..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بعداً می‌بینمت، ارن!
‫ها؟ میکاسا...
‫.بیا برگردیم
‫من این‌جا چی‌کار می‌کنم اصلاً؟
‫خیلی تو هپروتی! مگه خواب بودی؟
‫نه...
‫فقط حس می‌کنم یه خواب خیلی طولانی دیدم.
‫درمورد چی بود؟
‫یادم نمیاد...
‫ارن،
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫فصل اول
‫فصل اول: غرش زمین
‫گوش کن، حلیل. ‫فقط من و تو می‌دونیم این‌جا کجاست.
‫می‌خوام این‌جا پول قایم ‫کنم تا این کیسه پر شه.
‫بعدش دیگه پول کافی داریم که همه ‫بتونن یه جای درست‌حسابی زندگی کنن.
‫ولی رمزی، اگه همین‌جوری ادامه بدی...
‫یه روز دست چپتم از دست می‌دی.
‫نباید بابابزرگ رو بیشتر از این ناراحت کنی.
‫ولی یکی باید این کارو بکنه.
‫با این که همه‌مون توی اون ‫چادرای داغون گیر کردیم،
‫زنده موندن توی زمستون خیلی سخته...
‫هر سال یه عده می‌میرن.
‫پس حلیل، اگه من مردم، لطفاً این ‫پول رو به همه بده از طرف من.
‫رمزی...
‫قایمش کن!
‫چی شده؟
‫مردم شهر... دارن فرار می‌کنن؟
‫چرا؟
‫♪بعداً، نمی‌دونم دقیقاً چقدر بعدش،♪
‫♪من این آدما رو قتل‌عام می‌کنم.♪
‫♪قبل از این که زیاد طول ‫بکشه، همشون می‌میرن.♪
‫♪نه، من می‌کشمشون.♪
‫♪از قبل معلوم شده که این کارو می‌کنم.♪
‫♪فکر کنم هیچ راهی برای زنده ‫موندن جزیره پارادیس پیدا نکردیم.♪
‫♪همه‌چیز این‌جا نابود می‌شه.♪
‫♪خونه‌ها،♪
‫♪آدما،♪
‫♪حیوونا،♪
‫♪زندگی آدما،♪
‫♪رویاهاشون...♪
‫♪مامان چی فکر می‌کنه؟♪
‫♪نباید ما الدی‌ها باشیم که بمیریم؟♪
‫♪مثل همون راهی که پادشاه ‫دیوارا برای مرگ انتخاب کرد؟♪
‫♪حداقل تعداد کشته‌ها توی جزیره♪
‫♪فقط یه بخش کوچیک از بقیه دنیا می‌شه.♪
‫♪اینم درسته که اگه الدی‌ها کامل نابود ‫شن، مشکل تایتان‌ها هم تموم می‌شه.♪
‫♪من فقط نمی‌تونم قبول کنم که ‫همه‌چیز این‌جوری تموم شه...♪
‫♪این صحنه...♪
‫♪توی خاطرات آینده‌م دیدمش.♪
‫♪به احتمال زیاد،♪
‫♪من این بچه رو نجات می‌دم.♪
‫این بچه یه پناهنده ‫خارجی‌یه و جیب‌بر قهاریه.
‫این‌جا جائیه که ما معامله می‌کنیم.
‫به عبارت دیگه، برای ما، این مثل شکار آفته.
‫این به تو ربطی نداره. گمشو برو اون‌ور.
‫آره... راس می‌گی.
‫♪من دارم به چی فکر می‌کنم؟♪
‫♪من آخرش این بچه رو هم می‌کشم.♪
‫♪فکر می‌کنم کی‌ام؟♪
‫بگیر اینو!
‫♪من کارای وحشتناک خشنی کردم.♪
‫♪حق ندارم ادای آدمای درستکار رو دربیارم.♪
‫♪به نظر میاد آینده عوض نمی‌شه.♪
‫مرسی!
‫♪من مثل توام، راینر.♪
‫♪یه آدم نصفه‌نیمه گند.♪
‫♪نه، اشتباه گفتم.♪
‫♪من از اونم بدترم.♪
‫ببخشید.
‫ببخشید. خیلی متأسفم.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫رمزی! حلیل!
‫زود باشین! بیاین با ما!
‫رمزی!
‫فرار کنین! بدوین!
‫چرا تایتانا این‌جان؟!
‫کوه‌ها!
‫برین سمت جاهای بلند!
‫فایده نداره! اون‌جا رو نگاه کنین!
‫تایتانا توی کوه‌هام هستن!
‫خدا بهمون رحم کنه!
‫دیگه تمومیم!
‫هیچ جا برای فرار نیست!
‫مارلی‌ها بدون هشدار دادن به ما فرار کردن؟
‫خیلی سریعن!
‫حداقل بذارین بچه‌ها رو نجات بدیم!
‫رمزی، قراره زیر پاهاشون له شیم؟
‫این‌جوری نمی‌شه! تسلیم نشو!
‫برای نجات جزیره... برای نجات الدیا...
‫ولی... یه چیز دیگه‌م هست...
‫پولا!
‫حلیل!
‫واقعیت دنیای بیرون دیوارا
‫با دنیایی که تو رویاهام بود فرق داشت...
‫حلیل!
‫با دنیایی که توی کتاب ‫آرمین دیده بودم فرق داشت.
‫وقتی فهمیدم آدما بیرون دیوارا زنده‌ان،
‫من...
‫ناامید شدم.
‫من... اینو می‌خواستم...
‫می‌خواستم... همه‌چیز رو نابود کنم...
‫ببخشید. متأسفم.
‫ببخشید.
‫خیلی متأسفم!
‫بیا! درو باز کن! تو رو خدا بذار بیایم تو!
‫سلام؟ کسی اون‌جاست؟
‫یکی هست؟!
‫عزیزم.
‫این‌جاست، نه؟ روز قیامت برای ما رسیده.
‫♪از لحظه‌ای که به دنیا اومدم،♪
‫♪همیشه یه دیوار خفه‌کننده جلوم بود.♪
‫♪آب آتیشی،♪
‫♪سرزمینای یخی،♪
‫♪دشتای برفی شنی...♪
‫♪کسایی که این چیزا رو دیدن♪
‫♪آزادترین آدمای دنیا بودن.♪
‫این...
‫آزادیه!
‫بالاخره به این منظره رسیدیم.
‫نرسیدیم، آرمین؟
‫ارن...
‫زخمات خوب شدن حالا؟
‫ها؟ آنی؟
‫آره، از وقتی یه کم وقت داشتیم...
‫هیچ‌وقت فکرشم نمی‌کردم ‫بتونیم این‌جوری ریلکس کنیم.
‫می‌خوای باهام بشینی؟
‫می‌خواستم... ازت تشکر کنم.
‫ها؟
‫که سال‌ها اومدی باهام حرف زدی.
‫مرسی.
‫اوه. آره.
‫اون‌قدر تنها بودم که فکر ‫می‌کردم دیوونه می‌شم.
‫شنیدن حرفای تو و هیج تنها خوشحالیم بود.
‫آنی...
‫ولی چرا وقتتو صرف حرف زدن با یه ‫سنگ کردی که هیچ‌وقت جواب نمی‌داد؟
‫دخترای شادتر و باحال‌تر برای حرف زدن نبودن؟
‫اون...
‫مشکلش نیست.
‫چون می‌خواستم تو رو ببینم، آنی.
‫چطور؟
‫چی؟ واقعاً نمی‌دونی؟
‫بعد این همه مسخره‌بازی هیج؟
‫نمی‌دونم.
‫دارم چی‌کار می‌کنم؟
‫الان، هزارتا، شایدم میلیون‌ها نفر،
‫دارن زیر پاها توی دنیا له می‌شن، و ما...
‫می‌دونم.
‫با یه دشمن مثل من حرف می‌زدی ‫چون آدم خوبی هستی، درسته؟
‫همون دلیلی که نمی‌خوای ‫حرف زدن با ارن رو ول کنی.
‫هر لحظه ممکن بود بیدار شم.
‫حرف زدن با یه هیولا یه راه ‫دیگه برای دوری از دعوا بود.
‫درسته؟
‫نرو.
‫راستی، قبلاًم بهت گفتم، ولی...
‫واقعاً از عبارت "آدم خوب" متنفرم.
‫من کلی آدم کشتم.
‫از جمله غیرنظامی‌ها... حتی بچه‌ها...
‫و حالا انتخابی کردم که به ‫مردم جزیرم خیانت می‌کنه،
‫و دوستامو کشتم.
‫دیگه خیلی وقته که خودمم یه هیولام.
‫یه بخش از وجودم فکر می‌کرد که یه روز،
‫قولی که با ارن برای کشف ‫دنیای ناشناخته بستیم
‫واقعیت پیدا می‌کنه.
‫جهان ناشناخته اون چیزی که ‫فکرشو می‌کردیم نبود، درسته؟
‫آره. با دنیایی که رویاهامون بود فرق داشت.
‫ولی...
‫می‌خوام باور کنم که هنوز ‫یه چیزی اون‌ور دیوارا هست
‫که ما نمی‌دونیم چیه.
‫ساکته، نه؟
‫مردم اودیه احتمالاً دیگه ‫به جنوب فرار کردن، 173
‫ق16:02,490... > 00:16:05,090 ‫چون دیگه هیچ کشتی‌ای نیست.
‫خب، پس حالا دست قبیله آزومابیتوییم.
‫آره، و ما هر کاری بتونیم می‌کنیم ‫که قایق پرنده رو به هوا بفرستیم.
‫پوششو بردارین!
‫زود باشین!
‫لعنتی! این مواد منفجره سد راهن.
‫بیاین ببُریمشون و بندازیمشون دور.
‫صبر کن.
‫شاید بتونیم ازشون استفاده کنیم. ‫بیاین بذاریمشون توی قایق پرنده.
‫چطور ممکنه؟!
‫همه مردن؟
‫فرمانده ماگات... ‫خانوادم توی لیبریو... همشون؟!
‫غرش زمین دیگه بیشتر قاره ‫مارلی رو نابود کرده.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫چی‌کار می‌تونیم بکنیم؟ دیگه کسی نمونده!
‫ببخشید. نمی‌دونم.
‫آنی، وسایلت رو چک کن.
‫هنوز به تجهیزات جدید ODM عادت نکردی، نه؟
‫با راینر برو اون‌ور و ‫یه کم بچرخ تا عادت کنی.
‫چرا؟
‫ما باید... ‫کارایی که می‌تونیم رو بکنیم... پس...
‫فکر کنم بهتون گفتم که من دیگه کنار می‌کشم.
‫حتی نمی‌خوای سوار قایق پرنده شی؟
‫ببخشید، ولی من می‌مونم.
‫نجات دادن آدما... زیاد برام قابل درک نیست.
‫اگه بخوام بگم، ما الدی‌های توی ‫مارلی از همون اول که به دنیا
‫اومدیم مورد ظلم "آدما" یی ‫بودیم که می‌خوای نجاتشون بدی.
‫از وقتی به دنیا اومدیم.
‫حتی اگه فرض کنیم غرش همین الان متوقف شه،
‫با نابود شدن مارلی،
‫دیگه کسی نیست که از الدی‌ها محافظت کنه.
‫واقعاً از این بابت ناراحتم،
‫وقتی اونا دارن همه‌چیز رو می‌ذارن
‫برای یه امید کوچیک که وطنشون رو نجات بدن.
‫ولی... دیگه نمی‌تونم بجنگم.
‫می‌خوام وقتی که برام مونده رو
‫با آرامش زندگی کنم.
‫این کی اتفاق افتاد؟
‫چی کی اتفاق افتاد؟
‫باشه. گرفتم.
‫چی رو گرفتی؟
‫دیگه لازم نیست زجر بکشی.
‫ولی... آرمین قراره با ما سوار ‫قایق پرنده شه و بره سمت ارن.
‫می‌دونم.
