..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بابا، دیگه دوست ندارم اینجا زندگی کنم.
‫لطفاً منو از اینجا ببر.
‫تروخدا، بابا!
‫چی شده پسرم؟
‫بقیه بچه‌ها خوششون نمیاد که من اینجا هستم.
‫دیشب که رفتم دستشویی...
‫درو قفل کردن،
‫و چراغ رو خاموش کردن.
‫تمام شب تو تاریکی توی دستشویی گیر کرده بودم.
‫به لطف سرایدار که درو صبح باز کرد.
‫اون بچه‌ها تو غذام تف کردن.
‫بعد از اینکه غذا خوردم،
‫گفتن که غذایی که خوردم کثیف بوده و مسخره‌ام کردن.
‫همچنین تهدیدم کردن که اگه نرم، باز این کارا رو باهام میکنن.
‫به عمو شکایت کردی؟
‫آره. تمامشونو کتک زد.
‫حالا همه بچه‌ها از دستم خیلی عصبانی‌ان.
‫می‌ترسم اینجا بمونم.
‫لطفاً منو ببر، بابا.
‫تروخدا، بابا.
‫پسرم، نترس.
‫فردا میام می‌برمت.
‫باشه بابا--
‫پسرم... سیدارت؟
‫هی، سیدارت!
‫فکر کردی تولدت رو یادمون رفته؟
‫سیدارت، به نظرم هنوز از ما عصبانی هستی.
‫تا وقتی که پدرمون ما رو کتک زد، فهمیدیم اشتباه کردیم.
‫خیلی اذیتت کردیم.
‫ببخشید، سیدارت!
‫ بله، ببخشید، سیدارت
‫ببخشید!
‫ تولدت مبارک...
‫ تولد سیدارت مبارک
‫ تولدت مبارک...
‫بفرما!
‫هی، بیاید به سیدارت بزنیم.
‫پاشو بگیریم.
‫بیاید کیک رو بزنیم تو صورتش ‫-سیدارت! سیدارت
‫سیدارت، چند سالته؟
‫من ۷ سالمه.
‫اوه، پس ۷ سالته.
‫یعنی باید ۷ بار بهت بزنیم.
‫هی، مراقب باش. ‫نباید بهش آسیب بزنیم.
‫اون بچه‌اس.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫اوه، نه، خواهر. قلقلک داره!
‫چهار...
‫اوه، نه، داری واقعا می‌زنی. درد میکنه.
‫پنج...
‫اوه، نه، داداش! درد میکنه!
‫شش...
‫چرا داری میزنی؟
‫-لطفاً ولم کنید. ‫-چطور جرات کردی تو خونه ما بمونی
‫و باعث بشی پدرمون ما رو بزنه؟
‫هفت!
‫اوه، نه! خوبه، تموم شد.
‫لطفاً ولش کنید.
‫امروز تولدت نیست.
‫بلکه روز مرگته.
‫مرگت مبارک...
‫-مرگت مبارک... ‫-بابا، درد میکنه!
‫-مرگت مبارک، سیدارت... ‫-بابا، کجایی؟
‫-مرگت مبارک... ‫-بابا!
‫مااااااااااااماااااااااااااااان
‫سیدارت؟
‫هی، بس کن مسخره‌بازی رو و پاشو.
‫هی، سیدارت!
‫هی، چرا تکون نمی‌خوره؟
‫سیدارت...
‫داداش تاکسی...
‫از صبح چیزی نخوردم.
‫هی!
‫همین‌طوری عصبیم چون از صبح هیچ مسافری نداشتم.
‫و تو هم تو این گرمای شدید اذیتم می‌کنی.
‫یه روز دیگه رو برای اذیت کردن انتخاب کن.
‫اگه پا داشتم،
‫می‌رفتم با یه تاکسی زندگی‌مو می‌چرخوندم.
‫خدا خیرت بده برادر.
‫فکر کنم یه آدم پولدار فوت کرده.
‫تشییع جنازه‌ش کلی شادی پخش کرده.
‫ولی اگه من یا تو بمیریم که این‌جوری نمیشه.
‫واسه همینم منتظرم که مرگ بغلم کنه.
‫تو زندگی بعدی، اگه باشه، به عنوان یه پولدار به دنیا میام.
‫" گدای خونی "
‫هی!
‫هی، وایسا!
‫هی!
‫هی، وایسا!
‫کل هنجره‌مو دارم داد می‌زنم، اصلاً به من توجه نمی‌کنی.
‫رفیق، دخلت داره صدا می‌ده.
‫فکر کنم یه فروش فوق‌العاده داشتی.
‫من صدامو خسته می‌کنم، ولی حتی یه کتاب یا خودکار هم نمی‌خرن.
‫نمی‌دونم چطوری به تو اعتقاد دارن و صدقه می‌دن.
‫این کار مهارت می‌خواد.
‫مهارت گدایی!
‫می‌رم ناهار بگیرم. برای تو هم بیارم؟
‫این احمق لعنتی جواب تلفنمو نمی‌ده.
‫هی، آهای غذا بر!
‫اینور!
‫ها؟ چی‌رو نگاه می‌کنی؟
‫ما نباید سفارش بدیم؟
‫ وای!
‫پیتزای دوبل هج قومی. خیلی خوشمزس.
‫پلو تمرهندی هم خیلی خوشمزس.
‫نمی‌خوای بخوری؟
‫اگه خوشمزس، خودت بخور.
‫خدای عزیز، همه رو با بخت خوب برکت بده.
‫صبح زود هر روز انگار می‌ره دفتر کار.
‫اما فقط گدایی می‌کنه.
‫هیچ‌وقت ترقی نمی‌کنه.
‫من از ۱۲ سالگی شروع به کار کردم.
‫شب و روز خودمو ذلیل کردم کار کنم.
‫حالا یه خونه واسه خودمون داریم ‫و زندگی لوکسی داریم.
‫موفقیت تو زندگی ‫فقط با تلاش واقعی میاد.
‫فهمیدی؟
‫بهتره بری مدرسه.
‫هی، چی داری می‌شماری؟
‫بهت بگم...
‫۲۲ سال تو زندگیش زحمت کشید.
‫آخر سر، ‫همسایه یه گدا شده.
‫عالیه!
‫واقعا موفقیت بزرگیه.
‫به خاطرش دلم سوخت و کار پیشنهاد دادم.
‫ولی خیلی مغرور شده.
‫باید خودمو بزنم ‫که بهش شغل پیشنهاد دادم.
‫درسته! برو، خودتو بزن.
‫هی!
‫باید دلت واسه کسایی بسوزه که از ما پایین‌ترن.
‫دلمون واسه کسایی که هم‌سطحمونن نمی‌سوزه.
‫چطوریه که تو و ما ‫هم‌سطحیم؟
‫گدای لعنتی!
‫نه؟
‫از صبح، ‫تو داری واسه کار گدایی می‌کنی.
‫و کار من گدایی کردنه.
‫فقط این فرقشه.
‫حروم‌زاده لعنتی، ‫می‌کشمت.
‫عزیزان من...
‫من یه دست و یه پا ندارم.
‫آقا، لطفاً از من کتاب بخرید.
‫فقط ۲۰ روپیه‌س.
‫اگه بچه دارید، واسه‌شون بخرید.
‫خواهر، خواهر، خواهر.
‫دست و پام درد می‌کنه.
‫باید برم سر کار. لطفاً خواهر.
‫آقا، آقا، آقا، لطفاً از من بخرید.
‫-لطفاً آقا! ‫-آقا، آقا...
‫آقا، باید برم بیمارستان.
‫-اگه درمان بشم، می‌تونم کار کنم... ‫-آقا، داره شما رو گول می‌زنه.
‫آقا، من از راه درست پول درمیارم.
‫-آقا-- ‫-خواهر، منو به عنوان برادرت در نظر بگیر.
‫دوست نداری که برادرت تو خیابونا گدایی کنه.
‫-همه سرزنشت می‌کنن. ‫-دروغ می‌گه. بهش صدقه نده.
‫-آه نه! ‫-برکت بده خواهری.
‫برادرت، یعنی منم، برکت می‌گیرم.
‫ولی تو هیچ‌وقت برکت نمی‌گیری. لعنت!
‫وجدانت کجاست؟
‫اینطوری نابود می‌شی!
‫مزۀ غذا خوردن با پولی که خودت زحمت کشیدی و درآوردی، فرق داره.
‫پول بلیت رو بده.
‫یه بلیت 10 روپیه‌ای بده.
‫آنا، یه بلیت بالکن بده.
‫هی، 10 روپیه کمه.
‫فقط 10 روپیه می‌تونی ببخشی.
‫چی شده؟
‫یه روز، وقتی داشتم تو خیابون راه می‌رفتم، زمین خوردم.
‫خم شدم و تو رو دیدم تو خیابون.
‫پدرو مادرت تو رو رها کرده بودن.
‫دلم سوخت و آوردمت خونه.
‫از گرسنگی گریه می‌کردی. ‫بهت غذا دادم.
‫وقتی بزرگتر شدی، از برهنگی گریه می‌کردی.
‫برات شلوارک خریدم!
‫بیشتر که بزرگ شدی، گریه می‌کردی ‫چون می‌خواستی مدرسه بری.
‫فرستادمت مدرسه.
‫غرورِ تحصیل...
‫باعث شده به من دستور بدی ‫که برات بلیت بخرم.
‫هی، من فقط 10 روپیه خواستم، ‫داری تاریخ رو تعریف می‌کنی.
‫به عنوان قرض حساب کن.
‫نه قرض می‌گیرم و نه می‌دم.
‫می‌تونی گدایی کنی اما قرض نمی‌گیری.
‫بازیگر بزرگ چاندربُس در حال...
‫می‌خواستم یه فیلم ببینم.
‫اما اون ول کرد رفت.
‫من بچه‌ام، ‫اما خیلی اذیتم می‌کنه.
‫خدا، تو جریمه می‌کنی گناهکارها رو.
‫خواهش می‌کنم اونو هم جریمه کن.
‫چون فقط گناه می‌کنه.
‫مردمو گول می‌زنه و التماس می‌کنه ‫که میگه معلوله.
‫غذاهای خوشمزه و دسر سفارش می‌ده ‫و ازشون لذت می‌بره.
‫نمی‌گم چون با من تقسیم نمی‌کنه، ‫شکایت دارم.
‫حتی ادب اولیه رو نداره که تقسیمش کنه.
‫اون فقط منو رسوند مدرسه.
‫اما طوری حرف می‌زنه ‫که انگار منو به مدرسه فرستاده.
‫خیلی صبور بودم.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫خواهش می‌کنم، خدا.
‫لطفاً اونو جریمه کن.
‫آی!
‫داری به خدا شکایت می‌کنی؟
‫من باید بابت این فیلم ‫ازش شکایت کنم.
‫لعنت به قدرت چشم سوم.
‫جلو چشات منو زد.
‫اما تو فقط تماشاچی بودی.
‫هی!
‫هر روز بهش نگاه می‌کنی...
‫این خونه رو انقدر دوست داری؟
‫آره. فوق‌العاده‌س.
‫یه روز، آرزو دارم ‫تو یه همچین خونه‌ای زندگی کنم.
‫[زیر لب حساب می‌کنه]
‫هی!
‫چی رو شمردی؟
‫شماردم چند روز باید ‫گدایی کنیم تا تو یه همچین خونه‌ای زندگی کنیم.
‫می‌خوای تمام عمرت گدایی کنی؟
‫-برادر... ‫-هی، برو گمشو!
‫گمشو!
‫کار دیگه‌ای نداری غیر از گدایی!
‫خواهر، من ناشنوام.
‫خواهر، لطفاً یه کمی صدقه بده.
‫-هی! ‫-لطفاً، خواهر--
‫باز شروع کردی.
‫هفته پیش، ‫ادعا کردی که پاهات رو از دست دادی.
‫لعنت به این روز بد.
‫بچه، من دست ندارم.
‫خب، حداقل پاهاتو داری.
‫بعضی‌ها با اندامشون هنر خلق می‌کنن.
‫می‌خوای برات کار پیدا کنم؟
‫هی، صبر کن! ‫برات کار پیدا می‌کنم.
‫ای خدا، چشم نداری؟
‫چشمامو ازم گرفتی.
‫می‌تونستم این دنیا رو ببینم ‫اگه یه چشم بهم می‌دادی.
‫شکر خدا!
‫فکر کنم روز خوبی برام باشه.
‫پول خوبی درآوردم.
‫هفتا کتاب و چهارتا خودکار فروختم.
‫اگه این‌قدر پول درآوردم...
‫تو باید بیشتر از من پول درآورده باشی.
‫اون قایمش کرد.
‫دارم میرم نهار بگیرم. ‫برات چیزی بیارم؟
‫-آره-- ‫-باشه، فهمیدم.
‫تو پیتزا یا برگر سفارش میدی.
‫تو لذتشو ببر با غذای فانتزیت.
‫من به پلوی تمرهندی خودم راضیم.
