‫ژانویه 2020 ‫اولین جلسه دادگاه میلیک
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خانم‌ها آقایان؛ قیام کنید.
‫جلسه دادگاه کیفری آغاز شد، ‫بفرمایید بنشینید.
‫[ سرِنخ ]
‫بر اساس داستان واقعی
‫فوریه 2017 ‫روستای تیبرت
‫پشت میز
‫دور میز.
‫سلام؛ بابات خونه‌ست؟
‫آره.
‫بابا؟
‫نیکولا میلیک؟
‫بله؟
‫شما به خاطر قتل عمد
‫همسرتون بازداشتید
‫چی؟ قتل عمد چیه؟
‫من چیکار کردم مگه؟
‫نمی‌تونم بچه‌هام رو اینجوری ول کنم.
‫بابا.
‫هفته پیش یه بچه هم‌سن و سال ‫اون سر یه تیکه حشیش خودشو کشت.
‫آقای وکیل، من نگران پسرمم.
‫بچه با استعدادیه ولی با این رفیقای ‫آشغالش داره زندگیشو خراب می‌کنه.
‫تو رو خدا باهاش حرف بزنین.
‫جز شما و اون کسی رو ‫ندارم، حرف شما رو گوش میده.
‫سعیمو می‌کنم.
‫راستی مشکل مالیاتم چی شد؟
‫دارم پیگیری می‌کنم.
‫اینم بگیر.
‫نه نه، حق الزحمه رو بهت میگم ‫می‌فرستم براتون.
‫خداحافظ.
‫♪ نام قطعه: Estudio No.3 ♪ ‫♪ اثر: Celil Refik Kaya ♪
‫عجیبه که هنوز این تابلو رو داری.
‫اینو بهم هدیه دادن.
‫آره می‌دونم، خودم بهت هدیه دادم.
‫برای سالگرد اول ازدواجمون بود.
‫آره.
‫از دوستات خریدی که
‫یه گالری کوچیک داشتن، یادته؟
‫نه، من از...
‫اکس خریدم.
‫نه، از گالری دوستات خریدی.
‫نه.
‫چرا.
‫واسه توئه؟
‫نه واسه توئه.
‫بله.
‫چیه که نمیشه تا فردا صبر کرد؟
‫باشه.
‫پنج دقیقه دیگه بهتون زنگ می‌زنم.
‫از کلانتری زنگ زدن، یه پرونده جدید دارن.
‫معلومه که این موقع شب فقط من جواب میدم.
‫می‌خوای بری؟
‫خب چاره‌ای ندارم.
‫واقعاً راه دیگه‌ای ندارم.
‫اوم...
‫امشب می‌خواستم یه کم استراحت کنم.
‫نمی‌خوام این کار رو قبول کنم.
‫نه نه.
‫همین یه شب.
‫نه نه.
‫تو برو بازجویی رو انجام ‫بده، من فردا پرونده رو می‌گیرم.
‫بیا دیگه.
‫باشه ژان.
‫آخ آخ آخ آخ.
‫فقط به خاطر تو.
‫ممنون.
‫هنوز زوده، نمی‌خوای یه کم دیگه بمونی؟
‫اینجا خوابیدن حال میده‌ها، نه؟
‫نه، ترجیح میدم برم.
‫تخت خودمو ترجیح میدم.
‫ممنون.
‫آقای وکیل.
‫شب بخیر.
‫ساعت دوازده و نیمه، نیم ساعت وقت دارین.
‫خیلی خب.
‫میشه دستبند آقا رو باز کنید؟
‫البته.
‫من وکیل مونیه هستم، وکیل تسخیری شما.
‫من اصلاً نمی‌دونم چرا اینجام آقا.
‫نمی‌دونید چرا اینجا هستید؟
‫میگن من زنمو کشتم.
‫کسی شما رو متهم نکرده.
‫فعلاً فقط بازداشت هستید.
‫یعنی یه حدس و گمانی هست و پلیس برای تحقیقات
‫به اطلاعات بیشتری نیاز داره.
‫همین.
‫پس چرا نمی‌ذارن برم بیرون؟
‫چون اتهام سنگینه.
‫می‌تونن تا چهل و هشت ساعت نگهتون دارن.
‫هدف اینه که همینجا تمومش کنیم.
‫پس دقیقاً برام تعریف ‫کنید دیشب چه اتفاقی افتاد.
‫قبلاً براشون توضیح دادم.
‫بله، ولی الان باید برای من توضیح بدید.
‫من اینجا کاری ندارم.
‫باید پیش بچه‌هام باشم.
‫آقای میلیک، اگه می‌خواید ‫کمکتون کنم، باید باهام حرف بزنید.
‫دیشب با زنم دعوامون شد.
‫سر چی؟
‫خب، باز زیادی مشروب خورده بود.
‫من فقط گفتم نگرانشم.
‫همین.
‫قاطی کرد.
‫گفت به تو ربطی نداره، ‫هر کاری دلم بخواد می‌کنم.
‫بعدش چی شد؟
‫بعدش داد زد که از خونه برم بیرون.
‫گفتم اینجا خونه منم هست.
‫خواست بزنه تو صورتم.
‫جاخالی دادم، ولی...
‫با ناخن‌هاش بدجوری گردنمو خراش داد.
‫سابقه خشونت باهاتون داشت؟
‫نه.
‫فقط وقتی زیادی مشروب می‌خورد...
‫هر وقت درباره مشکل الکلش ‫باهاش حرف می‌زدم، عصبانی می‌شد.
‫کله‌شق بود.
‫شما باهاش رفتار خشونت آمیز داشتین؟
‫نه، هرگز.
‫هیچوقت دست روش بلند نکردم.
‫اون مادر بچه‌هامه.
‫تازه، ما هم‌قد و هم‌وزن نیستیم.
‫بعد از اینکه خواست بزنه ‫تو صورتت، چیکار کردی؟
‫گفتم از اینجا تکون نمی‌خورم.
‫و اینکه... من...
‫یه چیزایی گفتم که...
‫می‌دونید دیگه، دعوا همینه.
‫دقیقاً چی بهش گفتی؟
‫گفتم دهنشو ببنده.
‫چون می‌ترسیدم بچه‌ها بیدار شن، رفت بیرون،
‫التماسش کردم بمونه ولی فایده نداشت.
‫از اینکه مست میکنه و میره ‫رو نیمکت میشینه، خوشم نمیاد.
‫کدوم نیمکت؟
‫وقتی زیادی مست میشه، ‫میره رو نیمکت میدون می‌شینه،
‫دو دقیقه با خونه‌مون فاصله داره.
‫اون موقع هم رفت اونجا؟
‫فکر کنم.
‫برام سخته ببینم اینجوری خودشو نابود می‌کنه.
‫دیگه انگار نمی‌شناسمش.
‫برای بچه‌ها هم خوب نیست.
‫از وقتی شروع کرده به مشروب ‫خوردن، دیگه به بچه‌ها نمی‌رسه.
‫نمیشه باهاش حرف زد.
‫آره، می‌فهمم.
‫بعد از اینکه رفت چیکار کردی؟
‫رفتم چک کردم ببینم بچه‌ها بیدار نشدن،
‫دیدم خوابن، بعد رفتم. ‫رفتم پیش روژه.
‫پیش روژه؟
‫بارِ دوستم روژه؛ پنج دقیقه ‫پیاده با خونه‌مون فاصله داره.
‫ساعت چند بود؟
‫حدود یازده.
‫اونجا چیزی خوردی؟
‫یه لیوان شیر.
‫مشروب نخوردی؟
‫من نمی‌خورم، هیچوقت خوشم نیومده.
‫کس دیگه‌ای هم اونجا بود؟
‫روژه و زنش بودن، زنش داشت می‌رفت بخوابه.
‫رولان، رشید و کریم.
‫با اونا زیاد حرف نمی‌زنیم.
‫چه ساعتی برگشتی؟
‫حدود دوازده و نیم، یک.
‫با روژه حرف زدیم، بعد برگشتم خونه.
‫زنت هنوز برنگشته بود، نگران نشدی؟
‫گاهی رو نیمکت خوابش می‌بره.
‫واقعاً؟ تو این سرمای زمستون بیرون می‌خوابه؟
‫پیش اومده.
‫وقتی پلیس‌ها اومدن دنبالت،
‫هنوز برنگشته بود، باز هم نگران نشدی؟
‫بعضی وقتا به خواهرش اودری ‫زنگ می‌زنه که بیاد دنبالش.
‫معمولاً فردا شبش برمی‌گرده.
‫خواهرش کجا زندگی می‌کنه؟
‫تو پونته، نزدیک آوینیون.
‫زنت با اهالی محل مشکلی داشت؟
‫نه.
‫کسی بوده که باهاش دعوا کرده ‫باشه یا ازش کینه به دل داشته باشه؟
‫نه، یادم نمیاد.
‫نه.
‫اگه شما کاری نکردین، پس ‫باید یه نفر دلیلی داشته باشه.
‫آقای ملیک، لطفاً یکم فکر کنید. ‫کمکم کنید دیگه.
‫به خدا نمی‌دونم.
‫قسم می‌خورم نمی‌دونم.
‫من فقط می‌خوام زن و بچه‌مو بهم برگردونن!
‫اینجا دارم دیوونه میشم.
‫آقایون.
‫سلام.
‫سلام ژان.
‫آقای سالار؟
‫خودمم.
‫آه.
‫ببخشید.
‫اوه!
‫نخوابیدی؟
‫نه.
‫پرونده رو خوندی؟
‫نمی‌خوای بری خونه استراحت کنی؟
‫نه.
‫پرونده رو خوندی؟
‫آره، آره.
‫وحشتناکه.
‫نظرت درباره این یارو چیه؟
‫نه سابقه داره، نه پرونده قبلی
‫نه میشه گفت مجرمه، نه میشه گفت بی‌گناهه.
‫حالش چطور بود؟
‫عصبی، سردرگم، بیشتر ‫نگران بچه‌هاش بود تا خودش.
‫نمی‌فهمه چه بلایی سرش اومده.
‫هنوز تو شوکه.
‫درباره زنش با فعل حال حرف می‌زنه.
‫کنجکاوم که...
‫پرونده رو ببینم.
‫می‌خوای ازش دفاع کنی؟
‫آره.
‫ژان، تو از پرونده پورتال به این ‫طرف دیگه تو دادگاه جنایی وکالت نکردی.
‫چند وقت شده؟ ‫۱۵ سال میشه، نه؟
‫۱۵ سال.
‫چطور می‌تونم ازتون دفاع کنم ‫وقتی همه چیز رو بهم نمیگید؟
‫منظورت چیه؟
‫منو احمق فرض نکن.
