..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫در سال 1967 اِرنست کول، ‫عکاس اهل آفریقای جنوبی،
‫کتاب بسیار معروفِ خود، ‫خانهٔ بردگی را منتشر کرد.
‫این کتاب، وحشتِ ‫آپارتاید را به دنیا نشان داد.
‫پنجاه سال بعد، در سال 2017
‫شصت هزار نگاتیو ناشناخته در ‫گاوصندوق یک بانک سوئدی پیدا شد.
‫این مستند، داستانِ آن چیزی است ‫که بین این دو تاریخ اتفاق افتاد،
‫از زبان ارنست کول.
‫تمامی تصاویر در این ‫فیلم اثر ارنست کول هستند
‫به جز مواردی که به طور واضح گفته ‫شده که عکاس آن شخص دیگری است.
‫انسان کامل تنها یک تجربه را زیست نمی‌کند. ‫ارنست کول
‫بیست و پنجم نوامبر سال 1968
‫به حضور محترم کمیسر امور خارجه، ‫دولت نروژ،
‫اسلو، نروژ.
‫عالیجناب، بدینوسیله به استحضار ‫می‌رساند، اینجانب متولد ۲۱ مارس ۱۹۴۰
‫در پرتوریا، آفریقای جنوبی می‌باشم.
‫اکنون ۲۸ سال سن داشته ‫و مجرد هستم.
‫اینجانب به عنوان یک فرد بی‌وطن در تبعید ‫سیاسی، در نیویورک اقامت دارم.
‫به اینجانب اطلاع داده شده است
‫که گذرنامه‌ام ‫تمدید نخواهد شد،
‫لیکن امکان دریافت
‫یک جواز مسافرت ‫اضطراری برایم فراهم می‌باشد.
‫۲۶ ماه گذشته را ‫در ایالات متحده آمریکا سپری نموده‌ام،
‫و علی‌رغم آنکه این تجربه ‫برای اینجانب روشنگر بوده است،
‫قادر به تأمین هزینه‌های اقامت ‫طولانی‌تر در این کشور نمی‌باشم،
‫زیرا ماهیت حرفه‌ای اینجانب ‫مستلزم سفرهای متعدد است.
‫قصد آن را ندارم که در خصوص زندگی ‫در این کشور، قضاوتی منفی ارائه دهم،
‫لیکن برای اینجانب کاملاً مبرهن است
‫که جهت اشتغال در اینجا ‫با مشکلاتی مواجه خواهم شد،
‫آن هم در این مقطع خاص ‫از زندگی خویش.
‫هنگامی که وطنم را ترک گفتم، ‫تصور می‌نمودم که استعداد خود را
‫بر جنبه‌های دیگری از ‫حیات متمرکز خواهم ساخت...
‫...که گمان می‌بردم ‫سودمندتر خواهد بود
‫و با رضایت خاطر به انجامش خواهم رساند.
‫مع‌الوصف، ‫آنچه در این کشور مشاهده نمودم
‫طی سه سال گذشته، ‫نادرستی تصورات پیشین مرا به اثبات رساند.
‫افشای حقیقت ‫به هر قیمتی، خود مقوله‌ای است،
‫اما وقف تمام عمر
‫به وقایع‌نگاری مصائب، بی‌عدالتی‌ها
‫و بی‌تفاوتی‌ها، مقوله‌ای دیگر.
‫و در خصوص همین موضوع، ‫تنها فعالیت‌هایی مطرح است
‫که مجلات در اینجا ‫تمایل به پیشنهاد آن به اینجانب دارند...
‫...زیرا موضوع ‫نخستین کتاب اینجانب
‫بر مسائل نژادی ‫متمرکز بود،
‫بر رنگ پوست اینجانب، ‫یک مسئله تصادفی دیگر،
‫و این واقعیت که ‫تحمل نموده و گریخته‌ام
‫از آن جهنم زنده‌ای ‫که آفریقای جنوبی‌ست.
‫انسان کامل تنها یک تجربه را زیست نمی‌کند.
‫ارنست کول | گمگشته و پیداشده
‫خب، همه‌چی از اواخر ‫۱۹۵۶ شروع شد.
‫تازه سال دوم دبیرستانم ‫رو تموم کرده بودم.
‫و به جای ادامه تحصیل،
‫تصمیم گرفتم مدرسه رو ول کنم
‫چون دولت عمداً
‫استاندارد تحصیلی رو که ‫همینجوریشم برای آفریقایی‌ها پایین بود،
‫با چیزی که اسمش رو گذاشتن معرفی
‫قانون آموزش «بانتو» پایین آورده بود. ‫(قانون برای تحصیل مجزا و سطح پایین‌تر سیاه‌پوستان)
‫خب، منم با خودم گفتم این دیگه یه ‫کم زیاده‌رویه و مدرسه رو ترک کردم،
‫و تصمیم گرفتم تحصیلم ‫رو مکاتبه‌ای تموم کنم.
‫بعد البته، یه سال طول کشید...
‫تا بتونم به عنوان ‫دستیار تاریکخونه...
‫یه فرصتی پیدا کنم.
‫خلاصه، حدود ماه مه ۱۹۵۸، ‫اولین فرصت رو پیدا کردم
‫از طریق یه عکاس ‫جوان آلمانی، به اسم
‫یورگن شادِبرگ، تو ‫مجله درام (Drum).
‫و...
‫چون مجله‌ی درام ‫تو یوهانسبورگ بود،
‫که دو ساعت و نیم با ‫شهر من فاصله داشت،
‫من، می‌دونی، مجبور بودم ‫درس‌هام رو تو قطار بخونم.
‫بعدها در سال ۱۹۵۹،
‫اولین کتاب عکاسی زندگیم رو دیدم،
‫اسمش مردم مسکو بود
‫اثر کارتیه-برسون. خب، ‫اون موقع با خودم گفتم،
‫خب، این همون شکلیه که ‫می‌خوام کارم به خودش بگیره.
‫و آروم آروم، شروع ‫کردم به مستندسازی،
‫می‌دونی، فقط واسه اینکه نشون بدم ‫زندگی تو آفریقای جنوبی واقعاً چطوریه.
‫البته می‌دونستم که ‫بعد از تموم کردنش،
‫دیگه نمی‌شه تو ‫آفریقای جنوبی موند،
‫اما خب... می‌دونی، واسم اهمیتی نداشت
‫چون این فرصتیه ‫که آدم خودشو به بوته آزمایش میذاره،
‫و همۀ ما امتحانش کردیم.
‫آدم نمی‌خواد، ‫می‌دونی، زیر بار...
‫اون شرایط نکبت‌بار واسه زندگی بره.
‫غیاباً ممنوع‌الفعالیت ‫شدم، اما مهم نیست.
‫موندگار می‌شه، یعنی، ‫می‌دونی، در آینده؛ چون، خب...
‫مطمئنم آفریقای جنوبی آزاد می‌شه.
‫تظاهرات علیه
‫سیاست‌های سختگیرانه ‫آپارتایدِ دولت آفریقای جنوبی.
‫در شارپ‌ویل، در یک شهرک صنعتی،
‫هزاران نفر بیرون یک ‫پاسگاه پلیس جمع شدن
‫تا به قوانین جدیدی اعتراض کنن ‫که هر آفریقایی رو مجبور می‌کرد
‫همیشه کارت شناسایی ‫همراه داشته باشه.
‫شارپ‌ویل؛ پلیس به سمت جمعیت
‫تظاهرکنندگان ‫غیرمسلح تیراندازی کرد،
‫و ۶۹ نفر، از جمله ‫زنان و کودکان رو کشت.
‫اعتراضات جهانی شکل گرفت،
‫از جمله محکومیت خشونت
‫از سوی وزارت خارجه ایالات متحده.
‫بند اجرایی شماره سه ‫تحریم سال ۱۹۶۳ | رأی‌گیری شورای امنیت سازمان ملل دربارهٔ یک قطعنامه
‫از سند S/5384
‫که به شرح زیر است.
‫بند سه: از تمام کشورها خواسته می‌شود
‫تمام کالاهای آفریقای جنوبی ‫جنوبی را تحریم کرده
‫و از صادرات به آفریقای ‫جنوبی مشتمل بر مواد استراتژیک
‫با ارزش نظامی مستقیم خودداری کنند
‫اکنون به رأی گذاشته می‌شود.
‫کسانی که با این بند موافق هستند
‫لطفاً دست‌های خود را بالا ببرند؟
‫نتیجه رأی‌گیری
‫نُه رای موافق، بدون رأی مخالف،
‫و دو رأی ممتنع.
‫قطعنامه، با اصلاحات انجام شده،
‫در نتیجه توسط شورای ‫امنیت تصویب شد.
‫کالبدشکافی آپارتاید ‫فیلم تبلیغاتی دولتی | سال 1965
‫دستاورد در شهرها،
‫خانه‌های جدید برای بیش از ‫یک میلیون نفر در ۱۲ سال.
‫بودجه، ۱۲۰ میلیون پوند.
‫تو یک صبح در سال ۱۹۶۰،
‫بولدوزرهای دولتی با ‫سر و صدا اومدن تو جاده،
‫وارد محله‌ای شدن که ‫من توش زندگی می‌کردم.
‫اینجا «ارسترست» بود،
‫یه شهرک با مالکیت مطلق شخصی ‫ده مایل اون‌ورتر از پرتوریا.
‫بعضیا بهش می‌گفتن حلبی‌آباد، ‫ولی من ارسترست رو دوست داشتم.
‫بیشترِ ۲۱ سال زندگیم رو ‫تو اون محله گذرونده بودم.
‫پدرم، یه خیاط خودآموخته،
‫و مادرم، یه رخت‌شوی،
‫شش تا بچه‌شون رو تو ‫اون خونه بزرگ کرده بودن.
‫وقتی بولدوزرها ‫کارشون رو شروع کردن،
‫خیلی سریع ترتیبشو دادن.
‫ظرف چند دقیقه، اون منطقه سیاه‌پوست‌نشین ‫(Black spot) از بین رفته بود.
‫تو آفریقای جنوبی،
‫منطقه سیاه‌پوست‌نشین، ‫یه شهرک آفریقایی‌نشینه
‫که برای نابودی مشخص شده ‫چون منطقه‌ای رو اشغال کرده
‫که سفیدپوست‌ها می‌خوان ‫توش گسترش پیدا کنن.
‫دولت جابجایی رو
‫با برچسب پاکسازی حلبی‌آباد، ‫جا میزنه و دوست داره
‫به توسعه‌های مسکونی‌ش به ‫عنوان یه راه حل بشردوستانه
‫ برای کمبود شدید مسکن، بنازه.
‫اما یه آفریقایی می‌دونه، ‫که فقط داره حلبی‌آبادش رو
‫که براش حکم خونه رو داشت، با زندان بی‌روح
‫یه گتوی دولتی عوض می‌کنه.
