..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دیگه داریم میرسیم
‫لالیتا، از وقتی که رسیدی خیلی ساکت بودی
‫لالیتا؟
‫-لالیتا؟ ‫-چی شده؟
‫فکر کنم لالیتا اون اتفاقی که تو کالج افتاد رو یادش نرفته
‫نه، اصلا اینطوری نیست.
‫اون تقصیره
‫همش با من بود.
‫هیچ وقت نگفت که شماها عاشق هم بودین
‫اگه میگفت ‫این همه سو تفاهم پیش نمیومد
‫حس میکنم شما دوتا دارید ‫یه تصمیم عجولانه میگیرید
‫بزار با پدرت حرف بزنم؟
‫شاید قانعش کنم
‫ما همه کارمونو کردیم
‫فایده ای نداره
‫وقتی که شما دوتا تلاش کنید با وقتی که من تلاش کنم فرق داره.
‫من اخلاق پدرشو خوب میشناسم
‫میشه یه دردسر بیخود برای شما
‫بزار از پدرم بخوام ‫با پدرت صحبت کنه؟
‫ما وقتشو نداریم مانو
‫بزار حرفم رو بزنم!
‫وقتی بچه ها بدون اجازه ازدواج میکنن ‫خیلی پدر و مادرها ناراحت میشن
‫مانو، خواهش میکنم بزار حرفم رو بزنم
‫ما وقتشو نداریم
‫-شماها که اینقدر پیر نیستید که وقت نداشته باشید ‫-هی!
‫لالیتا حامله است
‫شماها اصلا شعور ندارین؟
‫چرا وسط جاده ایستادین؟
‫چرخ گیر کرده تو چاله
‫بخاطر بار ماشین ‫نمیتونم چرخ رو بکشم بیرون
‫خب چطور از اینجا برم؟
‫لطفاً صبر کن آقا! لطفاً صبر کن!
‫عجله کن!
‫لطفا بیا
‫لطفا حواست به گوشه باشه
‫لطفاً آقا این طرف
‫همینه!
‫ادامه بده
‫مانو، اینجا چرا بارون نمیاد؟
‫نمیدونم
‫چی شده لالیتا؟
‫-هیچی! ‫-باشه، بریم
‫این خونه ساحلی جدید ماست
‫امن و امانه
‫امشب اینجا بمونید
‫صبح هم برای عروسی یه سری کار انجام میدم و میام دنبالتون
‫خیلی ممنون مانو
‫میدونم که همه چیز رو درست میکنی
‫حالا دیگه خیالم راحته
‫اخیرا داشتم دیوونه میشدم
‫هیچ رسمیاتی لازم نیست رفیق
‫شماها یه کم بخوابید ‫صبح میبینمتون
‫باشه!
‫هیچی یادم نرفته لالیتا
‫تو یه شکست فراموش نشدنی توی زندگیمی
‫میتونستی بری یه جای دیگه ‫یه زندگی جدید رو شروع کنی
‫چرا اومدی پیش من ‫و شکستمو یادم انداختی؟
‫دیگه نمیتونم تحملش کنم لالیتا
‫نمیتونم هضم کنم ‫که تو با اون هستی
‫اشتباه کردی ‫نبایستی میومدی پیش من
‫گانش، چی شده؟ ‫کی اینکار رو کرده؟
‫گوش کن، ما به کمک نیاز داریم
‫ما به کمک--
‫-تو یه مشکلی گیر افتادیم ‫-الو؟ الو؟
‫-خانم، صدات داره قطع و وصل میشه ‫-الو؟
‫لطفاً اسمتون رو بگید
‫-صدامو میشنوی؟ ‫-سلام خانم!
‫از کجا زنگ میزنید؟
‫از آپالا پاکام زنگ میزنم
‫خانم، کجای آپالا پاکام؟
‫الو؟ ‫اتصال دارید؟
‫الو؟ خانم؟
‫سلام! ‫اتاق کنترل به گشت!
‫ما یه تماس اضطراری ‫از آپالا پاکام دریافت کردیم
‫اگر گشتي در این منطقه موجود است، ‫لطفا فورا پاسخ دهید.
‫می‌دونم، بازرس
‫که یه کلمه از حرفایی ‫که میزنم رو باور نداری
‫همسرت که تماس اضطراری داده ‫گم شده
‫وقتی که اومدم سوال کنم ‫فقط شما رو پیدا کردم
‫تو همکاری نکردی، ‫به پلیس حمله کردی،
‫و سعی کردی فرار کنی.
‫حالا هی داد میزنی ‫تا زنِت رو پیدا کنی.
‫آقا، تو خبر نداری چه اتفاقی افتاده.
‫با این حال داری منو اذیت می کنی.
‫به این می گن شکنجه؟
‫من هنوز با تو شروع نکردم.
‫آقا، به چه دلیل منو اینجا نگه داشتی؟
‫آیا زنِت یه وقتایی ‫گفته که شوهرش مشکل سازه؟
‫در هفت سال زندگی مشترک...
‫...اگه زن ناپدید بشه ‫یا یه اتفاق بدی براش بیفته.
‫میدونی اولین مظنون کیه؟
‫شوهر.
‫-ساسی، ماشین رو بیار بیرون. ‫-چشم، آقا.
‫تو اینجا می مونی تا ما بفهمیم ‫چه بلایی سر زنِت اومده.
‫-سلوام. ‫-بله، آقا!
‫-مراقبش باش. ‫-چشم، آقا.
‫هی، پاشو، بلند شو.
‫بلند شو!
‫من دلیل ناپدید شدنِشه.
‫-اشتباهِ منه. ‫-هی، بلند شو!
‫من فقط یه راه دیگه دارم ‫که یه اشتباه دیگه انجام بدم.
‫بلند شو! هی!
‫حرفایی که زدی تا چه حد درست بود؟
‫کدوم؟
‫اونجایی که گفتی،
‫"همه داستان‌های عاشقانه در ابتدای ‫کار رنگارنگ هستند".
‫"پر از قند و شیرینی!"
‫"اما با گذشت زمان کمرنگ می شوند".
‫اول بگو ‫حالا چه حسی داری.
‫خیلی سوءتفاهم پیش اومده.
‫چه بگم!
‫از اینکه ممکنه پیشنهاد بده که ‫از هم جدا بشیم می ترسم.
‫خب، وُسانِت، ‫چنین کاری نمی کنه.
‫میدونم دیگه!
‫درسته!
‫میدونم اون خوبه.
‫اما این فکر ناخودآگاه ‫داره منو اذیت می کنه.
‫-زندگی به نیازِ آدمها بستگی داره. ‫-هی!
‫-خب! میام شما رو بهشون معرفی می کنم. ‫-سلام!
‫-بچه ها، اینم پروبا، دوست صمیمی من!
‫-میدونم که. ‫-بریم داخل؟
‫اره، بریم!
‫ سلام، عزیزم
‫ دنیاهای زیادی ‫جلوی ما هستند
‫ شک داری تو کدوم دنیا زندگی کنی ‫به خاطرِ من؟
‫ سلام، عزیزم
‫ زمان داره عقب عقب میره؟
‫ فرشته به ما گفت ‫که اونایی که تموم شدن رو تجدید کنیم؟
‫ هر زندگی الان ‫دورِ گوشی توی دستِ همه می چرخه
‫ یه بهشتی به نام عشق ‫تو دلِ همه هست
‫ وقتی که موقعی که بیداریم ‫می خوابیم
‫ وارد یه دنیای زیرین به نام ‫رویا میشیم
‫ وقتی که طلوع میشه ‫و ما بیدار میشیم
‫ دنیای واقعی به شکل های مختلف ‫خودشو نشون میده.
‫ سلام، عزیزم
‫ دنیاهای زیادی ‫جلوی ما هستند
‫ شک داری تو کدوم دنیا زندگی کنی ‫به خاطرِ من؟
‫ چرا به لحظه های ‫گذشته و آینده احتیاج داریم؟
‫ برای فراموش کردن غصه و رویا، ‫باید دلِ خودمون رو دنبال کنیم
‫ با اشتیاق منتظر آخر جمعه ها هستیم ‫وقتی که دوشنبه ها شروع میشه
‫ هر آخر هفته دوباره متولد می شیم
‫این کِتامینه.
‫اینو به عنوان یه مسکن ‫در حین عمل جراحی استفاده می کنند.
‫بیرون بردنِ این از بیمارستان ‫یه جرم خیلی بزرگِ.
‫اگه دو، سه قطره از اینو تو نوشیدنی بریزیم...
‫روی ابرِ هفتم میریم.
‫یکی از همکارام ‫رفت کوهنوردی به مونار.
‫اون شب که رسید خوردش.
‫اواخر شب خوابید.
‫وقتی بیدار شد و چک کرد...
‫یه هفته تو جنگل خوابیده بود.
‫به حرفش گوش نده. دیوونه س!
‫همیشه چرت و پرت میگه.
‫-هی! ‫-چی شده؟
‫-برو گم شو!
