکر کنم،
‫فیلم‌های با ذهنیت مستقل
‫وارد جریان اصلی سینما بشن.
‫فیلم "سکس، دروغ‌ها و نوار ویدیویی" ‫استیون سودربرگ،
‫فکر کنم، تو اواخر دهه 80، ‫خیلی مهم بود تو این زمینه،
‫فیلمی که باعث یه جنگ قیمت‌گذاری شد
‫تو خیلی از جشنواره‌های فیلم
‫و البته بعداً سودربرگ رو تبدیل کرد
‫به یه فیلمساز بزرگ جریان اصلی.
‫و همین اتفاق برای تارانتینو هم افتاد
‫با "سگ‌های انباری" تا حدودی.
‫میدونی، این فیلم تو مدار جشنواره‌ها چرخید
‫و تبلیغات دهان به دهان باعث شد موفق بشه
‫و توسط توزیع‌کننده‌ها و ‫استودیوهای اصلی پذیرفته بشه.
‫- و من با "سگ‌های انباری" رفتم اونجا
‫و کلی صحنه ساختم، میدونی، روی ویدیو،
‫فقط صحنه‌های آزمایشی و این چیزا.
‫و خیلی چیزا یاد گرفتم. واقعاً عالی بود.
‫پس من خیلی از کاری که میکنن حمایت میکنم.
‫- و صحنه سینمای مستقل، راه ‫رو باز کرده بود که آدما بتونن
‫ظاهر بشن
‫بدون اینکه مدارک خیلی خاصی داشته باشن،
‫ولی با کلی اعتماد به نفس،
‫که تارانتینو خیلی زیادشو داشت.
‫- چی؟ ‫- برمیگردی؟
‫- با یه فیلم؟
‫خب، میدونی، نمیدونم.
‫میدونی، مشکلی باهاشون ندارم.
‫فقط اینه که من-
‫- خیلی ممنون.
‫- تو مثل راجر دالتری
‫تو کار با میکروفون حرفه‌ای نیستی.
‫آره، میدونم.
‫بستگی داره، شاید یه روزی.
‫راستش، حقیقتشو بخوای،
‫بزرگترین مشکل من با جشنواره فیلم ساندنس
‫اینه که من سینماهایی رو
‫که تو پارک سیتی دارن دوست ندارم، باشه؟
‫موقع نمایش "سگ‌های انباری" کلی مشکل داشتم.
‫سینماهاشون افتضاحه، مرد.
‫میدونی، یعنی اساساً از تالارهای قدیمی موس
‫برای نمایش فیلما و این چیزا استفاده میکردن
‫جشنواره عالیه، فقط، میدونی،
‫سینماها رو یه کم بهتر کنین، میدونی؟
‫- یکی از چیزایی که فکر ‫میکنم به نفعش شد این بود که،
‫مخصوصاً تو میراماکس، اونا مشتاق بودن،
‫کمپانی میراماکس خیلی مشتاق بود
‫تو اون دوره اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90
‫که فیلمسازای جوون رو ‫پرورش بده و واردشون کنه.
‫و میراماکس قبلاً این شهرت رو داشت
‫که تا حدی یه کمپانی فیلم مستقل بود.
‫پس، فیلم‌های پیشرو رو دوست داشتن،
‫ولی در عین حال با کمپانی‌های بزرگ هم
‫ارتباط داشتن، یه کمپانی نیمه‌بزرگ شده بودن.
‫و فکر میکنم این رابطه ‫واقعاً به تارانتینو کمک کرد
‫از همون اول.
‫خب این رابطه به مرور زمان ‫به دلایل مختلف مشکل‌ساز شد
‫به هزار و یک دلیل.
‫ولی در شروعش،
‫فکر می‌کنم، بدون شرکتی مثل میراماکس،
‫معلوم نبود که تارانتینو، ‫حداقل برای اولین فیلمش،
‫می‌تونست حمایت مالی بگیره
‫تا فیلمی مثل "سگ‌های انباری" رو بسازه.
‫- ولی من اصلاً فیلم نمی‌دیدم.
‫زیاد تلویزیون هم نگاه نمی‌کردم.
‫و اولین چیزی که به بابام گفتم این بود که،
‫"آها، می‌دونی، الان باید فیلم ببینم.
‫دارم به بازیگری فکر می‌کنم."
‫و اون گفت "بیا، اینو ببین"
‫و اولین فیلمی که بهم ‫داد "سگ‌های انباری" بود.
‫و من تو اون هفته هفت بار دیدمش.
‫و خیلی مجذوبش شده بودم چون می‌دونی چیه،
‫اگه بخوای درباره سبکش حرف بزنی،
‫یه مشت بازیگر رو تو یه اتاق می‌ذاری،
‫دقیقاً همون اتاق، با لباس‌های دقیقاً یکسان،
‫و به بازیگرها اجازه میدی ‫داستان رو تعریف کنن
‫و تو رو کاملاً جذب کنن.
‫- می‌دونی این چیه؟
‫این کوچکترین ویولن دنیاست که داره
‫فقط برای گارسون‌ها می‌نوازه.
‫- "سگ‌های انباری" وقتی اومد ‫بیرون خیلی سر و صدا کرد
‫و تبدیل شد به یه جور نوید
‫از اینکه چی می‌تونی تو ‫جشنواره ساندنس به دست بیاری.
‫و فکر می‌کنم شاید به همین دلیله که هنوزم
‫جشنواره ساندنس این جور
‫ظاهر باحال رو داره
‫چون انگار شاید بتونی
‫تارانتینوی بعدی باشی.
‫- آره، یهو از ناکجا اومد.
‫مردم می‌گفتن "این کیه دیگه؟"
‫این کارمند سابق کلوپ فیلم
‫که اومده یه فیلم پر از دیالوگ،
‫تاریک، کثیف، بامزه و خشن ساخته
‫و همه یه جورایی شوکه شده بودن
‫که چطور این یارو از ناکجاآباد پیداش شد
‫و یه فیلم کاملاً انقلابی از نظر لحن ساخت
‫که همه درها رو به روش باز کرد.
‫و یهو، تارانتینو شروع کرد به جنب و جوش
‫و یه جورایی هیچوقت واقعاً
‫آروم نگرفت.
‫- تو کن موقع جشنواره،
‫یه نوازنده خیابونی که سرش به تنش ‫میارزه چی میتونه بزنه جز موسیقی فیلم؟
‫احتمالاً می‌شناسیدش، موسیقی متن "پدرخوانده".
‫مردم کن، اهالی کن،
‫همچنان سگ‌هاشون رو می‌برن پیاده‌روی،
‫ولی محیط اطرافشون داره تغییر می‌کنه.
‫همه جا شده یه تابلوی تبلیغاتی بزرگ.
‫جشنواره داره شروع میشه،
‫خرید، فروش، همهمه ، حرف زدن درباره فیلم‌ها،
‫و اگه شانس بیاری، دیدن چندتاشون
‫برای یه عشق فیلم سابق فروشگاه ویدیویی
‫از ناکسویل تنسی،
‫بهتر از این نمیشه.
‫- ولی من یه رؤیایی داشتم.
‫رؤیام این بود که برم کن، ‫نه اینکه با یه فیلم برم کن،
‫فقط برم کن، درسته؟
‫این خودش یه رؤیای محقق شده می‌بود، درسته؟
‫و بعد رؤیاهام همینطور بزرگتر شدن،
‫بعد رؤیام این شد که با فیلم خودم برم کن.
‫رؤیای بعدی بردن نخل طلا بود،
‫که تو سال ۹۴ با "پالپ فیکشن" انجامش دادم.
‫- یه چیزی درباره نمادپردازی ‫تو "پالپ فیکشن" هست
‫که خیلی سریع کلاسیک شد.