‫تو چی؟ تو چی می‌خوای؟
‫می‌خوای بری ارن رو بکشی ‫تا آدما رو نجات بدی؟
‫نمی‌کشمش.
‫ارن خیلی دور شده، من می‌رم ‫دنبالش و برش می‌گردونم.
‫همین کاریه که می‌کنم.
‫راستی،
‫شالت رو گم کردی؟
‫دارمش.
‫این دیوونگیه! تو هنوز باید توی تخت باشی!
‫توی تخت بمونم؟
‫اگه بیشتر از این دراز بکشم، ‫شماها منو کامل فراموش می‌کنین.
‫اون زنیکه ریش‌دار که بعد از ‫شکستن دستش غشش زده بود بیدار شده.
‫اگه ازش نپرسیم ارن کجا ‫داره می‌ره، خودم لعنتی‌ام.
‫اگه فرض کنیم یه ناوگان جهانی برای ‫حمله به جزیره پارادیس راه بیفته،
‫این‌جا توی بندر نیروی ‫دریایی کاریفا جمع می‌شن.
‫بعد از حمله به لیبریو،
‫بهشون یه ماه وقت می‌دیم ‫تا اتحاد جهانی رو جمع کنن،
‫بعد تو با تماس با زیک کنترل ‫تایتان بنیان‌گذار رو می‌گیری
‫و یه غرش محدود راه می‌ندازی.
‫چند صد تایتانی که توی بخش ‫شیگانشینای دیوار بیرونی‌ان
‫باید بتونن به‌راحتی نابودشون کنن.
‫فقط همین هدفشه؟
‫این برای این که جزیره پارادیس برای ‫دهه‌ها دست‌نخورده بمونه کافیه؟
‫یه کشوری که ناوگانش رو از ‫دست بده، اقتصادش نابود می‌شه.
‫اگه این برای همه کشورهای بزرگ اتفاق ‫بیفته، ضربه بیشتر از کافی می‌زنه.
‫اگه بخوام یه هدف دیگه انتخاب کنم، این ‫قلعه توی کوه‌های جنوبی مارلی می‌شه...
‫پایگاه تحقیقاتی کشتی هوایی ‫این‌جا یه کم نگران‌کننده‌ست.
‫به احتمال زیاد، ♪اون♪ هدف دوم ارنه.
‫قلعه سالتا...
‫راست می‌گی. اگه از وجود سلاح‌هایی خبر داشت
‫که حتی یه ذره شانس آسیب زدن به ‫تایتان بنیان‌گذار رو داشتن...
‫فکر کنم بعد از بندر کاریفا، ‫مقصد بعدیش اون‌جاست.
‫می‌ره که کشتی‌های هوایی رو نابود کنه.
‫خیلی راحت جواب دادی‌ها.
‫یه درخواست از همتون دارم.
‫لطفاً یه چیزی رو قبول کنین.
‫زیک شکست خورد. ولی حق با اون بود.
‫تنها راه‌حل مشکل دوهزارساله الدی‌ها
‫طرح عقیم‌سازی بود.
‫مطمئنم بعد این فاجعه خودتونم می‌بینین.
‫آره. قبول دارم.
‫نتوستم به ارن هیچ راه‌حلی نشون بدم،
‫یا امید، یا آینده‌ای.
‫ناتوانیم رو قبول دارم.
‫این آخرین سوختاییه که با کشتی آوردیم.
‫بذارینش همون‌جا.
‫لطفاً این دوتا رو با خودتون ببرین.
‫توی کشتی بودن امنیتشون رو تضمین نمی‌کنه.
‫ولی از بردنشون با قایق پرنده بهتره.
‫من مشکلی ندارم، ولی ♪اونا♪ قبول می‌کنن؟
‫توی کابینشون حبسشون می‌کنم.
‫تا وقتی قایق پرنده بلند ‫شه نذارین بیان بیرون.
‫تو چی؟
‫باید به رفقای ازدست‌رفتم جواب پس بدم.
‫نقشم رو به‌عنوان یه جنگجو انجام می‌دم.
‫هانگه!
‫حدود یه ساعت دیگه ‫می‌تونیم آماده پرواز بشیم!
‫گرفتم!
‫شنیدین چی گفت. ‫هر کدومتون وسایلتون رو چک کنین.
‫بله، فرمانده!
‫دو تا انگشت برام کافیه. آماده‌م.
‫پس فقط منم که دارم فرار می‌کنم...
‫غصه‌ش رو نخور.
‫از اولشم تو زیر دست مارلی نبودی.
‫دیگه لازم نیست چیزی رو به دوش بکشی.
‫همه این مدت، می‌خواستم ازت
‫و برتولد عذرخواهی کنم.
‫همه‌ش برمی‌گرده به اون روز،
‫وقتی مأموریتی که اینا ‫رو شروع کرد ادامه دادم.
‫اگه اون روز برگشته بودم،
‫تو و برتولد می‌تونستین برین ‫خونه و خانوادتون رو ببینین.
‫حتی عذرخواهی کردنم یه ‫جور خودخواهی به نظر میاد.
‫آره. نمی‌دونم چند بار تصمیم گرفتم ‫بکشمت، ولی جلوی خودمو گرفتم.
‫خوشحالم که نکردی.
‫مواظب گابی و فالکو باش.
‫بله، قربان.
‫آنی!
‫آنی، مواظب خودت باش!
‫بعداً می‌بینمت!
‫آرمین، با این اوکی هستی؟
‫با چی؟
‫راستشو بخوای، من بهش تکیه کرده بودم.
‫ولی آنی دیگه به اندازه کافی جنگیده.
‫من اوکیم. من...
‫می‌خوام آنی همون آنی بمونه.
‫شما دوتا مطمئنین که می‌خواین با ما بیاین؟
‫اگه فرض کنیم غرش متوقف شه، الدی‌ها ‫موقعیت خوبی پیدا نمی‌کنن...
‫نمی‌خوام قبول کنم، ولی راست گفتی، هانگه.
‫ژنرال ماگات داشت بهمون یه دستور آخر می‌داد:
‫که با هم کار کنیم و اون ‫چیزی که لازمه رو انجام بدیم.
‫پیک.
‫دلم می‌خواد یه بار سوار پشت تایتان ‫کارتم شم و گرمای بدنش رو حس کنم وقتی...
‫نه.
‫یهو ترسناک شد حرفات.
‫می‌بینم عشقت به تایتانا هنوزم ‫بی‌جواب مونده، چهارچشمی.
‫به‌زودی باهاشون رفیق می‌شم.
‫بگو ببینم، لوی. ‫فکر می‌کنی همشون دارن نگاهمون می‌کنن؟
‫فکر می‌کنی بتونیم جلوی رفقای ازدست‌رفتمون ‫با این حال سرمون رو بالا بگیریم؟
‫شروع نکن به ادای ♪اون♪ دراومدن.
‫خوبه. شروع کنین سوخت‌رسانی رو!
‫بله، قربان.
‫خدا رو شکر.
‫قبل از این که غرش برسه، می‌رسیم.
‫فلوک...
‫نگو که تا این‌جا خودتو ‫به کشتی چسبونده بودی...
‫هانگه!
‫توی مخزن سوخت سوراخ شده!
‫با این نمی‌تونیم پرواز کنیم!
‫امیدتو از دست نده.
‫اگه سوراخا رو بپوشونیم، ‫می‌تونیم درستش کنیم!
‫ابزار جوشکاری رو بیارین!
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫با ورقای قلع، یه ساعته، به زور.
‫این صدا...
‫نگو که...
‫رسید.
‫غرش... این‌جاست.
‫نکن.
‫لطفاً... نذار...
‫موتور رو چک کنین! زود باشین!
‫فلوک...
‫آماده باشین هر لحظه ‫سوخت‌رسانی رو شروع کنین!
‫هر... کی... توی... جزیره... کشته می‌شه...
‫شیاطین ما...
‫تنها...
‫امید...مونن...
‫بیا دیگه! فلوک!
‫مرده.
‫همون‌طور که گفتی شد، فلوک.
‫ولی نمی‌تونم تسلیم شم.
‫حتی اگه امروز امیدی نباشه،
‫شاید یه روز...
‫چرا؟ بذارین بریم بیرون!
‫تایتانا دیگه دم درن، نه؟
‫بذارین بریم بیرون!
‫درو باز کنین!
‫- بیا دیگه! ‫- ساکت باشین!
‫آرمین، ایده‌ای داری؟
‫فقط یه دونه.
‫من می‌مونم و اونا رو کُند می‌کنم.
‫نمی‌تونی تو باشی.
‫تو تنها برگ برنده‌مون برای متوقف کردن ارنی.
‫من می‌کنم.
‫معلومه که این گزینه‌مون نیست.
‫نمی‌تونیم یه ذره دیگه از ‫قدرت تایتانامون خرج کنیم.
‫من بودم که تا این‌جا کشوندمتون.
‫و کلی از دوستا و رفقامون رو ‫برای رسیدن به این‌جا کشتیم.
‫مسئولیتش رو به عهده می‌گیرم.
‫هانگه...
‫آرمین آرلرت.
‫من تو رو به‌عنوان پونزدهمین ‫فرمانده گروه شناسایی تعیین می‌کنم.
‫این مقام یه جور کیفیت می‌خواد...
‫یه ذهنیت که همیشه دنبال فهمیدن باشه.
‫هیچ‌کس مناسب‌تر از تو نیست.
‫همه رو می‌سپارم دستت.
‫خب، اینم از این.
‫بای‌بای، بچه‌ها.
‫آه، آره.
‫حالا لوی زیردستته، حسابی بذار سر کار.
‫هی. چهارچشمی.
‫می‌فهمی که، درسته، لوی؟
‫نوبت من بالاخره رسید.
‫از شدت ذوق دارم دیوونه می‌شم ‫که یه خروج خفن داشته باشم.
‫جلوی این حالمو نگیر.
‫قلبتو بده.
‫اولین باره اینو ازت می‌شنوم.
‫هانگه!
‫آه، تایتانا واقعاً معرکه‌ان!
‫پلمب شد! شروع کنین سوخت‌رسانی رو!
‫زود باشین! عجله کنین!
‫دقیقاً بالای سرمونن!
‫دیگه وقتی برای سوخت‌رسانی نیست! ‫موتور رو روشن کنین!
‫بدنه رو به جلو هل بدین!
‫هنوزم به وقت بیشتر نیاز دارن؟!
‫داغه!
‫کشتی رو پرتاب کنین!
‫دستمو بگیر!
‫هانگه...
‫خداحافظ، هانگه.
‫نگاهمون کن.
‫قایق پرنده!
‫بلند شد.
‫هانگه، تو نقشت رو انجام دادی.
‫اروین؟
‫همتون...
‫می‌فهمم.
‫بهت می‌گم، بعد از این که ‫فرمانده شدم حسابی دستم پر بود.
‫با حماقتای ارن.
‫آره، خیلی اذیت شدی.
‫می‌تونی همه‌ش رو برامون تعریف کنی.
‫آره.
‫فصل دوم
‫فصل دوم: گناهکارا
‫سوخت...
‫آره. فقط تونستن نصف مخزن رو پر کنن.
‫ما رو به قلعه سالتا می‌رسونه؟
‫مطمئن می‌شم که به قلعه برسیم.
‫این پرواز آخرین امیدمونه، و ‫هانگه جونش رو برای این داد.
‫من شما رو به اون پایگاه می‌رسونم. ‫قسم می‌خورم.
‫پس مطمئن شین که غرش رو متوقف می‌کنین،
‫هر جوری که شده.
‫حتماً.
‫دست توئه، اونیانکوپون.
‫خب، حالا...
‫بیاین نقشه‌مون رو بچینیم.
‫پیک، کاپیتان لوی، این تقریباً ‫شکل تایتان بنیان‌گذارشه؟
‫آره، هرچند زیاد خوب ندیدمش.
‫در کل، یه دسته استخون گنده‌ست ‫که مثل حشره حرکت می‌کنه.