‫خدای عزیز، هنوز 24 ساعت هم نگذشته...
‫و اونو مجازات کردی.
‫خیلی ممنون خدای عزیز.
‫اما این کافی نیست.
‫وقتی پلوی تمرهندی آوردم...
‫باید خودش بیاد و یه سهم بخواد.
‫و من میگم "دوست ندارم قرض بدم یا قرض بگیرم."
‫لطفاً کاری کن این اتفاق بیفته.
‫باشه؟
‫برادر...
‫امروز روز شانزدهم از مرگ رئیسمونه.
‫آخرین آرزوش این بود که 25 نفر گرسنه رو سیر کنه.
‫ما تونستیم 24 نفر پیدا کنیم.
‫یه نفر دیگه نیاز داریم.
‫دوست داری بیای؟
‫این یه ضیافت شاهانه‌ست.
‫ضیافت شاهانه چیه؟
‫کاری مرغ، کاری گوشت،
‫بریانی مرغ، بریانی گوشت،
‫بلدرچین، خرچنگ و خیلی چیزای دیگه.
‫بزن بریم!
‫هی، جکو!
‫بای بای
‫خدای عزیز، ناامیدم کردی.
‫بهت ایمان داشتم.
‫هی، بیدار شو. رسیدیم.
‫بچه‌ها، بیاید کمک کنید اثاثیه رو پیاده کنیم.
‫برو به گروهی که اونجا منتظرن ملحق شو.
‫نگاه نکن و بهم کمک کن وسایل رو پیاده کنیم.
‫دو نفر از شما برید چک کنید ‫که میزها چیده شده باشن.
‫هی، این ظرفا رو هم ببر.
‫آروم راه برو. نریزونشون.
‫نگاه کن کجا میزاره.
‫برو بذارش نزدیک محوطه غذاخوری.
‫هی! پاشو لعنتی!
‫این صندلی رئیسمونه.
‫درود خدای خوز بر شما ‫نیازی به معرفی نداره.
‫شما خوب رئیس ما رو می‌شناسید.
‫وقتی زنده بود، ‫به مردم نیازمند کمک می‌کرد.
‫حتی بعد از مرگش...
‫خواست که شما رو سیر کنه تا دل‌تون راضی بشه.
‫پس، تردید نکنید و خوب بخورید.
‫و دعا کنید که در آرامش باشه.
‫ممنون!
‫خونه عالیه!
‫ماها...
‫فقط می‌تونیم از دور ‫به خونه‌ای مثل این نگاه کنیم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم توی همچین خونه‌ای زندگی کنیم.
‫هی!
‫چون صاحبشون مرده، ‫غمگینن و ده روزه غذا نخوردن.
‫ممکنه بیان و تو رو پاره کنن.
‫گم شو!
‫بچه‌ها، بجنبید.
‫باید به این سفارش رسیدگی کنیم.
‫اون با ماشینش میاد.
‫-سلام. ‫-آقا!
‫-همه‌چیز حله؟ ‫-بله، آقا.
‫-ضیافت تموم شد.-خوبه.
‫-آقا، در اصلی بازه.-قفل خودکاره.
‫اوه، قفل خودکاره.
‫من در رو می‌بندم، آقا.
‫شماره‌ای که شماره‌گیری کردید ‫در حال حاضر مشغوله.
‫-هی، سلام- ‫-نمی‌بینی تماس‌هات رو رد می‌کنم؟
‫چرا هی زنگ می‌زنی؟
‫نمی‌بینی هی دارم بهت زنگ می‌زنم؟
‫چرا دیگه تماس‌هامو رد می‌کنی؟
‫چرا زنگ زدی؟
‫همین‌طوری. ‫می‌خواستم بدونم کی برمی‌گردی.
‫نمی‌دونم کی برمی‌گردم.
‫-دیر می‌کنم. ‫-چرا؟
‫یادت میاد که منو برای ضیافت اینجا آوردن.
‫خونه خیلی عالی بود.
‫به خاطر همین یه سرکی به خونه زدم.
‫قفل کردن من رو تو خونه چون نمی‌دونستن من داخل بودم.
‫هی، چی داری می‌گی؟
‫سعی کن از خونه بیرون بیای.
‫ممکنه کسی توی خونه ببینتت.
‫هیچکس تو خونه نیست.
‫گوش دادم به حرف‌های مدیر.
‫وای خدای من!
‫جک...
‫می‌دونی چندتا پله می‌بینم؟
‫فکر کنم ۷ روز طول می‌کشه تا بشمارمشون.
‫نمیدونم دیگه چی تو این خونه می‌بینم.
‫بذار ببینم. حداقلش می‌تونی از شنیدنشو لذت ببری.
‫مهمه که چی تو خونه هست؟
‫اول از خونه بیرون بیا.
‫الو
‫هی، می‌شنوی یا نه؟
‫الو
‫جک...
‫می‌دونی الان دارم به چی نگاه می‌کنم؟
‫چیه؟
‫یه آکواریوم بزرگ.
‫و فقط یه ماهی داخلشه.
‫ماهی داره خوشحال تنها شنا می‌کنه.
‫فکر کن چجوری میشه اگه منم تنها اینجا بچرخم.
‫هی، مثل دیوونه‌ها حرف نزن.
‫لطفاً از خونه بیرون بیا.
‫جک، فکر کنم کسی تو خونه‌ست.
‫جدی می‌گی؟
‫یه دختر تو خونه می‌بینم.
‫هی، یه راه خروج پیدا کن و فرار کن از اونجا.
‫نمی‌دونم خروجی کجاست.
‫همه درها قفلن!
‫جک، اون دختر الان پایینه.
‫برو بالا ببین تراسی چیزی هست که فرار کنی.
‫هی، چی شد؟
‫فقط یه نفر نیست...
‫دو تا هستن.
‫بهت گفته بودم.
‫اگه بگیرنت، می‌دن دست پلیس.
‫جک، خیلی ترسیدم.
‫باید--
‫خونه بزرگیه، ولی حتی یه لحظه آرامش ندارم.
‫همیشه پشت سرم میای.
‫وجدانی نداری؟
‫زندگیمو نابود کردی.
‫و داری خوش خوشان قهوه می‌نوشی.
‫باز میاد تا ببینت.
‫بذار بیاد. منتظرشم.
‫این یادت باشه.
‫تا زندگی‌هاتونو نابود نکنم آرامش ندارم.
‫هر دوتون بهم خیانت کردین. نمی‌بخشمتون.
‫زنده دفنتون می‌کنم.
‫الان چی داره می‌شه؟
‫شبیه دعوای زن و شوهریه.
‫فکر کنم مچ زنشو گرفته که خیانت می‌کرده.
‫برای همین داره داد و بیداد می‌کنه.
‫به ما ربطی نداره.
‫برنامه‌ت برای فرار چیه؟
‫چرا باید فرار کنم؟
‫تصمیم گرفتم دو روز همینجا بمونم.
‫چی؟
‫شنیدی دیگه.
‫وسط خونه وایسادم.
‫هیچکدومشون منو ندیدن.
‫هر دوشون رفتن جهت مخالف.
‫و منم دارم می‌رم یه جهت دیگه.
‫بای بای
‫ تو با کشتن زندگی شروع کردی ‫تا گرسنگیت رو رفع کنی
‫ و به شکار ادامه دادی ‫تا طمع‌ت رو ارضا کنی
‫ تا طبقه‌ها رو روی هم بسازی
‫بیچاره، گول خورد.
‫بس کن رفیق.
‫ توسط ارزی که تصویر گاندی روشه فاش خواهد شد
‫ در جمعی که فقط دروغ صحبت می‌کنند
‫ من هم هستم که حقیقت رو می‌گم
‫ من کی هستم؟ من کی هستم؟
‫ بگم کیم؟
‫ من کی هستم؟ من کی هستم؟
‫ بگم کیم؟
‫ تو با کشتن زندگی شروع کردی ‫تا گرسنگیت رو رفع کنی
‫ صدها رهبر هستن ‫اما کی واسه کمک هست؟
‫ اگه وضع اینطوری باشه ‫جامعمون چطوری پیشرفت می‌کنه؟
‫ وقتی دزدها نقش خوبا رو بازی می‌کنن
‫ چه فایده‌ داره راستگویی و عدالتو موعظه کنیم؟
‫ این عدالت جهانه
‫ عدالت جهان ‫کی اینو گفت؟
‫ بزی که بی‌گناه اومد
‫ و سرش بریده شد ‫اینُ گفت
‫ من کی‌ام؟ من کی‌ام؟
‫ باید بهت بگم من کی‌ام؟
‫ من کی‌ام؟ من کی‌ام؟
‫ باید بهت بگم من کی‌ام؟
‫هی، چرا هنوز نخوابیدی؟
‫چندتا کیسه امروز جابه‌جا کردی؟
‫258
‫به پشت بخواب.
‫دلت می‌خوام کمرتُ ماساژ بدم.
‫وقتی می‌گن کار سخت موفقیت میاره، یه کلاه‌برداریه.
‫این همه سال، خودمونُ کشتیم.
‫ولی هنوز رو همون سکوی قبلیم زندگی می‌کنیم.
‫منو می‌بخشی؟
‫برای چی؟
‫تو دوران کودکی،
‫یه خونه‌ای رو تحسین می‌کردی.
‫اون موقع بهت قولی دادم.
‫یه روز ‫یه خونه مثل اونو برات می‌سازم.
‫و با هم زندگی می‌کنیم.
‫نمی‌دونم یادته یا نه.
‫ولی حالا می‌فهمم که نمی‌تونم اون قول رو انجام بدم.
‫هر کسی یه فرصتی توی زندگی گیرش میاد.
‫تو اون روز ‫شانس از سقف می‌باره.
‫به همین صورت ما هم یه فرصت گیرمون میاد.
‫فقط نگاه کن و ببین.
‫ما توی یه کاخ بزرگ، زندگی شاهانه‌ای خواهیم داشت.
‫اه!
‫سقف بالای سرمون نداریم ولی خواب شانس رو ببینیم.
‫[یک ترانه تامیلی در حال پخش است]
‫اون کیه؟
‫چرا برای کسی که مرده، حسرت می‌خوره؟
‫هی، صدای منو می‌شنوی؟
‫هی، منو می‌بینی؟
‫هی، تو کی هستی؟
‫هی، وایسا!
‫چطور وارد خونه شدی؟
‫واستا! وایسا!
‫اه!
‫وایسا ببینم
‫هی... تو کی‌ هستی، مرد؟
‫موسیقی گذاشتم چون از جسد زدن تو سکوت می‌ترسیدم.
‫ناگهان یکی در رو زد.
‫و اون دم در بود.
‫نمی‌دونم چطور وارد شده.
‫تا نزدیکش شدم، دوید.
‫منم دنبال کردم.
‫ولی نتونستم بگیرمش.
‫وقتی داشت می‌پرید، خورد و از پله افتاد.
‫به نظرم شبیه فقیرها است.
‫احتمالا ظهر برای خیریه ای اومده.
‫فکر کرده خونه خالیه و موندگار شده.
‫ولی شاهد جسد بوده.
‫ما مشکلات بزرگتری داریم که باید حل کنیم.
‫تا حالا جسدو وارد کردی؟
‫بله، تیکه تیکه‌اش کردم.
‫هنوز دور نریختم.
‫اون مردو پیدا کردی؟
‫نه؟
‫چطور می‌تونی اینقدر خونسرد باشی؟
‫وقتی داشتم دنبال مردی برای کار می‌گشتم، تو زنگ زدی.
‫و من هم اومدم.
‫اه!
‫باید قبل از اینکه بکشی یه فکری می‌کردی.
‫روزها برنامه‌ریزی هدر رفته.
‫بیدار شد!
‫چی؟
‫اون دوست بیداره.
‫ولی خودشو می‌زنه به بیهوشی.
‫باشه، دارم می‌رم دنبال یه اقا.
‫تو یه کم استراحت کن.
‫[یه آهنگ زمزمه می‌کنه]
‫هی، چی کار می‌خوای بکنی؟
‫اگه وقتی بیهوشه بکشمش...
‫حداقل درد رو حس نمی‌کنه.
‫آقا!
‫آقا، منو نکش!
‫فکر کردم خونه خالیه و وارد شدم.
‫ببخشید آقا. لطفاً منو ببخشید.
‫لطفاً آقا. لطفاً منو ببخشید.
‫یه اشتباه صادقانه بود.
‫لطفاً منو ببخشید. فرار می‌کنم.
‫ببخشید آقا!
‫اگه ما رو به پلیس تحویل بدی چی؟
‫آقا، چرا باید بکنم؟ ‫فراموش می‌کنم که اینجا بودم.
‫نمی‌دونم تو کی هستی. ‫لطفاً منو ببخش!
‫لطفاً آقا. ببخشید آقا. ‫لطفاً... آقا...
‫هی، چرا وایسادی؟
‫نه، نه، نه، آقا. ‫ادامه می‌دم به التماس.
