..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پدرم همواره می‌گفت:
‫«نقاشی، سرتاسر نگریستن است.
‫در آغاز تنها نور است و آشوب، نیکولاس.
‫رنگ‌ها و
‫اشکال
‫رفته‌رفته پدیدار شدنی در کار است و
‫سرانجام...
‫تو می‌بینی.»
‫تو هرگز پدرم را ندیدی
‫نزدیک‌ترین خاطره‌اش از جزیره‌ی تو،
‫نقشی بود که بر بوم کشید،
‫با نگاهی که تا ابد به سوی تو ماند
‫اما به یُمن حضور او و
‫به برکت همان تابلو بود که
‫من تو را و
‫معنایِ زیستنم را یافتم
‫« دوبلین، سال ۱۹۷۱ »
‫هفده سال نخست زندگی‌ام،
‫پدرم کارمندی ساده بود
‫تا آن که در یک بعدازظهر بی‌روح،
‫پروردگار برای اولین بار ‫با اون سخن گفت
‫به پدرم فرمود که باید نقاش شود و
‫دیگر هیچ نگفت
‫آقای کافلن؟
‫آقای کافلن!
‫« غرب ایرلند »
‫درست همان‌گونه که ‫خدا در جزیره‌ای در غرب،
‫در آن سوی سرزمین، ‫قدم در زندگی ما نهاد،
‫از زندگی شما رخت بربست
‫آن جزیره را پیش‌تر ‫در خیال خود پرورانده بودم
‫تو را که دختر آن شاعر بودی و
‫برادرت را،
‫در واپسین روزِ کودکی‌تان...
‫سر خط... آماده...
‫آره
‫بدو!
‫آی، آی، آی!
‫برگرد پایین ببینم. هی، ایسی.
‫ایسی، زیادی رفتی لبه. ‫بدو بیا پایین.
‫بزن
‫میگم بنواز، شانی
‫امروز می‌خوام دلم رو بزنم به دریا
‫کم داری
‫برام بنواز، شانی!
‫خودت رو رها کن!
‫بلندتر
‫بلندتر، شانی
‫تندتر! تندتر!
‫شانی؟
‫شانی...
‫« چهار برگِ عشق »
‫بابا؟
‫چی شده؟
‫- چیزی شده؟ ‫- نه
‫هیچی نشده
‫پس خونه چیکار می‌کنی؟
‫- شام هنوز حاضر نشده ‫- بتی. بتی، بیا بشین
‫یه لحظه بیا بشین لطفاً
‫من دیگه نمیرم اداره
‫دیگه اونجا کار نمی‌کنم
‫- چی؟ ‫- می‌خوام نقاشی کنم
‫عمراً اگه باور کنم
‫می‌خوام تابلوی نقاشی بفروشم
‫باور نمی‌کنم
‫ویلیام؟
‫نباید نظر منو می‌پرسیدی؟
‫مگه میشه یه روز ‫یهویی از سرکارت برگردی و
‫بگی دیگه نمیری؟
‫نمیشه، شدنی نیست. ‫الکیـه.
‫الکی نیست
‫تموم این مدت، مسیرم غلط بود
‫ولی حالا فرصتش گیرم اومده
‫حرف‌هات رو نمی‌فهمم
‫- مشکل از منـه؟ ‫- نه...
‫مشکل نیکولاسـه؟
‫نه
‫شما تنها تیکه‌های درستِ ‫پازل زندگی من هستید
‫وای، ویلیام...
‫دارم سکته می‌کنم
‫نمی... نمی‌تونم حرف‌هات رو بشنوم
‫- چایی درست می‌کنم ‫- بتی
‫بتی، بیا اینجا
‫بیا اینجا، بتی
‫منو نگاه
‫بایدیـه
‫باید نقاشی کنم. می‌فهمی؟
‫این کاریـه که باید انجام بدم
‫چرایش را...
‫هرگز جویا نشدم
‫چرا که پسری بودم ‫عاجز از سخن‌گفتن با پدرش
‫همدیگر را دوست داشتیم،
‫اما هم‌کلام نمی‌شدیم
‫هر هفته برات نامه می‌فرستم
‫تو هر فرصتی که گیرم بیاد، ‫برمی‌گردم خونه و
‫سفره‌ی دلم رو فقط پیش خودت باز می‌کنم
‫دیگه میرم
‫من میرم و تو هم حالت بهتر میشه
‫انگار داریم از سرمون بازش می‌کنیم
‫می...
‫می‌تونیم یه سال دیگه هم نگهش داریم
‫می‌تونم... بهش بگم که
‫توی... توی خونه بهش نیاز داریم
‫باز هم فرقی نمی‌کنه
‫همین که پاشو بذاره توی مکتب،
‫دیگه اون آدم سابق نمیشه
‫همه‌ی بچه‌ها همینن
‫بچگی‌شون رو اینجا جا میذارن و
‫هر از گاهی برمی‌گردن ‫تجدید خاطرات کنن
‫پس...
‫نگهش می‌داریم
‫یه سال دیگه
‫هوم؟
‫نمیشه
‫زندگی خودشـه
‫پس باید بره
‫ضمناً اون حرف‌ها رو بهش نزنی ها
‫کدوم حرف‌ها؟
‫همون نطق معلم‌مآبانه‌ای که ‫برای هر بچه‌ای که از جزیره میره می‌کنی
‫«خاص‌بودنت رو نشون‌شون بده. ‫بذار بدونن اهالی جزیره چجوری‌ان.»
‫جلوش آبغوره هم نگیری ها
‫به اندازه‌ی کافی به خاطر ‫تنهاگذاشتن شانی دلش خون هست
‫برات کلوچه‌ی تازه گذاشتم
‫حواست باشه ‫بابات همش رو نخوره
‫آم...
‫برو از کشتی جا نمونی
‫تو... اهل جزیره‌ای
‫تو توی جزیره بزرگ شدی
‫با بقیه توفیر داری
‫دخترهای شهری هم میان،
‫ولی تو نشون‌شون میدی
‫می‌دونم
‫هنوز که هنوزه نتونستم ‫دست‌به‌قلم بشم، بعدِ...