‫اگه مثل تایتانای معمولی باشه، ‫ارن باید توی گردن نزدیک سرش باشه.
‫با توجه به قدرتای وارهمر، ‫این تضمین‌شده نیست.
‫به عبارت دیگه، نمی‌دونیم ‫ارن توی کدوم بخششه.
‫حتی اگه ندونیم کجاست، می‌تونیم ‫کلش رو با خاک یکسان کنیم.
‫همون‌جوری که بندر لیبریو رو
‫با تایتان عظیم نابود کردی.
‫قطعاً این مؤثرترین راهه.
‫ولی اینو برای بعد از این که شانس ‫حرف زدنمون تموم شد نگه می‌داریم.
‫اگه هنوزم راه دیگه‌ای ‫برای متوقف کردن ارن نباشه،
‫اون آخرین راهمونه.
‫خوبه که یه راه آخر داریم،
‫ولی ارن از طریق زیک داره ‫بنیان‌گذار رو کنترل نمی‌کنه؟
‫اگه زیک رو اول بکشیم، غرش متوقف نمی‌شه؟
‫راست می‌گی. ممکنه جواب بده!
‫مدرک قطعی نداریم، ولی ‫هانگه فکر می‌کرد که می‌شه.
‫ولی اگه جای زیک رو هم ندونیم...
‫فقط باید اون عوضی، تایتان وحش ‫رو، توی اون استخونا پیدا کنیم.
‫من زیک رو نابود می‌کنم.
‫کمکم کنین این کارو بکنم.
‫کاپیتان...
‫معلومه. کلی دوست و رفیقمون رو ‫کشتیم تا اینو به آسمون برسونیم.
‫نمی‌تونیم بذاریم اون کشتار بی‌فایده باشه.
‫همه‌چیز برای متوقف کردن غرشه.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم.
‫ژان...
‫من به ساموئل و داز شلیک کردم و آدمای ‫دیگه‌ای که می‌شناختم رو تکه‌تکه کردم.
‫بهم گفتن خائن، وقتی داشتم این کارو می‌کردم،
‫و به خودم می‌گفتم این برای نجات دنیاست.
‫بگو ببینم، راینر.
‫برای تو، برتولد و آنی هم عذاب‌آور بود، نه؟
‫دیگه نمی‌تونم گناهایی که ‫مرتکب شدم رو جبران کنم.
‫حتی اگه بتونیم چیزی که از آدما مونده ‫رو نجات بدیم، بعید می‌دونم خودمو ببخشم.
‫پس...
‫خب، حداقل بیایم چیزی که از ‫آدما مونده رو نجات بدیم.
‫راست می‌گی، راینر.
‫حتی اگه نتونیم جبرانش کنیم،
‫باید هر کاری که می‌تونیم بکنیم.
‫دقیقاً. ما مثل همیم، راینر.
‫من هیچ‌وقت حق قضاوت کردنت رو نداشتم.
‫برای نجات بقیه، قاتل شدم.
‫می‌دونی...
‫شب حمله به لیبریو، ارن همینو بهم گفت.
‫حس می‌کنم یه بخشی از چیزی که ‫توی ذهن ارن می‌گذره رو می‌فهمم.
‫ممکنه ارن بخواد ما متوقفش کنیم؟
‫چی می‌گی؟
‫می‌گم، فقط یه فکره که به ذهنم رسید.
‫یه چیزی این مدت اذیتم کرده.
‫ارن قدرتی داره که روی همه ‫تایتانا و الدی‌ها اثر بذاره.
‫ولی هنوزم می‌تونیم از قدرت تایتانامون ‫استفاده کنیم، هیچ تغییری نکرده.
‫منظورت اینه که ارن عمداً ‫بهمون آزادی عمل داده؟
‫دقیقاً. داره می‌ذاره آزاد باشیم.
‫مثل این که داره امتحانمون می‌کنه ‫که به کاراش چی‌کار می‌کنیم.
‫چرا؟ ممکنه ما غرش رو متوقف کنیم.
‫برای اونم باید عذاب‌آور باشه.
‫قتل‌عام کردن... ‫این باری نیست که بتونی راحت تحملش کنی.
‫اگه من بودم، دیوونه‌وار دنبال این بودم ‫که قدرت بنیان‌گذار رو به یکی دیگه بدم.
‫و اگه این ممکن نبود، دلم ‫می‌خواست تمومش کنم...
‫یکی تمومش کنه.
‫چی؟
‫باز دوباره؟!
‫این...
‫چی، داشت گوش می‌داد؟
‫ارن! لطفاً گوش کن بهم!
‫دیگه بسه!
‫مطمئنم حالا دیگه هیچ‌کس برای صدها ‫سال نمی‌تونه به جزیره حمله کنه!
‫این ترس و تخریب انقدر شدید بوده!
‫اگه الان متوقفش کنی، می‌تونیم ‫با یه معاهده ضدجنگ تمومش کنیم!
‫دیگه لازم نیست آدما رو بکشی!
‫جزیره دیگه حالش خوبه!
‫ببخشید، ارن!
‫ما بودیم که تو رو تا این‌جا کشوندیم!
‫ارن...
‫ارن!
‫بقیش رو ما درست می‌کنیم!
‫لازم نیست به‌خاطر ما قتل‌عام راه بندازی!
‫دقیقاً.
‫ارن!
‫بعد از چیزی که برای ساشا ‫اتفاق افتاد ازت متنفر بودم،
‫ولی تو واقعاً تو هم درد کشیدی، نه؟!
‫و با این حال من حتی سعی نکردم ‫از زاویه تو به قضیه نگاه کنم!
‫ارن...
‫من... می‌خوام گناهات رو با تو به دوش بکشم.
‫گناهایی که کردی... ما هم توشون شریکیم.
‫پس لطفاً، دیگه ما رو دور نکن.
‫لطفاً، ارن، برگرد پیش ما!
‫شنیدیشون، ارن.
‫الان این کارو بکن، فقط با یه ‫لگد سریع به پشتت ولت می‌کنم.
‫خب؟ وقتشه چیزی بگی دیگه؟
‫ارن؟!
‫غرش متوقف نمی‌شه.
‫منم آینده جزیره پارادیس ‫رو به شانس نمی‌سپارم.
‫ادامه می‌دم به جلو رفتن.
‫اون‌جا.
‫ارن!
‫ها؟! اون... یه بچه نیست؟!
‫آره، ولی اون ارنه!
‫ارن!
‫چرا رد می‌کنی، ارن؟
‫فکر می‌کنی نمی‌تونی به ما تکیه کنی؟
‫چرا گذاشتی ما هنوز بتونیم از ‫قدرت تایتانامون استفاده کنیم؟
‫می‌تونیم این‌جا هر چقدر ‫بخوایم حرف بزنیم، درسته؟
‫باهامون حرف بزن!
‫ما همیشه با هم بودیم!
‫توروخدا دیگه ازمون دورتر نرو!
‫ارن!
‫برای این که آزادیمو به دست بیارم، ‫باید آزادی رو از دنیا بگیرم.
‫ولی از هیچ کدومتون چیزی نمی‌گیرم.
‫همۀ شما آزادی دارین.
‫شما آزادین که از آزادی دنیا دفاع کنین.
‫و منم آزادم که به جلو رفتن ادامه بدم.
‫تا وقتی که هر کدوممون ‫به اعتقادای سرسختانمون
‫پایبند باشیم، درگیری ‫اجتناب‌ناپذیره.
‫فقط یه کار می‌مونه که باید بکنیم.
‫بجنگیم.
‫ولی...
‫پس چرا...
‫چرا مارو این‌جا جمع کردی؟
‫که بگی هیچ نیازی به حرف ‫زدن و بحث کردن نیست.
‫اگه می‌خواین جلومو بگیرین،
‫باید کاری کنین نفسم بند بیاد.
‫شما آزادی دارین.
‫اون چی بود؟
‫همه‌تون اوکی‌ین؟
‫به نظر میاد حدسم درست بود.
‫پس واقعاً هیچ راهی برای حل این قضیه نیست؟
‫انگار با حرف زدن اینو حل نمی‌کنیم.
‫حالا چی‌کار کنیم...
‫فرمانده؟
‫حالا کجا داریم می‌ریم؟
‫چند روز آینده رو توی سفر ‫به هیزورو می‌گذرونیم.
‫من مطمئنم گروه میکاسا ‫می‌تونن غرش رو نگه دارن.
‫ولی فکر کنم هیزورو دیگه ‫به‌عنوان یه کشور از هم پاشیده.
‫به نظر میاد یه مدت فقط باید ماهی بخوریم.
‫غذاهای ماهی هیزورو خیلی باحالن.
‫خوبه.
‫اوه، فکر کنم پرنده‌م برای خوردن باشه.
‫من بودم که زیک و ارن رو به هم رسوندم.
‫فکر کنم هیچ کاری نمی‌تونم بکنم که جبران
‫گناه راه انداختن این قتل‌عام گنده رو بکنه.
‫خب، اگه می‌تونستی برگردی ‫و همه‌چیزو از نو بکنی،
‫با الدی‌ها قاطی نمی‌شدی و ‫می‌ذاشتی پارادیس نابود شه؟
‫زمان به عقب برنمی‌گرده.
‫ولی حس پشیمونیم هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
‫نمی‌تونم بگم همه تلاشمو برای پیدا کردن ‫یه راه برای زنده موندن الدی‌ها کردم.
‫من منافع قبیله‌م و افتخار خانوادم ‫رو مهم‌ترین وظیفم می‌دونستم.
‫چرا باید یه چیزی رو از ‫دست بدیم تا بفهمیم...
‫چطور باید به بقیه احترام بذاریم و ‫ارزششون رو بدون خودخواهی بفهمیم؟
‫ولی حالا... دیگه خیلی دیره.
‫آنی، من... یه خواب دیدم.
‫خواب؟ از گالیارد بود؟
‫یه خواب از زیک بود... نه، خاطره‌ها بود.
‫اگه درست یادم باشه، تایتان مونث می‌تونه ‫توانایی‌های تایتانای دیگه رو نشون بده
‫اگه یه تیکه از اون تایتانا رو بخوره، درسته؟
‫آره. چون تایتان مونث ‫خیلی برای این کار مناسبه،
‫من کلی چیزای جورواجور قورت دادم.
‫ولی این چه ربطی داره؟
‫همون‌طور که فکر می‌کردیم! پس...
‫شاید یه کاری بتونیم بکنیم!
‫ولی نه... صبر کن، فکر می‌کنی...
‫آه، دیگه ساکت شو!
‫برو یه کم زغال بیار یا یه کاری بکن!
‫گفتی خاطره‌های زیک رو دیدی؟
‫آره. من با مایع نخاعی ‫زیک به تایتان تبدیل شدم.
‫به نظر میاد به‌خاطر اون داره ‫ویژگی‌های تایتان وحش رو نشون می‌ده.
‫می‌فهمم. ادامه بده.
‫خاطره‌ای که بیشتر از همه می‌بینم...
‫خاطره پرواز بالای ابرهاست.
‫و این همه‌ش نیست. ‫منم می‌تونم این کارو بکنم.
‫این چیزیه که حس می‌کنم.
‫اونجا قلعه سالتاست...
‫واقعاً اونجا کشتی هوایی هست؟
‫کی می‌دونه؟ تا وقتی نریم بالا نمی‌فهمیم.
‫واقعاً فکر می‌کنی با دزدیدن یه ‫کشتی هوایی می‌تونی فرار کنی؟
‫شما الدی‌ها؟
‫دهنتو ببند، مارلی‌ای.
‫اگه ما نبودیم، الان زیر ‫پای تایتانا له شده بودی.
‫اگه کشتی هوایی جواب نده، ‫خونوادت توی غرش می‌میرن.
‫اگه بهمون خیانت کنی، با گلوله خودم می‌کشمت.
‫این تنها راه برای زنده موندن هممونه.
‫مهم نیست شانسش کم باشه. ‫ما قراره زنده بمونیم.
‫اوکیه، خانم براون.