‫همین الان پرونده بازپرسی رو دیدم.
‫حرف‌هایی که روژه شب جنایت جلوی شاهد زده.
‫این اولین چیزی بود که باید بهم می‌گفتید.
‫می‌فهمید که نمی‌تونم همچین اطلاعات مهمی رو
‫۵ دقیقه قبل از رفتن پیش ‫قاضی پرونده کشف کنم.
‫روژه، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من چیزی علیه تو نگفتم.
‫این چیه؟
‫روژه؟
‫آقای میلیک، شب، قبل از حادثه
‫شما رفتید کافه آقای روژه مارتون.
‫وقتی شما رو دید چه واکنشی نشون داد؟
‫دید که حالم خوب نیست.
‫لطفاً تو میکروفون صحبت کنید، آقای میلیک.
‫دید که حالم خوب نیست.
‫فهمید به خاطر سیسیله.
‫ما زیاد دعوا می‌کردیم.
‫میشه بگید بعدش چه اتفاقی افتاد؟
‫رفتم نشستم پشت بار و ‫درباره دعوامون حرف زدم.
‫این آخرین دوره، داریم می‌بندیم آقایون.
‫اون مریضه، یه آدم مریضه.
‫اگه نمی‌خواد تمومش کنه، می‌دونی چیکار کنی؟
‫بندازش زندان، اونوقت خیالت راحت میشه.
‫نه، نمی‌تونم این کارو باهاش بکنم.
‫زیادی خوبی، زیادی ساده‌ای.
‫تعجب نکن که لِهِت می‌کنه.
‫نه، اون منو له نمی‌کنه.
‫فقط یکم اخلاقش تنده، همین.
‫روژه، بس کن دیگه.
‫داریم حرف می‌زنیم.
‫ولش کن.
‫واسه بعداً بهتره.
‫من میرم بخوابم.
‫می‌بینمت.
‫گاهی با خودم میگم اگه ‫بچه‌ها نبودن، خودمو می‌کشتم.
‫چرت و پرت نگو!
‫سر و صداتون زیادی بلنده
‫چیه فقط باید صدای تو بیاد
‫حواست باشه، اینجا خونه منم هست.
‫سیسیل یه معضل شده.
‫تو لیاقتت بیشتر از ایناست.
‫معضل چیه؟
‫یه دردسر بزرگ.
‫همیشه مسته.
‫تقصیر اون نیست.
‫جدی؟ ‫تقصیر اون نیست؟
‫پس تقصیر کیه؟
‫اگه فردا تصمیم بگیره بچه‌هات رو ‫ازت بگیره، اونم تقصیر اون نیست؟
‫چطوری می‌خوای از بچه‌هات در ‫برابرش محافظت کنی اگه دیگه نباشی؟
‫نمی‌دونم.
‫خودت گفتی.
‫خودتو می‌کشی.
‫داری ذره ذره خودتو نابود می‌کنی.
‫داری میذاری از روت رد بشه.
‫مثل یه بچه نگاهش می‌کنی.
‫مرد نیستی.
‫چیه، زل زدی به من؟
‫واسه بعداً بهتره.
‫بذار بهت بگم، اگه جای ‫تو بودم، خیلی وقت پیش...
‫چی گفتی، الاغ؟
‫منظورمو میدونی.
‫خب، دیگه داریم می‌بندیم.
‫آقای میلیک، تو این سه سالی ‫که بازداشت موقت بودید،
‫شما بارها از آقای روژه مارتون ‫به عنوان دوستتون یاد کردید.
‫میشه گفت شما ایشون رو حمایت کردید؟
‫اون تنها دوست من بود.
‫آقای میلیک؟
‫بله بله، ببخشید.
‫عذر میخوام.
‫اگه اون تنها دوستتون بود،
‫حتماً نظرش براتون مهم بوده، درسته؟
‫یعنی نمی‌خواستین ناامیدش کنین، مثلاً.
‫آره، نمی‌خواستم ناامیدش کنم.
‫پس وقتی روژه (مارتون) پیشنهاد داد که
‫از شر زنت خلاص شی، فکر ‫نکردی داره زیاده‌روی می‌کنه؟
‫جدی نگرفتم.
‫وقتی مست می‌کرد می‌خواست همه رو بکشه.
‫پارس می‌کرد ولی گاز نمی‌گرفت.
‫و وقتی بهت گفت اگه ‫نتونی از بچه‌هات در برابر
‫زنت محافظت کنی مرد نیستی، ناراحت نشدی؟
‫نخواستی خلافش رو ثابت کنی؟
‫موکل من بچه نیست.
‫گزارش روانشناسیش رو دیدین.
‫اونقدر تحت تأثیر قرار نمی‌گیره که
‫برای تأیید دوستش زنش رو بکشه.
‫(قاضی:) آقای وکیل، شما هم ‫وقت صحبت کردن خواهید داشت.
‫عذر می‌خوام.
‫آقای میلیک، درسته که شش ماه قبل از حادثه،
‫برای طلاق با یه وکیل مشورت کردین؟
‫آره، برای کسب اطلاع.
‫می‌تونم دلیلش رو بپرسم؟
‫زیاد مشروب می‌خورد.
‫برای اِما و مائل خطرناک شده بود.
‫اون موقع خیلی کوچیک بودن.
‫پس می‌خواستین از شر زنتون خلاص شین.
‫منظورم از راه قانونیه.
‫نه، هیچ کاری نکردم.
‫نمی‌خواستم بچه‌هام رو از مادرشون دور کنم.
‫ولی دو بار پیش اون وکیل رفتین.
‫خب مگه نمیشه کسی رو دوست ‫داشت و ازش طلاق گرفت؟
‫بله، میشه کسی رو دوست هم داشت و کشتش، آقا.
‫عرضی ندارم.
‫ممنون.
‫آقای وکیل، نوبت شماست.
‫آقای میلیک، وقتی درباره ‫طلاق پرس‌وجو می‌کردین،
‫همکار من درباره حضانت بچه‌ها چی گفت؟
‫گفت اگه سیسیل رو ببرم دادگاه،
‫احتمال زیاد حضانت رو می‌گیرم.
‫به خاطر مشکل الکلی بودنش دیگه، به گمونم.
‫شما که مشروب نمی‌خورین.
‫با این حال، اگه اون موقع طلاق ‫می‌گرفتین و حضانت بچه‌ها رو می‌گرفتین،
‫زنتون صاحب خونه‌ای می‌موند ‫که توش زندگی می‌کردین، درسته؟
‫آره، خونه مال سیسیل بود.
‫از پدرش به ارث برده بود.
‫...که قبل از مرگش حق استفاده ‫از اون رو بهش داده بود.
‫و مالکیت اصلی رو به خواهر زنتون،
‫آدری و ژرار داده که ‫الان اونجا زندگی می‌کنن.
‫یعنی حتی اگه به جرم قتل همسرتون
‫متهم نمی‌شدید هم، خواهر ‫زنتون خونه رو به ارث می‌برد.
‫و شما مجبور می‌شدین ‫با بچه‌ها اسباب‌کشی کنید.
‫درست می‌گم؟
‫بله، درسته.
‫پس می‌دونستین که با کشتن همسرتون
‫نمی‌تونستین خونه رو به ارث ببرین.
‫بله.
‫برگردیم به جلسه‌ای که با همکارم
‫درباره روند طلاق داشتید.
‫اگه این روند رو شروع می‌کردید،
‫از نظر مالی چه اتفاقی می‌افتاد؟
‫نه، من...
‫منظورم اینه، در مورد کمک ‫هزینه‌های خانواده که برای
‫بزرگ کردن بچه‌ها می‌گرفتید، چی می‌شد؟
‫من می‌گرفتمشون، چون حضانت با من می‌شد.
‫و این مبالغ کافی می‌بود که یه سرپناه
‫برای تربیت بچه‌ها و ‫تأمین نیازهاشون پیدا کنید؟
‫بله.
‫میشه گفت طلاق، راحت ‫و به نفع شما تموم می‌شد.
‫راستی، همسرتون بیمه عمر داشت؟
‫نه.
‫پس‌انداز یا حساب بانکی داشت؟
‫نه، هیچی نداشت، جز نصف سهم خونه‌اش.
‫نصفی که بعد از مرگش به خواهرش می‌رسید
‫و اگه خواهرزنتون می‌مرد ‫به بچه‌هاتون می‌رسید.
‫پس خلاصه کنیم، مرگ همسرتون
‫جز غم و غصه چیزی براتون نداشت.
‫ممنونم آقای میلیک
‫متشکرم آقای وکیل.
‫برای شما، برای وِرونیک، برای سیسیل...
‫ما از شما و همه کسانی که ‫همراهتان هستند، سپاسگزاریم.
‫به ویژه برای...
‫برای این کودکان:
‫الودی، ژاد، رایان، مائل و امانوئل.
‫آرزو می‌کنیم که قدرت و تسلی یابید.
‫سلام بر تو ای مریم مقدس.
‫ای تو که سرشار از لطفی.
‫تو والاتر و مبارک‌تر از همۀ زنان هستی
‫و عیسی، ثمرۀ تو، مبارک است.
‫ای مریم مقدس، مادر بلندمرتبه، ‫ما گناهکاران را شفاعت کن.
‫بس دیگه؛
‫خواهش می‌کنم حرکت کنید.
‫بچه ها را ببر داخل.
‫بله،
‫ملاقات حضوری با موکلم دارم.
‫اگه تو بازسازی صحنه شرکت نکنی، ‫تو دادگاه به ضررت تموم میشه.
‫چرا نمی‌خوای بری؟
‫چه فرقی می‌کنه مگه؟
‫به بچه‌هات فکر کن.
‫اگه نتونم ببینمشون چی؟
‫باید دوباره درخواست ملاقات بدیم.
‫با مددکارهای اجتماعی صحبت کردم.
‫شما بچه داری؟
‫آره.
‫چند تا نکته دیگه هم هست که ‫باید باهات روشن کنم نیکولا،
‫مثل این قضیه گل و لای روی کفش‌هاتون.
‫و شلوارتون.
‫بررسی‌های تطبیقی نشون میده که
‫همین گل و لای روی لباس‌های ‫روژه و سیسیل هم پیدا شده.
‫من چطور باید اینو توضیح بدم؟
‫نمی‌دونم.
‫من تو بازسازی صحنه شرکت ‫نمی‌کنم چون کاری نکردم.
‫امروز چند شنبه‌ست؟
‫شنبه‌ست.
‫وقتی هوا خوب بود، با ‫رایان می‌رفتیم برکه روستا.
‫روژه وسایل ماهیگیری بهمون قرض می‌داد.