‫اینجا
‫یادت نره برای مادرت نامه بنویسی
‫می‌دونی که چطوریـه
‫مادر روحانی صدام کنید، دخترها
‫ایشون هم خواهر اگنس
‫دنبالش برید، ‫شما رو تا اتاق‌تون همراهی می‌کنه
‫از این طرف، دخترها
‫ایشون هم...
‫دختر بنده، ایزابلـه
‫بسیارخب
‫پروردگار از پدرم نقاشی می‌خواست؛
‫اما نه آن نقش کوچک و آراسته‌ای که
‫پیش از این می‌کشید
‫بلکه شاهکار زندگانی‌اش؛
‫تجلی‌های شکوهمندی از عشقی متعالی
‫اما چنان تجلی‌هایی در ‫خانه‌ای در حومه‌ی دوبلین
‫هرگز ممکن نبود
‫بنابراین یک روز صبح، ‫ما را به مقصد غرب اساطیری ترک نمود
‫آنجا، جایی که قرار بود ‫باران الهام بر او ببارد
‫سه ماه آزگار، ‫من و مادرم در سایه‌ی
‫غیبت او زیستیم و
‫دریافتیم که...
‫خداوندی در کار نیست
‫چرا که زندگی‌مان ذره‌ذره از هم پاشید؛
‫گویی ذهن مادرم نیز هم
‫ولی تو ازش خوشت میاد، مگه نه؟
‫برام یه نامه‌ی عاشقونه نوشت
‫«بدان و آگاه باش که ‫زندگی من بی‌تو هیچ است و هیچ.
‫قامت رعنای تو را ‫در زیر نور خیابان که می‌بینم،
‫نفسم در سینه حبس می‌گردد.
‫به چشم من، ‫تمام زیبایی‌های این عالم فانی
‫در تو خلاصه شده‌اند.»
‫هر دو گم شده بودیم؛
‫محبوس در حصارِ یک پرسش واحد:
‫اگر بازنگردد چه؟
‫روبراهی؟
‫آره
‫کمک نمی‌خوای؟
‫نه
‫باشه
‫آخ!
‫خب، می‌خوای کمکم کنی یا نه؟
‫دستت رو بذار رو شونه‌ام، آره
‫جفت دست‌هات
‫اول پاها. آره
‫خیلی‌خب
‫مطمئنی نمی‌خوای برسونمت؟
‫یخ می‌کنی ها
‫هر جا بخوای می‌برمت
‫هر جا؟
‫بیاید، بچه‌ها
‫یالا، پسرها. بیاید
‫یالا. بیاید!
‫بدویید...
‫برام دعا کنید، پسرها
‫سلام! سلام
‫ببخشید، اونها...
‫نه، خیلی نازن
‫تو بهتر می‌دونی
‫تا شمع‌ها آب نشدن، ‫از جات تکون نمی‌خوری
‫بلکه به عواقب کارهات فکر کنی و
‫از تهِ دل پشیمون بشی
‫عه...
‫سلام، نیکولاس
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم
‫معلومـه که خوبی
‫آره، هنوز تموم نشدن
‫غرب چطور بود؟
‫خودت یه روز میری و می‌بینی
‫مادرت کو؟
‫کلاً تو اتاقشـه
‫ولی می‌تونم برم صداش کنم ها
‫نه، وایسا
‫خوشحال میشه ببینه اومدی
‫- آره ‫- یحتمل می‌خواد تابلوهات رو هم ببینه
‫باشه، اینو بگیر
‫برو یه کیک بخر
‫باشه؟
‫در تمام مدتی که نبود، ‫از او بیزار بودم
‫اما لحظه‌ای که بازگشت،
‫او را بخشیدم
‫گمان می‌کردم اکنون به ‫روال عادی زندگی خویش بازمی‌گردیم
‫وای...
‫وای، عشق من...
‫تو رو خدا...
‫منو ببخش...
‫وای...
‫به تهِ خط رسیده بودیم
‫دست به دامان مادرم شدم که
‫ما را یاری کند
‫من می‌شورم، تو خشک کن
‫یه چیزی برات آوردم
‫اینو از گالوی خریده بودم
‫وقتی داشتم می‌خوندمش، ‫پیش خودم گفتم
‫این خوراک نیکولاسـه
‫من...
‫نمی‌تونم بگم چرا
‫چندان اهل شعر و شاعری نیستم
‫ببین نظرت چیـه
‫هفت روز
‫چی؟
‫هفت‌روزه میرم غرب و ‫نقاشی می‌کنم
‫- میشه من هم باهات بیام؟ ‫- نه
‫مدرسه داری. ‫باید توی امتحاناتت قبول بشی.
‫من...
‫وسعم نمی‌رسه ‫یه جای درست‌حسابی اجاره کنم، نیکولاس
‫خودم بیرون می‌خوابم. ‫هم مرطوبـه و هم سرد.
‫- فقط یه هفته‌ست ‫- چرا؟
‫نمی‌تونم توضیح بدم
‫دلیلش رو نمی‌تونم ‫به کسی توضیح بدم
‫ولی می‌دونم کاریـه که به گردنمـه
‫چرا عین بقیه‌ی آدم‌ها نیستی؟
‫باید دوباره تلاشم رو بکنم، نیکولاس. ‫باید برم.
‫باید توی زندگی باشم. ‫باید...
‫زندگی بسازم
‫موضوع زیبایی و
‫رمز و راز و روحِ توئـه
‫چیزی درونتـه که نمیشه منکرش شد
‫تا حالا هم فقط به درِ بسته خوردم
‫کاملاً از تمامی جهات ناکام موندم
‫شعر تو راهـه؟
‫آهای!
‫با توئم
‫قادرِ متعال
‫چرا من نه؟
‫چرا زورت به من نچربید؟
‫من رو بگیر! پسرم رو شفا بده!
‫یالا، حرومزاده
‫خودت رو نشون بده!
‫چرا کاری به کارم نداری؟ ‫من آماده‌ام!