‫اون دوتا قوین.
‫مطمئنم با کلت و راینرن...
‫دخترمون توی جزیره شیاطینه!
‫چطور ممکنه اونجا زنده بمونه؟
‫کاش هیچ‌وقت سعی نمی‌کرد جنگجو بشه،
‫اون‌وقت می‌تونستیم آخر خط با هم باشیم...
‫راینر...
‫آقای فینگر، اون بازوبند ‫رو بنداز بیرون پنجره.
‫این بازوبند چیزیه که دخترم با فدا کردن ‫همه‌چیز برای کمک به من به دست آورد.
‫اوف...
‫هی! اونجا رو نگاه کن!
‫او نه! کشتی‌های هوایی!
‫زود باش! اگه حتی یه دونه ‫مونده باشه، می‌رسیم!
‫می‌دونم!
‫هی، اون مه چیه؟
‫غرشه.
‫بالاخره بهمون رسید...
‫گندشو درآوردیم! حتی یه دونه هم نمونده!
‫نه... نه بعد این همه راه...
‫چرا...
‫همه‌چیز تموم شد.
‫صبر کن...
‫اون کشتی‌های هوایی... ‫دارن ♪سمت♪ تایتانا می‌رن!
‫یعنی چی؟
‫یه حمله بمبارانه!
‫قراره از آسمون تایتانا رو نابود کنن!
‫می‌خوان سرنوشت کل آدمیزاد رو به این ببندن!
‫حمله بمباران؟!
‫نجات پیدا می‌کنیم؟
‫♪توجه، همه واحدهای کشتی هوایی ‫و هر سربازی توی این قلعه.♪
‫این قلعه آخرین سنگر آدمیزاده.
‫♪فشاری که رو دوشتونه اندازه نداره.♪
‫♪ولی هر چی نتیجه‌ش باشه،♪
‫♪مسئولیتش فقط رو دوش شما نیست.♪
‫مسئولیت این
‫♪رو همه ما بزرگ‌ترا داریم.♪
‫♪ما از نفرت سوءاستفاده کردیم...♪
‫♪اونو کاشتیم و پروروندیم...♪
‫♪فکر کردیم این مارو نجات می‌ده.♪
‫همه مشکلاتی که از گندکاریامون اومد
‫رو دوش "جزیره شیاطین" انداختیم.
‫نتیجه‌ش این شد که
‫اون هیولا به دنیا اومد،
‫و حالا نفرتمونو داره ‫برمی‌گردونه سمت خودمون.
‫اگه یه جور معجزه بشه،
‫♪دوباره یه آینده داشته باشیم،♪
‫قسم می‌خورم دیگه این اشتباهو تکرار نکنم.
‫خانم براون؟
‫کارینا؟!
‫این همه مدت... با پسرم... ‫مثل یه ابزار انتقام رفتار کردم...
‫هنوز حتی یه کار مادرانه براش نکردم...
‫منم همین کارو کردم...
‫♪امیدوارم همتون همین قسمو بخورین.♪
‫♪که از این دوره نفرت دوطرفه‌مون جدا شیم...♪
‫واحدهای کشتی هوایی توی آرایشن!
‫وقتی به ارتفاع هدف برسن، ‫بمباران رو شروع می‌کنن!
‫♪یه دنیای جدید بسازیم که ‫آدما هواي همو داشته باشن...♪
‫♪همین‌جا و همین الان، با ‫هیولامون خداحافظی می‌کنیم!♪
‫تایتان مهاجم داره دست به کار می‌شه!
‫بمباران رو شروع کنین!
‫بمبا رو بندازین!
‫خیلی بالان که بمبا خطا می‌رن!
‫بذارین ادامه بدن!
‫همه‌چیزو تو این حمله بذارین!
‫واحدهای کشتی هوایی...
‫کامل نابود شدن.
‫ببخشید.
‫♪شماهایی که بی‌گناهین... ‫ما بهتون کم گذاشتیم.♪
‫هی... مامان...
‫تایتانا دارن این‌ور می‌آن.
‫می‌ترسم...
‫خیلی متأسفم.
‫مطمئنم آنی و راینر توی ‫جزیره پارادیس زنده‌ان.
‫آره...
‫ببین.
‫اون چیه؟
‫لعنتی! داریم با بخار کار می‌کنیم!
‫می‌بینمش!
‫آماده بشین برای پریدن!
‫اونیانکوپون، تو هم بیا این‌ور!
‫هنوز نه! تا وقتی بالای ‫بنیان‌گذار نرسیم ادامه می‌دم!
‫بعدش یه فرود اضطراری می‌کنم!
‫پس مطمئن شین رو تایتان ‫بنیان‌گذار فرود بیاین! گرفتین؟
‫اونیانکوپون!
‫اون حرامزاده اون پایینه.
‫اون تایتان وحش لعنتی!
‫این کارمونو برای پیدا کردنش راحت می‌کنه!
‫تایتان وحش رو هدف بگیرین!
‫همه زورتونو بذارین که نابودش کنین!
‫بیایم غرش رو متوقف کنیم!
‫حالا!
‫ارن!
‫لعنتی! نمی‌تونم فرود کنم!
‫راینر!
‫تایتان زره‌پوش...
‫و حتی تایتان گاری؟!
‫اون تجهیزات ODMه...
‫ممکنه؟! جزیره پارادیس برای ‫متوقف کردن غرش اومده؟!
‫راینر!
‫ارن.
‫یه سؤالم دیگه دارم که ازت بپرسم،
‫وقتی که از اونجا بکشیمت بیرون.
‫"تو چه جوری آزادی؟"
‫فصل سوم
‫فصل سوم: نبرد آسمان و زمین
‫فکر کنم کشتن یه پوسته خالی
‫هیچ فایده‌ای نداره.
‫همون‌طور که می‌ترسیدم...
‫زیک داره از همون روش تایتان وارهمر ‫برای قایم شدن استفاده می‌کنه.
‫یعنی باید یه بدن کوچیک رو توی این ‫توده استخونای گنده پیدا کنیم؟!
‫امکان نداره!
‫باید با واقعیت روبه‌رو شیم!
‫آرمین!
‫می‌دونم!
‫یه دقیقه دیگه، این منطقه ‫رو با خاک یکسان می‌کنم.
‫با تایتان گاری همکاری کنین ‫که جون سالم به در ببرین!
‫آرمین...
‫ارن می‌دونه این حمله ممکنه بیاد. ‫نمی‌تونم تصور کنم این بکشتش!
‫ولی اگه این استخونا رو منفجر ‫کنم، شاید بفهمیم ارن یا زیک کجان!
‫مواظب باش، آرمین!
‫اگه به دردسر افتادی، ما رو ول ‫کن و فقط بزن همه‌چیزو نابود کن!
‫♪کسایی که نمی‌تونن چیزی رو ول ‫کنن، نمی‌تونن چیزی رو عوض کنن.♪
‫♪اینو می‌دونم.♪
‫♪اگه ول نکنم، هیچ‌چیز عوض نمی‌شه.♪
‫♪نمی‌تونم به امیدای راحت خودم بچسبم.♪
‫♪باید با ارن روبه‌رو شم.♪
‫آرمین!
‫سه تا بشمار! یک، دو، سه!
‫حرکت نمی‌کنه.
‫نفس می‌کشه.
‫به نظر میاد سرش خورده باشه.
‫فکر می‌کنی اینم از جزیره ‫پارادیس اومده باشه؟
‫هی! صدامو می‌شنوی؟
‫آنی لئونهارت رو می‌شناسی؟
‫اون دخترمه!
‫هی! آقا! صدامو می‌شنوی؟!
‫اومدن! راینر!
‫اینا دیگه چه کوفتین؟
‫به تایتانای خالص شبیه نیستن، اینو مطمئنم.
‫چی‌کار کنیم؟ نیزه‌های تندرمون تموم می‌شن!
‫مهم‌تر از اون، آرمین زنده‌ست؟
‫کوچک‌ترین جراحتی باشه، باید تبدیل شده باشه.
‫یعنی بدون یه خراش اسیرش کردن.
‫ولی بردنش سمت کون ارن،
‫با کلی تایتان که راهمونو بستن.
‫حتی اگه سالم بودم، نمی‌پریدم تو اون شلوغی.
‫پس آروم باشین.
‫میکاسا، هول نشو بری.
‫من نقش طعمه رو بازی می‌کنم ‫و بیشترشونو می‌کشم اون‌ور.
‫این جواب نمی‌ده، کاپیتان.
‫فهمیدم با چی طرفیم.
‫اونا...
‫نسلای قبلی نه تایتانن.
‫کی می‌دونه ذهنشون هنوز اون تو باشه یا نه.
‫شرط می‌بندم قدرت تایتان بنیان‌گذار ‫می‌تونه تعداد نامحدودی ازشونو زنده کنه...
‫این سربازای تایتان قدیمی که ‫فقط برای جنگیدن ساخته شدن.
‫ما حریف ♪این♪ نمی‌شیم.
‫دقیقاً.
‫پس نمی‌تونیم با این قضیه این‌قدر شل بگیریم.
‫من حتی با ارن رفیقم نیستم، پس...
‫چی؟!
‫هی! نمی‌خوای که...
‫پیک!
‫آه، گندش بزنن.
‫هر جوری نگاه کنی، ♪اینجا♪ ‫اولین جاییه که باید بزنیم!
‫من این‌جا فقط یه هدف داشتم!
‫صبر کن!
‫برو گمشو، کابوس!
‫پیک!
‫گالیارد؟!
‫این‌ور، راینر!
‫نگهش دار!
‫کاپیتان!
‫زود باش. آرمین رو برمی‌گردونیم.
‫این تنها راهمونه تو این موقعیت.
‫وگرنه هممون این‌جا بیخودی می‌میریم!
‫نیروهای پارادیس با تایتان مهاجم درگیر شدن،
‫ولی مسیر و سرعتش عوض نشده. ‫داره این‌ور میاد!
‫نمی‌تونیم فقط بشینیم و هیچ‌کار نکنیم.
‫همه واحدها، با توپ به دشمن حمله کنین!
‫بله، قربان!
‫ولی قربان! بیشتر پرسنلمون با ‫کشتی‌های هوایی فرستاده شدن.
‫فقط به اندازه کار کردن با سه تا توپ ‫آدم داریم، اونم توی بهترین حالت...
‫این دلیلیه که بشینیم و هیچ‌کار نکنیم؟
‫حتی الان، اون آدمای شجاع دارن رو ‫پشت گنده دشمن با جون و دل می‌جنگن.
‫فکر می‌کنی برای چی دارن می‌جنگن؟
‫بیا دیگه، راینر!
‫زود باش!
‫میکاسا!
‫♪من ساده بودم.♪
‫♪دارم از حال می‌رم...♪
‫♪فقط می‌خوای خفم کنی؟♪
‫♪اینه، ارن؟♪
‫♪نه، این کار اون نیست.♪
‫♪کار ♪اون♪ه، یمیر بنیان‌گذار.♪
‫♪اگه ارن فقط می‌خواد به جلو رفتن ‫ادامه بده، همون‌طور که گفت،♪
‫♪پس این مقاومت اراده یمیر بنیان‌گذارِ.♪
‫♪یعنی یمیرم می‌خواد ‫آدمیزاد رو قتل‌عام کنه.♪
‫♪یمیر بنیان‌گذار شکست‌ناپذیره.♪
‫♪هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.♪
‫♪اینجا... همه‌چیز... تموم می‌شه؟♪
‫برتولد...
‫راینر!
‫داری مسخره‌م می‌کنی؟
‫بیدار شو، کانی! کاپیتان!
‫ببخشید. به نظر میاد تجهیزات ODMم خراب شده.
‫مال منم همین‌طور.
‫دسته راستم گندش دراومده. ‫نمی‌تونم مارو بکشم بالا.
‫ژان، ول کن! می‌تونم یه بار دیگه تبدیل شم!