‫آفریقایی حتی حق نداره
‫تو خیابون‌های شهرِ ‫کشور خودش راه بره.
‫حضورش تو مناطق ‫شهری سفیدپوست‌نشین
‫تا وقتی که کارِ ‫لازم رو انجام بده،
‫تحمل میشه.
‫در بقیه مواقع، یه متجاوزه،
‫مگه اینکه دفترچه هویتش ‫(reference book) همراهش باشه.
‫بدون اون، یه مرد ‫سیاه‌پوست هیچی نیست.
‫نمی‌تونه کار پیدا کنه، ‫خونه بگیره، ازدواج کنه،
‫یا حتی یه بسته رو از ‫اداره پست تحویل بگیره.
‫تابلوی کوچک: سفیدپوستان اروپایی
‫برگه عبور (pass) یه ‫نفر شامل تاریخچه زندگیشه
‫به طور خلاصه.
‫اسمش، اهل کجاست،
‫به چه قبیله‌ای تعلق ‫داره، محل و تاریخ تولدش،
‫و محل تولد پدرش رو بازگو میکنه.
‫برگه عبور نشون می‌ده که ‫آیا مالیاتش رو پرداخت کرده
‫و درجه اشتغالش رو مشخص می‌کنه،
‫خدمتکار منزل، کارگر، ‫دانشجو، کارمند، و غیره.
‫دولت می‌تونه برگه عبور یه مرد رو
‫هر زمانی، به هر دلیلی، یا ‫حتی بدون هیچ دلیلی باطل کنه.
‫این اتفاق
‫هزاران بار در روز پیش میاد،
‫و هنوزم، یه منظره تماشاییه.
‫مثل یه راشومون آفریقایی ‫(فیلمی که یک اتفاق را از زوایای مختلف نشان می‌دهد)،
‫این شخصیت‌ها هرکدوم تو ‫روایت خودشون گیر افتادن.
‫تو این عکس،
‫این سه زن در پس‌زمینه
‫کنجکاوی منفعل، یا ‫اضطراب آمیخته با ترس،
‫یا وحشت مطلق رو نشون میدن.
‫پسر جوان بغل دستشون ‫انگار نسبتاً مطمئنه
‫که قرار نیست اون قربانی بشه.
‫پلیس سیاه‌پوست کارش ‫رو طبق کتاب انجام می‌ده،
‫دقیق و با وجدان.
‫هیچ اعتراضی به ‫روال کارش وارد نیست.
‫اون یونیفرم داره، درآمد داره،
‫جایگاهی تو جامعه داره، ‫بیشتر از هر هم‌نوع دیگه‌ای.
‫از این عکس مشخص نیست
‫که آیا بهش اسلحه ‫سپرده شده بود یا نه.
‫اما چه با اسلحه چه بی‌اسلحه، ‫اون آدمِ اربابش باقی می‌مونه.
‫و بعد،
‫این شخصیتِ سفیدپوست‌نما
‫سمت راسته.
‫کاملاً منفعل، حتی کنجکاو هم نیست.
‫چیزی اینجا گیرش نمیاد. ‫هر دو دستش تو جیبشه.
‫نظاره‌گره،
‫همونطور که ممکنه یه مارمولک ‫رو در حال بلعیدن یه مگس تماشا کنه.
‫یه روز مثل بقیه روزها.
‫همون اتفاق، واقعیت‌های متفاوت.
‫حتی تو دادگاه هم، ‫آفریقایی باید منتظر بمونه.
‫اما وقتی نوبتش می‌رسه، ‫ اجرای عدالت سریعه.
‫زندانی‌ها رو به گروه‌های کوچیک
‫وارد دادگاه می‌کنن...
‫...و یکی یکی، اونا ‫رو صدا می‌زنن.
‫یه رسم قدیمی خوب بریتانیایی
‫تو سیستم کیفری ‫آفریقای جنوبی زنده مونده،
‫شلاق.
‫در سال ۱۹۶۳،
‫طبق سوابقی که با ‫دقت نگهداری شده،
‫۸۳,۲۰۶ ضربه شلاق به ‫۱۷,۴۰۴ زندانی زده شد.
‫خانه بردگی.
‫حس می‌کنم تمام زندگیم رو ‫صرف خلق اون کتاب کردم.
‫هر روز جونم رو ‫به خطر می‌انداختم.
‫مجبور بودم یاد بگیرم چطور هم‌سطح چشم عکس بگیرم. ‫(دوربین را هم‌ارتفاع چشم سوژه قرار دادن)
‫مجبور بودم در حال ‫راه رفتن عکس بگیرم.
‫مسئله بقاست.
‫اینکه هر لحظه رو بقاپی.
‫اما اون هیولا حتی ‫لازم نیست قایم بشه.
‫اون یه مأموریت داره.
‫من دارم مدرک جمع می‌کنم،
‫و بعضی وقتا، اون ‫هیولا هم بهم نگاه می‌کنه.
‫سیاست ما یکیه،
‫که با یک نام آفریقایی ‫خوانده میشه، «آپارتاید»؛
‫و متاسفانه خیلی وقتا ‫اشتباه فهمیده شده.
‫میتونست به طرز مناسب‌تر
‫و شاید، خیلی بهتر
‫به عنوان یه سیاست ‫حسن همجواری توصیفش کرد
‫با قبول اینکه بین ‫آدما تفاوت‌هایی هست.
‫بیرونِ دادگاه عالی پرتوریا،
‫هوادارا منتظر رأی دادگاه
‫برای رهبر سیاه‌پوست ‫نلسون ماندلا بودن.
‫ماندلا تو دادگاه اعلام کرده بود،
‫"من برای خرابکاری ‫برنامه‌ریزی کردم
‫چون تمام راه‌های قانونی ‫مخالفت بسته شده بود."
‫"من همواره آرمانِ ‫جامعه‌ای دموکراتیک
‫با فرصت‌های برابر برای ‫همه رو تکریم کردم."
‫اون گفت: "این آرمانیه،
‫که حاضرم براش بمیرم."
‫فقط برای افراد غیر سفیدپوست ‫فقط غیر اروپایی‌ها
‫آفریقای جنوبی سرزمینِ تابلوهاست.
‫جداسازی کامل ‫امکانات بر اساس نژاد.
‫برای هر آفریقایی، این تابلوها، ‫ظالمانه، همیشه اونجا هستن.
‫بعضی وقتا، روی تابلو ‫نوشته: مخصوص حمل کالاها.
‫ولی اگه سیاه‌پوست باشی،
‫می‌دونی که اون آسانسور برای تو هم هست. ‫(مخصوص کالا و غیراروپایی‌ها)
‫تباهی آپارتاید، ‫یک سیستم بیمارگونه‌ی جداسازی.
‫وقتی میگم آدما ‫می‌تونن اخراج بشن،
‫یا دستگیر، یا مورد آزار ‫قرار بگیرن، شلاق بخورن،
‫یا به خاطر چیزای ‫پیش پا افتاده تبعید بشن...
‫...منظورم یه مورد استثنا نیست
‫که بخوام جو رو ملتهب کنم.
‫بی‌حرمتی‌های قانونی بالاخره بخشی
‫از واقعیتِ زندگی‌ت میشن.
‫طاقت‌فرسا، ولی اجتناب‌ناپذیر، ‫و یه جورایی قابل تحمل،
‫مثل یه آب و هوای بد.
‫شاید فرار کنی،
‫اما بوی زندان همراهته.
‫ترس مرد سفیدپوست از سیاهی...
‫...و هر چیزی که این موضوع ‫براش نمادپردازی می‌کنه،
‫بی‌رحمانه تحریکش می‌کنه.
‫نفرتش با کوچکترین ‫تحریکی فوران می‌کنه.
‫یه لغزش، یه توهین خیالی،
‫یه کار نسنجیده یا ‫یه حرف عجولانه،
‫و روت خراب میشه،
‫دشمنی که از خشم شعله‌وره ‫و مصونیتش جسورش کرده.
‫همه‌ی سیاه‌پوست‌ها مردان و ‫زنان سفیدپوست رو اینجوری دیدن.
‫به همه‌شون حرفای تند زدن.
‫شاید نه دقیقاً همه‌شون مورد ‫قلدری قرار گرفته باشن،
‫تهدید شده باشن، ‫هل داده شده باشن،
‫تف روشون انداخته باشن، ‫سیلی یا مشت خورده باشن.
‫هیچ راه چاره‌ای نیست.
‫هرچی بیشتر به آژاکس نیاز داری،
‫قوی‌ترین نام تو تمیزکاری!
‫خونه‌های سفیدپوست‌ها ‫بوته‌های آزمایشِ
‫نژادپرستی تو آفریقای جنوبین.
‫اینجا، نژادها رو در رو ‫با هم ملاقات می‌کنن
‫به عنوان ارباب و خدمتکار.
‫همه‌ی خدمتکارا سیاه‌پوستن ‫و همه‌ی ارباب‌ها سفیدپوست.
‫حقوق معمولِ یه خدمتکار شبانه‌روزی
‫ماهی ۱۵ تا ۲۰ دلاره،
‫به‌علاوه‌ی جا و غذا.
‫اگه شکایت نکنی، فکر می‌کنن... ‫خوشحالی.
‫اگه شکایت کنی، فکر می‌کنن... ‫قدرنشناسی.
‫پرستار بچه میگه: ‫عاشق این بچه‌ام،
‫هرچند وقتی بزرگ بشه ‫درست مثل مادرش
‫با من رفتار می‌کنه،
‫ولی الان، معصومه.
‫این بروشور توسط دپارتمان
‫امور غیراروپایی‌ها تهیه شده
‫به این امید که به ‫کارفرماهای اروپایی
‫تو روابط روزمره‌شون با خدمتکارای ‫بانتوشون (افراد بومی آفریقا) کمک کنه.
‫یکی از شایع‌ترین ‫باورهای غلط رایج
‫بین اهالی آفریقای جنوبی‌ها اینه که،
‫من بانتو (فرد بومی آفریقا) رو می‌شناسم ‫و می‌دونم چطور باهاش رفتار کنم.
‫به همین دلیل، جداً امیدواریم
‫که این کتابچه‌ی ‫کوچیک برای عموم مردم
‫مفید باشه.
‫راهنما میگه با خدمتکار ‫به زبانی صحبت کنید
‫که می‌فهمه.
‫و سعی کنید یادتون ‫باشه که اون‌ها هم انسانن.
‫چندتا پلیس سفیدپوست
‫تصمیمی گرفتن مبنی بر این که دنیا عادیه.
‫فقط یه مرد و یه زن.
‫و بیشتر، اگه با هم بسازن.
‫دوباره انسان.
‫حتی برای یه لحظه‌ی کوتاه.
‫زن مگه حق انتخابی هم داره؟
‫چطور انسانیتت رو
‫در مقابل همه‌ی اینا حفظ می‌کنی؟
‫این سؤال نیست. یه دیدگاهه.