‫هی
‫هی، هی، هی، هی
‫بیا بریم خونه
‫خب؟
‫نبینم کاری به کارش داری ها
‫همراهم بیا، عزیزم
‫عمو جانی فوت شده، ایزابل
‫دعاهامون بدرقه‌ی راهت، فرزندم
‫از صمیم قلب بهت تسلیت می‌گیم
‫پا به سن گذاشته بودن؟
‫بله، مادرجان
‫تا آخرین لحظه جنگید و دَم نزد
‫اگه زودتر خبردار می‌شدیم،
‫خواهر اگنس یا خودم همراهیت می‌کردیم
‫اما پسرعموت...
‫پادر هستم، مادرجان
‫پادر میگه مراسم تشیع ‫ظهر برگزار میشه
‫من اومدم دنبالت، ایسی
‫البته اگه خواهرها اجازه بدن
‫تا شب برش می‌گردونم، مادرجان
‫ممنون از درکتون، مادر
‫ممنونم، اگنس
‫صبر کن، وایسا
‫حالا یکم به مُرده احترام بذاریم
‫- به یادِ عمو جانی ‫- به یادِ عمو جانی
‫من نورچشمیش بودم ها
‫آره دیگه، مگه نه؟
‫- والا، آره ‫- آره
‫- آره، عاشقم بود ‫- عاشقت بود؟
‫عاشق چیت بود؟
‫رقصیدنم
‫شاید مراسم تشیع دو روز طول بکشه
‫آخه، می‌دونی...
‫عمو جانی مرد بزرگی بود
‫دو روز خوبـه
‫ولی میرم خونه‌مون
‫بذار تا کشتی برسونمت
‫دوباره کِی می‌بینمت؟
‫تک‌تک پسرعموهات رو می‌کشم!
‫ایستگاه آخر
‫در عاشقانه‌ای دیگر،
‫اینجا با هم دیدار می‌کنیم و ‫عجب لحظه‌ی سرنوشت‌سازی
‫من آن روز تو را دیدم،
‫اما به‌راستی ندیدم
‫بابا
‫بابا!
‫تموم شد
‫تموم. حالت خوبـه؟
‫نفس بکش
‫نفس بکش. آها
‫خب، نیکولاس
‫انگار خدا هنوز که هنوزه ‫باهامون کار داره، نه؟
‫همه چی خوبـه
‫آفرین...
‫- سلام، کریس!
‫چطوری تو؟
‫آره! فقط یکی دو روز
‫بدو، زئوس، برو خونه
‫«اغلب فکر می‌کرد عجیب است که
‫وینسنت هرون علاوه بر نام پرنده‌اش،
‫چهره‌اش هم به‌سان یک پرنده بود.
‫دسته‌ای از...»
‫برگشتی که!
‫ولی...
‫چیـه، از دیدنم خوشحال نشدی؟
‫زئوس که داره بال در میاره
‫شانی هم از دیدنم خیلی خوشحالـه، مگه نه؟
‫فرار کردم! آزاد شدم!
‫خونه چیکار داری، ایزابل؟
‫چیـه مگه؟ ‫یه تعطیلات دو روزه‌ست دیگه
‫خیلی‌خب، من هم ‫از دیدنت خوشحال شدم، مارگارت
‫من و شانی میریم یه دوری با هم بزنیم
‫دیگه کلوچه نمی‌پزه، نه؟
‫تو چی فکر می‌کنی، زئوس؟
‫بعدش هم با ماشین قرمزش منو رسوند
‫چمی‌دونم والا
‫به نظرت یه روزی با هم ازدواج می‌کنیم؟
‫بعدش، مثلاً، خدا یه دختر یا
‫یه پسر فسقلی بهمون میده که
‫خونه رو بذاره رو سرش
‫پسرم عین خودت مامانی میشه
‫بنابراین اگه با دقت به اون جزیره نگاه کنید،
‫می‌بینید که جزیره‌ی غولی خفته‌ست
‫کلاس تمومـه
‫بیا
‫بهشون گفتم ناخوش‌احوالی و ‫من باید برگردم خونه
‫البته به مامان یه چیز دیگه گفتم
‫خب، واقعاً هم یکم ناخوش بودم،
‫اما الان خیلی بهترم
‫اومده خونه دیگه
‫خوشحال باش
‫ولی چرا باید بذارن دو روزه بیاد و برگرده؟
‫شاید داشتن اونجا رو ضدعفونی می‌کردن یا ‫یه همچین چیزی
‫مهم نیست که
‫اومده خونه دیگه، همین
‫یه داستانی داره
‫شنیدی چی گفتم؟
‫مویریش؟
‫ببخشید...
‫ببخشید، عزیزدلم. ‫گمونم یه لحظه خوابم برد.
‫چی شده، عزیزکم؟
‫هیچی
‫- هیچی؟ ‫- نه، ولش کن
‫باشه
‫پس، شبت بخیر
‫نمی‌دونم، به دلم بد افتاده...
‫انگار یه اتفاقی افتاده
‫خب، احتمالش...
‫وجود داره
‫به‌دردنخور
‫عملاً به هیچ دردی نمی‌خوری
‫- می‌دونی دیگه؟ ‫- بله
‫بهم گوش کن
‫به خودت رحم کن
‫اینجا باشه، یه‌جور نگرانی
‫اینجا نباشه، یه‌جورِ دیگه
‫کار هر روزت همینـه
‫این نشون از مِهر و محبتتـه
‫چهار تا آهنگ هم بلد نیستم ‫برات بخونم، نیکولاس
‫تو چیزی بلدی؟
‫لاتین بلدم
‫بخون
‫« بخشی از شعر «دگردیسی‌ها» اثر اُوید »
‫نخستین، روزگارِ زرّین پدید آمد که
‫در آن، مردمان، بی هیچ داور و ‫دادگری، خود به خود،
‫بی آنکه قانونی در میان باشد، ‫داد و درستی را پاس می‌داشتند.
‫کیفر و بیم در میان نبود؛
‫بر لوحه‌های مفرغین، ‫سخنانِ تهدیدآمیز نقش نمی‌بست؛
‫مردمانِ زنهارخواه از ‫چهره‌ی داورِ خویش نمی‌هراسیدند؛
‫همه بی‌پاسبان و نگاهبان،
‫آسوده و ایمن بودند
‫قشنگ بود
‫پیداش کردم!