‫بعدش چی؟ فقط برای این که زیر ‫غرش له بشیم، با زره و همه‌چیز؟
‫برای زره‌پوش بودن، ‫تایتانت خیلی داغون می‌شه.
‫فکر می‌کنی هنوزم می‌تونیم ببریم؟
‫نه.
‫ولی حداقل تا آخر خط بجنگیم.
‫ما گروه شناسایی هستیم. ‫شناسایی‌ها نمی‌دونن کی باید جا بزنن.
‫ژان...
‫کانی!
‫کاپیتان!
‫بیا سمت من!
‫من قویم!
‫پس...
‫هر چند بارم که حمله کنین...
‫میکاسا، یه کم داری سد راه می‌شی!
‫چی؟
‫بچسب!
‫گوش کن، منم فکر نمی‌کردم ‫واقعاً بتونه پرواز کنه...
‫ولی بعد واقعاً این کارو کرد، دیگه ‫چه چاره‌ای داشتم جز این که بیام؟
‫با این حال، خوشحالم که اومدم.
‫یه پرنده...
‫آدما سوارش شدن!
‫گابی، تو چرا این‌جا اومدی؟
‫چون تو مارو جا گذاشتی، راینر!
‫منم می‌تونم بجنگم، می‌دونی که!
‫آنی!
‫کشتی آزومابیتو غرق شد.
‫نتونست تبدیل تایتان فالکو رو تحمل کنه.
‫با این که هیچ مدرک محکمی ‫نداشتیم که بتونه پرواز کنه،
‫کیومی قبول کرد امتحانش کنیم.
‫پس باید اعتمادشو جبران ‫کنیم با متوقف کردن غرش!
‫گابی...
‫پس آرمی... منظورم پیکه، کجاست؟
‫آرمین اسیر شده، و جونش تو خطره.
‫تایتانی که بردش باید نزدیک استخون دم باشه.
‫آنی، به کمکت نیاز داریم.
‫دوستای بچگیت همیشه اسیر می‌شن، نه؟
‫برش می‌گردونیم. روش حساب کن.
‫پیک چی؟
‫اون نزدیک کله‌ست.
‫سعی کرد گردن رو منفجر کنه.
‫ولی تایتان وارهمر جلوشو گرفته.
‫منفجرش کنه؟!
‫دو تا عملیات همزمان راه می‌ندازیم.
‫کاپیتان!
‫یه گروه آرمین رو نجات می‌ده.
‫ما به انفجار عظیم نیاز داریم.
‫گروه دیگه دنبال ارن می‌ره ‫و به گردن حمله می‌کنه.
‫به دو تا تیم تقسیم می‌شیم و همزمان می‌زنیم.
‫دیگه وقت اینو نداریم که نگران ارن باشیم.
‫نه، از اولشم نداشتیم.
‫کاپیتان...
‫ولی...
‫ولی ♪چی♪؟
‫این که فالکو تونست پرواز کنه یه معجزه بود. ‫بدون اون الان مرده بودیم!
‫آره، و هیچ‌چیزیم به دست نمی‌آوردیم...
‫ژان...
‫یه لیست بلندبالا از گندایی که ‫می‌خواستم به اون احمق بگم داشتم...
‫گندش بزنن!
‫منم نمی‌خوام از ارن دست بکشم!
‫ولی کاپیتان به‌خاطر من دیگه نمی‌تونه بجنگه،
‫و حتی اگه می‌تونست، ما با ‫تایتان بنیان‌گذار طرفیم!
‫اگه هنوزم دست نگه داریم، ‫چطور می‌تونیم ببریم؟
‫میکاسا...
‫بیا...
‫بیایم...
‫ارن رو بکشیم.
‫میکاسا.
‫میکاسا!
‫تو فقط رو نجات آرمین تمرکز کن.
‫لازم نیست به چیز دیگه‌ای فکر کنی.
‫باشه.
‫دوباره دارن سمت تایتان مهاجم می‌رن!
‫ما هم نمی‌تونیم شل بگیریم!
‫حتی اگه فقط یکی دو تا ‫توپ باشه، بهتر از هیچیه!
‫پناهنده‌ها؟
‫صبر کن. شاید نه.
‫به کم‌رنگ شدن آستین چپشون نگاه کن...
‫شماها الدی‌این، نه؟!
‫هی!
‫صبر کنین!
‫ما فقط برای درمان زخمیامون اومدیم!
‫وقت تلف کردن با اینا رو نداریم!
‫هدفتون واقعاً چیه؟
‫دیدین، آقای لئونهارت؟ گفتم که نمی‌تونیم ‫از مارلی‌ها انتظار کمک داشته باشیم!
‫ما از نظر تعداد و احتمالاً ‫تجربه جنگ واقعی ازشون سرتریم!
‫مارلی‌ها همیشه ♪مارو♪ ‫می‌فرستادن خط مقدم، به هر حال.
‫تفنگاتونو بذارین زمین، الدی‌ها!
‫بس کنین!
‫گفتن تفنگاتونو بذارین زمین!
‫رهبر؟
‫کی اومدی...؟
‫دبیر مولر!
‫اون چی بود؟
‫آدما ♪هنوزم♪ دارن همدیگه رو می‌کشن؟!
‫فالکو! مواظب پرتابه‌ها باش!
‫اومدن!
‫ژان! راینر!
‫نمیرین!
‫شماهام نمیرین.
‫من توجه تایتانای وارهمر رو جلب می‌کنم!
‫پیک، یه جوری خودتو نگه دار.
‫حالا، ژان!
‫فقط نگه دار، راینر!
‫تا وقتی بتونم چاشنی رو فعال کنم!
‫معلومه که تایتانای بیشتری سمتون پرت می‌کنن.
‫کاش منم می‌تونستم همه‌جهت حرکت کنم!
‫لعنتی! نمی‌تونم نزدیک شم!
‫پیک!
‫نکن! از اونجا بیا بیرون!
‫ژان، اگه فکر می‌کنی من تایتان کارای ‫جورواجورم و برای جنگیدن به درد نمی‌خورم،
‫کاملاً اشتباه می‌کنی!
‫با استقامت تایتان گاری، ‫تا وقتی نابودم نکنن،
‫می‌تونم تا وقتی ببرم ادامه بدم!
‫حتی اگه صدبار تبدیل شم!
‫پس، ژان، نگران من نباش. برو سراغ چاشنی!
‫گرچه، صدتا پیروزی در برابر یه ‫میلیون دشمن زیاد کاری نمی‌کنه.
‫چطور جرات کردن برتولد رو ‫عروسک خیمه‌شب‌بازی کنن؟
‫اونجاست!
‫اون یکی! اون... خوکه، یا هر چی که هست!
‫کدوم؟
‫اون یکی! اون... چیز. اونجا!
‫کجا؟
‫کدوم مدل از نه تایتانه؟
‫شاید گاری باشه... یا وحش... یا شاید آرواره.
‫با ♪اون♪ چی‌کار کنم؟
‫میکاسا، یه توضیح درست‌حسابی بده!
‫دادم!
‫اونجا! اون تایتانی که تازه دوید!
‫اون؟
‫اون اُکاپی نیست؟
‫اُکاپی دیگه چیه؟
‫برو، فالکو!
‫اون اُکاپی یا هر چی که هست رو نزدیک استخون ‫دم گیر می‌ندازیم و آرمین رو پس می‌گیریم!
‫می‌تونم با این تفنگ پشتیبانی کنم.
‫برای نابود کردن این تایتانا ‫بیشتر از اینا لازمه.
‫♪زیک کجاست؟♪
‫♪کجاست؟♪
‫♪حتی اگه پیداش کنم، تو این ‫موقعیت فقط سد راه می‌شم...♪
‫♪لعنتی!♪
‫♪هیچ‌وقت تو اجرای یه دستورشم کم نذاشتم. ‫حتی یه بار.♪
‫♪چرا دستور آخرش این‌قدر ‫برام دردسر درست کرده؟♪
‫♪شاید کارمون اون موقع تموم شده بود.♪
‫♪اگه فقط باید این بچه‌ها رو ‫تا دریا می‌رسوندیم، پس...♪
‫♪بهم بگو، آیا زندگیایی که فدا کردین♪
‫♪برای این بود که زندگی ‫بقیه رو زیر پا له کنین؟♪
‫♪نه.♪
‫♪جهانی بدون تایتان که رویاهامون بود♪
‫♪قراره یه جای فوق‌العاده شاد باشه. ‫یه دنیای ایده‌آل.♪
‫♪وگرنه ارزش قلبایی که دادن رو نداره.♪
‫♪اروین، هیچ پشیمونی از این که ‫تورو انتخاب نکردم ندارم...♪
‫♪که آینده رو به یکی سپردم که همون ‫نگاه تو چشاشو داشت که شماها داشتین.♪
‫کانی! اون‌ور تو رفت!
‫برگرد این‌جا!
‫نه!
‫حالا می‌تونه برگرده سمت کله!
‫آنی!
‫دیگه ندو، اُکاپی!
‫آنی!
‫باید با هم بمونیم، وگرنه ‫خیلی راحت می‌کشنمون!
‫اُکاپی داره سمت برتولد می‌ره!
‫بد شد.
‫پشتمون!
‫بیا دیگه، تکون بخور!
‫تو بدن منی! چرا تکون نمی‌خوری؟
‫التماست می‌کنم! تکون بخور!
‫همه قراره بمیرن!
‫راینر...
‫پیک...
‫ژان...
‫کانی...
‫میکاسا...
‫آنی...
‫همه‌شون قراره بمیرن!
‫پاشو، آشغال آدمیزاد!
‫حرامزاده!
‫فضول بی‌مصرف!
‫ازت متنفرم!
‫تو همه‌چیز، فقط به خیانت ‫کردن به من ادامه دادی!
‫زندگی دومی که بهمون دادن! ‫امیدایی که بهمون بسته بودن! مسئولیتامون!
‫همه اینا، و تو هنوز حتی ♪شروع♪ ‫نکردی که چیزی رو جبران کنی!
‫پس چرا داری این‌جا مثل مرده دراز کشیدی؟
‫تکون بخور!
‫کونت رو بلند کن!
‫♪شن...♪
‫♪فکر کن.♪
‫♪اگه واقعاً مرده بودم،♪
‫♪چطور می‌تونستم فکر کنم وقتی ‫مغزم دیگه اکسیژن نداره؟♪
‫♪این نه خوابه، نه توهم، ‫نه دنیای بعد از مرگه.♪
‫♪این مسیرهاست.♪
‫♪این...♪
‫♪واقعیته!♪
‫♪الان باید توی دهن یه تایتان باشم. ‫پس چطور می‌دونم اونا چی دارن می‌کشن؟♪
‫♪شاید چون همه الدی‌ها از ‫طریق مسیرها به هم وصلن؟♪
‫♪اگه این درست باشه، شاید ‫یه کاری بتونم این‌جا بکنم.♪
‫آره، همین‌ست. فکر کن.
‫فکر کن!
‫سلام، زیک.
‫سلام، دوست ارن.
‫تورم یمیر قورت داده؟
‫فصل چهارم
‫فصل چهارم: یه خواب طولانی
‫خیلی خیلی قدیما،
‫قبل از این که چیزی جز یه مشت ‫ماده بی‌جون تو این دنیا باشه...
‫یه عالمه چیزای بی‌اهمیت ‫پیداشون شد و غیبشون زد.
‫آخرش یه چیزی جون سالم به در برد.
‫ما به اون می‌گیم "زندگی".
‫آخر خط، زندگی تونست بمونه ‫چون می‌تونست زیاد شه.
‫برای این که زیاد شه، زندگی هی شکلشو عوض کرد
‫و با هر محیطی خودشو وفق داد.
‫و این ما رو به امروز رسوند.
‫بیشتر و بیشتر شدیم، پخش ‫شدیم، پرتعداد شدیم...
‫به زبون ساده، هدف زندگی اینه که زیاد شه.
‫این شن، این سنگ‌ریزه‌ها، این آب...
‫هیچ کدومشون دنبال زیاد شدن نیستن.