‫دارم سعی می‌کنم معنایی پیدا کنم
‫در جایی که هیچ معنایی وجود نداره.
‫تا حد امکان نزدیک به واقعیت.
‫یه ارتباط بی‌واسطه پیدا ‫کنم با زندگی و تناقضاتش.
‫یه پیوندی که ‫نمی‌تونم از دستش بدم.
‫ولی هیچ چیزی پیدا نمی‌کنم ‫که همه‌ی اینا رو توجیه کنه.
‫ثروت آفریقای جنوبی ‫عمیقاً ریشه در
‫منابع معدنی عظیمش داره.
‫الماس، پلاتین، آهن...
‫...مس، اورانیوم...
‫...و مهم‌تر از همه، طلا.
‫این معدن‌ها حدود ۷۰ درصد
‫از کل طلای عرضه شده ‫در دنیای آزاد رو، تولید می‌کنن.
‫کار سخت و طاقت‌فرسا ‫با آفریقایی‌هاست.
‫نیروهای جدید از ‫همه‌جا به مرکز عظیم
‫انجمن کارگران بومی ویت‌واترزرند
‫تو مرکز اصلیش در ‫یوهانسبورگ، آورده میشن.
‫اینجا، ثبت‌نام میشن و ‫به معدن‌ها فرستاده میشن،
‫جایی که تا پایان قراردادشون
‫کار خواهند کرد.
‫یکی بهت میگه،
‫"وقتی خشکسالی تموم ‫شه برمی‌گردم خونه."
‫اما هیچوقت تموم نمیشه.
‫زندگی تو معدن‌ها ‫همین‌طور ادامه داره.
‫میزان پرداختی‌ها ناچیزه.
‫در ازای از دست دادن ‫دو پا از بالای زانو،
‫و در نتیجه از دست ‫دادن کل زندگیش،
‫یه نفرو دیدم که ‫۱۰۳۶ دلار گرفته بود،
‫که ماهی هشت دلار و ۴۰ سنت،
‫داشت بهش پرداخت می‌شد
‫و قرار بود تا آخر ‫عمرش با همین وضعیت سر کنه.
‫قوم و خویش خودت هیچ جایگاهی واست ندارن.
‫پدر قوی، مادر پناه‌دهنده،
‫برادر خونی، هیچ.
‫وفاداری خانواده‌ها، هیچ.
‫پایبندی قبیله‌ها، هیچ.
‫اونا هیچی نیستن.
‫بیهوده دنبال قهرمان‌هایی ‫می‌گردی که ازشون الگو بگیری.
‫خیلی‌هاشون از قبل، حرف سفیدپوستا ‫رو درباره بی‌ارزش بودن خودشون
‫تا حدی باور کردن.
‫اما در درون، آتشی روشنه.
‫صبح از خواب پا میشی،
‫پر از فکرای تلخ درباره فقرت
‫زیر سایه اقتصاد سفیدپوستا...
‫جایی که پارک‌ها مجانیه ‫و نیمکت‌ها در دسترسه،
‫تو اونا رو نمی‌خوای.
‫غذای خوب تحت تأثیر قرارت نمیده.
‫تعطیلات مال احمق‌هاست.
‫زیادی تلاش نمی‌کنی یا از ‫خودت انتظار زیادی نداری،
‫چون هنوزم دنیای سفیدپوستا حاکمه.
‫خشمت کم نمیشه،
‫چون هر آزادی کوچیکی که ‫هر روز تازه کشف می‌کنی...
‫محدودیت‌های گذشته ‫رو به یادت میاره.
‫هرچی از نقص‌هامون کم می‌کردیم،
‫سادگی سیاسی و اقتصادیمون ‫رو از دست می‌دادیم،
‫طبیعت وحشی‌مون ‫رو متمدن می‌کردیم...
‫...و خدای سفیدپوستا ‫رو می‌پرستیدیم...
‫فکر می‌کردیم دوستیِ سفیدپوستا
‫و تأییدشون رو به دست میاریم.
‫اونوقت بهترینِ ما
‫تو شوراهای اونا یه ‫جایگاهی پیدا می‌کرد
‫و افتخار اینو داشت که ‫مثل سفیدپوستا رفتار کنه.
‫اما، معلوم شد که...
‫ما زبون سفیدپوستا رو یاد گرفتیم
‫فقط برای اینکه شرایط ‫بردگی خودمون رو بفهمیم.
‫سیصد سال برتری سفیدپوستان
‫ما رو به بردگی کشونده، ‫حیثیتمون رو ازمون گرفته،
‫عزت نفسمون رو دزدیده،
‫و ما رو با نفرت محاصره کرده.
‫خارجی‌هایی که دارن ‫کسب‌وکار می‌گردونن،
‫باید کنترلشون کنیم.
‫قانون اداره بومیان در ‫آفریقای جنوبی در سال 1927
‫قانون اداره امور ‫بومیان مصوب ۱۹۲۷
‫به دولت این اختیار رو ‫میده که هر وقت صلاح بدونه
‫و تشخیص بده به نفع ‫عموم، هر فرد آفریقایی،
‫یا اصلاً یه قبیله کامل رو،
‫از هر جایی داخل آفریقای جنوبی
‫به هر جای دیگه‌ای منتقل کنه.
‫نیازی به اطلاع قبلی نیست و ‫هیچ محدودیت زمانی هم تعیین نشده.
‫مصمم بودم که از یه ‫اردوگاه تبعید بازدید کنم
‫و خودم از نزدیک ببینمش.
‫سفرم رو سال ۱۹۶۴ انجام دادم.
‫فرنچ‌دیل رو انتخاب ‫کردم، یه پاسگاه دورافتاده
‫تو نواحی شمالی استان کیپ
‫نزدیک مرز بوتسوانا.
‫یکی از آشناها قبول ‫کرد منو برسونه
‫و پنج روز بعد دنبالم بیاد.
‫چند ساعت رانندگی کردیم
‫تو یه جاده خاکی
‫که کیلومترها تو یه دشت ‫صاف و خالی کشیده شده بود.
‫منطقه‌ای خشک و نیمه‌بیابونی بود،
‫بدون درخت، و به‌سختی ‫می‌تونست همون بوته‌ها رو هم نگه داره.
‫آخر شب، به اردوگاه تبعید رسیدیم.
‫طولی نکشید که همه تو اردوگاه ‫جمع شدن تا بهمون خوشامد بگن.
‫خیلی از دیدن ما خوشحال ‫بودن، از دیدن هر کسی.
‫پیت موکوئنا،
‫که قبلاً یکی از رهبران ‫قبیله‌ای تو ایالت آزاد اورنج بود،
‫ده سال بود که تو فرنچ‌دیل بود.
‫پائولوس موپلی، یه ‫رئیس قبیله باسوتو
‫و نوه رهبر بزرگ، موشه،
‫۱۴ سال بود که تو فرنچ‌دیل بود.
‫تریتی، همسرش، ‫سه سال بعد تبعید شد
‫و کاملاً اتفاقی سر از ‫همون اردوگاه درآورد.
‫اون هنوز نگران سرنوشت
‫نوه شش ساله‌شه
‫که پلیس بیرونش کرده بود
‫و شبی که گرفتنِش، به بچه گفته ‫بودن برو پی کارت، خودت گلیمتو از آب بکش.
‫اولین چیزی که درباره اردوگاه
‫نظر بازدیدکننده رو ‫جلب می‌کنه، سکوتشه.
‫صدای بچه‌ای نبود،
‫هیچ‌کدوم از زمزمه‌های زندگی ‫روزمره به گوش نمی‌رسید.
‫هیچی.
‫تبعیدی‌ها دیگه حساب روزها ‫از دستشون در رفته بود.
‫تو فرنچ‌دیل، دوشنبه‌ها ‫عین جمعه‌ست.
‫هیچی این یکنواختی رو نمی‌شکنه.
‫گذر از روشنایی به تاریکی
‫تقویمشونه.
‫یکی دو روز بعدش، ‫دوستم برگشت دنبالم،
‫همون‌طور که قرار گذاشته بودیم.
‫وقتی دوباره وارد ‫زندگی محدود سیاه‌پوستان
‫تو یوهانسبورگ شدم...
‫احساس آزادی می‌کردم.
‫در ادامه: میریام ماکِبا ‫کمیته ویژه سازمان ملل متحد در مورد آپارتاید | مارس ۱۹۶۴
‫من از شما می‌پرسم،
‫و از همه رهبران جهان،
‫آیا شما طور دیگه‌ای ‫عمل می‌کردید؟
‫آیا سکوت می‌کردید ‫و کاری نمی‌کردید
‫اگه جای ما بودید؟
‫آیا مقاومت نمی‌کردید ‫اگه هیچ حقی نداشتید
‫تو کشور خودتون
‫چون رنگ پوستتون
‫با رنگ پوست حاکم فرق داره،
‫و اگه حتی برای درخواست ‫برابری مجازات می‌شدین؟
‫آقای رئیس،
‫همین حالا هم نفرت زیادی ‫تو کشور من وجود داره.
‫در ادامه: هارولد ویلسون ‫کمپین انتخاباتی حزب کارگر بریتانیا | ۱۹۶۴
‫حزب کارگر طرفدار
‫تحریم‌های تجاری نیست.
‫اونا به مردمی آسیب می‌زنن
‫که ما بیشتر ‫نگرانشونیم، آفریقایی‌ها،
‫و اون سفیدپوستان آفریقای ‫جنوبی که دارن می‌جنگن
‫تا یه حداقل درک در اونجا حفظ بشه.
‫خانۀ خانوادۀ ارنست کول ‫مامِلودی، آفریقای جنوبی
‫۱۹ مه ۱۹۶۶ بود. روزی که ‫از اون خراب‌شده زدم بیرون.
‫یه گروه از دوستام ‫باهام اومدن فرودگاه.
‫هم ترسناک بود و هم ‫صمیمی، همه‌چی با هم.
‫خوشحال بودم که چیزی رو ترک نمی‌کردم
‫غمگین بودم که همه چیزم رو ترک می‌کنم.
‫هر لحظه،
‫پلیس امنیت (اسپشیال برنچ) می‌تونست ‫دخالت کنه و همه‌مون رو دستگیر کنه،
‫و حتماً...
‫...همه نگاتیوهای مخفی‌شده‌ام ‫رو مصادره می‌کرد.
‫میریام ماکِبا | اِمبوبه ‫(به معنی شیر، نام ترانه معروف)
‫ترک آفریقای جنوبی ‫برای دوستام یه شوک بود.
‫کمتر کسی جرأت کرده بود ‫با دولت نژادپرست دربیفته.
‫حالا، من اینجام ‫تو این دنیای زیبا،
‫همون دنیایی که ‫همه‌مون آرزوشو داشتیم.
‫دنیایی بدون تبعیض،
‫بدون ترس دیوانه‌کننده، ‫بدون آزار و اذیت بی‌پایان
‫و نابودی کامل هویت.
