..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫« یک درد واقعی »
‫سلام، بنجی. منم. ‫دارم از آپارتمانم میام بیرون
‫یادت باشه؛ باید سه ساعتی زودتر اونجا باشیم
‫آره، پیامم رو که گرفتی بهم زنگ بزن
‫سلام، بنجی. امیدوارم راه افتاده باشی؛
‫چون تو ترافیکِ ‫آزادراه بروکلین-کوئینز گیر کردم
‫گفتم بدونی که از این مسیر نیای
‫به هر حال، وقتی پیامم رو گرفتی بهم زنگ بزن
‫سلام، بنجی. ‫راستش ترافیک همین الان تموم شد
‫پس اگه نگران شده بودی، اوضاع روبه‌راهه
‫شاید هم نشده بودی. ‫خلاصه، باهام تماس بگیر
‫البته وقتی پیامم رو گرفتی
‫سلام، بنجی. شرمنده که اینقدر پیام میذارم
‫فقط… ببخشید. اصلاً بیخیالشون؛ آخه…
‫یه‌کم دیگه می‌رسم و…
‫آره، دل تو دلم نیست که ببینمت
‫دیگه هم پیام نمی‌ذارم. خب. خداحافظ
‫سلام، بنجی. من تازه رسیدم فرودگاه
‫واقعاً امیدوارم زده باشی بیرون یا حدأقل…
‫چمی‌دونم، تو راه باشی
‫به هر حال، وقتی پیامم رو گرفتی بهم زنگ بزن
‫وای!
‫- یا خدا. اومدی ‫- در چه حالی، پسرعمو؟
‫وای پسر، بیا تو بغلم. ‫هزار بار بهت زنگ زدم
‫برو عقب‌تر. بذار درست ببینمت
‫خیلی خوبه که می‌بیـ… آره
‫- خیلی‌خب ‫- بچرخ، می‌خوام
‫- سر تا پات رو ببینم ‫- چی؟ واقعاً؟
‫- ۳۶۰ درجه بچرخ ببینم ‫- باشه، باشه
‫- پسر، نگاهش کن
‫تندرست، پولدار و عاقل. ‫خوب شدی‌ها
‫خب، گوش کن، فکر کنم باید بری پذیرش
‫- من آنلاین… ‫- نه، من رفتم
‫- یه خرده پیش کارهای پذیرش رو ردیف کردم ‫- واقعاً؟
‫- آره ‫- شرمنده. کِی رسیدی؟
‫چند ساعت پیش
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫آخه هنوز دو ساعت تا پرواز مونده که
‫آره، منتها فرودگاه رو خیلی زود باز می‌کنن
‫می‌تونی بیای اینجا واسه خودت بچرخی
‫باشه
‫اینجا پر از دیوونه‌های رَدیه، پسر
‫راستی، چیزی خوردی؟
‫- آره، خوردم. آره ‫- باشه
‫آخه می‌خوام قبل پرواز
‫- یه چیزی بخورم ‫- نگران نباش، پسر
‫برات ماست گرفتم. ‫یه کم گرم شده
‫- گرم؟ ‫- تو جیبم بود
‫اَه، قاشق ندارم. ‫اشکال نداره، فقط باید
‫فشارش بدی و هورت بکِشی
‫واقعاً اینو واسه من گرفتی؟
‫آره، معلومه، پسر
‫- خب، چاپ شد؟ ‫- باشه. آره
‫- یه چیز دیگه هم هست ‫- چی؟
‫یه چیز خفن هم گرفتم ‫واسه وقتی برسیم
‫یه چیزی که می‌بردت فضا
‫وایسا ببینم، نمی‌خوای که ‫گُل ببری لهستان، نه؟
‫- چرا ‫- بنجی؟
‫کاری به این چیزها ندارن، پسر
‫- بهت میگم… ‫- به نظر من که خیلی هم
‫به این چیزها کار دارن
‫- آره، آره. واقعاً؟ ‫- آره
‫می‌خوان تو لهستان دو تا یهودی رو
‫سر یه‌خرده گُل بگیرن؟
‫چقدر هم که وجهه‌ی خوبی ‫برای لهستانی‌ها داره
‫خیلی‌خب، باشه. ‫حالا صداش رو درنیار، خب؟
‫خیلی‌خب، آره. ‫نگم «ماری‌جوآنا»
‫- دست‌هاتونو باز کنید ‫- چی؟ واقعاً؟
‫ببخشید. معمولاً اینجوری… ممنون
‫این یکی؟ این کوچیکه؟
‫یه هدیه‌ست از طرف بابام
‫- بابا؟ ‫- آره
‫صد البته
‫شما هم از اینها دارید؟
‫- عمراً ‫- آره
‫نه، نه… حدسم از بیخ غلط بود
‫باشه، خداحافظ
‫- خداحافظ ‫- خداحافظ
‫بفرمایید
‫- خیلی باحاله ‫- خب. دست‌هاتونو باز کنید
‫- کی؟ ‫- مأموره اداره‌ی امنیت حمل‌ونقل
‫باباش نگهبان تیم نیکسه
‫می‌خوای؟
‫پریا برام درست کرده
‫- نه، من… آره، باشه ‫- خب، باشه
‫- آره ‫- آره؟
‫این چیه دیگه؟ ‫فندق برزیلی؟
‫میگم، حالا اوضاع چطوره، پسر؟
‫- خداییش، رفیق؟ ‫- آره
‫من…
‫توپِ توپم. اوضاع حرف نداره
‫می‌خوای برنامه‌ی تور رو مرور کنیم؟
‫باشه
‫بی‌زحمت اینو نگه می‌داری؟
‫- چرا که نه ‫- مرسی
‫- هر چقدر می‌خوای بخور ‫- واقعاً؟
‫به نظرت خوب نیست که
‫داریم میریم وطنِ مامان‌بزرگ؟
‫اونجا زندگی می‌کرد دیگه
‫من که سردرنمیارم
‫- من فقط… ‫- حتماً
‫…پشت سر بقیه میرم
‫حتماً
‫سلام
‫صندلیت کدومه؟
‫۲۴ الف
‫من ۲۴ ب‌‌ام. مثل اینکه وسط و کنار پنجره‌ایم
‫- آره ‫- سلام، پسر
‫میشه تو وسط بشینی؟
‫راحتی دیگه؟
‫یه کم تنگه
‫- هنوز دنبال کار می‌گردی؟ ‫- نه
‫حالا باید کل سفر مشغول باشی؟
‫نه، نه. تونستم یه هفته وقتم رو
‫آزادِ آزاد کنم
‫- می‌خوام اینجا باشم ‫- عالیه
‫می‌خوام… می‌دونی، ‫ذهن و روحم هم اینجا باشه
‫- خوبه، پسر. عالیه ‫- آره
‫هنوز هم
‫اینترنتی چیزمیز می‌فروشی؟
‫لباس دست‌دومِ تو ای‌بِی که نمی‌فروشم
‫کارم فروش تبلیغات دیجیتاله
‫- آره ‫- باشه
‫مثلاً بنرهای تبلیغاتی که ‫تو اینترنت می‌بینی، خب؟
‫آره. اَه، حالم ازشون بهم می‌خوره
‫عه، بس کن
‫نه، نه، منظورم اینه که همه ‫حالشون از این چیزها بهم می‌خوره
‫- می‌دونی، آره ‫- واقعاً؟
‫شغل من همینه. ‫این کارو می‌کنم
‫- ردیفه، پسر ‫- از این چیزها می‌فروشم
‫- ردیفه، ردیفه، پسر ‫- باشه
‫تو چرخِ دنیا رو می‌چرخونی. اشکالی نداره
‫- آره ‫- تقصیر تو نیست
‫تو فقط بخشی از یه سیستم درب‌وداغونی
‫آخه بقای خیلی از سایت‌های رایگان
‫منوط به همین تبلیغات آنلاینه
‫حکم شاهرگ اینترنت رو دارن
‫- عه، داداش ‫- چیه؟
‫فکر کنم می‌خوان توجه کنیم
‫فقط می‌خواستم حرفم رو تموم کنم
‫آره، فقط… ‫آخه، بی‌احترامیه، پسر
‫- جدی میگی؟ ‫- آره
‫- فقط می‌خوان کارشون رو بکنن ‫- جهت بستن کمربند ایمنی،
‫قسمت فلزی را در…
‫این یک اطلاعیه‌ی امنیتی است
‫لطفاً تمام مدت مراقب ‫وسایل شخصی خود باشید
‫حالت خوبه؟
‫آره. نمی‌دونم
‫عه، اون راننده‌مونه. ‫سلام، داداش
‫- چطوری؟ ما اینجاییم ‫- سلام
‫پسرعموهای کاپلان
‫چیو نگاه می‌کنی؟
‫چمی‌دونم. مسخره‌ست، نمی‌…
‫فکر کنم به همین زودی ‫دلم واسه خونه تنگ شده
‫نمی‌دونم. آخه، اِیب عاشق ساختمون‌ها شده
‫می‌خواد ارتفاع تمام ‫آسمون‌خراش‌ها رو بدونه
‫فکر و ذکرش شده همین
‫- باشه ‫- آره
‫بذار ببینمش
‫آره، آره، بیا
‫درسته
‫ساختمون امپایر استیت چند طبقه‌ست؟
‫۱۰۳ طبقه
‫خب. ۳۰ هادسن یاردز چند طبقه‌ست؟
‫۱۱۲ طبقه. ‫ولی بالکن طبقه‌ی ۱۰۰ـه
‫آفرین!
‫ساختمون امپایر استیت چند طبقه‌ست؟
‫۱۰۳ طبقه
‫خب. ۳۰ هادسن یاردز چند طبقه‌ست؟
‫۱۱۲ طبقه
‫- پیژامه آوردی؟ ‫- آره، معلومه که آوردم
‫- دو تا ‫- واقعاً؟ خداییش؟
‫- یعنی… ‫- می‌خوای یکیشو بهت بدم؟
‫مثل لباس خواب ویکتوریایی
‫با دمپایی و کلاه شب؟
‫نه، پسر. فکر نکنم اصلاً ‫همچین چیزی داشته باشم
‫سلام، جین دبری‌ام. ‫به هتل مرکزی ورشو خوش اومدید
‫خیلی ممنون. ‫برای پذیرش اومدیم
‫ما با تور میراث هستیم
‫بنجامین و دیوید کاپلان. ‫این هم گذرنامه‌هامون
‫- بله، البته، خوش اومدید ‫- ممنون
‫شما آخرین نفراتی هستید که می‌رسن
‫گمونم یه بسته هم براتون اومده
‫چند روزه اینجا مونده
‫در واقع برای منه
‫- باشه ‫- ممنون
‫- بفرمایید ‫- مرسی
‫اتاقتون طبقه‌ی پنجمه
‫نیم‌ساعت دیگه هم جلسه‌ی گروهی دارید
‫- خیلی ممنون ‫- عالیه، تشکر
‫طبقه‌ی پنجم؟ ممنون
‫این چه کوفتیه؟
‫گُله دیگه. بهت که گفتم ‫خیلی خفنه
‫از تاد گرفتمش، یه آرایشگر دیوث تو ایتاکا
‫وایسا ببینم، ‫واسه خودت گُل پست کردی؟
‫نه، بابا. واسه جفتمون گُل پست کردم
‫شوخی… گمونم می‌خوای
‫با هواپیما بیاریش
‫- واقعاً؟ ‫- آره، جدی
‫ندیدی چقدر اضطراب داشتم؟
‫چرا، دیدم. ولی گفتم لابد کلاً مضطربی
‫خیلی خوشحالم که پیش همیم
‫من هم همینطور
‫وای، خدا
‫خب، نیم ساعت وقت داریم
‫من باید دوش بگیرم
‫فکر خوبیه
‫چه کمد باحالی!