‫ولی زندگی هنوزم داره هر کاری ‫می‌تونه می‌کنه که پخش شه.
‫با این که مرگ و نابودی با ‫هدف زیاد شدن جور درنمیاد،
‫ما با یه مجازات به اسم ترس ‫از مردن باز داشته می‌شیم.
‫مثل همه‌مون، اونم هر کاری کرد ‫که از درد ترسیدن فرار کنه.
‫یه بدن قوی‌تر، بزرگ‌تر و جاودانه ساخت،
‫بعد فرار کرد به یه دنیا که ‫توش مرگ اصلاً وجود نداره.
‫این حقیقت یمیر بنیان‌گذارِ، ‫و این همون دنیای بدون مرگه.
‫اگه اینجوریه، پس نمی‌دونم... ‫هدف یمیر اصلاً چیه؟
‫منم همینو از خودم پرسیدم.
‫یه عالمه وقت دیوونه‌کننده ‫این‌جا صرف کردم که بفهممش.
‫حتی با این همه قدرت، نمی‌تونست ‫جلوی پادشاه فریتز وایسه.
‫چی باعث شد 2000 سال اینجا ‫بمونه و هی به فریتز گوش بده؟
‫یه چیزی بود که نمی‌تونست ولش کنه. ‫این دیگه معلومه.
‫ارن تونست بفهمه اون چی بود، ولی من نتونستم.
‫و برای همین یمیر طرف ارن رو گرفت.
‫یه چیزی بهم بگو. آدم چطور از ‫اینجا برمی‌گرده به دنیای بیرون؟
‫کی می‌دونه؟
‫خودم فکر نمی‌کنم بشه.
‫من از هیچی دست نکشیدم.
‫چرا؟
‫آه، چون...
‫برای این که زیاد شیم؟
‫ادامه نسل برات این‌قدر مهمه؟
‫می‌تونی بگی چیزی که الان داره میشه، ‫تراژدی زندگیه که ترس روش سایه انداخته.
‫یه فاجعه ترس که از فعالیتای ‫بی‌معنی زندگی اومده.
‫رفقای من دارن می‌جنگن!
‫هنوز برای نجات یه عالمه ‫آدم از ترس دیر نشده!
‫اونا دارن با ترسشون می‌جنگن!
‫چرا باختن بد باشه؟
‫زنده بودن یعنی یه روزی مردن.
‫لحظه قبل مرگ شاید یه جور آرامش بیاره.
‫دیگه فقط برای زیاد شدن زندگی نکردن، ‫بدون این که بفهمی هدفش چیه...
‫شاید حس آزادی بهت بده.
‫خورشید داشت غروب می‌کرد...
‫من و ارن و میکاسا داشتیم با هم مسابقه ‫می‌دادیم... به سمت درخت روی تپه.
‫ارن همین که گفت مسابقه ‫بدیم شروع کرد به دویدن،
‫و میکاسا عمداً پشت سرش آروم‌تر رفت.
‫معلومه که من آخر شدم.
‫ولی باد اون روز یه جورایی گرم بود،
‫و فقط دویدن حس خوبی داشت.
‫باد همه برگای خشک رو تکون می‌داد.
‫توی اون لحظه، یه فکر اومد تو سرم
‫که شاید من به دنیا اومده بودم که با ‫میکاسا و ارن تا این تپه مسابقه بدم.
‫وقتی روزای بارونی تو خونه کتاب می‌خوندم،
‫وقتی به سنجاب بلوط می‌دادم،
‫و وقتی با هم تو بازار قدم می‌زدیم،
‫همین حسو داشتم.
‫حس می‌کردم این لحظه‌های کوچیک خیلی باارزشن.
‫اینو از کجا آوردی؟
‫تو شن پیدا کردم، زیر خاک بود.
‫چرا باید این‌جا باشه؟
‫کی می‌دونه؟
‫ولی با این که این برای زیاد ‫شدن یا هر چیز دیگه لازم نیست،
‫برای من یه چیز خیلی باارزشه.
‫آه، آره راستی.
‫ما فقط توپ رو پرت می‌کردیم، ‫می‌گرفتیم، بعد دوباره پرت می‌کردیم.
‫فقط همین. هی تکرار می‌شد.
‫هیچ فایده‌ای نداشت.
‫ولی همون‌طور که گفتی.
‫منم فقط با بازی کردن با ‫توپ تا ابد خوشحال می‌موندم.
‫پیک!
‫هنوز می‌تونم بجنگم وقتی دستم خوب شه!
‫دیگه به آخر خط رسیدیم! بریم عقب پیش راینر!
‫راینر!
‫ژان! پیک!
‫آنی!
‫این دیگه چیه؟
‫پورکو! مارسل!
‫یمیر!
‫مگه... مگه برتولد مارو نجات داد؟
‫نمی‌فهمم چی به چیه.
‫ولی...
‫نمی‌ذارم این شانس از دستم بره!
‫زدمش!
‫آرمین رو...
‫برگردون!
‫آرمین!
‫آنی!
‫آنی؟
‫آرمین...
‫ببخشید، بچه‌ها.
‫ولی الان دیگه خوبم.
‫آنی، پشت سرت!
‫چی داره میشه؟ تایتانا دارن نجاتشون می‌دن؟!
‫انگار آره.
‫هیییی!
‫این‌ورم!
‫ممکن نیست...
‫من همونی‌ام که می‌خواستی ‫ببینیش، درسته، لِوی؟
‫من که نمی‌خواستم تورو ببینم!
‫زیک...
‫اینجا چه خبره؟
‫همه‌ش به‌خاطر زیکه.
‫به‌خاطر زیک؟
‫اون رفقامونو تو مسیرها بیدار ‫کرد، جایی که نه زندگی هست نه مرگ.
‫همه الدی‌ها از طریق مسیرها به هم وصلن.
‫احتمالاً به این دلیله که،
‫یمیر بنیان‌گذار دنبال یه ارتباطه.
‫داره دنبال یه چیزی از ما می‌گرده.
‫برتولد...
‫آقای کساور، رویاهامون به سرانجام نرسید.
‫هنوزم فکر می‌کنم نقشه عقیم‌سازی درست بود.
‫ولی...
‫اگه می‌تونستم باهات توپ‌بازی کنم،
‫برام بد نبود که دوباره به دنیا بیام.
‫پس حداقل برای این ازت تشکر می‌کنم، بابا.
‫من همه‌چیزتو ازت گرفتم.
‫زندگی‌تو، قدرتو، حتی خاطرات عزیزتو.
‫برای همین...
‫می‌دونم که نمی‌خوای فقط همین‌جا وایسی.
‫همۀ شما...
‫لطفاً یه دست به ما برسونین!
‫هوا حسابی باحاله.
‫اگه زودتر این حسو داشتم...
‫خب...
‫بعد این که این‌همه آدمو ‫کشتم، انتظار زیادیه، نه؟
‫غرش... وایستاد؟
‫ژان، بزن بریم!
‫ژان!
‫ای لعنتی
‫دیوونه خودکشی!
‫اون چیز دوباره داره می‌ره سمت سر ارن!
‫راینر!
‫ژان! پیک!
‫داریم می‌ریم بیرون! ‫آرمین قراره همه‌چیزو بترکونه!
‫صبر کن! راینر اون پایینه!
‫تایتان زره‌پوش باید بتونه ‫انفجار تایتان عظیم رو تحمل کنه.
‫به هر حال، اگه این شانسو از دست ‫بدیم، انگار اراده راینر رو له کردیم.
‫مرسی.
‫بدون کمک همتون نمی‌تونستیم ‫غرش رو متوقف کنیم.
‫خداحافظ، ارن.
‫کارینا! خوبی؟
‫چی شد؟
‫یه انفجار دیوونه‌کننده بود!
‫همه جون سالم به در بردن؟
‫ببین!
‫ببین! استخون‌ها...
‫یعنی...
‫ارن مرد؟
‫آکرمن‌هایی که قدرتشون بیدار ‫شده، یهو سردرد می‌گیرن انگار.
‫نمی‌تونم تحمل کنم یه برده رو ببینم ‫که بی‌چون‌وچرا دستورا رو اجرا می‌کنه.
‫♪اون... آخرین باری بود که حرف زدیم؟♪
‫از وقتی بچه بودم...
‫میکاسا، ازت متنفر بودم.
‫♪نمی‌تونه اینجوری باشه...♪
‫نمی‌تونم بگم پشیمونی ندارم.
‫ولی کاری که کردیم درست بود، نه؟
‫ما غرش رو متوقف کردیم.
‫از منطقه قرنطینه اومدی اینجا؟ چطور؟
‫آقای لئونهارت بود.
‫اون مارو تا اینجا آورد.
‫بر عزیزم، برو ببینش.
‫آرمین!
‫راینر رو می‌بینی؟
‫- راینر! ‫- اون اوکیه!
‫هی! اون‌ورو نگاه کن!
‫هنوزم زنده‌ست، حتی بعد اون انفجار؟!
‫این دیگه چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی می‌دونم که نمی‌تونیم بذاریم زنده بمونه.
‫خب، معلومه.
‫فکرشم نمی‌کردم اون برات کافی باشه که بکشتت.
‫آره... ولی حالا چی‌کار کنیم؟
‫ارن.
‫اوضاع خرابه!
‫اگه اون چیز درخشان با ارن تماس ‫پیدا کنه، غرش شاید دوباره شروع شه!
‫آره. باید بکشیمش.
‫چطور چیزی که از اون انفجار ‫جون سالم به در برده رو بکشیم؟
‫کسی که باید بزنیم
‫ارنه.
‫فهمیدی، نه؟
‫این کابوس تموم نمی‌شه تا وقتی اونو نکشیم.
‫بابا، یه کار آخر برام مونده.
‫تا آخر خط می‌رم. به‌خاطر کلت هم که شده.
‫چرا؟
‫چرا این‌جوری شد؟
‫پات آسیب دیده؟
‫نه، از قبل این‌جوری بود. مرسی.
‫آروم بلندش کن.
‫می‌تونی راه بری؟
‫زخمی‌ها رو بیارین اینجا!
‫اگه تفنگتو تو هوا خالی نکرده بودی، ‫هنوز داشتیم همدیگه رو می‌کشتیم.
‫دیگه به اندازه کافی گند زدم.
‫بیا با هم اینو حل کنیم.
‫موافقم.
‫بابا!
‫آ-آنی؟
‫این بخار از اون چیز درخشان داره میاد!
‫مرد؟
‫نه... بوش مثل وقتی تایتانا می‌میرن نیست.
‫ممکنه... اگه مثل اون موادی باشه ‫که تو دهکده راگاکو استفاده شد چی؟
‫چی؟
‫میکاسا! پیک!
‫سوار فالکو شین! داریم از اینجا می‌ریم!
‫ها؟ داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫آکرمن‌ها و کسایی که تایتان ‫دارن مصونن، یادت هست؟
‫تو از همه بهتر می‌دونی باید چی‌کار کنیم!
‫ولی اون...
‫نه...
‫خیلی زیاده...
‫الان! برو!
‫نه!
‫بابا!
‫پس این‌جوری قراره تموم شیم.
‫فکر کنم آره.
‫بقیشو می‌سپاریم به رفقامون.
‫سربازای گروه شناسایی این‌جوری تموم می‌کنن.
‫یادت هست، ژان؟ شبی که جنازه‌ها رو سوزوندیم.
‫آره.
‫همه اینا تقصیر تو بود، می‌دونی که.
‫که ما گیر کردیم با نجات دادن بشریت.
‫این دیگه مسخره‌ست.
‫چطور همچین چیزی داره اتفاق می‌افته؟
‫هی! هی! آنی!
‫خوبی؟
‫چی به چیه؟
‫د-دبیر!
‫این حرامزاده یه ارتش احضار کرد.
‫لعنتی! دیگه بسه!
‫نمی‌ذارم رد شی!
‫واقعاً از جهنم لذت می‌بری، نه، ارن؟
‫باشه. به روش تو بازی می‌کنیم.