‫پیداش کردم
‫دیرت میشه ها
‫- هیس، هیس! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫سرانجام قصه‌ی گیتی، بهار است
‫عشق نمی‌میرد، تنها جامه عوض می‌کند
‫قربونت برم خدا
‫خواه، ناخواه
‫خودش اومد!
‫جدی میگم. خودش اومد
‫پدرم که نقاشی می‌کرد،
‫در خالص‌ترین شکل وجودی خویشتن بود و
‫من، در نزدیک‌ترین فاصله به او
‫من در تمام طول زندگی‌ام،
‫بارها و بارها ‫آن روزها را مرور خواهم کرد
‫چرا که در بطن آن لحظات، ‫نویدِ عشق بود و
‫اولین درکِ من از ‫اینکه می‌خواهم نویسنده باشم
‫من در لابه‌لای تپه‌های شنی، ‫غرق در اشعار عشق‌های مقدر و
‫جادوی کلمات،
‫پدرم هم که به نقاشی ‫جزیره‌ی تو مشغول بود،
‫گویی که از دستوری آسمانی پیروی می‌کند
‫خیلی‌خب، بریم
‫هنگام رفتن، ‫آخرین تابلویش را به دستان من سپرد و
‫من می‌دانستم چیزی فراتر از ‫یک نقاشی را حمل می‌کنم
‫بالاخره رسیدیم
‫تو که اینجایی، ‫خیالم راحتـه، نیکولاس
‫خوشحالم اومدی
‫چی شده؟
‫بابا؟
‫یا خدا، بدبخت شدیم!
‫تو این دنیا، ‫شانس معنا نداره، نیکولاس
‫تو سرنوشتمون بوده
‫معلوم شد که ‫عمو جانی‌ای در کار نبود
‫کاشف به عمل اومد که...
‫تو گناهکاری و
‫مایه‌ی سرافکندی خانواده و
کلیسا شدی
‫حسی بود چون فرو افتادن از لبه‌ی پرتگاه؛
‫این‌گونه بود که تو ‫در اولین لحظات داستان خویش
‫غوطه‌ور گشتی
‫پدرم دیگر دست‌به‌قلم نشد
‫آخرین اثرش را که ‫به دست من سپرده بود،
‫در کاغذی کاهی پیچید و
‫به انتظار نشست
‫من با پدرت توی اداره همکار بودم
‫بد...
‫بدموقع مزاحم شدم؟ ‫باشه بعداً میام
‫- بعداً میام باز ‫- نه، نه، شما...
‫شما اولین کسی هستید که ‫اومدید دیدنش
‫دنبالم بیاید
‫بابا؟
‫بابا
‫- سلام، ویلیام ‫- جان
‫می‌خواستم زودتر از اینها بیام
‫- میرم چایی بریزم ‫- نه، نه، ممنون. فقط...
‫آره، خب...
‫راستیتش، اومدم یه تابلو بخرم
‫آره
‫- شرمنده ‫- برای جایزه‌ست
‫تابلوهامون فروشی نیست
‫ولی بیا
‫این یکی رو مجانی ببر
‫لطفاً این پول رو بگیر
‫مجانیـه...
‫ولی فروشی نیست
‫خواهش می‌کنم
‫بگیر دیگه
‫به همین راحتی،
‫اون نقاشی رو بخشید تا
‫جایزه‌ی یه مسابقه‌ی شعرخوانی باشه
‫پادر؟
‫کی اونجاست؟
‫شرمنده، با پادر کار داشتم
‫نیستش
‫نمی‌دونید کِی برمی‌گرده؟
‫تو دردسر افتادی؟
‫نه
‫آخه ازش برمیاد
‫تو میخونه‌ست
‫به خاطر یه جنده...
‫حالش بده
‫ممنون
‫آم...
‫آم... اخراج شدم
‫فقط اومدم بهت بگم
‫ایزابل، وایسا
‫مغازه‌ام دربست در اختیارتـه
‫« برگرفته از ترجمه‌ی میرجلال‌الدین کزازی »
‫«دل بر آن دارد از پیکرهایی بسرایم که
‫دگرگونه گشته‌اند و دیرگسان شدند
‫پیش از آن که دریا و
‫زمین و
‫آسمان که بر همه چیز ‫چتر گستریده است، پدید آید...
‫در سراسر گیتی، چهره‌ی طبیعت یکی بود؛ ‫چهره‌ای که آن را
‫آشوب می‌نامیدند.»
‫نیکولاس، نبوغ کلامیت ‫برام قابل ستایشـه،
‫اما برای اصلاح ترجمه‌ات، ‫باید نسخه‌ی مکتوبش رو
‫به دستم برسونی
‫نیکولاس!
‫نمی‌تونی بری تو!
‫بیخیال
‫دومین باری که خدا با پدرم سخن گفت،
‫به واسطه‌ی آتش بود
‫با زبانه‌های آتش ‫به خانه‌ی ما هجوم آورد و
‫به او گفت که ‫رسالت زندگی‌اش به پایان رسیده
‫پدرم را در آغوش گرفت و
‫با خود بر فراز آسمان‌ها برد
‫یا... هیچکدام از اینها حقیقت نداشت
‫شاید تنها یک آتش‌سوزی ساده بود و
‫دود او را از پای درآورد
‫اصل داستان اهمیتی نداشت
‫تمام زندگی و تلاشش، ‫اشتباهی بیش نبود و
‫هیچ‌یک
‫اهمیتی نداشت
‫خب...
‫ممنون
‫نمی‌خوام...
‫خب...
‫اصلاً لزومی هم نداره. ‫نه، ابداً.
‫داری بیرونم می‌کنی؟
‫نه، نه، دقیقاً برعکس
‫نه، نه، نه
‫می‌خوام راحت باشی، ‫به‌قدری که کلاً بیخیالش بشی
‫خب...
‫من سال‌های مدیدی ‫توی اداره کار کردم
‫اگه هی بری سر کار، ‫ترفیع می‌گیری
‫می‌تونم...