‫می‌خواستم اولین چوب ماهیگیری‌شو ‫با یه قرقره خوب بهش هدیه بدم.
‫البته دو سال دیگه.
‫الان هنوز خیلی کوچیکه.
‫ آره، اگه همکاری کنی، تا دو ‫سال دیگه شاید بتونی بیرون باشی.
‫♪ نام قطعه: Pavane, Op. 50 ♪ ‫♪ اثر: Jean Fournet - Rotterdam Phillharmonic Orchestra ♪
‫بفرمایید؟
‫مونیه هستم، وکیل شوهر خواهر شما.
‫ازم خواسته بیام چندتا از وسایلشو بردارم.
‫هیچی بهش نمی‌رسه.
‫خانم ژیرار، اگه چیزی هست که ‫می‌خواید بگید، من با کمال میل گوش می‌کنم.
‫اینکه من وکیلشم به این معنی ‫نیست که همه چیزو بهم میگه.
‫آه!
‫مالو، برو بیرون.
‫برو بیرون؛
‫بیرون.
‫ببینید چقدر خوش تیپ بود؟
‫اون موقع بهتر از این ‫آشغالی بود که الان شده.
‫وقتی تو شهرداری کار ‫می‌کرد خیلی به خودش می‌رسید.
‫خیلی می‌خندید و...
‫می‌رقصید...
‫قبل از اینکه با این عوضی آشنا بشه.
‫چون...
‫شما ازش دفاع می‌کنید.
‫ولی اون یه آدم کثیفه.
‫نمیگم یه مدت خوشحالش نکرد، اما...
‫با همه این بچه‌هایی که ازش خواست...
‫زندگیشو نابود کرد.
‫وقتی پدرمون مرد، برای ‫هر دومون خیلی سخت بود،
‫ولی انگار اون دیگه کسی رو نداشت.
‫که ازش محافظت کنه.
‫و کم کم شروع کرد به مشروب ‫خوردن، روز به روز بیشتر شد.
‫خجالت می‌کشیدم...
‫وقتی با اون حال خراب از ‫روی نیمکت جمعش می‌کردم.
‫می‌دونید، هیچوقت از ‫زندگیش چیزی به من نمی‌گفت.
‫عوضش من بهش می‌گفتم...
‫بیا پیش من بمون.
‫بچه‌هاشو دوست داشت.
‫با اینکه خوب ازشون مراقبت نمی‌کرد.
‫عکس‌های زن و بچه‌هاشو نشونش بدید،
‫بذارید اونم مثل من درد بکشه.
‫دیگه دارید خسته‌م می‌کنید.
‫از چیزایی که براتون تداعی ‫میکنم ناراحت میشید، درسته؟
‫واسه مهم نیست.
‫ولی اگه تبرئه‌ش کنید، امیدوارم ‫خاطره خواهرم نذاره شب‌ها راحت بخوابید.
‫خب، قربانی حدود ساعت ۲ صبح،
‫پنجشنبه ۲۰ فوریه ۲۰۱۷، ‫با تقریب ۳۰ دقیقه فوت کرده.
‫عکس‌هایی که می‌بینید حدود ۷ ‫ساعت بعد از جنایت گرفته شده.
‫خب، آیا در خونش اثری از الکل بود؟
‫بله.
‫براساس آزمایشات و تاریخ مرگ، ‫میزان الکل خونش در زمان قتل
‫۴.۱ گرم در لیتر بوده.
‫فقط یک زخم روی گردن قربانی دیده میشه.
‫بریدگی توسط یک جسم تیز ایجاد شده،
‫با تیغه دندانه‌دار، شبیه چاقوی شکاری.
‫کالبدشکافی نشون میده که شریان ‫کاروتید راست قطع شده، تیغه اول
‫از سمت راست گردن ‫قربانی وارد شده، در نقطه A.
‫و مسیرش رو به سمت
‫چپ گردن ادامه داده و ‫شریان کاروتید چپ رو قطع کرده.
‫در نقطه B.
‫با توجه به بررسی زخم، می‌تونیم بگیم که
‫این ضربه تکی و کشنده با ‫قدرت زیاد و از پشت وارد شده.
‫خانم رئیس، اجازه یک سؤال دارم؟
‫بفرمایید.
‫جناب کارشناس، شما میگید که ضربه از
‫راست به چپ و از پشت وارد شده.
‫می‌تونید حرکات قاتل رو عملاً نشون بدید؟
‫آقای وکیل، کارشناس این کارو ‫نمی‌کنن. ایشون بازیگر پانتومیم نیستن.
‫خانم رئیس، اگه اجازه ‫بدید، من خودم نشون میدم.
‫من همیشه به این کار علاقه داشتم.
‫ممنون میشم بذارید پانتومیم رو ‫اجرا کنم شاید تحسین هم شدم.
‫بفرمایید.
‫متشکرم.
‫آقای کارشناس، میشه لطفاً همزمان ‫که من نشون میدم توضیح بدین؟
‫بفرمایید.
‫خب، پس...
‫قاتل پشت قربانی وایساده، ‫احتمالاً با یه دستش اونو نگه داشته.
‫..
‫با یه دست؟
‫اینجوری؟
‫بله، همینطوری.
‫و با دست دیگهش چاقو رو تو گلوش فرو کرده.
‫مثل این؟
‫ممنونم.
‫اگه ضربه از راست به چپ بوده،
‫میشه گفت کار یه چپ دست بوده، درسته؟
‫میشه گفت احتمالش زیاده.
‫متشکرم.
‫ممنون استاد، بابت نمایشتون.
‫یه راه جدید برای تغییر ‫شغل هم براتون باز شد.
‫آقای کارشناس، ادامه بدین.
‫خب، شکل افقی زخم و اثر خون روی زانوهای
‫قربانی نشون میده که موقع جنایت سرپا بوده.
‫زخم دیگه‌ای هم دیدین؟
‫نه، هیچ زخمی نبود.
‫نه زخم دفاعی، نه کشیدگی.
‫خانم رئیس، یه سؤال دارم.
‫بفرمایید.
‫آقای کارشناس، با توجه به نبود این ‫نشونه‌ها، میشه حدس زد که قربانی
‫توسط کسی که میشناخته ‫به محل جنایت آورده شده؟
‫بله، این یه احتماله.
‫عرضی ندارم، ممنون.
‫خانم مارتون، شب قبل از ‫حادثه، شنیدین که متهم تهدید کنه که
‫میخواد کار زنش رو تموم کنه؟
‫نه، تا جایی که من میدونم.
‫این آخریشه، داریم میبندیم، آقایون.
‫شوهرتون چی گفت؟
‫این زن مریضه.
‫اگه دست از مشروب خوردن برنداشت، کتکش بزن.
‫اونوقت باور کن خیالت راحت میشه.
‫نباید این کارو باهاش کرد.
‫شنیدم که داشت به نیکلا مشورت میداد.
‫ولی چیز نگران کننده‌ای نبود.
‫بعدش میاد سراغت.
‫نگران نباش.
‫فقط یکم اخلاقش تنده، همین.
‫روژه، دخالت نکن.
‫داریم حرف میزنیم.
‫ولش کن.
‫بعدش من رفتم بالا که بخوابم.
‫ولی فوراً نخوابیدین.
‫نه، اول آرایشمو پاک کردم.
‫بعد با کتابم دراز کشیدم.
‫وقتی صدای کرکره فلزی رو ‫شنیدم، تقریباً ساعت یک صبح بود.
‫اگه سردرد داری تو ‫دستشویی یه مسکن بردار بخور.
‫چی داری میگی؟
‫و اون چه جوابی داد؟
‫گفت...
‫انجامش دادم، لعنتی، انجامش دادم.
‫لطفاً سکوت کنید.
‫ساکت. ‫متشکرم.
‫خانم مارتون، شوهرتون دقیقاً گفت چیکار کرده؟
‫نه، چیز دیگه‌ای نگفت.
‫اونقدر مست بود که نمیتونست جواب بده.
‫سی ثانیه بعد خوابش برد.
‫فرداش چیزی نگفت؟
‫نه.
‫تمام صبح تو رختخواب موند.
‫بهم گفت نمیخواد بار رو باز ‫کنه چون حالش خوب نیست...
‫منم گفتم باشه.
‫به نظر شما شوهرتون بین ‫ساعت یک صبح، زمانی که
‫نیکلا میلیک از بارتون ‫رفت، تا ساعت سه و ربع،
‫وقتی که اومد پیش شما تو اتاق، چیکار میکرد؟
‫نمیدونم.
‫هیچوقت نفهمیدم.
‫کمتر از 24 ساعت بعد از حادثه، ‫ژاندارم‌ها اومدن شوهرتونو دستگیر کنن.
‫میتونید بگید تو خونتون چی پیدا کردن؟
‫یه تفنگ داره، ولی کار نمیکنه.
‫و یه چاقوی جنگی هم داره.
‫چه شکلیه؟
‫از همونا که رو دسته‌ش...
‫یه سری سوراخ داره، و جا واسه انگشتا.
‫مثل پنجه بوکس؟
‫آره، همون.
‫خیلی بزرگه.
‫خوبه، پیداش کردم.
‫اونجا بود، تو بار سولیویر.
‫حالا دوباره میپرسم، شوهرتون موقع
‫بازجویی اول به ژاندارم چی گفت؟
‫گفت کار خاصی نکرده.
‫چیز دیگه‌ای؟
‫پس بذارید یادآوری کنم.
‫اون گفت که بین رفتن نیکلا ‫میلیک و برگشتنش به اتاق شما،
‫بار رو مرتب کرده.
‫به مدت دو ساعت.
‫شاید تلویزیون هم نگاه کردم.
‫و در هیچ لحظه‌ای ماشینتون رو برنداشتید؟
‫من کاملاً مست بودم، بهتون که گفتم.
‫اگه ماشین برمی‌داشتم، حتماً تصادف می‌کردم.
‫آقای مارتون، شما یه ‫چاقوی جنگی دارید، درسته؟
‫بله درسته.
‫و می‌دونید کجاست؟
‫تو گاراژ.
‫تو یه صندوقچه با بقیه یادگاری‌های ارتشم.
‫پس چرا زیر سینک تو بار پیداش کردیم؟
‫یه موقعی فکر کنم برش داشتم.
‫قبلاً؟
‫از زنم بپرسید.
‫وقتی مست می‌کنم، گاهی می‌رم
‫تو کارگاهم و لباس نظامیم رو می‌پوشم.
‫بعضی شب‌ها کلاه بره‌مو ‫می‌ذارم، مشتری‌ها خوششون میاد.
‫باشه.
‫پس رفتید چاقو رو از گاراژ آوردید
‫و با خودتون بردید بار؟
‫اگه تو بار پیداش کردید، احتمالاً همینطوره.