‫تا آخر خط می‌رم!
‫کانی؟ ژان؟ گابی؟
‫ممکن نیست...
‫چطور؟
‫مامان؟
‫پیک!
‫آنی!
‫کی دیگه عذابمون تموم می‌شه؟
‫میکاسا؟
‫خودتو جمع کن!
‫ما تنها کسایی هستیم که ‫الان می‌تونیم ارن رو بکشیم!
‫خیلی زیاده...
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫می‌خوام برگردم.
‫می‌خوام برگردم خونه‌مون.
‫میکاسا، بیدار شو.
‫سرمات می‌خوری.
‫ارن؟
‫ها؟
‫کی خوابم برد؟
‫حتماً خیلی خسته بودی.
‫فقط حس می‌کنم یه خواب خیلی طولانی دیدم.
‫بیا امروز بقیشو آروم ‫بگیریم و هیچ‌کار نکنیم.
‫یه چندتا ماهی گنده گرفتم، پس...
‫میکاسا؟
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫ها؟
‫نمی‌دونم.
‫یهو حس کردم نباید اینجا باشم.
‫دیگه هیچ کاری نمی‌تونیم بکنیم.
‫ها؟
‫اون روز، ما همه‌چیزو ول ‫کردیم که فرار کنیم به اینجا.
‫دو ماه بعد تموم شدن جنگ مارلی،
‫یه حمله به جزیره پارادیس تو راه بود.
‫اگه فرار نکرده بودیم، هممونو می‌کشتن.
‫مطمئنم آرمین حسابی دنبالمون گشته.
‫نمی‌تونستم خودمو راضی ‫کنم که هیستوریا رو بندازم
‫تو جهنم و یه چرخه کشتار ‫بی‌پایان راه بندازم،
‫و نمی‌تونستم نسل‌کشی کل بشریت ‫بیرون جزیره رو راه بندازم.
‫پس بیا
‫چهار سال باقی‌مونده‌مو ‫آروم و قرار زندگی کنیم...
‫فقط من و تو، یه جایی که ‫هیچ آدم دیگه‌ای نیست.
‫تو بودی که اینا رو گفتی، میکاسا.
‫ایده تو بود.
‫آره.
‫ببخشید.
‫می‌دونم قول داده بودیم در ‫مورد این چیزا حرف نزنیم.
‫می‌شه یه قول دیگه ببندیم؟
‫وقتی مُردم، این شال رو دیگه دور بنداز.
‫تو بعد از این کلی قراره زنده بمونی هنوز.
‫منو کلاً بی‌خیال شو.
‫فراموشم کن، خودتو آزاد کن.
‫خواهش می‌کنم، میکاسا.
‫منو بذار کنار.
‫شرمنده‌م.
‫نمی‌تونم.
‫ارن توی دهنشه!
‫بچه‌ها، کمک کنین برسم اونجا!
‫حله، میکاسا!
‫ارن!
‫بعداً می‌بینمت، ارن.
‫آخرین فصل
‫آخرین فصل: به سمت اون درخت بالای تپه
‫می‌فهمم که این کارا رو برای آینده‌ای ‫کردی که با قدرت تایتان حمله‌ور دیدی،
‫ولی آیا واقعاً باید انقدر منو له می‌کردی؟
‫اون زانو تو شکمم دیگه چی بود؟
‫هر جور می‌تونستم سعی کردم ‫شما دوتا رو از خودم دور کنم.
‫خودمم یه جورایی فکر کردم چقدر دیوونه‌م.
‫یه ذره زیادی خودمو ول کردم تو کار.
‫واقعاً ببخشید.
‫از من که عذر نخواه، برو ‫از میکاسا معذرت بخواه.
‫اونو با این چرت و پرتات داغون کردی.
‫آره، حرفت درسته.
‫همه اینا برای این بود که ‫ما رو از خودت دور کنی،
‫و ما رو تبدیل به قهرمانایی کنی که تو ‫رو کشتن و بشریت رو از نابودی نجات دادن؟
‫آره دقیقاً. هر کی زنده ‫بمونه، یه جورایی مدیون شماست.
‫دیوهای جزیره که برخلاف جزیره عمل ‫کردن و به راه بشریت وفادار موندن.
‫این باعث می‌شه شما ‫محترم‌ترین آدمای دنیا بشین.
‫یعنی می‌گی ما باید پارادیس رو ‫از انتقام بقیه دنیا محافظت کنیم،
‫مثل خاندان تایبور بعد جنگ بزرگ تایتان‌ها؟
‫نمی‌تونیم قهرمان بشیم، ارن.
‫ببخشید که ناامیدت می‌کنم،
‫ولی نه من و نه بقیه قصد نداریم اونجوری ‫که تو می‌خوای نقش قهرمان رو بازی کنیم.
‫کجا داری می‌ری؟
‫جاهایی که همیشه دلمون می‌خواست بریم.
‫تا راه بریم، برات تعریف می‌کنم...
‫درباره یمیر بنیان‌گذار.
‫پس این همون "آب آتیشیه"؟
‫واقعاً مثل یه رودخونه داره می‌ره.
‫کجا بودم؟
‫ها؟
‫گفتی قدرت تایتان‌ها هنوز هست
‫چون یمیر بنیان‌گذار ۲۰۰۰ سال ‫به حرف پادشاه فریتز گوش داده.
‫آره.
‫خونشو سوزوند، پدر و ‫مادرشو کشت، زبونشو درآورد،
‫ولی با این حال حتی بعد از ‫اینکه قدرت خداگونه گرفت،
‫باز بهش وفادار موند.
‫آخه چی باعث شد این کارو بکنه؟
‫یه چیزی حس کردم وقتی ‫توی مسیرها بهش دست زدم.
‫باورم نمی‌شد.
‫یمیر بنیان‌گذار...
‫عاشق پادشاه فریتز بود.
‫چی؟
‫همین بود که یمیر رو حتی بعد ‫۲۰۰۰ سال نگهش داشته بود.
‫نمی‌تونم عمق قلب یمیر بنیان‌گذار رو بفهمم.
‫ولی معلوم بود که این ۲۰۰۰ ‫سال رو داره زجر می‌کشه.
‫دنبال یکی بود که آزادش کنه،
‫و بالاخره یه نفر پیداش شد.
‫اون میکاسا بود.
‫چی؟! الان گفتی "میکاسا" ؟!
‫آره گفتم. پس گوش نمی‌دادی؟
‫چرا گوش می‌دادم!
‫چرا میکاسا؟
‫خب...
‫فقط یمیر بنیان‌گذار می‌دونه.
‫هنوز نمی‌دونم میکاسا چی کار کرد.
‫فقط مطمئن بودم که نتیجه‌ای ‫که میکاسا به وجود آورد...
‫همونی بود که من دنبالش می‌رفتم.
‫بشریت رو قتل‌عام کردم، الدیایی‌ها ‫رو توی پارادیس به جون هم انداختم،
‫و دوستای عزیزم رو کشوندم وسط جنگ،
‫بدون اینکه بدونم آیا زنده می‌مونن یا نه.
‫این همون آینده‌ای بود که ‫توی مراسم مدال دیدی...
‫آرمین،
‫مغزم دیگه قاطی پاطی شده.
‫یکی از اثرات قدرت تایتان بنیان‌گذار ‫اینه که "گذشته" و "آینده" نداره.
‫همه‌ش همزمانه.
‫برای همین... چاره‌ای نداشتم.
‫اون روز، توی اون لحظه، ‫برتولت باید زنده می‌موند.
‫ها؟
‫برای همین... فرستادمش
‫به سمت مامانم، نه اون.
‫بیا بریم، ارن.
‫باشه.
‫خب، چطور بود؟
‫چی رو می‌گی؟
‫با میکاسا!
‫فکر می‌کنی بتونه تو رو فراموش کنه ‫و با یکی دیگه خوشبخت زندگی کنه؟
‫همونجوری که تو می‌خواستی.
‫هوم. نمی‌دونم.
‫آخ...
‫این چه کوفتی جواب بود؟
‫هنوز نبخشیدمت!
‫حست چیه که احساسات میکاسا رو نادیده گرفتی؟
‫میکاسا جونشو به خطر انداخت ‫و فقط چشمش دنبال تو بود!
‫فکر کردی می‌تونی بگی "منو ‫فراموش کن" و همه چی تموم شه؟!
‫حداقل میکاسا باید یه دل‌شکسته مثل تو ‫رو بی‌خیال شه و خوشبختی رو پیدا کنه.
‫شاید زودتر از چیزی که فکرشو بکنی ‫یه پسر خوب پیدا کنه و باهاش جور شه.
‫نه...
‫این منو می‌کشه!
‫نمی‌خوام با یکی دیگه باشه. ‫می‌خوام تا آخر عمرم فقط مال من باشه!
‫بعد از اینکه مُردم، می‌خوام ‫حداقل ده سال دلش برام تنگ شه!
‫اوه... فهمیدم...
‫فکرشم نمی‌کردم همچین حرف ضایعی بزنی...
‫اینا رو به میکاسا نگو.
‫می‌خوام خوشبخت شه. واقعاً می‌خوام.
‫ولی من... اوف، لعنتی!
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫نمی‌خوام میکاسا یا شماها رو ول کنم!
‫ارن! بیا بیشتر تلاش کنیم! ‫یه راه دیگه پیدا کنیم!
‫نمی‌شه!
‫مطمئنم اونا هم هیچ‌کدوم ‫دلشون نمی‌خواست بمیرن.
‫ولی خب...
‫من...
‫هشتاد درصد.
‫چی؟
‫هشتاد درصد بشریت رو له می‌کنم.
‫چطور تونستی؟!
‫ارن! چرا؟
‫سعی می‌کنم کل بشریت بیرون ‫دیوارها رو نابود کنم،
‫و شماها جلومو می‌گیرین.
‫و آخرش، هشتاد درصد می‌میرن.
‫جهان بیرون دیوارها میاد ‫تو سطح تمدن پارادیس.
‫یعنی دیگه یه جنگ انتقامی یه‌طرفه نمی‌شه،
‫ولی این دعوا تمومی نداره.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫داری می‌گی کارامون همش بی‌فایده بوده؟
‫این قتل‌عام هنوز اتفاق نیفتاده! جلوشو بگیر!
‫نمی‌تونم.
‫فقط تونستم بیست درصد بشریت رو نجات بدم.
‫دیگه تموم شده.
‫"تموم شده"؟
‫مگه خودت اینو تعیین ‫نکردی؟ مگه خودت نکشتیشون؟
‫هزار بار امتحان کردم، ‫ولی هیچ فایده‌ای نداشت.
‫همه چی دقیقاً همونجوری شد ‫که توی خاطرات آینده‌م دیدم.
‫آرمین، همونجوری که گفتی.
‫من...
‫یه برده آزادی‌م.
‫این دیگه کاملاً دیوونگیه!
‫داری می‌گی... نمی‌شه عوضش کرد؟
‫نمی‌تونه اینجوری باشه!
‫این که راه‌حل نیست!
‫چی، اگه آدما نباشن جنگی هم نیست؟
‫مثل یه جوک مسخره‌ست! کی اینو جدی می‌گیره؟
‫ارن، درسته که این دعوا هیچ‌وقت تموم نمی‌شه،
‫و مطمئنم接入 دسترسم که جهنمی که ما ‫کشیدیم بارها و بارها اتفاق افتاده.
‫ولی باید فکر کنیم که با ‫وجود همه اینا، یه روزی
‫بالاخره می‌تونیم همدیگه رو بفهمیم...
‫و حالا دیگه هیچ‌کس حتی به یه ‫ذره از این امید هم اعتقاد نداره!
‫تنها درسی که براشون می‌مونه...
‫اینه که باید بکشن یا کشته شن.
‫همین.
‫و تو می‌گی این کارا رو برای ما کردی؟
‫ارن.
‫اسمت اینه.
‫نه. این کارو نکردم.