‫عه، آره. پسر، پاک یادم رفته بودها
‫پاهات چه تروتمیزه
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫تازه، بزرگ که شدی هم خیلی خوب شده‌ن
‫انگشت‌هات صافِ صافن. ‫قشنگه
‫باشه، ممنون
‫هیچ برجستگی عجیبی
‫یا موی اضافی رو پاهات نیست. ‫چه باکلاس
‫واقعاً؟
‫- آره ‫- جالبه
‫هیچوقت بهشون دقت نکرده بودم
‫هیچوقت به پاهای خودت دقت نکردی؟
‫- نه ‫- برو بابا
‫خیلی خوش‌فرمن
‫نگاهشون کن؛ ‫یاد پای مامان‌بزرگ می‌افتم
‫تو پاهای مامان‌بزرگ رو یادته؟
‫معلومه که یادمه
‫همیشه اون صندل‌های پلاستیکی صورتی
‫برندِ تارگت پاش بود
‫همه‌ش با اونها تو شهر قدم می‌زد
‫واقعاً؟
‫می‌دونی، بعضی وقت‌ها که نگاهت می‌کنم
‫- خب؟ ‫- اونو می‌بینم
‫یعنی شبیه یه پیرزن یهودی شدم؟
‫نه پسر، بهت می‌خوره عاقل باشی
‫چمی‌دونم، قشنگه دیگه
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫مرسی، باشه، باشه
‫- می‌خوام دوش بگیرم، باشه؟ ‫- باشه
‫- آره ‫- میشه من اول دوش بگیرم؟
‫چرا که نه
‫راستی، میشه گوشیت رو بهم بدی؟
‫حتماً، واسه چی؟
‫آخه دوست دارم زیر دوش ‫موسیقی گوش کنم
‫مگه خودت گوشی نداری؟
‫چرا، ولی موسیقی پخش نمی‌کنه
‫آره، باشه، بیا
‫- عالیه ‫- آره
‫وقت دوشه
‫شما یه ساعت پیش پذیرش شدید
‫- خیلی ممنون ‫- خواهش می‌کنم
‫- سلام، ببخشید ‫- سلام
‫بذار حدس بزنم. ‫دیوید و بنجامین؟
‫- سلام، آره. شما جیمزی؟ ‫- آره
‫- سلام، بله، من جیمزم، سلام ‫- سلام، چطوری؟
‫- سلام، بنجی ‫- آره
‫- شما بنجی هستی؟ باشه، سلام ‫- بنجی، آره، بنجی
‫آره، ببخشید. ‫قصد مزاحمت نداشتم
‫گفتم بهتره خودم بیام؛
‫تا احیاناً اگر نمی‌دونید گروهمون کجاست، ‫راهنماییتون کنم
‫- دمت گرم ‫- خب، گروه کوچیک و خوبیه
‫- باید صمیمی باشه، می‌دونید ‫- خوبه، عالیه
‫موفق شدم، دوستان. پیداشون کردم
‫- سلام ‫- دیوید و بنجی
‫- سلام، سلام ‫- سلام
‫- سلام
‫- خوش اومدید ‫- بشینید، بفرمایید
‫- آره، مرسی، آره ‫- واقعاً ممنون، آره
‫خب، پرحرفی نمی‌کنم
‫ولی یه توضیحاتی درباره‌ی خودم میدم
‫امیدوارم تا آخر هفته
‫ازم ذله نشید
‫خب، همون‌طور که مستحضرید، ‫اسم من جیمزه
‫من قراره راهنمای بریتانیایی ‫تور شما توی لهستان باشم
‫بنده دانشجوی مطالعات اروپای شرقی ‫توی آکسفورد بودم
‫خودم یهودی نیستم
‫منتها واقعاً عاشقِ
‫این بخش از جهان
‫و به‌خصوص سرگذشت یهودی‌هام
‫که از نظرم
‫جالب، پیچیده، گاهی جانگداز
‫اما درنهایت زیباست
‫خب، بسه دیگه. خفه شو جیمز
‫کی می‌خواد نفر بعدی باشه؟
‫خب، من شجاعت به خرج میدم
‫سلام، من مارشا کریمرم
‫اصالتاً اهل بروکلینم
‫بعد از دو دهه‌ی تأسف‌بار توی لس‌آنجلس
‫تازه برگشتم نیویورک
‫بعد از طلاق
‫ببخشید اگه زیادی میگم
‫ولی فهمیدم دارم میشم همون مدل زنی
‫که ازش متنفر بودم
‫از اونجور خانم‌هایی که روزشون ‫توی ناهار خلاصه میشد، می‌دونید؟
‫مادرم از چند تا اردوگاه جون سالم به‌در برد
‫ولی ابداً حرفی درموردش نزد، هیچوقت
‫من هم برای ادای احترام بهش اومدم اینجا
‫خب، من خودم رو معرفی کردم. ‫نفر بعدی
‫بعدی کیه؟
‫خب، سلام. ‫دایان و مارک بیندر
‫سلام
‫ما حوصله‌سربریم
‫تازه از شِیکر هایتس بازنشسته شدیم
‫خانواده‌ی مارک اهل اینجا بودن، لوبلین
‫ولی خیلی قبل از جنگ رفتن
‫اول قرن ۲۰اُم
‫ما یهودی‌های عهد بوق بودیم
‫همیشه اینجوری شوخی می‌کردم
‫- آره، بامزه بود ‫- سلام
‫من ایلاژم
‫همون‌طور که حدس می‌زنید، ‫من از بدو تولد یهودی نبودم
‫البته گمونم تنها نباشم، جیمز
‫از همراهیت خوشحالم، ایلاژ
‫از همراهیت خوشحالم
‫ولی حدوداً ۱۰ سال پیش یهودی شدم
‫دراصل آفریقایی‌ام، اهل رواندا
‫و در جواب سؤالی که
‫شاید براتون پیش اومده باشه
‫من… از بازماندگان نسل‌کُشی‌ام
‫عجب!
‫ببخشید، نه، منظورم…
‫نه، اینو از جنبه‌ی مثبت گفتم…
‫نمی‌دونم با «عجب» آشنایی یا نه
‫یه چیزی تو مایه‌های ‫«وای، خدا» و «ای وای» هست
‫منظورم اینه که…
‫من از آدم‌هایی که ‫اهل جاهای دیگه‌ان خوشم میاد
‫یه جورایی… در واقع، طرفدارتم. ‫ادامه بده، داداش
‫- شرمنده ‫- نه، نه، نه
‫خوشحال میشم که مردم ‫به کشورم علاقه نشون میدن
‫باحاله
‫- اسمت چیه؟ ‫- بنجی
‫- بنجی، من سفره‌ی دلم بازه ‫- به‌به
‫خب، من و مادرم از نسل‌کشی ‫جون سالم به‌در بردیم
‫بعد هم با پس‌اندازش که
‫دوخته بودش داخل کُتم رفتم وینیپگ…
‫- یا خدا. گوه توش ‫- توی وینیپگ
‫یه ارتباطی با جامعه‌ی یهودی پیدا کردم
‫آره، خب، طبیعیه
‫آره، طبیعیه، بنجی
‫وقتی با سرگذشت یهودی‌ها آشنا شدم…
‫برای اولین بار از زمان جنگ ‫احساس آرامش کردم
‫و هرچی بیشتر با ماجراهاشون آشنا شدم ‫و آدم‌های بیشتری رو شناختم…
‫انسان‌های فوق‌العاده‌ای مثل شما،
‫از درستیِ تصمیمم بیشتر مطمئن شدم
‫وای
‫فکرش هم نمی‌کردم قبل شروع تور ‫گریه کنم
‫- وای، محشره ‫- وای
‫خیلی ممنون بابت حرف‌هات، ایلاژ
‫- آره ‫- مرسی
‫خیلی قشنگ بود
‫حالا کدوم خری می‌خواد ‫بعد از ایشون حرف بزنه؟
‫آره
‫خب، گوه توش. من میگم
‫خب، من و دِیو، پسرعموییم…
‫راستش، به فاصله‌ی سه هفته به دنیا اومدیم
‫- که خیلی باحاله ‫- آره
‫یه زلوتی میدم به کسی که حدس بزنه
‫کدوممون بزرگ‌تریم
‫من!
‫باباهامون برادرن
‫ما هم عملاً برادریم، مگه نه، دیو؟
‫عین نخود و لوبیا کنار هم بودیم
‫مثل اون کِیتی و آیلیش
‫- یادته؟ ‫- آره، اینو نگو
‫ولی ‫مامان‌بزرگمون، دوری…
‫مامان‌بزرگمون، دوری، اهل اینجا بود
‫ما همیشه می‌خواستیم
‫ببینیم اهل کجاست
‫و… تو چه خونه‌ای بزرگ شده
‫آره، در واقع واسه همین هم یه روز زودتر
‫- از تور جدا میشیم ‫- آره، درسته، آره
‫بنجی اصرار داشت ‫شهر کوچولوی مامان‌بزرگ رو ببینه
‫- باید ببینیمش ‫- خیلی صمیمی بودن
‫آره، خیلی گوگولی و باحال بود، مگه نه؟
‫خب، راستش، من از زمان فوتش
‫اصلاً حال‌وروز جالبی ندارم
‫فقط نتونستم…
‫آره، ببخشید. ‫اون عزیزترین آدم زندگیم بود
‫می‌دونید، خوبه که یادآوری کنیم
‫یه‌جورایی واسه همین اینجا جمع شدیم، پس…
‫ممنون، جیمز. ‫مرسی بابت حرفت
‫خب… آره، چیزی نیست
‫فقط واسه اینکه حرف رو عوض کنم
‫- آره ‫- ببخشید، وقتی از دنیا رفت
‫یه مقدار پول واسه من و بنجی
‫ گذاشت تو وصیت‌نامه‌ش که بیایم اینجا، پس…
‫آره، دیو هم همیشه‌ی خدا سرش شلوغه
‫اصلاً وقت نداره
‫یه شغل پُراسترس داره
‫بنرهای تبلیغاتی کوفتی رو تو اینترنت بفروشه
‫بیخیال، بابا
‫ولی می‌دونست یه مدته ‫حال من خیلی تخمیه، پس…
‫دست‌به‌کار شد، همه‌چی رو گذاشت کنار
‫و ترتیبی داد که با…
‫تور لهستانِ مختص آدم‌های مُسن
‫همراه شما نازنین‌ها بیایم اینجا
‫خب، ممنون میشم همگی
‫اینجا جمع بشید. عجله‌ای نیست
‫همیشه تورهام رو از اینجا شروع می‌کنم
‫از مجسمه‌ی یادبود خیزش گتو؛
‫چون که این مجسمه رو برای
‫بزرگداشتِ قهرمانان یهودی ساختن
‫که جلوی نازی‌ها جنگیدن
‫چند روز دیگه،
‫یه اردوگاه کار اجباری رو نشونتون میدم
‫پس به نظرم مهمه که همین اول ‫خط بطلانی رو بر این افسانه
‫که میگه این مردم مثل بَرّه
‫رفتن سمت قربانگاه، بکِشیم
‫شاید مشخص باشه، ‫ولی یه هشدار بهتون بدم
‫این تور راجع‌به درده
‫معلومه که هست
‫درد، عذاب و فقدان
‫نمیشه از این چیزها فرار کرد
‫ولی به اعتقاد من مهمه توری باشه
‫برای بزرگداشت یاد یه عده
‫مردمی فوق‌العاده مقاوم
‫خب
‫خب، همین دیگه
‫این شهر تاریخ اسفناکی داره
‫بهش لقب شهر ققنوس رو دادن
‫چون به‌کرات از خاکستر بلند شده
‫این معماری سبک شوروی
‫محلِ اختلاف‌نظر جدیه
‫با سلیقه‌ی همه جور نیست…
‫باز هم می‌بینید که این سبکِ ساده و بی‌آلایش
‫بعد از جنگ جهانی دوم روی کار اومد
‫نگاهش کن
‫اگه جنگ نمیشد احتمالاً ‫اینجا زندگی می‌کردیم
‫حتی فکرش هم عقل از سر آدم می‌پرونه، نه؟
‫جدی میگم،
‫ما خودمون رو
‫یه مشت مخلوق آمریکایی می‌دونیم، نه؟
‫البته گمونم همینطور هم هست
‫ذات آمریکا هم همینه دیگه
‫مردمش مال فرهنگ‌های دیگه‌ان
‫ولی، مثلاً توی یه دنیای موازی ‫داخل یه سیاه‌چاله
‫من و تو لهستانی بودیم و احتمالاً
‫سه متر ریش داشتیم و ‫نمی‌تونستیم با زن‌ها دست بدیم
‫آره، بامزه‌ست. ‫می‌دونی، هر بار تو خیابون
‫یکی از اون حَسیدی‌ها رو می‌بینم، ‫(از گروه‌های فرعی یهودیت)
‫همیشه با خودم میگم
‫«خدا رو شکر که خدایی نیست، ‫وگرنه من هم یکی از اینها بودم»
‫- ملتفتی که؟ ‫- چی؟
‫هیچی، فقط یه جوک مسخره‌ست که…
‫- واقعاً باحاله، پسر ‫- آره
‫- لعنتی، نگاهش کن ‫- کیو؟
‫اون خانمه، مارشا
‫داره تنها راه میره. ‫باید بریم باهاش حرف بزنیم
‫تازه باهاش آشنا شدیم که
‫آره، ولی انگار یه دنیا غَم
‫تو چشم‌هاشه، می‌دونی؟
‫واقعاً؟
‫آره، متوجه نشدی؟
‫موقع معرفی؟ نه، من…
‫فکر کنم باید یه سر بریم پیشش
‫بنجی، شاید می‌خواد تنها باشه
‫هیچکس نمی‌خواد تنها باشه، دیو
‫من یه سر میرم پیشش
‫میگم، چرا تنها راه میری؟
‫مگه اینقدر پخمه‌ای؟
‫- جدی میگی؟ ‫- آره
‫به نظر آدم جالبی میای
‫- ببخشید ‫- خواهش می‌کنم
‫این یکی از بخش‌های دست‌نخورده‌ی
‫گتوی ورشو و بخشی از دیواری بود
‫که حدفاصل نوامبر ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ وجود داشت
‫توی شهر که می‌چرخید،
‫متوجه میشید که…
‫خواهش می‌کنم
‫بفرمایید، آب. ‫دایان، مارک، بفرمایید
‫باید آب بخورید، مهمه. جیمز، ایلاژ
‫مارشا، آب بخور
‫خب، آماده‌اید؟
‫منتظر چی هستیم؟
‫نیودهلی که حاضری‌فروشی نداره. ‫از کجا کنیش (نوعی اسنک) گرفتی؟
‫از فرودگاه. البته تازه نبود
‫آهای!