‫برای جانم التماس می‌کنم.
‫-لطفاً منو ببخش! ‫-وایسا!
‫یه راهی هست.
‫اگه می‌خوای زنده از اینجا بری...
‫باید کاری که می‌گم رو انجام بدی.
‫گوش می‌کنم! ‫هر کاری که بگی انجام می‌دم.
‫باید خودتو به جای کسی جا بزنی.
‫این کارو می‌کنی؟
‫هی، جدی می‌گی؟
‫بس کن شوخی رو!
‫کی باور می‌کنه که نقش رو بازی کنه؟
‫تا دو ساعت دیگه می‌رسن.
‫وقتی نداریم که یه نفر مناسب پیدا کنیم.
‫تنها گزینه ما همین یاروست.
‫فقط یه بار می‌گم.
‫خوب گوش کن.
‫صاحب این خونه است.
‫بازیگر بزرگ، چندربوز.
‫یه افسانه واقعیه!
‫بازیگری بهتر از اون وجود نداره.
‫نقشی نیست که بازی نکرده باشه.
‫منم یکی از طرفدار پروپاقرصش هستم.
‫اینم فقط یه بار می‌گم.
‫خوب گوش کن.
‫یه دختر و یه نوه داره.
‫همه فکر می‌کردن که ثروت ‫بعد مرگش به اونا می‌رسه...
‫که حقیقت آشکار شد ‫که یه پسر نامشروع داشته.
‫وقتی 50 سالش بود، ‫اون پسر از یه رابطه عشقی به دنیا اومد.
‫دوستت دارم، بوز!
‫همون روز اول که به دنیا اومد، ‫بردش یتیم‌خونه.
‫قبل مردنش،
‫اون پسر نامشروع رو تو وصیت‌نامه‌اش اضافه کرد تا نصف ثروتش به اون برسه.
‫باید نقش اون پسر نامشروع رو بازی کنی.
‫سوالی داری؟
‫ولی من یه سوال دارم.
‫یه نفر پشتت هست. واقعاً نمی‌بینی‌اش؟
‫دمت گرم چقدر خوب بازی می‌کنی!
‫تو همون آدمی هستی که باید ‫نقش پسر بازیگر بزرگ چندربوز رو بازی کنی.
‫بهش اعتماد می‌کنن؟
‫اگه خوب بازی کنه، باور می‌کنن.
‫اعضای خانواده احمق نیستن. لو میری!
‫با توام!
‫کجا داری نگاه می‌کنی؟
‫بازیگری‌ات رو که نگاه می‌کنم...
‫همه باید باور کنن ‫که تو پسر اصل هستی.
‫فقط اون موقع می‌تونی ‫زنده بری بیرون.
‫باشه؟
‫خیلی بدگمانی.
‫بهش یه لبخند آروم بزن.
‫اسمت چیه؟
‫-هری‌هرن. ‫-هری‌هرن.
‫-اهل کجایی؟ ‫-آراکانام.
‫آراکانام!
‫-چند سالته؟ ‫-35.
‫35.
‫35 سال پیش...
‫پدرم تو رو تو یتیم‌خونه گذاشت.
‫چطور تأیید کردی که آدم درستیه؟
‫خانم، تو همون یتیم‌خونه‌ای بزرگ شده ‫که پدرت گفت.
‫تاریخ تولد و نشانه‌اش یکیه.
‫اوه، این‌طوره؟
‫می‌گی نشانه‌اش یکیه؟
‫می‌تونم ببینمش؟
‫مامان، چی‌کار داری می‌کنی؟
‫آقا...
‫اگه اشکالی نداره...
‫میشه لطفاً اون خال زیر گردنت رو نشونش بدی؟
‫لطفاً فقط نشونش بده.
‫بله!
‫اوه، نه، معلوم نیست.
‫میشه لطفاً نزدیک تر بیای؟
‫یه کم نزدیک تر، پسرم.
‫اوه، این یکی رو میگی.
‫-مامان، داری چی کار می‌کنی؟ ‫-خانم!
‫این چیه، خانم؟
‫آیا فکر می‌کنی ‫آدم اشتباهی رو آوردیم که سرت کلاه بذاریم؟
‫من هرگز نگفتم که داری سرم کلاه می‌ذاری.
‫چی میشه اگه کسی بخواد سرت کلاه بذاره؟
‫خب، برای اینکه یه بار برای همیشه مطمئن بشیم، ‫یه تست کوچیک انجام بدیم.
‫تست؟ چه جور تستی؟
‫وقتی شش سالش بود، یه عکس از خودش ‫در یتیم‌خانه فرستاد.
‫اگه بتونه ‫خودش رو توی عکس شناسایی کنه...
‫همه گیجیش برطرف میشه.
‫خانم، چرا 4 تا عکس هست؟
‫تو و من نمی‌دونیم وقتی کوچیکتر بود چه شکلی بود.
‫ولی اون باید آگاه باشه.
‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫ولی لطفاً درست شناسایی کن.
‫اگه نشه، ‫زنده از اینجا بیرون نمیری.
‫نگاه کن، من اونجام.
‫هی، داری از قیافه‌ام می‌فهمی که کدومه.
‫بمیر!
‫پسر، چرا داری به عکس‌ها زل می‌زنی؟
‫به عکس نگاه کن و شناسایی کن.
‫چرا اینقدر طول می‌کشه؟
‫ویتاگان، چه خبره؟
‫آقا، گیج شدی؟ ‫عجله کن!
‫وارون، سندها رو امضا کن.
‫یه بار دیگه خونه رو چک می‌کنم.
‫لعنت بهت! ‫چطور شناساییش کردی؟
‫پایین اونجا، آره. ‫صفحه بعد.
‫زیر اسمت.
‫احمق!
‫حق با مادرت بود.
‫بهش اعتماد نکن. ‫آدم مکار و حیله‌گریه.
‫فقط قد کشیدی. ‫ولی ذره‌ای عقل نداری.
‫-هی، هی، هی! ‫-بله، اینجا هم.
‫بیه ذره وجدان نداری؟
‫حقیقت رو بگو.
‫ما فقط دو روز تو این خونه زندگی کردیم.
‫با این حال مجذوب این خونه شدیم.
‫اون تو این خونه بزرگ شده.
‫این خونه باید برایش احساسی باشه.
‫طفلکی!
‫هی، بهم نگاه کن!
‫هی، نگاه کن به من، لعنتی!
‫اوه، پس نگاه نمی‌کنی؟
‫باید نگاه کنم!
‫تو نمی‌دونی اون چه کاراست.
‫-امیدوارم یه کپی دیگه داشته باشی. ‫-آره.
‫شاید داستان‌های ارواح شنیده باشی.
‫می‌خوای بدونی ‫چطور تبدیل به یه روح شدم؟
‫بیست لاک؟
‫در چهار روز آینده، ‫باید اونو پیش خانواده بیاری.
‫اگه نتونی، ثروت ‫به دست حزب مخالف میره.
‫درسته؟
‫هردومون اسم و سن‌مون یکیه.
‫من هم ‫مثل اون تو یه یتیم‌خونه بزرگ شدم.
‫جور کاملی هستم!
‫پس باید با خواسته‌هام تطبیق بدی.
‫باشه، آقا.
‫امیدوارم فردا جلوی خانواده خوب بازی کنی.
‫نمی‌ترسی؟
‫یه کم می‌ترسم.
‫باحال!
‫نترس و راحت بخواب.
‫اگه به پسر واقعی بریم
‫و قانعش کنیم ‫که تظاهر کنه پسر قلابی‌ئه...
‫بعد امضای سند رو بگیریم
‫هیچ مشکلی قانونی نیست ‫و کسی مشکوک نمیشه.
‫اون هم پول رو به ما میده...
‫و سهم 20 لاکش رو می‌گیره و میره.
‫اون موقع این بهم خندید.
‫متاسفم ‫که به توانایی‌هات اعتماد نکردم.
‫سکسکه گرفتم.
‫اومدم آب بخورم.
‫حالا می‌فهمم که سرم کلاه گذاشتی.
‫کارمون تمومه!
‫اگه دوتاتون بیفتین به پاهام و معذرت بخواین...
‫دلم می‌سوزه و دوتاتونو می‌بخشم.
‫ببخشید قربان! واقعاً متاسفیم!
‫الان میام و به پاهاتون می‌افتم.
‫-می‌خوای چی کار کنی؟ ‫-زود بیا!
‫چرا شوکه شدی؟
‫من پسر اصلی‌ام.
‫با این حال کشتنم.
‫اگه حرف نزنی...
‫می‌بُرّتت و توی کیسه می‌ذاره.
‫بعدش دیگه می‌تونیم با خیال راحت این کاخ رو بترسونیم.
‫برو راستشو بهش بگو.
‫قربان، امضا نکنید. ‫امضا نکنید!
‫مادرتون راست می‌گفت. ‫من پسر اصلی نیستم.
‫اونا پسر اصلی رو کشتن و تیکه تیکه کردن.
‫هی، داری چی کار می‌کنی؟
‫سند رو بده به من.
‫به این مرد اعتماد نکنید. ‫بزرگترین متقلبه.
‫نه فقط اون. ‫یه شریک هم داره.
‫اون یه جایی تو این خونه‌س.
‫ببینین، با تلفن بهم دستور می‌ده.
‫لطفاً همین حالا به پلیس زنگ بزنین.
‫نمی‌شنوی چی می‌گه؟
‫به پلیس زنگ بزن، زرافه.
‫قربان، چرا واکنش نشون نمی‌دید؟
‫می‌فهمید یا نمی‌فهمید؟
‫لازم نیست این خونه رو بفروشید.
‫شما و مادرتون می‌تونین اینجا خوش باشین.
‫داشتم سرتون کلاه می‌ذاشتم.
‫اگه آدمای خوبو فریب بدم، کارما تنبیهم می‌کنه.
‫بهتون گفته بودم که خرابش می‌کنه.
‫چه می‌شد اگه جلوی بقیه هم همین‌طور واکنش نشون می‌داد؟
‫جلوی کی؟
‫داشتم زحمت می‌کشیدم که این خونه رو بفروشم و قروضمو بدم.
‫چرا باید تو این خونه‌ی بدبخت بمونم؟
‫هی! احمق لعنتی!
‫چرا خوب عمل نمی‌کنی؟
‫احمق! احمق!
‫هی، برو کنار!
‫-بزنش! ‫-ساکت شو!
‫-محکم بزنش. ‫-داد نزن!
‫-اون نمی‌تونه خوب بازی کنه. ‫-ساکت شو!
‫ساکت شو و سر و صدا نکن.
‫نباید هیچ صدایی بشنوم.
‫اگه به تو اعتماد کرده بودم، تو دردسر می‌افتادم.
‫-ما، لطفاً به ما اعتماد کن. ‫-هی!
‫ساکت شو!
‫به خاطر همین باید امتحانش می‌کردیم.
‫فکر کردم قبول میشه، ولی قبول نشد.
‫همه‌چیز درست بود.
‫چرا خرابش کردی؟
‫اوه خدایا! ‫اونا به زودی می‌رسن.
‫حالا چی کار کنیم؟
‫نگران نباش!
‫تا حالا فهمیده...
‫که او کم‌هوش‌ترین فرد تو این جمعه.
‫از این به بعد، ‫هیچ کار احمقانه‌ای خودش انجام نمی‌ده.
‫باید گیج شده باشی.
‫فقط یه دروغ بهت گفتم.
‫اون فقط یه وارث نداره.
‫بلکه چهارتا!
‫هر کدوم از اعضای خانواده‌ای که میان غیرعادیه.
‫هر کدوم تو سبک خودشون غیرعادی هستن.
‫باید جلوی اونا اجرا داشته باشی.
‫بهترین آرزوها... برای ما!
‫گدای لعنتی!
‫دو روزه چیزی نخوردم.
‫از گرسنگی دارم می‌میرم.
‫لطفاً یه پولی بهم بده.
‫ویکرام، بی‌خیال شو.
‫نمی‌شم!
‫چرا اینجوری هستی؟
‫دارم جلوی بیرون رفتن کولر رو از پنجره می‌گیرم.
‫پنجره رو یه لحظه پایین بکش.
‫فقط به خاطر اینکه خواستی ‫بهش صدقه بدی...
‫آدم خوبی نمی‌شی.
‫من تو رو خیلی خوب می‌شناسم.
‫باید اونها رو دنبال کنیم و دور کنیم.
‫دارن شهر رو بهم می‌زنن.
‫اشتباهه، ویکرام.
‫همون طور که جامعه به دکتر، وکیل، معلم یا سیاستمدار نیاز داره.
‫به گداها هم نیاز داره.
‫چه چرت و پرتی؟
‫می‌دونی چرا، واسوودا؟
‫دارم ازت یه سوال می‌پرسم.
‫نمی‌دونم، بابا.
‫اگه گداها نباشن...
‫اون وقت به کی اشاره کنیم؟
‫و بگیم اگه سخت کار نکنی، تو خیابون‌ها گدایی می‌کنی.