‫و، منظورم اینه که، یادمه وقتی اولین بار
‫"پالپ فیکشن" رو دیدم، و من قبلش
‫همه این تصاویر تو ذهنم حک شده بود،
‫همه این دیالوگ‌ها، رقصیدن‌ها، موسیقی‌ها.
‫فکر می‌کنم این چیزیه که،
‫یهو باعث شد کارگردان‌ها بخوان ‫این |ویژگی‌هارو| داشته باشن،
‫اون هویت رو، مثل، اون هویت خیلی باحال
‫فرهنگ عامه رو برای خودشون.
‫و اگه به خیلی از افرادی ‫که الان محبوبن نگاه کنی،
‫حتی مثل چهره‌ای مثل ادگار رایت،
‫فکر می‌کنم اون عنصر تارانتینویی توشون هست
‫که دارن برند خودشون رو تو فیلم می‌سازن.
‫و به همین خاطره که دنیای تارانتینو رو داری
‫با سیگارها، با شخصیت‌های تکراری،
‫با شخصیت‌هایی از فیلم‌های مختلف
‫که با هم نسبت دارن.
‫این جور خودافسانه‌سازیه،
‫که فکر می‌کنم احتمالاً به طور جدی
‫با "پالپ فیکشن" شروع شد.
‫♪ واسشون آرزوی خوشبختی میکرد ♪
‫♪ می‌شد دید که پیِر واقعاً ‫مادمازل رو دوست داره ♪
‫♪ و حالا موسیو و مادام جوان ♪
‫♪ زنگ کلیسا رو به صدا درآوردن ♪
‫- من عاشق اون سبک بخش‌بندی شده
‫و داستان‌های مختلفی که به هم می‌رسن هستم.
‫موسیقی متن فیلم فوق‌العاده‌ست.
‫و آره، انگار این تارانتینوئه که
‫در اوج قدرتش
‫با تجربه‌ای که از فیلم‌های قبلیش گرفته
‫و دقیقاً همون فیلمی رو ساخته که می‌خواسته.
‫جان! جان!
‫- اچ‌بی‌او. میشه بگی،
‫این نقش خیلی متفاوتیه برات.
‫فکر می‌کنی چه تأثیری روی حرفه‌ات داره؟
‫- امیدوارم تأثیر خوبی ‫داشته باشه. تغییر خوبه.
‫- فکر می‌کنی کیا از این فیلم خوششون میاد؟
‫- امیدوارم همه.
‫- کار کردن با
‫کوئنتین تارانتینو چطوره؟
‫- این به طور قطع بهترین تجربه‌م بود
‫تا اونجایی که به این موضوع مربوط میشه.
‫- ممنون.
‫تو پاریس به کوارتر پاندر با پنیر چی میگن؟
‫- بهش نمیگن کوارتر پاندر با پنیر؟
‫- نه مرد، اونا سیستم متریک دارن.
‫اصلاً نمی‌دونن کوارتر پاندر چه کوفتیه.
‫- پس بهش چی میگن؟
‫- بهش میگن رویال با پنیر.
‫- رویال با پنیر. ‫- درسته.
‫- به بیگ مک چی میگن؟
‫- بیگ مک همون بیگ مکه، ‫ولی بهش میگن له بیگ مک.
‫- له بیگ مک.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫من اینجوری باهاتون صحبت می‌کنم.
‫- اچ‌بی‌او. ‫میشه بگی کار کردن
‫با کوئنتین تارانتینو چطوریه؟
‫- خیلی باحاله. ‫- جدی؟
‫- واقعاً خیلی باحاله.
‫- فکر می‌کنی کیا از این فیلم خوششون میاد؟
‫- همه.
‫- کسی رو ناراحت می‌کنه؟
‫- نه، اصلاً.
‫فیلم خیلی باحاله.
‫بامزه‌ست، هیجان‌انگیزه، جذابه.
‫یه جور فیلمیه که حال آدمو خوب می‌کنه.
‫- ساموئل ال جکسون، یعنی،
‫مشخصاً مدتی بود که کار می‌کرد
‫و بازیگر خیلی خوبی بود،
‫ولی فکر می‌کنم یه چیزی ‫درباره همکاری جکسون و تارانتینو
‫هست که واقعاً، مثل،
‫اون رو تبدیل به شخصیتی فراتر از واقعیت کرد
‫و، من واقعاً میگم، به بقیه ‫دوران حرفه‌ایش شکل داد.
‫- مثل من، من خیلی خیلی افتخار ‫کردم روزی که خودمو پیدا کردم.
‫مطمئنم کوئنتین خیلی مغروره
‫که امروز اینو می‌گیره،
‫و می‌دونم این براش چه معنی‌ای داره
‫چون می‌دونم چطور فکر ‫می‌کنه و چقدر این کار رو
‫و هنر فیلمسازی رو محترم می‌شمره.
‫تو این صنعت خیلی آدم نیست
‫که هنوز به فیلمسازی اونجوری ‫نگاه کنه که کوئنتین می‌کنه
‫و خلوص اون و اینکه چی هست و چی باید باشه
‫و برای شما مردم چه معنی‌ای داره
‫که پولتونو میدین تا فیلم‌ها رو ببینین.
‫همه تلاشش اینه که فیلم‌هایی ‫بسازه که شما رو خوشحال کنه.
‫چون ما وقتی بچه بودیم ‫میرفتیم سینما که خوشحال باشیم،
‫و وقتی بزرگ شدیم، هنوزم همینطوره.
‫و ما فکر می‌کنیم فیلم باید سرگرمتون کنه.
‫اگه می‌خوای چیزی یاد بگیری،
‫مستند ببین یا کتاب بخون.
‫و کوئنتین کاملاً تو کار
‫فیلم به عنوان سرگرمیه و، می‌دونی،
‫یه پیامی هم قاچاقی میذاره توش،
‫ولی اول سرگرمت می‌کنه بعد پیامشو میده.
‫این یه روز فوق‌العاده، فوق‌العاده‌ست
‫برای یه بچه از ناکسویل، تنسی
‫که اسمش روی پیاده‌روی ‫مشاهیر هالیوود حک بشه.
‫وای خدای من. کی فکرشو می‌کرد؟
‫ساموئل ال جکسون شده بود نیک فیوری. ‫(شخصیت خیالی در دنیای کمیک‌های مارول)
‫آیا با مارها تو هواپیما می‌جنگید؟
‫مثل، یه جورایی انگار
‫یه نماد باحال بودنه الان
‫که همش برمی‌گرده به ‫اینکه چقدر طبیعی می‌تونست
‫با دیالوگ‌های تارانتینو کار کنه.
‫چون واقعاً کار سختیه که
‫خیلی تأثیرگذاره و منطق خاص خودشو داره،
‫و بازیگرا یا می‌فهمنش یا نه.
‫و ساموئل جکسون، انگار
‫از همه بیشتر فهمیدش.
‫- خب، همیشه عالیه که تو ‫صحنه فیلم تارانتینو باشی.
‫اون شور و شوق زیادی به ‫بازیگرا، گروه فیلمبرداری،
‫به محله‌هایی که توش کار می‌کنیم میاره
‫چون محله خودش بود،
‫و مشتاق بود که به ما نشون بده.
‫می‌دونی، "اینجا جایی بود که ‫من بزرگ شدم، اینجا کارسونه،
‫این همون دِه، دِه، دِه، مرکز خرید دل آموئه.
‫خب، عالی بود، میدونی،
‫فقط اینکه اونجا باشی و خوش بگذرونی.
‫و اون هنوزم به این چیزا گوش میده،
‫وسط فیلمبرداری میزنه زیر خنده،
‫و مجبور میشی دوباره شروع کنی.
‫پس، میدونی، واقعاً لذت بخشه که اونجا باشی.