‫این چاقو رو تمیز کردید؟
‫نه.
‫ولی خیس پیداش کردن، با ‫اثر مایع ظرفشویی روش.
‫پس حتماً شستمش.
‫چی می‌خواید بگم دیگه؟
‫خب، حالا متوجه شک‌های من می‌شید...
‫در مورد اظهارات شوهرتون.
‫خانم رئیس، می‌شه از مأمور بخواید
‫مدرک شماره ۷ رو بیاره؟
‫این همونه؟
‫خانم مارتون، این چاقو رو می‌شناسید؟
‫مال شوهرمه.
‫به دادگاه یادآوری می‌کنم که این چاقو
‫همون مشخصات چاقوی قتل رو داره.
‫تیغه دندونه‌دار، طول مشابه.
‫علاوه بر این، آزمایش‌ها DNA ‫روژه مارتون رو روی دسته نشون میده.
‫همچنین یه ذره خیلی کوچیک ‫گوشت بین دسته و تیغه پیدا شده.
‫متأسفانه اونقدر کوچیکه که نمیشه ‫تاریخ و منشأش رو تشخیص داد.
‫خانم مارتون، می‌خوام یه ‫سؤال آخر ازتون بپرسم.
‫شوهرتون با کدوم دستش می‌نوشت؟
‫با دست چپ.
‫در پایان اضافه می‌کنم که موکل من راست‌دسته.
‫ممنونم.
‫ببخشید آقای وکیل.
‫آقای وکیل، این اشاره شما ‫فقط یه برداشت شخصیه.
‫من برعکس، اینو دلیلی ‫برای متهم کردنش می‌بینم.
‫اگه فرض کنیم نیکلا میلیک همسرش ‫رو کشته، می‌تونسته خیلی راحت
‫با دست راستش اونو نگه داره، و
‫ضربه نهایی رو با دست چپش بزنه.
‫با توجه به عمق زخم، نمی‌فهمم چطور ‫موکل من می‌تونسته با دست ضعیفش
‫چاقو رو اینقدر عمیق تو گلوی قربانی فرو کنه.
‫متأسفم آقای وکیل، ولی
‫ما اینجا برای قضاوت ‫مسابقه زورآزمایی نیومدیم.
‫اِما، چی داری می‌کشی؟
‫زندان بابا رو، با ما جلوش، ‫اگه یه روز بتونیم دوباره ببینیمش.
‫آره، خوبه.
‫ژاد، تو چیزی برای بابا نکشیدی؟
‫ژاد.
‫بچه‌ها، وقت استراحته.
‫نه نه نه، شما بمونید.
‫بنشینید.
‫حال ژاد هنوز بهتر نشده، نه؟
‫نه، هنوز حرف نمی‌زنه، ولی
‫هفته پیش با بقیه بچه‌ها بازی کرد.
‫خب، در مورد آزادی چی گفتن؟
‫درخواست دوباره رد شد.
‫ولی می‌دونی، بابات ازم خواست ‫بهتون بگم خیلی دوستتون داره،
‫فکر می‌کنه خیلی شجاعید، ‫و خیلی دلش براتون تنگ شده.
‫فکر می‌کنید موفق می‌شیم ببینیمش؟
‫وضعیت ملاقات‌ها یه کم پیچیده‌ست.
‫به چیزی که دفعه قبل ازت خواستم فکر کردی؟
‫برای اومدن و شهادت دادن؟
‫نه، نمی‌خوام.
‫آخه چرا؟
‫اگه شهادت بدی به بابات کمک می‌کنه.
‫خجالت می‌کشم.
‫این دفعه، روی گل و لای لباس‌هاتون،
‫همون آلودگی‌های خیابونتون پیدا شده.
‫ولی هیچ اثری از آلودگی تو گل و لای
‫پل ون گوگ که اولین بار آزمایش شد، نیست.
‫در واقع، در این مورد، کاملاً تبرئه شدید.
‫ممنون وکیل.
‫ولی باید در مورد ماهیت رابطه
‫بین همسرتون و روژه برام توضیح بدید.
‫باز هم روژه؟
‫اگه نتونم ثابت کنم که سیسیل ‫با یه آشنا به محل جرم رفته،
‫دادستانی این رو که ‫بدون مقاومت به اونجا رفته
‫به عنوان مدرکی علیه شما استفاده میکنه.
‫این که چیزی رو ثابت نمیکنه.
‫اون خیلی مست بود.
‫هر کسی میتونست اونو با خودش ببره.
‫آره، ولی ما مظنون دیگه‌ای نداریم.
‫نیکولا، متوجه باش، این موضوع ‫علیه دوستت نیست، به نفع توئه.
‫همسرتون به بار روژه میرفت؟
‫آره، گاهی میرفت.
‫رفتارش باهاش چطور بود؟
‫خوب، مؤدبانه.
‫میدونست که بهترین دوست شماست؟
‫خب آره، داریم پیشرفت میکنیم.
‫راستی، از طرف الودی برات پیغام دارم.
‫عروسی فوق‌العاده‌ای بود.
‫بابای سیسیل هنوز زنده بود.
‫اون منو دوست داشت.
‫یادمه با آدری دعواش شد
‫وقتی گفت نمیخواد بیاد.
‫مامانش نمیخواست بیاد؟
‫فکر میکرد خیلی زود داریم ازدواج میکنیم.
‫زود ازدواج کردید؟
‫حدود دو ماه بعد از آشناییمون.
‫چطوری آشنا شدید؟
‫جشن چهاردهم جولای توی ماستیبر.
‫یه چیز خاصی تو نگاهش بود.
‫همش بهش نگاه میکردم.
‫یه لحظه منو دید.
‫پرسید مشکلی پیش اومده.
‫هیچی نگفتم.
‫فقط گفتم خیلی خوشگله.
‫بعد ازش خواستم باهام برقصه.
‫قبول کرد؟
‫آره.
‫باورتون نمیشه؟
‫رفتیم شام خوردیم.
‫کلی حرف زدیم.
‫خیلی بهم آرامش داد.
‫اونم مثل من، مادرشو وقتی ‫بچه بود از دست داده بود.
‫رسوندمش خونه‌ش.
‫موقع پیاده شدن از ماشین، خواستم ببوسمش.
‫وقتی دیدم مخالفتی نکرد، با خودم
‫گفتم شاید دیگه لازم نباشه تنها باشم.
‫وکیل مونیه براتون توضیح داد؟
‫آره.
‫همه جزئیات رو بهم گفت.
‫کتکش زدن چون ولشون کرده.
‫نمیخواد دیگه تو کارهای خلافشون باشه.
‫نگران پسرم هستم.
‫این گاوباز جوون با استعداده، ‫نمیخوام زندگیشو خراب کنه.
‫باید کمکم کنید باهاش حرف بزنم.
‫میخواد شکایتشو از اون عوضیا پس بگیره.
‫صبر کن.
‫ژان؟
‫چی شده ژان؟
‫چیزی نیست.
‫فقط... یه کم...
‫یه کم سرم گیج رفت.
‫خوبم.
‫بهتری؟
‫آره، بهترم.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫خوبم.
‫میخوای دکتر خبر کنم؟
‫نه نه، چیزی نیست.
‫چند لحظه پیش خیلی ترسوندیم.
‫مثل گچ سفید شده بودی.
‫چرا میخندی؟
‫به خاطر این اصطلاحه.
‫مثل گچ سفید.
‫مامانم همیشه این رو میگفت.
‫من مامانت نیستم.
‫ولی بهت میگم باید بیشتر مراقب خودت باشی.
‫خیلی کار میکنی.
‫داری خودتو از پا درمیاری.
‫از پرونده پورتال تا حالا ‫اینجوری ندیده بودمت.
‫این فرق میکنه.
‫هیچ مدرکی علیه میلیک نیست.
‫کل پرونده الکیه.
‫پس به نظرت بی‌گناهه.
‫ولی این موضوع بحث نیست.
‫من فقط درباره دفاعیه‌م حرف میزنم.
‫باید به استدلال‌هام اعتقاد داشته باشم.
‫ولی میتونی قبول هم ‫بکنی که ممکنه اشتباه کنی.
‫آره، میتونم قبول کنم که ممکنه اشتباه بکنم.
‫آره.
‫ژانویه 2020 ‫روز دوم دادگاه میلیک
‫یه خبر عالی دارم.
‫خانم دیالو از خدمات ‫اجتماعی باهام تماس گرفت.
‫اومد بهم بگه که الودی قبول کرده شهادت بده.
‫اگه پدرش موافق باشه، میتونین ‫اونو به عنوان شاهد احضار کنین.
‫عالیه.
‫آقای وکیل.
‫چیزای جالبی درباره‌تون شنیدم.
‫پورتال.
‫پورتال چیزی یادتون نمیاره؟
‫نه خانم.
‫بفرمایید.
‫وکیل بزرگی که پورتال، ‫(قاتل پیرمردها) رو تبرئه کرد.
‫خانم، کافیه.
‫و پورتال به محض آزادی چیکار کرد؟
‫خجالت نکشید بگین؟
‫دوباره و دوباره همون کارو کرد.
‫بسه دیگه.
‫برو عوضی.
‫برو کار کثیفتو انجام بده.
‫حتماً باید دخترتون الودی بیاد شهادت بده.
‫شهادت چی رو بده؟
‫اینکه به شما نیاز داره.
‫هیئت منصفه میبینن که اون مسئولیت ‫چهار تا خواهر و برادرشو به عهده داره.
‫نمیخوام.
‫شما متوجه نیستین.
‫اگه الان درخواست احضار شاهد بدم
‫رئیس دادگاه نمیتونه مخالفت کنه.
‫نمیخوام تو این وضعیت باشه.
‫ولی اون الان بزرگ شده.
‫به خاطر خودم نمیخوام.
‫نمیخوام منو اینجا ببینه، تو ‫این وضعیت، بعد از سه سال.
‫نمیخوام.
‫تأیید میکنید که هیچ اثری از ‫DNA نیکلا میلیک یا سیسیل میلیک
‫توی ماشین آقای روژه مارتون پیدا نشده؟
‫درسته.
‫روی جسد مقتول چطور؟
‫روی جسد مقتول، کالبدشکافی نشون داد
‫فقط DNA نیکلا میلیک وجود داشته.
‫که به عنوان شوهر مقتول کاملاً طبیعیه.
‫درست میگین جناب وکیل.
‫اما یه جزئیات کوچیک این حس ‫طبیعی بودن رو خراب میکنه.