‫خوبه، بابا!
‫شوخی نمی‌کنم!
‫جدی میگم!
‫گوش بده...
‫چیه؟
‫اینجا هستیم که در مورد مسائل خانوادگی صحبت کنیم.
‫چرا باید اون رو هم با خودمون ببریم؟
‫بذار تو ماشین منتظر بمونه.
‫به جز ما سه تا...
‫همه چی رو تو خونه می‌خوری.
‫فشار خون و دیابتت رفته بالا.
‫اگه ناگهان بیفتی، اون باید از پسرمون مراقبت کنه.
‫اگه بخاطر توهین‌هایی که کردی به کوچولو اذیتش کرد، چی؟
‫من چی کار کنم؟
‫من تهدیدش کردم و ساکتش کردم.
‫چقدر شیرینی هر روز می‌خری؟
‫- یک کیلو. ‫- کافی نیست.
‫از فردا، دو کیلو بخر.
‫اون وقت زودتر می‌میره.
‫فکر کنم وقت من رسیده.
‫اگه زندگی دیگه‌ای باشه...
‫حتماً دوباره می‌بینمت.
‫اسم من واسان.
‫از بچگی...
‫دلم می‌خواست مثل بابابزرگم بازیگر بزرگی بشم.
‫بازیگر بزرگ!
‫با بازی کردن نقش‌های بابابزرگم تمرین می‌کنم.
‫آرزو تبدیل به جنون شد.
‫اما وقتی دنبال فرصت رفتم...
‫همه به من مثل یه دلقک نگاه کردن.
‫خندیدن و مسخره‌ام کردن.
‫گریه کردم و رفتم پیش بابابزرگم.
‫بابابزرگ، دلم می‌خواد مثل تو بازیگر بزرگی بشم.
‫اما هیچ‌کس حاضر نیست منو تو فیلم بگیره.
‫چون...
‫فقط داری نقش‌هایی که من بازی کردم رو بازی می‌کنی.
‫روزی که به عنوان نقش‌هایی که بازی می‌کنی زندگی کنی...
‫اون روز می‌تونی مثل من بازیگر بزرگی بشی.
‫بابابزرگ، چشم‌هامو باز کردی.
‫از امروز توبه‌ام شروع میشه.
‫قراره به عنوان نقش‌هایی که تو بازی کردی زندگی کنم.
‫قراره مثل تو بازیگر بزرگی بشم.
‫بابابزرگ!
‫سلام، سلام آقا.
‫این وکیل برادر شماست.
‫شما هم باید توی جلسه خوندن وصیت‌نامه شرکت کنید.
‫آقا، به تلاش‌های من قبلاً پاسخ ندادید.
‫امروز میاین؟
‫الو، آقا؟
‫الو، آقا؟ هنوز وصل هستین--
‫باشه، شروع کنیم؟
‫پدرتون می‌خواست عمو تون امروز اینجا باشه.
‫بهش زنگ زدم ولی جواب نداد.
‫به نفع ماست!
‫وصیت‌نامه نهایی بازیگر بزرگ، چندربوژ!
‫مثل هر والدین دیگه‌ای، وقتی به دنیا اومدید، خوشحال بودم.
‫و اون آخرین روزی بود که تو زندگیم خوشحال بودم.
‫نسبت به بچه‌هام امیدمو از دست دادم.
‫اما بچه‌های شما از همه ی شما یه سر و گردن بالاتر بودن.
‫توی این همه سال...
‫فقط برای دو چیز بهم سر زدید.
‫یا وقتی تو دردسر بودید یا وقتی پول لازم داشتید.
‫بعد از اینکه روش فکر کردم، فهمیدم.
‫وقتی زنده بودم، هیچ‌وقت به من احترام نذاشتید.
‫حتی بعد از مرگم...
‫همه زندگی پربارمو می‌برین...
‫و منو راحت فراموش کنی.
‫پس کاری کردم که هیچ‌وقت تو زندگیت فراموش نکنی.
‫هی! چرا می‌خندی؟
‫خودم که نمی‌خندم.
‫پدرت تو وصیت‌نامه گفته اینجا بخندی.
‫ادامه بدیم؟
‫ممنون.
‫اشتباهاتی که همتون از بچگی انجام دادید...
‫و پولی که خرج کردم برای پوشش اون‌ها.
‫و خجالتی که برام آوردید.
‫استرس‌هایی که این‌ها به من وارد کرد.
‫بعد از محاسبه همه این‌ها...
‫و از سهامتون کسر کردنشون.
‫از ثروت ۳۰۰ کروریم...
‫مانداگینی، سهم تو ۱۲ لاکه.
‫رودهران، سهم تو ۱۵ لاکه.
‫کوبیران، همونطور که اسمت میگه، بیشترین سهم رو داری.
‫۲۵ لاک!
‫برای رادا جون، ۱۳ لاک.
‫به ذهنم رسید با باقی‌مانده ۲۹۹ کرور چی کنم.
‫پسرم که سال‌ها پیش طرد کردم به یادم اومد.
‫هیچ‌وقت براش کاری نکردم.
‫و اون هم هیچ‌کاری برام نکرده.
‫پس تصمیم گرفتم...
‫باقی‌مانده اون ۲۹۹ کرور رو به اون بدم.
‫به هر حال، ثروت به پنج سهم تقسیم می‌شد.
‫ولی شماها اونو به چهار سهم تبدیل کردید.
‫اما من دوباره به پنج سهمش برگردوندم.
‫ای خدا! نه!
‫قبل از اینکه این ثروت رو ببینم مردم.
‫به خاطر یه ۲۰ لاک، زندگیمو از دست دادم.
‫خدا، چرا با من اینقدر ناعادلانه؟
‫ای خدا! نه!
‫خب. امضا کنیم؟
‫لطفاً امضا نکنید.
‫یه دقیقه!
‫قبل از امضا باید چندتا مسئله رو بررسی کنیم.
‫پسر، برو بیرون ده دقیقه.
‫جناب، میشه برید بیرون؟
‫لطفاً!
‫هوی! درو ببند.
‫ببین، اینو بگیر.
‫آره، بگو.
‫شوخی می‌کنی؟
‫یه غریبه میاری و انتظار داری همه ثروت بهش بدیم.
‫من نمی‌گم خانم.
‫وصیت‌نامه پدرتون میگه.
‫میدونی چی بیشتر از وصیت‌نامه پدرمون منو شوکه کرده؟
‫که شماها اینجا نشسته‌اید و هیچ‌چیزی نمیگید.
‫به جای اینکه استخوناشو خرد کنید و دکش کنید...
‫دارید زل میزنید تو صورت من
‫هی خانوم
‫وظیفه منه که اطمینان بدم هیچ آسیبی بهش نمی‌رسه.
‫چطور می‌تونید جلوی من اینو بگید؟
‫می‌تونم از همه‌تون قانونی شکایت کنم.
‫عمه، لطفا آروم بشو.
‫نمی‌خوام از ما شکایت قانونی کنه.
‫ساکت باش. دارم به نفعمون حرف می‌زنم.
‫می‌دونم انتظار داشتین ما اینو بگیم.
‫به تو ۱ درصد از ثروت به عنوان حق‌الزحمه می‌دم.
‫وصیت‌نامه رو به نفع ما تغییر بده.
‫خانم، فکر می‌کنم هنوز متوجه نشدید.
‫هیچ کاری از دستم برنمیاد.
‫باید همون چیزی که تو وصیت‌نامه نوشته شده رو دنبال کنیم.
‫راست میگه. منم یه سری تحقیق کردم و نمی‌تونیم هیچ‌کاری کنیم.
‫امکان پذیره!
‫ما یه نفر قلابی مثل اون میاریم.
‫تو دادگاه تو اون رو به عنوان پسر اصلی شناسایی می‌کنی.
‫تمام ثروت به قلابی داده میشه.
‫بعداً ازش می‌گیریم.
‫بهت ۱.۵ درصدش رو می‌دیم. خوبه؟
‫احمق‌ها!
‫اون در حال حاضر داره همین کار رو می‌کنه.
‫و شما می‌خواهید ازش بخوایید همون کار رو بکنه.
‫مردی که بیرون ایستاده قلابیه.
‫و شماها می‌خواهید از اون یه قلابی دیگه بیارین.
‫باشه، می‌رم میارمش.
‫مدارک رو امضا می‌کنیم و می‌ریم.
‫یه شکایت مطرح می‌کنم که اون قلابیه.
‫حتی اگه اون پرونده رو ببرید.
‫یه پرونده راه می‌اندازه که توش میگه پدرمون وصیت‌نامه رو ننوشته.
‫تا وقتی حکم صادر بشه،
‫میگه پدرمون موقع نوشتن وصیت‌نامه تو حالش نبود.
‫تو حاضری واسه یه حقوق بخوای دور دادگاه بچرخی؟
‫اگر به این ثروت نرسیم...
‫کاری می‌کنیم که هیچ‌کس بهش نرسه.
‫بهتره که پیشنهاد ما رو قبول کنی.
‫آخرین ۲ درصد!
‫هی، عقلتو از دست دادی؟
‫چرا تهدیدش می‌کنی؟
‫ممکنه علیه‌مون شکایت کنه.
‫اونوقت دیگه هیچ‌چی گیرمون نمیاد.
‫قسمت این بوده که به یه نفر دیگه برسه.
‫ما کاری نمی‌تونیم بکنیم.
‫بذار همه سند رو امضا کنیم و بریم.
‫۱۰ درصد
‫واقعاً گفتی ۱۰ درصد؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫به جای اینکه ۲۹۹ کرور بهش بدی...
‫می‌تونی ۱۰ درصدش رو به من بدی.
‫معامله منصفانه‌س!
‫چه بلایی سر اقدام قانونی اومده؟
‫اون ۱۰ درصد می‌خواد.
‫باشه...
‫قبول کن ما ۱۰ درصد بهت می‌دیم همون‌قدر که می‌خوای.
‫می‌خوای با کسی که بیرون منتظره چکار کنی؟
‫این مشکل منه که باید حلش کنم.
‫این کافی نیست.
‫چی می‌شه اگه برگرده و دردسر درست کنه؟
‫اینجا، همین الان.
‫باید جلوی ما بمیره.
‫اگه بتونی بکشیش، ما با معامله‌ات موافقت می‌کنیم.
‫چی؟ می‌خوای بکشیش؟
‫هی، جونتو بردار و فرار کن.
‫می‌شنویی یا نه؟
‫بهتره در بری. هی، داره میاد بکشتت.
‫پاشو و فرار کن!
‫می‌خواد بکشتت.
‫متوجه نمی‌شی؟
‫داره میاد سمتت. بدو!
‫چرا نگاهم می‌کنی؟ ‫متوجه نمی‌شی؟
‫داره نزدیک میاد. بدو!
‫گوش کن، تصمیم گرفتن بکشتت.
‫وانمود می‌کنم که می‌کشمت.
‫تو هم وانمود کن که مردی.
‫ده دقیقه نفست رو نگه دار.
‫می‌برمت از اینجا.
‫فهمیدی؟
‫دارن میان.
‫عادی باش. آروم! آروم!
‫پسرم، صحبت کردیم و تصمیم گرفتیم.
‫به خانواده‌مون خوش اومدی.
‫این برادرم، رودران.
‫اینم پسرش، ویکرام.
‫خواهرم، رادها.
‫و شوهرش، آقای سونیل.
‫خوب بازی کن که باور کنن.
‫نباید شک کنن.
‫رادها، ببین، ایده بدیه.
‫بذار تهدیدش کنیم بهتره.
‫با تهدید جُم نمی‌خوره.
‫اگه جای ۳۰۰ کرور رو بهت تهدید کنن ولش می‌کنی؟
‫آقا، درد می‌کنه!
‫آقا، دارین واقعاً خفه‌م می‌کنید.
‫می‌دونم.
‫من آدم‌کش حرفه‌ای نیستم.
‫فقط اگه وانمود کنم می‌تونم بکشم کسی رو.
‫خدایا، نه!
‫من هشدار دادم بهت.
‫بهت گفتم که فرار کن.
‫دوباره به‌مون خیانت کرد.
‫-هی، پرتش کن به دیوار. ‫-بمیر!
‫پرتش کن و فرار کن.
‫هی، لطفاً...
‫خواهش می‌کنم از اینجا فرار کن.
‫لطفاً گوش کن به من.
‫تو یه گدایی...
‫تو زندگی‌ات کاری نداری.
‫زندگی‌ات ارزشی نداره.
‫هیچ‌کس برای مرگ‌ت گریه نمی‌کنه.
‫نه، درسته؟ پس لطفاً بمیر.
‫حداقل من و خانواده‌ام ‫می‌تونیم با خوشی با هم زندگی کنیم.
‫بمیر لعنتی!
‫بردار و بزنش. ‫به من نگاه کن.
‫بیا، اینجا رو نگاه کن.
‫پایین رو نگاه کن!