‫و خوشی که ما داریم به نظرم
‫روی پرده هم منتقل میشه.
‫پس وقتی تماشاش میکنی،
‫داری آدمایی رو میبینی که واقعاً از
‫خودشون بودن لذت میبرن و کلی خوش میگذرونن.
‫- فیلم مورد علاقه من از تارانتینو
‫احتمالاً در واقع "جکی براون" هست
‫چون فکر میکنم همونقدر که من تحسین میکنم
‫اون سبک فیلمسازی پست مدرن رو
‫و جسارتی که به منظره کلی سینما داده،
‫در واقع وقتی یکم آرومتر ‫میشه رو بیشتر دوست دارم.
‫- خب، مخاطب هدف |فیلم|...
‫...خب امیدوارم، همۀ طرفدارام بیان،
‫و اونا خیلی زیادن، درسته؟
‫دوست دارم طرفدارای جدید هم جذب کنم، درسته؟
‫خیلی از آدمای مسن تر
‫شاید از زمان "پالپ فیکشن" هم توشون هستن.
‫اونا یه جورایی از "پالپ فیکشن" میترسیدن.
‫این یه فیلم خیلی پخته تره.
‫منظورم اینه که، همه تو فیلم سن بالاترن،
‫و انگار...
‫...پم تو دهه 40 سالگیشه و ‫رابرت فورستر تو دهه 50
‫و سم جکسون، میدونی،
‫این یه فیلم قدیمی تر درباره آدمای مسن تره و
‫رسیدن به آخرین شانس تو زندگیشون،
‫میدونی، برای انجام یه کار خاص.
‫و بنابراین، فکر میکنم ‫چیزای زیادی برای ارائه داره.
‫- فقط یه کم آروم تره،
‫و یه کم لطافت بیشتری
‫نسبت به شخصیت‌ها داره.
‫و فکر میکنم این تا حدی به این خاطره
‫که یه نامه عاشقانه به کیستی پم گریره
‫و قدرت ستاره‌ای و فقط عظمتش
‫که فیلم یه جورایی حول محور اون میچرخه
‫و در اطرافش شکل میگیره.
‫و آره، فقط اون لطافت اضافی توشه
‫میتونه اونا رو برگردونه...
‫که شاید یه کم دور شده باشن
‫یا نشنیده باشی ازشون
‫و آوردنشون به جلوی صحنه و نور انداختن
‫روی استعداد عظیمشون.
‫- من بازیگرایی رو به یاد ‫میارم که فوق‌العاده‌ن، درسته؟
‫تو شهری که بعد پنج سال از این لیست میافتی
‫و میری تو اون لیست،
‫لیست من تا ته خیابون ادامه داره
‫و برمیگرده، درسته؟
‫و من فقط بازیگرای خوب رو به یاد میارم،
‫و دوست دارم به بازیگرای ‫خوب یه فرصت بدم و همه چی.
‫حالا اگه آخرش، یه احیای ‫حرفه‌ای بزرگ پیش بیاد،
‫که عالیه، و این اتفاق نمی‌تونسته ‫برای آدمای دیگه‌ای پیش بیاد.
‫من فقط دارم بازیگرای خوب رو انتخاب میکنم.
‫- فکر میکنم یکی از چیزایی ‫که درباره تارانتینو عالی بود،
‫و یکی از چیزایی که، خب،
‫مردم یه کم درباره‌ش متوجه شدن
‫اینه که لحن و سبک سینمای اون
‫حتی تو فیلمنامه‌هایی هم اومد
‫که تو دهه 90 کارگردانیش با اون نبود.
‫- بچرخید، بچه‌ها!
‫- کوئنتین، از آشناییت خوشحالم.
‫- این طرف، بچه‌ها!
‫- خب، پروژه‌های ‫فیلمنامه‌نویسی تارانتینو جالبن
‫در واقع چون حد و اندازه‌ای ‫که صداش گسترش پیدا میکنه
‫فراتر از دست کارگردانیشه.
‫پس، فکر میکنم "عشق حقیقی"، آره،
‫واقعاً مثل یه فیلم تارانتینو حس میشه.
‫- عالیه. تو یه همبازی بزرگی.
‫ساختن این فیلم چطور بود؟ چالش‌هایی داشت؟
‫- آره، یه میلیون تا بود،
‫ولی نمیتونم همینجوری بگم همشونو-
‫- گفتن دیالوگ‌های خیلی پر ‫حرف من که خیلی پیچیده‌ست،
‫هیچ معنی‌ای نمیده.
‫نه، اون مشکل نبود.
‫و احساس خیلی احمقانه‌ای دارم که اینو میگم
‫بعد از اینکه فقط یه شب میشناسمت،
‫با اینکه من یه دخترم...
‫ولی فکر کنم عاشقتم.
‫- اولین فیلمنامه‌ای که نوشتی؟
‫- آره، این اولین فیلمنامه‌ای بود که نوشتم.
‫وقتی 25 سالم بود اینو نوشتم.
‫- پس، الان احساس متفاوتی
‫نسبت به زمانی که نوشتیش داری؟
‫- خب، آره. آره دارم.
‫منظورم اینه که، ولی، |یه ‫احساس| بدتر یا بهتر نیست،
‫مثل نگاه کردن به دوران بچگیمه.
‫نمیدونم چطور توصیفش کنم، میدونی؟
‫مثل اینه که تو داری
‫به دوران دانشگاهت برمیگردی ‫یا یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫دقیقاً همینطوریه.
‫مثل اینه که میگی "وای، خدای من، عجب"
‫اون موقع خیلی شخصی بود،
‫و حالا فقط شده یه چیزی که خیلی شخصی بود،
‫میدونی، که من بزرگ-
‫نمیدونم اصلاً حرفام معنی میده یا نه،
‫ولی میدونی، وقتی برای ‫اولین بار دیدمش انگار،
‫"خدایا، این عین زندگی منه."
‫هیچکدوم از اون اتفاقا برای من نیفتاده بود،
‫ولی انگار "این عین زندگی ‫منه که شده یه فیلم بزرگ."
‫خیلی دیوونه‌کننده بود. دیوونگی محض بود.
‫و اون دختر رویاهای من بود.
‫- میخواستم همینو بگم.
‫حالا به نظرت،
‫چون فیلمات یه جورایی مردونه دیده شدن،
‫نوشتن دیالوگ‌های زنونه برات سخته؟
‫- خب، این یه برچسب بدی ‫بود که بخاطر "سگای انباری"
‫بهم زدن چون کل فیلم درباره مردا بود.
‫من واقعاً فکر میکنم، بهترین شخصیت‌هایی
‫که تا حالا نوشتم شخصیت‌های زن بودن، و اون-
‫- خیلی عالیه.
‫- آره.
‫- باید یه چیزی درباره‌ش بهت بگم.
‫یکی ازم پرسید به نظرم کی دیالوگ‌هامو
‫دقیقاً همونطوری که تو ذهنم بود گفته،
‫و باید بگم، من گفتم "خب باشه."
‫این یارو، اون یارو، این یکی، اون یکی،
‫این شخص، اون شخص، اون یکی.
‫و هیچوقت اسم پتی رو نیاوردم، و اونا گفتن،
‫"خب پتریشیا چی؟ از بازیش ‫تو نقش آلاباما خوشت اومد؟"
‫ببین، پتی اصلاً به حساب نمیاد
‫چون اون اونقدر خود شخصیته
‫که بعضی وقتا دقیقاً ‫همونجوری که تو ذهنم بود میگه
‫و بعضی وقتا نه،
‫و وقتی نمیگه، حق با اونه.
‫- واو! عجب هندونه‌ای زیر بغلم گذاشت.
‫- و بعد "قاتلین بالفطره" رو داری
‫که فکر میکنم اونقدر فیلمنامه‌ش تغییر کرد
‫که یه جورایی خرابش کرد.