‫هی
‫بیا
‫- ممنون ‫- ممنون؟
‫نه، یعنی، برات نگهش داشتم
‫نمی‌دونم می‌خواستی…
‫- آره، اونجا بشین ‫- نه، پسر
‫حالا اون خانمه چِش بود؟
‫منظورت چیه؟
‫همون خانمه که می‌گفتی غم تو چشم‌هاشه
‫- مارشا ‫- آره. حالش خوبه؟
‫شرایط عجیبی رو پشت سر میذاره
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫- خودش بهت گفت؟ ‫- آره
‫گمونم به نظرش من درکش می‌کنم؛
‫چون هر دومون عزیزی رو از دست دادیم
‫مامان‌بزرگ رو میگی؟
‫آره، فقط،
‫اضطراب پدرش رو درآورده؛
‫چون شوهرش ماه مِی کاملاً یهویی
‫ولش کرد رفت
‫وای خدا
‫با یه مَردی به اسم دِرِن قرار میذاره
‫حالا حتماً پیش خودت میگی خوشحاله
‫ولی طرف یه لاشیِ به‌تمام‌معناست
‫واقعاً؟ چه‌جوری؟
‫نمی‌دونم، پسر. به نظرم
‫درست نیست پشت سرش حرف بزنیم
‫باشه، آخه من…
‫- فقط داشتم سؤال می‌پرسیدم ‫- می‌دونم، ولی… باز هم
‫سوپ عجیبیه، نه؟
‫من که عاشقش شدم
‫در باب خیزش ورشو
‫به نظرم عجیب‌ترین و ‫تکون‌دهنده‌ترین جنبه‌ش
‫نه سرکوب قیام توسط آلمان‌ها،
‫که نقشِ روس‌ها داخلش هست
‫می‌دونید، روس‌ها و لهستانی‌ها
‫مثلاً متحد بودن
‫برادران در نبرد علیه دشمن مشترک
‫مطمئنم می‌خواید عکس بندازید
‫اگه سؤالی دارید حتماً بپرسید
‫همیشه خوشحال میشم بهتون…
‫- از این یارو خوشت میاد؟ ‫- آره
‫راستی، ایلاژ، کارت که تموم شد…
‫ببخشید، میشه از من و دیو یه عکس
‫- کنار اینها بگیری؟ ‫- چرا که نه
‫- دمت گرم ‫- ببخشید، چی؟
‫باید کنارشون ژست بگیریم. ‫باحال میشه
‫به نظرت بی‌احترامی نیست…
‫کجاش بی‌احترامیه؟ ‫ما طرف اونهاییم
‫داریم با روس‌ها و ‫آلمانی‌های کیری می‌جنگیم. بیا دیگه
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم آره، نمی…
‫نمی‌دونم این کار درسته یا نه
‫پس حدأقل از من در حال مبارزه
‫کنار برادران لهستانیم عکس می‌گیری؟
‫آره
‫آقایون، من راهی میدون نبرد میشم
‫نه، اونا برگن
‫ببخشید دیر کردم. ‫باید جنگ رو ببرم
‫یا احتمالاً ببازم
‫واقعاً… عالی افتادی، بنجی
‫- صحنه‌های خوبی شکار کردم ‫- واقعی شده؟
‫خب، هم فلزی‌ان، هم دو برابرِ تو
‫پس، می‌دونی، نشده
‫کمک لازم دارم. ‫می‌خوای بیای بالا؟
‫نه، نیازی نیست. جام خوبه. جدی میگم
‫ایلاژ! می‌خوای بیای ارتش؟
‫من اهل مبارزه نیستم، بنجی. دمت گرم
‫خب، می‌تونی امدادگری چیزی باشی
‫ملت کمک لازم دارن
‫- خیلی مسخره‌ست ‫- می‌دونم
‫بیا، مامانت عاشق این عکس‌ها میشه
‫بی‌زحمت میشه ازم عکس بگیری؟
‫بیا، هی، مارشا
‫- فقط یه دونه ‫- آره، حتماً
‫آره، حالا شد
‫خب، تو امدادگری. ‫باید پای این مرد رو پانسمان کنی
‫- باشه ‫- خیلی درد داره
‫- باشه ‫- واقعاً بهت نیاز داره
‫باید بهش قوت‌قلب هم بدی. ‫باهاش حرف بزن
‫نگران نباش، من… ‫من اومدم بهت کمک کنم
‫اوه، چه خوب مراقبت می‌کنی
‫یه فلورانس نایتینگل جوون اینجا داریم ‫(بنیان‌گذار پرستاری نوین)
‫دیو، داری همه رو می‌گیری دیگه؟
‫- آره، گرفتم ‫- بامزه شده؟
‫آره، بامزه‌ست. آره
‫مطمئنی نمی‌خوای بیای بالا؟
‫نیروی انسانی لازم داریم‌ها
‫نه، ردیفه. من…
‫از مرکز فرماندهی نظارت می‌کنم
‫مرکز…
‫مرکز فرماندهی. ‫اینو خوب اومدی، دیو
‫من هم می‌تونم بیام؟
‫ژنرال مارکوس
‫حضورتون باعث افتخاره، قربان
‫- آزاد ‫- مارشا
‫- باشه، ممنون ‫- بیا بالا!
‫مارشا، تجهیزات بیشتری نیاز دارم
‫آره. تو هم می‌خوای امدادگر باشی؟
‫نه، نمی‌خوام امدادگر باشم
‫مگه تفنگی چیزی نیست؟
‫بنازم. نگاهش کن
‫وای خدا، باورم نمیشه دارم ‫این کار رو می‌کنم. مرسی، دیوید
‫خواهش می‌کنم. مشکلی نیست
‫مطمئنی نمی‌خوای بری بالا؟
‫نه، خوبه. قبل از اینکه شلوغ بشه
‫چند تا عکس خوب گرفتم
‫جیموتی! قربان، یه تیرانداز ‫از نیروی هوایی سلطنتی می‌خوایم، رفیق
‫دارم میام!
‫قراره از هواپیما پرتت کنیم پایین
‫یا خودت هواپیمایی؟
‫فکر کنم خودم هواپیمام
‫پس تو هواپیمایی
‫خب، دیو، آماده‌ای؟
‫همگی یه ژست بگیرید و ثابت بمونید
‫داری اینا رو می‌گیری، دیو؟ ‫بازوم درد گرفت
‫آره. آخریشه. یه لحظه
‫خب، گرفتم
‫باشه، مرخصید، سربازها
‫همه خیلی شجاع بودیم. ‫متأسفانه، همه‌مون…
‫ماجرای پیچیده‌ای اینجا رقم می‌خوره
‫زانوهام
‫خیلی ممنون، پسر. ‫حال داد. دمت گرم
‫خواهش می‌کنم. نه، خیلی…
‫- خوش گذشت ‫- خیلی حال داد
‫شما؟ باشه
‫خب، اگه توصیه‌ای لازم داشتید
‫- عالی ‫- بهم بگید
‫خب، همه کارتون عالی بود
‫فوق‌العاده‌ست
‫واحد ما اینجاست. ‫شب به‌خیر، دیوونه‌ها
‫- شب به‌خیر ‫- شب به‌خیر
‫فردا قراره طولانی باشه
‫- هی، دیو؟ ‫- بله؟
‫چند لحظه تو دستشویی بیا پیشم
‫چی؟ چرا؟
‫- سلام ‫- سلام
‫خب، اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫می‌خواستم بخاطر اینکه
‫همراهم اومدی ازت تشکر کنم
‫می‌دونم برات سختـه مرخصی بگیری و
‫پسرت رو تنها بذاری…
‫اما واقعاً بهش ‫نیاز داشتم، پسر
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫خب، عا… عالیـه، پسر
‫خوشحالی تو، خوشحالیِ منـه
‫می‌دونم این چند ماه اخیر ‫زندگیت گل و بلبل نبوده…
‫این هم بگم که
‫می‌دونم اصلاً اهل رفیق‌بازی و دسته‌جمعی
‫جایی رفتن و این اراجیف نیستی
‫- نیستم؟ ‫- نه
‫ولی همین که اینجایی فوق‌العاده‌ست،
‫همین که جسورانه به‌خاطر من ‫از لاک خودت بیرون اومدی
‫- قربونت، پسر ‫- بریم یه گُل بکِشیم
‫به به، بچه‌بازی کسشعر شرکت‌ها
‫چیو میگی؟
‫آخه چطوری قراره توی این قبرستون گُل بکِشیم؟
‫تخم‌سگ‌ها پنجره‌ها رو قفل کردن
‫انگار حکومت نظامیـه
‫هی، پسر. می‌خوام یکم استراحت کنم
‫تقریباً ۲۴ ساعتی میشه که بیداریم
‫نه، نگو که می‌خوای خواب رو ‫بهم ترجیح بدی
‫بالاخره بعد چند سال ‫تونستیم یه شب پیش هم باشیم
‫نمی‌دونم. خسته‌ام. حموم‌لازمم
خسته‌ام چیـه؟ ‫داداش، علف باعث میشه بخوابی دیگه
‫از اون علف‌هاست که خواب‌آوره؟
‫- نه، از اون یکی‌هاست ‫- بیخیال
‫- داداش ‫- چیـه؟
‫یه دوش بگیر، ‫صورت تخمیت رو بشور و بِساب
‫اصلاً، ماتحتت رو جلا بده
‫هر کاری که لازمـه بکن ‫تا حس بهتری به خودت داشته باشی
‫- باشه ‫- من هم یه رُل تُپل
‫گُل می‌پیچیم واسه خودمون،
‫میریم پشت‌بوم. خب؟
‫خیلی‌خب، کجاست؟
‫نمی‌دونم. شاید پشت‌بوم رو قفل می‌کنن
‫تا آمریکایی‌های کسکش علف‌باز رو دَک کنن
‫گمونم خودشـه ها. نیست؟
‫غلط نکنم الان صدای ‫دزدگیر وامونده‌شون به صدا در میاد
‫خب؟ گیریم صداش در اومد،
‫ما هم میگیم لهستانی بلد نیستیم
‫واقعاً هم بلد نیستیم دیگه
‫ها، فکر کنم… مطمئن نیستم، پسر
‫به نظرم بهتره برگردیم پایین
‫- جداً؟ ‫- آره
‫آره. حس… حس خوبی به این کار ندارم
‫- آره، خیلی‌خب ‫- باش
‫خب، اگه حس خوبی نداری،
‫- پس ولش کن ‫- شرمنده، نمی‌دونم
‫گمونم، ضایع‌ست
‫نه، طوری نیست. ‫ضایع هم نیست، فقط…
‫بنجی!