‫برش دار. پایین رو نگاه کن.
‫بردار و بزن روی سرش.
‫بیا دیگه، بزنش!
‫بردارش! ‫اون گلدون رو مدیریت کن بردار.
‫نباید برش داره.
‫-بگیرش! لعنتی، نمیتونم بهت کمک کنم. ‫-پرتش کن.
‫الان بزنش!
‫فرار کن!
‫-بیا، فرار کن! ‫-یکی بگیرتش!
‫هی، بایست!
‫-هی، بایست! ‫-نه، نه، نه، نه!
‫-بایست! درباره‌اش بحث می‌کنیم! ‫-چیزی بکن!
‫آه، نه!
‫چوب‌دستم!
‫نمیتونم راه برم. خونریزی دارم.
‫لطفاً یکی کمک کنه.
‫هی!
‫نگاه نکنید، برید و بکشیدش!
‫نیاز به ۵٪ بیشتر دارم تا بکشتمش.
‫چی؟ ۵٪ بیشتر؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫ما قبلاً بهت ۱۰٪ میدیم.
‫این رو ببین.
‫اون الان می‌دونه ‫که میخوام بکشمش.
‫هر کاری می‌کنه تا خودش رو نجات بده.
‫اگه منو بکشه چی؟
‫چوب‌دستم!
‫ریسک بالا!
‫پس بیشتر پول می‌خوام.
‫اون ۱۵٪ میشه ۱۵ کرور
‫برخی افراد می‌تونن ‫همون کار رو با ۱۰ لک بکنن
‫حق با شماست، آقا!
‫تا زمانی که اونا بیان، ‫از اینجا فرار کرده.
‫چه کسی به دردسر می‌افته؟ ‫من یا شماها؟
‫فکر کنید بهش.
‫هی!
‫بهت ۱۵٪ می‌دیم.
‫برو بکشش!
‫یکی چوب‌دستم رو بیاره.
‫اگه اینجوره، پس ۱۵ کرور رو بده.
‫من می‌کشمش!
‫چطور می‌خواد بکشه؟ ‫اون کوره.
‫فکر می‌کنی واقعاً کوره؟
‫رادها، شخصیت بعدی چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫این شخصیت از فیلم بابا بزرگه، ‫"شاه جنگل
‫لعنتی! منم به پول نیاز دارم.
‫-می‌خوام بکشمش. ‫-هی!
‫۳۰ سال صبر کردی تا بابا بزرگ بمیره.
‫۳۰ سال صبر نمی‌کنم تا تو بمیری.
‫هی، چرا دنبال می‌کنی؟
‫لطفاً ولش کن!
‫من وارث واقعی‌ام!
‫من قبلاً مرده‌ام، احمق‌ها!
‫هی، وایسید، شماها!
‫هی، دوست دیوانه! ‫چی کار می‌کنی؟
‫هی، ولش کن!
‫قبول دارم که بازیگر بزرگی هستی.
‫ولش کن!
‫بیا، این طرف!
‫-داره فرار می‌کنه! ‫-فرار کنیم!
‫داره فرار می‌کنه!
‫دوستای عزیزم...
‫یه بازو و یه پا ندارم.
‫هی!
‫احمق!
‫الان وقت درست نیست که خودت رو تحسین کنی.
‫بیا، لعنتی!
‫بهتون هشدار دادم که جلو نرید.
‫حالا، کجا باید دنبالش بگردیم ‫تو همچین خونه بزرگی؟
‫آقا، اگه بچه‌هاتون دخالت نمی‌کردن...
‫خیلی وقت پیش کشته بودمش.
‫پسرتون میمون ریشه اصلی مشکله.
‫اون آشغال پسر ما نیست.
‫می‌گم پسر منو هم با اون بکشید.
‫آرام باش، سونیل.
‫هی، وکیل، مطمئن می‌شیم دیگه کسی مزاحم نشه.
‫برو پیداش کن و بکشش.
‫خب، انجام می‌دیم!
‫اووووه، می‌کشیش و ۱۵ کرور رو می‌برد.
‫و می‌خوای من فقط نگاه کنم؟ محاله.
‫بذار وکیل کارشو بکنه، ما هم شانسمونو امتحان می‌کنیم.
‫هر کی اول بکشتش، پول رو می‌بره.
‫رودرا، دارن چرند می‌گن.
‫تو هم چیزی نمی‌گی.
‫ما هیچ‌وقت به حرف پدرمون گوش ندادیم.
‫چرا بچه‌هامون باید به حرف ما گوش بدن؟
‫هر کی تو این اتاق بکشتش، پول رو می‌بره.
‫تا اون موقع، نباید از محوطه بره بیرون.
‫چه فکری داری؟
‫چی شد؟
‫اومده بود دزدی کنه.
‫پرید تو محوطه، نمی‌دونست سگ‌ها هستن.
‫دنبال چی می‌گردن همه؟
‫گوش،
‫دماغ،
‫و سه تا انگشت کم داره.
‫تا همه برن...
‫لطفاً اون چهار تا حیوون رو برگردون تو لونه‌هاشون.
‫فکر کن.
‫حتی اگه بتونه از دست شماها فرار کنه...
‫نمی‌تونه از دست سگ‌ها فرار کنه.
‫آقا، تهدید کرده بود بره دادگاه.
‫اگه این بشه، لو می‌ریم که پسر جعلی آوردیم.
‫من ۷۰ کرور بدهکارم.
‫پول از کجا بیارم؟
‫هی!
‫وارون، نگران نباش.
‫اون سهمشو می‌ده و کمک می‌کنه این مشکل حل بشه.
‫خانم، من کار خیریه نمی‌کنم که سهممو بدم.
‫مگه تو همون نبودی که هریهران رو با عجله کشتی؟
‫پس این مشکل رو هم باید حل کنی.
‫خانم، اونم دلیلشه. ‫چرا همه‌اش گردن من باشه؟
‫به خاطر همینه که اون هم یه پاپاسی نمی‌گیره.
‫اگه قبول نکنی انجام بدی...
‫فعالیت‌های تقلبیت رو به خانواده‌مون نشون می‌دیم.
‫التماس می‌کنیم و می‌گذریم ازش.
‫باید ما رو ببخشن.
‫بعد از اینکه همه چی آروم شد، به گدا کاری ندارن...
‫ولی تو رو از خونه می‌کشن بیرون و می‌کشن.
‫خانم، عجله نکنید.
‫همون کاری که می‌گید رو انجام می‌دم.
‫آخرش، یه کمکی هم به من بدید.
‫کارو تموم کن. ‫فکر می‌کنم روش.
‫هی، منو یادت رفت.
‫اینجا خیلی تاریکه. ‫در رو باز کن.
‫آروم راه برو.
‫صدا در نیار. ‫احتیاط کن!
‫کجا می‌ری؟
‫اون بیرون منتظره بکشتت.
‫وقتی بری بیرون، می‌کشتت.
‫خانم--
‫خانم، من پسر اصلی نیستم.
‫بهت شک کرده بودم.
‫پسر اصلی کجاست؟
‫بهش بگو! ‫بگو که من همینجام.
‫کشتنش!
‫پدربزرگم یه آرزوی آخر داشت...
‫اونم به واقعیت نپیوست.
‫خانم، حقیقت رو گفتم.
‫لطفاً به همه حقیقت رو بگو.
‫اون هیچ فایده‌ای نداره.
‫همه منتظرن بکشتت.
‫علاوه بر این، همه چیزهایی رو که تو این خونه اتفاق افتاد رو دیدی.
‫پسر اصلی باشی یا نه، باید بکشتت.
‫اوه، نه!
‫خانم--
‫خانم، لطفاً کمک کن فرار کنم.
‫لطفاً، خانم!
‫باید از اینجا فرار کنم. ‫لطفاً، خانم.
‫حتی اگه بخوام از این خونه برم، نمی‌تونم.
‫در و پنجره‌ها همه قفلن.
‫همه گوشی‌ها رو گرفتن.
‫همه اعضای این خانواده دنبال تو می‌گردن.
‫حتی اگه بتونی از دستشون فرار کنی...
‫...بازم نمی‌ذارن راحت باشی!
‫اوه نه، اونا از اعضای خانواده خطرناک‌تر به نظر میان.
‫فکر می‌کنی سگ‌ها منو می‌بینن؟
‫می‌تونم تو یه چیز کمکت کنم.
‫چوتو، تا وقتی که بیام و درو باز کنم...
‫حق نداری از این اتاق بری بیرون.
‫آروم راه برو. بیا!
‫صدایی در نیار.
‫منو صدا زدی، آقا؟
‫اگه همین‌طور آروم راه بریم...
‫کسی دیگه میاد اول از ما و می‌کشه‌ش.
‫اگه قبل از اینکه بهش برسم بمیره، تو می‌میری.
‫ببخشید آقا!
‫اون از ترس داره فرار می‌کنه. به همین خاطر همه دنبالشن.
‫اگه کاری کنیم که اعضای خانواده ازش بترسن...
‫اون‌وقت همه ازش می‌ترسن و فرار می‌کنن.
‫ازش بترسن؟
‫چیکار میخوای بکنی؟
‫توضیح می‌دم، آقا. یه دقیقه.
‫هی، ازت سوال کردم!
‫بیا نزدیک‌تر، بهت می‌گم.
‫بگو!
‫شماره‌ای که می‌خواید تماس بگیرید، فعلا خاموشه.
‫پدربزرگم همیشه می‌گفت...
‫"باید تاوان کارای خودمونو پس بدیم."
‫حالا معنی‌شو می‌فهمم.
‫اون باعث شد همه تو این خانواده تاوان کاراشونو بدن.
‫چرا اون سهمی نداشت؟
‫شاید تعجب کنی چرا مثل یه قدیس حرف می‌زنم
‫و چرا بهم سهمی ندادن.
‫چون من آدم خوبی نبودم.
‫گناه بزرگی کردم.
‫ولی هنوزم پشیمونم که اون کارو کردم.
‫هرچی امروز داری تحمل می‌کنی نتیجه گناهانه قبلیته.
‫داری تاوان کاراتو می‌دی.
‫بهش فکر کن، می‌فهمی.
‫فقط چون بهت کمک های اولیه داد، دلیل نمی‌شه حرفاشو گوش بدیم.
‫گدایی کردن به بهانه معلولیت گناه نیست.
‫که بخوان بکشنش.
‫اون گناهی که کردم نیست.
‫پس چی؟
‫وقتی که...
‫چهارسالم بود، پدر و مادرم مردن.
‫چاره‌ای نداشتم، شروع کردم به گدایی.
‫یه روز توی چراغ راهنمایی نشسته بودم و گدایی می‌کردم...
‫...کانی رو دیدم.
‫ او فرشته تاریک ‫از سرزمین ناشناخته است
‫ نمی‌دونم کی اونو به من معرفی کرد
‫ او یه نقاشیه قشنگه ‫که با تحسین نزدیکه
‫ نمی‌دونم کی اونو وسط خاک آویخت
‫ اگه می‌دونستم ‫همش یه رویاست
‫- چشامو نمی‌گشودم ‫-اونم یتیمه.
‫ ای رویا ‫اگه قراره محو بشی
‫ نمی‌خوام حقیقت رو بپذیرم
‫ تو همیشه برای من یه جادو می‌مونی
‫ تمام زندگیمو ‫فقط با تو خواهم بود
‫ باد ما آسماونمه
‫ من به دنیا اومدم ‫که ما باهم زندگی کنیم
‫ عزیزم
‫حتی اگه چیزی نداشتیم...
‫زندگی شادی داشتیم.
‫ اگه زندگیم در تو باشه
‫ من توی این دنیا می‌مونم
‫ که در آغوش تو باشم
‫ همه چیزی که می‌خوام
‫ اگه جدا شیم
‫ من می‌میرم و به خاک تبدیل می‌شم
‫ما یه پسر داشتیم.
‫ ...یه نعمت به حساب میاد
‫یه روز کانی مرد.
‫وقتی باهاش بودم، نتونستم براش کاری بکنم.
‫چیزی که وقتی پدر و مادرم مردن نفهمیدم...
‫فهمیدم وقتی اونو از دست دادم.
‫هیچی برای آدمایی مثل ما دائمی نیست.
‫این شامل زندگی‌مونم می‌شه.
‫پس حقیقت رو از پسرم قایم کردم که من پدرشم.
‫اگه یهویی بمیرم چی؟
‫نمی‌خوام پسرم درد منو بکشه.
‫شاید برای همینه که...
‫وقتی فکر میکنم اگه بمیرم و بهش حقیقتو نگم...
‫خیلی دردناکه!
‫یه راهی هست که از این خونه فرار کنی.
‫اگه دستوراتم رو اجرا کنی...
‫می‌تونی برگردی پیش پسرت.
‫برات دلم می‌سوزه.
‫من حتی نمی‌تونم بیش از 2 ثانیه به چهره شوهرم نگاه کنم.