‫جناب افسر، میشه یادآوری ‫بفرمایید که گزارش کالبدشکافی
‫درباره ناخن‌های مقتول چی میگه؟
‫زیر ناخن انگشت میانی و انگشتر دست راستش،
‫پزشکی قانونی یه لخته خون کوچیک پیدا کرد
‫که متعلق به آقای میلیک بود.
‫بله، همونطور که تو صورتجلسه ‫بازجویی موکل من ذکر شده.
‫چند ساعت قبل از قتل با هم دعواشون شده بود.
‫خانم میلیک خواسته موکل منو ‫سیلی بزنه و گردنشو خراش داده.
‫جناب وکیل، لطفاً حرف دادستان رو قطع نکنید
‫و اجازه بدید بازجویی رو ‫اونطور که میخواد پیش ببره.
‫ممنون خانم رئیس.
‫این نکته اونقدرا مورد ‫نظر من نیست، جناب وکیل.
‫جناب افسر، لطفاً ادامه بدید.
‫زیر ناخن انگشت اشاره دست راستش ‫یه تیکه نخ آبی خیلی کوچیک هم پیدا شد.
‫حتماً منظورتون کت و شلوار ‫آبی روشنیه که آقای میلیک
‫طبق گفته چند شاهد، شب ‫قبل از حادثه پوشیده بود.
‫بله، و همون لباسی که مچاله شده
‫کنار تختش موقع بازرسی خونه پیدا شد.
‫بله، درسته.
‫سوال بعدیم رو مستقیماً از متهم میپرسم.
‫آقای میلیک، شما موقع دعوایی که
‫آقای مونیه گفت با همسرتون ‫داشتید، کت تنتون نبود.
‫پس چطور ممکنه که
‫این تیکه نخ آبی زیر ناخنش پیدا شده باشه؟
‫نمیدونم.
‫اگه موقع دعوا کت تنتون نبوده، همونطور که
‫تو صورتجلسه بازجویی ‫گفتین، چطور این نخ آبی توام با
‫خون شما زیر ناخن مقتول ‫ناشی از اون خراش پیدا شده؟
‫همسرتون که نمیتونسته ‫نخ شلوارتون رو پاره کنه.
‫غیرممکنه که خم شده باشه تا ‫به صورتتون سیلی بزنه، درسته؟
‫خوب یادم نیست خانم.
‫شاید داشتم کتمو در میآوردم.
‫نه.
‫جناب افسر، لطفاً عین کلمات متهم رو درباره
‫لباسی که موقع درگیری با همسرش پوشیده بود
‫از روی صورتجلسه بازجویی بخونید.
‫بله، گفته که پیراهن سفید تنش بوده
‫که توی شلوار آبی کتونش کرده بوده.
‫ولی کت نپوشیده بوده.
‫بله، کت نپوشیده.
‫در عوض، آقای میلیک، ‫احتمال بیشتری داره که وقتی
‫همسرتون فهمیده میخواین بکشینش،
‫نزدیک پل ون گوگ باهاتون درگیر شده.
‫اون موقع باهاتون گلاویز ‫شده، که توضیح میده چرا
‫نخ آبی و خون شما زیر ناخنش پیدا شده.
‫اینطور نیست.
‫شاید موقع بازجویی درباره ‫لباسام اشتباه کرده بودم.
‫حتی اگه کت هم تنتون بوده
‫میگین دعواتون با همسرتون ‫حدود ساعت 10 شب بوده.
‫پس چطور ممکنه یه تیکه نخ ‫تا اون موقع باقی مونده باشه
‫چطور ممکنه این همه مدت از جاش در نیاد؟
‫اگه مقتول حدود ساعت 2 صبح کشته ‫شده باشه، این یعنی 4 ساعت گذشته.
‫آقای وکیل اجازه صحبت دارید.
‫اول میخوام به نکته‌ای که ‫دادستان گفت جواب بدم.
‫موکل من هیچ دلیلی نداره که
‫یادش باشه اون شب چی پوشیده بود.
‫ولی فرداش موقع بازجویی خیلی خوب یادش بود.
‫آره، ولی الان بعد از 3 سال از
‫اون اتفاق، اون شب مثل هر شب دیگه‌ای بود.
‫دلیلی نداره دقیقاً یادش ‫باشه اون شب چی پوشیده.
‫مثل اینه که من ازش بپرسم، نمیدونم،
‫22 دسامبر 2016 چی پوشیده بود.
‫اتفاقاً این یکی رو یادمه.
‫جشن کریسمس مدرسه بچه‌هام بود.
‫کت و شلوار راه راه خاکستریم تنم بود.
‫میدونم، مورد علاقمه.
‫آقای وکیل، شاید بهتر باشه
‫به گزارش افسر پرونده رجوع کنیم.
‫آنی؟
‫نمیدونستم امروز دادگاه داری.
‫آره.
‫اومدم که ببازم.
‫اون پسر وحشتناکت سه سال ‫به خاطر قاچاق مواد گرفت.
‫حتماً باید دختر نیکولا بیاد شهادت بده.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫آره، آره، آره، اون پسر وحشتناک، آره.
‫میرم با پدرش صحبت میکنم.
‫فکر نکنم الان اولویتش این باشه.
‫آنی...
‫وقت داری بریم یه قهوه بخوریم؟
‫من که آره.
‫ولی تو نه.
‫آقای میلیک؟
‫سلام آقا.
‫لطفاً خمیر رو بذارید رو میز.
‫میخواستم خبر فوت آقای مارتون رو بهتون بدم.
‫توی سلولش پیداش کردن، مرده بود.
‫متأسفم آقا.
‫تمام شب خون بالا میاورد.
‫هیچکس نیومد کمکش کنه.
‫اونا گذاشتن مثل یه سگ بمیره.
‫نیکلا، می‌دونم که برات سخته، اما...
‫این می‌تونه کمکمون کنه؟
‫نه، آقا. ‫اصلاً امکان نداره.
‫می‌خوای برات لیست کنم ‫همه چیزایی که علیه اون هست؟
‫جرا اینقدر سفتی؟
‫چون اون دوست منه.
‫اما ماه پیش، پیش بازپرس،
‫از پشت بهت خنجر زد و ‫گفت که تورو خونه‌ات ندیده.
‫دیدم شاهدها ماشینت رو روی پل ون گوگ دیدن.
‫داشته از خودشو دفاع میکرده.
‫میشه دست از این وفاداری مسخره برداری؟
‫میذاری ازت دفاع کنم یا نه؟
‫- آخه لور... (همسر دوستش) ‫- چی؟ چی؟ لور چی؟
‫شرمندگی اون رو ترجیح میدی ‫یا یه عمر زندانی شدن خودتو؟
‫باشه وکیل، ادامه بدید.
‫شنیدم موکلتون فوت کرده.
‫تسلیتم رو بپذیرید.
‫تسلیت رو باید به بیوه‌اش بگید.
‫ولی حدس میزنم فقط برای ‫همدردی اینجا نیومدید؟
‫درست حدس زدید، همکار عزیز.
‫پس بیاید تعارف رو کنار بذاریم.
‫خیلی خب. ‫راستش، من واقعاً معتقدم موکلم بی‌گناهه.
‫چی باعث شده اینطور فکر کنید؟
‫فراتر از مدارک پرونده، ‫بخاطر مرگ روژه مارتون.
‫قبلش فکر میکردم موکلم ازش ‫میترسه، ازش محافظت میکنه.
‫ولی حتی بعد از مرگش هم ‫همچنان وفادارانه ازش حمایت میکنه.
‫باور داره بی‌گناهه.
‫منظورتون اینه که موکل من مجرمه؟
‫به همین دلیل اینجام.
‫میدونم حساسه، ولی ‫میخواستم بدونم توی صحبت‌های
‫خصوصیتون چیزی اعتراف کرده؟
‫در این صورت، میتونیم از کانون ‫وکلا درخواست کنیم رازداری حرفه‌ای
‫رو لغو کنن تا شما بتونید به عنوان شاهد...
‫از دفترم برید بیرون.
‫برید بیرون.
‫وگرنه از کانون اخراجتون میکنم.
‫برید بیرون.
‫بیرون.
‫چطور جرأت کردی بری پیش ‫مونتل تا ازش اطلاعات بکشی؟
‫روژه مارتون مرده، یان.
‫میدونم.
‫همه چیو برام تعریف کرد.
‫گفت اگه با هم پرونده نداشتیم،
‫به کانون وکلا گزارشت میکرد.
‫آره، ریسک بزرگی بود.
‫ولی ارزشش رو داشت که امتحان کنم.
‫من جای اون بودم یه لحظه هم تردید نمیکردم.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫خواهشاً به من نگو هیچ همکار ‫دیگه‌ای تا حالا اینکارو نکرده.
‫بقیه برام مهم نیستن.
‫تو نزدیک بود از کانون اخراج بشی.
‫فقط میخوام جلوی یه اشتباه قضایی رو بگیرم.
‫یه آدم بی‌گناه داره کل ‫عمرش رو تو زندان میگذرونه.
‫میبینی چی میگم؟
‫داری خیلی شخصی برخورد میکنی.
‫نه بابا، سه ساله که حرفش عوض نشده.
‫نه اعترافی، نه هیچی.
‫تو جای من بودی چیکار میکردی؟
‫احتمالاً اگه مثل تو فکر میکردم، ‫ولی خونسردیمو حفظ میکردم.
‫وقتی با یه بی‌عدالتی میجنگم، ‫خودمو از بقیه دنیا جدا نمیکنم.
‫لعنتی!
‫صبر کن ببینم، الان کی داره با من حرف میزنه؟
‫شریک کاریم یا زنم؟
‫دوستت، ژان.
‫همونی که میدونه وقتی ‫آسیب‌پذیری خودتو منزوی میکنی.
‫بس کن! انقدر خودتو جای من نذار!
‫خیلی رو مخه!
‫رو اعصابه!
‫کمتر از دو ماه دیگه دادگاه دارم!
‫الان به این حرفا نیاز ندارم، آنی!
‫خونه مادربزرگم بودم که ‫فراخوان شاهد رو تو روزنامه دیدم.
‫اون موقع بود که اون شب نزدیک پل یادم اومد.
‫دقیقاً چی دیدی؟
‫ساعت دو نصفه شب بود و داشتم برمیگشتم خونه.
‫یعنی خونه پدر و مادرم.
‫هوا تاریک بود، ولی یه ماشین بزرگ ‫دیدم که نزدیک پل ون گوگ وایساده بود.
‫چراغاش روشن بود.
‫دقیقاً کجا؟
‫اون طرف پل، کنار کانال.
‫من داشتم میرفتم سمت آرل.
‫جناب منشی دادگاه؟
‫کدوم یکی از این ماشین‌ها بود؟
‫نمیتونم دقیقاً بگم.