‫دست بجنبون. چیزی نمونده برسیم
‫آره، داشِ خودمـی
‫چه حسی داری، داداش؟
‫آم، بدک نیستم
‫بدک نیستم
‫- دیوید؟ ‫- بله؟
‫حالت چطوره، پسر؟
‫- خوبم من ‫- عه؟
‫آره، خوبم
‫فقط یکم مواد لازم بودی. همین
‫- واقعاً؟ ‫- آره
لنگ همین بودم، ها؟
‫- لنگ همین بودی ‫- بفرما
‫خودشـه
‫تو…
‫در واقع یه آدم خفنی که
‫توی جسم یه کسی گیر افتاده که
‫دست بر قضا بد قولـه
‫هر دفعه که می‌بینمت، ‫باید اون رویِ باحالت رو
‫بیدار کنم
‫مرسی؟
‫ببین داداش، ‫وقتی به دوتایی‌مون فکر می‌کنم، پسر…
‫خب؟
‫قدم‌زدن‌های شبونه‌مون ‫توی نیویورک میاد تو ذهنم،
‫سعی می‌کردیم تا خودِ صبح بیدار بمونیم
‫- همیشه همین کار رو می‌کردی ‫- اوهوم
‫- آره ‫- تو هم که نصفه راه
‫بیهوش می‌شدی
‫از روی پُل ویلیامزبورگ رد می‌شدیم و
‫روی یه نیمکت وسط محله‌ی چینی‌ها می‌افتادی
‫آره، می‌دونم
بگی‌نگی پخمه‌ای
‫دیو؟
‫هوم؟
‫شرمنده بهت گفتم پخمه
‫عیبی نداره
‫شرمنده که همیشه خوابم می‌بُرد
‫بیخیال، داداش
‫هم سر کار می‌رفتی، هم زن و زندگی داشتی
‫کل روز بیدار می‌موندی
‫به کارهای مهمت برسی
‫ولی من اصلاً کار خاصی نداشتم
‫برام مهم نیست خوابت می‌برد، پسر
بودنت برام قوت قلب بود
‫چی گفت؟
‫یه مُشت اراجیف
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫اگه نظر منو بخوای ‫عملاً فاجعه بود، اما…
‫واقعاً خنده‌داره
‫بنجی
‫باید بریم
‫قطار تا یه ساعت دیگه میرسه، خب؟
‫شرمنده یکم دیر کردیم
‫آره، دیو همین دو دقیقه پیش بیدارم کرد
‫خیلی‌خب
‫قطار تا دو دقیقه‌ی دیگه ‫از راه میرسه. بجنبید
‫واقعاً ممنونم
‫حالت خوبـه؟
‫می‌دونم یکمی سنگینـه. شرمنده
‫درستـه. بیاید، بچه‌ها
‫باید تا انتهای سکو بریم
‫خیلی‌خب، همگی. ‫این بلیت‌های درجه‌یک
‫جزو پکیج تور امروزه
‫یوهـو
خوش به حالمون شده. ‫بیاید
‫باید مستقیم بریم انتهای سکو، بچه‌ها
‫بلیت درجه‌یک دوست دارم
‫نرخ ارزش عالیـه
‫ببخشید
‫اگه وقت دارید،
‫می‌تونیم یه سر تا متروی لوبلین بریم
‫آم، بهشتـه
‫به نظر من که یکمی زیادی بهش بها دادن
‫ولی دروازه‌ی گرودزکا یه چیز دیگه‌ست
‫مگه دروازه‌اش هنوز در دسترسـه؟
‫هی رفیق، به نظرم دیگه باید بریم
‫چی؟
‫به نظرم بهتره بریم یه واگن دیگه
‫یعنی چی؟
‫برات عجیب نیست که ‫سوار واگن درجه‌یک شدی؟
‫- آم، نه. پولش رو دادیم خب ‫- نه؟
‫به کسی که ضرر نرسوندیم، نه
‫داداش، یه مُشت یهودی سوار قطار لهستانیم
‫یه لحظه بهش فکر کن
‫- دارم بهش… ‫- بنجی؟
‫- بنجی ‫- بله؟
‫حالت خوبـه تو؟
‫- آره، صد البته ‫- آره
‫- شرمنده ‫- آره، نه. طوری نیست
‫راستش، باید منصفانه، محشر…
‫نه، راستش حس می‌کنم… شرمنده
‫- خیلی‌خب ‫- فقط… کسی…
‫کس دیگه‌ای هم ‫همچین حسی داره اینجا؟
‫چه حسی؟
‫همین حس رو مُخی که دارم،
‫حس می‌کنم توی این قطار ‫حکم شاهزاده‌ها رو داریم؟
‫یعنی کسی متوجه این وضعیت نشده؟
‫- خدای من. بنجی، بیا پسر ‫- همین که اینجا نشستیم و
‫داریم غذای خوب می‌خوریم، ‫انگار نه انگار که ۸۰ سال پیش،
‫عینهو یه مُشت گاو و گوسفند
‫تهِ این قطارها بارمون میزدن!
‫- خدایا ‫- خیلی‌خب، بنجی
‫فکر نکنم کسی دلش بخواد ‫این حرف‌ها رو بشنوه الان
‫خیلی‌خب، ولی چرا؟ چرا کسی ‫دلش نمی‌خواد این‌ها رو بشنوه؟
‫- چون ناراحت‌کننده‌ست، پسر ‫- ناراحت‌کننده؟
‫خیلی‌خب، نگاه کن. عیبی نداره
نکته‌ی جالب و حساسی رو مطرح کردی
‫هر از گاهی توی این تورها اینجوری میشه
‫موندن توی هتل‌های لوکس،
‫خوردن غذاهای اعیونی، ‫همشون باعث میشه
‫آدم یاد بدبختی‌ و مصیبت‌های
‫زندگی قدیم خونواده‌اش بیفته
‫ما رو درگیر احساسات مبهمی می‌کنه
‫حس ملالت و ناسازگاری
‫به جرئت می‌تونم بگم، ‫حتی یکمی حس گناه هم درش دخیلـه
‫داری زندگی خودت رو با…
‫من که احساس گناه ندارم
‫- نه. کار درستی می‌کنی، مارک ‫- چرا باید حس گناه داشته باشم؟
‫نه، من که نمیگم حتماً حس گناه داشته باشید
‫خب، چون همه‌مون توی
‫رفاه و پَر قو بزرگ شدیم
‫عملاً خودمون رو تافته‌ی
‫جدا بافته از درد و رنج بقیه می‌دونیم
‫دقیقاً مثل طعم تلخ تجربه‌ی
‫چپوندنمون توی واگن قطار و
‫- شکوندن سر وامونده‌مون ‫- خدای من، بنجی
‫خب، الان ما چیکار کنیم؟
‫- مارک، مارک، مارک، خواهش می‌کنم ‫- حدأقل بپذیرش، پسر
‫سعی کن یجوری حسش کنی
‫چرا داری اینجوری می‌کنی؟
‫رفیق، دارم احساساتم رو ‫به زبون میارم دیگه
‫خیلی‌خب. چرا الان یهو مهم شده؟
‫وای، پسر. تو کلاً آدم احساساتی‌ای هستی، پسر
‫بچه‌ی مضطرب و گوگولیی بود، پسر
‫- از دست تو، بنجی ‫- با همدیگه رفته بودم
‫- یه کمپ یهودی شبونه ‫- دست بردار، پسر
‫کل هفته‌ی اول رو زار زد
‫دقیقه به دقیقه‌ی هفته‌ی اول، ‫همش بخاطر اینکه دلتنگ خونه بود
‫- خدایا ‫- من هم همیشه موقع خواب
‫بغلش می‌کردم و ‫در مورد مامان مهربونش حرف می‌زدم
‫تا آروم بشه و بگیره بخوابه. ‫حالا نگاهش کن.
‫خدای من، پسر. چه مرگتـه تو؟
‫انگار دیگه اون آدم سابق نیست، ‫آرومـه و عوض شده
یهودیِ تخم‌حروم واسه من موهای فرفریش رو مرتب کرده
‫خیلی تأثیرگذاره. ‫جمیعاً مرزهای تأثیرگذاری رو دریدید.
‫ولی می‌دونید چیـه؟
‫الان می‌خوام برم تهِ قطار، خب؟
‫فکر نکنم دیگه مثل گذشته ‫اونقدر بدبختی اونجا پیدا بشه
‫بس کن، خواهشاً
‫ببخشید، شرمنده
‫خیلی‌خب، امیدوارم خیلی معذب‌ نشده باشید
‫مشخصاً توی مسیر این گروه گردشگری
‫قراره داستان زیاد داشته باشیم
‫باید بگم که معمولاً ‫توی قطار این اتفاقات نمیفته، اما…
‫آم…
‫جیمز، احتمالاً بهتر باشه من هم برم اونجا
‫چمی‌دونم. لاأقل غذاش رو
‫براش ببرم یا هر چی
‫البته. آره. می‌دونی کجا پیاده میشیم؟
‫آم، آره. لوبلین گلاونی؟
‫مطمئنم اشتباه تلفظش کردم
‫نه، خیلی نزدیک بود
‫- آره، ر… ردیفـه ‫- خیلی‌خب، مرسی. شرمنده
‫- موفق باشی ‫- شرمنده، بچه‌ها
‫خیلی‌خب. آم…
‫- سلام، پسر ‫- سلام
‫ممنونم
‫حالت خوبـه؟
‫همه فقط پی اینن که حسابی ‫خوش بگذرونن، می‌دونی؟
‫نه. منظورت چیـه؟
‫ملت که نمی‌تونن ‫دور دنیا رو بچرخن و کلاً…
‫کلاً غرق خوشی باشن
‫طوری نیست، پسر
‫چمدان خود را فراموش نکنید
‫لطفاً حین پیاده شدن از قطار
‫مراقب باشید
‫ممنون که به ما اعتماد کردید و
‫ازتون دعوت می‌کنیم تا از ‫خدمات لهستان اکسپرس استفاده نمایید
‫- سلام، پسر ‫- سلام
‫خوابم بُرد؟
‫- بله، خوابت برد ‫- ای بابا
‫بخشکی شانس! باید بریم
‫باید بریم. بیا
‫خیلی‌خب، گمونم همه ‫دم ایستگاه منتظرمون هستن
‫اوهوم، شاید
‫- هی، دادا؟ ‫- بله؟
‫ایستگاه‌مون اینجا نیست، رفیق
‫جان، چی؟
‫آره
‫وای، لعنتی. ‫کراسنیک دیگه کدوم قبرستونیـه؟
‫آره، کراسنیک
‫ناسلامتی قرار بود لوبلین پیاده شیم
‫می‌دونم، آره. ولی تو بیهوش شدی، دادا
‫ببین، منظورت اینـه که ‫لوبلین رو رد کردیم؟
‫چند ساعتی میشه
‫اونوقت بیدارم نکردی؟
‫آخه خیلی ملوس خوابیده بودی، رفیق
‫ریدم! ناسلامتی با تور بودیم
‫آخه تو… شرمنده. آره، می‌دونم
‫دلم نیومد بیدارت کنم، پسر
‫اصلاً اولویت‌بندی سرت نمیشه تو!
‫می‌دونستی؟ می‌دونستی؟
‫رفیق، از من عصبانی نشو. خب؟
‫آخه چطوری می‌تونم عصبانی نباشم؟
‫آخه خواب که بودی
‫- بهت زُل زده بودم… ‫- آره
‫تازه، بقیه هم داشتن نگاهت می‌کردن
‫یه سری‌هاشون هم داشتن به ریشِت می‌خندیدن
‫چون بدجور داشتی ‫بلند بلند خر و پُف می‌کردی
‫اما پیش خودم گفتم: ‫«گور باباشون»
‫پسرعمومم دیویـه و خجالت نداره
‫همون دیویـه که روی نیمکتِ ‫محله‌ی چینی‌ها می‌خوابید
‫همون یاروییـه که قبلاً داداشی خودم بود و بس
‫نتونستم بیدارت کنم، پسر
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب، پس…
‫- حالا چیکاره‌ایم؟ ‫- آها، آره. خودم
‫- فکر اونجاشو کردم، رفیق ‫- جدی؟
‫آره، وقتی که خواب بودی
‫- خیلی‌خب ‫- باید دوباره سوار قطار بشیم و
‫از همین مسیری که اومدیم برگردیم
‫- آره، باشه ‫- دیگه اصلاً نیازی نیست
‫پول بلیت بدیم. فقط نباید ‫با مسئول بلیت روبرو بشیم.
‫خودم همیشه بالاایالت ‫از این کارها می‌کنم
‫مو لا درز نقشه‌ام نمیره. ‫گمونم باید سوار این قطار بشیم، رفیق.
‫- جدی؟ ‫- بدو! بدو، بدو، بدو
‫عالیـه
‫هی، بهتره مثل بچه‌ی آدم ‫بریم بلیت بخریم
‫وقت نداریم، دست بجنبون
‫لعنتی
‫رفیق
‫راه میفتیم و جلب توجه نمی‌کنیم،
‫- گوش‌بزنگ می‌مونیم ‫- آره
‫مسئولش میاد ازمون بلیت بگیره،
‫بهش میگیم می‌خوایم بریم دستشویی
‫- دستشویی؟ باشه ‫- به تهِ قطار
‫که برسه، بعدش راه میفته
‫میره جلو دنبال ولگردها
‫- شرمنده. ما همون ولگردهاییم؟ ‫- آره
‫به محض اینکه برسه جلوی قطار،
‫قطار هم میرسه به ایستگاه و ‫ما جیم می‌زنیم
‫آخرِ کسشعربازیـه
‫پسر، کسشعر یعنی سفر شده تجارت
‫قشر مُرفه هر جا دلشون بخواد سفر می‌کنن،
‫نخبه‌های بیشتری پَس میندازن،
‫اونوقت قشر فقیر باید غاز بچرونن
‫عالیـه. وقتی که دارن ما رو
‫از سیبری بیرون می‌کنن، ‫می‌تونم در مورد مارکسیسم بحث کنیم
‫سیبری توی روسیه‌ست، دیو
‫مسخره‌ست
‫احتمالاً بلیتش فقط ۱۲ دلاره
‫اصل پرداخت حساب میشه
‫نباید واسه قطار لهستان ‫پول بلیت بدیم
‫- ناسلامتی کشور خودمونـه ‫- نه، نیست
‫کشورمون بود. ‫ما رو بیرون کردن
‫چون به خیالشون آدم‌های بیخودی بودیم
‫خیلی‌خب، رسیدیم. ‫خونسرد باش و طبیعی رفتار کن.