‫ولی تو نه تنها تحملش رو داری، بلکه همیشه می‌گی "دوستت دارم".
‫واقعا برات دلم می‌سوزه.
‫ولی حالا خداوند بهت موقعیتی داده...
‫که از این بدبختی بری.
‫اگه جلوی خانواده اونو بکشی...
‫پولشو بهت می‌دن.
‫می‌تونی با اون پول یه زندگی جدید هر جا که بخوای شروع کنی.
‫اگه بخوای می‌تونم کمکت کنم بکشش.
‫فکر می‌کنی من به خاطر پولش با شوهرت هستم؟
‫حتی اگه فقیر هم باشه، بدون قید و شرط دوستش خواهم داشت.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- چرا؟
‫چون واقعاً دوستش دارم.
‫دیگه جلوی من تحقیرش نکن.
‫ساکت نمی‌مونم!
‫این آخرین هشداره.
‫کسی بیرون نیست.
‫دقیق‌تر نگاه کن. حتماً بیرونه.
‫حق با توئه!
‫خودشو با یه ملافه پوشونده و داره راه می‌ره.
‫تبدیل به شبح شده.
‫شبح؟
‫پدربزرگت هم نقش شبح رو بازی کرده؟
‫آره. تو فیلم "روح تو خونه" شبح بود.
‫درسته. منم اون فیلمو دیدم.
‫اون موقع نمی‌دونستم که اون شبح پدر گناهکار منه.
‫برو کنار، شیطان!
‫برو کنار!
‫این خونه رو ترک کن!
‫نیروهای شر، لطفا از این خونه برید بیرون.
‫شبح سفید، این دنیا رو برای همیشه ترک کن.
‫آب مقدس رو بیارید.
‫برو کنار، شیطان! برو کنار!
‫رو لو بریزن!
‫روح شیطانی، این دنیا رو ترک کن.
‫شیطان، دستور می‌دم بری جهنم.
‫شبح سفید از خونه برو بیرون.
‫به دنیای تاریک خودت برگرد.
‫عقب برو!
‫آب مقدس رو روش پاشون.
‫ارواح شیطانی این خونه رو ترک کنید.
‫برو! برو! عقب برو!
‫جهنم داره صدات میزنه. برو جهنم!
‫برو! برو! برو!
‫زود باش!
‫با بطری جادوئی دایره رو ببندید.
‫بریم!
‫فقط چون اون ازت خواست، بدون اینکه باهام مشورت کنی، پریدی تو.
‫اگه بنزین میریخت و آتیشت می‌زد، چکار می‌کردی؟
‫برنامه اینه. دقیق گوش کن.
‫یه چمنزار 200 متری بین خونه و دروازه هست.
‫بدون اینکه به 4 سگ برخورد کنی...
‫و بقیه ارواح خطرناک در این خونه
‫اگه بخوای فرار کنی...
‫تنها راهش اینه که...
‫...با ماشین پدربزرگم که توی گاراژه فرار کنی.
‫هی، به نظر برنامه خوبیه، نه؟
‫چطور می‌تونیم بدون اینکه کسی بفهمه بریم توی گاراژ؟
‫خانم، چطور می‌تونیم بدون اینکه کسی بفهمه بریم توی گاراژ؟
‫به زودی یه لوستر سقوط می‌کنه و صدای وحشتناکی می‌ده.
‫اعضای خانواده به سمت صدا می‌روند تا ببینند چی شده.
‫از اون فرصت استفاده می‌کنم تا تو رو به گاراژ ببرم.
‫چند لحظه پیش
‫کجا رفتن هر دوتاشون؟
‫علاوه بر این، گوشی‌هامون رو بردن.
‫لعنتی!
‫هی، صبر کن!
‫بهتره نیزه رو برداری.
‫اگه به گدا برخورد کنیم، می‌تونیم ازش استفاده کنیم.
‫نگاه نکن و بردار.
‫چرا من باید این کار رو بکنم؟
‫به هر حال، من پولی نمی‌گیرم.
‫فقط به خاطر خودش گفتم
‫می‌دونم که الکی نمی‌گفتی. می‌دونم چه آدمی هستی.
‫چی شده؟
‫چرا داری اشاره می‌کنی به نیزه من و حرف می‌زنی؟
‫بهش گفتم تو توی نیزه انداختن فوق‌العاده‌ای.
‫این جام‌ها و مدال‌ها هم مال توعه.
‫ولی باورش نمی‌شه و می‌خنده.
‫می‌گی می‌خنده؟
‫نیرج چوپرا رو می‌شناسی؟
‫آره.
‫اگه حوصله‌م سر نمی‌رفت و نیزه انداختن رو رها نمی‌کردم...
‫هیچ‌ وقت درباره‌ی نیرج چوپرا نمی‌شنیدی.
‫چرا؟
‫چون...
‫20 سال پیش مدال طلای المپیک رو می‌گرفتم.
‫مامان، این گلدون خیلی خوشگله.
‫آره، واقعاً زیباست.
‫فرار کنیم!
‫داشتم از کارای بزرگ می‌گفتم.
‫و اون داره می‌دوه تا یک گلدون ببینه.
‫هی، دیوونه شدی؟
‫خداروشکر نخورد بهمون!
‫اگه می‌خورد، چی می‌شد؟
‫سخت بود باور کنیم یه نفر می‌خواد تمام دارایی ما رو ببره.
‫ولی انقدر احمقه که نمی‌تونه حتی پشت پرده‌ها درست قایم بشه.
‫با این حال، تو فریب دادن تو مشکلی نیست.
‫کشتن تو کار درستیه.
‫الو!
‫خواهش می‌کنم باور کن. ‫عمداً این کار نکردم.
‫حتی تو هم نمی‌دونستی که وارون پشت پرده‌ها قایم شده.
‫من چطور می‌دونستم؟
‫ای احمق، تو این خونه بزرگ جا بهتری برای قایم شدن پیدا نکردی؟
‫تو منو قاتل کردی.
‫آهای، احمق!
‫جمجه‌اش شکست‌ و خونریزی داره.
‫حق با توئه. ‫پس یعنی نکشتمش.
‫خدا رو شکر!
‫ندیده بودم و کلی ترسیدم.
‫هی، کی اینجا جیغ می‌زد؟
‫هی-- هی، چی شده؟
‫هی، اینجا چی شده؟
‫لعنتی! چه بلایی سر وارون اومده؟
‫آمبولانس خبر کردی؟
‫کار تمومه!
‫بهتون گفته بودم وارد نشین.
‫وقتی سعی کنید بکشیدش، ‫نمی‌ذاره زنده بمونید.
‫ببینید چطور وارون رو بی‌رحمانه کشته.
‫یا خدا!
‫چطور مرگش رو به مردم توضیح بدیم؟
‫بگیم خودکشی بوده؟
‫چه دلیلی براش بیاریم؟
‫به دلیل بدهی‌های زیاد، خودکشی کرده.
‫آره، درسته.
‫حتی اگه بگیم بدهی‌ داشته...
‫چطور سوراخ بزرگ توی سینش رو توضیح بدیم؟
‫چرا بنزین نمی‌ریزی و نمی‌سوزونیش؟
‫می‌گیم خودش رو آتیش زده.
‫سوراخ سینش هم ناپدید می‌شه.
‫ایده عالی. بیایید این کار رو بکنیم.
‫آقا، بسپریدش به من.
‫لطفاً به من بسپریدش.
‫الان ایمنی همه‌تون مهم‌ترین چیزه.
‫لطفاً برید تو اتاقاتون و قفلش کنید.
‫بقیه‌اش با من.
‫بریم تو اتاقا؟
‫توی این خونه یه قاتل ول می‌چرخه.
‫دیگه نمی‌تونیم حتی یه ثانیه هم اینجا بمونیم.
‫برای ما، زندگی‌مون مهم‌تره.
‫داریم می‌ریم.
‫درسته. داریم می‌ریم.
‫بکشش و بعد بهمون زنگ بزن.
‫و بعد ما برمی‌گردیم.
‫بریم!
‫یه دقیقه!
‫اگه نیزه بعداً برام مشکلی درست کنه چی؟
‫باید بشکنمش و بندازم دور.
‫بریم!
‫مامان، همه دارن می‌رن. ‫ما هم بریم.
‫نمی‌خوام ریسک کنیم.
‫هی!
‫سهم خودم رو می‌دم به هر کی قاتل پسرم رو بکشه.
‫سهم تو، یعنی چی؟ ‫همهٔ ۷۵ کرور؟
‫آره!
‫مامان، شوخی نکن. ‫دیگه چیزی برام نمی‌مونه.
‫اگه همه رو می‌خوای، ‫قاتل برادرت رو بکش.
‫خانم، چرا این کارو می‌کنین؟
‫اگه موقع گشتن دنبال قاتل ‫یه بلا سرشون بیاد چی؟
‫لطفاً نکنین!
‫بذارین همشون بمیرن!
‫پسرم توی خونه افتاده مرده.
‫ولی اونا ما رو ول می‌کنن ‫و برمی‌گردن خونشون.
‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
‫اون گدا محکوم به مرگه.
‫می‌خوام ببینم چند نفر ‫توی کشتن گدا می‌میرن.
‫دارم تکرار می‌کنم!
‫هر کی اون گدا رو بکشه ‫با سهم من جایزه‌اش می‌شه.
‫بشنو، اون‌ها دارن میان سراغت!
‫بیا‌، عجله کن!
‫نترس.
‫می‌خوایم بُبَریمِت.
‫برو! برو! برو! برو!
‫بیا، عجله کن!
‫خانم، کجا داریم می‌ریم؟
‫کلیدها رو گرفتم. ‫داریم می‌ریم به گاراژ.
‫کلیدها رو گرفتی؟ ‫داریم می‌ریم گاراژ؟
‫نگران نباش. ‫کمکت می‌کنم فرار کنی.
‫خانم، دارم می‌ترسم. ‫لطفاً کمکم کن فرار کنم.
‫از حالا به بعد، هر ثانیه‌ای که اینجایی ‫برات خطرناکه.
‫خانم، چرا با من صحبت نمی‌کنین؟
‫می‌تونی صدامو بشنوی یا نه؟
‫خانم، لطفاً حرف بزنین.
‫- دارم باهات حرف می‌زنم. ‫- خوابیدی؟
‫داری‌ چی کار می‌کنی؟ ‫چرا جواب نمی‌دی؟
‫خانم، به گاراژ رسیدیم؟
‫هریهاران؟
‫هی، لعنتی! هستی یا نه؟
‫هی، تو منو آوردی اینجا؟
‫ببخشید...
‫چرا؟
‫نمی‌تونم بعد از مردنت معذرت‌خواهی کنم.
‫پس الآن معذرت‌خواهی می‌کنم.
‫مادرم داره سخت تلاش می‌کنه تا برام ‫یه زندگی خوب فراهم کنه.
‫با این پول، من و مادرم ‫می‌تونیم بریم و یه زندگی تازه شروع کنیم.
‫اوه نه، چوتو، داری‌ چی کار می‌کنی؟
‫- ولش کن. لطفاً به حرفم گوش کن. ‫- بذار انجامش بدم.
‫- هی، ولش کن. ‫- نمی‌ذارم در بری.
‫لطفاً بهش آسیب نزن.
‫- ولم کن، مامان. ‫- اون یه بچه‌ بی‌گناهه.
‫اشتباه کرده.
‫لطفاً به پسرم رحم کن.
‫- نکن این کارو. ‫- می‌کشمش.
‫التماست می‌کنم.
‫مامان، داره در می‌ره.
‫- هی، زود باش و در رو قفل کن. ‫- داره در می‌ره.
‫دارم باهات حرف می‌زنم. ‫در لعنتی رو قفل کن!
‫هی، فرار نکن.
‫نمی‌خوای از زندگی‌ام بری؟
‫لعنتی، بمیر!
‫نگاه نکن و نیزه رو برام بیار.
‫- بمیر! بمیر! بمیر! ‫- هی! هی!
‫چرا اینقدر طولش می‌دی؟
‫خیلی سفته. ‫نمی‌تونم بکشمش بیرون.
‫باید بکشمش!
‫خوب می‌خوری ولی نمی‌تونی کار کنی.
‫برو کنار!
‫شله!
‫می‌دونم، احمق.
‫کشتش! کشتش!
‫حرومزاده کشتش.
‫اون رو چاقو زد و عزیزم رو کشت.
‫کشتش! کشتش!
‫کشتش!
‫عزیزم!
‫در رو باز کن! در رو باز کن! ‫در رو باز کن!
‫الآن چه کوفتی شده؟
‫این برای همین بود که گفتم همه بشینن سر جاشون.
‫چرا به حرفم گوش نمی‌دین؟ ‫یه مشت احمق.
‫هی، گرفتمت!
‫هی، بگیرینش! هی!
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- بیا، بگیرینش!
‫اوه نه! ممکنه بهت آسیب برسونه.
‫وقتی جلوتو گرفتم، هیچ‌وقت گوش ندادی.
‫برام مهم نیست اگه بمیری.