‫ارن، تو آزادی.
‫می‌خواستم همه چی رو با خاک یکسان کنم.
‫می‌خواستم این صحنه رو ببینم.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم چرا. ‫فقط دلم می‌خواست این کارو بکنم...
‫خیلی شدید.
‫فکر می‌کردم همه این کارا رو ‫برای محافظت از شماها می‌کنم.
‫ولی ساشا و هانگه به خاطر من مُردن،
‫و آخرشم شما رو با فلاک ‫توی موقعیت مرگبار انداختم.
‫چرا...
‫چرا اینجوری شد؟
‫بالاخره فهمیدم.
‫چون من یه احمقم.
‫یه احمق معمولی که یهو به یه قدرت گنده رسید.
‫برای همین این تنها راه‌حلی ‫بود که می‌تونست اتفاق بیفته.
‫همینه دیگه، نه؟
‫می‌فهمم.
‫اینکه بخوای آدما رو از دنیا محو کنی...
‫منم این حسو داشتم.
‫دروغ نگو. تو هیچ‌وقت...
‫هیچ‌کس حدس نمی‌زنه،
‫چون من یه قهرمانم که بیست ‫درصد بشریت رو نجات دادم.
‫ولی این من بودم که اون کتاب درباره ‫دنیای بیرون رو بهت نشون دادم.
‫این من بودم که ایده یه دنیای ‫آزاد و خالی رو توی سرت انداختم.
‫اون چیه؟
‫بالاخره دیدیش.
‫کل این مدت زیر پامون بود،
‫ولی تو همیشه داشتی دور رو نگاه می‌کردی.
‫مرسی، ارن.
‫که بهم اون چیزی که بیرون دیوارها بود رو ‫نشون دادی. که این صحنه رو بهم نشون دادی.
‫ما با هم این کارو کردیم.
‫پس بعد از این همیشه با همیم، نه؟
‫بعد از این؟ کجا؟
‫توی جهنم، اگه همچین چیزی باشه.
‫برای گناه کشتن هشتاد ‫درصد بشریت زجر می‌کشیم.
‫با هم.
‫آرمین، وقتشه.
‫دارم خاطرات این مدت رو ازت پاک می‌کنم،
‫ولی وقتی همه چی تموم شه، دوباره یادت میاد.
‫می‌دونم.
‫دفعه بعد که همو ببینیم، تا مرگ می‌جنگیم.
‫و دفعه بعد از اون...
‫آره.
‫منتظرت می‌مونم.
‫توی جهنم.
‫درسته. با هم، برای همیشه.
‫زخمات خوب شدن حالا؟
‫ها؟ آنی؟
‫آره، چون یه کم وقت داشتیم...
‫حالا یادم اومد. من...
‫آرمین.
‫توام خاطراتت برگشته، نه؟
‫از اون وقتایی که ارن اومد سراغمون.
‫آره.
‫بهم گفت نتیجه‌ای که تو ‫با انتخابات به وجود میاری
‫اینه که قدرت تایتان‌ها ‫رو از دنیا پاک می‌کنی.
‫حالا یادم اومد، لعنتیِ باوجدان.
‫ارن، نمی‌تونم باور کنم تو...
‫گوش کن: ارن گفت مامانم دوباره آدم می‌شه.
‫بهمون گفت یه عمر طولانی داشته باشین.
‫ولی تو چی؟
‫به خودت برس، دیوونه خودکشی.
‫جدی؟
‫کاش می‌تونستم باهاش گپ بزنم.
‫خونه خوش اومدی.
‫خونه‌م، بابا.
‫گابی!
‫ببین کی پیداش شده.
‫داشتین نگاه می‌کردین؟
‫به نظر میاد این همون پایانی بود
‫که شماها دلتونو براش دادین.
‫ساشا؟
‫اوه، گابی...
‫مامان! بابا!
‫گابی!
‫فالکو!
‫مامان...
‫دیگه انگار تایتان زره‌پوش نیستم.
‫واقعاً؟
‫خوشحالم.
‫چی؟
‫این همه مدت... ببخشید، راینر.
‫تو همه چیزی بودی که من نیاز داشتم.
‫دیگه می‌رم.
‫ها؟ کجا؟
‫اگه اینجا بمونم، مطمئنم ‫نمی‌ذارن ارن رو درست خاک کنن.
‫حرف تو درسته.
‫ببرش یه جای خوب و آروم خاکش کن.
‫میدونی، همون جایی که ارن همیشه چرت می‌زد.
‫آره. فکر کنم جای خوبیه.
‫لطفاً گوش کنین، دبیر مولر.
‫ارن جِگِر مُرده.
‫قدرت تایتان‌ها هم دیگه نیست!
‫ما حالا فقط آدمای معمولی هستیم!
‫می‌تونین همین الان، همین جا ثابت کنین؟
‫یه آزمایش خون...
‫گفتم همین الان، همین جا!
‫لطفاً بهمون ثابت کنین.
‫که آدمین یا تایتان.
‫اگه هنوز قدرت تایتان داشتیم، الان ‫برای مقاومت ازش استفاده می‌کردیم.
‫ولی حتی با این تفنگا که رو ‫به رومونه، ما بی‌قدرتیم.
‫هیچ مدرکی بهتر از این نیست که ما آدمیم.
‫تو کی هستی؟
‫آرمین آرلرت، یه الدیایی از جزیره پارادیس.
‫من کسی‌م که تایتان ‫حمله‌ور، ارن جِگِر رو کشتم.
‫تو بودی، نه؟
‫کسی که کل این مدت توی سرم سرک می‌کشید.
‫فکر کنم عشقت چیزی جز یه کابوس طولانی نبود.
‫جونایی که گرفته شدن دیگه برنمی‌گردن.
‫ولی من به هر حال به خاطر جونایی ‫که تو به وجود آوردی هستم.
‫آرامش کن، یمیر.
‫سه سال از اون روز که حالا به ‫"نبرد آسمان و زمین" معروفه گذشته.
‫بعد از اینکه کلی آدم جونشونو از دست دادن،
‫کسایی که زنده موندن، مطمئنم ‫هنوز زخماشون خوب نشده.
‫همونجوری که دنیا، که هنوز از این ‫ضربه کمر راست نکرده، می‌ترسید،
‫الدیا یه ارتش درست کرد که ‫جِگِریست‌ها هدایتش می‌کنن
‫و هر روز قوی‌تر می‌شه.
‫از ترس انتقام بازمانده‌های ‫بشریت اون‌ور دریا،
‫جزیره با یه صدا داد می‌زنه:
‫"اگه ببریم، زنده می‌مونیم."
‫"اگه ببازیم، می‌میریم."
‫"برای بردن باید بجنگیم."
‫"بجنگ. بجنگ."
‫حتی با رفتن تایتان‌ها، ‫این دعوا تموم نمی‌شه.
‫ارن همه چیزی که از آینده ‫می‌دونست رو بهم داد.
‫گرچه نمی‌تونم آینده‌ای ‫که بعد از اینه رو ببینم،
‫ولی این آینده رو کاملاً واضح دیدم.
‫مطمئنم این نتیجه فقط انتخابای ارن نبود.
‫این دنیا نتیجه انتخابای همه‌مونه.
‫باید بجنگیم،
‫تا دیگه مجبور به جنگیدن نباشیم.
‫حتی اگه زندگی‌مون از صلح دور بمونه.
‫این زندگی‌ای نیست که اون برای ما می‌خواست.
‫ولی چه بخواد چه نخواد، این ‫زندگی‌ایه که بهمون داد.
‫توی این فرصت باقی‌مونده چطور زندگی کنیم؟
‫توی این...
‫جهان بدون تایتان‌ها؟
‫نمی‌تونم از خط خوش هیستوریا سیر شم.
‫حتی بوی خوبی هم می‌ده.
‫باز بهت می‌گم: دنبال زنای شوهردار نباش.
‫چندش‌آوره.
‫نمی‌تونم نگم چقدر به موهات ور می‌ری.
‫برای کی می‌خوای خوشگل کنی؟
‫برای دخترایی که توی مدرسه ‫کتابای تاریخ می‌خونن.
‫منظورت راهنمای میدانی اسب‌ها نیست؟
‫حیف شد عمرت طولانی‌تر شد، راینر.
‫جزیره پارادیس پیداش شد.
‫آرمین، واقعاً فکر می‌کنی این جواب می‌ده؟
‫ما دیوارها رو خراب کردیم، ‫به جزیره خیانت کردیم،
‫و ارن رو که الدیایی‌ها می‌پرستن کشتیم.
‫واقعاً می‌تونیم سفیرای نیروهای ‫متحد برای مذاکرات صلح باشیم؟
‫تعجب نمی‌کنم اگه همین ‫الان کشتیمونو غرق کنن.
‫آره، تعجبم که هنوز شناوریم.
‫این همون نقش "قهرمانای بین‌المللی" ‌ست ‫که اون احمق بهمون تحمیل کرد.
‫"می‌خوام عمر طولانی ‫داشته باشین"، قربونش برم.
‫آنی، نگو که سوار این کشتی شدی ‫و فکر کردی زنده می‌رسیم خونه.
‫معلومه که نه. ولی هیچ‌کدوممونم ‫که برای خودکشی نیومدیم، نه؟
‫دوباره رفتن توی جهنم اینجوری جوابشه.
‫جوخه شناسایی پر از یه مشت رویاه‌پردازیه ‫که نمی‌دونن کی باید ول کنن.
‫من پلیس نظامی‌ام ولی.
‫ولی فعلاً، ما رو نمی‌کشن.
‫آخه همه توی پارادیس می‌خوان بدونن.
‫داستان ما رو بدونن.
‫بدونن چرا یه مشت آدم که ‫بارها سعی کردن همو بکشن
‫پیداشون شده و صلح می‌خوان.
‫داستان چیزایی که ما دیدیم.
‫بیاین همه‌شو براشون بگیم.
‫ارن، بقیه دارن زود میان سراغت.
‫این خوشحالت نمی‌کنه؟
‫دلم می‌خواد دوباره ببینمت.
‫ارن، مرسی که این شال رو دورم پیچیدی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تموم شد...
‫آره.
‫نظرتو بگو؟
‫خوشم اومد.
‫داستانش طولانی بود، ولی همه ‫اون نشونه‌ها آخرش جواب داد...
‫و تونستیم با همه کاراکترا ‫درست خداحافظی کنیم.
‫آره، تو سایتای تئوری رو نمی‌خونی، میکاسا.
‫فکر کنم رفیق تودلمون یه چیزی ‫گفت، ولی چون بلند حرف نزد نشنیدم.
‫هنوزم یه سری معما حل‌نشده موند!
‫یعنی... همونی بود که انتظارشو داشتم...
‫ولی فکر می‌کردم یه چیزی باشه که ‫توقعاتمو به یه شکل خوب غافلگیر کنه!
‫خب...
‫فکر کنم منطقیه بگیم یه سری ‫چیزا رو باز گذاشتن برای تفسیر!
‫یا اینکه می‌خواستن یه پایان ‫ساده و قشنگ داشته باشه!
‫بعضی وقتا اگه یه نفر نقص داشته ‫باشه، دوست داشتنش راحت‌تره، نه؟
‫بعضی وقتا...!
‫این حرفا برای پاک کردن ‫شک و ناراحتی‌م کافی نیست!
‫چون من ده سال منتظر این روز بودم!
‫- بذار ببینیم ارن چی می‌گه! ‫- خیلیم بد نبود، بود؟
‫من...
‫خوشحالم که این فیلمو با شماها دیدم.
‫اگه دنباله یا چیزی داشت، ‫بیاین با هم بریم ببینیم.
‫باورم نمی‌شه، نه؟
‫که تایتان‌ها صد سال پیش واقعاً بودن.
‫نمی‌دونم چقدرش از تاریخ ‫واقعی گرفته شده ولی.
‫امیدوارم اون سه تا دوست ‫بچگی واقعاً وجود داشتن.
‫آره، منم همینو می‌گم.