‫خودش رو به هِیزِن‌برگ می چسبونه ‫تا فرمول شیمیایی رو بگه.
‫دیگه مردم رو تحریک نکن.
‫چیزای غیرضروری رو بحث نکن.
‫خفه شو!
‫ اگه دلامون رو مدام سِرِه کنیم، ‫یه روز میترکه
‫ عصبانیت، عشق، غم، ‫و شادی رو بروز بده
‫ هر وقت حسش رو داشتی
‫ گاهی وقتا آدم باش ‫و دیوونه بازی دربیار
‫ اگه از خودت خسته شدی، ‫خودتو عوض کن
‫- یه دقیقه دیگه برمی گردم. ‫- باشه.
‫الو؟
‫آره! آره! حتما!
‫زنگ میزنم بهت.
‫اِی، آرون!
‫- ببخشید! ندیدمش. ‫- عقلتو از دست دادی؟
‫مگه نمیتونی حواستو جمع کنی؟
‫- ببخشید. ‫- تقصیر اون نیست.
‫تو خفه شو. ‫عمدا این کارو کرد.
‫- ببخشید! ‫- اشکال نداره. ولش کن.
‫حالت خوبه؟
‫- اِی! ‫- خدایا!
‫اِی! اِی!
‫- داداش، چی شده؟ ‫- هیچی، نگران نباش.
‫- مشکلت چیه؟ ‫- ولم کن!
‫- اِی، چطور جرئت میکنی؟ ‫- هیچی نیست.
‫- خیلی مستی! ‫- نگران نباش.
‫- نگران نباش، آرانیا! ‫- جنجال راه ننداز.
‫- لطفا بذار حرف بزنم. ‫- آروم باش!
‫- داداش، داداش، داداش... ‫- چطور جرئت میکنی منو بزنی؟
‫- لطفا ولش کن! ‫- بس کن!
‫خدایا!
‫باهاشون حرف زدیم و مشکلو حل کردیم.
‫دیگه مشکلی نیست.
‫با احتیاط رانندگی کن.
‫ممنون.
‫اِی، ببخشید، باید برم.
‫تو ادامه بده، زنگ میزنم.
‫چی شده؟
‫هیچی نگفتم. ‫میتونی بری!
‫ماشینو روشن کن!
‫همه چیز خیلی خوب پیش میرفت.
‫حالت همه رو خراب کردی!
‫فقط تو از این کارا برمیای، واسانت.
‫نمیفهمم!
‫فقط چون مستی، ‫متوجه نمیشی، نه؟
‫- از من چی میخوای؟ ‫- اِی!
‫کافی بود. ‫یا میخوای بیشتر دردسر درست کنی؟
‫من اینا رو نزدم چون مست بودم.
‫تو درباره مردایی مثل اونا چیزی نمیدونی.
‫کاری که کردم درسته.
‫بس کن دیگه!
‫حرف زدن با تو فایده ای نداره.
‫به جای حرف زدن با تو--
‫واسانت!
‫- واسانت، نکن! ‫- بیا دیگه. بزن!
‫با آدم اشتباهی در افتادی!
‫مردی! بزن!
‫اِی، آرانیا، حالا چی؟
‫یه سال و نیمه ‫که بیرون نرفتیم.
‫این یه اتفاق کوچیکه.
‫خیلی مسخره است که به خاطر ‫این مسایل تو خونه بمونیم.
‫اتفاق کوچیک، میگی.
‫گوش کن، فقط درباره ‫اتفاق دیروز نیست.
‫نمیتونم از سر کار مرخصی بگیرم.
‫یه سال و نیم بود که یه روزم ‫مرخصی نمیگرفتی وقتی که من میخواستم برم بیرون.
‫حالا که تو میخواستی بری مسافرت
‫چطور انتظار داری مرخصی بگیرم؟
‫- برم؟ ‫- حتی فکرشم نکن.
‫من نمیام. ‫و تو هم نمیتونی بری.
‫اِی، دنبال انتقام گرفتن هستی؟
‫فکر میکنی؟
‫باشه، برنامه مسافرتتو بهم بگو.
‫اِم... میبینی...
‫- فقط چند تا آبجو و... ‫- مست شو بخواب!
‫فرقی نمیکنه کجا این کارو بکنی. ‫بهتره تو خونه بمونی.
‫باید...
‫باشه، یه ایده دارم.
‫بریم جای جدیدمون.
‫نزدیک ساحله و آرومه.
‫هر کاری که دلت میخواد، انجام بده.
‫بنوش، استراحت کن، و خوش بگذرون.
‫سوال نمیپرسم.
‫- این که مسافرت نیست. ‫- درسته. من هر روز میرم سر کار.
‫خب، یه هفته تعطیلی داری.
‫دو روزش هم گذشته.
‫دو روز دیگه هم واسه سفر میره.
‫با دو روز موندگیت چیکار میکنی؟
‫دو تا راه داری.
‫اول: این خونه. ‫دوم: خونه جدید.
‫یکی رو انتخاب کن!
‫همین الان لباسا رو واسه خشک شدن بذار.
‫[رادیو] امروز، ماه به زمین نزدیک میشه
‫این رو سوپر مون میگن!
‫این یه اتفاق خیلی نادر ‫هست که بعد از 70 سال داره اتفاق میفته.
‫قبلش، تو سال 1964، ‫اینقدر به زمین نزدیک شد.
‫-هی، اینو ببین. ‫-ماه بزرگتر از همیشه به نظر میرسه...
‫...از حالت عادی.
‫چرا اینقدر ساکت شدی؟
‫سلام، 90 درصد ‫از این مسافرت به اصطلاح شما رو صرفه جویی کردم.
‫به حقش، باید از من تشکر کنی.
‫واسانت!
‫تو ذهنت چیه؟
‫فقط ویسکی خریدم.
‫باید یه کارتن آبجو هم میخریدم.
‫ها!
‫هی، حواست باشه!
‫چرا موقع رانندگی باید سیگار بکشی؟
‫چی شد؟
‫انگار این اتفاق قبل هم افتاده.
‫حالا نگاه کن، ‫یه ماشین قدیمی میاد.
‫اون ماشینی که گفتی هرگز نیومد.
‫این رو دیجا وو میگن!
‫تجربه کردن یه چیزی که آشناست،
‫حتی اگه برای اولین بار داره اتفاق میفته.
‫آقا، من رسیدم!
‫صبح به خیر، آقا.
‫بیا دیگه!
‫-خوش اومدید خانم. خوش اومدید آقا. ‫-خوش اومدید خانم!
‫سلام!
‫-خوش اومدید خانم. ‫-خوش اومدید آقا.
‫به بهشت ساحلی خوش اومدید.
‫خیلی خوشحالیم که اینجا هستید.
‫شما اولین مشتری هستید که تو ویلای وی.آی.پی اقامت میکنید.
‫چون یکدفعه تصمیم گرفتید بیاید،
‫نتونستیم همه چیز رو به موقع تموم کنیم.
‫محوطه پارکینگ ‫هنوز در حال ساخت هست.
‫واسه دو روز میتونید ‫از پارکینگ باشگاه استفاده کنید.
‫به پلیس محلی اطلاع دادم.
‫شب تو این محوطه گشت میزنن.
‫یه نگهبان هم تو در قرار داره.
‫فردا یه نگهبان دیگه هم بهش اضافه میشه.
‫یه ژنراتور هم نصب کردیم.
‫حداکثر، قطع برق ندارید.
‫حتی اگه برق قطع شد، ‫نگهبان برق اضطراری رو روشن میکنه.
‫واسه امنیت چیزی نگران نباشید.
‫چهار روز دیگه میرم. ‫پس مشکلی نیست.
‫دلیل خاصی داره؟
‫چیزی نیست ...
‫میخواستم از شما بپرسم ...
‫کلیسایی یا ساختمانی تو اطراف نیست.
‫ولی یه مجسمه تک و تنها هست!
‫خانم، این یه داستان بلنده.
‫چهل تا پنجاه سال پیش، اون مجسمه رو ‫میخواستن به یه روستای صیادی ببرن.
‫موقع انتقال، ‫تو این محوطه ب شدت بارون اومد.
‫ماشین تو بارون خراب شد.
‫روز بعد، یه ماشین دیگه واسه انتقال ‫آوردن.
‫یه بار دیگه ماشین همون جا خراب شد.
‫مردم کلیسایی اینو یه معجزه الهی میدونستن ...
‫و اینجا رو انتخاب کرد.
‫پس مجسمه رو همون جا گذاشتن.
‫خانم؟
‫باشه خانم، من ميرم.
‫-هر چی لازم داشتید زنگ بزنید. ‫-ممنون.
‫-ممنون. بریم. ‫-ممنون.
‫این جا خیلی آرومه.
‫تو شهر با سرعت زندگی کردن ...
‫و آرامش رو اینجا تجربه کردن حس متفاوتی داره.
‫هی!
‫چی شد؟ جلب توجه کننده!
‫بیا دیگه، ‫بریم سوپرمارکت اطراف.
‫-الان؟ ‫-آره، الان!