‫بگیرینش! نمی‌خوام 75 کرور رو از دست بدم.
‫هی!
‫بریم، سونیل!
‫چرا ولش کردی؟ محکم نگهش دار!
‫حالا خوشحالی؟
‫شماها حیوون تو وجود منو بیدار کردید
‫حالا محکم بگیرینش.
‫عمو...
‫عمه...
‫حالا کی هستی؟
‫اسم من سوفیه.
‫دارم دنبال یه نفر توی این خونه می‌گردم.
‫اگه پیداش کنم و بکشمش، کلی پول گیرم میاد.
‫کمکم می‌کنی بکشمش؟
‫خواهش می‌کنم، عمو...
‫خواهش می‌کنم...
‫به نظر یه دختر کوچولو میای...
‫چطور می‌خوای کسی رو بکشی؟
‫ممکنه به نظر یه دختر کوچولو بیام...
‫اما یه دختر شیطونم.
‫این صدای چیه؟
‫داستانش تموم شد!
‫داری مامان و بابات رو عمو و عمه صدا می‌زنی.
‫بیا، بریم!
‫حتی اگه غرق بشه و بمیره، به حساب میاد که ما کشتیمش؟
‫آره، حساب میشه که ما کشتیمش.
‫هی، چیکار می‌کنی؟
‫گفتم که به نظر یه دختر کوچولو میام...
‫اما یه دختر شیطونم!
‫هی!
‫- هی، برو بیرون! ‫- لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫- به دردت نمی‌خوری! ‫- لازم نیست این کارو کنی.
‫هی، خونه خیلی بزرگه برای گشتن.
‫کجا قایم شدی؟
‫- هی، دیوونه، بیا بیرون. ‫- هی!
‫هی! هی! هی!
‫داره فرار می‌کنه.
‫هی، داره فرار می‌کنه!
‫- او، نه! ‫- هی، وایسا همونجا!
‫پرید بیرون.
‫بیاین، عجله کنین!
‫او، نه، بیچاره. پاش چرخید و افتاد از آکواریوم بیرون.
‫عمو، آسیب دیدی؟
‫عمو، اگه باهام حرف نزنی، دیگه باش حرف نمی‌زنم.
‫اوه، نه، اون!
‫- عمو، اون دیوونه‌ست! ‫- حرکت نکن.
‫تو یه ضربه می‌کشمت.
‫برای تو هم صدق می‌کنه.
‫اگه حرکت نکنی، تو یه ضربه تمومش می‌کنم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلوشو بگیره که فرار نکنه.
‫حالا باورم شد که آدم خوبیه.
‫- زل نزنا! بجنب، بدو! ‫- بیا بریم!
‫عجله کن!
‫حتما نجاتمون میده. بیا!
‫هی، واسودا!
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی تغییر بدی که یه قاتل دیوونه‌ای.
‫هی، چرا یه جنازه روی میز شام خوابیده؟
‫هی، داره فرار می‌کنه! همین‌جا هست.
‫کجایید شما؟ بیاین اینجا بگیرینش.
‫ممکنه یکی دیگه رو بکشه مثل بچه عزیزتون.
‫- بیاین، عجله کنین! ‫- زود بگیرینش!
‫گفت 200 متر تا دروازه، ولی ما توی خونه 2 کیلومتر دوییدم!
‫عجله کن!
‫- بدو! بدو! بدو! ‫- در شاتر رو باز کن.
‫- عجله کن! ‫- باید زودتر بریم.
‫در رو قفل کن قبل از اینکه یکی دیگه بیاد تو.
‫عجله کن، روکش رو وردار.
‫بیاین، عجله کنین!
‫- عجله کن! برو توی ماشین. ‫- بیا، برو تو.
‫چرا زل زدی؟
‫هی، زل نزن و برو توی ماشین.
‫درباره انجام یه گناه غیرعمدی گفتید.
‫چی بود، خانم؟
‫چرا الآن این رو می‌پرسی؟ اول برو توی ماشین.
‫لطفاً بگو، خانم.
‫چه ربطی به تو داره؟
‫چه فرقی می‌کنه چه گناهی کرده؟
‫بریم!
‫می‌خوام بدونم، خانم.
‫می‌خوای سوار ماشین بشی یا نه؟
‫می‌خوام بدونم، خانم!
‫ای خدا!
‫یه شب یکی رو زیر گرفتم و اون فرد فوت کرد.
‫کافیه؟
‫حالا لطفاً سوار ماشین شو.
‫کسی که کشتی، کانی من بود.
‫بهت گفته بودم رانندگی نکن.
‫نمی‌دونی چطور برونی؟ ببین چه بلایی سر ماشین اومده.
‫ویکرام، فکر کنم یکی رو زیر گرفتم.
‫-ویکرام-- ‫-هی، اتفاقی نیفتاده!
‫یکی اونجا خوابیده بود.
‫آقا، یه نفر زیر ماشین هست.
‫آقا، لطفاً در رو باز کنید.
‫هی، دیوونه شدی؟
‫-هی، بشین عقب. ‫-ویکرام، لطفاً بزار کمکش کنم.
‫هی، واسان، به بابام زنگ بزن.
‫-ویکرام، لطفاً بزار کمکش کنم. ‫-به عمو زنگ بزن!
‫-الو، واسان! ‫-مامان، رفتیم رانندگی.
‫-واسودا یکی رو زیر گرفت.-چی شده؟
‫هی، رودرا، داره چرت و پرت می‌گه.
‫لطفاً باهاش حرف بزن.
‫-واسان گوشی رو روی اسپیکر بزار. ‫-ای وای!
‫ویکرام، اونجا چه خبره؟
‫بابا، واسودا یه نفر رو کشته.
‫بابا، اون شخص هنوز زنده‌ست.
‫ولی این پسرا نمی‌ذارن ‫که به مجروح کمک کنم.
‫تا ماشین‌های لوکس می‌بینن، ‫می‌خوان سرت کلاه بزارن.
‫-ادای فرشته‌ها رو در نیار.-به حرف ویکرام گوش کن!
‫ای وای!
‫کانی...
‫ویکرام، نترس. بگو چند نفر اونجا هستن.
‫جمعیت زیادی نیست. ‫فقط یه نفر اینجاست.
‫چطوریه؟
‫شبیه... شبیه...
‫یه گدا لعنتیه!
‫هی!
‫هر پولی که داری، بهش پرت کن و برو.
‫لطفاً کمکم کن، خانم!
‫ای وای، بچه‌ام. بچه‌ام!
‫بچه‌ام!
‫هی، چرا صدای گریه بچه می‌شنوم؟
‫درسته. ما هم صدای گریه یه بچه رو می‌شنویم.
‫آقا، لااقل به بچه‌ام رحم کنید. لطفاً، آقا.
‫-بچه‌ام زیر ماشینه.-احمق! احمق!
‫می‌فهمی شماها چکار کردین؟
‫کی بهتون اجازه داد ‫با ماشین بابابزرگ بزنید بیرون؟
‫-لطفاً آمبولانس خبر کنید.-وقت حرف زدن نیست.
‫اول از اونجا برو.
‫گم شید از اونجا!
‫هی، ماشین رو روشن کن!
‫هی، واسودا، ماشین رو روشن کن!
‫آقا، لطفاً ماشین رو روشن نکنید.
‫لطفاً ماشین رو روشن نکنید.
‫-بزار بهشون کمک کنم. ‫-ماشین رو روشن کن!
‫بیا این طرف. من ماشین رو روشن می‌کنم.
‫بچه‌ها، محکم نگهش دارید.
‫واسودا، برو کنار. لطفاً حرف ما رو بشنو.
‫لطفاً بچه‌ام رو نجات بدید.
‫-هنوز زیر ماشین زنده هستن. ‫-گمشو!
‫ویکرام، لطفاً این کار رو نکن. خواهش می‌کنم بشنو حرفمو.
‫لطفاً ماشین رو روشن نکن. لطفاً آمبولانس خبر کن.
‫لطفاً ولم کن.
‫داری یه اشتباه بزرگ می‌کنی.
‫کانی!
‫نمی‌خواستم این کار رو بکنم.
‫با این حال...
‫خیلی پشیمونم که همچین گناهی کردم.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫التماس کردم بهتون.
‫کمک می‌خواستم.
‫کانی امروز زنده بود ‫اگه فقط آمبولانس خبر کرده بودید.
‫با اینکه معلول بود، ‫با من بود.
‫خیلی تلاش کردم اون شب کمکتون کنم.
‫ولی نذاشتن
‫حتما فکر کردی...
‫یه گدا چه کار می‌تونه بکنه؟
‫هی، در رو باز کن لعنتی!
‫اومدن اینجا. ‫بیا تو ماشین بشین.
‫خواهش می‌کنم به حرفام گوش کن!
‫بیا توی ماشین بشین. ‫اینا قاتلن.
‫به پسرت فکر کن.
‫اولش پشیمون شدم ‫که اومدم تو این خونه.
‫ولی الان می‌فهمم هدفش چیه.
‫در رو بشکنید.
‫-در رو هل بده. ‫-نباید فرار کنه.
‫دیگه از مرگ نمی‌ترسم...
‫هی!
‫دیگه مردی!
‫تیکه تیکه‌ات می‌کنم...
‫هی، داری چی کار می‌کنی؟ ‫بهش آسیبی نزن!
‫هی، ویکرام!
‫-هی، ولش کن. ‫-این کارو نکن!
‫رهاش کن!
‫هی! هی! هی!
‫این کارو نکن!
‫رهاش کن. ‫بیا فرار کنیم از اینجا.
‫هی!
‫خواهش می‌کنم بهش آسیبی نزن.
‫نکن!
‫هی، ویکرام، بگیرش!
‫ویکرام، به حرفام گوش کن--
‫اوه، نه!
‫هی، چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫هی، پشت سرت رو نگاه کن!
‫می‌خواد نیزه پرت کنه سمتت.
‫اوه، خدایا!
‫هی، کافیه!
‫به حرفام گوش کن.
‫هی، منو نگاه کن.
‫بریم! بیا بریم.
‫بریم!
‫هی، بهش نگاه نکن.
‫نزدیکش نرو.
‫لطفاً اونجا نرو.
‫اوه، خدایا، به حرفم گوش نمی‌ده.
‫هی، این کارو نکن!
‫به حرفام گوش کن!
‫هی! هی! هی!
‫نمی‌گفتی ‫که حیوان درونت رو بیدار کردیم؟
‫چی شد الان؟
‫-بیا بجنگ. ‫-هی، ببخشید! لطفاً ببخشید!
‫هی، داره می‌آره که بزنتت.
‫پشت سرت رو نگاه کن!
‫بیا، سونیل. ‫بیا، بزنش.
‫بیا!
‫آره! آره!
‫هی! هی!
‫هی، بزنش. بزنش!
‫هی، هی! بیا، سونیل!
‫هی، بیا بریم از اینجا.
‫خواهش می‌کنم. ‫بیا بریم از اینجا.
‫رفته؟ بیا بگو بهم.
‫هی، بگو اگه رفته.
‫دارم با شما حرف می‌زنم.
‫بی‌خود نمی‌زن، برو خودت ببین.
‫هی!
‫بازنده!
‫عمه! کمکم کن، عمه!
‫یکی کمک کنه!
‫هی! هی! هی! هی!
‫سال‌ها پیش...
‫یکی مثل تو اومد توی خونه‌مون ‫و حسابی ما رو عصبی کرد.
‫اون‌قدر زدیمش...
‫که کشتیمش!
‫اون موقع فقط ده سالمون بود.
‫ما از بچگی نترس بودیم.
‫الان پدرمون هم نیست.
‫کسی نیست که ازمون سوال بپرسه.
‫هی!
‫-هی! ‫-نزنینش!
‫دستاش رو بگیر.
‫باید...
‫بمیری! بمیری، لعنتی!
‫هی!
‫هی! هی! هی!
‫بیدار شو لطفا!
‫تسلیم نشو. من اینجام برای تو.
‫یادت باشه، تو یه پسر داری.
‫تسلیم نشو!
‫نگام کن!
‫به خاطر خدا، بیدار شو.
‫هی، تسلیم نشو!
‫هی، محکم نفس بکش.
‫هیچ اتفاقی برات نمی‌افته.
‫کانی، کانی، لطفا بیدار شو.
‫کانی، خواهش می‌کنم. لطفا بیدار شو.
‫کانی، لطفا یه لحظه چشاتو باز کن و بهم نگاه کن.
‫هی، بیدار شو!
‫هی، بیدار شو و بهم نگاه کن.
‫اوه، خدا، نه!
‫هی! هی! هی! هی!
‫-هی... ‫-دوباره با فریاد نمیر.
‫اوه، نه!
‫همینه!
‫تمومه!
‫اینکه تو مردی منصفانه نیست.
‫به اندازه کافی بهت هشدار دادم.
‫ازت خواهش کردم.
‫اما تو کار دیگه‌ای کردی.