‫- الان احساس پیروزی میکنی
‫که داری "قاتلین بالفطره" رو
‫ظاهراً میذاری کنار؟
‫- نه، نه، نه.
‫امیدوارم اونقدر بزرگ شده باشم
‫که درگیر این جور مسائل حقیرانه نشم،
‫میدونی؟
‫خیلی حرفا زده شده،
‫ولی عجیبه که الان دیگه مهم نیست.
‫"قاتلین بالفطره" اومده بیرون.
‫کار خودشو کرده.
‫میدونی، اونایی که دوستش دارن دوستش دارن،
‫اونایی که دوستش ندارن دوستش ندارن.
‫اونایی که از نسخه من ‫خوششون میاد خوششون میاد،
‫اونایی که خوششون نمیاد خوششون نمیاد،
‫و میدونی، آخرش الان،
‫"قاتلین بالفطره" الیور استون
‫همون "قاتلین بالفطره" ایه
‫که همه شما دیدین،
‫همونیه که آمریکا دید و همه چی.
‫و مال من فقط یه خاطره‌ست، میدونی؟
‫پس، خدا خیرش بده.
‫- هرچند تارانتینو هر دو فیلمنامه رو رد کرد،
‫تو هر دو فیلم،
‫در واقع عناصر قوی تارانتینو توشون هست.
‫نه فقط چون به روش‌های خاصی جنجالی بودن،
‫مخصوصاً فیلم استون،
‫بلکه یه حسی توشون هست.
‫یه جور سبک خاصی توشون هست
‫و یه جور متقاعدکنندگی
‫که واقعاً اثر انگشت اون روشه.
‫خیلی چیزا هست که میشه گفت
‫که ممکنه از "قاتلین بالفطره" خوشت نیاد،
‫مثلاً.
‫و از یه جهاتی دیدنش آسون نیست،
‫ولی از خیلی جهات "قاتلین بالفطره" به نوعی
‫نمونه دهه ۹۰ همون ‫چیزی بود که "بانی و کلاید"
‫تو اواخر دهه ۶۰ بود.
‫این یه فیلمی بود که سعی میکرد و آماده بود
‫قواعد بازی رو عوض کنه
‫از نظر، خب، فکر کنم ماهیت تصویری
‫چیزی که روی پرده نمایش داده میشد،
‫و همینطور از نظر سینمایی.
‫استون قبلاً شروع کرده بود به آزمایش کردن
‫با یه جور سبک شبه-مستند متفاوت،
‫تدوین‌های سریع، برش‌ها، ‫استفاده از دوربین‌های مختلف،
‫۸ میلیمتری، ۱۶ میلیمتری، ‫سیاه و سفید، هر چی بگی.
‫همه اینا رو با هم قاطی کرد.
‫و به نوعی، هرچند بیشتر بخاطر فیلم‌هایی
‫مثل "جی‌اف‌کی" و "جوخه"
‫و "متولد چهارم جولای"
‫که بیشتر موضوعات سنتی اون هستن تحسین میشه،
‫"قاتلین بالفطره" خیلی از اون عناصر رو
‫داره.
‫و به نوعی، خیلی از سبک تارانتینو رو
‫جمع میکنه
‫و شاید سبکی که خود تارانتینو، برای مدتی،
‫شاید خودش هم در موردش کنجکاو بود.
‫- ما زنده هستیم!
‫اگه کسی بخواد فرار ما رو خراب کنه،
‫من هدف زندگیم میشه این که
‫دوایت مک کلاسکی رو از کار بندازم!
‫- خیلی جالبه که چطور
‫صدای اون توی دست های بقیه منتقل میشه.
‫- من به بقیه گفتم نه
‫- بیا اینجا کوئنتین، بیا این طرف!
‫- فکر میکنم مردم واقعاً،
‫تارانتینو رو تو یه زمان و ‫مکان خاص تصور میکنن
‫چون برای من همین الان که داریم صحبت میکنیم،
‫تارانتینو یعنی سینمای دهه ۹۰ برای من.
‫یعنی اون اوج دهه ۱۹۹۰ بود.
‫پس نمیدونم آیا همیشه
‫به اون دهه وصل میمونه،
‫با اینکه بعد از اون هم ‫کارهای عالی و تحسین شده ای
‫انجام داده.
‫من فکر میکنم این در ‫نهایت میراث اون خواهد بود.
‫- حالا میخوایم به خانم جوانی سلام کنیم
‫که سال گذشته جایزه اسکار رو برد-
‫الهام‌بخش‌(های) کوئنتین
‫- فکر میکنم از فیلم "پالپ فیکشن" به بعد
‫مشخص بود که بازیگری ‫مثل اوما ترمن کاملاً مناسب
‫سبک تارانتینو
‫و روش شخصیت پردازی اون تو فیلم هاش بود.
‫و بنابراین اصلاً تعجب آور نبود که،
‫بعد از بازی در "پالپ فیکشن"،
‫تارانتینو میخواست ترمن ستاره اصلی
‫یکی از فیلم هاش باشه.
‫اون واقعاً بازیگری بود که ‫تبدیل به یه جور رابط شد،
‫یه جور الهام بخش،
‫برای تارانتینو تو دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰.
‫پس واقعاً تعجب آور نبود
‫که تارانتینو میخواست ‫اونو تو "کیل بیل" بازی بده.
‫و در اون زمان، اون نتونست نقش رو قبول کنه.
‫باردار بود،
‫و اون باید برای شروع تولید صبر میکرد،
‫که کار رو به اوایل دهه ۲۰۰۰ کشوند.
‫- اوما باید همه این تمرین ها رو انجام بده،
‫درسته، تو این فیلم و همه چیز.
‫- چه نوع تمرینی؟
‫- مثل شمشیر زنی سامورایی
‫و میدونی، همه این چیزا، درسته؟
‫و آره، اون باید همه اینا رو یاد بگیره،
‫باید اسکیت سواری یاد بگیره، و میدونی،
‫همه این کارهای اسکیت دربی رو انجام بده.
‫و اون باید یاد بگیره چطور پرواز کنه.
‫نمیدونم چطور میخوایم-
‫نمیدونم چه معلمی قراره پیدا کنیم
‫چون تا حالا کسی همچین کاری نکرده،
‫ولی ما انجامش میدیم.
‫هیچ سیمی در کار نخواهد بود.
‫هیچ کدوم از این ببر خفته، اژدهای پنهان ‫بازی‌ها در کار نیست. نه، نه، نه.
‫قراره اوما واقعاً تو هوا پرواز کنه،
‫و واقعاً آدم بکشه.
‫هیچ کدوم از این چرت و ‫پرت های هالیوودی نیست.
‫مردم واقعاً میمیرن.
‫- تو میخوای ریلیتی تی وی رو
‫- یه قدم جلوتر ببری، درسته؟ ‫- دقیقاً.
‫- به نظر عالی میاد.
‫کسی از این خبر داره؟
‫- نه.
‫بهتره از اول بهشون نگیم، درسته؟
‫اینجوری کمتر احتمال داره قبول کنن، درسته؟
‫ولی بعدش که مردن، و این هنره،
‫چی میتونن بگن؟
‫- اصلاً تعجب آور نیست، فکر میکنم،
‫که ترمن تبدیل به این حضور مغناطیسی شد
‫تو فیلم های تارانتینو و یه چرخ دنده مهم
‫تو ماشین فیلمسازی اون
‫که این واقعاً تفاوته،
‫جدایی بین فیلم های دهه ۹۰ اون
‫و چیزی که داشت بهش علاقه مند میشد
‫تو فیلم هایی که میخواست ‫تو اوایل دهه ۲۰۰۰ بسازه.