‫تو خونه هیچی نیست. ‫بریم.
‫می‌تونستی تو راه بگیری!
‫برو، برو، برو، برو، برو!
‫خیلی اعصاب خورد کنی!
‫یه کادو برات گرفتم!
‫کادو؟
‫- چیه؟ ‫- یه سورپرایزه!
‫این سورپرایز چیه؟
‫فقط وسایل ضروری رو بخر!
‫مگه قراره یه سال اینجا بمونیم؟
‫من اینو لازم دارم! ‫حوصله‌ی غر زدناتو ندارم!
‫اینم بگیر، یه چیزی برای خوردنی و نوشیدنی!
‫- خانوم، نقدی یا کارت؟ ‫- کارت!
‫خانوم، آدرس قبض؟
‫کوستال پارادیس، اولد چرچ رود، آپالا پکام.
‫شماره موبایل، آقا؟
‫-984-- ‫-داداش!
‫ببخشید داداش، ‫دیشب یه خورده بد بود!
‫بهش گفتم که این کار ‫مشکل درست میکنه!
‫اما اصلا گوش نکرد!
‫ببخشید داداش، ببخشید خواهر!
‫هی، عذرخواهی کن، بیا، بگو!
‫- ببخشید! ‫- اشکال نداره داداش، باشه!
‫من... من هم ‫در این شرایط بد واکنش نشون دادم!
‫به دل نگیر، ‫باشه؟
‫باشه، داداش!
‫-آره! ‫-آرانیا، بریم!
‫چرا باهاشون حرف میزنی؟
‫نمی‌خواستم ‫یه صحنه‌ی بد بسازم!
‫مگه نمی‌خواستی بری آرایشگاه؟
‫بیخیال، ‫بریم خونه!
‫باشه، بریم!
‫صاف نگهش دار! ‫ممکنه بریزه!
‫سوار شو!
‫داداش! هی داداش!
‫- این موتور شماست؟ ‫- آره!
‫ بیا عزیزم...
‫هی! هی! هی، ولش کن!
‫داداش، اینجا نه! ‫بعدا باهاش طرف می‌شویم!
‫باید...
‫هی!
‫داداش، ماشینمو شکستی، ‫و من موتور شما رو!
‫تو از من معذرت خواهی کردی! ‫من هم از شما معذرت خواهی می‌کنم!
‫حالا صاف شد!
‫پول چوب بیسبال رو بده، داداش!
‫هنوز فکر میکنی مجردی!
‫هیچ وقت به ذهنت نمی‌رسه که ‫با همسرت هستی!
‫نمی‌دونم ‫چطور با تو زندگی کنم!
‫قبول دارم که قوی و شجاع هستی!
‫تو که خلافکار نیستی! ‫همیشه با همه می‌جنگید!
‫به من برمی‌خوره که ‫به احساس من فکر نمیکنی!
‫اگر هیچ کاری نمی‌کردی، ‫من ناراحت میشدم!
‫آدم ها ‫با دل و صلاه‌ش شیشه ماشین رو می‌شکوندن و عذرخواهی می‌کردن!
‫این کار ‫درسته!
‫سزاوار کار شما بودن!
‫با این حال، ‫کار شما اشتباه بود!
‫تکرارش نکن!
‫- می‌رم بررسی می‌کنم! ‫- صبر کن، من می‌رم!
‫- بذار کمکت کنم! ‫- دیگه تظاهر نکن، به خونه رسیدیم!
‫این چیه؟
‫خوبه!
‫- کی سفارش دادی؟ ‫- من اصلا سفارش ندادم!
‫اگه تو سفارش ندادی، ‫پس کی سفارش داده؟
‫فکر کردم تو سفارش دادی!
‫اسم فرستنده رو چک کن!
‫نوشته "با احترام به وِسانت"!
‫نمی‌دونم ‫کی فرستاده!
‫باشه، اینجا... ‫اینجا جای درستی نیست!
‫پس...
‫کنار برو!
‫اگه از طرف دوستامونه ‫چرا اسمشون رو ننوشتن؟
‫شاید ‫یه سورپرایزه!
‫چه جوری ‫این یه سورپرایزه؟
‫ببین کی فرستاده!
‫نمیتونم ‫به همه زنگ بزنم تا بفهمم!
‫این ‫عجیب نیست؟
‫چه چیزی ‫عجیبه؟
‫- هر کاری دلت می‌خواد بکن! ‫- هی!
‫می‌خوای بدونی ‫کی فرستاده؟
‫تو گروهم ‫بررسی می‌کنم!
‫تو ‫دوستان من رو نمی‌شناس!
‫همه میگن که خودشون فرستادن.
‫ما نمیدونیم کی فرستاده.
‫و گیج میمونیم.
‫هی، آرانیا!
‫با تو حرف میزنم، ‫ولی جواب نمیدی.
‫ عشقم، شیطون و فتنه انگیز
‫ تو راهتو به قلبم باز کردی
‫ تو اون طلایی ‫که دنیا رو برام روشن میکنه
‫ شجاعت تو الهامم میده ‫تا منم جسور باشم
‫ عشقم، شیطون و فتنه انگیز
‫ تو راهتو به قلبم باز کردی
‫ تو اون طلایی ‫که دنیا رو برام روشن میکنه
‫ شجاعت تو الهامم میده ‫تا منم جسور باشم
‫ ای خانم
‫ نمیدونم چرا با تو آشنا شدم ‫تعادلم بهم ریخته
‫ زندگیم بعد از دیدنت عوض شده ‫تو کی هستی؟
‫ داری منو درست میکنی؟
‫ تو زندگیمی
‫ بیا پیشم، عزیزم
‫ موسیقی طلوع ‫زیبایی تو رو میخونه
‫ چرا قلبم از عشق داره میترکه ‫در اعماق افکار تو؟
‫ چرا منو میزنی؟
‫ بدون چاقو ‫و بدون اینکه منو خونین کنی
‫ منو زیر طلسمت نگه میداری ‫من تو رو نمیخوام
‫ لطفا منو نکش
‫ عشقم، شیطون و فتنه انگیز
‫ تو راهتو به قلبم باز کردی
‫ تو اون طلایی ‫که دنیا رو برام روشن میکنه
‫ شجاعت تو الهامم میده ‫تا منم جسور باشم
‫ ای خانم
‫ نمیدونم چرا با تو آشنا شدم ‫تعادلم بهم ریخته
‫ زندگیم بعد از دیدنت عوض شده ‫تو کی هستی؟
‫ داری منو درست میکنی؟
‫ تو زندگیمی
‫ بیا پیشم، عزیزم
‫هی، واسانت!
‫قبل از باز کردن در، ببین کی پشت دره.
‫واسانت، لطفا حرفمو گوش کن!
‫-چه خبره که این وقت شب اومدی؟ ‫-چرا اینجا هستی؟
‫چه گیجی شده!
‫چرا ازم خواستی بیام اینجا؟
‫من هیچ وقت ازت نخواستم بیای اینجا.
‫تو زنگ زدی و ازم خواستی بیام اینجا.
‫من هیچ وقت بهت زنگ نزدم.
‫تو به من زنگ نزدی --
‫گوشیم -- ‫اوه نه، گوشیم تو ماشین.
‫هی، من یه پیامک فرستادم.
‫گیجیمون سر این بود که ‫کی این نقاشی رو فرستاده.
‫پس، این مشکل توئه.
‫اسم فرستنده نیست.
‫مشکوک نیست؟
‫نه!
‫باور نکردنی!
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫به نظر من مشکوک نیست.
‫اگه بود، بهت میگفتم. ‫یا خود فرستنده خودش رو لو میده.
‫باشه؟ حالا ولش کن.
‫-درسته. ‫-درسته؟
‫انگار یه نقاشی گرونه.
‫کی بدون اسم فرستنده میفرسته؟
‫اونم به خونه جدیدت.
‫کی دیگه میدونه که اینجا هستی؟
‫-دوستامون میدونن. ‫-کی دیگه؟
‫کی دیگه...?
‫اون ویلا فروش ها چی؟
‫شاید یه هدیه برات فرستادن.
‫آرانیا، تو چی فکر میکنی؟
‫شماها مست کردین ‫و دارین سر به سر من میذارین.
‫هی، نه من. فقط اون.
‫لطفا منو ول کن. ‫من سرم شلوغه.
‫خیلی دیره.
‫-من باید بخوابم. ‫-من نفهمیدم.
‫رفیق، مشکلی هست؟
‫هی، هیچ مشکلی نیست. ‫تو به کارت ادامه بده.
‫هی، چرا ساعت تو ‫با ساعت من فرق داره؟
‫درستش کن!
‫ما تازه رسیدیم. ‫به زودی درستش میکنم.
‫-تو به کارت ادامه بده. ‫-خداحافظ.
‫خداحافظ!
‫اون همه راهو اومده ‫برای این مسله کوچیک؟
‫اون موقع خیلی دیر وقت شب بود.
‫چجوری باید بدونم؟
‫شاید اومده بود چک کنه ‫که همه چی اوکیه.