‫تقریباً مطمئنم که می‌تونم، ‫اگه مشکلی نداشته باشی
‫دستت رو توی اداره بند کنم
‫اگه خودت...
‫ممنونم، آقای فلنری
‫بهش فکر می‌کنم
‫آره، حتماً
‫هر وقت خواستی
‫فقط، خب...
‫بهم بگو
‫سلام، مامان
‫خب، حالا...
‫تعریف کن ببینم
‫نمی‌دونم اسمش رو چی بذارم
‫اون کسی نیست که تصور می‌کردم
‫ولی هیچوقت اونی که فکر می‌کنی نیست، مگه نه؟
‫کسی که از قبل تصورش می‌کردی و
‫کسی که حالا هر روز کنارتـه
‫نه که همیشه اینجا باشه ها. ‫بعضی وقت‌ها یهو غیبش می‌زنه.
‫ولی سرش شلوغـه
‫خیلی سخت برای مغازه و ‫آینده‌مون تلاش می‌کنه
‫که اینطور
‫مامان، اون پسر خیلی بامزه‌ایـه و
‫بعضی وقت‌ها هم برام گل میاره
‫تو هنوز...
‫خیلی جوونی
‫ولی کاملاً می‌تونم مدیریت کنم. ‫می‌دونی، مغازه رو خودم می‌چرخونم.
‫حتماً
‫می‌دونی...
‫برای قلب هیچ ساعتی که
‫از حرکت وایساده باشه و ‫توش خوشبختی باقی بمونه، وجود نداره
‫قلب هم خالی میشه و هم پر و
‫برای اینکه یه عمر دَووم بیاره،
‫باید از ابتدا بی‌اندازه بزرگ و
‫عمیق باشه
‫دارم فکر می‌کنم دوباره اینجا رو رنگ کنم
‫پارچه‌های پشمی رو اون پشت مرتب کردم و
‫اون دکورها رو درست کردم و
‫مشتری‌های جدید هم...
‫- یعنی... ‫- حامله‌ای؟
‫ببخشید
‫متأسفم
‫من دوستش دارم
‫دوستش دارم
‫ممنون
‫خب؟
‫حالش خوبـه
‫پس خدا رو شکر
‫فکر می‌کنه که عاشق شده
‫شام حاضره
‫کی اومده بود؟
‫مامانم
‫اومده بود خونه‌ای که
‫به خیالش تو قراره صاحبش بشی رو ببینه؟
‫نه، مایره. اومده بود منو ببینه
‫می‌دونی که اون اینجوری نیست
‫نفرین شده
‫همیشه از عشق فارغ میشه
‫به محض این که عاشق بشی،
‫فارغ میشه
‫اینجایی
‫دوستم داری؟
‫خودت جوابش رو می‌دونی
‫دوستم داری؟
‫بگو
‫- بگو! ‫- چی رو؟
‫بگو که دوستم داری
‫- بگو ‫- بس کن
‫بگو دوستم داری. ‫چرا پس نمیگی!
‫- بگو! بگو! ‫- بسه، ایسی
‫بگو دوستم داری!
‫- بگو دوستم داری! ‫- بسه
‫بگو که دوستم داری...
‫خفه شو!
‫خداوندا
‫منو کی فرض کردی؟
‫ببخشید، خدایا، ایسی. من...
‫نمی‌خواستم اون بشنوه
‫برام مهم نیست مامانت می‌شنوه یا نه
‫ببخشید
‫جوری نگاهم کردی که ‫انگار از من متنفری
‫ازت متنفر نیستم
‫نیستم
‫از خودم متنفرم
‫من...
‫به هیچ دردی نمی‌خورم
‫من همونی‌ام که مامانم بهت گفت
‫من پوچ و بدردنخورم و...
‫نباید عاشقم باشی
‫تو چیزیت نیست
‫باهام ازدواج کن
‫میگن اون شب برف...
‫از سمت غرب اومد
‫هیچوقت از غرب نمی‌اومد
‫ولی الان کل کشور رو سفیدپوش کرده بود
‫یه نامه‌ی بزرگ آسمانی
‫که تکه‌تکه فرود می‌اومد
‫آروم و بی‌صدا
‫ولی داشت...
‫چیزی می‌گفت
‫لاأقل من همچین فکری می‌کردم
‫هر چی بیشتر نگاه کنی، بیشتر می‌بینی
‫می‌خوام باهات بیام
‫نخستین، روزگارِ زرّین پدید آمد که
‫در آن، مردمان، بی هیچ داور و ‫ دادگری، خود به خود،
‫بی آنکه قانونی در میان باشد، ‫ داد و درستی را پاس می‌داشتند
‫عصر طلایی
‫یادتـه؟
‫آقای فلنری؟
‫آقای فلنری!
‫نقاشی کجاست؟
‫- چی؟ ‫- نقاشی کجاست؟
‫غربـه
‫می‌دونی، به نظرم...
‫هرگز دو نفر نمی‌تونن ‫واقعاً عاشق همدیگه بشن
‫به نظرم همیشه یکی هست که ‫واقعاً عاشق میشه و
‫اون یکی وقتی اینو می‌بینه،
‫تسلیم عشق میشه
‫که این هم بی‌ارزش نیست
‫ارزشمنده
‫بعدش فکر می‌کنن که ‫شاید یه روزی
‫به هم می‌رسن و این اتفاق میفته
‫به دام عشق میفتن و
‫عاشق میشن
‫آدم هیچوقت نمی‌تونه ‫از چیزی مطمئن باشه، شانی
‫یه روزی مطمئنم و ‫روز دیگه دوباره سردرگم‌ام
‫من...
‫من دوستش دارم. جدی میگم
‫از یه سری جهات دوستش دارم و
‫از یه سری جهات، نه
‫اصلاً
‫تو به نظرت...
‫به نظرت کارم اشتباهـه؟
‫خدایا، من بهت اعتقادی ندارم
‫ولی اگه صدام رو می‌شنوی...