‫- درخواست بیس بیشتر، درخواست خون میکنم.
‫- و معمولاً خشن هست.
‫امروز در دیدار با رسانه ها،
‫این کارگردان ۴۰ ساله ‫یک بار دیگه از علاقه اش
‫به خشونت دفاع کرد.
‫- این قطعاً روی کره زمین اتفاق نمیفته
‫و در واقع فقط از خیلی از
‫تأثیرات فیلمسازهای ژاپنی استفاده میکنه.
‫این یه چیز معمول تو سینمای ژاپنه
‫که دست یه نفر رو قطع کنی
‫و رگ هاشون مثل شلنگ آب باشه
‫و...
‫- اوما ترمن، قطعاً بعد از "پالپ فیکشن"،
‫به عنوان الهام بخش تارانتینو شناخته میشد،
‫و اونا با هم "کیل بیل" رو ساخته بودن.
‫ولی فکر میکنم خیلی از ‫این موضوع الان پیچیده شده
‫با چیزهایی که اوما ترمن گفته
‫درباره تجربیاتش توی اون فیلم صحبت کرد.
‫یه صحنه اکشن توی "کیل بیل" بود
‫که عروس باید با سرعت ‫خیلی خیلی زیاد رانندگی می‌کرد
‫و اوما تورمن به این ماشین ‫که خیلی ناایمن بود نگاه کرد
‫و به این ماشین که سرهم‌بندی ‫شده بود نگاه کرد و گفت
‫"من نباید این صحنه رو انجام بدم
‫واضحه که این کار بدلکار باید باشه."
‫و تارانتینو گفت "نه، نه، نه"
‫"تو باید انجامش بدی، ما می‌خوایم ‫خودت رو توی ماشین ببینیم که تند میری."
‫و میدونی
‫همونطور که حدس می‌زدی
‫ماشین تصادف کرد
‫و اوما تورمن آسیب‌هایی دید
‫که هنوز هم داره باهاشون ‫دست و پنجه نرم می‌کنه.
‫و یه بار روحی هم هست
‫که تا امروز باید تحمل کنه، میدونی
‫چرا اون رو توی همچین موقعیتی قرار دادن.
‫تارانتینو عذرخواهی کرده
‫ولی فکر نمی‌کنم اوما تورمن ‫هیچوقت احساس کرده باشه
‫که واقعاً کافی بوده
‫چون یه نقض اعتماد بزرگ
‫اونجا اتفاق افتاد.
‫میدونی، هر چقدر هم که ما ‫دوست داریم کوئنتین تارانتینو رو
‫به عنوان یه یاغی سینما در نظر بگیریم
‫اینا مواردی هستن که ما میگیم
‫"خب، درسته، یاغی سینما تا چه حد؟"
‫یعنی، یه خطی هست که وقتی رد می‌کنی
‫تبدیل به بی‌پروایی میشه.
‫و فکر می‌کنم این بحثیه ‫که ما باید داشته باشیم
‫هر وقت درباره کوئنتین ‫تارانتینو حرف می‌زنیم.
‫- تعجب‌آوره که تارانتینو ظاهراً
‫اینقدر اصرار داشت که تورمن ‫این صحنه اکشن رو انجام بده
‫با توجه به اینکه بدلکارش زویی بل
‫جای این بازیگر رو گرفته بود
‫توی بعضی از خطرناک‌ترین صحنه‌های اکشن
‫موقع ساخت "کیل بیل."
‫و به نوعی، زویی بل بعداً تبدیل شد
‫به الهام‌بخش دوم برای تارانتینو، در واقع.
‫بعد از اینکه کارش توی "کیل بیل" ‫خیلی تحت تأثیرش قرار داد
‫بهش نقش اصلی داد که خودش رو بازی کنه
‫توی فیلم بعدیش "دث پروف."
‫- نه، یعنی هیچکس نمی‌تونست واقعاً
‫کارهای بدلکاری دیوانه‌واری ‫که اون توی این فیلم انجام میده رو
‫انجام بده و بعد دیالوگ‌های من رو هم بگه
‫که کار خیلی سختی نیست.
‫اون می‌گفت
‫"منو بذار روی کاپوت اون ماشین
‫ول کن این دیالوگ‌های مسخره‌تو.
‫با این من آشنام.
‫این قافیه‌سازی، همه این ‫چیزایی که باید یاد بگیرم، وای خدا.
‫"می‌خوای آواز هم بخونم؟"
‫- نه، نمی‌خوای که من آواز بخونم.
‫- و عالی انجامش داد. اون خیلی باحاله.
‫- محکم بگیر، زویی!
‫- وای خدای من! زویی!
‫- وای خدای من، وای خدای من. زویی!
‫- محکم بگیر!
‫- ما داشتیم انجامش می‌دادیم، ‫ولی سکسی نبود. سخت بود.
‫روزی که واقعاً تونستیم اونو ‫از روی کاپوت ماشین بیاریم پایین
‫یه روز خیلی خیلی خوب بود.
‫- پس، وقتی به استودیوها پیشنهاد می‌دی، میگی
‫"هی، بیاین یه فیلم دوتایی بسازیم"
‫اونا فوراً قبول می‌کنن یا می‌گن
‫"داری درباره چی حرف می‌زنی؟"
‫- نه، نه، نه، نه.
‫فقط اخیراً مردم اینجوری شدن، میدونی
‫"شاید این یکم ریسکی باشه."
‫اون موقع، از این خوشحال‌تر نمی‌تونستن باشن.
‫- کار کردن با رابرت چطوره؟
‫یعنی پا تو کفش هم میکنین یا ...
‫- نه، اون بهترین دوستمه.
‫خیلی باحاله که باهاش کار می‌کنم.
‫این ششمین همکاری ماست.
‫این شدیدترین همکاری ماست.
‫ولی میدونی، ما قبلاً این کارو کردیم
‫و کار کردن با بهترین دوستت عالیه.
‫نصف دلیل ساختن این فیلم
‫این بود که می‌دونستم شش ماه وقت دارم
‫که باهاش وقت بگذرونم.
‫پس، این عالی بود.
‫- "دث پروف،" احتمالاً از نظر تجاری
‫ناامیدکننده‌ترین فیلم تارانتینو بود.
‫به خاطر اینکه همزمان
‫با فیلم دوست و همکارش رابرت ‫رودریگز، پخش شد"پلنت ترور"
‫توی سینماها پخش شد.
‫این بخشی از نمایش دوتایی "گرایندهاوس" بود.