‫باش
‫سلام. فقط دستشویی
‫من و پسرعموم می‌خوایم بریم دستشویی
‫- هر دو طرف دستشویی هست ‫- سپاس
‫- ببخشید ‫- ممنون
‫ما… ما بلیت‌ داریم. فقط…
‫اوه، شـ…
‫پشمام. قلبم اومده توی دهنم
‫- حس خوبیـه، نه؟ ‫- آره
‫هنوز جنگل رو رد نکردیم ها
‫باید بریم جلو پناه بگیریم
‫تا به ایستگاه‌مون برسیم. خب؟
‫- باشه ‫- آماده؟
‫- آره ‫- بریم
‫- اینجا، اینجا ‫- چی؟ آره
‫موفق شدیم
‫باز دوباره نگیری بخوابی، برادرجان
‫باشه
‫هی، بنجی
‫بله؟
‫توی واگن درجه‌یکیم
‫آره، اما بخاطر زحمات خودمون بود
‫خیلی‌خب، بریم ناهار بزنیم؟
‫- نه ‫- خیلی‌خب
‫- سلام، ببخشید ‫- سلام به همه
‫شرمنده دیر کردیم. دیو خوابش بُرد
‫آره. چی؟
‫- سلام علیکم ‫- ساک‌هاتون پیش ماست
‫وای، خیلی لطف کردید. واقعاً شرمنده
‫آره، فقط… خواب‌لازم بود
‫شرمنده. آره. ساک‌تون اینجاست
‫کمک‌لازمی. خوابالو شده
‫آره، بریم ساک‌هامون رو ‫بذاریم هتل
‫- آره، بریم ‫- آره، آره. عالیـه
‫واقعاً شرمنده. عه، اینجاست
‫آره، واقعاً خیلی سریع
‫تونستیم بریم اون طرف…
‫…با اهمیت مشارکت یهودی‌ها
‫تاریخچه‌ی یهودیت لوبلین خیلی غنیـه
‫یه زمانی عملاً لقب آکسفورد یهودی‌ها رو داشت
‫هم از نظر فرهنگی و ‫هم به لحاظ ذهنی متنوع بود
‫اینجا لوبلینِ ربی هوروویتزه،
‫پیشگوی اهل لوبلین،
‫آیزاک بشویس سینگر، تاجرها، ‫نویسنده و شعرا
‫یعنی واقعاً مذهبی هستی؟ آره؟
‫آره. آره، میشه همچین چیزی گفت
‫به نظرم حرف نداره
‫- جدی؟ ‫- آره بابا
‫یعنی همه‌ی رسم و رسوم‌ها رو ‫به جا میاری؟
‫نه، نه، اصلاً. نه
‫اما دوست دارم شبات رو جشن بگیرم
‫اوهوم
‫مهم نیست ‫وضع و اوضاع زندگیم چطوره،
‫قطعاً هفته‌ای یه بار باید
‫شُل کنم و یه نفسی تازه کنم
‫آها
‫تو چی؟
‫نه. من؟ نه، نه
‫راستش، تموم این چیزها ‫همیشه به چشم من یکمی…
‫چمی‌دونم، ‫من‌درآوردی و متحجرانه بوده که
‫هیچ فکری پشتش نیست
‫البته که قصد جسارت ندارم
‫به نظرم واقعاً به نفعتـه
‫منظورت اینـه که به نفع همه‌ست
‫یا فقط به نفع شخص منـه؟
‫شخص خودت
‫بنجی
‫- هی ‫- هی!
‫داشتم به حرف‌هات توی قطار
‫در مورد عذاب درک و فهم فکر می‌کردم
‫من رو از این رو به اون رو کرد
‫جدی میگی، مارشا؟
‫- آره ‫- ایول
‫پارسال، دخترم با یه آقای پولداری ازدواج کرد
‫ای وای
‫دیگه نمی‌تونه گفتگوی عمیق
‫داشته باشه
‫خب، آره. مشخصـه
‫پول برای آدم‌های بی‌بخار ‫حکم هروئین وامونده رو داره
‫خب، نفهمیدم چی گفتی،
‫اما غرق زندگی شدن که کاری نداره،
‫اینجوری فراموش می‌کنیم ‫چقدر خوش‌شانسیم
‫بچه‌ها، من داشتم به حرف‌هاتون گوش می‌دادم
‫- عیبی نداره؟ ‫- نه بابا، ایلاژ. بفرما تو
‫می‌خوام حرف‌های مارشا رو ‫تأیید کنم، اشکالی نداره؟
‫- واقعاً؟ جدی؟ ‫- صد البته
‫همیشه‌ی خدا برام سؤالـه که
‫چطوری چرخ دنیا همینجوری ‫بی‌وقفه می‌چرخه،
‫انگار که هیچ دلیلی برای ‫بُهت‌زدگی وجود نداره
‫- وای، دقیقاً ‫- برای، آم… وحشت‌زدگی
‫آره، ایولا. حرف من هم دقیقاً همینـه، پسر
‫نمی‌دونم. ولی اگه بخوایم
‫سر هر هیچ و پوچی ‫توی دنیا آه و ناله کنیم،
‫چه فایده‌ای برامون داره؟
‫نمی‌دونم. شاید بدبختی‌هامون کمتر می‌شد
‫والا
‫دیوید، ما خودمون رو ‫به خواب می‌زنیم
‫تا ذهن‌مون رو درگیر تأثیر خودمون نکنیم
‫مصداق بارزش غفلت‌مون از کشتارگاهـه
‫تا خوردن استیک برامون لذت‌بخش باشه
‫آره، ایلاژ. ‫باریکلا، عجب مثال خوبی زدی.
‫من درک می‌کنم. کاملاً می‌فهمم
‫انگار که شاید اون سوگواریه
‫جا و مکان مشخصی داره و ‫شاید هم…
‫- هی، دیو ‫- بله؟
‫ناسلامتی اومدیم گردشگری هولوکاست
‫اگه الان جای مناسبی برای ‫سوگواری و خالی کردن خودمون نیست،
‫دیگه نمی‌دونم چی بهت بگم، پسر
‫بیاید دیگه، رفقا. ولگردها
‫خب، رسیدیم
‫دروازه‌ی معروف گرودزکا
‫یا همون دروازه‌ی یهودیت قدیم
‫اون طرف این آستانه،
‫محله‌ی یهودی‌ها بود، درستـه؟
‫حالا، ازتون می‌خوام،
‫با هر قدم، ‫زندگیِ صدها سال پیش رو
‫برای خودتون مجسم کنید
‫سعی کنید تصاویر ‫وحشت‌های پیش‌رو رو کنار بزنید و
‫صرفاً یه شهر پُرشور رو تصور کنید
‫خاطرات زندگی یهودیت ‫اینجا خلاصه میشه
‫اما گوشه و کنار این شهر خاک می‌خورن
‫قدیمی‌ترین کنیسه‌ای که سالم مونده
‫طبقه‌ی دوم یه ساختمون‌ اداریـه
‫ولی زندگی توی یه جاهایی از تاریخ متوقف شده
‫سرک می‌کِشن و منتظر ما هستن
‫یه آمفی‌تئاتر سابقاً ییدیش
‫مدرسه‌ی مردم یهود
‫آبجوسازی و مالک یهودیش
‫مدرسه‌ی عبری تاربوت
‫شورای شهر لوبلین
‫خیاطی
‫فروشگاه خشکبار
‫نونوایی
‫کتابفروشی
‫پارچه‌فروشی
‫در خصوص تاریخ تأسیس این قبرستون
‫اختلاف نظرهایی وجود داره،
‫اما اکثراً به سال ۱۵۴۱ نسبتش میدن
‫- به به، نه ‫- باورت میشه؟
‫واسه قبل از تأسیس ایالات متحده‌ست
‫میشه قبل از، چمی‌دونم، دوران شکسپیر
‫قدیمی‌ترین سنگ قبرِ کل لهستان،
‫در واقع همینجا توی
‫- این قبرستونـه ‫- آها، آره. کوپلمن
‫آره، ایلاژ. از کجا می‌دونستی؟
‫امروز صبح درموردش خوندم. ‫خیلی تحت‌تأثیر قرار نگیر.
‫چیـه؟
‫دینگ، دینگ. دوباره، ایلاژ
‫الان مشکلت چیـه؟
‫جیکوب کوپلمن لیوای. ۱۵۴۱
‫- خب که چی؟ ‫- واقعاً
‫اگه هیچ اطلاعاتی نداشته باشی،
‫- کلاً چیز خاصی نداره، نه؟ ‫- بنجی، چه مرگتـه؟
‫- فقط… ‫- مشخص نیست
‫جامعه‌ی یهودیت به واسطه‌ی ‫همین ویژگی‌های محلی
‫به لوبلین کشیده شده یا نه…
‫بنجی؟ بنجی؟
‫- آم، هی، جیمز؟ ‫- دهنت صاف. بنجی؟
‫- آهای، جیمز. هی، پسر ‫- بنجی، بنجی، بنجی
‫- حالت خوبـه، بنجی؟ ‫- هی، نگاه کن، پسر
‫واقعاً اطلاعاتت در این زمینه خیلی بالاست
‫لعنتی… واقعاً تحسین‌برانگیزه، پسر
‫دیگه رسماً همه فهمیدیم، اما…
‫داری راجع‌به آدم‌های واقعی ‫حرف میزنی، جیمز. متوجهی دیگه؟
‫چهار تا تیکه سنگ نیستن که ‫زیر خاک دفن شده باشن،
‫خب؟ نکات تاریخی نیستن
‫- بنجی، بنجی، خیلی‌خب ‫- فقط… هی
‫تو برو بشین
‫به خانمت یه پیامی بده و ‫یه لحظه بشین سر جات
‫شرمنده اگه حرفی زدم که ناراحت شدی…
‫نه، نه، نه. نگاه کن. ببین
‫سوءتفاهم نشه، ‫کارتو خوب بلدی ها
‫ایلاژ، تو هم کارت درستـه
‫اما فکر کنم فقط یه‌بَند ‫دارید اطلاعات آماری‌تون رو به رُخ می‌کِشید
‫متوجهید که دارید فضا رو سرد و
‫بی‌روح می‌کنید؟
‫خیلی‌خب. آم…
‫شرمنده. شاید به‌خاطر لحن انگلیسیمـه
‫- فقط می‌خوام روراست باشم ‫- باشه
‫اگه بازخورد به کارتون میاد، ‫من کلاً هدفم همینـه
‫- باش ‫- تازه، به نظرم…
‫مشکل اساسی این تورِت اینـه که…
‫- خدای من ‫- اگه اجازه هست…
‫مشکلی نداره؟ ‫می‌تونم نظرم رو آزادانه بگم؟
‫خیلی‌خب
‫صرفاً حس می‌کنم از تموم چیزهایی که
‫واقعیت محضـه،
‫دور شدیم، نه؟
‫همش عین واقعیتـه، بنجی
‫- خدایی؟ ‫- هر چی گفتم عین حقیقت بوده
‫حقیقت؟ پس چطوریـه که ‫تا الان کسی رو ندیدم…
‫- که اصالتاً لهستانی باشه؟ ‫- صرفاً واقعیت رو گفتم
‫تا حالا با کسی که اهل اینجا باشه
‫روبرو نشدم
‫- می‌گیری منظورمو؟ ‫- بنجی، کوتاه بیا
‫کلاً داریم از این جاذبه میریم
‫اون جاذبه و همینطوری…
‫- متوجهی؟ ‫- آره، ولی گردشگری هم
‫یعنی همین دیگه، درست نمیگم؟
‫از این جاذبه به اون جاذبه رفتن
‫به‌خاطر همین هم اومدی ‫اسم نوشتی دیگه، نه؟
‫خب، دیو هدفش تور بود
‫خیلی‌خب. آره، نه. ‫شرمنده‌ام من.
‫ببین، پسر. می‌دونی چیـه؟
‫راستشو بخوای، تور محشریـه
‫جدی میگم، پسر
‫هو… هوش از سرم پَرونده
‫دیو هم خوراکش همینـه
‫اما خب، ‫یه ذره هم که شده…
‫بیخیال این آمار و حقایق شو
‫واقعاً نمیشه؟
‫نه، چرا، البته. آره
‫- آهسته‌تر پیش میریم ‫- عالی شد
‫خوبـه، همین. ‫حرف من هم همینـه.
‫آم…
‫خب، می‌خواستم پیشنهاد بدم ‫نفری یه سنگ برداریم…
‫بذاریم روی مقبره‌ی کوپلمن
‫- آره ‫- آره؟
‫- چه فکر بکری ‫- نه، به نظرم…
‫- فکر خوبیـه ‫- مرسی، پسر
‫میشه صداشون کنم بیان اینوَر؟
‫هر کاری می‌خوای بکن، پسر. ‫تور خودتـه، جیمز.
‫خیلی‌خب، میشه یه لحظه بیاید اینجا؟
‫- همه؟ مارشا؟ ‫- همه یه سنگ بردارن
‫- برو که رفتیم. یدونه پیدا کردم ‫- آره
‫- آره، حلـه ‫- آم…
‫- من یه چیزی رو سریع بگم… ‫- بله
‫این قدیمی‌ترین مقبره‌ توی کل کشور لهستانـه
‫آم، مقبره‌ی مردی به اسم ‫جیکوب کوپلمن لیوایـه که
‫یه آدم واقعی بود و توی دنیای واقعی
‫زندگی می‌کرد. لهستانی هم بود
‫اهل لهستان بود
‫با بنجی داشتیم صحبت می‌کردیم که
‫چطوری ادای احترام کنیم و
‫به این نتیجه رسیدیم بد نیست ‫نفری یه سنگ روی مقبره‌اش بذاریم
‫آم، دیدگاه‌های متفاوتی ‫در رابطه با این سنت یهودی موجوده
‫اما شخصاً دوست دارم ‫به چشمِ یه حرکت صمیمانه و
‫ساده بهش نگاه کنم که میگه:
‫«فراموشت نکردیم.»