‫این آخرین فرصتتـه
‫یه نشونی بهم بده
‫اگه قرار نیست باهاش ازدواج کنم، ‫شانی رو خوب کن
‫کجا بودی؟ ‫کلی کار داریم
‫خب، الان دیگه برگشتم
‫خیلی‌خب، حاضرم
‫چیـه؟
‫خب
‫می‌خوام خوب به حرفم ‫گوش بدی و هیچی نگی
‫من وقتی باهاش آشنا شدم،
‫وقتی که بابات عاشق من شد،
‫بهم گفت که اشعار خودشون سروده میشن
‫از وجودش سرچشمه می‌گیرن و
‫من هم این رو یه نشونه می‌دیدم
‫ولی وقتی که دیگه متوقف شد،
‫اون هم باید برام یه نشونه‌ای ‫به حساب می‌اومد
‫من فکر می‌کردم عشق یعنی ‫شاعری و نور مهتاب
‫اشتباه می‌کردم
‫خب، عاشق شدن قسمت آسونشـه
‫قسمت سختش بعدشـه
‫آدم باید یه زندگی مشترک بسازه
‫حقیقت اینـه که
‫خانم‌ها خودشون همسران‌شون رو می‌سازن
‫اولش اونا با...
‫خب، اولش با یکی که ‫دست‌وپا چلفتیـه و قلب پاکی داره میرن،
‫بعضی وقت‌ها هم با یکی که جذابـه، ‫بعضی وقت‌ها هم عاشق یکی که به طرز
‫وسوسه‌انگیزی خوشتیپـه میشن و
‫این مشکلی نداره
‫ولی بعدش کار اصلی شروع میشه و
‫اون کار سال‌ها طول می‌کشه
‫سال‌ها
‫واسه خودم که ۳۶ سال طول کشیده و ‫همچنان ادامه داره
‫سال‌ها سختی و زحمت
‫برای ساختن مردی که ‫بتونم باهاش زندگی کنم
‫مثل پنجه‌ی آفتاب شدی
‫تو هم خوشتیپ شدی، بابا
‫خدا پشت و پناهت، ایسی
‫خدایا، نورا
‫خدا پشت و پناهت
‫تمومش کن دیگه
‫نورا، نورا، بیخیال. بسـه
‫بچه نگرانـه
‫ببخشید؟
‫من دنبال آقای گور می‌گردم
‫انتهای جاده، ‫نبش خیابون سمت چپ
‫ممنون
‫خیلی‌خب، فقط این رو درمیاریم
‫وایسا. همینجا بمون
‫تکیه بده. طوری نیست
‫سلام. نیکولاس کافلن هستم
‫ببخشید
‫بیا. بیا، شان...
‫روز مناسبی رو واسه اومدن انتخاب نکردید
‫امروز دخترم ازدواج کرده
‫گفتید اسم‌تون چی بود؟
‫نیکولاس
‫بهم گفتن که مایریش گور ‫شعری سروده که برنده‌ی نقاشی شده
‫نقاشی رو پدرم کشیده بود
‫توی همون مسابقه؟
‫اون فوت کرده
‫می‌خوام ببینمش
‫خب...
‫اینجا نون تازه‌ای نداریم، ولی...
‫تا دلت بخواد کیک و شیرینی هست
‫چایی یا نوشیدنی میل دارید؟
‫ممنون. چیزی نمی‌خوام
‫پس ایزابل رو نمی‌شناسی؟
‫ببخشید؟
‫دخترم، ایزابل
‫نه، فکر نکنم
‫اگه پیش شان بمونی، ‫من میرم همسرم رو خبر کنم
‫خب، می‌تونم برم فردا بیام
‫نه، باید برم فرشته‌ی نجاتش بشم. ‫تو اینجا بمون.
‫خدا تو رو فرستاده
‫آره، واقعاً! تا هفت رفتم
‫دیگه این مسخره‌بازی‌ها بسـه
‫بذارید من براتون بزنم
‫یالا، پادر
‫این رو تقدیم می‌کنم به ایسیِ عزیزم
‫♪ توی تابستون... ♪
‫♪ سال ۶۲ ♪
‫- روز بخیر، مارگارت ‫- خوشگل
‫مرسی، بیلی
‫♪ با ظاهر خونی و گهواره‌ی خالی... ♪
‫مهمون داریم
‫بیا بریم
‫میرید یه هوایی تازه کنید؟
‫♪ چراغ‌ها رو روشن کن ♪
‫♪ سرافینا ♪
‫♪ بانوی دوست‌داشتنی ♪
‫برو، مشکلی نیست
‫♪ قدم می‌زنه و... ♪
‫♪ لباس یک‌دست مشکی تنشـه ♪
‫♪ از این مسیرها رد میشه ♪
‫حالت خوبـه؟
‫چیزی نیست
‫خوبی؟
‫کمکم کن
‫کمکم کن بلند شم
‫چیزی نیست
‫بابا!
‫من...
‫من می‌تونم رو پام وایسم
‫من... من کاری نکردم
‫کِی این اتفاق افتاد؟
‫- چطور... ‫- شاید...
‫ما فقط داشتیم حرف می‌زدیم
‫بسه! بسه! ‫نمی‌خوام در موردش حرفی بزنید
‫نمی‌خوام چیزی... ‫خوبیت نداره!
‫کار درستی نیست!
‫آه...
‫می‌بینی...
‫- شان؟ ‫- می‌بینی...
‫حالت چطوره؟
‫می‌دونی، من حالم... حالم خوبـه
‫- هیچ دردی هم نداری؟ ‫- نه، نه
‫- هیچ دردی؟ ‫- نه. من...
‫خیلی‌خب، برو بیرون!
‫برو بیرون
‫بیرون!
‫من حالم خوبـه، بابا. بابا...
‫من خوبم
‫خدا رو شکر
‫همه‌مون کنار همیم
‫کجاست؟
‫بیا اینجا ببینم!
‫پاشو ببینم! بذار ببینمت
‫- مراقب باش، شان ‫- نه، می‌تونم، می‌تونم...
‫یالا
‫- آفرین، پسر ‫- دیدی؟
‫خیلی خوب شدی!