‫من نمیفهمم. ‫داره چیکار می کنه؟
‫نمیفهمی. ‫سورش نگران منه.
‫بعد از اتفاقی که تو مهمونی افتاد...
‫...یه کم از من بدش میاد.
‫ها!
‫ترسیده ‫که من هم مثل ویکی برم سراغ مواد.
‫زنگ زد بهم. ولی انکار کرد.
‫چقدر می‌کشی؟
‫کافیه!
‫سلام!
‫بله آقا. بفرمایید.
‫سیگنال ضعیفه. ‫بزار برم بیرون.
‫-الو؟ ‫-الو؟
‫-کجا میری؟ ‫-برمی‌گردم.
‫-زود برگرد. ‫-الو...
‫آقا یه لحظه.
‫باشه آقا. باشه. تمومه!
‫صبح بهتون خبر میدم.
‫باشه. باشه. ممنون آقا.
‫تموم شد؟ ‫یا هنوز یه چیزایی مونده؟
‫به زودی باید برگرده.
‫از کجا میدونی؟
‫مگه نگفتن که برق اضطراری دارن؟
‫نگهبانیها درستش می کنن.
‫شک دارم.
‫وقتی رسیدیم ‫هیچ نگهبانی دم در نبود.
‫بی فایده!
‫با کی حرف میزنی؟
‫از صبح دارم با مدیر پروژه حرف میزنم.
‫-الو؟ ‫-آقای مانی.
‫-بفرمایید آقا. ‫-این واصانتِ که داره زنگ میزنه.
‫بله آقا.
‫برق قطع شده ‫و ما نشسته‌ایم تو تاریکی.
‫به نظرم نگهبان ‫ژنراتور رو روشن نکرده.
‫میشه لطفا چک کنید ‫و بهم خبر بدین؟
‫آقا حتما دم درِ.
‫از عصر تا حالا دم در نیست ‫برای همین به شما زنگ زدم.
‫اوه واقعا؟
‫معذرت می‌خوام آقا.
‫آقا مشکلی نیست.
‫برق اضطراری تو پارکینگ ‫باشگاهه.
‫راحت میشه روشنش کرد.
‫یه دکمه رو باید بزنی.
‫-اگه شک داری... ‫-لطفا قطع کن.
‫آقا آقا...
‫چی داره میگه؟
‫میگه خودتون روشنش کنید.
‫چرا باید خودمون روشنش کنیم؟
‫بزار بمونه. ‫حوصله‌اشو ندارم.
‫بزار برم یه نگاهی بندازم.
‫اگه نرم، ‫تو تاریکی می‌مونیم.
‫صبر کن، من هم میام.
‫چی شد؟
‫-هیچی... ‫-بیا دیگه.
‫هی! نگاه کن بالا!
‫خیلی قشنگه.
‫ژنراتور کجاست؟
‫تا حالا این کارو انجام دادی؟
‫خیلی مودب و مهربون بود.
‫ولی مدیرمونو گول زد.
‫وای!
‫بریم.
‫واصانت، چرا عجله داری؟
‫چرا منو جا می‌ذاری؟
‫دوباره دجا وو؟
‫داری فلاش بک از اتفاق‌های گذشته می‌بینی؟
‫واصانت...
‫هی!
‫چی شد؟
‫چرا اینجوری آشفته‌ای؟
‫هیچی نگران نباش.
‫باشه، سرحال بیا! بیا!
‫اونجا... ‫اونجا یه نفر هست!
‫دیدم یه نفر بهمون نگاه می‌کنه.
‫همین الان دیدم!
‫بهت گفتم.
‫سلام!
‫شاید باد اونو انداخته باشه پایین.
‫نه، واسانت. ‫مطمئنم که یه نفر رو دیدم.
‫یه نفر رو دیدم که با دقت به ما نگاه می کرد.
‫شاید نگهبان امنیتی بوده باشه.
‫نه، واسانت...
‫هی، آرانِیا، ‫امیدوارم شوخی نباشه.
‫مگه من شوخی می کنم؟
‫قسم می خورم، یه نفر اینجا بود.
‫ممکنه راست باشه.
‫ما درستش می کنیم.
‫چرا انقدر ترسیده بودی؟
‫تو آسیب پذیر هستی.
‫من آسیب پذیر نیستم.
‫تو چیزی رو که من دیدم، ندیدی. ‫همینه.
‫از عصر، همه چیز بهم ریخته.
‫ذهنم آرومه.
‫تعطیلات باید آرامش بخش باشه، ‫نه اینکه استرس بهت بده.
‫واسانت!
‫گفتن که ما تنها ساکنین هستیم.
‫اما چراغ خونه روبرویی روشن.
‫وقتی بیرون اومدیم، دقت کردی؟
‫برق رفته بود.
‫وقتی برگشتیم چطور؟
‫یادم نمیاد که دیدم روشن باشه.
‫یعنی الان روشن شده.
‫گفتم که یه نفر اینجا هست.
‫مثل ما، باید یهویی اومده باشن.
‫من هیچ کس رو ندیدم که امروز بیاد.
‫ما امروز بیرون بودیم.
‫ما فقط عصر برگشتیم.
‫شاید تو اون زمان یه نفر اومده باشه.
‫صبر کن، بذار یه نگاهی بندازم.
‫-سلام.-سلام، آقا. من وینسنت از حفاظت هستم.
‫سلام! سلام، کجا بودی؟
‫-نگهبان امنیتیه؟-آقا، نوه من مریض شده.
‫-تو بیمارستان دیر شد. ‫-ازش راجع به خونه روبرویی بپرس.
‫خب... چیزی نیست.
‫غیر از ما، کسی امروز اومده؟
‫هیچ کس دیگه نیومده. ‫چرا می پرسی؟
‫چراغ خونه روبروی ما روشن.
‫-خونه روبرویی؟ ‫-بله!
‫خونه روبرویی هنوز فروخته نشده.
‫ممکن نیست چراغ روشن باشه.
‫اون صدا چی بود؟
‫من تا حالا همچین صدایی نشنیدم.
‫از نزدیک داره میاد.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫-هیچ کس بیرون نیست. ‫-یعنی چی؟
‫می بینی...
‫من گیجم، یا...
‫... یه نفر دیگه عمداً این کارو می کنه.
‫نمی دونم!
‫سلام!
‫خیابان کلیسای قدیمی، آپالا پَکَم.
‫واسانت!
‫فکر کنم گفتن که ما تنها ساکنین هستیم.
‫اما چراغ اون خونه دوباره روشن.
‫چراغ دوباره روشن شد؟
‫صبر کن، میرم یه نگاهی بندازم.
‫واسانت، من هم میام.
‫-می رم ببینم کیه بیرون. ‫-مطمئنی؟
‫واسانت!
‫-سلام! آرانِیا! آرانِیا! ‫-واسانت--
‫آر--
‫واسانت... واسانت، همه چیز اینجا...
‫همه چیز تو این خونه ‫شبیه خونه خودمون.
‫پرده، مبل...
‫همه چیز مثل خونه خودمون.
‫شیشه، تابلو...
‫-داری چی می گی؟ ‫-بریم از اینجا.
‫-همه چیز مثل خونه خودمون... ‫-آرانِیا!
‫-مثل خونه خودمون. ‫-آرانِیا، آروم باش.
‫صبر کن!
‫سلام!
‫صبر کن! ‫یه نفر اون تو هست.
‫بریم! بریم، بریم، بریم، بریم!
‫سلام!
‫وای خدا!
‫وای خدا! دیوونه شدم!
‫واسانت، دیدی چی بود اون بیرون؟
‫اونجا دو تا آدم هستن که دقیقا مثل ما ‫لوسن!
‫-آرانيا... ‫-هیچی سر در نمیارم.
‫-باید از این جا بریم. ‫-آرانيا، آروم باش.
‫بریم از اینجا!
‫دیگه اینجا نمونیم.
‫-لطفاً آرانيا... ‫-داره دیوونم میکنه!
‫-نمیفهمم چی داره اتفاق میفته. ‫-به من فرصت بده فکر کنم.
‫اونجوری که به نظر میرسه نیست.
‫آرانيا؟
‫آرانيا! آرانيا!
‫حرفم رو گوش کن. ‫فکر کنم یه نفر داره سعی میکنه باهامون بازی کنه.
‫دارن میخوان بترسوننمون.
‫به جز ما، ‫یه نفر دیگه هم اینجاست.
‫پیداش کردم نزدیک اون خونه. ‫هنوزم داشت میسوخت.
‫یه نفر فقط پرتش کرده بود.
‫آرانيا، چی شده؟
‫-صبر کن... ‫-چی شده؟
‫کجا میری؟
‫نگاه کن، این کادویی که برای تو گرفتم.
‫سیگار کوبایی!
‫همون مارک.
‫اینو تو هند پیدا نمیکنی.
‫از دوستام خواستم که برام از ‫باهاما برات بیاره.
‫واسانت، این مال ماست.
‫این چطور ممکنه؟
‫وای خدا! من هم نمیفهمم.