‫نور چراغها تو چشمم بود، چیزی دیده نمیشد.
‫بعدش چی دیدی؟
‫دو تا سایه پشت ماشین دیدم.
‫صندوق عقب که کاملاً باز بود.
‫میتونی اندام این سایه‌ها ‫رو برامون توصیف کنی؟
‫خب، فقط یه حدسه، ولی...
‫به نظرم اونی که داشت تو صندوق رو میگشت
‫قدش از اون یکی که پشت بود بلندتر بود.
‫در نتیجه، اون یکی تقریباً دیده نمیشد.
‫خب...
‫لازمه اشاره کنم که روژه مارتون ‫ده سانتی‌متر از قربانی بلندتر بود.
‫و موکل من فقط چهار ‫سانتی‌متر از همسرش بلندتر بود.
‫سوالی دارید؟
‫بله، من از اونجا رد شدم.
‫حدود ساعت دو نصفه شب.
‫چی دیدی؟
‫یه ماشین بزرگ تیره رنگ.
‫نزدیک پل قدیمی پارک شده بود با چراغای روشن.
‫چون عجیب بود که تو این ‫ساعت ماشینی اونجا پارک باشه،
‫فکر کردم خراب شده.
‫واسه همین آروم شدم که ببینم چه خبره.
‫کسی پشت فرمون نبود.
‫صندوق عقب باز بود.
‫و دو نفر پشت ماشین بودن.
‫وایسادی؟
‫آره.
‫اونا...
‫حدود سی متر با من فاصله داشتن.
‫پس یه حرکتی دیدم.
‫دو نفر ایستاده بودن.
‫و یه نفر سوم روی زمین بود.
‫جلوی پاشون.
‫با دستای بالا.
‫لطفاً سکوت کنید.
‫بعدش چیکار کردی؟
‫رفتم.
‫فکر کردم چند تا جوونن که زیادی مشروب خوردن.
‫و اونی که رو زمین بود داشت بالا میاورد.
‫ولی هشت روز بعد به ژاندارمری زنگ زدی.
‫وقتی فراخوان شاهد رو دیدم.
‫تو روزنامه‌ای که هر روز صبح میخونم.
‫آقا.
‫دستای بالای اون نفر سوم که روی زمین بود،
‫به نظرتون نشونه درخواست کمک نبود؟
‫بیشتر شبیه یه آدم مست بود که افتاده
‫و داره میخواد کمکش کنن بلند شه.
‫صدای عجیبی نشنیدی؟
‫مثلاً داد و فریاد؟
‫رادیو گوش میکردم.
‫و همه پنجره‌ها بسته بود.
‫پس اِمم...
‫نه.
‫میتونی در مورد هیکل اون دو ‫نفری که ایستاده بودن توضیح بدی؟
‫نه راستش.
‫و اون شخصی که روی زمین بود؟
‫اونم نه.
‫ممنون، عرضی ندارم.
‫وکیل مدافع.
‫بله، ممنون.
‫آقا، شنیدم که شما دست دوم فروش هستید.
‫عتیقه فروش.
‫بله، عتیقه فروش.
‫شما اون شب از پل ون گوگ رد شدید.
‫توی شهادتتون گفتید که داشتید
‫از بازارچۀ «نیم» برمی‌گشتید ‫که اونجا غرفه داشتید.
‫پس باید صبح خیلی زود به «نیم» رسیده باشید.
‫بله، ساعت 7 صبح برای چیدن غرفه رسیدم.
‫و ساعت 2 نصف شب برگشتید.
‫خب آره، ساعت 8 شب بستم، ‫ولی با چندتا از رفقا رفتیم شام.
‫موقع شام مشروب خوردید؟
‫نه زیاد.
‫دو سه تا گیلاس.
‫می‌فهمم منظورتون چیه.
‫ولی من مطمئنم چی دیدم.
‫چیزی که شما با چشمای خسته و کمی مست بعد از
‫18 ساعت کار دیدید، اون چیزی ‫که بدون شنیدن صدایی دیدید،
‫اون سایه‌ای که روی زمین افتاده بود می‌تونست
‫یه کنده درخت باشه و ‫دست‌هاش هم شاخه‌های درخت.
‫خدای من، من فرق بوته و آدم رو می‌فهمم.
‫وقتی میگه دیده، کافی نیست؟
‫دیگه چی می‌خواید؟
‫لطفاً بنشینید.
‫این همون قاتل خواهر منه!
‫قاتل‌ها!
‫آقایان پلیس، لطفاً خانم ژیرار ‫رو از دادگاه ببرید بیرون.
‫نه، نه، نه، نه!
‫ختم جلسه دادگاه برای امروز رو اعلام میکنم.
‫فردا صبح ادامه میدیم.
‫♪ نام قطعه: Toril ♪ ‫♪ اثر: Gaspar Claus ♪
‫حالت خوبه؟
‫باید از تو بپرسم.
‫روز بزرگیه.
‫بابت دخترش اجازه داد؟
‫نه.
‫نه، متوجه نیست که چاره‌ای نداره.
‫می‌خوای بدون اجازه‌ش کاری کنی؟
‫اون نمی‌تونه تصمیم درست بگیره.
‫خب؟
‫آنی، این قاضیه تو دو سال ‫گذشته یه نفر رو هم تبرئه نکرده.
‫دیگه چه راهی برام مونده؟
‫مثلاً دفاعیه‌ت.
‫کافی نیست.
‫من حاضرم هر کاری بکنم تا نجاتش بدم.
‫نجاتش بدی؟ به خودت نگاه کن!
‫فکر کردی کی هستی ژان؟
‫خدای قادر متعال؟
‫فقط ازت خواستن ازش دفاع کنی.
‫ژانویه 2020 ‫سومین و آخرین روز دادگاه میلیک
‫خانم‌ها و آقایان، قیام کنید!
‫آقا، شما هم به فراخوان ‫ژاندارمری که هشت روز بعد از
‫حادثه تو روزنامه لا پرووانس ‫چاپ شد جواب دادید، درسته؟
‫بله.
‫دیروز گفتید که هر روز ‫صبح این روزنامه رو می‌خونید.
‫بله، بیشتر از چهل ساله.
‫از وقتی اسمش لو پرووانسال ‫بود من مشترک بودم.
‫پس حتماً اولین مقاله‌ای ‫که درباره این پرونده
‫و پیدا شدن جسد منتشر شد رو خوندید.
‫قطعاً، بله.
‫تو این مقاله که چهل و هشت ساعت بعد از
‫حادثه چاپ شد، محل جنایت و ‫تاریخ با جزئیات نوشته شده بود.
‫پس من تعجب می‌کنم چرا همون موقع
‫لازم ندیدید با ژاندارمری تماس بگیرید.
‫یعنی چهل و هشت ساعت ‫بعد، با چیزی که میگید دیدید.
‫من...
‫نمی‌دونم.
‫هنوز فراخوان شاهد نداده بودن.
‫یعنی شما ارتباطی بین این دو ‫موضوع ندیدین؟ بین اون فردی که
‫میگید روی زمین دیدید و ‫جسدی که همونجا پیدا شد؟
‫والا...
‫من... نمی‌تونم به این سؤال جواب بدم.
‫خب، بریم سراغ مقاله دوم که هشت روز بعد
‫از حادثه با همون فراخوان ژاندارمری چاپ شد.
‫یک بار دیگه، محل جنایت ذکر ‫شده بود، و همینطور دو مظنون
‫که بازداشت موقت شده بودن، ‫یعنی با مقتول، جمعاً سه نفر.
‫حالا سؤال من اینه.
‫آیا ممکن نیست که با خوندن ‫روزنامه و دیدن سه نفر،
‫این یه جور خودالقایی باشه که
‫شما به ژاندارم‌ها گفتید سه نفر رو دیدید.
‫من نه مشکل حافظه دارم، نه مشکل بینایی.
‫لعنتی، دیگه بسه.
‫آروم باشید، آقا.
‫نمی‌خوام سی و شیش بار تکرار کنم.
‫لطفاً به وکیل مدافع احترام بذارید،
‫اینجا دادگاه جناییه.
‫ببخشید.
‫ممنون، من دیگه سوالی ندارم.
‫آقای وکیل، دادگاه از شما تشکر می‌کنه.
‫آیا سؤالی از متهم دارید؟
‫خوب.
‫در این صورت، من جلسه دادگاه رو تعطیل می‌کنم ‫و بعد از وقفه‌ای با دفاعیات شاکی خصوصی،
‫کیفرخواست دادستان و ‫دفاعیات وکیل مدافع ادامه میدیم.
‫آقا، دستشویی نمیخواین برین؟
‫من به نمایندگی از پنج تا بچه‌ای که ‫میلیک سرپرستیشون رو داره صحبت می‌کنم،
‫البته از طرف خدمات اجتماعی ‫که سرپرست قانونی اونهاست.
‫اول باید بگم که بچه‌های بزرگتر، ‫الودی ۱۳ ساله و رایان ۱۲ ساله
‫کاملاً در جریان اوضاع ‫هستن و شرایط رو درک می‌کنن.
‫می‌خوام امروز باور قلبی ‫اونها رو به شما منتقل کنم.
‫نه الودی و نه رایان باور ‫نمی‌کنن پدرشون همچین
‫کاری که اینجا بهش متهم ‫شده رو انجام داده باشه.
‫و به گفته خودشون، خیلی دلتنگ پدرشون هستن.
‫پدری که به تنهایی و با عشق بزرگشون ‫کرده، مطمئن شده که زندگی خوبی داشته باشن،
‫اونم در شرایطی که مادرشون
‫یه الکلی بی‌تفاوت بود و ‫به بچه‌هاش توجهی نداشت.
‫اما من اینجا نیومدم که کسی ‫رو محکوم کنم یا متهم کنم.
‫اومدم که نماینده این پنج تا بچه کوچیک ‫باشم که مادرشون رو از دست دادن
‫و به نفعشونه که حقیقت این فاجعه روشن بشه.
‫حقیقت.
‫بعد از تمام این بحث‌ها، ‫من باید اعتراف کنم که هنوز
‫یه تردید جدی درباره ‫مجرم بودن نیکلا میلیک دارم.
‫البته که من تصمیم دادگاه ‫و هیئت منصفه رو می‌پذیرم.
‫ممنونم از توجهتون.
‫«مرسی»
‫اول از همه می‌خوام عمیقاً به احساسات
‫بچه‌های نیکلا میلیک احترام بذارم.
‫اما نه من، نه دادگاه و نه هیئت منصفه ‫ بچه‌های اون نیستیم.
‫باید قبول کنیم که اگه بین عدالت و
‫پدرشون باید انتخاب کنن، ‫احتمالاً پدرشون رو انتخاب می‌کنن.