‫پس شب رو می‌مونی؟
‫ممنون
‫و... در مورد نقاشی هم
‫مال خودتـه
‫خب، می‌تونم بخرمش
‫نه
‫از اولش هم مال خودت بود
‫ازت هم ممنونم
‫شبت بخیر
‫شب شما هم بخیر
‫ممنون
‫بابت همه چی
‫مادرم راست می‌گفت که تو رو
‫خدا فرستاده
‫نمی‌خوام از اینجا بری
‫چیزیت نمیشه
‫من کاری نکردم
‫خب، اگه کرده باشی چی؟
‫سلام
‫دنبالت می‌گشتم
‫من تو رو توی اتوبوس دیدم. ‫خودت بودی، نه؟
‫آره
‫اون یکی رفیق‌مون چی شد؟
‫همسرم رو میگی؟
‫با مامانش سوار کشتی شد
‫باید برمی‌گشت مغازه رو باز کنه
‫من هم وقتی خیالم راحت شه که
‫باز زمین‌گیر نمیشی، برمی‌گردم
‫پس ماه‌عسلت رو خراب کردم؟
‫تو که زندگیم رو خراب کردی، آره
‫- خیلی بامزه‌ای ‫- خودم می‌دونم
‫حرفش هم نزن
‫تا وقتی بتونی، باید انجام بدی. ‫حالا بلند شو ببینم.
‫- تو بهتر از من بلدی ‫- نه، اینطور نیست
‫یالا! جشن خانوادگیـه
‫دیگه بهونه بسـه
‫نمی‌دونم به چی می‌خندی. ‫شما هم بلند شو.
‫این یه حقیقت آشکاره که
‫شاعرها سبزی پاک نمی‌کنن
‫لوله‌کشی هم نمی‌کنن
‫ولی شعر که میگن
‫تو هم یه شعر تازه داری میگی، ‫مگه نه، بابا؟
‫درستـه، دخترم. همینطوره
‫خدا به دادمون برسه
‫هویج‌ها رو امتحان کن
‫اوه
‫چرا همه ساکت شدید
‫باورمون نمیشه که خودتی!
‫معلومـه. انتظار داشتی کی باشه؟
‫پسر خودمـه
‫پس، پادر نتونست بمونه؟
‫نه
‫نه، نه. به خاطر کارهای مغازه و
‫البته اون مادرش
‫نه
‫قراره سریع بری اونجا، نه؟
‫تو هنوز تازه‌عروسی.
‫باز خدا رو شکر واسه این کار
‫تمام عمرم وقت دارم
‫به نظرت هنوز می‌تونی ساز بزنی، شان؟
‫من...
‫نمی‌دونم
‫می‌تونه
‫شرط می‌بندم که می‌تونه
‫اینو یادتـه؟
‫- یالا ‫- خیلی‌خب
‫مرسی
‫پاشو!
‫شان بچه‌ی ماهیـه
‫ببینید کِی گفتم
‫اون... کره کجاست؟
‫خدایا. بابات بیناییش هم از دست داد
‫نفس کشیدن برام سخت شده بود
‫وقتی که روی میز نشستی و ‫دستم رو لمس کردی
‫نمی‌تونستم حتی فکر کنم
‫اگه لحظاتی باشه که توش ‫زندگی‌ها دگرگون بشه،
‫می‌دونستم که این همون لحظه‌ی منـه
‫ولی می‌دونستم که خرابش می‌کنم
‫تو هم نوازنده‌ای، نیکولاس، ‫یا مثل پدرت نقاشی می‌کنی؟
‫نیکولاس شعر می‌خونه
‫چیـه خب؟
‫خودش بهم گفت
‫راست میگه؟
‫می‌خوام از هر دوتون بابت...
‫لطف و محبت‌تون تشکر کنم، ولی...
‫باید برم
‫خب، الان که نمیشه
‫تا فردا هیچ کشتی‌ای نیست
‫حالا اینقدر ناراحت نشو
‫ممکنـه قلبم بشکنه ها
‫میشه حس بدی به دلت راه ندی؟
‫چرا همیشه فکر می‌کنی ‫یه اتفاقی داره میفته؟
‫- خانم‌ها این چیزها رو درک می‌کنن ‫- که اینطور
‫دقیقاً همونجوری که آقایون کله‌شقن
‫تو که اینقدر درکت بالاست، ‫چرا خوابت نمی‌بره؟
‫می‌خوام یکی دو روز دیگه بمونم،
‫اگه اشکالی نداره
‫البته، موردی نیست
‫تو که مشکلی نداری، مامان؟
‫البته که نه
‫مارگارت؟
‫البته
‫امروز قراره برگردی پیش پادر، نه؟
‫شاید فردا برم
‫امروز می‌خوایم از صخره‌ها پایین بریم
‫باشه
‫تو نمیری ها
‫چرا، مامان؟
‫مامان...
‫چیزیم نمیشه
‫چیزیش نمیشه
‫اتفاقی نمیفته
‫مارگارت
‫تو هم میای؟
‫آره
‫مرسی
‫خیلی‌خب
‫باهات مسابقه میدم
‫درستـه بدنت خوب شده، ‫ولی مغزت هنوز یه تخته‌اش کمـه
‫باید مراقب خودت باشی
‫ببخشید، معذرت می‌خوام
‫یادم نبود حالا دیگه یه پیرزن متأهلی
‫سر خط!
‫آماده!
‫حرکت!
‫یـوهـو!
‫اینجا هیچی جز ماسه و صخره و ‫دریا نیست، ولی با این حال...
‫کافیـه یه بار پاتو اینجا بذاری، ‫دیگه نمی‌تونی دل بکنی
‫هر جای دیگه‌ای بری، ‫تو خاطرت می‌مونه
‫اینجا رو دوست داری؟
‫حتی وقت‌هایی که ازش متنفرم
‫هی، ایسی
‫چیـه؟
‫چطوری‌هاست که همه جا خیس شده
‫ولی یه قطره آب هم اینجا نریخته؟
‫بعداً یه نگاهی بهش میندازم
‫اگه قرار بود جنابعالی
‫به تمام چیزهایی که ‫قولش رو دادی نگاه کنی،
‫اونوقت دیگه وقت واسه دیدن روی ماهت نداشتم
‫مایریش گور
‫نمی‌دونم تو چی هستی
‫من خودم هم نمی‌دونم چی هستم
‫ولی تو رو خوب می‌شناسم،
‫مارگارت گور
‫حالت خوبـه؟
‫نمی‌دونم
‫آره، خب...