‫آره، بعضی از ما که ‫موفق شدیم بریم تبعید
‫فکر می‌کردیم دنیا منتظرمونه،
‫هنرمندان بزرگ...
‫...اما به جنون کشیده شدیم.
‫چگونه شعر را تحلیل کنیم ‫نوشته کریستوفر راسل
‫شوک خیلی شدید بود.
‫گم شده بودیم.
‫بعضیا رو لت‌وپار برگردونده ‫بودن به همون جهنم.
‫این اتفاقی بود که ‫برای کیپی افتاد.
‫کیپی نتونست تبعید رو تحمل کنه.
‫برگشت و با رژیم ‫آفریقای جنوبی روبه‌رو شد.
‫سال‌ها حاضر نشد ساز بزنه...
‫و همونجا، فقیر، تو سال ۱۹۸۳ مُرد.
‫میریام زنده موند.
‫گروه برادران منهتن زنده موندن.
‫و میریام با برادران ‫منهتن می‌خوند.
‫واسه دووم آوردن ‫تو غرب چی لازمه؟
‫ قراره تو این سرزمین آزادی
‫و دموکراسی چی به سرم بیاد؟
‫وقتی اون پایین بودیم، ‫دنیا دوستمون داشت،
‫از آپارتاید و اینجور ‫چیزا رنج می‌بردیم.
‫به دلایلی،
‫فکر می‌کردیم با آغوش ‫باز ازمون استقبال می‌کنن.
‫اما اشتباه می‌کردیم.
‫پرچم‌های کشورهای مشترک‌المنافع
‫بر فراز کاخ مارلبرو ‫در اهتزاز بود.
‫شروع کنفرانس کشورهای ‫مشترک‌المنافع بود.
‫بعد خبر شوکه‌کننده رسید.
‫دکتر هندریک فروورد،
‫نخست‌وزیر آفریقای ‫جنوبی، ترور شده بود.
‫در خانه آفریقای جنوبی در لندن...
‫اون روز رو خیلی خوب یادمه.
‫تازه از دفتر مجله ‫اشترن اومده بودم بیرون.
‫همه‌ عکس‌هامو رد کرده ‫بودن. بهشون علاقه‌ای نداشتن.
‫و بعد،
‫خبرگزاری‌ها با خبر ‫ترور منفجر شدن.
‫مجله اشترن دوباره بهم زنگ زد.
‫یه متعصب نژادپرست مُرد. ‫ناگهان، یه فرصت برات پیش میاد.
‫ناگهان، کارت معنا پیدا می‌کنه.
‫کی گفته خدا سیاهپوست نیست؟
‫من البته، اولش ‫خیلی ساده‌لوح بودم
‫چون فکر می‌کردم...
‫بخاطر دور بودن، ‫و انقدر منزوی بودن آفریقای جنوبی،
‫بعیده که همه اون سر و ‫صداها تو سازمان ملل
‫به یه جایی می‌رسه، ‫به عبارت دیگه،
‫که اونا قراره دخالت کنن ‫و یه تغییری ایجاد کنن.
‫اما با بیرون اومدن ‫از آفریقای جنوبی،
‫فهمیدم که آفریقای جنوبی
‫واقعاً فقط یکی از موضوعات
‫تو دستور کار سازمان ملل بود.
‫کتاب خانه بردگی ده سال ‫طول کشید تا تموم بشه.
‫خیلی از وجود من توشه.
‫همه وجودم توشه.
‫مشهورم کرد.
‫منو ساخت.
‫آفریقا: یک عکاس و نویسنده به دنبال حس و حال ‫روزنامه Plain Dealer - نوشته والتر برکوف
‫خدمتکاران روی پشت بام زندگی می کنند ‫نویسنده: فون ارنست کول
‫بردگی غیرانسانی ‫نوشته ارنست کول
‫چهره زشت آپارتاید آفریقای جنوبی ‫روزنامه واشنگتن پست | نویسنده: جفری وولف
‫تصاویری از بردگی
‫دوربین خلاق | انتشار عکس‌های ارنست کول
‫اما چرا حس می‌کنم خیانت شده؟
‫دنیا هنر نمی‌خواست،
‫یه کتاب فقط درباره ‫آدم‌ها نمی‌خواست،
‫درباره حال و روز آدمیزاد.
‫این چیزی بیشتر از ‫یه جزوه سیاسی بود.
‫ایده‌ش این نبود
‫که یه مبارزه سیاسی ‫ضد آپارتاید باشه.
‫درباره زندگی من تو ‫آفریقای جنوبی بود،
‫و زندگی میلیون‌ها نفر دیگه.
‫من از وجودِ
‫House of Bondage (خانه بردگی) تو ‫سال ۱۹۹۹ باخبر شدم، وقتی تعطیلات بودم.
‫داشتم تو خیابونای ‫کیپ‌تاون قدم می‌زدم.
‫به یه کتابفروشی برخوردم ‫به اسم کتابفروشی کلارک.
‫رفتم تو.
‫کتابی از...
‫دایی‌م پیدا کردم.
‫همون موقع بود که فهمیدم اون کتاب
‫تو سال ۱۹۶۷ ممنوع شده،
‫هیچوقت هم تو آفریقای ‫جنوبی فروش نرفته.
‫حالا می‌رسه به اون ‫قسمتی که بهتون بگم
‫چه بلایی سر کارم اومد...
‫تو تمام این سال‌هایی که ‫گذروندم تو آمریکا و جاهای دیگه.
‫داستانِ فروپاشیِ تدریجی من
‫و سقوطم تو جهنم.
‫چطوری تغییر مسیر دادم
‫از یه عکاس مشهور و تحسین‌شده
‫به یه بی‌خانمان تو ایستگاه ‫قطار خیابون سی و چهارم.
‫تمام این عکس‌های نیویورک...
‫فقط یه عده خیلی کم ‫قبلاً اینا رو دیده بودن.
‫برای مدت‌ها، مردم فکر ‫می‌کردن اینا گم شدن،
‫یه جایی تو زباله‌دونی ‫ریختنشون دور.
‫حدود ۶۰٬۰۰۰ عکس و نگاتیو.
‫می‌بینمت.
‫هر روز می‌بینمت.
‫شاید بقیه دیگه نمی‌بیننت.
‫خیلی عادی شدی.
‫به اندازه کافی عجیب نیستی.
‫دیگه حتی دیده هم نمی‌شی، یا ‫حتی کسی نگاهت هم نمی‌کنه.
‫برای من، همه‌چیز تازه‌س،
‫هر لبخند،
‫هر نگاه گذرا،
‫چه به دوربین نگاه کنن ‫یا ازش رو برگردونن،
‫و یه طرف دیگه‌ رو نگاه کنن ‫انگار که اصلاً وجود نداره.
‫بچه‌ها رو می‌بینم.
‫بزرگترا با بچه‌هاشون.
‫زن‌ها.
‫یه عالمه زن.
‫تنها.
‫به صورت گروهی...
‫دو نفره...
‫یا سه نفره...
‫یا چهار نفره.
‫زن‌های سیاه‌پوست، ‫زن‌های سفیدپوست،
‫زن‌های کلاه‌به‌سر، ‫زن‌های روسری‌دار،
‫زن‌های چتر به دست،
‫زن‌های بدون چتر،
‫گاهی هم نشستن، روزنامه می‌خونن.
‫نمی‌خوان کسی مزاحمشون بشه،
‫یا اصلاً عین خیالشون هم نیست.
‫مردا هم همینطور.
‫مردا هم نشستن.
‫خوابیدن.
‫مردایی که گروهی ‫وایسادن، نگاه می‌کنن...
‫منتظرن.
‫دوباره نگاه می‌کنن.
‫بعضی وقتا هم به چهره‌هایی ‫برمی‌خورم که می‌شناسم،
‫یا لحظه‌هایی که تجربه کردم.
‫و بعضی وقتا،
‫چیزایی می‌بینم که هیچوقت نمی‌تونست ‫تو دنیای من وجود داشته باشه.
‫تو آفریقای جنوبی...
‫این تصاویر قانوناً ‫جرم محسوب می‌شه.
‫اینجا هم، نه خیلی وقت پیش.
‫آره، من از زوج‌های ‫مختلطِ زیادی عکاسی کردم.
‫نه اینکه خیلی شیفته‌شون ‫باشم یا برام عجیب باشن.
‫این کار فقط منو از ‫دردهای گذشته رها می‌کنه.
‫تو کشوری که همه‌چیز...
‫هر چیزی، جرمه.
‫مردایی که همدیگه رو دوست دارن،
‫همدیگه رو می‌بوسن،
‫به هم نگاه می‌کنن،
‫دست همدیگه رو ‫وسط خیابون می‌گیرن.
‫یه جرم دیگه تو کشور من...
‫...چه سفیدپوست ‫باشن چه سیاه‌پوست.
‫هرچند دو تا مرد سیاه‌پوست ‫که دست همو گرفتن
‫تو خیابونای یوهانسبورگ
‫زیاد توجه کسی رو جلب نمی‌کرد.
‫مردهای سیاه‌پوست می‌تونن ‫تو جمع دست همو بگیرن.
‫این نشونه یه دوستیِ عمیقه.
‫ این هیچوقت قرار نبود جواب بده،
‫یه روزنامه‌نگار در مورد عکس‌های ‫من از جنوب [آمریکا] اینو گفت.
‫مگه چه انتظاری داشت؟
‫تو آفریقای جنوبی، من از ‫زندگی خودم عکاسی می‌کردم،
‫از واقعیت خودم.
‫اینجا تو آمریکا، من اون «دیگری» هستم.
‫این مأموریت رو با احساسات ‫ضد و نقیضی قبول کردم.
‫کشوری که نمی‌شناختمش.
‫یه مأموریت که فقط ‫در ظاهر فکر خوبی بود.
‫یه سیاه‌پوست تو این کشور.
‫نگاه یه غریبه از بیرون، ‫این چیزی بود که می‌گفتن.
‫منو کاملاً از حاشیه ‫امنم بیرون کشید
‫تو سرزمینی که چقدر ‫کنایه‌آمیز شبیه کشور خودم بود.
‫آپارتاید اونجا، جیم کرو اینجا.
‫وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫یه جورایی منحرفانه بود قضیه.
‫چطور میشه این رو یه ‫دیدگاه از بیرون دونست؟
‫من ۲۷ سالم بود، به خاطر خدا.
‫مگه انتظار چی داشتن؟
‫میکل‌آنژ؟
‫نمی‌دونم این مبارزه به ‫من ربطی داشت یا نه،
‫همونطور که بعضیا می‌گن.
‫اونا گفتن من شور و ‫اشتیاقمو صرف این کار نکردم.
‫شاید.