‫خیلی قشنگ بود، جیمز. ممنونم
‫خیلی‌خب. پس بریم تو کارش، آماده‌اید؟
‫باید سنگ‌های خوشگل موشگل پیدا کنیم؟
‫- آره، آره ‫- آره، عالی بود
‫- فکر خوبیـه ‫- آره
‫میرم یه سنگ پیدا کنم
‫- عالیـه ‫- به نظرم حرکتِ…
‫- خیلی قشنگی بود، بنجی ‫- ممنونم، مارشا
‫- ممنونم ‫- آره، قشنگ بود
‫آره، یه جورایی از خودمون در آوردیم
‫- بریم بگردیم ‫- شکار سنگ
‫می‌خوام گُنده‌ترین سنگ رو بر دارم
‫یکی می‌خوام هم قشنگ باشه، ‫هم صاف…
‫- شرمنده ‫- برو که رفتیم
‫- طوری نیست ‫- هی، مارشا
‫آره
‫خیلی‌خب. همه سنگ برداشتید؟
‫من این یکی رو می‌خوام، لطفاً
‫همه بابام رو دوست داشتن،
‫اما عموم باهوشِ
‫- کل فامیل بود ‫- آره
‫بخاطر محدودیت سهمیه‌های
‫مختص دکترهای یهودی،
‫- از دانشکده‌ی پزشکی رد شد ‫- آها، درستـه
‫با عرض معذرت،
‫وقتی هاوا ناگیلا پخش میشه ‫نمی‌تونم تمرکز کنم
‫واقعاً شرمنده. آره
‫- آره ‫- ما با همه‌ی تورها میایم اینجا
‫خیلی هم غذاشون خوبـه
‫ولی موسیقی‌شون خیلی جالب نیست
‫بی‌مغزهای یهودستیز
‫خب، یهودستیزن یا نه رو نمی‌دونم،
‫اما مالک‌هاشون یهودی‌ان…
‫ببخشید. لطفاً ادامه بده، مارشا
‫آم، خب عمو سم‌ام نتونست بره ‫دانشکده‌ی پزشکی،
‫بخاطر همین هم داروساز شد و
‫در نهایت پنج تا… آره، پنج‌ تا…
‫پنج تا داروخونه داخل و اطراف ‫شیکارگو تأسیس کرد
‫- ماشالا ‫- اتفاقی رو
‫رقم زد که حالا جزو داروخونه‌های ‫امروزی به حساب میاد
‫- آره ‫- دقیقاً
‫- معرکه‌ست ‫- می‌دونید منظورم چیـه؟
‫آره، آره. بالاخره آهنگش تموم شد
‫منتظر بود حرفم رو بزنم، ‫البته که حالت…
‫این مسئله حول محور ‫تجربه‌ی مهاجرت می‌چرخه،
‫- قبول دارید؟ ‫- والا
‫تأیید می‌کنم، همینطوره
‫عمو خانِ مارک با قایق ‫اومده بود لهستان،
‫به دلایل چرت و پرتی هم رفت گالوستون
‫یهودی‌جماعت توی تگزاس
‫درآمدش از جمع کردن وسایلی بود که
‫پولدارها می‌ریختن توی خیابون،
‫تعمیرشون می‌کرد و می‌فروخت‌شون
‫- جدی؟ ‫- واقعیـه
‫دست بر قضا، بعضی‌هاشون رو
‫به خودِ صاحب‌هاشون می‌فروخت
‫- نه بابا. جداً؟ ‫- آره
‫- آره دیگه ‫- ای عمو خان
‫باریکلا. چقدر زرنگ بود
‫پولدارها یه مُشت بی‌مغزن
‫حالا اینو ولش کنید، مامان‌بزرگ‌مون…
‫- آم… ‫- مامان‌بزرگ دوری
‫آره، مامان‌بزرگ‌ دوریِ ما،
‫مالک خونه‌ای که قراره ‫پنجشنبه ازش دیدن کنیم،
‫خیلی خانم فوق‌العاده‌ای بود
‫از اون دسته آدم‌های
‫واقع‌گرای قدیمی بود که ‫دیگه مثل‌شون پیدا نمیشه
‫از اون دسته افراد بی‌پرده و سرسختی که…
‫آم، راستشو بخواید،
‫تموم بچگیم مثل سگ ازش می‌ترسیدم
‫من که اصلاً ازش نمی‌ترسیدم
‫درسته، درسته
‫نه. اون و بنجی واسه خودشون ‫زبون مخفی مخصوص خودشون رو داشتن
‫همیشه هرچی به ذهن‌شون می‌رسید ‫به زبون می‌آوردن
‫مگه نه؟
‫- چاره‌ای نبود ‫- آره
‫یه داستان مشابهِ دیگه‌ای، ‫اون با هزارجور معجزه…
‫از اردوگاه جون سالم به در برد و
‫به نیویورک اومد و
‫می‌خواست طراح لباس شه
‫ولی از پس هزینه‌های دانشکده‌ی مُد برنمی‌اومد
‫واسه همین تهش منشی موند
‫آره. بعدشم گفت «گور باباش» و
‫رفت کل شرکت رو صاحب شد
‫- واو ‫- چه خفن
‫خب، داره جوری تعریف می‌کنه انگار…
‫شرکت رو با خونِتای نظامی تصاحب کرده. نه
‫نه، اون… نه، اون خیلی باهوش بود
‫یه شرکت املاک تجاری کوچیک بود. ‫اینجوری نبود که… می‌دونی
‫من قدیم‌ها هر پنجشنبه باهاش صحبت می‌کردم
‫- آخی ‫- آره
‫- رسماً هر پنجشنبه ‫- چه کار قشنگی می‌کردی، بنجی
‫اونوقت من اگه ماهی یه بار ‫از بچه‌هام خبری شه شوک میشم
‫مارشا، گور باباشون
‫پسر، یه هفته هم نمی‌شد نبینمش
‫خیلی بهم سخت می‌گرفت
‫توی این خانواده‌ی لعنتی ‫تنها کسی بود که…
‫همیشه هوای منو داشت
‫می‌دونی، بقیه تا محتاج‌شون بودم
‫غیب‌شون میزد
‫آره. ولی می‌دونی، مامان‌بزرگ ‫هیچوقت دلش به حال خودش نمی‌سوخت
‫در واقع همیشه به من می‌گفت
‫واسه زحمت‌هایی که کشیده ‫خدا رو شکر می‌کنه
‫خب، مسئله همینه. ‫هیچوقت دم نمی‌زد،
‫همین هم بهش امید می‌داد، درسته؟
‫آره. در واقع قدیم‌ها بهم می‌گفت
‫می‌دونی، مهاجرهای نسل اولی
‫مشاغل سطح پایین دارن
‫می‌دونی، راننده تاکسی میشن، ‫پیک میشن غذا تحویل میدن
‫ولی نسل دومی‌ها ‫به مدارس خوب میرن و
‫دکتر و وکیل و غیره میشن، می‌دونی
‫و نسل سومی‌ها
‫توی زیرزمین مادرشون زندگی می‌کنن و
‫کل روز رو گل می‌کشن
‫یعنی…
‫اینو خودش گفت؟
‫فکر کنم داشت خیلی کلی راجع‌به…
‫تجربه‌ی مهاجرت حرف میزد
‫چون منم توی زیرزمین مادرم زندگی کردم
‫اون منظورش مهاجرها بود
‫- خیلی‌خب، آره ‫- فقط همین
‫من باید برم دستشویی
‫بنازم
‫توی راه دستشویی خودم برمی‌دارمش. ‫نگران نباش
‫وقت جیشـه
‫شرمنده بابت رفتارش
‫نه، نه
‫چه جوون پریشونی
‫دلش می‌خواد آدم خوبی باشه. ‫میشه اون بارقه رو توش دید
‫- می‌دونی که منظورم چیه؟ ‫- آره. قطعاً، ایلاژ
‫ببخش اگه من اون بارقه‌ی جادویی رو نمی‌بینم
‫مارک، تمومش کن. ‫بالاخره کلی درد کشیده
‫- باشه، باشه ‫- هم بامزه‌ست و
‫هم توی هر شرایط آشفته‌ای پسر جذابیـه
‫دلم به حالش می‌سوزه
‫- همیشه همینجوری بوده؟ ‫- آره
‫خب، همیشه بالا و پایین داشته، می‌دونی؟
‫آدم حساسیـه و
‫شناخت بالایی از مردم داره
‫ولی بعدش یه اشتباه که بکنی…
‫انگار یه چیزی توش تغییر می‌کنه
‫خوب نیست غیبتش رو کنیم
‫نه. چه بدی‌ای داره؟
‫مشخصه که یه چیزی بین تو و…
‫خب، معلومه که داره درد می‌کشه
‫درسته، ولی مگه هرکس یه جور درد نمی‌کشه؟
‫خودت ببین چه بلایی سر خانواده‌هامون اومده
‫زادگاه‌مون رو ببین
‫کیه که اینجوری نباشه؟ ‫کیه که سختی نکشیده باشه؟
‫خب، تو به نظر خوب میای
‫ولی نیستم، خوب نیستم
‫بخاطر اختلال فکری-عملی کوفتیم ‫قرص می‌خورم و
‫می‌دوئم و مراقبه می‌کنم و
‫صبح میرم سرکار
‫آخرشب میام خونه و
‫به زندگیم ادامه میدم
‫چون می‌دونم دردی که می‌کشم عادیـه
‫واسه همین نیازی نمی‌بینم که
‫چطور بگم، مثلاً این بار رو ‫روی دوش بقیه بندازم، می‌دونی؟
‫- آره ‫- اوهوم
‫آره. خدایا، متأسفم
‫نه. اشکالی نداره، دیوید
‫- طوری نیست ‫- شرمنده، دارم هزیون میگم
‫من فقط…
‫نمی‌دونم. آمم…
‫اوه
‫شرمنده. بعضی وقت‌ها خیلی از دستش
‫کلافه میشم، می‌دونی،
‫یعنی…
‫هم دوستش دارم
‫هم ازش بدم میاد
‫هم می‌خوام سر به تنش نباشه
‫هم می‌خوام یکی عینهو اون باشم، می‌دونی؟
‫و وقتی هم کنارشم
‫احساس حماقت می‌کنم، می‌دونی
‫چون اون خیلی خفنـه و
‫هیچی به تخمش هم نیست
‫از طرفی هم
‫وقتی اینجا باهاشم
‫برام خیلی گیج‌کننده‌ست، می‌دونی؟
‫برام گیج‌کننده‌ست چون به خودم میگم
‫چون همچین آدمی ‫یکی از بازمونده‌های
‫این کشوره، می‌دونی؟
‫عموت کارش فروش مبلمان دسته دو
‫به یه مشت عوضی پولدار بود
‫یا عرضه نداشت دانشکده‌ی پزشکی بره
‫اونوقت اینکه تو تونستی
‫توی ۳۰ سال اخیر ‫از بدترین اتفاقی که توی این کره افتاده
‫جون سالم به در ببری جای تعجبـه و
‫از طرفی هم مامان‌بزرگ‌مون ‫با هزارجور معجزه
‫وقتی کل دنیا می‌خواست ‫سربه‌نیستش کنه زنده موند، می‌دونی؟