‫همه‌مون به نوعی جاهلیم
‫آدم فقط یه مسیری رو پیدا می‌کنه و
‫تا جایی که می‌تونه اون رو ادامه میده
‫یه پاکت نامه می‌خوام
‫تو حالت خوب نیست
‫فقط می‌خوام اینو پست کنم
‫نه، تو... باید بری دراز بکشی
‫وقت نشد باهاش خداحافظی کنم
‫پست ساعت سه نامه‌ها رو ارسال می‌کنه
‫تو برو استراحت کن، ‫من خودم نامه رو می‌برم
‫من یه...
‫خودم یه نامه دارم که باید پست کنم
‫می‌تونم نامه‌ی شما هم ببرم
‫هنوز کامل نشده
‫خب. پس فقط مال خودمو می‌برم
‫سلام، مارگارت
‫« پُستخانه‌ی کومان »
‫مهمونت بهمون سر زد
‫واسه همین اومدم، آنیه. من...
‫خب، اون یه نامه واسه ایزابل آورده
‫میشه بدیش بهم؟
‫می‌خواستم یه چیزی بهش اضافه کنم ‫قبل از این که...
‫سریع بیاد تحویلش بده؟
‫آره
‫بهش گفتم اینجا هیچ عجله‌ای نیست
‫ابداً. من... می‌برمش خونه و
‫فردا واسه ارسال میارمش
‫به محض این که تحویل داده بشه، ‫دیگه باید ارسال‌شده حسابش کرد
‫شاید بهتره یه نامه‌ی دیگه براش بنویسی.
‫هزینه‌اش فقط یه تمبره
‫نه، من...
‫مرسی، آنیه
‫«ایزابل عزیز،
‫من این کلمات را روی کاغذ می‌نویسم
‫تا احساس کنم که ‫چشمانت آنها را می‌خواند
‫آنها را به قلم می‌آورم ‫چون حرف‌هایم را
‫نمی‌توانم به زبان بیاورم و
‫اگر این حرف‌ها را نزنم،
‫نفس کشیدن برایم سخت می‌شود
‫به چهره‌ات که نگاه می‌کنم، ‫برای اولین بار در زندگی
‫جهان برایم معنا پیدا می‌کند
‫خدای من
‫یک نشانی بده. ‫هر نشانی از امید.
‫« خداوندا، به خانه‌ی ما برکت ده »
‫چرا اینجوری نگاهم می‌کنی؟
‫خودت گذاشتی اون ‫با مردی که نباید ازدواج کنه
‫چشمانم را می‌بندم و منتظر می‌مانم و
‫تو در کنار منی
‫هم در گذشته و هم در حال
‫هم هستی و هم نیستی
‫اگر به تو بی‌احترامی کردم،
‫یا نامه‌ام تو را ناراحت کرده، ‫عذر می‌خوام
‫حقیقت این است که نمی‌توانستم ‫سکوت کنم و به زندگی ادامه دهم
‫حقیقت این است که حرف‌های من به تو
‫آنقدر زیاد است که یک عمر طول می‌کشد
‫هی
‫کجا میری؟
‫دارم میرم اینو براش پست کنم
‫اتفاقاً من هم دارم میرم
‫بده به من. تو پای بخور
‫عالیـه
‫برمی‌گردم!
‫خدا رو شکر
‫چون امروز کلاً سرپا بودم
‫اجازه نمیدم زندگی دخترم رو خراب کنی
‫نامه‌ای نیومده؟
‫نه. نه
‫اون خیلی کم نامه می‌نویسه. ‫واسه من که نامه‌ای نمی‌فرسته.
‫میشه اینو براش پست کنید؟
‫« عشق »
‫انگار تب داری
‫فکر کنم مریضیش به تو هم سرایت کرده
‫چرا نمیری استراحت کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫یه شعر عاشقانه می‌نویسم
‫چرا همه یهو ‫تو این خونه عاشق شدن!
‫نمیشه تحملت کرد. ‫تو رو واقعاً نمیشه تحملت کرد.
‫مگه اینجور مردها بهترین نیستن؟
‫این پسر باید نقاشی رو ‫برداره و بره خونه‌اش
‫خب، شاید اینجا خونه‌شـه
‫خداوندا!
‫چهارمین نامه‌ی عشق
‫باشه
‫نیکولاس
‫این...
‫این همون شعریـه که
‫مایریش سروده
‫نقاشی بابات رو آوردم اینجا
‫(به زبان ایرلندی)
‫«من برایت چهار نامه‌ی عاشقانه می‌نویسم»
‫(به زبان ایرلندی)
‫«و تو خواهی آمد»
‫متأسفم!
‫هیچوقت نامه‌هات ارسال نشدن!
‫مهم نیست!
‫دنیا در نهایت جای ساده‌ایـه
‫درستـه که توش غم و فقدان و
‫رنج هست
‫ولی عشق هم وجود داره
‫من فرزند پدرم‌ام
‫بنابراین میگم که
‫در هر چیزی معنایی هست
‫چطور ممکنـه غیر از این باشه؟
‫دنیا نظم و ترتیبی داره
‫من تصمیم می‌گیرم که باور کنم و
‫و با این انتخاب،
‫احساس می‌کنم اون چیزی که ‫قراره اتفاق بیفته همینجاست و
‫با این که مثل همه‌مون،
‫نمی‌دونستم در لحظه ‫قراره چه اتفاقی بیفته،
‫نمی‌دونستم فردا چی در انتظارمـه
‫یا زندگی ما رو کجا می‌بره
‫ولی این رو می‌دونستم که
‫داستان زندگی هر دوی ما
‫یکی بود و
‫دوست داشتنِ تو
‫کاری بود که باید انجام می‌دادم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫« ویلیام کافلن »
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.