‫- مردم عاشق این چیزا هستن، میدونی
‫اون حال و هوای فیلم‌های ‫قدیمی و استثمارگرانه
‫البته تا یه حدی
‫و "گرایندهاوس" انگار همون نقطه بود
‫چون یهو، میدونی
‫اونا داشتن دقیقاً همون شیوه نمایش
‫این فیلم‌ها رو تکرار می‌کردن، ‫با پخش دو فیلم پشت سر هم
‫با یه وقفه بین فیلم‌ها و تریلرهای وسطش
‫- من یه ایده برای یه برنامه دو فیلمه داشتم
‫و رفتم پیش کوئنتین، و اون گفت
‫"اوه باید اسمشو بذاریم گرایندهاوس"
‫باید تریلرهای جعلی بسازیم
‫و میدونی، ما فقط شروع ‫کردیم به ایده دادن به همدیگه
‫این دو سال پیش بود
‫و بعد از اون همه چی منفجر شد
‫- ولی فکر میکنم تماشاگرها ‫خیلی صریح نشون دادن
‫که یه تفسیر مدرن از اون سبک می‌خواستن
‫نه چیز اصلی رو
‫و به همین دلیله که در ‫نهایت "دث پروف" موفق نشد
‫- با توجه به حسی که نسبت به کارت داری
‫حتماً تحملش خیلی سخت بوده
‫تو همیشه فقط موفقیت داشتی
‫- آره
‫آره، افسرده شدم
‫قطعاً ناامید شدم. قطعاً افسرده شدم
‫ولی باید باهاش کنار میومدم
‫در واقع به چند تا از ‫دوستام زنگ زدم، فیلمسازها
‫که بهشون احترام میذاشتم و ‫میدونی، بالا و پایین زیاد دیده بودن
‫و چند تا چیزی که بهم گفتن این بود-
‫حرف‌های قشنگی بود، شنیدنش آرامش‌بخش بود
‫مثلاً میگفتن "هنوز تموم نشده"
‫"این فقط آمریکاست
‫فیلم‌های تو تو کل دنیا خوب میفروشن"
‫و میدونی، پس بازی هنوز تموم نشده
‫ولی چیز دیگه‌ای که هست اینه که، میدونی
‫این بالا و پایین رفتن‌ها، اون دوشنبه سیاه
‫همراه با، دوشنبه شاد
‫این بازیه
‫- آره ‫- این موج سواریِ هالیووده
‫و میشه گفت که من تا الان کامل ‫این سواری رو تجربه نکرده بودم
‫و یه کارگردان بهم گفت
‫"الان سخته، ولی از پسش برمیای"
‫و فیلم عوض نشده
‫فیلم همون فیلمه، جایی نمیره
‫ولی دوم اینکه چیزی که هست اینه
‫موفقیت بعدیت خیلی شیرین‌تر خواهد بود
‫"چون تجربه کردی که شکست چه حسی داره"
‫یک بازگشت با شکوه
‫- [ایان] شکست "دث پروف"
‫تارانتینو رو متوقف نکرد
‫اون هنوز یه آرزوی بزرگ داشت
‫که تو ذهنش ده تا فیلم عالی بسازه
‫در واقع، فقط دو سال بعدش بود
‫که تارانتینو در سال 2009 به اوج برگشت
‫فیلم حماسی جنگ جهانی دومش رو
‫"حرامزاده‌های لعنتی" رو به پرده سینما آورد
‫داستان "حرامزاده‌های لعنتی"
‫در واقع از سال 1998 شروع شد
‫تارانتینو بعد از "جکی براون" ‫شروع به نوشتن فیلم کرد
‫و قرار بود فیلم بعدیش باشه
‫- خب، حدود 10 سال پیش این ایده به ذهنم رسید
‫و خیلی از شخصیت‌ها رو ساختم
‫و چند تا از صحنه‌های اولیه رو نوشتم
‫ولی یه داستان متفاوت تو ذهنم بود
‫ولی خیلی بزرگ از آب دراومد
‫یه فیلم نبود
‫شاید یه مینی سریال میشد، ولی فیلم نمیشد
‫پس کنار گذاشتمش و "کیل بیل" رو ساختم
‫و چند تا کار دیگه کردم
‫و وقتی برگشتم سراغش
‫فهمیدم اون داستان خیلی بزرگه
‫پس گذاشتمش کنار و یه داستان دیگه نوشتم
‫تا بتونم واقعاً تبدیلش کنم به فیلم
‫و همینه دیگه
‫ولی میدونستم بعضی چیزایی که نوشته بودم
‫و بعضی شخصیت‌هایی که ساخته بودم
‫از بهترین‌هایی بودن که تا حالا داشتم
‫پس میدونستم یه روز باید تمومش کنم
‫- [ایان] پس، با 10 سال نوشتن و توسعه
‫شاید جای تعجب نباشه که "حرامزاده‌های لعنتی"
‫یکی از بهترین فیلم‌های ‫مورد استقبال تارانتینو شد
‫این 10 سال فرصتی بود که خیلی فکر کنه
‫درباره اینکه چطور این ‫فیلم رو بسازه و تولید کنه
‫و به چه شکلی اون رو به پرده سینما بیاره
‫یکی از بازی‌های درخشان البته
‫متعلق به کریستوف والتز بود
‫یه بازیگر آلمانی که تا اون موقع
‫تو هالیوود تقریباً ناشناخته بود
‫ولی معلوم شد که بازیگر کاملاً مناسبی بود
‫برای نقش شرور هانس لاندا
‫نقشی که پیدا کردن بازیگرش تقریباً غیرممکن
‫برای تارانتینو بود
‫- آره، آره
‫خب، ماجرا این بود
‫که فهمیدم دارم یه شخصیت ‫خیلی تأثیرگذار مینویسم
‫خیلی زود وقتی هنوز داشتم با قلم و کاغذ
‫روی کلنل هانس لاندا کار میکردم
‫و یکی از ویژگی‌های این شخصیت اینه که
‫یه نابغه زبان‌شناسیه.
‫این فقط یکی از جنبه‌های این شخصیته.
‫و من می‌دونستم که هر بازیگری ‫که برای این نقش انتخاب کنم
‫باید به اندازه لاندا تو ‫زبان‌شناسی نابغه باشه،
‫وگرنه هیچوقت از روی کاغذ بازیش در نمیاد.
‫روی کاغذ گیر می‌کنه.
‫یه بازیگر می‌تونه بهترین تلاشش رو بکنه،
‫می‌تونه سعی کنه، می‌تونه تلاش کنه،
‫ولی اگه این ویژگی رو
‫به عنوان بخشی از شخصیتش ‫نداشته باشه، اصلاً جواب نمیده.
‫هیچوقت به اون چیزی که ‫روی کاغذ بود تبدیل نمیشه. نه.
‫و من فقط می‌تونم بگم روزی که کریستوف اومد،
‫وارد اتاق شد، نشست و دو تا صحنه رو خوند،
‫یادمه که فکر کردم،
‫و لارنس درست کنارم نشسته بود،
‫گفتم "ما داریم یه فیلم می‌سازیم."
‫- من الان می‌خوام برگردم به فرانسوی،
‫و می‌خوام تو نمایش منو دنبال کنی.
‫روشنه؟
‫- بله.
‫آقای لاپادیت...
‫ممنون بابت شیر...
‫و مهمان‌نوازی‌تون.
‫- میدونی چیه؟ یعنی، خنده‌داره.
‫خیلی‌ها اومدن پیش من و ازم پرسیدن که،
‫"این یه قصه پریونه؟"
‫"این یه فانتزی برآورده شده یهودیه؟"
‫یا به هر حال یه فانتزی برآورده شده.
‫خب، جنبه‌هایی از اینا هست، درسته؟
‫ولی برای من، بیشتر از هر چیز دیگه‌ای
‫این، میدونی-
‫دقیقاً اینجوری بهش نگاه می‌کنم،
‫که شخصیت‌های من نتیجه جنگ رو تغییر دادن.
‫حالا، این اتفاق نیفتاد چون ‫شخصیت‌های من وجود نداشتن،
‫ولی اگه وجود داشتن،
‫اگه یه فردریک زولر وجود داشت
‫که همون کارو می‌کرد،
‫احتمالاً درباره‌اش فیلم می‌ساختن
‫چون اونا تو اون زمان جنگ
‫فیلم‌هایی تو این سبک می‌ساختن.
‫و اگه این اتفاق می‌افتاد،
‫همه چیزایی که بعداً تو فیلم اتفاق میفته
‫منطقیه، درسته؟
‫و این جوریه که من به قضیه نگاه می‌کنم.
‫- "حرامزاده‌های لعنتی" یه علاقه جدید
‫برای تارانتینو ایجاد کرد تا تاریخ ‫رو از طریق سینما بازنویسی کنه.
‫و این چیزی بود که تو فیلم بعدیش،
‫"جنگوی آزاد شده" بیشتر بررسیش کرد.
‫- لطفاً رو به جلو!