‫حالا که نگاهش می‌کنم
‫دلم می‌خواد ازش بپرسم
‫می‌خوام ازش بپرسم ولی نمی‌تونم
‫بپرسم…
‫بپرسم چطور میشه نوه‌ی کسی که ‫با هزارجور معجزه زنده موند،
‫می‌تونه با یه قوطی قرص خواب‌آور اوِردوز کنه؟
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫آره، می‌خواست…
‫آره. شرمنده. نباید این چیزها رو می‌گفتم
‫اشکالی نداره. ‫متأسفم که اینو می‌شنوم
‫واقعاً متأسفم. ‫این… واقعاً ناراحت‌کننده‌ست
‫کِی اتفاق افتاد؟
‫حدوداً شیش… شیش ماه پیش
‫زن‌عمو لیای من، مادر بنجی، ‫دید روی مبل افتاده و
‫می‌دونم که اون خیلی شیرین و جذابـه و
‫همه‌تون تصویر یه مرد بی‌نظیری رو
‫می‌بینید و رد می‌شید،
‫که البته حق هم دارید، ‫از خیلی جهات بنجی بی‌نظیره
‫ولی وقتی بهش فکر می‌کنم که
‫بی‌هوش روی مبلِ یه زیرزمین نمور افتاده
‫درحالی که من توی نیویورک سیتی،
‫پیش همسر قشنگ و بچه‌ی دوست‌داشتنیم‌ام
‫بدجوری آتیش می‌گیرم
‫ببخشید، سفره‌ی دلم رو باز کردم
‫خب، بازم شروع کردن
‫بنجیـه
‫می‌دونستی پیانو می‌زنه؟
‫قبلاً باهم کلاس می‌رفتیم
‫ببخشید
‫بنجی، خیلی قشنگ بود
‫فوق‌العاده بود، بنجی
‫« پریا »
‫لعنتی
‫سلام. ببخشید مزاحم شدم
‫احیاناً پسرعمو‌ی منو…
‫این‌ورها ندیدی؟
‫اون…
‫تماس شما به…
‫سیستم پیام‌گذاری صوتی گویا منتقل شد
‫کیر شق…
‫در دسترس نمی‌باشد
‫صندوق پست صوتی پر بوده و
‫در حال حاضر قادر به دریافت ‫پیام‌های بیشتری نیست
‫خدانگهدار
‫الو؟
‫رفیق، دربه‌در دنبالتم، کجایی؟
‫همه پایین منتظر توییم، پسر
‫گندش بزنن
‫- زود پاشو بیا پایین ‫- تف بهش
‫بالاخره پیداش شد، صبح به‌خیر، دیو
‫زنگ گذاشتی ولی بازم بیدار نشدی؟
‫نه. چون کل شب رو دنبال جناب‌عالی بودم،
‫گوشیم رو شارژ نکردم و خاموش شد
‫کدوم گوری بودی؟
‫شرمنده، رفیق. آره. ‫خیلی خوش‌خواب بودی
‫آره؟ زهره‌ترکم کردی، بنجی
‫شرمند، پسر
‫پیش مارشا موندم
‫- نمی‌خواستم بیدارت کنم ‫- صبح به‌خیر، بَروبچ
‫- صبح به‌خیر، رفقا ‫- صبح به‌خیر
‫همه‌تون زود پاشدید. خوشم اومد
‫- صبح به‌خیر ‫- صبح به‌خیر
‫خب، الانه که ون برسه
‫مسیر خیلی کوتاهیـه، خب؟
‫حالا هرچی
‫آره. فکر کنم حالم خوب بود ‫تا وقتی که…
‫خوشم نمیاد…
‫خیلی‌خب، میشه یه لحظه همه…
‫- حواس‌شون به من باشه؟ ‫- جیمز
‫نمی‌خوام توضیح واضحات بدم
‫ولی امروز قراره روز طاقت‌فرسایی باشه
‫اگه تابحال توی اردوگاه کار اجباری نبودید،
‫می‌تونه حسابی کلافه‌تون کنه
‫دو دقیقه‌ای می‌رسیم
‫خب؟ ممنون از همگی
‫همه حال‌شون خوبـه؟
‫خب، اولین چیزی که ‫احتمالاً نظرتون رو جلب می‌کنه
‫اینـه که مایدانک با میدون مرکزی لوبلین
‫تنها ۳/۲ کیلومتر فاصله داره
‫باورتون میشه که توی ‫حد فاصل ۳/۲ کیلومتری با این زمین‌ها
توی مرکز شهری به این شلوغی‫
‫زندگی جریان داره؟
‫قبل از اینکه ارتش سرخ به مایدانک برسه
‫نازی‌ها اکثر زندانی‌های خودشون رو
‫به اردوگاه‌های دیگه‌ی ‫غربِ کشور منتقل کرده بودن
‫و به‌خاطر عجله‌ای که داشتن، ‫جماهیر شوروی شواهد رو از بین نبرد
‫بنابراین بر خلاف اردوگاه‌های دیگه،
‫چون عبارت بهتری پیدا نکردم، ‫می‌تونم بگم اصطلاحاً…
‫از مایدانک در واقع به خوبی نگهداری شده
‫قبل از اینکه وارد شیم
‫بگم که ممکنه امروز ‫به‌خاطر انبوه زیاد اطلاعاتم
‫توضیحاتم پراکنده‌تر باشه
‫اینجا محل مقدسیـه که…
‫هزاران نفر توش کشته شدن و
‫به نظرم اگه دقت کنید می‌بینید که
‫مکان خودش گویای همه‌چیز هست
‫خب؟
هی‫
‫اینا سربازخونه‌ها هستن
‫اینجا گرمابه‌ی آقایونـه
‫«شلاقش را به دست گرفت و
‫ما را به سمت گرمابه هدایت کرد»
‫زمانی که موی و ذوی…
‫تمام بدن‌مان را کوتاه کردند،
‫به اتاق بعدی رفتیم»
‫این اتاق گازه
‫لکه‌های آبیِ روی دیوار پسمونده‌های
‫گاز سمی «سایکلون ب»ـه
‫کوره‌ها
‫یه لحظه اینجا بمونید، خب؟
‫خیلی‌خب
‫خب، اگه امکانش هست ‫یه لحظه اینجا جمع شید
‫همگی حالتون چطوره؟
‫اومم… خیلی هم خوب نیستم
‫شاید یکم احساس بی‌تفاوتی می‌کنم
‫آره، خودشه
‫ایلاژ، حالت چطوره؟
‫می‌دونم تو به اصطلاح…
‫حس نزدیک‌تری نسبت به بقیه ‫به این وقایع تاریخی داری
‫من خوبم. یکم فقط…
‫جا خوردم
‫ولی گمونم باز بهتر از بی‌تفاوتیـه
‫آره
‫خب، از همه ممنونم که حس‌تون رو
‫با من و همدیگه به اشتراک گذاشتید
‫نمی‌خوام به کسی فشار بیارم ‫ولی مشخصاً…
‫خیلی زود اینجا رو ‫به مقصد زاموشچ ترک می‌کنیم
‫ولی جهت تغییر رویه
‫پسرها رو اینجا می‌ذاریم
‫- اوه ‫- خیلی ناراحت‌کننده‌ست، می‌دونم
‫پسرها یه شب دیگه اینجا می‌مونن و بعدش
‫سفر معنوی‌شون رو با بازدید ‫خونه‌ی مامان‌بزرگ دوری تموم می‌کنن
‫آره، دقیقاً. آره، من…
‫دلم واسه همه‌تون تنگ میشه، بچه‌ها
‫عینهو خانواده‌های عجیب غریبی که ‫امیدی بهشون نیست
‫- میشه فقط… ‫- آره
‫- مرسی، دیوید ‫- حرف نداری
‫خیلی ممنونم
‫عکس خونه‌ی مامان‌بزرگت رو برام بفرست
‫- می‌خوام ببینمش، خب؟ ‫- باشه، می‌فرستم
‫- خیلی‌خب ‫- مرسی
‫خونه‌ی مامان‌بزرگ خوش بگذره
‫- مراقب خودت باش، عزیزم ‫- توام همینطور
‫مراقب ایشون هم باش، ‫چون خودش که نیست
‫- باشه ‫- نه، نه، نه، طوری نیست
‫- مراقب ایشون هم باش ‫- حتماً
‫تو آدم خوبی هستی، بنجی
‫نه، درس پس میدیم
‫- از ته قلبت اینو میگی؟ واقعاً؟ ‫- آره. در پناه خدا (به لهستانی)
‫- ممنون. سفر به سلامت ‫- برو به سلامت، دوست من
‫عالیـه. حرفت خیلی برام باارزشـه
‫برم ببینم ترجمه‌ش چی میشه
‫خب، بنجی، فقط خواستم بگم،
‫پنج سال و نیمـه که کارم اینـه و
‫همیشه میگم
‫«لطفاً هر کاری جهت بهبود کارم ‫از دستم ساخته‌ست بهم بگید» و
‫تو اولین کسی هستی که
‫بهم بازخورد مؤثر میدی، پس…
‫- چرت نگو. مگه چی گفتم؟ ‫- خیلی ممنونم از این کارت، آره
‫منظورت چیه؟
‫می‌دونی، همون حرف‌هایی که ‫راجع‌به تعامل…
‫با مردم لهستانی و فرهنگ لهستان زدی
‫پسر، به ‌نظر معرکه بود
‫باید این کارو بکنی، پسر
‫می‌دونم. اون روز مقاومت کردم،
‫ولی دیگه از سرم بیرون نمیره و
‫تو واقعاً چیزی رو درونم ‫دوباره بیدار کردی، پس…
‫- چرت نگو، بابا ‫- تو آدم رُک و روراستی هستی و
‫این چیز کمیابیـه و
‫- از این بابت ممنونم، پس… ‫- خب دیگه، گمشو. بیخیال…
‫- ولمون کن… ‫- خیلی ازت ممنونم. مرسی
‫خیلی‌خب
‫شرمنده. فقط می‌خواستم تو دلم نمونه
‫مرسی، دیوید
‫آدم مهربونیـه
‫- واقعاً؟ ‫- آره. خب، نه
‫مسخره‌ست
‫- آره. آره. چی؟ چی؟ ‫- این خوبـه؟
‫چی؟ آره. خیلی‌خب، بریم
‫- این چنده؟ ‫- میشه ۳۰ زلوتی
‫این کلاه رو می‌خوای چیکار؟
‫توام یکی می‌خوای؟
‫نه. شدی عینهو اون مرده ‫توی تبلیغ شرکت ریکولا
‫بگیرم؟ نه این واسه شماست
‫شیرینی شما
‫- خیلی‌خب. بنجی ‫- آره. خودم هم نمی‌دونم چیکارش کنم
‫میشه یه چیزی سفارش بدیم که ترشی نباشه؟
‫- پیروگی چطوره؟ ‫- هر چیزی به جز پیروگی و
‫- ترشی ‫- کلم‌ترش؟
‫کلم‌ترش هم… هم ترشیه هم آلمانی
‫…بری کله‌ی تماشاچی‌های بچه رو ‫بگیری و لیس‌شون بزنی
‫- خدایا، حالم به هم خورد ‫- آره! اون وحشی!