‫ولی ما نمی‌تونیم این انتخاب رو بکنیم.
‫چون نیکلا میلیک واقعاً مجرمه.
‫شاید بگید متهم انگیزه‌ای نداشته.
‫اما کدوم جنایت عاطفی، انگیزه منطقی داره؟
‫انگیزۀ ملموس؟
‫انگیزه اون خستگی و کلافگی بود.
‫اون شب بعد از یه دعوای دیگه، متهم میره
‫خونه روژه تا پیش دوستش ‫مارتون گریه و زاری کنه.
‫آیا از همون اول قصد کشتن زنش رو داشت؟
‫نه، احتمالاً نه.
‫مارتون هنوز بهش پیشنهاد نداده بود.
‫شاهدها هنوز ندیده بودن که اون دقیقاً ‫همون جنایتی رو توصیف کنه که سه ساعت
‫بعد با یه چاقوی دندونه‌دار ‫مثل چاقوی خودش اتفاق افتاد.
‫شاهدها رفتن.
‫میشه تصور کرد که اون دو ‫نفر تنها موندن و به صحبتشون
‫ادامه دادن و متهم قانع شد.
‫اگه اینطور نمی‌شد که، مرد نبود.
‫و اینجا بود که برنامه‌ریزی قتل شروع شد.
‫این دو نفر، مثل همه اهالی محل،
‫دقیقاً می‌دونستن خانم سیسیل میلیک کجاست.
‫پس از بار بیرون اومدن تا ‫قربانی آینده‌شون رو پیدا کنن.
‫با ماشین شاسی بلند آبی ‫مارتون رفتن سمت میدون.
‫وقتی رسیدن به نیمکت، متهم ‫خودش رو به زنش نشون داد.
‫اون مست بود و درست ‫نمی‌فهمید چه اتفاقی داره میفته.
‫ولی شوهرش رو شناخت.
‫پس گذاشت اون ببردش.
‫به همین خاطره که هیچ اثری
‫از خشونت یا دفاع روی ‫بدن اون زن بیچاره پیدا نشد.
‫اون دو نفر بردنش نزدیک پل ون گوگ.
‫اون موقع از سال، شب‌ها اونجا ساکت و خلوته.
‫خلاصه یه جای ایده‌آله.
‫ادامه وحشتناک ماجرا رو کسی ندید.
‫ولی مدارک فیزیکی پرونده ‫برامون تشریحش میکنن.
‫قربانی رو بلند کردن.
‫فهمید که می‌خوان اذیتش کنن.
‫پس مقاومت کرد.
‫اینجا بود که یه تیکه از نخ کت ‫شوهرش که الان تنش بود رو کند.
‫گردنش رو هم چنگ انداخت.
‫ولی دیگه دیر شده بود.
‫روژه مارتون، که چپ دست ‫بود، رفت پشت سیسیل میلیک.
‫با دست راستش نگهش داشت.
‫تا نیکلا میلیک عقب بره.
‫بعد در حالی که به عقب نگهش داشته بود.
‫چاقو رو تو گلوش فرو ‫کرد و از راست به چپ برید.
‫با یه چاقوی دندونه‌دار، با ‫دسته‌ای شبیه پنجه بوکس.
‫متهم جسد زنش رو تا ‫خونه متروکه نزدیک پل کشید.
‫جایی که ظاهراً پیدا کردنش ‫اونقدرها هم آسون نبود.
‫بعدش، روژه مارتون متهم رو برگردوند خونه‌ش.
‫با عجله رفت داخل.
‫وقتی رسید خونه، سلاح ‫جرم رو با صابون تمیز کرد.
‫مثل یه قاتل که می‌خواد همه ‫آثار جرمش رو از بین ببره.
‫ولی نه خیلی خوب، یادتون هست که.
‫چون یه تیکه خیلی کوچیک گوشت، که احتمالاً
‫مال قربانی بود، هنوز روش مونده بود.
‫در آخر چاقو رو تو پلاستیک ‫قایم کرد و رفت بخوابه.
‫کارش تموم شده بود.
‫شجاعت یه مست ارضا شده بود.
‫ولی قبل از اینکه خوابش ببره،
‫به زنش اعتراف کرد و گفت
‫لعنتی... انجامش دادم
‫آقای میلیک، به من بگید اون چیکار کرد؟
‫خونه رو مرتب کرد؟
‫هان؟
‫جلوی تلویزیون استراحت کرد؟
‫نه!
‫نه، شما خوب میدونید که روژه مارتون ‫با شما و برای شما آدم کشت!
‫چون شما هر دو قاتل خانم سیسیل میلیک هستید.
‫و این واقعیت که شما الکل نمی‌نوشید، ‫هیچ کمکی به پرونده‌تون نمی‌کنه، آقا.
‫شما با هوشیاری کامل پیشنهاد ‫دوستتون رو قبول کردید.
‫و اون شب، عشقی که شما ادعا می‌کردید
‫به همسر و بچه‌هاتون دارید، از بین رفت.
‫آقای نیکلا میلیک مثل آقای روژه مارتون هست.
‫در قتل خانم سیسیل میلیک مقصره.
‫عملش از قبل برنامه‌ریزی شده بود.
‫بنابراین من برای متهم
‫درخواست 30 سال حبس می‌کنم.
‫متشکرم.
‫ثابتش کنید.
‫داستانتون رو ثابت کنید، خانم دادستان.
‫و به من نگید که شواهد جمع‌آوری شده ‫می‌تونه با داستان شما مطابقت داشته باشه.
‫دقیق باشید.
‫بگید که این شواهد به طور ‫قطعی چه چیزی رو ثابت می‌کنه.
‫اگه نه، این داستان رو حقیقت ندونید.
‫چون هیچ مدرک محکمه‌پسندی علیه ‫موکل من وجود نداره، حتی انگیزه‌ای.
‫هیچی، مطلقاً هیچی نشون ‫نمیده که نیکلا میلیک آروم و متین،
‫که الکل نمی‌خوره، اون شب ‫دلیلی برای این کار داشته.
‫چرا باید خطر حبس ابد رو به جون بخره
‫وقتی می‌دونست طلاق به نفعش بود؟
‫راستی، طلاق... آقای میلیک، ‫شما واقعاً می‌خواستید طلاق بگیرید؟
‫نه.
‫نه، معلومه که نه.
‫چون من باورش می‌کنم.
‫وقتی با شور و اشتیاق از عشقی حرف می‌زنه
‫که به مادر پنج فرزندش داشت.
‫حالا بریم سراغ این ‫مدارک مادی که خانم دادستان
‫سعی کرد به ما به عنوان مدرک قالب کنه.
‫اول از همه شهادت موکل منو
‫به خاطر یک عامل رد کرد.
‫منطق ظاهری و معقول.
‫یعنی بدترین دشمن ما قصه‌گوهای شبانه هستن.
‫این منطقی که دادستانی بهش تکیه می‌کنه
‫در واقع فقط یک احتماله.
‫من به اون نخ آبی زیر ناخن ‫سیسیل میلیک فکر می‌کنم که منطقاً
‫احتمال اینکه از کت باشه بیشتر از شلواره.
‫درسته، با توجه به صحنه‌ای که توصیف شده،
‫احتمال اینکه دستش به ‫شلوار خورده باشه کمتره.
‫خب که چی؟
‫می‌خواین به خاطر این یه نفر رو محکوم کنید؟
‫چون «احتمالش» بیشتره؟
‫مطمئنیم که این نخ از کت ‫اومده و شب جنایت کنده شده؟
‫آیا عمر یک نخ زیر ناخن رو آزمایش کردن؟
‫کی می‌تونه اینجا تضمین کنه که اون ‫شب سیسیل میلیک، یک ساعت قبل از دعوا
‫کت شوهرش رو جابجا ‫نکرده؟ این تنها چیزیه که می‌تونه
‫تنها مدرکی باشه که نشون ‫میده شاید، فقط شاید، نیکلا میلیک
‫اون شب ساعت 2 صبح روی پل ون گوگ بوده.
‫همه با دقت به ناخن‌هاتون نگاه کنید و ببینید
‫آیا یه ذره کثیفی، یه چیز ‫ناچیز زیرش پنهان نشده.
‫حالا از خودتون بپرسید ‫این کی زیر ناخنتون رفته.
‫صبح؟
‫شب؟
‫دیشب؟
‫باز هم میگم، این منطق دشمن این دادگاهه.
‫ضعف منطق در تضاد با دقتی ‫هست که واژۀ مدرک باید داشته باشه.
‫خب، حالا بریم سراغ این شاهد، آقای...
‫آقای فوک عتیقه‌فروش، که اونقدر
‫به خودش مطمئنه که میگه سه نفر رو دیده.
‫اما در چه شرایطی؟
‫بیاید یک بار برای همیشه تکلیف
‫این شهادت رو روشن کنیم چون خیلی ضعیفه.
‫حتی میشه گفت با منطق هم جور در نمیاد.
‫چطور ممکنه سه نفری که توصیف می‌کنه
‫صدای موتور ماشینش رو نشنون و
‫نتونن اونو توی اون محل خلوت ببینن؟
‫توی شهادتش میگه دو نفری که پشت ماشین بودن
‫حتی سعی نکردن خودشونو ‫از فاصله 30 متری پنهان کنن.
‫عجیبه.
‫یا اگه دنبال یه توضیح منطقی ‫می‌گردید، این دو نفر مست بودن
‫و اونقدر الکل خورده بودن که
‫دیگه به اطرافشون توجهی نداشتن.
‫اما نیکلا میلیک الکل نمی‌خوره.
‫و اصلاً اونجا نبود.
‫این روژه بود که چند لحظه بعد با چاقوش
‫گلوی بیچاره سیسیل رو برید و ‫با ماشین شاسی‌بلندش فرار کرد.
‫خب، من هم نمی‌تونم اینو ‫ثابت کنم ولی حداقل این روایت
‫با چیزهایی که می‌دونیم همخونی ‫داره و من از همه می‌خوام
‫ثابت کنن که ماجرا جور دیگه‌ای اتفاق افتاده.
‫چون شما هیچ مدرکی برای ‫اثباتش ندارید، مطلقاً هیچی.
‫قبل از نتیجه‌گیری، خانم‌ها و آقایان ‫هیئت منصفه، می‌خوام گزاره زیبایی رو جهت
‫هدایت بهتر، نقل کنم؛ که امیدوارم همونطور ‫که منو هدایت میکنه، شما رو هم هدایت کنه.
‫قانون از قاضی نمیپرسه که ‫چطوری به این نتیجه رسیده.