‫اما بازم، چه انتظاری داشتین
‫از یه مرد جوون که ‫تمام سال‌های عمرشو
‫تو یه کشور نژادپرست، ‫خطرناک و مرگبار گذرونده؟
‫و بعد پرتش می‌کنین به جنوب ‫عمیق (مناطق جنوبی آمریکا)؟
‫چه فکری با خودتون کردین؟
‫تو جنوب (آمریکا)، ‫اونجا بیشتر می‌ترسیدم
‫تا حتی تو آفریقای جنوبی.
‫تو آفریقای جنوبی، ‫می‌ترسیدم دستگیر بشم.
‫تو جنوب (آمریکا)، وقتی ‫داشتم عکس می‌گرفتم،
‫به شدت می‌ترسیدم ‫که بهم شلیک کنن.
‫من فقط ده ماه بود ‫تو نیویورک بودم.
‫بی‌احتیاطی کردم
‫و به یه روزنامه‌نگار ‫نیویورک تایمز گفتم که...
‫"سفیدپوستای ایالات متحده
‫خیلی شبیه سفیدپوستای ‫آفریقای جنوبی هستن
‫تو رفتارشون نسبت ‫به سیاه‌پوست‌ها."
‫اونم عیناً تو ‫روزنامه‌ش چاپش کرد...
‫در حالی که اشاره ‫کرده بود که من تازه
‫یه کمک‌هزینه ۶۰۰۰ دلاری ‫از بنیاد فورد گرفته بودم.
‫من اضافه کردم...
‫"خیلی خیلی تعجب کردم که دیدم
‫نژادپرستی تلخ سفیدپوستا ‫تو آمریکا وجود داره،"
‫که اونم چاپ کرد.
‫این کشوری که من سرتاسرشو گشتم
‫تو این مدت کوتاه،
‫شاید اون چیزی نبود که ‫فکر می‌کردم خواهم دید.
‫شاید، خیلی کم از ‫خودشو بهم نشون داد.
‫شاید، ذات و عمیق‌ترین روحش
‫اصلاً از دستم در رفت.
‫آدمایی رو تو ممفیس دیدم،
‫که با وقار اعتراض می‌کردن...
‫...برای حقوقی که منم ‫ازشون محروم بودم.
‫با رهبرایی برخورد کردم
‫که قبلاً اصلاً اسمشون ‫رو نشنیده بودم.
‫استوکلی کارمایکل (فعال حقوق مدنی)، ‫ که در نهایت،
‫بعد از یه دوران ‫سیاسی تعیین‌کننده،
‫از این کشور اخراج می‌شه
‫تا یه زندگی جدید رو تو ‫آفریقا، تو قاره من شروع کنه.
‫نگاه‌های متقاطع، ‫سرنوشت‌های متضاد.
‫تو سال ۶۸، رفتم نیویورک دیدمش.
‫داشتم اونجا یه کارایی ‫می‌کردم، عکاسی.
‫و...
‫یه جورایی... ‫احساس کردم...
‫...خیلی نگرانش شدم
‫چون به نظر خیلی ‫افسرده می‌اومد و...
‫و منزوی.
‫دوباره یورگن رو ‫دیدم. حالم خوب نبود.
‫احتمالاً فکر می‌کرد ‫افسرده‌ام، منزوی‌ام.
‫شایدم بودم.
‫می‌خواست دوباره ‫با هم صمیمی بشیم.
‫من خیلی مایل نبودم.
‫اما همراهیش کردم.
‫یورگن همیشه با من خوب بود.
‫وارد رستوران شدیم.
‫همه نگاه‌ها رو من بود.
‫نه رو ما. رو من. ‫اون پسر سیاه‌پوست.
‫اندازه‌گیری می‌کردن، ‫کالبدشکافی می‌کردن،
‫از پایین تا بالا و برعکس،
‫باور نمی‌کردن ‫حضور منو، هویت منو،
‫رفتار منو.
‫در یک آن،
‫دوباره برگشته بودم ‫به آفریقای جنوبی،
‫دوباره به اون نگاه‌های چپ چپ...
‫...به اون وحشی‌گری ‫نافذ در زل زدن‌ها...
‫خشونت آرام در پوسته‌ای از برتری داشتن.
‫من تو آفریقای جنوبی ‫نبودم، تو نیویورک بودم.
‫سال ۱۹۶۸ بود.
‫من تو دنیای آزاد بودم،
‫اما دنیا هنوز آزاد نبود.
‫آرژانتین ‫تظاهرات کارگران
‫شیکاگو ‫تظاهرات ضد جنگ
‫لندن ‫راهپیمایی صلح
‫پاریس ‫تظاهرات دانشجویان
‫چکسلواکی ‫ورود نیروهای پیمان ورشو به پراگ
‫کتابم تو آفریقای جنوبی ممنوع شده.
‫تعجب نمی‌کنم، ولی بازم دردناکه.
‫هیچ‌کس تو خونه (وطن) ‫نمی‌تونه کارای منو ببینه.
‫دلم برای خونه تنگ شده،
‫و نمی‌تونم برگردم.
‫بعضی از همکارای ‫عکاس سفیدپوست آمریکاییم
‫ادعا می‌کنن که کارای من تو ‫آمریکا اون بُرش لازم رو نداره.
‫هدفشون از این مقایسه چیه؟
‫اونا چی از واقعیت من می‌دونن،
‫از اضطرار من؟
‫بهایی که برای تبعید ‫می‌پردازی ظاهراً زندگی امن‌تره.
‫من فقط می‌تونم از ‫تجربیات خودم عکس بگیرم.
‫آفریقای جنوبی چارچوب مرجع منه.
‫چارچوب زندگی من.
‫دقیقاً برای چی منو سرزنش می‌کنین؟
‫برای اینکه دوربینو سمت ‫شما گرفتم و هیچی ندیدم؟
‫من نگاه یه کاشف رو دارم.
‫کاشفی تو یه سرزمین دور.
‫سرزمینی که مبهم تو رویاهام بود.
‫سرزمینی که وعده‌ی ‫شیر و عسل می‌داد...
‫...در شکل‌های مختلف.
‫این عکس‌ها هستن
‫جایی که نمی‌دونیم کجاییم.
‫می‌تونه باشه یوهانسبورگ، سووِتو،
‫یا حومه‌های پرتوریا.
‫همین چهره‌های همیشگی...
‫...این آشنایی،
‫همون برق توی چشم‌ها که ‫عکاس رو به چالش می‌کشه.
‫اینجا...
‫اونجا،
‫سعی می‌کنم شکار کنم ‫لحظه‌هایی از واقعیت رو،
‫شکاف‌ها رو پیدا ‫کنم، جوهر و ذات رو،
‫طبیعتِ زندگی آدم‌ها رو.
‫اینا جواب نیستن. اینا سؤالن.
‫آمریکایی که به من فروخته شد.
‫من قضاوت نمی‌کنم، مشاهده می‌کنم.
‫گاهی شگفت‌زده، ‫وقتای دیگه وحشت‌زده.
‫برای یه پاسپورت ‫جدید درخواست دادم.
‫یک پاسپورت برگشتن به خونه.
‫سنگینی انزوا.
‫نه خانواده‌ای، نه ‫دوستای واقعی‌ای.
‫نه هیچ ساختار حمایتی ‫که بتونی بهش اعتماد کنی.
‫دوستایی که میان و میرن.
‫هر کدوم کم و بیش به ‫هم ریخته مثل خودت.
‫هیچ درمانی برای ناامیدی نیست.
‫رسماً داره از درون تو رو می‌خوره.
‫اون عادت داشت تماس بگیره ‫که پولش از سمت من حساب شه،
‫بیشتر وقتا هم، می‌خواست ‫با من حرف بزنه
‫چون می‌خواست من ‫برم نیویورک ببینمش.
‫اما متاسفانه، من ‫نمی‌تونستم این کارو بکنم
‫چون مادرم راضی به این قضیه نبود.
‫می‌گفت تو هم دیگه برنمی‌گردی،
‫درست مثل داییت.
‫اون تصمیم گرفت بره سوئد،
‫فکر کنم، حدود سال ۱۹۶۸.
‫فکر می‌کرد شاید اگه بره سوئد،
‫جایی متفاوت از آمریکا پیدا کنه.
‫اما متأسفانه، تعداد خیلی کمی
‫سیاه‌پوست توی سوئد بودن.
‫حتی بهش اجازه نمی‌دادن
‫وارد بعضی مکان‌های ‫عمومی بشه، مثل رستوران‌ها،
‫چون سیاه‌پوست بود.
‫در جستجوی مکان‌های جدید،
‫تونستم ویزاهای کوتاه‌مدت بگیرم
‫برای انگلیس، دانمارک، و سوئد.
‫اینجوری بود که اینگرید ‫رو سر راهم پیدا کردم.
‫اینگرید ویگ، و خواهرش، کاتارینا.
‫یه مدتی باهاشون زندگی کردم.
‫توی اون آپارتمان حبس ‫شده بودیم بیرونِ استکهلم،
‫نمی‌دونستیم با ‫خودمون چیکار کنیم.
‫امروز، اینگرید ۸۵ سالشه.
‫اون چیز زیادی یادش نمیاد ‫از اون بعدازظهرهای بی‌پایان.
‫می‌گه: حافظه‌ام یاری نمی‌کنه.
‫خوشبختانه، رونه هاسنر رو ملاقات کرد
‫و با هم دوستای خوبی ‫شدن، اونم معرفیش کرد
‫به آژانس تیوفوتو، ‫بعدش اونجا عضو شد،
‫اونام تصمیم گرفتن کمکش کنن
‫برای مجموعه کارهاش (آثارش).
‫نمایشگاه ارنست کول | گالری هنری لیلیوالچس استکهلم ‫اکتبر-نوامبر 1970
‫اون در واقع توی یک سال،
‫می‌تونم بگم، سه ماه ‫رو در سوئد گذروند
‫از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲.
‫بعد از اون دیگه به سوئد سفر نکرد
‫تا سال ۱۹۷۹،
‫اون موقع هم حدود یه هفته رفت اونجا.
‫اونم آخرین باری بود ‫که به سوئد سفر کرد.
‫چیزی که بیرون ‫آفریقای جنوبی اتفاق میفته
‫به همون اندازه مهمه که چیزی که ممکنه
‫داخل خود آفریقای جنوبی اتفاق بیفته.
‫بنابراین، چیزی که ما از دنیا
‫می‌خوایم انجام بده
‫این نیست که مشکلات ‫ما رو برامون حل کنه،
‫بلکه اینه که به ما کمک کنه ‫اون مشکلات رو حل کنیم.
‫چون بدترینِ تمام وحشت‌های دنیا
‫اینه که تا ابد زندگی کنی
‫مثل یه برده، مثل یه موجود منفور، ‫تحقیر شده و کمتر از انسان.
‫۲۲ نوامبر ۱۹۷۱. به ‫خانم دالی اِی. مک‌فرسون
‫در مؤسسه‌ی آموزش بین‌الملل.
‫ جهت اطلاع شما، نیمه‌ی اول
‫از بورسیه‌ی سفر و ‫تحصیلم دیگه تموم شده.