‫- این سؤال که چرا کوئنتین تارانتینو
‫این فیلم‌های تاریخی رو ساخت
‫و بعد تصمیم گرفت اونا رو
‫درباره قربانیان تاریخ بسازه ‫که برمی‌گردن و مبارزه می‌کنن
‫و این جور یه اتفاق، یه عمل،
‫که مشکل رو حل می‌کنه،
‫مثل، یا یه شکل انتقامه
‫یا، مثل، مسیر تاریخ رو ‫به سمت بهتری تغییر میده.
‫- من همیشه می‌خواستم ‫درباره برده‌داری کاوش کنم،
‫ولی فکر کنم دلیلی
‫که واقعاً باعث شد قلم به دست بگیرم
‫این بود که به مردای سیاه پوست ‫آمریکایی یه قهرمان وسترن بدم،
‫یه قهرمان فولکلور باحال بهشون بدم
‫که واقعاً بتونه قدرتمندشون کنه
‫و واقعاً خون در برابر خون رو پس بده.
‫- چرا اینقدر مطمئنی که هیچ ارتباطی
‫بین لذت بردن از خشونت تو فیلم و ‫لذت بردن از خشونت واقعی نیست؟
‫- خب، می‌خوای بدونی چرا اینقدر مطمئنم؟
‫همچین سؤالی از من نپرس.
‫من گول نمی‌خورم. من سؤالت رو رد می‌کنم.
‫- چرا؟
‫- چون سؤالت رو رد می‌کنم.
‫من برده تو نیستم و تو ارباب من نیستی.
‫نمی‌تونی منو مجبور کنی با ساز تو برقصم.
‫من میمون نیستم.
‫- من نمی‌تونم مجبورت کنم به چیزی جواب بدی.
‫من دارم سؤال‌های جالبی می‌پرسم.
‫- و من میگم رد می‌کنم.
‫- باشه. خب نه، من فقط می‌خواستم ‫بدونم چرا. اشکالی نداره.
‫ولی ببین جیمی فاکس گفته ‫ما نمی‌تونیم پشت کنیم
‫و بگیم که خشونت تو فیلم‌ها-
‫- خب، پس باید با جیمی فاکس حرف بزنی.
‫پس باید با جیمی فاکس درباره‌اش حرف بزنی.
‫و فکر کنم اتفاقاً اینجاست، پس می‌تونی.
‫- خیلی دوست دارم ولی، میدونی،
‫جالبه که تو یه نظر متفاوت داری،
‫و من فقط می‌خوام بررسیش کنم.
‫- و من نمی‌خوام.
‫- فکر می‌کنم کوئنتین تارانتینو ‫احتمالاً خسته شده
‫از اینکه مجبوره استفاده از خشونت ‫تو فیلم‌هاش رو توجیه کنه
‫چون اصلاً تنها کسی نیست ‫که این کار رو می‌کنه.
‫و این یه پدیده فرهنگی خیلی عجیبه که
‫چطور خیلی از خبرنگارهای رسانه‌ها
‫دور و بر این یه نفر جمع شدن و میگن که
‫"این آدم خودش خشونته
‫و این دلیل وجود خشونت تو آمریکاست"
‫- دلیل اینکه نمی‌خوام ‫درباره‌ش حرف بزنم اینه که
‫من همه حرف‌هایی که باید می‌زدم رو زدم
‫اگه کسی می‌خواد بدونه من چی میگم
‫میتونه تو گوگل سرچ کنه
‫و برای ۲۰ سال حرف‌های منو ببینه
‫ولی من یه ذره هم نظرم عوض نشده
‫- فکر نمی‌کنم هیچ چیز خاصی ‫تو فیلم‌های تارانتینو
‫از نظر نمایش خشونت وجود داشته باشه
‫خشونت تو فیلم‌هاش اونقدر ‫اغراق‌شده و باشکوهه
‫که من واقعاً فکر می‌کنم کمتر آسیب‌زاست
‫نسبت به خیلی از فیلم‌های اکشن امروزی
‫که مرگ رو خیلی عادی
‫و بی‌اهمیت نشون میدن
‫حداقل وقتی کوئنتین تارانتینو ‫یه نفر رو در حال مردن نشون میده
‫واقعاً داره مردن یه آدم رو نشون میده
‫- آره ‫- اون لعنتی رو نندازی زمین، باشه؟
‫من تازه کناره‌هاشو درست کردم و عالی شدن
‫- خوبه که اینو می‌دونم
‫درز کردن سناریو و قصه پریان
‫- سمت راست! سمت راست!
‫- می‌دونستم دارم یه وسترن می‌نویسم
‫و می‌دونستم همزمان دارم
‫یه معمای اتاق در بسته
‫به سبک آگاتا کریستی می‌نویسم
‫هر دوی اینا رو آگاهانه سعی می‌کردم ‫با هم ترکیب کنم
‫- لو رفتن فیلمنامه "هشت نفرت‌انگیز"
‫فکر می‌کنم فقط باعث شد تارانتینو
‫لجبازتر بشه درباره "هشت نفرت‌انگیز"
‫- و یهو
‫بعضی از مدیر برنامه‌ها فیلمنامه رو ‫گرفته بودن و داشتن درباره‌ش حرف می‌زدن
‫و بعد یهو یه سایت فیلمنامه رو آنلاین گذاشت
‫که هر کسی بتونه بخونتش
‫و من خیلی بد واکنش نشون دادم
‫- چون وقتی لو رفت، اون گفت
‫"من نمی‌سازمش. تمومه. شما خرابش کردین
‫مهمونی رو برای همه خراب کردین"
‫و بعد مجبور شدیم کل این چرخه رو طی کنیم
‫که همه میگن
‫"نه، نه. کوئنتین، ما هنوز ‫واقعاً می‌خوایم فیلم رو ببینیم"
‫و اون میگه "باشه، ولی من می‌خوام ‫طوری فیلمبرداری کنم"
‫که روی فیلم ۷۰ میلیمتری نمایش داده بشه
‫و یه نمایش رودشو باشه
‫با تنفس و مقدمه
‫و همه این موسیقی‌های زیبا دورش
‫این خیلی غیرعادی بود و به سبک قدیمی
‫- وقتی فیلم بالاخره اکران شد
‫واقعاً نشون‌دهنده بازگشت به
‫شروع دوران کاری تارانتینو بود
‫به نوعی، "هشت نفرت‌انگیز"
‫میشه گفت دنباله معنوی
‫"سگ‌های انباری" بود با توجه به این واقعیت
‫که همه شخصیت‌های منفی و مثبت رو
‫عمدتاً توی یه اتاق قرار میده
‫و تارانتینو اونا رو در موقعیت مشابه ‫معمای قاتل کیه قرار میده
‫- "سگ‌های انباری" خیلی خیلی تحت تأثیر
‫"موجود" جان کارپنتر بود
‫پس اگه من دارم یه ‫"سگ‌های انباری" وسترن می‌سازم
‫قطعاً به یه موجود وسترن اشاره می‌کنه
‫چون فکر می‌کنم این سه تا فیلم
‫یه رابطه همزیستی دارن
‫- خب، حالت چطوره، سرگرد سیاه؟
‫- حوصله ندارم، کریس مانیکس
‫منو درگیر چرت و پرت‌هات نکن
‫- چیز دیگه‌ای که دوست دارم ‫درباره تارانتینو باور کنم
‫فکر می‌کنم اینه که فیلمسازیش
‫یه مسیر خطی رو طی می‌کنه که در طول زمان
‫پخته‌تر و توسعه یافته‌تر شده
‫و در یه دوره طولانی تکامل پیدا کرده
‫- کوئنتین
‫- فکر می‌کنم "روزی روزگاری در هالیوود"
‫فیلمیه که من بیشتر از همه تحسینش می‌کنم
‫بیشترشو دوست دارم
‫یه بازآفرینی درخشان از لس‌آنجلسه
‫از فیلمسازی
‫از استودیوهای اون زمان و ‫مکان در اواخر دهه ۱۹۶۰
‫به شیوه‌ای که من تقریباً روی پرده
‫برای مدت خیلی خیلی طولانی ندیده بودم
‫♪ کشیش تسلیم شد ♪
‫♪ اون می‌دونه من می‌خوام بمونم ♪
‫- من واقعاً "روزی روزگاری در هالیوود" رو
‫تقریباً یه فیلم درباره خود ‫کوئنتین تارانتینو می‌دونم
‫چون شما این دو تا مرد رو دارین، ‫بازیگر و بدلکار
‫که به نقطه‌ای تو حرفه‌شون رسیدن
‫که دیگه احساس می‌کنن مهم نیستن.