‫آره. اونو یادمه. آره
‫سلام، هاپو
‫- میشه یه قلپ بخورم؟ ‫- اوه، آره
‫هر چقدر که می‌خوای بخور. ‫از اون ارزون‌هاشـه
‫- خیلی‌خب. این ساختمون رو نگاه ‫- آره
‫چه مرتفعـه. ‫رُل آخر هم بکشیم؟
‫چطور قراره بریم بالاش؟
‫بریم؟
‫- سلام ‫- سلام
‫هوی
‫فردا هوا بارونیـه
‫اوهوم
‫- خیلی‌خب ‫- آره. بد نیست، بد نیست
‫پشمام. فکر کنم بدونم اون کجاست
‫- هوم، کدوم؟ ‫- اون پایین رو ببین
‫اون سه‌تا چراغ رو می‌بینی؟
‫- کدوم؟ ‫- یک، دو، سه
‫- پشمام ‫- فکر کنم اردوگاه باشه
‫- آره ‫- آره
‫واقعاً نزدیکـه
‫حالا وقتی برگشتی بینگهمتون
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، یعنی نـ… نقشه‌ات چیه؟
‫رفیق، اگه قراره فقط ‫بهش خیره شی، بده‌ش من
‫- اوه، شرمنده ‫- آخرین رُلـه
‫- شرمنده، رفیق ‫- خیلی‌خب
‫شرمنده
‫آره، خب، وقتی برگردم ‫حسابی سرم شلوغـه
‫- واقعاً؟ ‫- اوهوم
‫- عالیـه که ‫- آره
‫رفیقم، تیم، داره سقف جدید ‫واسه خونه‌ش می‌زنه و
‫احتمالاً قراره کمکش کنم
‫کلی خشت گرفته
‫خودش هم نمی‌دونه می‌خواد چه غلطی کنه
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫- ولی چیز خوبی از آب درمیاد ‫- آره
‫وقتی کارش تموم شه ‫حسابی قشنگ میشه، می‌دونی؟
‫رطوبت کمتری رو به نسبت
‫اون مود پلاستیکی سمی‌ای که ازش توی
‫خونه‌های کسشعر حومه‌ی شهر ‫استفاده می‌کنن جذب می‌کنه، می‌دونی؟
‫آره، حرف نداره
‫آره. خیلی جالب میشه
‫خب، این که خونه‌ی تیمـه
‫- خب؟ ‫- خب…
‫خودت قراره چیکار کنی؟
‫پسر، چرا همچین سؤال مسخره‌ایه ازم می‌پرسی؟
‫می‌خوام خیالم راحت شه که اوضاعت خوبـه و ‫یه نقشه‌ای واسه زندگیت داری
‫شرمنده. شاید یکم نشئه باشم
‫- متأسفم ‫- آره. نه، اوهوم
‫- بیا، بگیرش. به من… ‫- نه، نمی‌کشم
‫- اعتمادی نیست ‫- آره، اوهوم
‫خودت وقتی برگشتی می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم. احتمالاً میرم…
‫سر کارم و خانواده‌ام، همون همیشگی
‫عالیه. امیدوارم تا ۶ ماه دیگه ‫بتونیم باهم صحبت کنیم
‫منظورت چیه؟
‫- خودت خوب می‌دونی منظورم چیه ‫- جداً؟
‫نمی‌خوام واقعاً دعوایی راه بندازم
‫خیلی‌خب، خوبه. پس این کارو نکن
‫تو قبلاً فرق داشتی، مرد
‫قبلاً خیلی احساساتی بودی
‫تا تقی به توقی می‌خورد ‫میزدی زیر گریه. انگار…
‫آره، می‌دونم. افتضاح بود
‫کیـه که دلش بخواد همیشه ‫اشکش دم مشکش باشه؟
‫دیو، پسر، اصلاً گوشِت با من نیست
‫دارم میگم «ما» قدیم فرق داشتیم
‫- جفت‌مون رو میگم ‫- آره. بنجی من دیگه…
‫- شاغلم و تشکیل خانواده دادم و ‫- می‌دونم
‫وقت ندارم از شب تا صبح…
‫- با تو وقت بگذرونم، خب؟ ‫- منم همچین چیزی نخواستم
‫چرا، خواستی. تویی که ‫دنیا هر سازی بزنه باهاش می‌رقصی
‫فکر نکنم خودت متوجه‌ش شده باشی
‫- فکر نکنم متوجه‌ش شده باشی ‫- پسر، حرف حساب من فقط اینـه که…
‫تو هیچوقت یه سری بهم نمی‌زنی
‫چی؟ یعنی… ببخشید، ‫میگی بیام بینگهمتون؟
‫آره دیگه. اونجا زندگی می‌کنم
‫آره، سرم شلوغـه، خب؟ ‫تازه‌شم من نیویورک سیتی‌ام
‫اگه تو به من سر بزنی راحت‌تر نیست؟
‫راحت‌تر؟ فاصله‌اش فرقی نداره که، دیو
‫آره، ولی ناسلامتی نیویورک سیتیـه
‫منطقیش اینـه که تو بیای اونجا
‫تا من بیام بینگهمتونِ تخمی
‫- بی‌احترامی نباشه ‫- مگه بینگهمتون چشـه؟
‫بینگهمتون چیزیش نیست
‫تو از قصد منو واسه زیرسؤال بردنش
‫- عوضی نشون میدی ‫- زر نزن، رفیق
‫خودت زر نزن
‫چرا دیگه برات مهم نیستم؟
‫معلومه که مهمی
‫فقط نمی‌فهمم…
‫چطور می‌تونی همچین حماقتی با خودت بکنی؟
‫دیو، پسر
‫بنجی
‫من همیشه‌ی خدا…
‫این تصویر کوفتی توی سرمـه
‫- خب؟ ‫- اوهوم
‫آره، نمی‌خوام دیگه…
‫نمی‌خوام از دستت بدم، خب؟
‫حالیتـه مردم چقدر دوستت دارن؟
‫حالیتـه وقتی وارد جایی میشی ‫چه اتفاقی میفته؟
‫حاضرم همه‌چیزم رو بدم ‫تا ببینم چه حالی داره، پسر
‫چه حالی داره که جذاب باشی
‫چه حالی داره وقتی وارد جایی میشم ‫حال و هوای جمع تغییر می‌کنه
‫ولی تو میای و حال و هوای جمع رو ‫عوض می‌کنی و
‫بعدش گند می‌زنی به هرچی که هست
‫خیلی‌خب، می‌تونی بری
‫مرسی
‫تاکسی اومده
‫« شهرستان کراسنستاف »
‫بذار ببینم
‫پلاک ۲۵ می‌بینی؟
‫نه، اصلاً ماشین نمی‌بینم. ‫بذار ببینم
‫منم همینطور
‫خیلی‌خب، وایسا. ‫فکر کنم باید همین دور و ور باشه
‫«داد-رس» ‫به نظرت یعنی چی؟
‫احتمالاً همون دادرس
‫فکر کنم
‫اصلاً این خیابون حساب میشه یا…
‫۲۸
‫فکر کنم خودشـه
‫- اینجاست؟ ‫- آره
‫۲۵
‫خدای من
‫واو، یعنی خودشـه؟
‫هنوز بی‌شیله پیله‌ست
‫آره. گمونم چیز دیگه‌ای تو ذهنم بود
‫آره. منم همینطور
‫می‌دونی یه‌بار بهم سیلی زد دیگه؟
‫چی؟
‫آره. مامان‌بزرگ یه‌بار بهم سیلی زد
‫- پشمام. جدی؟ ‫- آره
‫یه‌بار واسه شام دیر اومدم دیدنش
‫- حدوداً یه ربع ‫- آره
‫تازه بدجوری نشئه بودم
‫توی رستوران هادسون ‫توی خیابون سوم بودم
‫می‌دونی، همون جهنم موری هیل
‫آره، یادمه. ‫پشمام، دردت گرفت؟
‫- پس چی، معلومه که دردم گرفت، آره ‫- واو
‫بهترین اتفاق زندگیم بود
‫تا ۲۴ ساعت بعدش ذوق‌مرگ بودم
‫- واقعاً؟ چرا؟ ‫- نمی‌دونم چرا
‫خب، قرارمون تو یه رستورانی بود که
‫هر هفته اونجا می‌رفت. ‫همه اونجا می‌شناختنش
‫کلی شیک و پیک کرده بود
‫انگار مراسمی چیزیـه و
‫- آره ‫- چمی‌دونم
‫گمونم واسه این ذوق‌مرگ بودم چون…
‫به من بیشتر از طرز فکر ‫مشتری‌ها اهمیت می‌داد
‫نمی‌دونم والا
‫حس خوبی بهم داد
‫هی
‫یه فکری به سرم زد
‫هوم، چی؟
‫بیا یه سنگ روی سکّوب ورودیش بذاریم
‫منظورت چیه؟
‫بیا یه سنگ کوچیک پیدا کنیم و
‫روی سکوب ورودی بذاریم ‫که بگیم اینجا حضور داشتیم
‫بگیم که اون… می‌دونی، فراموش نشده
‫- سر قبرش نرفتیم که ‫- آره، می‌دونم. ولی…
‫این آخرین جای لهستان بود ‫که توش حضور داشت
‫آخرین جاییـه که همه‌مون بودیم
‫- آره، بیا همین کارو کنیم ‫- خیلی‌خب
‫- فکر خوبیـه ‫- خیلی‌خب
‫آره. نه، این خوب نیست
‫نه، نه
‫- یک، دو ‫- آره
‫آره، دوتا پیدا کردم
‫- توام یکی می‌خوای؟ ‫- آره
‫مرسی
‫همین خوبه
‫هی!
‫اون سنگ‌ها رو بردارید
‫چیکار می‌کنید؟ ‫آدم اونجا زندگی می‌کنه
‫سلام. شرمنده، ما آمریکایی هستیم
‫انگلیسی بلدید؟ ‫انگلیسی حرف می‌زنید؟
‫دارم میگم اونجا آدم زندگی می‌کنه. ‫سنگ‌ها رو بردارید
‫شرمنده. من متوجه نمیشم
‫- گمونم تمومه ‫- آره
‫حس بدی بهم دست داد وقتی گفتم
‫«آمریکایی هستیم»
‫ولی هستیم دیگه
‫به نظرت بابت سنگ‌ها ناراحت بود؟
‫شاید می‌خواست صبحونه مهمون‌مون کنه
‫- چمی‌دونم ‫- حق با توئه
‫ممکن بود صبحونه تعارف کرده باشه
‫شاید گفته: «بیاید بالا ببینم»
‫«بیاید کیک بخورید»
‫«بیاید یه پودینگ سیاه بخورید»
‫یکی کم بود شدن دوتا
‫- علیک سلام ‫- بگو اونا رو بردارن
‫خیلی‌خب
‫شما انگلیسی حرف می‌زنید؟
‫- آره. آره ‫- یه کوچولو
‫سلام، شرمنده. مشکلی پیش اومده؟
‫پدرم گفت شما اون سنگ‌ها رو
‫جلوی در گذاشتید، درسته؟
‫آره، کار ما بود. ‫مامان‌بزرگ‌مون اینجا زندگی می‌کرد و
‫تازگی فوت کرده
‫اوه
‫غم آخرتون باشه
‫ممنون، رفیق
‫ولی چرا جلوی در سنگ گذاشتید؟
‫یه جور سُنتـه. ‫یکی از سنت‌های یهودی‌هاست
‫وقتی سر قبر کسی میری،
‫باید روی قبرش سنگ بذاری
‫که بگی اونجا حضور داشتی
‫آره، ولی اون که زیر در دفن نشده، درسته؟
‫نه، نه، نه. ما فقط…
‫برامون ارزش معنوی داشت
‫- می‌دونی، مثل یه حرکت نمادین ‫- درسته
‫- حرکت نمادین، درسته؟ ‫- آره
‫خب… معنـ… خیلی‌خب
‫متوجه شدم. ‫کار قشنگیه، گمونم
‫- ممنون ‫- مرسی
‫یه لحظه…
‫میگن سُنت یهودی‌هاست که
‫روی قبر سنگ می‌ذارن
‫البته اونجا قبری نیست، ‫ولی خونه‌ی سابق مامان‌بزرگ‌شونـه
‫آره، ولی الان یه آدم ‫سالخورده‌ی دیگه زندگی می‌کنه
‫بهشون بگو بردارن
‫خیلی‌خب، رفقا. آمم…
‫متأسفم، ولی… شرایط‌تون رو درک می‌کنم
‫ولی پدرم میگه که…
‫اگه سنگ‌ها رو اونجا بذارید خطرناکـه
‫- خیلی‌خب ‫- می‌دونید…
‫یه خانم مُسن دیگه‌ای الان ‫اونجا زندگی می‌کنه
‫- ممکنه بره روش بیفته یا… ‫- درسته
‫- خیلی‌خب ‫- متوجه شدم
‫- واسه همین باید… ‫- نه، متوجه شدیم
‫ردیفـه. شرمنده، باشه
‫اینم از این
‫خیلی‌خب
‫« شهرستان کراسنستاف »
‫« فرودگاه شوپن ورشو »
‫خانم‌ها و آقایون،
‫تا نیم ساعت دیگه
‫بر روی باند فرودگاه نیویورک ‫فرود خواهیم آمد
‫تا ۱۵ دقیقه‌ی بعد به گیت می‌رسید
‫به دلیل ساخت‌وساز،
‫تخصیص گیت ممکن است تغییر کرده باشد
‫لطفاً کارت پرواز خود را چک کنید
‫تا از تغییر گیت خود آگاه باشید
‫ضمن سپاس‌گزاری و ‫تشکر از صبر و شکیبایی شما
‫راستی، داشتم فکر می‌کردم…
‫نظرت چیه که تاکسی بگیری بیای پیش ما و
‫شام رو مهمون ما باشی؟
‫- جدی؟ ‫- آره
‫مطمئنم پریا از دیدنت خوشحال میشه و
‫اِیب عاشق اینـه که برات از
‫تمامی حقایق مربوط به مجسمه‌ی آزادی بگه
‫آه…
‫- دارم وسوسه میشم ‫- بیا دیگه
‫آه…
‫نه، لازم به زحمت نیست، پسر
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫خب، حدأقل بیا…
‫تاکسی بگیریم بریم مرکزشهر و
‫سر ایستگاه پنسیلوانیا پیاده‌ت کنم که
‫سوار قطار شمال نیویورک شی
‫آمم…
‫می‌دونی چیه؟ فکر کنم احتمالاً…
‫یه مدت همینجا بشینم
‫توی فرودگاه؟
‫آره. یه جورایی ازش خوشم میاد
‫اینجا پر از دیوونه‌های رَدیه، پسر
‫- جدی؟ ‫- آره
‫- پشمام ‫- چه مرگتـه، مرد؟
‫- شرمنده، لعنتی ‫- این چه کاری بود؟
‫واسه ماجرای مامان‌بزرگ و ‫رستورانی که تعریف کردی
‫- گفتی بهترین اتفاق زندگیت بود ‫- آره، ولی…
‫اون فرق داشت. ‫اونجا ۱۸ سالم بود
‫- می‌خواستم یکی راهنماییم کنه ‫- نه، می‌دونم
‫منطقیه. شرمنده
‫- این کارت خشونت بود ‫- می‌دونم، می‌دونم
‫فکر می‌کردم جونِ دوباره‌ای بهت میده
‫- نمی‌دونم ‫- اشکالی نداره
‫خوبی؟ میشه ببینم؟ قرمز شدی
‫آره چون جناب‌عالی زدی زیر گوشم
‫- شرمنده ‫- منم می‌تونم یکی بزنم؟
‫نه
‫شرمنده، رفیق
‫بیا اینجا ببینم
‫عشق منی، رفیق
‫تو بیشتر
‫بادمجون بم آفت نداره
‫می‌دونی دیگه؟
‫- حتماً ‫- اوهوم
‫ببخشید
‫بغلت تموم نشده بود
‫خیلی‌خب
‫می‌بینمت، پسرعمو. خب؟
‫می‌بینمت
‫سلام!
‫آهای؟ بچه‌ها؟
‫- کسی خونه نیست! من… ‫- سلام
‫- سلام، سلام، سلام ‫- برگشتی!
‫- برگشتی! برگشتی! ‫- بیا اینجا ببینم
‫سلام، عزیزم
‫- سلام ‫- سلام، قشنگم
‫دوستت دارم، ‫دوستت دارم، دوستت دارم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫« یک درد واقعی »