‫ بنابراین مایلم از بنیاد فورد
‫درخواست تمدید کنم،
‫تا بتونم نیمه‌ی دوم
‫پروژه‌ام رو تکمیل کنم.
‫ در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۲،
‫همونطور که شاید یادتون ‫باشه، وقتی آخرین کمک هزینه
‫به آقای کول پرداخت ‫شد، پیش‌بینی می‌شد
‫که کمک هزینه‌ی بعدی
‫برای یک دوره‌ی ۱۲ ماهه تایید بشه.
‫ اما خانم مک‌فرسون،
‫که مسئولیت کمک‌هزینه‌های قبلی ‫به آقای کول رو به عهده داشت،
‫به تازگی مؤسسه رو ترک کرده.
‫علاوه بر این، هیچ مدرکی ‫در پرونده وجود نداره
‫که نشون بده دریافت‌کننده ‫حتی یه عکس هم
‫در ازای پولی که بهش ‫تخصیص داده شده، تحویل داده باشه.
‫هارلم به صبر نیاز داره.
‫همه دارن فیلم بازی ‫می‌کنن (ظاهرسازی می‌کنن).
‫جوری رفتار می‌کنن که ‫انگار مهم هستن و مشکوک‌ان.
‫منم بهشون حق می‌دم.
‫روحم دو دله، ‫پاره پاره و آزاردیده.
‫این شهر سخته که باهاش ‫هم‌قدم بشی (ازش عقب نمونی).
‫با تقلای زیاد، تمام ‫توجهت رو می‌خواد،
‫و داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫بله، خیلی‌ها فکر می‌کردن
‫من دیگه تو تمام اون سال‌ها ‫دست از عکاسی کشیدم،
‫که شهرت منو داغون کرده،
‫که راهمو گم کردم
‫تو این جنگل جدید ‫که غرب مدرن بود.
‫با این حال، من هرگز ‫دست از عکاسی نکشیدم
‫حتی برای یک لحظه.
‫هم از رویدادهای خُرد آمریکایی ‫عکس گرفتم
‫هم از اتفاق‌های سنگین آمریکایی
‫من مطالب جدید رو صرفاً ‫برای نشون دادن، به نمایش نمیذارم.
‫می‌خوام بیننده با یه ‫پیام از اینجا بره...
‫...نه فقط با یه سر پر از تصویر.
‫امروز به مادرم زنگ زدم.
‫حرف زیادی برای گفتن نبود.
‫ما تو دو دنیای ‫متفاوت زندگی می‌کنیم.
‫به زودی براش پول می‌فرستم.
‫دلم برای خونه تنگ شده...
‫و نمی‌تونم برگردم.
‫ ژانویه ۱۹۷۳.
‫ یک موافقت اولیه
‫برای کمک هزینه ۶۰۰۰ ‫دلاری به ارنست کول
‫برای شروع نیمه دوم پروژه‌اش،
‫و چشم‌پوشی از هزینه‌های ‫اضافی اختصاص داده شده.
‫تنها مشکل جزئی اینه ‫که این پرداخت جدید
‫باید تا سال مالی جدید به تعویق بیافته.
‫باید این اتاق رو ترک کنم.
‫و یه آلونک دیگه پیدا کنم.
‫برای چند روز به ‫یه سرپناه نیاز دارم.
‫بیشتر باشه بهتره.
‫این قطار خط E به ‫مقصد خیابان دوم است.
‫تو خوابگاه کلیسای ریورساید ‫فرصتی برای کسب آرامش پیدا کردم.
‫اونجا غذا می‌خورم، ‫می‌خوابم، استراحت می‌کنم.
‫روزمو می‌گذرونم.
‫خونه‌ای دور از خونه،
‫جایی که بچه‌های مدرسه‌ای ‫به دست پلیس کشته می‌شن.
‫قیام جوانان سووِتو | ژوئن ۱۹۷۶
‫امروز یه روانپزشک رو دیدم
‫تو بیمارستان هارلم.
‫خب، یه جورایی مجبور شدم،
‫تا بتونم چک‌های تأمین اجتماعی‌ام رو ‫نگه دارم.
‫خیلی سؤال پرسید.
‫چقدر جسد.
‫دکتر فکر می‌کنه من ‫شاید پارانوئید باشم.
‫مطمئناً دلایل خوبی ‫برای اینطور بودن دارم.
‫تحریم سال 1977
‫جامعه جهانی [رژیم رو] محکوم ‫می‌کنه، اما تحریم‌های نمادین
‫پاریس و واشنگتن فقط به ‫یه تحریم تسلیحاتی علیه رژیم
‫پرتوریا محدود می‌شه.
‫ما فکر نمی‌کنیم این [تحریم‌ها]،
‫ژاک لِپرِه ‫نماینده دائم فرانسه در سازمان ملل متحد
‫اونجور که بعضیا میگن، کاملاً ‫آفریقای جنوبی رو منزوی کنه
‫این به نفع مبارزه عادلانه اوناییه ‫که دارن با این رژیم می‌جنگن.
‫نیویورک، تابستان ۱۹۷۷.
‫کنار پنجره ایستادم، به ‫سختی می‌تونم آسمون رو ببینم.
‫نه غروبی، نه طلوعی.
‫اینکه همه چی رو تو چارچوب ‫(قاب) بذاری، یه دروغه.
‫همه‌ی عکس‌ها دروغن.
‫خاموشی تو شهر.
‫یه YMCA (انجمن مسیحی مردان جوان) ‫تو خیابون ۳۴ هست.
‫سال‌ها پیش، خیلی ‫از کنارش رد می‌شدم.
‫حالا، اونجا زندگی می‌کنم.
‫این روزا بودن تو یه ‫اتاق YMCA ترسناکه.
‫غذای امروز، عدس هندی.
‫یه قوطی سوپ گوجه‌فرنگی.
‫یه فرانکفورتر آب‌پز، ‫تازه اگه شانس بیارم، آخر شب.
‫آیا من به کشورم خیانت کردم؟
‫این چیزیه که رادیوی دولتی ‫تو آفریقای جنوبی می‌گه.
‫امروز، حال و حوصله‌ی ‫حرف زدن ندارم.
‫یک ماهواره جاسوسی شوروی
‫آزمایش هسته‌ای آفریقای جنوبی ‫رو شناسایی می‌کنه
‫و به ایالات متحده هشدار می‌ده.
‫رئیس جمهور کارتر
‫خواستار مصرف کمتر نفت می‌شه.
‫استیو بیکو به خاطر شکستن ‫حکم ممنوعیت دستگیر می‌شه.
‫او زیر شکنجه مرد.
‫استیو بیکو | رهبر جنبش خودآگاهی سیاهان ‫(عکاس ناشناس) | ۱۹۴۶-۱۹۷۷
‫چه چیزی سیاسیه؟
‫از من چی می‌خوان؟
‫ما نباید برای مرگ ‫استیو بیکو سوگواری کنیم
‫ما باید برای مجازات ‫عاملان، برنامه‌ریزی کنیم،
‫تا رژیم آپارتاید را نابود کنیم
‫و میهن‌پرستان را ‫از چنگالش آزاد کنیم.
‫لزلی اُ. هریمن ‫کمیته ویژه سازمان ملل علیه آپارتاید
‫مدتیه که هیچ عکسی نگرفتم.
‫دوربین‌هام گم شدن،
‫فروخته شدن، یا یه ‫جایی فراموش شدن.
‫ دلم برای گرمای یه عشق تنگ شده.
‫به نظرم ارنست از ‫دهه‌ی ۸۰ کم کم تو کارش
‫دچار افت شد.
‫دیگه عکاسی نمی‌کرد.
‫بی‌خانمان شد.
‫دوران کاریش تموم شد، و عکسش...
‫بهتره بگم، عکس‌هاش ‫کاملاً فراموش شدن.
‫نامه‌ای از مادرم دریافت کردم.
‫ماه‌ها، باز نشده تو جیبم موند...
‫...ماه‌ها.
‫دلم تنگه.
‫و نمی‌تونم برگردم.
‫پاسپورتم رد شده.
‫دیگه هرگز نمی‌تونم برگردم خونه.
‫ولی یادمه،
‫خیلی واضح، بازار ‫خیابون واندرر رو.
‫یادمه دو تا دختر جوون
‫داشتن می‌رفتن خونه ‫به سمت سووِتو...
‫انگار هنوز دنیا سر جاش بود.
‫ایستادم تا باهاشون حرف بزنم.
‫یکیشون به خصوص، لبخندی ‫داشت که آدم براش می‌مُرد.
‫همه چیز می‌تونست خیلی ساده باشه.
‫آره، این شایعات بود
‫که من معتادم.
‫من هیچوقت مشروب نخوردم، ‫هیچوقت سیگار نکشیدم،
‫هیچوقت سراغ مواد نرفتم،
‫حتی با اینکه دلیل ‫به اندازه کافی داشتم
‫که هر کدوم یا ‫همه‌شون رو امتحان کنم.
‫ ۱۵ می ۱۹۹۱.
‫آقای جان هلیسون، ‫آژانس جان هلیسون.
‫جناب آقای هلیسون،
‫ارنست همواره مرا به این باور ‫رسانده بود که نگاتیوهایی در سوئد دارد.
‫نگاتیوهایی که در آمریکا داشت،
‫تا آنجا که اطلاع دارم،
‫و زمانی که وسایل خود را رها کرد، ‫آن نگاتیوها عملاً برای همیشه از دست رفتند
‫و در انباری یک مسافرخانه در منهتن
‫برای بیش از یک سال، ‫حتی سراغی از آن‌ها نگرفت.
‫پس از آن، مسافرخانه ‫مذکور آن‌ها را دور انداخت
‫در سال ۱۹۷۷.
‫از این موضوع مطلع هستم، زیرا شخصاً ‫طی تلاشی بی‌نتیجه برای بازپس‌گیری وسایل،
‫به همراه ارنست به آنجا مراجعه کردم.
‫متأسفم که نمی‌توانم کمکی ‫بیش از این انجام دهم.
‫ارادتمند شما، جوزف لیلیولد، سردبیر اجرایی،
‫نیویورک تایمز.
‫یه ایمیل دریافت کردم به ‫تاریخ پنجم جولای ۲۰۱۶.
‫موضوعش: فوری، ‫میشه همدیگه رو ببینیم؟
‫تو ایمیل نوشته ‫بود که قبل از جلسه
‫میخوان این اطلاعات ‫رو داشته باشن:
‫اسم اعضای خانواده که زنده بودن
‫وقتی ارنست کول فوت کرد،
‫شامل شماره شناسایی‌شون،
‫همینطور آدرس خونه‌هاشون.
‫یه کم مشکوک شدم که چرا، میدونی.
‫که چرا، میدونی.
‫کاری که کردم این ‫بود که، میدونی، اولش،
‫میدونی، تصمیم گرفتم جواب ندم.