‫و نمی‌خوام بگم که مثلاً
‫کوئنتین تارانتینو الان تو ‫این نقطه از حرفه‌شه
‫ولی فکر می‌کنم هر هنرمندی
‫وقتی اینقدر پرقدرت شروع کرده
‫و چیزایی مثل "سگ‌های انباری" ‫و "پالپ فیکشن" رو ساخته
‫یه جایی تو حرفه‌ش میرسه که
‫با خودش میگه "جای من کجاست؟"
‫"تو این دنیا چه نقشی دارم؟"
‫مثل اینکه "من تموم شدم؟
‫هالیوود الان مال این جوونا شده؟"
‫- یه مشت هیپی لعنتی.
‫دهمین فیلم کوئنتین تارانتینو
‫- چرا برای فیلم دهمت
‫تصمیم گرفتی یه منتقد رو به عنوان ‫شخصیت اصلی انتخاب کنی؟
‫- نه، خب این داستانش طولانیه.
‫نمی‌تونم تا وقتی فیلم رو ندیدید ‫بهتون بگم، می‌دونید؟
‫- آره، یعنی نباید خیلی تعجب کنی
‫که کوئنتین تارانتینو بعد از 10 فیلم
‫تصمیم گرفته فیلمی درباره ‫یه منتقد فیلم بسازه؟
‫می‌دونی، از خیلی جهات ‫چه سورپرایزی می‌تونه باشه.
‫ولی فکر می‌کنم بازم
‫وقتی درباره تکامل فیلمسازی تارانتینو ‫حرف می‌زنیم
‫می‌دونی، چیزی که من از این ‫برداشت می‌کنم اینه که
‫این یه استعاره‌ست برای کلی چیزای دیگه
‫که در جریانه.
‫پس از این نظر
‫فکر می‌کنم احتمالاً خیلی جای تعجب نداره
‫که تارانتینو تصمیم گرفته ‫فیلمی درباره کسی بسازه
‫که اون موقع خیلی معروف بود.
‫پولین کیل یه منتقد فیلم خیلی تأثیرگذار بود.
‫تنها نبود
‫ولی یه نمونه خارق‌العاده بود از اینکه چطور
‫یه منتقد فیلم می‌تونست تقریباً جهت
‫درک هالیوود رو از نوع فیلم‌هایی
‫که باید می‌ساخت تغییر بده
‫و چی می‌تونه موفق بشه یا نشه.
‫اون تو دهه 70 اینقدر تأثیرگذار و مهم بود.
‫احتمالاً جای تعجب نیست که چند تا فیلم آخرش
‫اونو به هالیوود به عنوان موضوع برگردونده
‫فیلمسازی به عنوان یه موضوع
‫که از خیلی جهات خیلی مرتبط به نظر میاد.
‫تارانتینو یه فیلمساز برای فیلمسازهاست.
‫و فکر می‌کنم از این نظر
‫که بخواد تحقیق کنه و سعی کنه دلایل رو بفهمه
‫که چرا هالیوود اینجوریه
‫دلیل اینکه چرا فیلمسازی
‫تو آمریکا اینجوری وجود داره
‫به نظرم چیزیه که خیلی شبیه تارانتینوئه
‫و احتمالاً چیزی که وقتی بیاد بیرون
‫فوق‌العاده خواهد بود.
‫- آره، فقط باید صبر کنید و ببینید.
‫فقط باید صبر کنید و ببینید.
‫- تارانتینو خیلی درباره این ایده حرف زده که
‫"من می‌خوام 10 تا فیلم بسازم ‫و بعد کنار می‌کشم
‫چون آخرین فیلم هر کارگردانی بده."
‫اون با این ایده وسواس داره.
‫و من واقعاً جالب می‌دونم
‫چون فکر می‌کنم تارانتینو کسیه که
‫خیلی نگران تصویر و میراث خودشه
‫چون درباره فیلموگرافیش حرف می‌زنه
‫مثل یه امتیاز بیسبال، و میگه
‫"خب اگه یه فیلم بد بسازی
‫اون وقت اون، مثل
‫هزینه دو تا فیلم خوب رو داره."
‫و این یه روش خیلی عجیب ‫برای فکر کردن به کار خودته.
‫ولی فکر می‌کنم این بخشی ‫از اون برندسازی شخصیه
‫که تارانتینو رو اینقدر ‫محبوب و تثبیت شده کرد.
‫پس یه چیز عجیبه.
‫فکر می‌کنم اون واقعاً رو ‫این ایده وسواس داره که
‫"من باید با یه اوج تموم کنم."
‫- اون می‌دونه چطور خودشو بازاریابی کنه.
‫همیشه می‌دونسته، و این خیلی جالبه
‫اگه این حقیقت داشته باشه.
‫کی می‌دونه که می‌کنه یا نه.
‫اون یه فیلمساز خیلی پرشور و حریصه
‫نمی‌تونم تصور کنم که بخواد متوقف بشه.
‫ولی در عین حال، این یه میراث کامله.
‫این مثل میراث "همشهری کین" می‌مونه، نه؟
‫تو 10 تا فیلم به کمال می‌رسی و کنار می‌کشی.
‫می‌بینیم که می‌کنه یا نه.
‫- آقای تارانتینو.
‫اوه، بیا دیگه. آره، درسته.
‫لارنس بندر با ما صحبت کرد.
‫- چطور یه فیلم کوئنتین ‫تارانتینویی رو توصیف می‌کنی؟
‫تارانتینویی بودن
‫یعنی در مرز و حد نهایی بیشتر چیزها بودن
‫خشونت، شخصیت، دیالوگ، علت و معلول
‫مکان، صحنه‌پردازی، بازه زمانی.
‫تو هر لحظه داری تو حد و مرزها کار می‌کنی
‫هر لحظه اش رو
‫چه داره یه فیلم جنگی میسازه
‫چه داره یه وسترن میسازه
‫چه داره یه ادای احترام به ‫فیلم‌های گرایندهاوس میسازه
‫یا به سینمای بلکسپلویتیشن
‫تارانتینو مدام داره بهت ارجاع میده
‫تقریباً بی‌وقفه و همه‌اش
‫و در حال حاضر
‫توی هالیوود معاصر هیچکس نیست
‫که شبیه تارانتینو باشه
‫یا فیلم‌هایی مثل اون بسازه
‫- باشه
‫خب، من با دست کوچیکم اینکارو میکنم
‫که دارم تصویر بیشتری ‫رو میبینم نسبت به وقتی که
‫با لنز دوربین میدیدم، ‫ایده اینه که اونا بیان توش
‫پس، فقط مثل، آسمونه
‫شاید بتونیم طوری تنظیمش کنیم که بتونیم
‫به سمت آسمون و شاید نوک-
‫- اگه هدفت اینه که میخوای
‫اصیل، تحریک‌کننده و مستقل باشی
‫و با ذهنی یکتا در هنری که خلق میکنی
‫خب، تارانتینو همه اینا رو ‫تو دوران کاریش بدست آورده
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.