‫یه چیز غیرقابل توضیح داره ‫اتفاق میفته.
‫واسانت، لطفا از اینجا بریم.
‫واسانت...
‫واسانت!
‫دارم باهات حرف میزنم. ‫یه چیزی بگو!
‫من دیدم که همین اتفاق ‫تو اون خونه هم افتاد.
‫برنگرد.
‫صبر کن!
‫خب، زود باش!
‫وای نه!
‫ماشین رو روشن کن!
‫هی، دقت کردی؟
‫-نمیفهمم. ‫-چی شده؟
‫هی! همون چیزی که بهت میگفتم.
‫داریم دور..
‫..همون نقطه میچرخیم.
‫نمیفهمی؟
‫این ماشین فرق نداره.
‫داریم به قسمت عقب ‫ماشین خودمون نگاه می کنیم.
‫درست میگفتی!
‫تو یه دردسر بزرگ گیر افتادیم.
‫نباید به اون خونه برمیگشتیم.
‫دارم به اورژانس زنگ میزنم!
‫سلام اورژ- اورژانس؟
‫گوش کن، به کمک نیاز داریم.
‫به کمک نیاز داریم! ‫تو یه مشکل گیر کردیم.
‫سلام؟
‫سلام؟ صدامو میشنوی؟
‫-از آپالا پاکام زنگ میزنم.-کجا تو آپالا پاکام؟
‫کوستال پارادایس.
‫اقا، نمیتونم صدات رو بشنوم.
‫اقا، اقا، اقا...
‫سلام؟ صدامو میشنوی؟
‫سلام، صدامو میشنوی؟ ‫سلام؟
‫-[سورهش] سلام؟ ‫-سلام، کجایی؟
‫من خونه ام. چی شده؟
‫-خونه شما؟-بله! چرا میپرسی؟
‫سورهش، بعد از اینکه تو رفتی...
‫-واقعاً تو یه مشکل هستیم.- کی اومدم؟
‫-من هیچ وقت به خونه شما نیومدم. ‫-شوخی نکن.
‫وقتی رسیدی هیچ مشکلی نبود.
‫اما الان یه چیز عجیب داره اتفاق میفته.
‫چی داری میگی؟ ‫مشکلی هست؟
‫بیام؟
‫سورهش، جواب سوال منو بده.
‫برو جلو.
‫این اولین باره ‫که داری میای خونه؟
‫من هیچ وقت به خونه شما نیومدم.
‫فقط الان دارم میام. ‫چرا گیجی؟
‫چرا اینقدر دیر بهم زنگ زدی؟ ‫داداش؟
‫مشکلی هست؟
‫اینترنت نیست.
‫-ولی من تونستم... ‫-آرانِیا، فایده نداره.
‫من با سُرهِش حرف زدم!
‫میگه اصلا خونه نیومده.
‫چطور ممکنه؟
‫من که نمیفهمم.
‫اون موقع که صبح زودتر اومد ‫گفت تو بهش زنگ زدی.
‫چرا ازم خواستی بیام اینجا؟
‫من اصلا ازت نخواستم بیای اینجا.
‫تو زنگ زدی و ازم خواستی بیام.
‫ولی ما اونو فرستادیم ‫گفتیم هیچ مشکلی نیست.
‫ولی الان من بهش زنگ زدم.
‫اومدنش تو صبح رو چجوری توضیح میدی؟
‫ای بابا!
‫شاید همون تلفنی باشه ‫که صبح زودتر ازش حرف میزد.
‫بوی سوختگی میاد!
‫هی!
‫واسانت، مواظب باش!
‫حواست باشه. مواظب باش.
‫پرده از یه شمع آتیش گرفته.
‫یادته؟
‫همه شمع هارو بعد از اومدن برق ‫خاموش کردم.
‫ولی هنوز همه شمع ها روشنن.
‫وقتی داشتیم میومدیم بیرون، ‫یه نفر اومده تو خونه.
‫و همه شمع هارو روشن کرده.
‫همینطوری نقاشی رو هم خراب کردن.
‫یه مشکلی با ما هست.
‫هیچ چیز اینجا واقعی نیست.
‫همه چیز ساخته ذهن ماست.
‫شاید توهم میزنیم.
‫چجوری میشه که هر دویمون یه جوری توهم میزنیم؟
‫چیزی که اینجا داره اتفاق می افته رو چجوری توضیح میدی؟
‫چرا نمیتونیم بریم بیرون؟
‫اونایی که شبیه خودمونن کین؟
‫اگه اونا...
‫اگه اونا خودمون باشیم...
‫پس ما اینجا کی هستیم؟
‫اینا خاطرات خودمونن؟
‫یا یه چیز مثل تسخیر؟
‫وای واسانت، واقعی ان! ‫چرا باور نمیکنی؟
‫اصلا داری به حرفات گوش میدی؟
‫این توهم نیست واسانت.
‫پس بگو اینجا چه خبره؟
‫نمیدونم!
‫ولی از صبح، یه چیزایی بهت میگه ‫که یه چیزی درست نیست.
‫این فقط یه حس نیست.
‫-اون صدا مثل ماشین خودمون بود ‫-درسته؟
‫واسانت، آتیش نیست؟
‫آره!
‫چطور؟
‫اونام مثل ما این حسو دارن؟
‫اگه همون اتفاقایی که ‫برای ما می افته برای اونا هم بیفته...
‫اگه فکراشون یه جور باشه...
‫و برقو خاموش و روشن کنن
‫حدسمون درسته.
‫آره!
‫حدسم درست بود.
‫داری چیکار میکنی؟
‫نسبت به اونا، ما جلوتر از وقتمون.
‫اونام الان دارن در مورد ‫کارایی که ما کردیم حرف میزنن.
‫رفتار ما رو اونا تاثیر میذاره.
‫این کارو میکنم که ‫مشکل دیگه ای پیش نیاد.
‫چی داری مینویسی؟
‫میخوام باهاشون حرف بزنم.
‫دارم مینویسم، ‫"ما مشکلی ایجاد نمیکنیم."
‫"ما دوستیم."
‫واسانت، مواظب باش!
‫همون نامه ای هست ‫که تو خونه نوشتیم.
‫اگه نامه ای که تو اون خونه مینویسیم ‫اینجا میرسه...
‫یعنی خونه دیگه ای نیست.
‫اگه اونا این نامه رو ‫برای ما نوشتن چی؟
‫شاید! ولی ما اونارو ‫تو خیابون ندیدیم.
‫احتمال نداره بتونن حرکت کنن ‫بدون اینکه دیده بشن.
‫قسم میخورم هیچی نمیفهمم.
‫هی، شاید یه توهم طبیعی باشه.
‫یه انعکاس، مثل تصویر تو آینه.
‫نمیفهمی؟
‫اینو نگاه کن.
‫من یه جواب نوشتم.
‫خب، من تنهایی میرم.
‫میخوام برم این نامه رو بندازم تو صندوق پست.
‫احتمالا اینجا تحویلش میدن.
‫تو اینجا بمون و منتظرش باش.
‫فقط بعدش متوجه میشی.
‫همون نامه است؟
‫این عادی نیست.
‫یه اتفاق بد قراره بیفته.
‫واسان!
‫هی ... هی!
‫هی، ولش کن!
‫واسان!
‫-هی! ‫-واسان!
‫وای نه! واسان!
‫آران، برو داخل.
‫-واسان ... ‫-برو داخل!
‫واسان، ولم کن!
‫ولم کن!
‫دستمو ول کن!
‫گفتم برو داخل. برو داخل!
‫اینجا چه خبره؟
‫تو کابوس گیر کردم؟
‫یا دیوونه شدم؟
‫شاید این اتفاقات رو نفههم ...
‫اما واقعی داره اتفاق میفته.
‫حمله کردنش به من واقعی بود.
‫چرا بهم حمله کرد؟
‫این عادی نیست؟
‫یه چیزی عادی نیست؟
‫میشه دیگه الکل نخوری؟
‫آران، لطفا آروم باش. ‫خودم میتونم از خودم مراقبت کنم.
‫می‌دونم دارم چی کار می‌کنم.
‫من الان وحشت زده ام.
‫تو هم منو نترسون.
‫نمیدونم تا آخر این شب ‫چه اتفاق دیگه ای ممکنه بیفته.
‫هیچ اتفاقی برامون نمیفته.
‫واسان!
‫هی، کجا داری میری؟
‫واسان!
‫واسان، لطفا حرفمو گوش کن.
‫واسان، لطفا بس کن!
‫داری چه کار می‌کنی؟
‫به اورژانس زنگ زدیم. ‫همچنین به سروش هم زنگ زدیم.
‫کمک میاد.
‫آروم باش. ‫بیا!
‫هنوزم فکر می‌کنی کمک تو راهه؟
‫کمکی که داشتیم رو فراری دادیم.
‫اینجا گیر افتادیم.
‫می‌دونم دارم چه کار می‌کنم.
‫وا...
‫واسان، داری بیشتر از این مارو تو دردسر میندازی؟
‫-واسان، لطفا حرفمو گوش کن. ‫-اینجا بمون.