‫باید در سکوت و تفکر عمیق، و با وجدان خودتون
‫صادقانه بررسی کنید که ‫شواهد علیه متهم و دفاعیات او
‫چه تأثیری روی قضاوت شما گذاشته.
‫قانون فقط یک سوال از شما میپرسه.
‫آیا به یقین قلبی رسیدید؟
‫من حتی به خاطر شک و ‫تردید ازتون نمیخوام نیکلا
‫میلیک رو تبرئه کنید، بلکه چون مطمئنم ‫بیگناهه، چون هیچی توی پرونده‌اش
‫خلاف این رو نشون نمیده، چون ‫همیشه انکار کرده، مداوم، تو این
‫سه سالی که تو بازداشت موقت بوده، چون
‫هیچ چیز، هیچ چیز برای بیگناه ‫بودنش غیرقابل توضیح نیست.
‫نیکلا میلیک به یه دلیل دیگه هم بیگناهه.
‫همه میگن که پدر خوبی بود.
‫فقط خوبی و عشق برای بچه‌هاش میخواست.
‫پس اگه فقط یه دلیل، فقط یه ‫دلیل لازم باشه که چرا نمیتونسته
‫مادرشون رو بکشه، اینه که هرگز،
‫هرگز، نمیتونسته همچین ‫آسیبی به بچه‌هاش بزنه.
‫این پدر رو به بچه‌هاش برگردونید، ‫تبرئه‌اش کنید، چون این عدالته.
‫ممنونم.
‫آقای میلیک، طبق روال دادگاه شما باید ‫آخرین نفری باشید که صحبت می‌کنه.
‫میخواید چیزی به دفاعیاتتون اضافه کنید؟
‫بله.
‫با اینکه دلم برای همسرم ‫تنگ شده، اما دیگه برنمیگرده.
‫ولی بچه‌هام، خدا رو شکر، هنوز اینجان.
‫و تنها چیزی هستن که برام مونده.
‫ممنون.
‫ممنون، آقای میلیک.
‫جلسه دادگاه تموم شد.
‫دادگاه برای صدور رای وارد شور می‌شود.
‫فکر میکنی چقدر طول میکشه؟
‫احتمالاً خیلی طول میکشه.
‫میخواستم بگم ممنون، وکیل.
‫دیروز حالم خوب نبود، شک داشتم، ‫ولی الان، شما یه کم بهم امید دادید.
‫امیدوارم هیئت منصفه هم باهات هم‌نظر باشن.
‫اولین باره که همدیگه ‫رو تو هوای آزاد میبینیم.
‫منشی دادگاهه.
‫نوبت ماست.
‫خانم‌ها و آقایان، قیام کنید.
‫جلسه از سر گرفته میشه.
‫لطفاً بشینید.
‫آقای میلیک، قیام کنید.
‫دادگاه باید به دو سوال پاسخ میداد.
‫آیا نیکلا میلیک مطابق ماده ‫221-1 قانون جزا، به قتل عمد
‫همسرش، سیسیل میلیک، متهم است؟
‫اگر بله، آیا نیکلا میلیک ‫با قصد قبلی عمل کرده؟
‫در پاسخ به سوال اول، با ‫اکثریت حداقل شش رأی،
‫دادگاه پاسخ مثبت داد.
‫در مورد سوال دوم، با اکثریت ‫حداقل شش رأی، دادگاه پاسخ مثبت داد.
‫در نتیجه، نیکلا میلیک به ‫اتهامات وارده مجرم شناخته میشه.
‫دادگاه اونو به بیست سال حبس محکوم میکنه.
‫آقای میلیک، ده روز برای ‫درخواست تجدیدنظر فرصت دارید.
‫ختم جلسه.
‫آقایون، آقایون، صبر کنید.
‫میخوام یه لحظه با موکلم صحبت کنم، لطفاً.
‫ممنون.
‫ما اینجا متوقف نمیشیم، نیکلا.
‫به مبارزه ادامه میدیم.
‫نه، کافیه وکیل.
‫همه چی تموم شد.
‫نه، نه، میریم تجدیدنظر.
‫نه، خسته‌ام، دیگه نمیکشم.
‫فقط میخوام حبسم رو بکشم.
‫شما خیلی خوب جنگیدید، واقعاً.
‫بیست سال زیاد بد نیست.
‫نه، نه، بذارید تو تجدیدنظر ازتون دفاع کنم.
‫نه وکیل.
‫باید منو ببخشید وکیل.
‫بهتون دروغ گفتم.
‫من انجامش دادم.
‫کار من بود.
‫من...
‫روژه کاری نکرد، فقط ‫چاقوش رو بهم داد و باهام اومد.
‫ولی چرا؟
‫جرأت نکردم بهتون بگم.
‫نمیخواستم ناامیدتون کنم.
‫ولی چرا این کارو کردید؟
‫قبل از شما، هیچکس ‫اینجوری بهم احترام نذاشته بود.
‫واقعاً.
‫حتی روژه.
‫هیچوقت اینطوری احترام ندیده بودم.
‫نه، این مجازات حقمه.
‫کار وحشتناکی کردم.
‫ولی چرا باید میکشتینش؟
‫بسه دیگه، باید بریم.
‫آقای وکیل!
‫ببخشید.
‫میتونم فقط یه کلمه باهاتون حرف بزنم؟
‫خواهش میکنم.
‫میخواستم بگم که موقع شور
‫همه تلاشم رو کردم که تبرئه بشه.
‫نه.
‫شما حق ندارین این رو ‫به من بگین، این غیرقانونیه.
‫میدونم، ولی برام مهمه که شما بدونین.
‫راستش، شما همه هیئت ‫منصفه رو متقاعد کرده بودین.
‫همه ما موافق بودیم که
‫آقای میلیک بی‌گناهه.
‫اما رئیس دادگاه اومد پیش ما و
‫همه چیز رو برعکس کرد.
‫همه تحت تأثیر حرف‌هاش قرار گرفتن.
‫وقتی داشت حرف میزد، همه به شک افتادن.
‫من تنها کسی بودم که نظرم عوض نشد.
‫میخواستم بهتون بگم... ‫میخواستم بگم که متأسفم.
‫همین.
‫ممنونم ازتون.
‫سه سال گذشت.
‫زندگیم به روال عادی برگشت.
‫به وکالت از مردم ادامه دادم، ‫گاهی موفق و گاهی ناموفق.
‫هیچوقت اون شب رو فراموش نکردم.
‫اما بالاخره باهاش کنار اومدم.
‫کنارش گذاشتم و راهی پیدا کردم تا
‫یه جوری اون رو توی خودم حفظ کنم.
‫یه روز از پاسگاه هارل بهم ‫زنگ زدن و گفتن که یه نفر به اسم
‫نیکلا میلیک، که هنوز توی ‫زندان تاراسکون به خاطر
‫قتل همسرش زندانی بود، ‫تحت تعقیب قضایی قرار گرفته
‫و گفته میخواد منو ببینه.
‫با خودم گفتم باید برم.
‫خوشحالم که دوباره می‌بینمتون.
‫با توجه به گذشته، مطمئن نیستم که
‫بخوام توی این پرونده جدید کمکتون کنم.
‫بعد از این ملاقات.
‫نگرانی‌تون رو درک می‌کنم، ولی ‫قول میدم این بار کل حقیقت رو بگم.
‫ما اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫من خیلی تنها بودم جناب وکیل.
‫اون موقع که شما می‌دونید.
‫قبل از مرگ زنم.
‫خیلی تنها.
‫اون هیچ کاری تو خونه نمی‌کرد.
‫روز به روز بیشتر مشروب می‌خورد.
‫تمام روز بیرون می‌رفت.
‫یه شب، حتی یادم نمیاد چطور شروع شد.
‫شروع کردم به ناز و نوازش کردن الودی!
‫دخترم.
‫چیزی نگفت.
‫پس دوباره انجامش دادم.
‫و ادامه پیدا کرد.
‫می‌دونستم کار بدیه.
‫خجالت می‌کشیدم.
‫ولی خیلی احساس تنهایی می‌کردم.
‫که خب.
‫همه چیز عوض شد.
‫تا اینکه بهم گفت دیگه نمی‌خواد.
‫ازم خواست که تمومش کنم.
‫این خیلی شوکه‌م کرد.
‫ضربه بدی بود.
‫عذرخواهی کردم.
‫به هر حال اون دخترمه.
‫دوستش دارم.
‫عذرخواهی کردم تا بفهمه که یه اتفاق بود.
‫قول داد به کسی چیزی نگه.
‫و بعد با ژاد شروع کردم.
‫ولی این بار سیسیل مچمون رو گرفت.
‫همه چیز رو دید.
‫تهدید می‌کرد که به همه میگه.
‫مخصوصاً از وقتی فهمیده ‫بود می‌خوام طلاق بگیرم.
‫برای همینه که نتونستم طلاق بگیرم.
‫بهم گفت چیزی نمیگه اگر
‫ولش کنم به حال خودش.
‫اگه بذارم مشروب بخوره.
‫پولامون رو خرج کنه.
‫هر کاری که می‌خواد تو طول روز بکنه.
‫تقریباً همه چیز رو می‌گرفت.
‫من خونه رو تمیز می‌کردم، غذا می‌پختم.
‫و از بچه‌ها مراقبت می‌کردم.
‫اما...
‫شروع کرد به کنایه زدن.
‫تو مدرسه.
‫جلوی همسایه‌ها.
‫میدونید نیکلا.
‫خیلی بچه‌هاش رو دوست داره،
‫من حسودیم میشه.
‫دیگه نمی‌تونستم تحمل کنم.
‫برای همین اون اتفاق افتاد.
‫چاره‌ای نداشتم پس کشتمش.
‫نگاه کنید به کسی که همه ‫چیز رو از همه مخفی کرده بود.
‫اول از همه از من.
‫از شاهدهای زیادی که اونو یه ‫پدر نمونه توصیف کرده بودن.
‫از مددکارهای اجتماعی که ‫خانواده رو زیر نظر داشتن.
‫از همکار وکیلم که اون روز در ‫دفاع گفته بود که از بچه‌ها شنیده
‫چقدر پدرشون رو دوست دارن.
‫چقدر دلشون براش تنگ شده.
‫کشمکش ابدی و هولناک احساسات ‫در قلب قربانیان تجاوز محارم.
‫یک عمر پنهان‌کاری.
‫هیچکس چیزی نفهمیده بود.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[ سرِنخ ]
‫فیلمی از: ‫دنیِل اُوتوی
‫سناریو: استیون میتز و دنیل اُوتوی
‫[ برا اساس کتاب: داستان وکیل مدافع مو ] ‫[ نوشته: ژان-ایو مویارت ]