‫اما بعد از اینکه محتوای ‫ایمیل رو بررسی کردم...
‫حدود دو سه روز طول ‫کشید، بعد تصمیم گرفتم،
‫بذار جواب بدم.
‫اون موقع، اون وکیل مدافع،
‫اولف برگ‌کوئیست، ‫به ایمیلم جواب داد.
‫و گفت که...
‫اون منصوب شده
‫توسط دادگاه منطقه‌ای استکهلم
‫که به عنوان مدیر اجرایی عمل کنه
‫چون پیدا کردن...
‫چیزایی که متعلق ‫به ارنست کول بوده
‫توی صندوق امانات ‫یه بانک تو سوئد.
‫لسلی و گونتسه متلایسانه ‫فیلمی از کلمان مورَن | استکهلم، ۲۰۱۷
‫از سوئد بهم زنگ زدن
‫پیشنهاد دادن که بریم و ‫اون وسایل رو تحویل بگیریم
‫تو سوئد.
‫بعدش منم دعوت اون ‫وکیل رو قبول کردم
‫و اونم برامون بلیط گرفت، ‫واسه من و پسرم، گونتسه.
‫وقتی برنامه سفر اولیه‌اش ‫رو دیدم، خوشحال نشدم.
‫گفتم: نه، شاید، ‫بهتره بیشترش کنیم
‫تعداد روزهایی که
‫میدونی، باید تو سوئد بمونیم.
‫تا بتونم فرصت داشته باشم
‫سؤال بپرسم.
‫واقعاً چه بلایی سر ‫وسایل ارنست کول اومده؟
‫ چرا تو بانکه؟
‫ کی پولشو میداده؟
‫ بعدش چند سال این وسایل
‫تو بانک بوده، میدونی، ‫تا اینکه، میدونی،
‫این چیزا... نباید جزو ‫زباله‌دان تاریخ بشه.
‫جوری باهام حرف زد انگار ‫بچه‌مدرسه‌ای‌ام بعدش گفت،
‫ شما صبح می‌رسید
‫بعد من ترتیب میدم که ‫وسایل رو تحویل بگیرید
‫از دفتر من، بعد ‫همون شب برمی‌گردید
‫آفریقای جنوبی.
‫من بیشتر و بیشتر مشکوک شدم.
‫ما رو بردن به یه اتاق جلسه...
‫...اونجا نشستیم تو اتاق جلسه،
‫یکی از خانوما رفت بیرون و
‫اولین صندوق امانات ‫رو آورد، گذاشتش روی میز.
‫می‌خوایم بدیم ‫خودتون بازشون کنید.
‫چیزی هست اینو باهاش باز کنیم؟
‫- آره. ‫- نه.
‫- بله، قیچی داریم. ‫- اوه، باشه.
‫پس اونجاست. ممنون.
‫خب، این روش معمولیه باز کردنشه.
‫- اینم از این، هان؟ ‫- اوکی.
‫- عالیه. - بفرما!
‫باید خیلی مواظب باشم، هوم؟
‫آره.
‫دومی رو هم باز کنم
‫- یا شما می‌خواید؟ - بله، لطفاً.
‫- هان؟ - آره.
‫وای!
‫فایل‌های...
‫نگاتیوهای داییم از آفریقای جنوبی.
‫مرتب، میدونی، سازماندهی شده
‫تو فایل‌های قشنگ ساخت سوئد،
‫روشون نوشته، ‫میدونی، سال و مکانی که
‫عکس‌ها گرفته شده ‫بودن و از این جور چیزا.
‫وقتی جعبه سوم رو آوردن،
‫اونم که باز شد، کلی ‫مطالب تحقیقاتی ارنست کول،
‫گیره کاغذ،
‫مجله،
‫یادداشت‌هاش درباره خانه بردگی ‫(نام کتاب ارنست کول) و اینجور چیزا.
‫واقعاً باورم نمیشد ‫چی پیدا کرده بودم.
‫کمی بعد از اینکه هیجان‌زده شدم
‫از دیدن چیزایی که ‫پیدا کردیم، تصمیم گرفتیم
‫حالا شاید بهترین موقع است ‫که شروع کنیم به سؤال پرسیدن.
‫جواب متاسفانه ناامیدکننده بود.
‫چون تنها چیزی که ‫تونستن بگن این بود که...
‫مطلقا هیچ سابقه ای وجود نداره
‫که کی... صندوق امانات... اون ‫مدارک رو تو بانک سپرده گذاری کرده
‫همچنین، هیچ سابقه‌ای نیست
‫که کسی پولی پرداخت کرده باشه
‫تا اونا اطلاعات رو ‫تو بانک نگه دارن.
‫اصلاً باورم نمیشد، میدونی...
‫یه بانک تو سوئد؟
‫هیچ سابقه ای؟
‫اونا این مدارک رو ‫به ما تحویل دادن
‫بدون اینکه چیزی امضا کنیم؟
‫یه چیز خیلی، خیلی، ‫خیلی عجیب بود برام.
‫زمستان ۱۹۸۲.
‫بحران‌هام روز به روز بدتر میشن
‫و سنگین‌تر.
‫یه دوستی رو تو برادوی ‫و خیابان ۱۱۳ دیدم.
‫اون منو به همسر ‫هندی‌اش معرفی کرد.
‫اون زیبا و باهوشه.
‫چه آدم خوش‌شانسی.
‫الان با فِنی زندگی ‫می‌کنم، تو همون آپارتمان.
‫اون داره روی مجسمه ‫شاخصش کار می‌کنه.
‫اسمش رو گذاشته تاریخ.
‫ما زیاد حرف نمی‌زنیم،
‫اما عذاب همدیگرو درک میکنیم
‫تو این شهر یخ‌زده.
‫آثار فِنی تو آفریقای جنوبی ممنوع شده،
‫مثل مال من،
‫و مثل نوشته‌های نَت ناکاسا چند سال پیش.
‫نَت هم‌سن‌وسال ما بود.
‫اون آفریقای جنوبی رو ‫ترک کرد چون نمی‌خواست،
‫به قول خودش، تو ‫تلخی خودش از بین بره.
‫کلاس ۱۹۶۵ فلوهای نیمن | دانشگاه هاروارد
‫یه روز تو جولای ۱۹۶۵،
‫اون خودشو از طبقه هفتم
‫یه ساختمون تو ‫نیویورک پرت کرد پایین.
‫۲۸ سالش بود.
‫می‌گفت: می‌خوام درباره ‫مردم بنویسم، نه دشمنان.
‫اون همیشه اینو می‌گفت.
‫تبعید داره نابودمون می‌کنه،
‫یکی یکی.
‫وقتی رژیم آپارتاید سقوط کرد،
‫فِنی تصمیم گرفت برگرده خونه.
‫روز قبل از پرواز برگشت،
‫می‌خواست چندتا صفحه گرامافون ‫بخره که با خودش بیاره خونه.
‫اون تو فروشگاه ‫سکته قلبی شدیدی کرد
‫و همونجا مُرد.
‫صدای الینگتون (نوازنده جاز آمریکایی) ‫از بلندگوها پخش می‌شد.
‫راه میرم و راه میرم و ‫راه میرم تو این شهر.
‫اگه راه رفتن رو ‫متوقف کنم، می‌میرم.
‫شاید تلخ‌ام، همونطور ‫که همه میگن،
‫اما چیز جدیدی نیست
‫که دیگران قبل از ‫من تجربه نکرده باشن.
‫من تلخ‌ام.
‫سعی می‌کنم خودمو از این ‫هیاهو، از این جوزدگی، حفظ کنم،
‫از این جهنم کوفتی که ‫کشورم بهش تبدیل شده،
‫درحالی‌که دنیا هنوز ‫داره بهونه‌تراشی می‌کنه.
‫تحریم 1985 ‫ژاک شیراک
‫اگه قرار باشه یه کشوری ‫مثل آفریقای جنوبی رو محکوم کنیم، پس باید
‫کشورای دیگه رو هم محکوم کنیم ‫و دقیقاً به همون شکل، فکر می‌کنم
‫منظورم کشوراییه که به حقوق اولیه ‫ احترام نمی‌ذارن، چه فرقی می‌کنه
‫اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان باشه، ‫چه خیلی از کشورهای دیگه‌ی کمونیستی.
‫نخست وزیر بریتانیا
‫که مخالفت سرسختانه‌اش
‫با تحریم‌ها علیه آفریقای جنوبی،
‫داره کشورهای مشترک‌المنافع ‫رو به فروپاشی تهدید می‌کنه.
‫من نگرفتم... من هیچ تغییری ندادم
‫تو موضع خودم در ‫قبال آفریقای جنوبی.
‫خب، بذارید بهتون ‫بگم چرا ما معتقدیم
‫خانم تاچر درست میگه.
‫قربانیان اصلی تحریم اقتصادی
‫آفریقای جنوبی همون ‫مردمی خواهند بود
‫که ما سعی داریم بهشون کمک کنیم.
‫وقتی جوون بودم،
‫۲۱ و ۲۵ ساله،
‫چرا از توسعه جداگانه ‫(آپارتاید) حمایت کردم؟
‫کمی بعد از ورودم به سیاست،
‫و حتی در سال‌هایی که ‫نماینده رده‌پایین مجلس بودم،
‫به این نتیجه رسیدم، ‫این روش کار نمی‌کنه.
‫و مخصوصاً از اوایل دهه ۸۰،
‫متقاعد شدم
‫که موضع ما از نظر ‫اخلاقی قابل دفاع نیست،
‫و آپارتاید اشتباه بود.
‫تاریخ چیز عجیبیه.
‫شگفت‌انگیزه که چطور گفتمان آدما
‫فقط تو چند سال عوض میشه.
‫یه جایگاه راحتیه،
‫حتی می‌تونم بگم یه امتیازه،
‫که فقط اعتراف کنی اشتباه کردی
‫بدون تقریباً هیچ عواقبی.
‫خیلی راحت به زندگیت ادامه ‫میدی و از غارتت لذت می‌بری.
‫به خودکشی فکر کردم،
‫نه فقط یه بار.
‫بارها و بارها
‫تمام سناریوهای ممکن ‫برای مرگم رو مرور کردم.
‫تو کشورم،
‫هر روز آدما ناپدید می‌شدن،
‫شبانه یا تو روز ‫روشن ربوده می‌شدن.
‫جسدها تکه‌تکه شده،
‫از ریخت افتاده، غیرقابل شناسایی،
‫تو خرابه‌ها یا صندوق ‫عقب ماشینا پیدا می‌شدن.
‫به خودکشی فکر کردم.
‫نه فقط یه بار.
‫ساحل کلیفتون، کیپ‌تاون، آفریقای جنوبی | ۱۹۸۲
‫اونا نصف شب ‫می‌دزدیدن یا می‌ربودن،
‫درها رو با لگد می‌شکستن، ‫فرد مورد نظرشون رو می‌بردن،
‫اونو به مجتمع ‫(بازداشتگاه) برمی‌گردوندن
‫و بعدش تا سر حد مرگ ‫بازجوییش می‌کردن.