‫ نیازی به توضیح تو ندارم
‫-حالم از نگاه کردن بهت بهم میخوره. ‫-لطفا حرفمو گوش کن!
‫-صدای منو نمیشنوی؟ ‫-گفتم ولَم کن!
‫آران؟ آران؟
‫آران، از روی عصبانیت اشتباه کردم.
‫آران؟
‫آران؟ آران؟
‫معذرت میخوام.
‫معذرت میخوام، آران.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫چی؟
‫چی دیدی؟
‫صدای یه چیزی رو از داخل خونه شنیدم.
‫یادته؟
‫قبل از اینکه از خونه بیرون بریم ‫ساعت 2 بود.
‫چطور ممکنه که یه ساعت عقب تر برگشتیم؟
‫پس الان فقط 1:30 هست.
‫اینو ببین.
‫پرده‌های سوخته حالا عادی شدن.
‫نقاشی هم خراب نیست.
‫یعنی قراره بعدش اتفاق بیفته.
‫این کتامین است.
‫به عنوان بی حس کننده در جراحی ها استفاده میشه.
‫اگر 2-3 قطره تو نوشیدنی بریزیم ...
‫سر خوش میشیم.
‫اون چیه؟
‫با تو حرف میزنم.
‫واسان، داری چه کار می‌کنی؟
‫واسانت، دیوونه بازی در نیار!
‫صدامو نمیشنوی؟
‫این چرندیات رو تمومش کن!
‫آرانيا، دارم این کارو برای ایمنی تو انجام میدم.
‫کارات منو میترسونه.
‫اول بگو ببینم اونجا چی دیدی؟
‫خواهشاً بگو!
‫سرم داره منفجر میشه!
‫ساعت ۱:۳۰ صبحه، فکر میکردم دیگه از این خطر رد شدیم.
‫چجوری مطمئنی که همون اتفاق ها تو این خونه هم میوفته؟
‫یه چیزی قراره اتفاق بیفته.
‫حسش میکنم.
‫هی!
‫هی، اون ماشین از اون نقطه تاریک برنگشت.
‫انگار که داخل یه چیزی رفته و ناپدید شده.
‫وقتی داشتیم می خواستیم بیرون بیایم...
‫از یه تاریکی رد شدیم. یادته؟
‫یه چیزی داخل اون تاریکی...
‫یه چیزی داره داخلش اتفاق میفته.
‫میدیدی که ماشین وقتی وارد اون تاریکی شد؟
‫که دیگه برنگشت.
‫یه چیزی داخل اون تاریکیه.
‫وقتی که همه چراغ های خیابون روشنن...
‫فقط یه نقطه، چرا اونجا کاملاً تاریکه؟
‫یه نیرو... مثل تشعشع...
‫ولی هر چیزی که وارد اون تاریکی میشه برنمی گرده...
‫چرا ما هنوز ناپدید نشدیم؟
‫چجوری تونستیم بیرون بیایم؟
‫داریم بیرون میاییم؟
‫یا هر بار که میریم تو و بیرون میایم...
‫این سردرگمی ایجاد میشه؟
‫هر وقت به خونه بر میگردیم، چیز ها جابه جا شدن.
‫هر بار که میریم تو و بیرون میایم، وارد خونه های متفاوتی میشیم.
‫بدون اینکه خودمون بدونیم، هر بار گم میشیم.
‫مطمئن نیستم که الان تو خونه خودمون هستیم یا نه.
‫بیا اینجا، بشین.
‫تو نمی فهمی. توضیح میدم!
‫وقتی برای اولین بار بیرون اومدیم و به خونه برگشتیم...
‫پرده ها آتش گرفتن.
‫فکر میکردیم که کسی به خونه زده و پرده ها رو آتش زده.
‫اما اون خونه، خونه ما نبود.
‫یعنی چی که خونه ما نبود؟
‫همون خونه ای که ازش بیرون اومدیم نیست.
‫ماجرای یادداشت روی کاغذ، سومین بار بود.
‫حالا... هر وقت بیرون میایم...
‫وقت رو یادداشت نمیکنیم.
‫اما هر بار تو خونه ای متفاوت و در یه زمان متفاوتی میرسیم.
‫هر بار که از اون منطقه تاریک رد میشیم...
‫مثل یه چرخ و فلک...
‫ما رو به خط زمانی های مختلف منتقل میکنه.
‫مگه ما اونا رو تو اون خونه ندیدیم؟
‫پس کی تو ماشین نشسته؟
‫همه ما!
‫وقتی که تو ماشین بودیم، چندین بار از اون منطقه تاریک رد شدیم.
‫حداقل چهار بار ازش رد شدیم.
‫یعنی ماشین چهار بار چرخیده.
‫ما از چهار خط زمانی رد شدیم.
‫-این خط زمانی، یکی از اونا. ‫-خدای من!
‫پس چی میشه؟
‫داری میگی که یه مشکلی تو این خط زمانی، ساعت ۱:۳۰ صبح پیش میاد؟
‫حدوداً پانزده دقیقه دیگه.
‫باشه!
‫اگه تو خیلی به این نظریه اعتقاد داری...
‫چرا باید اینجا بمونیم و اون رو به شانس بسپاریم؟
‫مثل اینکه گفتی، اون منطقه تاریک یا سیاهچاله...
‫هر چی!
‫مثل یه کلید...
‫اگه داره ما رو به طور تصادفی به خط زمانی ها و خونه های مختلف منتقل میکنه...
‫بیا این بار آگاهانه ازش رد بشیم.
‫ممکنه ما رو به ساعت ۲ صبح یا یه خط زمانی دیگه برگردونه.
‫همچنین، ممکنه ما رو از ساعت ۱:۳۰ صبحی که ازش می ترسی فرار بده.
‫شاید این میتونه یه راه فرار از این شرایط باشه.
‫چطوره؟
‫من گیجم.
‫یه چیزی درست نیست.
‫احساس میکنم یه دژاوو مداومه.
‫نمیتونم تصمیم بگیرم.
‫خراب شده!
‫دیگه هیچ چیز جدیدی برای تصمیم گیری باقی نمونده.
‫این مکالمه و همه چیز دیگه، قبلاً اینجا اتفاق افتاده.
‫اگه نگران باشیم که بقیه راجع به ما چی فکر میکنن...
‫نمیتونیم زندگی کنیم.
‫چقدر سیگار میکشی؟
‫ما زودتر رسیدیم.
‫الو؟ بله، آقا، بگو.
‫شبکه ضعیفه. ‫میرم بیرون صحبت میکنم.
‫الو!
‫الو، آقا. یه لحظه صبر کن.
‫بریم!
‫صبر کن... صبر کن!
‫- وِسانت، الو؟ ‫- الو!
‫- کجا بودی؟ ‫- وصل شدم. بگو.
‫کادوی من، نقاشی رو چطور دوست داشتی؟
‫- لعنت بهش. خودتی.- خوشت اومد؟
‫نقاشی خوبه.
‫اما داشتم سرمو به سنگ میزدم ‫که ببینم کیه فرستاده.
‫اما شک کردم که حتما خودتی.
‫- واقعا؟ ‫- اما پرابها، از کارات میترسم.
‫میترسم آرانْیا گیرم بندازه.
‫- چه فرقی میکنه؟ ‫- جدی میگی؟
‫بزاریم اونایی که اون روز اتفاق افتاد فراموش بشه.
‫در موردش بحث نکنیم.
‫آره، حتما!
‫کاری که کردم اشتباه بود.
‫همینطور کاری که تو انجام دادی هم اشتباه بود.
‫به نفع هر دومونه که فراموش کنیم ‫چه اتفاقی اون روز افتاد.
‫آرانْیا باید منتظرم باشه.
‫بعدا باهات حرف میزنم.
‫باشه، خداحافظ. شب بخیر!
‫بله، آقا. بله، آقا. بله، آقا.
‫انجام میشه، آقا.
‫همه چیز خوب میشه، آقا.
‫باشه، آقا. ممنون. شب بخیر.
‫آرانْیا!
‫-هی، یه دقیقه دیگه برمیگردم. ‫-باشه.
‫الو!
‫اره، اره، حتما.
‫بعدا بهت زنگ میزنم.
‫آرانْیا، لطفا حرفامو گوش کن!
‫- آرانْیا، لطفا. ‫- الان همه چیزو فهمیدم.
‫- لازم نیست توضیح بدی. ‫- لطفا حرفامو گوش کن-
‫میخوای بگی که با پرابها حرف نزدی؟
‫آرانْیا، باهاش حرف زدم.
‫اما اون چیزی نیست که فکر میکنی.
‫چطور تونستی، وسانت؟
‫اون بهترین دوسته منه!
‫چطور؟ چطور تونستی این کارو بکنی؟
‫- احساس گناه نکردی؟ ‫- میدونم گیج شدی.
‫اگه فقط حرفای منو گوش کنی اشتباه میشه.
‫اما این حقیقت نیست!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫هی، پرابها، حالت خوبه؟ ‫هی!