‫من عصبانی بودم!
‫آدمایی مثل ما حتی نمی‌تونن عصبانی بشن.
‫تو حتی به پسرت فکر نکردی.
‫به هر حال، اون نمی‌دونه که من پدرشم.
‫تو چند روز از من رد میشه.
‫تنها غمم اینه...
‫قبل از اینکه بتونم حتی یکی از اونا رو بکشم، مردم.
‫درد می‌کنه؟
‫آخرش، فقط اونو کشتم.
‫اگه به خاطر دخالت شما نبود، ‫مدت‌ها پیش اونو می‌کشتم.
‫چی؟ اونو کشتی؟
‫دیدی چندتا چنگال زدم؟
‫چنگال زدن کسی رو نمی‌کشه.
‫از این میله آهنی استفاده کردم و جمجمه‌اش رو شکوندم.
‫برای همینه که مرد.
‫باشه! ولی هنوز، کند شد ‫چون من زدمش.
‫پس تونستی بکشی‌ش. ‫منم باید سهمم رو بگیرم.
‫منم با کمربند پوستش رو کندم.
‫یعنی نباید منم سهم بگیرم؟
‫منم از فلفل استفاده کردم تا کورش کنم.
‫واسه همین تونستید بهش حمله کنید.
‫منم سهم می‌خوام.
‫در مورد همون موضوع. ‫من اونو گرفتم و کندش کردم.
‫منم سهم می‌خوام.
‫این یه معامله منصفانه‌س.
‫منم با تموم خارهای گیاه نیشش زدم.
‫اونا خارهای سمی‌ان!
‫پس دندونای منم باید سمی باشن.
‫با دندونام گازش گرفتم تا کشتمش.
‫اوه، خدا، نه!
‫این آدما لیاقت زندگی ندارن.
‫بسوزونشون، نابودشون کن، و بکشیشون.
‫اوه، نه!
‫عمو اومده.
‫عمو میگی!
‫هی، فکر کردم گفتی نمیاد.
‫به تماس‌هام جواب نداد.
‫پس فرض کردم نمیاد.
‫به چه مناسبت این سورپرایز، عمو؟
‫امروز تولد سیدارت‌ه.
‫پس اومدم که براش کیک ببرم.
‫سیدارت؟ کیه سیدارت؟
‫یه موضوع جداست. بعدا توضیح میدم.
‫دیدن شما همه در یه جا جمعید...
‫سیدارت رو خوشحال می‌کنه.
‫همه دارین می‌آین؟
‫براش کیک می‌بریم.
‫چطوری هیچ‌کس یادش نبود ‫که امروز تولد سیدارت‌ه؟
‫هیچ‌کس سیدارت رو یادش نیست.
‫و از ما انتظار دارن تولدش رو یادمون باشه.
‫این پیرمرد خل هر سال تولد ‫یه آدم مرده رو جشن می‌گیره.
‫الان مهم نیست. ‫اول باید این جنازه رو مخفی کنیم.
‫بذاریمش توی بوته‌ها.
‫خوب همین بود!
‫-بیا بریم! ‫-زود باش بریم!
‫پرسیدی که درد داره؟
‫هر جایی که کتک خوردم الان درد می‌کنه.
‫ تولدت مبارک
‫ تولدت--
‫اگه همگی با هم بخونید، سیدهارت خوشحال میشه.
‫کسی رو کنار پیرمرد می‌بینی؟
‫ تولدت مبارک
‫ تولدت مبارک سیدهارت
‫ تولدت مبارک
‫خوب! خوب! خوب! خوب!
‫پسر خوب!
‫سیدهارت پسر خوبی‌ه.
‫من آوردمش این خونه که دلش برای مادرش تنگ نشه.
‫تو هم هر کاری کردی، کردی که خوشحال بشه.
‫ولی به یک فاجعه ختم شد.
‫خب.
‫بذار کیک بخوره.
‫بریم.
‫هی، می‌خاره.
‫هی، پیرمرد خودش اذیت‌ کنه.
‫تو هم داری از خارش شکایت می‌کنی.
‫احمق، یادت نره که مُردی.
‫در رو باز کن! در رو باز کن!
‫پنج دقیقه از عمرم تلف شد.
‫امیدوار بودم کاری کنه.
‫ولی پیرمرد وقت تلف کردن بود.
‫چرا وایستاد؟
‫حرف بزنیم؟
‫چند روز پیش پدرت باهام تماس گرفت و گفت...
‫"بعد از مرگم..."
‫"ببینید آیا بچه‌هایم"
‫"ثروت رو به طور مساوی تقیسم می‌کنن یا نه."
‫آقا، همه چیز طبق وصیت‌نامه انجام شده.
‫برای من مهم نیست که انجام بدید یا نه.
‫من دخالتی در اون موضوع نمی‌کنم.
‫ولی می‌خواستم ببینم شما چیکار می‌خواید بکنید.
‫از بچگی هیچ‌کدومتون دوست نداشتید که غریبه‌ای وارد خونه بشه.
‫چرا همه ساکتید؟
‫چرا همتون دارین مات و مبهوت نگاه می‌کنید؟
‫آه، پس تو اینجا قایم شدی.
‫پس، من تو همه اتاق‌ها دوربین نصب کردم.
‫تو-- تو دوربین نصب کردی؟
‫من اخیراً جراحی قلب داشتم.
‫دکتر گفته که به من نباید خبرهای شوکه‌ کننده داده بشه.
‫ولی با دیدن کارهایی که شماها انجام می‌دید...
‫خدایا کمکم کن!
‫من از همه جهت شوکه شدم
‫می‌خواید خبر شوک‌آور رو بهتون بگم؟
‫قاتل پسرتون او نیست...
‫...بلکه وکیله.
‫من هم شوکه شدم.
‫همین‌طور، قاتل «ببی دییر»...
‫نه او...
‫...بلکه زنتونه.
‫حالا، خبر شوک‌آوری رو می‌گم که همه‌تون رو تحت تاثیر قرار می‌ده.
‫با وجود حرص و طمع...
‫همگی با هم یه نفر رو کشتید...
‫و توی بوته‌ها مخفیش کردید.
‫اون پسر اصلی نیست.
‫دو روز پیش، وکیل پسر اصلی رو کشت.
‫کسی که توی بوته‌هاست یه گداست.
‫هی، کت که برای پنهان کردن لکه‌های خون پوشیدی...
‫...مال اون گداست.
‫احمق، خودتو‌تو آینه نمی‌بینی؟
‫شماها آشوب به پا کردید تا یه گدا رو بکشید.
‫من اشتباه قضاوتش کردم.
‫اون مرگ‌آور همه‌تونه.
‫مثل اینکه چطور اون گدا برای زندگی‌اش جنگید...
‫پسرم، سیدهارت هم باید برای زندگی‌اش جنگیده باشه.
‫اون موقع، شماها از گناهانتون فرار کردید.
‫ولی امروز...
‫همگی دستگیر شدید.
‫می‌خواید به مرحله بعدی بریم؟
‫وکیل، می‌خوایم درباره مسائل خانوادگی صحبت کنیم.
‫می‌تونی بری.
‫چرا باید برم، آقا؟
‫می‌فهمم که بهتون خیانت کردم.
‫همین‌طور می‌فهمم که از دستم عصبانی هستید.
‫ولی من تنها کسی‌ام که می‌تونه شماها رو از دست این مرد نجات بده.
‫آقا، حداقلش چی می‌تونید سرم بیارید؟
‫می‌خواید به پلیس شکایت کنید؟
‫این کار رو نکنید. مردم بیچاره. همه‌شون ترسیدن.
‫مثل بچه‌های بی‌گناه در نظر بگیریدشون و ببخشیدشون.
‫اگه بخواید، می‌تونم مجبورشون کنم که پاتون بیفتن و معذرت بخوان.
‫به جاش...
‫اگه می‌خوای نقشهٔ جدیدی بکشی.
‫با احترام...
‫با ادب، دارم بهت می‌گم.
‫جمجمه‌ات رو می‌کوبم و می‌کشمت.
‫همین دیگه، جناب!
‫هی! چی می‌خوای-- هی!
‫عمو، لطفاً به ما شلیک نکن.
‫-عمو، داری چیکار می‌کنی؟ -اوه، نه!
‫لطفاً شلیک نکن!
‫بابا بزرگ، لطفاً به ما شلیک نکن.
‫بابا بزرگ، لطفاً! بابا بزرگ!
‫باید به جای بابام، به عموم به دنیا می‌اومدم.
‫اون فوق‌العاده‌س!
‫هرگز نگفتم که می‌خوام بهتون شلیک کنم.
‫اگه راحت می‌کشمتون، نمی‌تونم با آرامش بمیرم.
‫برای از بین بردن همتون، پدرتون سلاحش رو به من سپرد.
‫تا وقتی این سوت دست منه...
‫...من اربابشونم!
‫عمو، لطفاً عجله نکن.
‫به خاطر جونم بهت التماس می‌کنم.
‫بابا بزرگ، لطفاً سوت رو نزن.
‫-لطفاً سوت رو نزن. -سوت! سوت! سوت!
‫لطفاً، بابا بزرگ، سوت رو نزن.
‫سوت رو نزن!
‫لطفاً این کار رو نکن.
‫قبل از اینکه سوت بزنم...
‫یه کار آخر دارم که بکنم.
‫کنجکاوم بدونم که می‌خواد چیکار کنه.
‫هر لحظه می‌تونستم نجاتت بدم.
‫ولی می‌خواستم نقشه‌ام موفق بشه.
‫پس گذاشتم بمیری.
‫چارهٔ دیگه‌ای نداشتم.
‫با این حال، من هم به همون خونواده تعلق دارم.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫وقتی این سوت رو بزنم، ویرانی حتمیه.
‫اگه هنوز اینجا هستی، از تماشا لذت ببر.
‫نه!
‫لطفاً این سوت رو نزن.
‫تو کی هستی؟
‫ما تو رو کشتیم...
‫ولی تو دوباره زنده شدی و کسی رو که داشت ما رو می‌کشت، کشتی.
‫منصفانه‌اش اینه که...
‫بذاریم فرار کنی.
‫ولی این کار رو نمی‌کنیم!
‫می‌دونی چرا؟
‫یه گدای مثل تو جرأت کرده بیاد توی یه قصر مثل این.
‫برای همین می‌خوایم تو رو شکار سگا کنیم.
‫گدا!
‫چرا می‌خندی؟
‫اگه من گدام، تو خودت رو چی می‌دونی؟
‫سر پول، مثل سگ با هم می‌جنگید.
‫این شما رو گدا نمی‌کنه؟
‫وقتی شماها شایسته زندگی کردنید...
‫من هم شایسته زندگی‌ام.
‫اگه قراره بمیرم...
‫شماها هم باید بمیرید.
‫بیایید تصمیم نگیریم.
‫بذاریم تصمیم با خدا باشه.
‫واسودا! واسودا! لطفاً کمکم کن، واسودا.
‫در رو باز کن، زن دیوونه!
‫لطفاً بهم آسیب نزن.
‫ببخشید، اشتباه کردم. شرمنده!
‫عزیزم، عزیزم! عزیزم، عزیزم!
‫عزیزم!
‫تولدت مبارک...
‫هیچکس نمی‌تونه سرنوشت کسی رو عوض کنه ‫اگه قراره زنده بمونه.
‫تو قراره زنده بمونی.
‫بلند شو!
‫ روز مرگت مبارک
‫گرفتَمت! گرفتَمت!
‫همیشه می‌خواستم کیک به صورت یکی بمالم.
‫گرفتَتی!
‫دیشب گفتی می‌خواستی باهام خصوصی حرف بزنی.
‫یکم ترسیده بودم.
‫ولی فکر کردی با کیک غافلگیرم کنی.
‫خیلی تغییر کردی، پسر.
‫کیک خوشمزه‌ست!
‫اما بخش خنده‌دار اینه که...
‫هیچ احتمالی نداره امروز تولدم باشه.
‫چرا؟
‫فکر نمی‌کنم بلافاصله بعد از تولدم ترکم کرده باشن.
‫احتمالاً چند روز منتظر موندن قبل از ترک کردنم.
‫مطمئنم باید یکم وجدان داشته باشن.
‫ولی روزی که تو منو از خیابان نجات دادی رو به عنوان تولدم حساب می‌کنم.
‫منم به یه روز نیاز دارم ‫تا جشن بگیرم و کیک بخورم.
‫امروز تولدت، جک!
‫اوه، فکر می‌کنی در روز تولدم ترکم کردن.
‫این چیه؟
‫این مامانته.
‫این عکس وقتی گرفته شده ‫که تو تو شکمش بودی.
‫تو و مادرت شبیه همید.
‫آدم‌های خوبی!
‫اگه زنده بود...
‫...خوشحال یه خانواده خوشبخت بودیم.
‫از این به بعد، من برای توام.
‫و تو برای من!
‫اسم مادر من چیه؟
‫کانی!
‫اسم تو چیه؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.