‫منظورتون از درجه سوم چیه؟
‫خب، ما از...
‫...نیمه خفه کردن در ‫آب، شوک الکتریکی،
‫لوله گذاری، اصطلاح ‫مورد علاقه شون،
‫اونجایی که صورت کسی ‫رو فشار میدی توی...
‫...لاستیک داخلی ماشین ‫و عملاً خفه‌ش می‌کنی.
‫شما به ما گفتید
‫امروز، که بارها شکنجه شدید
‫در جاهای مختلف.
‫دقیقاً چه بلایی سرتون آوردن؟
‫سینگوکوانا مالگاس ‫عضو ANC (کنگره ملی آفریقا) ‫کمیسیون حقیقت و آشتی | ۱۹۹۶
‫موقع شکنجه،
‫من همیشه...
‫من همیشه با یه ماسک خفه می‌شدم،
‫و یه چیزی بود به ‫اسم تمرین هلیکوپتری.
‫یه چوب رو می‌ذاشتن پشت زانوهات
‫و مجبور بودی زانوهاتو صاف کنی.
‫در طول این مدت، خفه‌ت می‌کردن.
‫اشکالی نداره، ناراحتش نباشید.
‫همین.
‫چند نفر رو کشتید
‫به عنوان یه پلیس امنیتی؟
‫خب...
‫به صورت فردی، سخته بگم چند نفر،
‫ولی به صورت گروهی، ما ‫بین ۳۰ تا ۳۵ نفر رو کشتیم.
‫چرا این آدما رو کشتید؟
‫دستور از دفتر مرکزی بود.
‫دستور از فرماندهان مستقیمم بود.
‫یادتون میاد به من گفتید که
‫می‌تونید با من مثل ‫یه حیوان رفتار کنید
‫یا مثل یه انسان،
‫و اینکه چطور باهام رفتار ‫می‌کنید بستگی به این داره که...
‫...همکاری کنم یا نه؟
‫درست یادم نمیاد، قربان،
‫ولی قبول می‌کنم، ‫ممکنه گفته باشم.
‫می‌تونم پس بپرسم یادتون میاد که
‫وقتی روی زمین دراز ‫کشیده بودم، یه نفر...
‫...یه میله فلزی ‫فرو کرد تو مقعدم و بهم شوک داد؟
‫دقیقاً چی باعث این ‫شد، نمی‌تونم بگم،
‫جز اینکه قبول می‌کنم روش بازداشت
‫یه...
‫... قانون دراکونیایی ‫(بسیار سختگیرانه و ظالمانه) بود
‫که توسط دولت وقت ‫ناسیونالیست وضع شده بود، قربان.
‫روزها، ماه‌ها، پرسه می‌زدم،
‫توی این معبد برای مسافرای عجول،
‫مبهم سیل جمعیت رو نگاه می‌کردم
‫که یه جایی می‌رفتن.
‫شایعه جدید این بود ‫که من یه ولگرد شدم،
‫یه آدم کیسه‌به‌دوش توی نیویورک. ‫شاید شایعه‌ها درست بودن.
‫بعضی وقتا، مردم منو می‌شناختن.
‫به دوستاشون می‌گفتن. ‫"نگاه کن، ارنست کول بزرگ،"
‫باهام دست می‌دادن. از ‫کارم تعریف می‌کردن.
‫از تحسینشون می‌گفتن.
‫من معمولاً زیاد حرف نمی‌زنم.
‫بعضی وقتا روز بعد برمی‌گشتن،
‫دوستای جدید میاوردن، ‫می‌خواستن کمک کنن.
‫ولی عذاب‌های من درمان‌شدنی نیست.
‫این حس آزاردهنده‌ی بی‌ریشگی.
‫هشت سال گذشته از ‫وقتی به دوربین دست زدم.
‫هشت سال طولانی.
‫حس می‌کنم یه پیرمردم.
‫من یه پیرمردم.
‫دوستم، نوازنده و آهنگساز ‫بزرگ جاز، عبدالله ابراهیم،
‫بهم درباره یه عکاس ‫مگنوم (آژانس عکس معتبر)
‫که می‌خواست منو ببینه، یه چیزایی گفت.
‫اسمش رشید لومبارد بود.
‫رشید لومبارد این عکس‌ها رو گرفت.
‫یکی از دوربین‌هاش ‫رو تو دستام گرفتم.
‫سرد بود.
‫ پرسیدم، می‌تونم یه عکس بگیرم؟
‫گفت، آره.
‫پرسیدم، میشه اونجا بشینید؟
‫فقط یه فریم گرفتم.
‫فقط یکی.
‫فقط همینقدر تونستم.
‫اثر سیریل کوئتزی
‫شاید هنوزم بخواید ‫بدونید چطور نگاتیوهای من
‫و آرشیو شخصیم سر از یه ‫گاوصندوق بانک سوئدی درآورد.
‫کی اونارو اونجا گذاشت؟
‫کی پول ودیعه‌شو داد؟
‫از کی؟
‫ولی می‌دونید چیه؟ دیگه ‫واقعاً برام مهم نیست.
‫هرچی شد، شد.
‫و قطعاً درست نبود.
‫هر کی دستور داد، کوتاهی کرد، ‫پنهان کرد، عوض کرد، لاپوشونی کرد،
‫همه چیز رو ساکت کرد، ‫هنوزم باید جواب
‫وجدان خودشو بده.
‫امروز، چیزی که مهمه
‫اینکه همه کارهام ‫بالاخره خونه‌ان،
‫جایی که بهش تعلق دارن.
‫هرگز به مردم و ‫سرزمینمان پشت نکنیم،
‫به شهدایی که برای ما جان باختند،
‫یا به قهرمانانی که ‫برای ما زندگی می‌کنند.
‫هلن جوزف ‫فعال ضد آپارتاید
‫- آماندلا! (قدرت!) ‫- آوتو! (از آن ماست!)
‫- آماندلا! ‫- آوتو!
‫نیویورک یه شهر بی‌روحه.
‫اینجا هیچکس به ‫آسمون نگاه نمی‌کنه.
‫یکی باید فوراً آسمونو نگاه کنه.
‫شاید من باید این کارو بکنم.
‫مواظب غروب آفتاب خواهم بود.
‫مواظب طلوع آفتاب خواهم بود...
‫...بخاطر همه مردم.
‫"نیویورک، ژانویه 1990."
‫"خانم کول عزیز، زنگ ‫می‌زنم بهتون اطلاع بدم
‫که پسرتون، ارنست، ‫حالش خوب نیست."
‫"دکتراش فکر می‌کنن ‫که الان وقت خوبیه
‫که بیاین و کنارش باشین."
‫"زیاد زنده نمی‌مونه."
‫نلسون ماندلا قراره ‫فردا ساعت یک آزاد بشه.
‫رئیس جمهور آفریقای جنوبی، ‫دوکلرک، امیدوار است که این اتفاق
‫فضایی مثبت و ‫صلح‌آمیز برای مذاکرات
‫بر سر آفریقای ‫جنوبی جدید ایجاد کنه.
‫دکتر رفیعی بهم میگه: ‫بیماریش لاعلاجه.
‫سرطان لوزالمعده.
‫حداکثر چند هفته.
‫همین.
‫کاش می‌تونستم تو ‫کشور خودم بمیرم.
‫تو کنسولگری،
‫گفتن دیگه شهروند ‫آفریقای جنوبی نیستم.
‫مادرم تمام راه رو از ‫آفریقای جنوبی پرواز کرد
‫تا مردن منو ببینه.
‫اولش، وقتی تو ‫اتاقم وایساده بود...
‫یه کلمه هم حرف نزد.
‫بعد...
‫خیلی آروم، دستش ‫رو گذاشت پشت گردنم،
‫انگار داشت چیزی رو حس می‌کرد.
‫گفت: داره می‌میره.
‫مادرم تا آخر موند.
‫نگاهم می‌کرد در حالی که ‫داشتم نفس‌های آخرمو می‌کشیدم.
‫اون تو اتاق موند...
‫تا وقتی که مُردم.
‫اون آقا ماندلاست، ‫آقای نلسون ماندلا،
‫مردی آزاد که اولین قدم‌هاشو
‫به سوی آفریقای جنوبی ‫ جدید برمی‌داره.
‫این هم وینی ماندلاست کنارش،
‫داره برای جمعیت دست تکون می‌ده.
‫گریه‌ها و سخنرانی‌هایی انجام شده بود.
‫تو مراسم خاکسپاریم وزرا بودن،
‫هنرمندا،
‫آدمای مهم.
‫بعد از مراسم، همه جمع شدن.
‫مردم از همه‌جا اومده بودن.
‫غذاهای پخته‌شده‌ی ‫آفریقایی آورده بودن.
‫مادرم گفت: من ‫اینجا دفنش نمی‌کنم.
‫این شد که جسدم رو سوزوندن.
‫خاکستر رو گذاشت ‫رو پاش، تو هواپیما،
‫تمام مسیر تا قبرستون ماملودی.
‫پابرجا می‌مونه، منظورم اینه، ‫می‌دونی، در آینده چون، خب...
‫مطمئنم آفریقای جنوبی آزاد میشه.
‫- آمادلا! (قدرت!) ‫- آوِتو! (از آن ماست!)
‫- آمادلا! ‫- آوِتو!
‫آفریقای آزاد!
‫آخرین عکس‌هایی که گرفتم...
‫روح‌های سرگردان.
‫خیلی وقت پیش، جدا از همه‌چیز.
‫بدن‌هایی پوچ و بی‌فایده.
‫عکس‌های نهایی من.
‫یه شعار مسخره...
‫ولی خیلی به جا.
‫هنوز یه کم شوخ‌طبعی برام مونده.
‫یه نگاه آخر.
‫آره.
‫می‌بینمت.
‫بانک SEB هنوز به ‫سوالات خانواده درباره منشاء
‫مواردی که در گاوصندوقشان ‫پیدا شده، پاسخ نداده است.
‫بنیاد هاسلبلاد در سوئد، ۵۰۴ ‫نسخه چاپی قدیمی از آثار ارنست کول
‫را در اختیار دارد که خانواده ‫کول مدعی مالکیت آن است.
‫در پاسخی به تاریخ ژانویه ‫۲۰۱۷، بنیاد اعلام کرد
‫که این خانواده است که ‫باید مالکیت را ثابت کند.
‫در آخرین به‌روزرسانی، ‫بنیاد موافقت کرد تا با
‫خانواده درباره بازگرداندن ‫تمام اسناد موجود در اختیارش
‫از جمله ۵۰۴ نسخه چاپی قدیمی با ارزش ‫غیرقابل تخمین، به آفریقای جنوبی گفتگو کند.
‫به یاد همه کسانی که در تبعید درگذشتند.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.