‫داری چیکار میکنی؟
‫- وسانت... ‫- باید این کارو بکنم!
‫هنوز داری سعی میکنی که با حرفات منو قانع کنی.
‫هر دوتون مسخره ام کردین.
‫نمیدونستم و همه جا همراهش بردم.
‫- واو! ‫- آرانْیا!
‫- دیگه باهات کاری ندارم. ‫- لطفا حرفامو گوش کن.
‫آرانْیا!
‫آرانْیا، بس کن!
‫آرانْیا، لطفا حرفامو گوش کن!
‫آرانْیا!
‫هر بار که از این قسمت تاریک رد میشیم...
‫مثل چرخ و فلک...
‫ما رو به خط زمانی های مختلف منتقل میکنه.
‫قبلا این کارو انجام دادی؟
‫وسانت، عجله ای نیست.
‫باشه، شاد باش! بیا!
‫اونجا- ‫اونجا یه نفر هست!
‫دیدم یه نفر داشت بهمون نگاه میکرد. ‫دیدم!
‫بهت گفتم!
‫اون آخرین بار بود که آرانْیا رو دیدم.
‫بعدش دیگه نتونستم پیداش کنم.
‫چیکار کنم اگه اصلاً نتونم پیداش کنم؟
‫آرانيا!
‫تو کی هستی؟
‫این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اقا، چجوری اومدی داخل محوطه؟
‫از دروازه اومدم.
‫آخه چجوری باید اومد؟
‫چجوری اومد؟
‫یه خانمی زنگ زد و گفت اورژانسیه.
‫تو از این موضوع خبر داری؟
‫اقا، این زنمه.
‫-کجاست؟ ‫-اقا، گم شده.
‫چجوری؟
‫اگه بگم اینجا چه خبره باورت نمیشه.
‫نمیدونم چجوری باید بفهمونی.
‫اقا، اگه وارد این محله بشی دیگه نمیتونی بیرون بیای.
‫چرا صورتت خونی شده؟
‫اقا، اونطوری که فکر میکنی نیست.
‫-میبینی... ‫-اینجا خونه تونه؟
‫اقا؟
‫-اینجا خونه تونه؟ ‫-اقا، لطفا بذار من حرف بزنم.
‫من نمیتونم بفهمم کدوم خونه منه.
‫اقا، اینجا اتفاقات ماوراءالطبیعه داره میوفته.
‫-اقا-- ‫-صبر کن...
‫زنت کی گم شده؟
‫حدود ساعت یک و نیم تا دو باید بوده.
‫-یعنی عصر؟ ‫-نه، یه مدت پیش.
‫میدونی الان ساعت چنده؟
‫هنوز نیمه شب نشده.
‫اقا، من دارم همینو میگم.
‫اینجا اتفاقات عجیبی میوفته.
‫نمیدونم چجوری باید توضیح بدم.
‫-ساسی! ‫-اقا!
‫دهنتو ببند.
‫اقا...
‫گفتم دهنتو ببند.
‫اقا...
‫فکر کنم این خونه شما نیست.
‫-ساسی، برو چک کن. ‫-باشه اقا.
‫اقا، همه چیز داخل خونه خراب شده.
‫همه آینه ها تیکه تیکه شدن.
‫یه اتفاق بدی افتاده.
‫بیارش داخل.
‫اقا، شما نمیدونین چه خبره.
‫-نمیتونم جواب سوالای احمقانه تو رو بدم ‫-به جهنم داری کجا میری؟
‫هی! هی!
‫-هی! ‫-اقا! اقا!
‫-همینجا وایسا. ‫-اقا، لطفا حرفم رو گوش کن.
‫دستبند رو بیار.
‫-من دارم میام. ‫-سری، ولم کن.
‫اقا! لطفا...
‫اقا، لطفا حرفم رو گوش کن.
‫-اقا، اقا، اقا. لطفا، اقا. ‫-هی، ساکت شو!
‫-اقا، پرونده DD. ‫-من فقط یه جرعه آبجو خوردم.
‫چطور جرئت میکنی مست کنی و رانندگی کنی؟ ‫برو داخل!
‫بیا، اقا.
‫اقا، من تو یه موقعیت غیرقابل توضیحی هستم.
‫اقا، اگه اینجا باشم...
‫آخرین شانس نجات دادن زن رو از دست میدم.
‫لطفا، اقا. باید برم--
‫اقا، باید برم!
‫زنت که زنگ زده بود اورژانسیه، گم شده.
‫وقتی اومدم که سوال کنم، فقط تو رو پیدا کردم.
‫همکاری نکردی، به پلیس حمله کردی،
‫و سعی کردی فرار کنی.
‫حالا هم هی داد میزنی که زن رو پیدا کنی.
‫اقا، من باهاش بودم وقتی زنگ زد.
‫مشکلش کاملن یه چیز دیگه بود.
‫اقا، بابت بد رفتاریام عذرخواهی میکنم.
‫اما داری منو عذاب میدی.
‫اینو عذاب دادن میگی؟
‫هنوز شروع نکردم.
‫اقا، به چه دلیل داری منو اینجا نگه میداری؟
‫مگه اصلا گفته بود شوهرش مشکل سازه؟
‫تو هفت سال ازدواج...
‫...اگه زن گم بشه یا یه اتفاق بدی براش بیوفته.
‫میدونی اولین مظنون کیه؟
‫شوهر.
‫-ساسی، ماشین رو بیار بیرون. ‫-باشه اقا.
‫تو اینجا میمونی تا بفهمیم چی شده سر زنِت!
‫- سلوام. ‫- قربان!
‫- مواظبش باش. ‫- چشم قربان!
‫هی بلند شو! ‫بیا بلند شو!
‫بلند شو!
‫من باعث شدم که اون گم بشه.
‫- هی صدا منو نمی شنوی؟ - تقصیر منه.
‫من فقط یه راه حل دارم ‫که اونم اشتباه کردنِ دوباره!
‫بلند شو! هی!
‫آقا لطفا بذارین برم!
‫تو نمیفهمی، نه؟
‫- هی بیا! ‫- قربان!
‫آقا بزنش!
‫هی ولَم کن!
‫هی!
‫- هی! ‫- هی!
‫هی!
‫چی شد؟
‫حس میکنم قبلاً هم این اتفاق افتاده!
‫حالا نگاه کن، ‫یه ماشین قدیمی میاد.
‫هی تو کی هستی؟
‫کی اجازه داد بیای تو؟
‫هی، راوی!
‫قربان!
‫تو کی هستی؟
‫چرا دنبالم اومدی اینجا؟
‫چرا رفتی اونجا؟
‫اول جواب منو بده.
‫زنم گم شده.
‫دنبالش می گشتم.
‫ولی نمیدونم چرا حس کردم باید بیام ‫دنبالت تا اینجا.
‫انگار یه دیژاووِ مداومه...
‫اومده منو پیش تو بکشونه.
‫شاید قبل از این هم یه ملاقات مشابهی اتفاق افتاده باشه.
‫به خاطر همین دنبال من اومدی اینجا.
‫نمیفهمم!
‫اونجا و من با هم ‫یه رابطه طولانی مدت داریم.
‫اون ملک مال ما بود.
‫تو یه مسئله ای از دستش دادیم.
‫از من پرسیدی که چی منو به اونجا کشونده؟
‫صداش!
‫هنوز تو گوشمه.
‫همون صدا رو دوباره شنیدم.
‫بعد از سالها...
‫همون صدا رو دوباره شنیدم.
‫دو قتل در خانه ساحلی ‫در اُپّالا پَکّام، چِنّای
‫آیا مانوهار، پسر راوی چَندران، ‫تاجر، قاتل هست؟
‫اون شب، ‫فقط یه چیز تو ذهنم بود.
‫کشتنشون!
‫ولی...
‫گَنِش، چی شده؟ ‫کی این کار رو باهات کرده؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫هی، بس کن!
‫تو کی هستی؟
‫بس کن!
‫وقتی این موضوع رو تو دادگاه گفتم ‫همه بهم خندیدن.
‫قاضی دستور داد که ‫بررسی کنن ببینم دیوونه ام یا نه.
‫ولی ثابت شد که من دیوونه نیستم.
‫پس اونجا مشکل داره!
‫این یه داستان قدیمیه.
‫در زمان حکومت انگلیس در هند، ‫یه آزمایشگاه مخفی در حال تحقیق بود.
‫هیچکس نمیدونه چه نوع تحقیقی ‫انجام می شد.
‫ولی در سال 1941، یه حادثه بزرگ ‫تو اون مرکز اتفاق افتاد.
‫تاثیر اون حادثه هنوزم ‫تو زندگیِ ماست.
‫چیزی که شصت سال پیش ‫برای من اتفاق افتاد...
‫و اتفاقاتی که الان تو زندگیِ شما می افته...
‫در فیزیک کوانتومی ‫بهش میگن اَبَرِهمگذاری.
‫به طور خلاصه...
‫یه واقعیت موازیه.
‫اونا ما هستن! ‫ولی یه نوع دیگه ای از ما.
‫ما فکر میکنیم فقط یه واقعیت وجود داره که ‫یه خطِ راست از گذشته به آینده است.
‫اما علم جدید میگه ‫واقعیت‌های مختلفی وجود داره.
‫دانشمند شرودینگر...
‫یه تئوری ای ارائه داده ‫برای توضیح واقعیتِ موازی.
‫یه گربه رو داخل یه جعبه بسته می ذارن.
‫یه کیک مخلوط با سم ‫به گربه می دن.
‫بعدش چی میشه؟
‫یا گربه زنده می مونه...
‫یا اینکه کیک رو میخوره و میمیره.
‫ما فکر میکنیم این منطق سنتیه.
‫ولی علم مدرن میگه ‫هر دوشون ممکنه.
‫گربه میتونه زنده یا مرده باشه.
‫ولی تو خط زمانی ما ‫ما فقط میتونیم یه واقعیت رو ببینیم.
‫این قانون طبیعته.
‫ولی ما خودمونو از ‫خط زمانهای مختلف دیدیم.
‫تو یه نقطه تاریک رو رد کردن رو گفتي.
‫اون فقط تاریکی نیست یه درگاهه.
‫دروازه!
‫هر وقت این تاریکی رو رد میکنی...
‫وارد یه خط زمانی جدید میشی.
‫جایی که خط زمانهای مختلف رو به هم وصل میکنه ‫کرم چاله نامیده میشه.
‫کرم چاله چیه؟
‫کرم چاله یه تونل نامرئی.
‫یه کرم چاله دو تا خط زمانی رو به هم وصل میکنه ‫و جهان موازی.
‫زمان یه توهمه.
‫اگه خط زمانی دیگه ای ‫برای مقایسه نداشته باشی...
‫تو نمیتونی ‫تغییر خط زمانی رو بفهمی.
‫خط زمانی ای که توش هستی ‫همیشه واقعیت تو خواهد بود.
‫از اونجایی که من میفهمم، ‫تو از واقعیت همسرت گم شدی.
‫همسرت ممکنه به دنبال من اومده باشه.
‫ممکنه همون تئوری رو به اونم توضیح بدم.
‫هر چیزی ممکنه!
‫درباره مثلث برمودا چیزی میدونی؟
‫یه تئوری هست که میگه اون ‫اشیاء رو
‫که باهاش در تماس هستن ‫به یه واقعیت موازی دیگه منتقل میکنه.
‫آقا، من اینجا نیستم که درباره یه تئوری ‫چیزی یاد بگیرم.
‫من باید همسرم رو پیدا کنم.
‫من چیکار باید بکنم؟
‫اگه دنبال جوابی...
‫کاری که میگم رو انجام بده!
‫سلام!
‫واسانت...
‫تنها ارتباط بین ‫حوادث الان و گذشته...
‫ماه ابر ماهه!
‫ماه ابر ماه یه نقطه محرک.
‫چهل و پنج دقیقه دیگه ‫فعال میشه.
‫این رو به خاطر بسپار.
‫وقتی ابر ها ماه ابر ماه رو میپوشونن، ‫دروازه باز نمیشه.
‫در چهل و پنج دقیقه، تو باید ‫واقعیتی که همسرت توشه رو پیدا کنی.
‫اگه اینکارو نکنی...
‫در همه ی واقعیت ها، ما با همیم.
‫چطور میتونم واقعیت ‫که آرانایا تنها توشه رو پیدا کنم؟
‫اونم تو چهل و پنج دقیقه.
‫واسانت، لطفا حرفامو گوش کن.
‫اگه نتونستی واقعیت ‫که آرانایا تنها توشه رو پیدا کنی...
‫تو باید یه کار انجام بدی.
‫من چیکار باید بکنم؟
‫فقط یه واسانت و یه مانوهاران ‫میتونه تو یه واقعیت باشه.
‫چون قانون طبیعته.
‫امیدوارم که فهمیدی.
‫اون رو بگیر.
‫آقا، من حقیقت رو اعتراف میکنم.
‫ولی باید یه شرط رو قبول کنی.
‫آقا، اون داره یه نقشه ای می کشه.
‫-بهش اعتماد نکن. ‫-آقا...
‫حقیقت رو اعتراف میکنم. ‫من همسرم رو کشتم.
‫جسد رو کجا مخفی کردی؟
‫آقا، جسد--
‫هی، برو ببین صدا از کجاست.
‫به جز تو، ‫کسی اینجا نیست.
‫آقا، نمیدونم ‫اینجا چه خبره.
‫-با من بیا. ‫-لطفا حرفامو گوش کن.
‫-با من بیا. ‫-آقا!
‫آقا!
‫هی، بایست! بایست!
‫حرکت احمقانه ای نکن.
‫واسه شلیک به تو تردید نمی کنم.
‫میتونی شلیک کنی، آقا.
‫ولی نه تو این واقعیت.
‫متاسفم، آقا.
‫آرانایا!
‫فقط یه واسانت و یه مانوهاران ‫میتونه تو یه واقعیت باشه.
‫هی! هی، ولم کن!
‫واسانت!
‫آرانایا، برو تو!
‫واسانت!
‫واسانت، ولم کن!
‫هی ولم کن!
‫گفتم برو تو! برو تو!
‫ولش کن!
‫هی آرانا! ‫داری چیکار میکنی؟
‫چی تو دستته؟
‫-گفتم تو سالن بمون. ‫-چه کادویی برام گرفتی؟
‫مگه نمیشه سورپرایزت کنم؟
‫-بده به من. ‫-بهت میدم.
‫صبور باش. بهت میدم.
‫این طرف!
‫هنوز زوده.
‫فقط بعد از چهار هفته ‫حرکت جنین مشخص میشه.
‫هی!
‫تبریک میگم... به ما!
‫-یه کادو برات آوردم. ‫-چی هست؟
‫چی هست؟
‫سیگار کوبایی!
‫از دوستم که تو باهاماس هست ‫برات آوردم.
‫هی، ممنون!
‫قراره بابا بشی. ‫سیگار نکش. فقط تماشا کن.
‫تو کی هستی؟
‫تو این موقع شب ‫اینجا چیکار میکنی؟
‫اسم شما چیه؟
‫مگه نمی شنوی که ازت سوال می پرسه؟
‫بهش بگو اسمت چیه.
‫چرا اینقدر عصبی هستی؟
‫نترس. ‫بهش بگو اسمت چیه.
‫با تو حرف میزنم!
‫چی شده؟
‫انگار روح دیده ای.
‫همسرت اومده کلانتری ‫برای گم شدن تو شکایت کرده.
‫ولی تو داری خوش می گذرونی.
‫تو که آدم حساب نیستی!
‫کجا رفتی؟
‫هی من این جا بودم...
‫همه جا دنبال تو می گشتم.
‫خیلی ترسیدم.
‫نمیدونستم چیکار کنم.
‫اممم...
‫قبلا همدیگه رو دیدیم؟
‫احتمالا زیاد.
‫واقعا؟ ‫خیلی زیاد میگی؟
‫این چه جوابیه؟
‫-آرانا ببخشید. ‫-برای چی؟
‫برای همه چیز.
‫فکر می کردم ازم عصبانی میشی.
‫واقعا عصبانی بودم.
‫ولی چاره ای نداشتم.
‫بعد از اینکه دوباره دیدمت، بخشیدمت.
‫سورش! بده به من.
‫سورش، سلام!
‫ببخشید، میخواستم خودم بهت زنگ بزنم.
‫با وِسانته!
‫این همه مدت تو خونه بود.
‫ببخشید، ترسیدم، ‫و باعث شدم تو هم نگران بشی.
‫مگه میشه تقصیر من نباشه؟ ‫یه مجتمع بزرگِ فقط ما دوتاییم.
‫یهو برق رفت.
‫تنها رفت ژنراتور رو روشن کنه.
‫و دیگه برنگشت.
‫میدونی دیگه؟
‫احمقِ! فقط میخواستم...
‫-هی آرانا، قطع کن. ‫-چی شده؟
‫هی، داشتم باهاش حرف میزدم.
‫بگو ببینم، دیشب چی شد؟
‫-چرا می پرسی؟ ‫-بگو چی شد.
‫گفتم دیگه...
‫برق رفت، و تو رفتی ژنراتور رو روشن کنی.
‫-چی شد؟ ‫-میگی که تنها رفتم.
‫خیلی دیر برگشتی. ‫منتظرت بودم.
‫نگران شده بودم.
‫بعد هم به اورژانس زنگ زدم!
‫خب بعد از اون برق رفتن...
‫از خونه رفتی بیرون.
‫بعدش هم الان برگشتی.
‫آره!
‫چرا ازم این سوال رو می پرسی؟
‫زمان یه توهمه.
‫اگه یه خط زمانی دیگه ‫برای مقایسه نداشته باشی...
‫متوجه تغییر خط زمانی نمیشی.
‫خط زمانی ای که توش هستی ‫همون واقعیتِ توئه.
‫می رم دستشویی و بر می گردم.
‫همه چیز اوکی؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.